Χρόνος, άνθρωποι και όσα έχουν σημασία...

Μπήκαμε αισίως στο 2026, αφήνοντας πίσω μας έναν χρόνο γεμάτο από όλα εκείνα -πολλά ή λίγα - που κάναμε. Και, φυσικά, από όλα όσα είχαμε σχεδιάσει με ενθουσιασμό, αλλά τελικά έμειναν κάπου ανάμεσα σε ένα «θα το κάνω σύντομα» και ένα «του χρόνου σίγουρα». Αν κάτι μας διδάσκει κάθε αλλαγή χρόνου, είναι ότι συχνά τα σχέδια μένουν στο συρτάρι... Όμως, η αρχή του νέου έτους δεν είναι η ώρα των ενοχών ούτε της αυτοκριτικής. Δεν είναι η στιγμή να μετρήσουμε αποτυχίες και παραλείψεις. Είναι η ώρα της χαράς, της ψυχραιμίας και - γιατί όχι - του σωστού προγραμματισμού. Και λέμε χαράς, γιατί το πιο βασικό δεδομένο είναι πως, για να μπορούμε να διαβάζουμε αυτές τις γραμμές, είμαστε εδώ. Είμαστε καλά. Ή, τουλάχιστον, όσο καλά μπορεί να είναι κανείς σε έναν κόσμο που τρέχει ασταμάτητα. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας. Πόσοι συνάνθρωποί μας υπέφεραν τον περασμένο χρόνο και εξακολουθούν να υποφέρουν; Πόσοι αποχαιρέτισαν αγαπημένα πρόσωπα, πόσοι είδαν την υγεία τους, τη δουλειά τους ή την ασφάλειά τους να κλονίζονται; Σε ένα περιβάλλον, όπου οι ρυθμοί της καθημερινότητας συνδυάζονται με απεριόριστες προκλήσεις, αυτές οι σκέψεις δεν είναι θεωρητικές. Είναι βιωμένες. Γι’ αυτό, ίσως το πρώτο πράγμα που αξίζει να κάνουμε μπαίνοντας στο 2026 είναι να μετρήσουμε και να εκτιμήσουμε τις δικές μας ευλογίες. Όχι από εφησυχασμό, αλλά από σεβασμό προς τη ζωή. Και από αυτή τη θετική αφετηρία να αρχίσουμε να σχεδιάζουμε τα επόμενα βήματά μας. Το πιο σημαντικό, πιστεύω, είναι να καθορίσουμε ξεκάθαρα τις προσωπικές μας προτεραιότητες. Μόνο όταν αυτές είναι σαφείς μπορούμε να μιλάμε για ισορροπημένη ζωή. Διαφορετικά, τρέχουμε συνεχώς πίσω από υποχρεώσεις που δεν διαλέξαμε και στόχους που δεν μας εκφράζουν. Ταυτόχρονα, οφείλουμε να προστατεύσουμε τον προσωπικό μας χρόνο. Κάπου είχα διαβάσει ότι δεν υπάρχει πιο άδικο και πιο σπάταλο πράγμα από το να αφήνουμε τον χρόνο να περνά χωρίς σκοπό - και δύσκολα μπορεί κανείς να διαφωνήσει. Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους που έχουν πραγματική σημασία για εμάς. Αν καθίσουμε να υπολογίσουμε τον ουσιαστικό χρόνο που τους αφιερώνουμε, είναι πολύ πιθανό να εκπλαγούμε - και όχι ευχάριστα. Συχνά, τα πρόσωπα που αγαπάμε περισσότερο παίρνουν τη μικρότερη μερίδα από την καθημερινότητά μας, ενώ το μεγαλύτερο κομμάτι συχνά το καταλαμβάνουν ανούσιες «υποχρεώσεις». Το τραγικότερο; Ο χρόνος περνά μακριά και από τις προτεραιότητές μας και από τους ανθρώπους μας. Και αυτό δεν διορθώνεται με υποσχέσεις, αλλά με επιλογές. Ίσως, λοιπόν, το 2026 να μην χρειάζεται μεγαλεπήβολα σχέδια. Ίσως να χρειάζεται απλώς λίγη περισσότερη επίγνωση, λίγο καλύτερο προγραμματισμό και το θάρρος να πούμε «όχι» σε όσα μας απομακρύνουν από όσα έχουν πραγματικά αξία. Αν τα καταφέρουμε έστω και λίγο, τότε θα μιλάμε για έναν καλό νέο χρόνο. Η ζωή είναι σύντομη! Ονειρευτείτε και αξιοποιήστε στο έπακρο το 2026!