Wednesday, October 10, 2018

Εσείς τι λέτε;



Από το χθες στο σήμερα…
Σκέφτηκα από την στήλη αυτή να κάνω μια όσο γίνεται πιο συνοπτική ιστορική αναδρομή  της ελληνικής παρουσίας στον Καναδά. Πότε ξεκινήσαμε και πως φτάσαμε στο σήμερα.
Σύμφωνα λοιπόν με ιστορικά στοιχεία που συνέλεξα, ο πρώτος Έλληνας που πάτησε το πόδι του σε καναδικό έδαφος θρυλείται πως ήταν ο Ιωάννης Φωκάς ή Χουάν ντε Φούκα, ναυτικός από την Κεφαλονιά που το 1592 εξερεύνησε για λογαριασμό του ισπανικού στέμματος τα στενά ανάμεσα στο νησί Βανκούβερ και την Πολιτεία της Ουάσιγκτον...
Η μετανάστευση Ελλήνων προς τον Καναδά άρχισε ουσιαστικά με το τέλος του19ου αιώνα, έλαβε σημαντικές διαστάσεις μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και κορυφώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 η μετανάστευση Ελλήνων προς τον Καναδά άρχισε να φθίνει και από το τέλος της δεκαετίας του 1980 έχει ουσιαστικά εκλείψει.
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2016, στον Καναδά κατοικούν 271.410 άτομα ελληνικής καταγωγής. Ο αριθμός αυτός δεν περιλαμβάνει αναγκαστικά όλα τα άτομα των μεταγενέστερων γενεών ούτε τα άτομα ελληνικής καταγωγής που μετανάστευσαν στον Καναδά από χώρες εκτός Ελλάδας (π.χ. από Κωνσταντινούπολη, Αίγυπτο, Βόρεια Ήπειρο, κ.ά.).
Οι περισσότεροι ελληνόφωνοι σήμερα βρίσκονται στην επαρχία του Οντάριο (148.555 άτομα) ενώ στην ευρύτερη περιφέρεια του Τορόντο (99.145 άτομα).Στο Κεμπέκ βρίσκονται (71.330 άτομα) ενώ στο Μόντρεαλ και τα περίχωρα (66.395 άτομα).Το 56% των Καναδών ελληνικής καταγωγής, σύμφωνα πάντοτε με την απογραφή, μιλάει τα ελληνικά.
Μικρότερες ελληνόφωνες παροικίες υπάρχουν στην Οττάβα, το Κάλγκαρι, το Έντμοντον, το Χάλιφαξ, το Βανκούβερ και σε όλον σχεδόν τον Καναδά.
Οι έλληνες μετανάστες της πρώτης γενιάς ασχολήθηκαν κυρίως ως εργάτες σε βιομηχανίες, καθαριστές κτιρίων κ.λπ. ή σε οικογενειακές επιχειρήσεις όπως εστιατόρια, αρτοποιεία και παντοπωλεία. Οι νεότερες γενιές εντάχτηκαν στην ευρύτερη καναδική κοινωνία και προόδευσαν στο εμπόριο, τις επιστήμες και τα γράμματα. Στο Μόντρεαλ και στο Τορόντο, οι έλληνες μετανάστες εξακολουθούν να κατοικούν σε συμπαγείς ελληνικές γειτονιές.
Η δική μας ομογένεια, εδώ στο Μόντρεαλ, θεωρείται η πλέον οργανωμένη με ημερήσια ελληνικά σχολεία, κοινοτικά κέντρα, εκκλησίες και με περιουσιακά στοιχεία άνω των εκατό εκατομμυρίων δολαρίων.
Οι Έλληνες του Τορόντο είναι και εκείνοι οργανωμένοι σε αστικές ή θρησκευτικές ελληνορθόδοξες  κοινότητες και διαθέτουν ιδιωτικό ελληνικό σχολείο. Το Τορόντο είναι και η έδρα της Ιεράς Μητρόπολης. Έλληνες ομογενείς της πρώτης και της δεύτερης γενιάς μετέχουν στην πολιτική ζωή του Καναδά, είτε ως βουλευτές στο Κοινοβούλιο της χώρας, είτε ως επαρχιακοί βουλευτές, είτε ως δημοτικοί σύμβουλοι. Στον Καναδά κυκλοφορούν αρκετές ελληνικές εφημερίδες συνήθως εβδομαδιαίες και υπάρχουν πολλά ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα στα ελληνικά.
Ανάμεσα στους πλέον γνωστούς ελληνοκαναδούς συγκαταλέγονται οι γερουσιαστές    Pana Pappas Merchant και Λεωνίδας Χουσάκος, oi βουλευτές Tony Clement (Peter Panayi) και Niki Ashton, ο συγγραφέας Νίκος Καχτίτσης (1926-1970), ο ζωγράφος Πωλ (Παλαιολόγος) Σουλικιάς, οι ηθοποιοί Ηλίας Κοτέας και Νία Βάρνταλος, oι μεγαλοεπιχειρηματίες Μιχάλης Λαζαρίδης και Νίκος Τσατάς, κ.ά. Στο Πανεπιστήμιο York του Τορόντο δίδαξε ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας Ανδρέας Παπανδρέου.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται δυστυχώς μία συνεχιζόμενη συρρίκνωση  που προβληματίζει τους μεγάλους κυρίως οργανισμούς, όπως η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ, η οποία στην προσπάθειά της να επιβιώσει προβαίνει στην ρευστοποιήσει των περιουσιακών της στοιχείων.
Αυτή την Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018, τα μέλη της ΕΚΜΜ θα αποφασίσουν για την τύχη του πιο αξιόλογου περιουσιακού της στοιχείου στο κέντρο της πόλης.
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα κρίνει κατά πολύ την μετέπειτα εξέλιξη και πορεία  του Οργανισμού...

Thursday, October 4, 2018

Εσείς τι λέτε;


Καναδάς
“Επιδημία” σεξουαλικής παρενόχλησης …

Η Κελιάν Κόνγουει, εκ των στενότερων συμβούλων του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τράμπ, αποκάλυψε ότι υπήρξε και η ίδια θύμα σεξουαλικής επίθεσης, προφανώς για να υπερασπιστεί τον Μπρετ Κάβανο, υποψήφιο για το Ανώτατο Δικαστήριο, ο οποίος κατηγορείται για απόπειρα βιασμού. Η Κόνγουει πάντως τόνισε ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να πολιτικοποιούνται οι υποθέσεις σεξουαλικής επίθεσης.
Γεγονός είναι ότι τα περιστατικά σεξουαλικών παρενοχλήσεων και επιθέσεων απασχολούν την παγκόσμια επικαιρότητα σε καθημερινή πλέον βάση.
Στον Καναδά, η σεξουαλική παρενόχληση είναι ευρέως διαδεδομένη, περισσότερο μάλιστα από ότι επιστεύετο. Σύμφωνα με έκθεση του Συνδέσμου Διοίκησης Ανθρώπινου Δυναμικού, έρευνα στους πολιτικούς, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στον τομέα ψυχαγωγίας και επιχειρήσεων, αποκάλυψε τη “σκοτεινή πραγματικότητα”, ότι η σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο εργασίας είναι μια “επιδημία” που παίρνει εκτεταμένες διαστάσεις.
Η εμπεριστατωμένη αυτή έρευνα που διενεργήθηκε πρόσφατα, απέδειξε ότι πάνω από το ένα τρίτο των ερωτηθέντων γυναικών και το 12% των ανδρών δήλωσε ότι υπέστη κάποια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης στον εργασιακό χώρο.
Το 17% τον ερωτηθέντων, εξ άλλου, ανέφερε ότι έτυχαν μάρτυρες ενός τουλάχιστον εργαζόμενου που ενοχλήθηκε ή υπήρξε θύμα σεξουαλικής επίθεσης στην εργασία. 
Ηλεκτρονική έρευνα που πραγματοποίησε η Navigator μεταξύ 2.000 Καναδών, έδωσε τα ίδια σχεδόν ποσοστά, μεγαλύτερα όμως στις γυναίκες.
Άλλη έρευνα του ομίλου Gandalf  έδειξε ότι το 94% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι η σεξουαλική παρενόχληση δεν αποτελεί πρόβλημα στους χώρους εργασίας τους. 
Οι αριθμοί αυτοί πάντως δεν συμβαδίζουν με τα αναφερόμενα ποσοστά σεξουαλικής παρενόχλησης, τα οποία είναι χαμηλότερα από τον αριθμό των περιπτώσεων παρενόχλησης που συμβαίνουν στην πραγματικότητα.
H έρευνα υποδηλώνει ακόμη ότι το 80 τοις εκατό των θυμάτων δεν εκμυστηρεύονται το πρόβλημά τους. Το 70% των μελών που συμμετείχαν σε αυτή ανέφερε ότι η ανώτερη διοίκησή τους ανταποκρίνεται στις συστάσεις για την αντιμετώπιση των θυτών σεξουαλικής παρενόχλησης. Τέλος, το 24% δήλωσε ότι η διεύθυνση ανταποκρίνεται, αλλά οι συστάσεις δεν υλοποιούνται πάντα. 
Αναλυτές συμπεραίνουν ότι όλοι οι χώροι εργασίας - συμπεριλαμβανομένων των Δημόσιων Θεσμών και των πολιτικών κομμάτων - πρέπει να θεσπίσουν μια πολιτική μηδενικής ανοχής όταν πρόκειται για σεξουαλική παρενόχληση.
Κάτι τέτοιο προϋποθέτει τη χάραξη μιας αυτόνομης πολιτικής, ξεχωριστής από άλλες πολιτικές συμπεριφορές στο χώρο εργασίας, για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά το πρόβλημα, κάτι που αφορά “εξαιρετικές” μορφές κακοποίησης που απαιτούν εξειδικευμένο και εξαιρετικά ευαίσθητο χειρισμό.
Η πολιτική θα πρέπει να ορίζει σαφώς τι συνιστά σεξουαλική επίθεση και παρενόχληση και να διευκρινίζει μια δίκαιη διαδικασία για την υποβολή και διερεύνηση των καταγγελιών. Θα πρέπει επίσης να περιλαμβάνει εκπαιδευτικές συναντήσεις για τους εργαζομένους σχετικά με το τι πρέπει να κάνουν αν παρενοχληθούν και να εκπαιδευτούν κατάλληλα οι επιβλέποντες σχετικά με τον τρόπο αποτροπής της παρενόχλησης.
Ο Σύνδεσμος καλεί την Ομοσπονδιακή κυβέρνηση να επεκτείνει το πρόσφατα εισαχθέν σχετικό νομοσχέδιο σε ομοσπονδιακά ρυθμιζόμενους χώρους εργασίας ώστε να συμπεριλάβει και τις ένοπλες δυνάμεις, μια παράλειψη όπως την χαρακτηρίζει.
Βάσει λοιπόν των ως άνω δεδομένων και συμπερασμάτων, ο αγώνας για την καταπολέμηση της “επιδημίας” προβλέπεται να είναι μάλλον μετ’ εμποδίων…

Wednesday, September 26, 2018

Εσείς τι λέτε;


ΨΗΦΟΣ
Δικαίωμα και υποχρέωση…

Είναι γεγονός ότι ένα μεγάλο ποσοστό ψηφοφόρων εδώ στο Κεμπέκ, αδιαφορούν για τις εκλογές και ειδικότερα οι ηλικιωμένοι, οι οποίοι αποφεύγουν να μεταβούν στις κάλπες είτε για λόγους δυσκινησίας είτε γιατί νιώθουν ότι δεν τους αφορούν.
Μάλιστα, η δική μας Τρίτη Ηλικία ασχολείται πιότερο με τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα.
Θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν ότι οι ηλικιωμένοι αποτελούν ένα σημαντικό και πολύτιμο κομμάτι της Κεμπεκιώτικης κοινωνίας. 
Στις εκλογές του 2014 παρατηρήθηκε μία γενική μείωση της προσέλευσης ψηφοφόρων κατά 3.17% ,συγκριτικά με τις εκλογές του 2012.
Η μη συμμετοχή όμως των πολιτών κάθε ηλικίας δεν είναι η λύση για να αλλάξουν τα πράγματα.
Θα πρέπει μέσα από τη συμβολή του ο καθένας μας να δημιουργηθεί ένα νέο είδος «πολιτικής» που να μας συγκινήσει, να μας εμπνεύσει και να μας καταστήσει από αντικείμενα διαχείρισης στα χέρια των εκάστοτε πολιτικών, ενεργούς πολίτες που αποφασίζουν για το μέλλον και τη ζωή τους.
Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι η ύψιστη μορφή δημοκρατίας αλλά και ελέγχου της εξουσίας που έχει ο κάθε πολίτης.
Οι εκλογές στο Κεμπέκ ήταν ανέκαθεν καθοριστικές για την περεταίρω πορεία της Επαρχίας και του Καναδά γενικότερα.
Το επίμαχο θέμα της αυτονομίας, αν και τελευταία παρουσιάζεται υποβαθμισμένο, δεν παύει να παραμένει ζωντανό. Σκοπός ύπαρξης των δύο μεγάλων κομμάτων, Parti Quebecois και   Quebec Solidaire, είναι η πλήρης ανεξαρτησία του Κεμπέκ, ενώ το Coalition Avenir Quebec προτείνει αυστηρές διαπραγματεύσεις με την Οττάβα για απόκτηση περισσότερων εξουσιών.
Το Φιλελεύθερο και άλλα μικρότερα κόμματα επιδιώκουν ισχυρή φωνή του Κεμπέκ στην Ομοσπονδιακή διακυβέρνηση.
Στο θέμα της Γαλλικής γλώσσας, όλα σχεδόν τα κόμματα ακολουθούν προστατευτική πολιτική.  Ωστόσο, παρά τις όποιες κατά καιρούς αντιδράσεις, η Γαλλική γλώσσα    κατάφερε τελικά να επιβληθεί.
Παράλληλα με το γλωσσικό και αυτονομιστικό ζήτημα, άλλα ζωτικής σημασίας θέματα   θα πρέπει νομίζω να απασχολήσουν και να προβληματίσουν τους ψηφοφόρους.
Το μεταναστευτικό, π.χ. είναι ένα θέμα που επηρεάζει την δημογραφική δομή του τόπου, οι ελλείψεις στον τομέα υγειονομικής περίθαλψης, η ωριαία αμοιβή των εργαζομένων, το περιβάλλον, τα οδικά έργα, θα πρέπει να εξετασθούν προσεκτικά πριν ριφθεί η ψήφος.
Φτάσαμε αισίως στις τελευταίες ημέρες των εκλογών.
Το «εκλέγειν» όπως και το «εκλέγεστε» αποτελεί την ύψιστη τιμή και υποχρέωση των πολιτών προς την δημοκρατία. Και η κάθε ψήφος έχει αξία γιατί κρίνει το μέλλον όλων μας. 
Συνεπώς, η συμμετοχή μας στις εκλογές της 1ης Οκτωβρίου2018 επιβάλλεται.
Όσοι δεν έχετε ήδη ψηφίσει, φροντίστε να το κάνετε την ημέρα των εκλογών.
Διότι, σε τελευταία ανάλυση, η ψήφος είναι δικαίωμα και υποχρέωση, στον εαυτό μας κυρίως και στην οικογένειά μας και κατ’ επέκταση στη χώρα που ζούμε…

Wednesday, September 19, 2018

Εσείς τι λέτε;


ΕΚΜΜ
ΝΑΙ στην πώληση των περιουσιακών στοιχείων…

Τα μέλη της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ για άλλη μία φορά θα κληθούν να αποφασίσουν για το μέλλον των περιουσιακών της στοιχείων και πιο συγκεκριμένα για την πώληση ή όχι των δικαιωμάτων της επί του εμφυτευτικού μισθώματος του οικοπέδου όπου σήμερα στεγάζεται το ξενοδοχείο Hotel 10, επί της Sherbrooke και Clark.
Δεν θα σταθώ στις διαδικαστικές λεπτομέρειες, τις οποίες άλλωστε θίγει με αναλυτικά στοιχεία ο συν-εκδότης των «Ελληνοκαναδικών Νέων», Γιώργος Γκιούσμας. 
Οι αντιδράσεις στην Έκτακτη Συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της περασμένης Δευτέρας ήταν ομολογουμένως εντονότατες και βέβαια δικαιολογημένα, αφού το συγκεκριμένο κτιριακό συγκρότημα θεωρείται υψίστης επενδυτικής αξίας.
Υπολογίζεται ότι εάν συνεχιστεί ο σημερινός ρυθμός οικοδομικής ανάπτυξης στην περιοχή, το προνομιούχο αυτό οικόπεδο, στο εγγύς μέλλον θα αξίζει μία αξιοσέβαστη περιουσία.
Το εύλογο ερώτημα που εγείρεται αυτή τη στιγμή είναι: αντέχει η ΕΚΜΜ να καρτερεί την προβλεπόμενη υπεραξία του ακινήτου;
Ο πρόεδρος και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου πιστεύουν ότι με αυτή την πώληση   θα ανακουφιστεί σημαντικά ο πάσχοντας Οργανισμός.
Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι Κοινότητα αντιμετωπίζει ένα διαχρονικό πρόβλημα ρευστότητας το οποίο σε καμία περίπτωση δεν λύεται με εράνους, λαχνούς και «παραδοσιακές γεύσεις». Μέλος της ερανικής επιτροπής μάλιστα, τόνισε ότι τα έσοδα από τις εν λόγω δραστηριότητες συνεχώς μειώνονται, γεγονός που προδίδει την αποτυχία παρόμοιων συγκεντρώσεων συνεισφορών.
Η σεβαστή ακίνητη Κοινοτική περιουσία των εκατό τόσων εκατομμυρίων δολαρίων, εξ άλλου, απαιτεί συνεχή συντήρηση, ενώ οι παρεχόμενες στεγαζόμενες υπηρεσίες, φέρεται να αποφέρουν μηδαμινά έσοδα.
Η αλήθεια είναι ότι οι διοικήσεις των τελευταίων ετών, επαναπαυόμενες στις κρατικές επιχορηγήσεις και στα «διαγραφέντα» δάνεια, δεν φρόντισαν να προχωρήσουν σε σοβαρές μελέτες και δημογραφικές αξιολογήσεις ώστε να εξασφαλίσουν ένα κοινωνικο-οικονομικό κεφάλαιο για το μέλλον.
Τα ιδιωτικά σχολεία, όπως ακούστηκε στις διαλογικές αντιπαραθέσεις των πολιτικών ηγετών, απειλούνται από νέες κρατικές περικοπές. Οι Ναοί μας, λόγω της μαζικής αποδημίας εις Κύριον των υπερηλίκων πιστών, ενδέχεται εν χρόνω να αντιμετωπίσουν περεταίρω μείωση των εσόδων. Και οι λοιπές πάντως υπηρεσίες του Οργανισμού δεν φαίνεται να είναι προσοδοφόρες.
Εν των μεταξύ, οι νέοι μας διάλεξαν τον δικό τους εξω-κοινοτικό δρόμο, εκφραζόμενοι κυρίως μέσα από τοπικούς Συλλόγους και επαγγελματικά Σωματεία.
Στο Διοικητικό Συμβούλιο της Δευτέρας συμμετείχαν τα ίδια γνώριμα άτομα, τρίτης ως επί τω πλείστον ηλικίας, τα οποία ουσιαστικά κρίνουν την πορεία του Οργανισμού.
Την έλλειψη εθελοντών αλλά και ενδιαφέροντος προς την Κοινότητα έθιξε στην λεπτομερή αναφορά του ο πρόεδρος της Κοινότητας κ. Νίκος Παγώνης. Γεγονός βέβαια αδιαμφισβήτητο.
Υπό τις επικρατούσες συνεπώς συνθήκες και λόγω του ότι η ΕΚΜΜ λόγω των οικονομικών της δυσχερειών δεν δύναται να μισθώσει ικανούς διαχειριστές, πιστεύω ότι η απόφαση της Διοίκησης να ρευστοποιήσει μέρος των περιουσιακών της στοιχείων είναι σωστή.
Και θα την επικροτούσα απόλυτα εάν το σχέδιο ρευστοποίησης αφορούσε αρχικά  επιζήμια  κτιριακά συγκροτήματα, όπως ο Παιδικός Σταθμός στο Ville St. Laurent  και το Κοινοτικό Κέντρο της Νότιας Ακτής.
Σε καμία περίπτωση λοιπόν δεν θα πρέπει να πουληθούν τα δικαιώματα της ΕΚΜΜ επί του λεγόμενου εμφυτευτικού μισθώματος του άκρως σημαντικού οικοπέδου και κτιριακού συγκροτήματος Godin.
Διαφορετικά, κάποτε θα πληρώσουμε ακριβά την απερισκεψία μας. .
Τον τελευταίο πάντως λόγο τον έχετε εσείς, τα μέλη της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ. Οπότε, κρίνετε και πράξετε αναλόγως…

Wednesday, September 12, 2018

Εσείς τι λέτε;



Καθολική Εκκλησία
Περί παιδεραστίας το ανάγνωσμα…

Συνεχίζονται οι αντιδράσεις από τη πρόσφατη επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου στην Ιρλανδία. Αφορμή το σκάνδαλο σεξουαλικής κακοποίησης χιλιάδων παιδιών από καθολικούς ιερείς που αποκαλύφθηκε το 2002 και ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα.
Μεταξύ αυτών, αρχιεπίσκοπος ζητά την παραίτηση του Πάπα γιατί εδώ και έξι χρόνια γνώριζε τις καταγγελίες σε βάρος του καρδινάλιου Μακάρικ για σεξουαλική κακοποίηση.
Ο πάπας Φραγκίσκος αρκέστηκε απλώς να ζητήσει για μια ακόμη φορά “συγχώρεση” από τον Κύριο για τις σεξουαλικές κακοποιήσεις που διέπραξαν όλα αυτά τα χρόνια στην Ιρλανδία οι καθολικοί ιερείς.                      
Περισσότεροι από 14.500 νέοι άνθρωποι έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης από ιερείς, εγκλήματα τα οποία κάλυπτε η ιεραρχία της Καθολικής Εκκλησίας επί χρόνια, ενώ σχετικές έρευνες αποκάλυψαν ότι παιδιά που γεννιούνταν εκτός γάμου δίνονταν παράνομα για υιοθεσία από το κράτος, με τη συνεργασία και της Εκκλησίας.
Τα σκάνδαλα αυτά, όπως είναι ευνόητο, έχουν επηρεάσει αρνητικά την επιρροή της Εκκλησίας στην Ιρλανδική κοινωνία, που θεωρείται βαθιά καθολική, και η επίσκεψη του Πάπα στη νησιωτική χώρα δικαιολογημένα προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις αλλά και διαδηλώσεις.
Ο Πάπας ζήτησε τη βοήθεια όλων για να “ξεριζωθεί” η κουλτούρα αυτή του θανάτου, όπως την χαρακτήρισε και δεσμεύτηκε ότι δεν θα υπάρχει πλέον συγκάλυψη. Ωστόσο οι περισσότεροι δεν έχουν πειστεί.
Και ενώ η Καθολική Εκκλησία στην Ιρλανδία σείεται ξανά από τα σκάνδαλα, νέες μαρτυρίες έρχονται στο προσκήνιο για περιπτώσεις παιδιών που έπεσαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης από Καθολικούς ιερείς, καλόγριες και μέλη θρησκευτικών ταγμάτων κατά την διάρκεια του 20ου και 21ου αιώνα σε ολόκληρο τον κόσμο, πέρα βέβαια των γνωστών υποθέσεων που οδήγησαν σε πολύχρονες έρευνες, πολύκροτες δίκες και καταδίκες.
Άπειρες είναι οι καταγγελίες για παιδόφιλους κληρικούς αλλά και για την συγκάλυψη των περιπτώσεων αυτών από την ιεραρχία της Εκκλησίας.
Η Καθολική Εκκλησία, ως γνωστόν, δεν επιτρέπει στους ιερείς και τις μοναχές να νυμφεύονται και ακόμη η αγαμία είναι υποχρεωτική, κάτι που πάει ενάντια στη φύση, την οποία άλλωστε δημιούργησε ο Θεός. 
Το άλλο μεγάλο ερώτημα είναι, εφόσον οι Καθολικοί ιερείς, παραβιάζουν ούτως ή άλλως, τους εκκλησιαστικούς κανόνες, γιατί επιλέγουν για στόχο τα παιδιά;
Μήπως επειδή είναι ψυχασθενείς ή μήπως επειδή οι ίδιοι υπήρξαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης;
Οι στατιστικές λένε πως οι παιδεραστές στους Καθολικούς κληρικούς δεν είναι αναλογικά περισσότεροι απ’ ότι στο σύνολο του πληθυσμού. Εντυπωσιακό πάντως είναι το υψηλό ποσοστό των θυμάτων. Οι ψυχολόγοι πιστεύουν ότι η παιδεραστία είναι όπως ο αλκοολισμός. Δεν θεραπεύεται αλλά αντιμετωπίζεται.
Όπως και να έχει, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είναι η πολυπληθέστερη Χριστιανική Εκκλησία στον κόσμο με ενάμιση περίπου δισεκατομμύρια πιστούς.
Και ο ισχυρότερος σύμμαχος του κυρίαρχου κράτους του Βατικανού δεν παύει να είναι το έμφυτο θρησκευτικό συναίσθημα του λαού…

Wednesday, September 5, 2018

Εσείς τι λέτε;


Πολιτική σταδιοδρομία
Θέμα προσωπικής επιλογής…

Γέμισαν ξανά οι δρόμοι με αφίσες επίδοξων υποψηφίων πολιτικών.
Και πάλι δεν λείπουν οι υποψήφιοι των ορατών μειονοτήτων, μερικοί εκ των οποίων μάλιστα ποζάρουν περήφανα φορώντας τα σύμβολα της πίστης.
Κάποιοι από αυτούς θα είναι οι αυριανοί εκπρόσωποι της Εθνοσυνέλευσης και οι εκφραστές του σημερινού Καναδά, όπως υποστηρίζει ο Justin Trudeau.
Μία αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα, την οποία βιώνουν σήμερα οι δυτικές χώρες.
Διότι αν εξαιρέσουμε τους ιθαγενείς, ο Καναδάς, στην τεράστια πλειοψηφία του, αποτελείται από μετανάστες διαφορετικών χρονικών περιόδων..
Είτε το θέλουμε είτε όχι, από τον Γενικό Κυβερνήτη έως και τον τελευταίο πολίτη όλοι έχουμε μεταναστευτική προέλευση.
Ας ευχηθούμε λοιπόν σε όλους ανεξαιρέτως τους υποψηφίους καλή επιτυχία.
Η επιλογή πάντως των υποψηφίων σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία. Με την συνεχώς αυξανόμενη μεταναστευτική ροή, από Ασιατικές και Μεσανατολικές κυρίως χώρες, η συμμετοχή των μη “καθαρόαιμων” υποψηφίων μετρά με ψήφους… Κάτι που δεν έχει διαφύγει της προσοχής των κομμάτων.
Και έχει περίτρανα αποδειχτεί ότι πλείστοι τοιούτοι εκπρόσωποι του λαού, ανεξαρτήτως προσόντων και δυνατοτήτων, εκτελούν την πολιτική τους θητεία στους πίσω πάγκους...
Εμείς τουλάχιστον το γνωρίζουμε από πρώτο χέρι.
Η ευθύνη θα έλεγα, βαρύνει περισσότερο εκείνους που τους προτρέπουν να πολιτευτούν για πατριωτικούς, ρουσφετολογικούς ή άλλους λόγους.
Προσωπικά δεν νοιώθω και τόσο άσχημα που αφίσες ελληνικής καταγωγής υποψηφίων δεν έχουν κατακλύσει την επικράτεια, πράγμα που σημαίνει ότι οι νέοι μας είτε δεν ενδιαφέρονται είτε δεν είναι έτοιμοι να πολιτευτούν. 
Κάποιοι οργανισμοί μας, κινούμενοι προφανώς από πατριωτικά συναισθήματα σκέφτηκαν να προωθήσουν ελληνόπουλα σε πολιτικά πόστα, δίχως την δέουσα ανταπόκριση. Δεν αμφιβάλλω για τις όποιες καλές προθέσεις, όμως. ας μη χαλάμε φαιά ουσία.
Οι νέοι μας, πριν από την κάθε επαγγελματική προώθηση, χρειάζονται πρωτίστως    Επαγγελματικό Προσανατολισμό και Συμβουλευτική. Ένα πρόγραμμα το οποίο ευρέως διδάσκεται και θέλω να πιστεύω ότι θα εισαχθεί κάποτε και στο δικό μας Γυμνάσιο.
Πρόκειται για μία συστηματική βοήθεια και υποστήριξη που παρέχεται από εξειδικευμένους επιστήμονες και η οποία επιτρέπει στο άτομο, σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής του να συνειδητοποιεί τις γνώσεις, τις ικανότητες, τις δεξιότητες, τα ενδιαφέροντα και τις αξίες του, να λαμβάνει επαγγελματικές αποφάσεις, να σχεδιάζει και να διαχειρίζεται αποτελεσματικά τη σταδιοδρομία του και να επιτυγχάνει μεγαλύτερη ισορροπία ανάμεσα στην προσωπική και επαγγελματική του ζωή.
Δεν χωρεί αμφιβολία ότι είμαστε ένας πολιτικοποιημένος λαός και νοιώθουμε υπερηφάνεια να βλέπουμε δικούς μας ανθρώπους στα Κοινοβούλια, τις Εθνοσυνελεύσεις και τα Δημαρχεία. Όμως αυτό δεν αρκεί. Πρέπει να έχουμε και τους κατάλληλους ανθρώπους που να μπορούν να υπηρετούν τον κάθε πολίτη και να λειτουργούν προς όφελός του και προς όφελος της κοινωνίας συνολικά.
Ναι στην πολιτική καριέρα και σε κάθε ενασχόληση, εφόσον πηγάζει από προσωπικούς πόθους και πάντως δεν ωθείται η παροτρύνεται από εξωτερικούς παράγοντες ακαθορίστων κινήτρων…

Wednesday, August 29, 2018

Εσείς τι λέτε;


Εκλογές στο Κεμπέκ
Αναγκαία η συμμετοχή όλων…

Σε ένα μήνα ακριβώς από σήμερα θα διεξαχθούν οι Επαρχιακές εκλογές.
Οι ψηφοφόροι καλούνται και πάλι να προσέλθουν στις κάλπες προκειμένου να εκλέξουν τη νέα κυβέρνηση του Κεμπέκ.
Οι δημοσκοπήσεις, μέχρι αυτή τη στιγμή που τυπώνεται η εφημερίδα, δίνουν προβάδισμα μερικών μονάδων στο κόμμα Coalition Avenir Quebec (CAQ) του Francois Legault.
Το κυβερνών Φιλελεύθερο κόμμα (PLQ) του Philippe Couillard έρχεται δεύτερο στην προτίμηση των ερωτηθέντων, ακολουθεί το Parti Quebecois (PQ) με νέο αρχηγό τον Jean-Francois Lisee  και τέταρτο το Quebec Solidaire (QS) με αρχηγό την Manon Masse.
Για τα άλλα κόμματα που “κατεβαίνουν” στις εκλογές δεν γίνεται σημαντική αναφορά.
Με το πρόγραμμα και τις προοπτικές των κομμάτων έχει ήδη ασχοληθεί αναλυτικά στο προηγούμενο φύλλο ο δημοσιογράφος και συν-εκδότης των “Ελληνοκαναδικών Νέων”,   Γιώργος Γκιούσμας.
Η μάχη, απ’ ότι φαίνεται, θα είναι σκληρή ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα που συγκεντρώνουν τα υψηλοτέρα ποσοστά και όποιο και αν εκλεγεί είναι αμφίβολο εάν θα σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Υπάρχουν πάντως και οι εκπλήξεις.   
Οι 125 έδρες στην Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ είναι μοιρασμένες ως εξής:
Liberal Party 68, Parti Quebecois 28, CAC 21, Quebec Solidaire 3 και ανεξάρτητοι 5.
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές, έχουν όλοι οι Καναδοί πολίτες από το 18ο  έτος της ηλικίας τους. Υπενθυμίζουμε ότι το ποσοστό προσέλευσης των ψηφοφόρων στις τελευταίες επαρχιακές εκλογές το 2014 ανήλθε στο 71.43%. 
Σύμφωνα με το Σύνταγμα του Κεμπέκ, η νομοθετική εξουσία ασκείται από μία κοινοβουλευτική κυβέρνηση τύπου Westminster (παλαιότερα αποτελούνταν από δύο σώματα) όπως και οι υπόλοιπες επαρχίες του Καναδά. του οποίου ο πρωθυπουργός είναι ο ηγέτης του πολιτικού κόμματος που κατέχει τις περισσότερες έδρες στο Εθνικό Κοινοβούλιο του Κεμπέκ.
Ο πρωθυπουργός, που  συχνά ονομάζεται και πρόεδρος, είναι η κεφαλή της κυβέρνησης του Κεμπέκ και  η Βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου είναι η κεφαλή του κράτους και εκπροσωπείται από τον υποκυβερνήτη του Κεμπέκ. Ο πρωθυπουργός είναι εκείνος που επιλέγει τα άτομα που θα σχηματίσουν το Υπουργικό Συμβούλιο.
Τα μέλη του εκλέγονται από το νομοθετικό σώμα που προκύπτει από την διενέργεια γενικών εκλογών, οι οποίες πρέπει να διεξάγονται κάθε πέντε χρόνια από την ημερομηνία της τελευταίας εκλογής, όμως ο πρωθυπουργός έχει το δικαίωμα να ζητήσει την πρόωρη διάλυση της νομοθετικής συνέλευσης.
Η προκήρυξη των εκλογών μπορεί επίσης να προκύψει εάν το κυβερνών κόμμα απολέσει την εμπιστοσύνη του σώματος, μετά την αποτυχία ψήφισης ενός νομοσχεδίου ή μετά την κατάθεση πρότασης μομφής.
Το δικαίωμα ψήφου είναι συνταγματικό δικαίωμα κάθε πολίτη σε οποιοδήποτε δημοκρατικό έθνος και ο Καναδάς δεν αποτελεί εξαίρεση.
Στις επαρχιακές εκλογές της 1ης Οκτωβρίου, 2018 υπάρχουν, (απ’ ότι τουλάχιστον γνωρίζω), δύο ελληνικής καταγωγής υποψήφιοι στην εκλογική περιφέρεια Laurier Dorion, με τα χρώματα του Φιλελεύθερου και Νεοδημοκρατικού κόμματος.
Η συμμετοχή όλων στις γενικές εκλογές του Κεμπέκ θεωρείται αναγκαία. 
Με τις ελληνικές υποψηφιότητες θα επανέλθω σε ένα επόμενο άρθρο… 

Wednesday, August 22, 2018

Εσείς τι λέτε;


Τα ψέματα τελείωσαν…
Τα ψέματα τελείωσαν. Ανοίγουν και πάλι τα σχολεία…
Εξαιρετικό ομολογουμένως το φετινό καλοκαίρι (το οποίο ευτυχώς ακόμα συνεχίζεται) αν και σύντομο για τους μαθητές μας που δεν πρόλαβαν καλά καλά να το χαρούν, αφού σε λίγες μέρες αρχίζουν ξανά τα “βάσανά” τους...
Θυμάμαι, στη δική μου εποχή των Happy Sixties, τα σχολεία μας είχαν12 εβδομάδες καλοκαιρινών διακοπών! Βέβαια τότε είχαμε δύο καθημερινές βάρδιες εντατικών μαθημάτων έξι ημέρες την εβδομάδα και λιγότερες αργίες.   
Για πολλές οικογένειες, το σχολείο της μεταπολεμικής περιόδου εθεωρείτο πολυτέλεια.
Ωστόσο, πολλά έχουν αλλάξει από τότε και σίγουρα προς το καλύτερο.
Στο Κεμπέκ, πρέπει να πούμε, η φοίτηση στο σχολείο είναι υποχρεωτική.
Τα παιδιά δια νόμου πρέπει να πάνε στο σχολείο από την ηλικία των έξι χρόνων.
Και δεν έχουν απλά το δικαίωμα να πάνε σχολείο, είναι υποχρεωμένα να το κάνουν.
Αυτό σημαίνει ότι θα ξεκινήσουν το δημοτικό σχολείο στην αρχή του σχολικού έτους αφότου συμπληρώσουν το έκτο έτος της ηλικίας τους. Και υποχρεούνται να πηγαίνουν στο σχολείο μέχρι την ηλικία των 16 - 18 χρόνων με την απόκτηση του διπλώματος γυμνασίου.  
Οι μαθητές σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να εγκαταλείψουν νωρίτερα το σχολείο.   
Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, ο διευθυντής έχει καθήκον να ειδοποιεί τους γονείς των παιδιών που απουσιάζουν συχνά και χωρίς εξήγηση ή για κάποιο λόγο σταματήσουν να πηγαίνουν στο σχολείο. Εάν δεν συμμορφωθούν, η διεύθυνση του σχολείου είναι υποχρεωμένη να αναφέρει το γεγονός στον Διευθυντή Προστασίας Νέων (Director of Youth Protection).
Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις. Κάποια παιδιά δεν χρειάζεται να πάνε στο σχολείο. Για παράδειγμα:
• Άτομα με προβλήματα υγείας.
• Άτομα με αναπηρίες ή μαθησιακές δυσκολίες που τα εμποδίζουν να παρακολουθήσουν τα μαθήματα.
• Άτομα με ειδική άδεια να σπουδάζουν στο σπίτι.
• Άτομα που έχουν αποβληθεί από το σχολείο. (Οι περιπτώσεις αυτές και πάλι θα πρέπει να αναφέρονται στον Διευθυντή Προστασίας των Νέων).
Άτομα που δεν υποχρεούνται με το νόμο να πηγαίνουν στο σχολείο, δεν χάνουν το δικαίωμά αυτό.
Ο νόμος στην επαρχία μας προβλέπει πως όλοι ανεξαιρέτως οι πολίτες έχουν δικαίωμα σε γυμναστική εκπαίδευση μέχρι την ηλικία των 18 ετών και μέχρι την ηλικία των 21 ετών για τα άτομα με ειδικές ανάγκες.
Σε  εμάς που ζούμε εδώ, οι κανονισμοί λειτουργίας Δημοσίων Σχολείων είναι λίγο πολύ γνωστοί.
Οι πληροφορίες που αναφέρονται στο παρών άρθρο αφορούν κυρίως τους νέους μετανάστες - αναγνώστες των Ελληνοκαναδικών Νέων προς ενημέρωσή των.
Με την ευκαιρία της έναρξης των μαθημάτων, θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους τους μαθητές και μαθήτριες μία δημιουργική χρονιά και καλή πρόοδο…

Wednesday, August 15, 2018

Εσείς τι λέτε;


Ήταν όλοι τους υπέροχοι…
Ο αθλητισμός, θα πρέπει να ομολογήσω, δεν είναι το μεγάλο μεράκι μου.
Γι αυτό και σπάνια προσεγγίζω αθλητικά θέματα, τα οποία και καλύπτει πλήρως και λεπτομερώς ο αρχισυντάκτης Αντώνης Μπότσικας στην εβδομαδιαία στήλη ΝΕΑ SPORTS.
Σαν Έλληνας πάντως, δεν μπορώ να μείνω ασυγκίνητος από τους πρόσφατους αθλητικούς θριάμβους των αθλητών μας στην Ευρώπη.
Όντως, γεμάτη αθλητικές συγκινήσεις ήταν η εβδομάδα που πέρασε, με τους Έλληνες αθλητές να χαρίζουν στην πατρίδα μας περισσότερα από δέκα μετάλλια, χρυσά, ασημένια και χάλκινα...Ο εθνικός ύμνος ακούστηκε στη Γλασκώβη και το Βερολίνο, κάνοντας υπερήφανους τους απανταχού Έλληνες.
Πλην των μεταλλίων, πολλά ήταν και τα ρεκόρ που σημειώθηκαν. Ο Λευτέρης Πετρούνιας. που δικαίως του έχει δοθεί το ψευδώνυμο “Lord of the rings”, έγραψε ιστορία στην ενόργανη, κατακτώντας τον τέταρτο συνεχόμενο ευρωπαϊκό τίτλο του. Πλούσια ήταν η συγκομιδή μεταλλίων των παιδιών μας στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου στο Βερολίνο, αλλά και στο αντίστοιχο της κολύμβησης στη Γλασκώβη, ενώ ιστορία έγραψε στο τένις ο Στέφανος Τσιτσιπάς, που κατάφερε να σκαρφαλώσει στο νούμερο 15 της παγκόσμιας κατάταξης.
Στο πρόγραμμα που εκτέλεσε ο Πετρούνιας μάλιστα, είχε βαθμό δυσκολίας 6.300 ενώ για την εκτέλεσή του πήρε 9.166. Έτσι, με συνολική βαθμολογία 15.466 άφησε πίσω του τον Τούρκο Ιμπραΐμ Τσολάκ που είχε 15.100 και τον Βρετανό, Κόρτνεϊ Τούλοχ που πήρε 15.000 βαθμούς. “Χρυσός” ο Μίλτος Τεντόγλου στο μήκος.
Η ελληνική αποστολή στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου στο Βερολίνο της Γερμανίας, έχει κατακτήσει συνολικά 6 μετάλλια (τρία χρυσά, δύο ασημένια και ένα χάλκινο).
Οι επιτυχίες βέβαια των αθλητών μας είναι καθημερινές και σε τέτοιο βαθμό που δεν  προλαβαίνουν να καταχωρηθούν στο παρών άρθρο.
Ένας από τους λόγους που εξηγούν την αγάπη για τα σπορ, σίγουρα είναι οι ήρωες που “πλάθουν” και τα κατορθώματά τους που συγκινούν τους οπαδούς και “γεννούν” αξέχαστες ιστορίες. Στην ιστορία του αθλητισμού στην Ελλάδα υπήρξαν ουκ ολίγοι τέτοιοι, που αποτελούν μεγάλες και αδιαμφισβήτητες αξίες, ακριβώς επειδή ανέβασαν πολύ ψηλά τον πήχη και ουκ ολίγες φορές τον ξεπέρασαν, ορίζοντας εξαρχής τον πρωταθλητισμό, την αντοχή στο χρόνο και την επιτυχία σε απαιτητικές συνθήκες.
Η Ελλάδα είναι η χώρα που γέννησε την Ολυμπιάδα και στην νεώτερη ιστορία τους οι Ολυμπιακοί αγώνες το 1896 ανέδειξαν σπουδαίους Ολυμπιονίκες όπως οι: Σπύρος Λούης, Παναγιώτης Παρασκευόπουλος, Χαρίλαος Βασιλάκος, Μιλτιάδης Γούσκος, Ιωάννης Περσάκης, Δημήτριος Γολέμης, Γιώργος Παπασιδέρης...
Υπέρλαμπρη και η καριέρα πολλών Ελλήνων της Διασποράς σε πλειάδα αθλημάτων:
Χρήστος Τσέλιος (ο δικός μας), Χάρης Αγγάνης, Λυδία Ιεροδιακόνου, Παναγιώτης Σάμπρας, Μιχάλης Κατσίδης, Γιώργος Αθανς, Νίκος Γκάλης…
Όμως, και η παροικία μας στα 150 τόσα χρόνια ιστορίας της ανέδειξε και αναδεικνύει ικανούς Έλληνες αθλητές που τιμούν τα ελληνικά χρώματα εδώ στην ξένη.
Αθλητές σπουδαίοι, οι οποίοι δυστυχώς περνούν στα “ψιλά” αφού οι οργανισμοί μας επιμένουν να τους αγνοούν και να τους αποκλείουν πεισματικά από τις όποιες τιμητικές εκδηλώσεις και διακρίσεις…
Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι και στον αθλητισμό  η “οργανωμένη” παροικία μας έρχεται πρώτη στις εκτελέσεις φάουλ!

Wednesday, August 8, 2018

Εσείς τι λέτε;


“Κενής δε δόξης ουδέν αθλιώτερον…”
Φονικό το φετινό καλοκαίρι με τον Ιούλιο να θεωρείται ο θερμότερος από το 1756. 
Στους 100 περίπου ανέρχονται μέχρι στιγμής οι νεκροί από τον καύσωνα που συνεχίζεται και ”λιώνει” κυριολεκτικά την επαρχία μας. Σχεδόν οι μισοί από τους θανάτους καταγράφηκαν στο Μόντρεαλ.
Η Ελλάδα, εν τω μεταξύ, βιώνει τις χειρότερες πυρκαγιές της τελευταίας δεκαετίας, με αναρίθμητους νεκρούς, κυρίως στην Αττική. Συνθήκες νέου καύσωνα αναμένεται να βιώσει η χώρα που σύμφωνα με προβλέψεις θα “χτυπήσει” 40άρια. Σε κατάσταση συναγερμού βρίσκεται το λεκανοπέδιο με κίνδυνο νέας πυρκαγιάς .Ας ελπίσουμε οι προβλέψεις τελικά να έχουν πέσει έξω.
Άνθρωποι από κάθε γωνιά της Ελλάδος προσπαθούν να βοηθήσουν με κάθε τρόπο κι όπως μπορούν τους συνανθρώπους τους που έζησαν την φρίκη από τη μανία της καταστροφικής πυρκαγιάς. Μία εθνική τραγωδία ένωσε ανθρώπους από κάθε πλευρά της χώρας. Εθελοντές άφησαν πίσω τα δικά τους προβλήματα και έσπευσαν στις περιοχές που έζησαν την τραγωδία για να βοηθήσουν, ενώ σε έξαρση βρίσκονται αυτό τον καιρό οι έρανοι. 
Ανακοίνωση εξέδωσε το γραφείο τύπου του κυβερνητικού εκπροσώπου αναφορικά με τον ειδικό λογαριασμό για την αρωγή των πληγέντων από τις πυρκαγιές. Τα στοιχεία του ειδικού λογαριασμού στην Τράπεζα της Ελλάδος με σκοπό τη χρηματοδότηση κάθε είδους δράσης είναι:
Bank of Greece, αριθμός λογαριασμού:23/2341195169.
IBAN GR4601000230000002341 195169.  Όνομα Δικαιούχου: Ministry of Finance BIC/SWIFT BNGRGRAA 
Τα στοιχεία δόθηκαν στη δημοσιότητα προκειμένου να γνωρίζουν όσοι επιθυμούν να συμβάλουν στην ανακούφιση των πληγέντων από τις καταστροφικής πυρκαγιές.
Και η ομογένεια πάντως δεν έμεινε ασυγκίνητη.
Η ελληνοαμερικανική παροικία, οι ομογενείς της Αυστραλίας, της Ευρώπης, της Ασίας, της Αφρικής και της Κύπρου, σύσσωμοι στο πλευρό των πυρόπληκτων με σημαντικά χρηματικά ποσά και είδη πρώτης ανάγκης.
Στο πλευρό των πυρόπληκτων και οι Ελληνοκαναδοί, με άμεση και εργώδη προσπάθεια του καταξιωμένου οργανισμού Magic Mission. Μια προσπάθεια στην οποία όλοι θα πρέπει να συμβάλλουμε. 
Δεν λείπουν πάντως και τα παρατράγουδα. Γνωστοί και μη εξαιρετέοι “ντελάληδες” των ερτζιανών, εκμεταλλευόμενοι την γενναιοδωρία και το φιλότιμο των συμπάροικων πήραν τους εράνους στα χέρια τους και τους έκαναν προσωπική τους υπόθεση...
Το έργο βέβαια το έχουμε ξαναδεί.
Στην γενική ερανική κινητοποίηση για τους πληγέντες συμμετέχουν δυστυχώς και ορισμένοι οικείοι κυνηγοί της δόξας και μονοπωλητές των τίτλων, οι οποίοι προκειμένου να κατακτήσουν την πρώτη γραμμή δεν διστάζουν να περιθωριοποιούν ικανά στελέχη, ακόμη και “ανταγωνιστικούς” εθνικούς οργανισμούς. 
Είναι οι ίδιοι που ξοδεύουν χιλιάδες δολάρια σε δικηγόρους για να τεκμηριώσουν τις “παρανομίες” των αντιπάλων τους, τη στιγμή που οι αναξιοπαθούντες πυρόπληκτοι έχουν ανάγκη και το τελευταίο μας σεντ.
Σε μία κίνηση υπερ-ενθουσιασμού μάλιστα, πεπεισμένοι για τον “θρίαμβο” του κονσέρτου για τους πληγέντες, έσπευσαν να καλέσουν τα Mainstream media να καλύψουν τη Συναυλία των άδειων καθισμάτων… Πάλι ρεζίλι γίναμε.
Αποδεικνύεται τελικά ότι οι εθνικές τραγωδίες αντί να μας ενώνουν μας διαιρούν… 
Τι άλλο μπορεί να προσθέσει κανείς όταν οι πράξεις μιλάνε μόνες τους.
Κλείνω, μεταφέροντας ένα χαρακτηριστικό και πάντοτε επίκαιρο γνωμικό του αρχαίου Έλληνα  ποιητή  Μένανδρου: “Κενής δε δόξης ουδέν αθλιώτερον”.
Που σημαίνει: Δεν υπάρχει τίποτα πιο άθλιο από την κενοδοξία…

Wednesday, July 11, 2018

Εσείς τι λέτε;


Παμμακεδονικές
Ώρα μηδέν…

Το Δελτίο Τύπου μας ήρθε από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων.
Μία πατριωτική Οργάνωση που ιδρύθηκε το 2014 από εκπροσώπους Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων που εδρεύουν σε όλη την Ελλάδα, με κύριο στόχο την διαφύλαξη και διάδοση της γνήσιας Μακεδονικής Παράδοσης ως αναπόσπαστο κομμάτι της ευρύτερης Ελληνικής Παράδοσης.
Σύμφωνα με τον πρόεδρό της Γεώργιο Τάτσιο, η Ομοσπονδία ενώνει τους απανταχού Μακεδόνες, βασιζόμενη στην ιστορική αλήθεια, πέρα από ιδεοληψίες και προκαταλήψεις.
Μεταξύ άλλων, το Δελτίο Τύπου αναφέρει ότι η ΠΟΠΣΜ και οι Παμμακεδονικές Οργανώσεις των αποδήμων Μακεδόνων προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας με Αίτηση Ακύρωσης της συμφωνίας των Πρεσπών που υπογράφτηκε στις 17 Ιουνίου 2018 μεταξύ των υπουργών εξωτερικών της Ελλάδος Νίκου Κοτζιά και των Σκοπίων   Νίκολα Δημητρόφ, ως αντισυνταγματική. Αναφέρονται ακόμη τα μέλη των Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων εντός και εκτός ελληνικής επικράτειας.
Εκείνο που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, ήταν οι “ποικίλοι” τίτλοι των ανά την υφήλιο Μακεδονικών Οργανώσεων. 
Για παράδειγμα, μόνο στην Αυστραλία λειτουργούν πέντε διαφορετικές ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ και ΕΝΩΣΕΙΣ. Μελβούρνης και Βικτωρίας, Νοτίου Αυστραλίας, Νέας Νότιας Ουαλίας και Κουησλάνδης.
Στην Αφρική υπάρχει η Παμμακεδονική Ένωση Νοτίου Αφρικής, που εδρεύει στο Γιοχάνεσμπουργκ.
Στις ΗΠΑ κυριαρχεί η Παμμακεδονική Ένωση Αμερικής, με έδρα την Νέα Υόρκη ενώ στον Καναδά συνυπάρχουν δύο αλλότροπες Παμμακεδονικές. Η Παμμακεδονική Ομοσπονδία Καναδά, με έδρα το Τορόντο και πρόεδρο τον Γεώργιο Παπαδάκη και η Παμμακεδονική Ένωση Καναδά, με έδρα το Μόντρεαλ και πρόεδρο τον δόκτορα Χρήστο Καράτζιο.
Και διερωτώμαι. Τι εξυπηρετεί  άραγε ταύτη “πολυμορφία”, για έναν κοινό υποτίθεται σκοπό; Η εσκεμμένη πάντως ασυνεννοησία και η μικροπολιτική σκοπιμότητα είναι εκείνη που τελικά τρέφει τα “θηρία”.
Τελευταία παρακολουθούμε με απορία και θλίψη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις αντιφατικές θέσεις ορισμένων πρωτοκλασάτων “παραγόντων”, μη εξαιρουμένων των βορειοελλαδιτών.    
Πατριωτικές - υποτίθεται - Οργανώσεις στηρίζουν σθεναρά την αντεθνική πολιτική του Υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά…
Κάποιες άλλες στέλνουν αυστηρό μήνυμα στον “αμέτοχο” Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο…
Οι πιο “θερμόαιμες” αποστέλλουν προειδοποιητικές επιστολές στους έλληνες βουλευτές   (μέχρι και θανατικές καταδίκες) σε όσους τολμήσουν να ψηφίσουν την εκχώρηση του ονόματος , της εθνότητας και της “Μακεδονικής” γλώσσας στους Σκοπιανούς! 
Στις ΗΠΑ, ο μέχρι πρότινος πρόεδρος, Στέλιος Κιριμλής υποχρεώθηκε να παραιτηθεί  και να παραδώσει τη θέση του στον δημοσιογράφο Δημήτρη Φιλιππίδη, επειδή  η Παμμακεδονική Ένωση Αμερικής είχε διαφωνήσει με το εξώδικο που έστειλαν οι Παμμακεδονικές της Υφηλίου και σειρά άλλων ζητημάτων... 
Η Παμμακεδονική Οντάριο, μετονομασθείσα πρόσφατα σε Παμμακεδονική Ομοσπονδία Καναδά. φέρεται να εκπροσωπεί την πλειοψηφία των Καναδικών Οργανισμών.
Η υγιής οικονομική της κατάσταση της επιτρέπει να ασκεί λόμπυ και να συμμετέχει σε δραστηριότητες που προασπίζουν τα εθνικά μας συμφέροντα. Θεωρείται φιλικά προσκείμενη στο Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο...
Η Παμμακεδονική Ένωση Καναδά, εκπροσωπώντας τα ελάχιστα εναπομείναντα τοπικά Μακεδονικά Σωματεία και καθοδηγούμενη τελευταία από το Ελληνικό Κογκρέσο του Κεμπέκ, αρκείται σε επιστολές συμπαράστασης και σε διαδικτυακές αναρτήσεις, ενώ έχει ταχτεί ανοιχτά κατά των Συλλαλητηρίων για την Μακεδονία...
Αμφότεροι οι Οργανισμοί, θύματα όντως της διαμάχης των Κογκρέσων, ακολουθούν μοιραία διαφορετικές προσεγγίσεις. Η ακατανοησία και ασυνεργασία σε όλο της το μεγαλείο...
Και ύστερα μας κακοφαίνεται όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος χαρακτηρίζει απαράδεκτες και γραφικές τις Παμμακεδονικές Οργανώσεις…
Διευκρινίσω πάντως ότι τέτοιου είδους χαρακτηρισμοί, σε καμία περίπτωση δεν με εκφράζουν. Θα επανέλθουμε όμως δριμύτεροι τον Αύγουστο.
Καλό καλοκαίρι και καλές διακοπές!

Wednesday, July 4, 2018

Εσείς τι λέτε;


“Θέλω πίσω την Ελλάδα…” 
“Θέλω πίσω την Ελλάδα”, λέει ένα δημοφιλές τραγούδι του Ματθαίου Γιαννούλη, το οποίο αγγίζει κυριολεκτικά την καρδιά.
Ωστόσο, αναρωτιέται κανείς για ποια Ελλάδα μιλάει ο λαϊκός αοιδός; Τη γη του φωτός, τον τόπο των ηρώων προγόνων μας, την Ελλάδα της δόξας και υπερηφάνειας, ή την Ελλάδα του Τσίπρα, του “καλύτερου” πρωθυπουργού της μεταπολίτευσης, κατά τον     Υπουργό Εθνικής Άμυνας και δεξί του “δεκανίκι” Πάνο Καμμένο;
Τι να πει κανείς για τον κατ’ ολίγους “χαρισματικό” και κατά τους πολλούς ενδοτικό “ηγέτη” - με όλη τη σημασία της λέξης - νάρκισσο που ζει με αυταπάτες και με απώτερο στόχο να παραμείνει όσο μπορεί στην εξουσία, για την καρέκλα και τα ευρώπουλα, εννοείται…
Ο Αλέξης Τσίπρας λοιπόν, ο “κομμουνιστής”, το υπάκουο παιδί της δύσης ξαναχτύπησε. Έγινε ο προστάτης άγγελος και η σανίδα σωτηρίας της Αγκελα Μέρκελ , στηρίζοντας στο έπακρο τις θέσεις της “φιλελληνίδας” καγκελαρίου για το προσφυγικό και όχι μόνο. Που σημαίνει πως η Ελλάδα θ’ ανοίξει διάπλατα πλέον τα σύνορά της για να μπάσει όλους τους ανεπιθύμητους, από τους άλλους Ευρωπαίους, πρόσφυγες.
Τη στιγμή μάλιστα που η ταλαίπωρη πατριδούλα ούτε τα ίδια της τα τέκνα δεν είναι σε θέση να ταΐσει…
Όσο για το μισό τόσο εκατομμύριο νέων που έφυγαν από τη χώρα για μια καλύτερη ζωή, ούτε κιχ … Μισό εκατομμύριο επιστήμονες, η αφρόκρεμα, το μέλλον της Ελλάδας, πήραν τον ομματιών τους και ξενιτεύτηκαν από την κατάντια του Συριζανέλ. 
Πούλησαν τη Μακεδονία, φόρτωσαν στους Έλληνες την Τρόικα για άλλα 40 χρόνια, ξεπούλησαν την Ελλάδα για έναν αιώνα και τώρα φορτώνουν τον τόπο με λαθρομετανάστες αγνώστου ταυτότητας...
Πρέπει πάντως να παραδεχτούμε ότι ο Αλέξης έχει ένα μοναδικό ταλέντο στο να δουλεύει τους Έλληνες. Αφότου ανέλαβε την εξουσία, πριν τρία χρόνια, επέβαλε τα Capital Controls και έβαλε τροχονόμο στην τσέπη του ταλαιπωρημένου λαού. Και ο ίδιος αυτός λαός έσπευσε να τον ξαναψήφισε δύο μήνες αργότερα… Και τραβάει σήμερα τα πάνδεινα. Δεν υπάρχει Έλληνας πολίτης στην επικράτεια που να λέει ότι τα πράγματα πηγαίνουν καλά.  
Συχνά σκέπτομαι. Πόσο διαφέρει η νοοτροπία και ο τρόπος σκέψης μας από τους νεοέλληνες. Και το λέω χωρίς καμία απολύτως πρόθεση να θίξω τον ελληνικό λαό, ο οποίος πάντως φέρει ακέραια την ευθύνη της ψήφου του. 
Εμείς εδώ, για τα μάτια του Τζάστιν ρίξαμε, χωρίς σοβαρό λόγο και αφορμή, την κυβέρνηση Χάρπερ και ίσως ρίξουμε και την κυβέρνηση Couillard, έτσι για το γαμώτο της αλλαγής. Σκεφτείτε να υπήρχαν προδοσίες, χρεοκοπίες και σκάνδαλα…
“Αεικίνητος” πάντως ο Έλληνας πρωθυπουργός και όπως δείχνουν τα πράγματα - με δεκανίκια ή χωρίς - θα εξαντλήσει στο φουλ την θητεία του και διόλου απίθανο να επανεκλεγεί και μάλιστα πανηγυρικά...  
Τελευταία μάλιστα προσπαθεί να δημιουργήσει ένα κεντρώο κόμμα με εφεδρικούς καρεκλάκηδες βουλευτές για να “σπάσει” την Φώφη και να “κόψει” τον Κυριάκο. Αυτό θα πει μαεστρία…
Ευτυχώς πάντως που οι φιλοσυριζαίοι του Μόντρεαλ τον πήραν χαμπάρι κι’ έκλεισαν εγκαίρως το μαγαζί. 
Άραγε, γι αυτό η “λαοπρόβλητη” κυβέρνηση Τσίπρα καθυστερεί την ψήφο των ομογενών;

Wednesday, June 27, 2018

Εσείς τι λέτε;


ΚΑΝΑΔΑΣ
Ένας ιδανικός τουριστικός προορισμός…

Ιούλιος μήνας και - ημερολογιακά τουλάχιστον - μπαίνουμε για τα καλά στο καλοκαίρι. Είναι ο μήνας που για πολλούς από εσάς αρχίζουν οι διακοπές. 
Οι περισσότεροι, υποθέτω, έχετε ήδη προγραμματίσει τις διακοπές σας.
Η Ελλάδα και οι ΗΠΑ σίγουρα αποτελούν κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς, για όσους βέβαια αντέχουν το ακριβό συνάλλαγμα. 
Για όσους διαθέτουν μικρότερα βαλάντια, ο ιδανικός τουριστικός προορισμός είναι αναμφισβήτητα ο Καναδάς. 
Η δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα του πλανήτη, δεν θα μπορούσε παρά να διαθέτει εύρος επιλογών. Μπορεί ο Καναδάς να μη προσεγγίζει τα νούμερα των τουριστικών αφίξεων των γειτονικών μας ΗΠΑ, παρόλα αυτά υπόσχεται μια αξέχαστη ταξιδιωτική εμπειρία η οποία περιλαμβάνει αχανή τοπία, ανατολικές και δυτικές ακτές, μεγαλουπόλεις παντού αλλά και σπουδαίες πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Η πιο κοντινή μας πόλη είναι η πρωτεύουσα Οτάβα. Οι κάτοικοι σου δίνουν την εντύπωση ότι η πόλη δεν είναι μόνο ένας θαυμάσιος τόπος αλλά και ένα εξαίρετο μέρος για μερικές ευχάριστες ημέρες. Έχει ήρεμες γειτονιές, ασφαλείς δρόμους, ζωντανό κέντρο, ξεχωριστά φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων και το πασίγνωστο ελληνικό πανηγύρι. Η Οτάβα προσφέρεται ακόμη για τους λάτρεις των μουσείων. Απέναντι βρίσκεται η Κεμπεκιώτικη πόλη Hull, η οποία πάντως είναι μέρος της περιοχής της πρωτεύουσας. 
Πιο νότια, η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καναδά, το Τορόντο, χτισμένη στην βόρεια όχθη της λίμνης Οντάριο, ισορροπεί ανάμεσα στη δική της ταυτότητα και στον αμερικανικό τρόπο ζωής. Εάν την επισκεφτείτε μην παραλείψετε με τίποτα να πάτε τους καταρράκτες του Νιαγάρα. 
Εάν πάλι θέλετε να μείνετε εντός συνόρων, επισκεφτείτε την ιστορική πόλη του Κεμπέκ. Η παλαιά πόλη Vieux Quebec είναι η μόνη πόλη της Βορείου Αμερικής της οποίας τα τείχη διατηρούνται σε άριστη κατάσταση.
Η πόλη ισορροπεί πάνω στον βράχο Cap Diamant, δίπλα στο ποτάμι του Αγίου Λαυρεντίου προς τις εκβολές του, απέναντι από το γοητευτικό νησί d’ Orleans. Βρίσκεται σε στρατηγική θέση με πλήρη θέα της γύρω περιοχής.
Πανέμορφη, με έντονο τον Γαλλικό της χαρακτήρα, με ιστορία πάνω από 400 χρόνια και με καταπληκτική αρχιτεκτονική. Η Unesco το 1989 την ανακήρυξε “Μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς”.
Τέλος, εάν δεν διαθέτετε χρόνο για πολυήμερες διακοπές, το δικό μας Μόντρεαλ με τα περίχωρά του, τα έχει όλα στον υπερθετικό. Ομολογουμένως, ζούμε σε μία καταπληκτική πόλη. Είναι ένα μίγμα Βορειοαμερικανικού δυναμισμού και εκλεπτυσμού του παλαιού κόσμου. Το κοσμοπολίτικο Μόντρεαλ, η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καναδά μετά το Τορόντο και η μεγαλύτερη γαλλόφωνη πόλη του κόσμου μετά το Παρίσι, είναι μια πόλη, ένα νησί και που θα μπορούσε κανείς να πει ότι έρχεται δεύτερη μετά τη Νέα Υόρκη. Η Παλιά πόλη ξαφνιάζει τον επισκέπτη. Μοιάζει να είναι μια ξένη πόλη και γι αυτό πολλά έργα του Χόλυγουντ έχουν γυριστεί εδώ.
Το Μόντρεαλ δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει τις άλλες μεγαλουπόλεις του κόσμου. 
Για τον υπόλοιπο Καναδά, θ’ ασχοληθώ λεπτομερέστερα κάποια άλλη φορά.
Ο Καναδάς μεθαύριο γιορτάζει τα 151 χρόνια από την ίδρυσή του.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στην δεύτερή μας πατρίδα!

Wednesday, June 20, 2018

Εσείς τι λέτε;

 
Ιωάννης ο Βαπτιστής
Εθνικισμός, πατριωτισμός στο μπλέντερ ενός "Αγίου"  
Έφτασε και πάλι η Εθνική γιορτή της “αμφιλεγόμενης” Επαρχίας μας, την οποία επιλέξαμε ως δεύτερή πατρίδα. 
Ο χαρακτηρισμός βέβαια δεν είναι τυχαίος, αφού το Κεμπέκ, παρότι σήμερα    απολαμβάνει μία σχετική πολιτική ηρεμία, εξακολουθεί να συμπεριλαμβάνεται στις αμφιλεγόμενες περιοχές του κόσμου όπως η Κριμαία, η Καταλονία, η Νότια Οσσετία, η Βόρεια Κύπρος, για να αναφέρω μόνο μερικές, με κοινό χαρακτηριστικό την αυτοδιάθεση.
Σε μια χώρα όπως ο Καναδάς, όπου τα περισσότερα προβλήματα, μπορούμε να πούμε, είναι κατά κάποιο τρόπο λιμένα, η γαλλόφωνη επαρχία μας ήρθε πριν από μισό αιώνα να ταράξει τα νερά του κατά τ’ άλλα εξαιρετικά οργανωμένου και δομημένου Καναδικού κράτους.
Στην άλλοτε Belle Province λοιπόν, με την αχανέστατη έκταση σιτοβολώνων, εύφορων πεδιάδων και πάγων, μια σημαντική μερίδα κατοίκων έφεραν στο προσκήνιο ένα σχέδιο απόσχισης και ανεξαρτητοποίησης.
Το Κεμπέκ, για να μη ξεχνάμε την ιστορία, αρχίζει να αποκτά γαλλική χροιά πριν 500 σχεδόν χρόνια, όταν ο Γάλλος εξερευνητής Ζακ Καρτιέ μετά την άφιξή του στη Βόρεια Αμερική ξεκίνησε να δημιουργεί τις πρώτες γαλλικές αποικίες.
Το 1608 ο Γάλλος Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν ιδρύει την Πόλη του Κεμπέκ. Πριν την άφιξη των Αγγλοσαξόνων και των Γάλλων, η ευρύτερη περιοχή του Κεμπέκ κατοικούνταν από αυτόχθονες Αλγκόνκιν, Ινουίτ και Ιροκουά. Επειδή εκείνη την εποχή κανένας δεν μπορούσε να δαμάσει την επεκτατική πολιτική της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, γύρω στον 18ο αιώνα, οι Γαλλικές αποικίες πέφτουν στα χέρια των Βρετανών λίγο πριν ξεσπάσει η Αμερικανική Επανάσταση. Οι Βρετανοί από την Γηραιά Αλβιώνα με το φόβο μήπως οι Γάλλοι επαναστατήσουν με τους Αγγλοσάξονες αποίκους παραχώρησαν στους Κεμπεκουά αυτονομία.
Τους επέτρεψαν να χρησιμοποιούν το φεουδαρχικό σύστημα ως σύστημα διοργάνωσης και αυτοδιοίκησης, τον Γαλλικό Αστικό Κώδικα ως άσκηση του νόμου και του δικαίου, επίσημη γλώσσα την γαλλική και ως θρήσκευμα το χριστιανικό καθολικό δόγμα.
Το 1841, μετά τις εξεγέρσεις των αγγλόφωνων και των γαλλόφωνων κοινοτήτων, οι Βρετανοί ένωσαν τις κτήσεις τους με τις γαλλικές αποικίες και δημιούργησαν το “The Dominion of Canada”. Γεγονός είναι πως οι γαλλόφωνες κοινότητες ήταν πάντοτε παραγκωνισμένες και περιθωριοποιημένες από τους αγγλόφωνους κατοίκους του Καναδά με αποτέλεσμα κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου να έρθουν σε ρήξη οι γαλλόφωνοι με τους αγγλόφωνους λόγω της άρνησης των γαλλόφωνων να πάρουν μέρος στον πόλεμο.
Βέβαια, η Καναδική κυβέρνηση για να εξομαλύνει την κατάσταση στο εσωτερικό της ενδοχώρας καθιέρωσε την γαλλική γλώσσα ισότιμη της αγγλικής στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα νοσοκομεία, τις αυτοδιοικήσεις και τις πινακίδες κάνοντας έτσι ένα μεγάλο βήμα για την έννοια της κοινής Καναδικής συνείδησης.
To Κεμπέκ εξακολουθεί να έχει δικό του σύνταγμα, λόγω του ότι δεν έχει υπογράψει το Καναδικό και οι αποφάσεις για την εκπαίδευση, την ασφάλεια, την υγεία και την αυτοδιοίκηση παίρνονται από την Εθνοσυνέλευση.
Να υπενθυμίσουμε ότι οι κάτοικοι του Κεμπέκ έχουν απορρίψει δύο φορές την απόσχιση στα δύο δημοψηφίσματα τα οποία έλαβαν μέρος τα έτη 1980 και 1995.
Αυτά, εν συντομία, για την ιστορία της επαρχίας μας ή του Έθνους, κατ’ άλλους....
Μεθαύριο θα γιορτάσουμε την Εθνική γιορτή του Κεμπέκ που συμπίπτει με την γιορτή του προστάτη και πολιούχου Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή.
Ας ευχηθούμε, Bonne Fête Québec!

Wednesday, June 13, 2018

Εσείς τι λέτε;


Ημέρα του Πατέρα
Αντιστροφή ρόλων ή εξέλιξη του ρόλου;

Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα. Οι μπαμπάδες όλου του κόσμου έχουν και πάλι την τιμητική τους.
Η Ημέρα του Πατέρα, όπως καθιερώθηκε, γιορτάζει την πατρότητα και την επιρροή των πατέρων στην κοινωνία. Οι περισσότερες χώρες, συμπεριλαμβανομένου και του Καναδά, την γιορτάζουν την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου, ενώ σε άλλες χώρες γιορτάζεται με διαφορετικές ημερομηνίες.
Ανατρέχοντας στην ιστορία μαθαίνουμε ότι η γιορτή καθιερώθηκε στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα ως αντίποδας στην Ημέρα της Μητέρας, προκειμένου να τιμήσει και τους πατέρες ως γονείς. Πιστεύεται πως η Γκρέις Γκόλντεν Κλέιτον εμπνεύστηκε από την εκστρατεία της Άννα Τζάρβις να καθιερώσει την Ημέρα της Μητέρας.
Μετά την επιτυχία της γιορτής αυτής, η πρώτη “Ημέρα του Πατέρα” θεσπίστηκε στις 5 Ιουλίου 1908 στο Φέρμοντ της δυτικής Βιρτζίνια. Η Κλέιτον είχε πένθος για το χαμό του πατέρα της, ο οποίος έχασε τη ζωή του το Δεκέμβριο του1907 στο ατύχημα των ανθρακωρυχείων Μόνιγκα που σκότωσε 361 άνδρες, 250 από τους οποίους ήταν πατέρες, αφήνοντας πίσω του περίπου χίλια ορφανά παιδιά.
Η Κλέιτον τότε πρότεινε στον πάστορα Ρόμπερτ Τόμας Γουέμπ να οργανώσουν μία εκδήλωση για να τιμήσουν όλους εκείνους του πατέρες.
Το 1966, ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον εξέδωσε το πρώτο προεδρικό διάγγελμα προς τιμήν του πατέρα, στο οποίο προσδιορίζεται η τρίτη Κυριακή του Ιουνίου ως Ημέρα του Πατέρα. Έξι χρόνια αργότερα, η Ημέρα έγινε πλέον εθνική εορτή όταν ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον υπέγραψε το σχετικό νόμο το 1972.
Αυτό, εν ολίγης το ιστορικό…
Σε όλους εμάς βέβαια τους “παλαιότερους” τέτοιου είδους γιορτές ήταν ανύπαρκτες.
Οι ρόλοι άλλωστε των γονιών μας ήταν δεδομένοι. Πριν μερικές δεκαετίες, εξ άλλου, ήταν πιο δεδομένες και ξεκάθαρες οι απαιτήσεις που υπήρχαν για τον ρόλο του πατέρα και της μητέρας στην οικογένεια και για τα καθήκοντα τους δεν αμείβονταν με δώρα ή γεύματα... Σήμερα, κυρίως μετά την έξοδο των γυναικών στην αγορά εργασίας ο ρόλος του πατέρα έχει διαφοροποιηθεί.
Πέρασαν οι εποχές που πατέρας σήμαινε κυρίως αυτός που έφερνε στο σπίτι τα αναγκαία για την επιβίωση της οικογένειας και όλα τα άλλα φορτώνονταν στους ώμους της μητέρας. Ο σημερινός πατέρας, παράλληλα με τη συζυγική σχέση, καλείται να καλύψει μια σειρά από ανάγκες του παιδιού. Ο τρόπος που οι πατεράδες ανατρέφουν τα παιδιά τους είναι ποιοτικά διαφορετικός από τον τρόπο που σχετίζονται οι μητέρες με τα παιδιά τους. Δύσκολος πάντως ο ρόλος του πατέρα στην τωρινή απαιτητική κοινωνία, αφού η ανατροφή και διαπαιδαγώγηση των παιδιών έχει εξελιχθεί σε μία πολύπλοκη υπόθεση.
Δεν θα επεκταθώ όμως περισσότερο πάνω σε ένα θέμα το οποίο δεν είναι της ειδικότητάς μου.
Καταλληλότερος πιστεύω στην ανάλυση των διάφορων κοινωνικών θεμάτων της εποχής και στις πρακτικές συμβουλές για τις οικογενειακές σχέσεις και την ανατροφή των παιδιών είναι ο συντάκτης των “Ελληνοκαναδικών Νέων”, Στήβ Θεοφάνου.
Τελειώνω με μία απλή ευχή.
Χρόνια πολλά στους μπαμπάδες όλου του κόσμου!

Thursday, June 7, 2018

Εσείς τι λέτε;


Το Athens Pride δηλώνει… “παρούσα”
Τα χρώματα του ουράνιου τόξου φόρεσε πάλι η Αθήνα για το Athens Pride 2018, του οποίου η κεντρική εκδήλωση θα λάβει χώρα αυτό το Σάββατο 9 Ιουνίου στην Πλατεία Συντάγματος.
Για όσους ίσως δεν γνωρίζουν, το Athens Pride είναι μία εθελοντική εταιρία, στόχος της οποίας είναι η οργάνωση του ετήσιου Φεστιβάλ και της Παρέλασης Υπερηφάνειας.    Επιπρόσθετα, πραγματοποιεί πολιτιστικές, κοινωνικές και πολιτικές εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια της χρονιάς.
Σκοπός του Athens Pride, σύμφωνα με τους οργανωτές, είναι να παρέχει τη μέγιστη ορατότητα για την LGBTQI (lesbian, gay, bisexual, transgender, queer, questioning, intersex) κοινότητα της Ελλάδας και να ανοίγει τον δρόμο για την πλήρη ισότητα στην ελληνική κοινωνία.
Το κεντρικό θέμα του φετινού Athens Pride 2018 είναι η θηλυκότητα, εξ ου και το    σύνθημα “Δηλώνω Παρούσα”.
Κατά τη γνώμη μου, ο καθένας έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να ορίζει την ιδιωτική του ζωή. Όμως, δεν έχει κανένα δικαίωμα να εκφράζει δημόσια και με επαίσχυντο μάλιστα τρόπο τις προσωπικές και πιότερο σεξουαλικές του προτιμήσεις.
Προς τι οι πανηγυρικές φιέστες και οι παρελάσεις των τερψίπρωκτων και τρανς λεσβιών που θυμίζουν οργιαστικό καρναβάλι του Ρίο;
Και γιατί, τέλος πάντων, πρέπει να ανεχόμαστε μοιρολατρικά τις αναίσχυντες συμπεριφορές και τις άνευ ορίων προσβολές της δημοσίας αιδούς; 
Αναρωτιέμαι ακόμη, γιατί οι κυβερνώντες την ταλαίπωρή αυτή πατρίδα - και την κάθε πατρίδα -  έγιναν ξαφνικά υπέρμαχοι και προστάτες των κίναιδων;
Οι ομοφυλόφιλοι, αυτή τη στιγμή, δεν υπερβαίνουν το 3% του συνολικού πληθυσμού.
Σ’ αυτό λοιπόν το ελάχιστο ποσοστό βλέπουμε να εστιάζουν όλο τους το ενδιαφέρον οι   κυβερνώντες  αντί να ενδιαφερθούν για την πλειοψηφία των Ελλήνων και ειδικότερα των νέων που ξενιτεύονται επειδή δεν βρίσκουν δουλειά, για τα παιδιά που πεινάνε, για τους ταλαίπωρους συνταξιούχους, για τους φτωχούς, τους ασθενείς, τους άστεγους…
Φαίνεται λοιπόν καθαρά πως οι τριακόσιοι της Βουλής δεν έχουν χρόνο ν’ ασχοληθούν με τα σοβαρά θέματα της καθημερινότητας μιας και είναι τρομερά απασχολημένοι με την ψήφιση νόμων για την αλλαγή φύλλων, για τους γάμους των ομοφυλόφιλων, την αναδοχή παίδων, κλπ.
Το θέμα πλέον άρχισε να κουράζει. Όποιος σήμερα έχει διαφορετική γνώμη για τον αφύσικο βίο, χαρακτηρίζεται ομοφοβικός και ρατσιστής, εν ονόματι της “εξέλιξης”. Δηλαδή, η “εξέλιξη” που μας σερβίρουν είναι η κάθε μορφής ψυχοσωματική ανωμαλία  την οποία πρέπει να αποδεχτούμε χωρίς αντίδραση.
Βλέπουμε λοιπόν ότι νομιμοποιείται, μετά φανών και λαμπάδων, μία παρά φύση κατάσταση, η οποία όμως εξυπηρετεί στο έπακρον προοδευτικούς, πολιτικούς,   εμπόρους και πλείστους άλλους, για κερδοσκοπικούς και ψηφοθηρικούς κυρίως λόγους.
Εμείς πάντως, που άλλωστε αποτελούμε την συντριπτική πλειοψηφία, όλοι εμείς που πιστεύουμε στην πατρίδα, την θρησκεία, στην παραδοσιακή οικογένεια, σε πείσμα της παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων, απερίφραστα δηλώνουμε “Απόντες”…

Wednesday, May 30, 2018

Εσείς τι λέτε;


Μειωνόμαστε
Εντός και εκτός Ελλάδας…

Τα “Ελληνοκαναδικά Νέα” και ο ραδιοσταθμός CFMB Montreal, ασχολήθηκαν την περασμένη εβδομάδα με το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας και τις δυσοίωνες προβλέψεις που κάνει η Eurostat (Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία) στο κύριο δημοσιογραφικό της σενάριο για το 2050, σύμφωνα με το οποίο στο μέσον του 21ου αιώνα ο πληθυσμός δε θα ξεπερνά τα εννέα εκατομμύρια και βέβαια θα συνεχίσει να μειώνεται…
Νέα στοιχεία της Eurostat αναφέρουν ότι το 6% των Ελλήνων ηλικίας 20-64 ετών κατοικούσαν το 2017 σε άλλες χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το 2012 το εν λόγω ποσοστό ήταν 4.7%. Συνολικά, σε επίπεδο ΕΕ, το 3.8% των πολιτών κατοικούσαν σε άλλο κράτος μέλος από το κράτος της ιθαγένειάς τους το 2017, αυξημένο κατά 2.5% σε σχέση με πριν από δέκα χρόνια.
Τα ποσοστά ποικίλλουν σημαντικά μεταξύ των κρατών-μελών, από 1% για τους πολίτες της Γερμανίας έως 19.7% για τους πολίτες της Ρουμανίας. Επίσης υψηλά ποσοστά καταγράφηκαν στη Λιθουανία (15.0%), στην Κροατία (14.0%), στην Πορτογαλία (13.9%), στη Λετονία (12.9%) και στη Βουλγαρία (12.5%).
Παρατηρείται ακόμη πως το ποσοστό απασχόλησης στους Έλληνες που βρίσκονται σε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι κατά 19.5% υψηλότερο από το αντίστοιχο στους κατοίκους της Ελλάδας. 
Δεν έχω πρόθεση να σας κουράσω με λεπτομερή στοιχεία και δυσνόητα ποσοστά,      θεώρησα όμως αναγκαίο να σας τα μεταφέρω, αν μη τι άλλο, ως μέτρο σύγκρισης. Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι υπαρκτό.
Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, παρόμοιο περίπου πρόβλημα αντιμετωπίζουμε κι’ εμείς εδώ, το οποίο πάντως ακόμη δεν έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Πιο συγκεκριμένα,  συγκρίνοντας τις δύο τελευταίες απογραφές του Καναδά διαπιστώνουμε μία ορατή μείωση του ελληνικής καταγωγής πληθυσμού. 
Στην απογραφή του 2011 ο αριθμός των Καναδών, με μητρική γλώσσα την Ελληνική, ανήρχετο σε 117.890 ενώ στην προπέρσινη του 2016 ο αριθμός μειώθηκε στους 116.460, ήτοι ποσοστό γενικού πληθυσμού μόλις -1.2%.
Οι λόγοι μπορούν να θεωρηθούν ευνόητοι. Από τις σημαντικότερες αλλαγές που συντελούνται σήμερα στην ελληνική κοινωνία, εντός και εκτός Ελλάδος, είναι το γεγονός ότι άνδρες και γυναίκες παντρεύονται πιο δύσκολα και σε μεγαλύτερη ηλικία σε σχέση με το παρελθόν. Κάνουν λιγότερα παιδιά, όλο και πιο αργά ή δεν κάνουν καθόλου. Άλλοι πάλι επιλέγουν να παντρευτούν αφού πρώτα κάνουν καριέρα.
Άλλα αίτια είναι οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που δυναμιτίζουν την σύγχρονη οικογένεια , η μετανάστευση των νέων στις γειτονικές κυρίως ΗΠΑ και οι μικτοί γάμοι.
Την Κυριακή βρέθηκα στην κλήρωση της λαχειοφόρου για τα ελληνικά μας σχολεία.
Η συντριπτική πλειοψηφία των παρευρισκομένων ήταν τρίτης ηλικίας.
Κάποιοι γνωστοί μου εξέφρασαν τις ανησυχίες τους για την απουσία των νέων από τέτοιου είδους εκδηλώσεις, που πάντως θ’ άπρεπε να τους αφορούν άμεσα. Δικαιολογημένες οι όποιες ανησυχίες. Οι απόψεις μου στο συγκεκριμένο θέμα έχουν πολλάκις διατυπωθεί και δημοσιευτεί.
Κλείνω με μία απλή σκέψη. Μήπως είναι καιρός οι Οργανισμοί μας να αναθεωρήσουν τις προτεραιότητές τους προβαίνοντας συγχρόνως σε πιο δραστικές πολιτικές που να προσεγγίσουν με πιο ρεαλιστικό και αποτελεσματικό τρόπο τους εναπομείναντας νέους μας;

Thursday, May 24, 2018

Εσείς τι λέτε;


Επιτροπή Πολιτικής Δράσης
Προσδοκίες αλλά και ερωτηματικά…

Πρόσφατη ανακοίνωση του Ελληνικού Κογκρέσου του Κεμπέκ γνωστοποιεί την συγκρότηση Επιτροπής Πολιτικής Δράσης, σκοπός της οποίας είναι η προώθηση και βοήθεια όσο το δυνατόν περισσότερων ελληνοκαναδών στην πολιτική ζωή του Καναδά σε όλα τα επίπεδα διοίκησης - δημοτικής, επαρχιακής και ομοσπονδιακής.
Καλοδεχούμενη, θα έλεγα, η πρωτοβουλία του ΕΚΚ, η οποία πάντως - κατά τη γνώμη μου - έρχεται κάπως καθυστερημένα. Εν πάση περιπτώσει, κάλιο αργά παρά ποτέ.
Βέβαια, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Ελληνισμός του Καναδά διαθέτει ικανά και άξια άτομα να διεκδικήσουν δυναμικά την παρουσία τους στον πολιτικό χάρτη αυτού του τόπου.
Με την αύξηση του αριθμού των εκλεγμένων ελληνοκαναδών πολιτικών, όπως σωστά επισημαίνεται στην ανακοίνωση, σε όλα τα επίπεδα εξουσίας και όσο το δυνατόν σε περισσότερες περιοχές, θα εξυπηρετούνται καλύτερα τα συμφέροντα του ελληνισμού.
Η ανακοίνωση ωστόσο, διεγείρει εύλογα ερωτηματικά.
Κατ αρχήν, η Επιτροπή Πολιτικής Δράσης προέρχεται από ένα σώμα το οποίο, τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια, βρίσκεται σε κραυγαλέα ανυπαρξία, δίχως έργο ουσίας στο ενεργητικό του, γεγονός που το περιθωριοποίησε και το απομάκρυνε τελικά από τα κέντρα αποφάσεων, εκεί όπου ουσιαστικά διαμορφώνεται η παροικιακή ζωή του τόπου.
Δημιούργημα της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ, το Τοπικό Κογκρέσο, στοχεύοντας αρχικά στην προάσπιση ορισμένων βασικών δικαιωμάτων της ομογένειας, στην πορεία (κυρίως λόγω της ασυγχώρητης αδράνειας του Εθνικού τότε Κογκρέσου) διαφοροποίησε τον ρόλο του για να καταλήξει σ’ ένα καθαρά διακοσμητικό όργανο.
Η πορεία και η εξέλιξη των δύο Κογκρέσων είναι λίγο πολύ γνωστή. 
Το Τοπικό, όπως και το Εθνικό άλλωστε, λόγω της διαιρετικής τομής στην πολιτική τους συμπεριφορά τελευταία, δεν αντιπροσωπεύουν σήμερα παρά ένα ελάχιστο κομμάτι της ομογένειας του Καναδά.
Για να σταθώ όμως στο θέμα, γεννάται αυτή τη στιγμή το εύλογο ερώτημα.
Υπό τις επικρατούσες συνθήκες, ποιες είναι οι διαθέσιμες επιλογές των φιλόδοξων     υποψηφίων όσον αφορά τους “πρόθυμους αναδόχους”, οι οποίοι αιφνιδιαστικά και σε ανύποπτο χρόνο προσφέρονται να τους εντοπίσουν και να κατευθύνουν ίσως τον πολιτικό τους βίο;
Με απλά λόγια, με ποιους να πάει και ποιους ν’ αφήσει ένας σοβαρός υποψήφιος, όταν το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται στην πολιτική του καριέρα είναι η εμπλοκή του σε ατέλειωτες  ανούσιες διαμάχες, οι οποίες μάλιστα βρίσκονται στα χέρια της δικαιοσύνης;    
Αναρωτιέμαι και αναμένω μία σαφή απάντηση. Θα προωθούσε άραγε η Επιτροπή Πολιτικής Δράσης του Ελληνικού Κογκρέσου του Κεμπέκ υποψηφίους, προερχόμενους από τον “αντίπαλο” χώρο;
Αναρωτιέμαι ακόμη. Θα στήριζε το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο υποψηφίους προωθούμενους από το Ελληνικό Κογκρέσο του Κεμπέκ; Αναρωτιέμαι...
Δεν θέλω πάντως να αμφιβάλλω για την καλή βούληση των ατόμων που απαρτίζουν την Επιτροπή Πολιτικής Δράσης.
Όμως, πριν δώσουν υπόσταση και υλοποιήσουν την κεντρική  ιδέα, νομίζω πως θα πρέπει πρωτίστως να γίνουν το ζωντανό παράδειγμα ενότητας και συνεργασίας σ’ εκείνους που καλούν να ενεργοποιηθούν στην πολιτική ζωή αυτού του τόπου...

Thursday, May 17, 2018

Εσείς τι λέτε;


19 Μαΐου 1919:
Η καταραμένη ημέρα για τον Ποντιακό Ελληνισμό

Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, η 19η Μαΐου.
Κάθε χρόνο την ημέρα αυτή ο Ποντιακός Ελληνισμός επιβεβαιώνει την ισχυρή θέληση και αγωνιστικότητά του, το χρέος και το εθνικό καθήκον του για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των προγόνων του.
Για να θυμόμαστε και να μη ξεχνάμε, ας ρίξουμε μια ματιά στα δραματικά γεγονότα της εποχής όπως έχουν καταγραφεί ιστορικά.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, η περιοχή του Πόντου ήταν μια περιοχή ευμάρειας με 700.000 Έλληνες κατοίκους που ζούσαν εκεί για αιώνες. Τα ελληνικά σχολεία έφταναν τα 1400 και οι Έλληνες είχαν φέρει ανάπτυξη στην ευρύτερη περιοχή, ενώ αποτελούσαν το 40% του πληθυσμού.
Το 1908 το κίνημα των Νεότουρκων ανέτρεψε τον σουλτάνο φέροντας αρχικά αισιοδοξία και ελπίδα στις μειονότητες, επειδή θεώρησαν πως το κοσμικό κράτος που υποστήριζαν δεν θα ήταν τόσο προσκολλημένο στην θρησκεία και θα είχαν έναν πιο “δυτικό” αέρα, πράγμα που ίσως έδινε άλλη πνοή στη χώρα και το εμπόριο με το εξωτερικό. Όμως δεν άργησαν να ανακαλύψουν το σκληρό πρόσωπο του κινήματος των Νεότουρκων, που έφερε μαζί και ένα βίαιο κύμα εθνικισμού.
Οι Νεότουρκοι επωφελούνται από το ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις ήταν απασχολημένες με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η Ελλάδα με το Κρητικό ζήτημα και ξεκίνησαν την πρώτη φάση της εθνικιστικής τους πρακτικής με τους ελληνικούς και χριστιανικούς πληθυσμούς της περιοχής. Τους εκδίωξαν, τους ανάγκασαν να αλλαξοπιστήσουν και προσπάθησαν να τους “τουρκέψουν”.
Οι Τούρκοι εγκαινίασαν τα “Τάγματα εργασίας” με πρόσχημα την ασφάλεια της χώρας και έστελναν τους ελληνοπόντιους στην ασιατική ενδοχώρα όπου δούλευαν κάτω από τραγικές συνθήκες σε λατομεία και ορυχεία. Οι Πόντιοι αντέδρασαν, ανέβηκαν στα βουνά και έγιναν αντάρτες μαζί με τους Αρμένιους.
Ακολούθησε η γενοκτονία των Αρμενίων το 1916 και ο δρόμος εξολόθρευσης των Ποντίων είχε ανοίξει για τα εθνικιστικά σχέδια του Κεμάλ Ατατούρκ. Η τραγωδία δεν άργησε να γίνει. Ο Κεμάλ αποβιβάζεται στην Σαμψούντα και ξεκινά την γενοκτονία των Ποντίων. Ήταν 19 Μαΐου του 1919.Τα θύματα της γενοκτονίας έφτασαν τις 353.000 ζωές.
Οι Πόντιοι που γλίτωσαν κατέφυγαν στην Ρωσία και στην Ελλάδα, βοηθώντας και αυτοί στην αναζωογόνηση του ελληνικού κράτους.
Η ελληνική κυβέρνηση, σε μια ακόμα επίδειξη καθυστέρησης, ανέδειξε το 1994 την 19η Μαΐου ως Ημέρα μνήμης για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.
Εκτοτε, αρκετές χώρες και πόλεις έχουν αναγνωρίσει την Γενοκτονία. 
Στον Καναδά, με πρωτοβουλία του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, 12 πόλεις μέχρι στιγμής προέβησαν στην αναγνώριση, μεταξύ των οποίων οι μεγαλουπόλεις Τορόντο, Οττάβα, Βανκούβερ, Μόντρεαλ και πρόσφατα η πόλη του Λαβάλ.
Παράλληλα συνεχίζονται οι προσπάθειες προς την Καναδική Γερουσία μέσω των ελληνικής καταγωγής Γερουσιαστών Λεωνίδα Χουσάκο και Παναγιώτας Merchant.
Ο Σύλλογος Ποντίων Μόντρεαλ “Ο Εύξεινος Πόντος”, όπως κάθε χρόνο, θα τιμήσει την επέτειο της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για την Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο με ειδική εκδήλωση που διοργανώνει αυτό το Σάββατο για τους εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες του Πόντου, θύματα της Τουρκικής θηριωδίας.
Η παρουσία όλων μας είναι επιβεβλημένη…

Thursday, May 10, 2018

Εσείς τι λέτε;


Με δύο μαμάδες…
Σήμερα, αγαπητοί αναγνώστες, θ’ ασχοληθώ μ’ ένα θέμα το οποίο τελευταία προκαλεί έντονες αντιδράσεις από ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Την αναδοχή ή υιοθέτηση παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια.
Επίκαιρο μάλιστα, αφού μόλις πρόσφατα η Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων υπερψήφισε το επίμαχο άρθρο 8 του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, που δίνει το δικαίωμα αναδοχής σε ομόφυλα ζευγάρια που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης.
Και θα σταθώ στις ομοφυλόφιλες συντρόφισσες που αποφασίζουν να “φέρουν στον κόσμο” παιδιά. Ανέτρεξα λοιπόν σε κάποια έγκυρα επιστημονικά άρθρα ώστε να σας δώσω το αποτέλεσμα  των σχετικών ερευνών.
Ο Οργανισμός US National Lingitudinal Lesbian Family Study σχεδίασε μελέτη με σκοπό να καταγράφει την ανάπτυξη της πρώτης γενιάς παιδιών από οικογένειες λεσβιών. Η μελέτη περιλαμβάνει και τις δύο κατηγορίες, δηλαδή την ανάπτυξη των παιδιών που συνελήφθησαν με σπέρμα δωρητή και των υιοθετημένων παιδιών.
Τα παιδιά τα οποία συνειδητοποίησαν ότι έχουν συλληφθεί με σπέρμα δότη μπερδεύτηκαν σε θέματα ταυτότητας, αξίας και αγάπης και προσπάθησαν να βρουν τον βιολογικό τους πατέρα. Τα υιοθετημένα παιδιά, που μεγάλωσαν σε ομοφυλοφιλικές οικογένειες, ένοιωθαν λιγότερο άνετα ακόμη και να εκφράσουν αυτή τους την επιθυμία.
Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, οι κόρες των λεσβιών μητέρων έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα από τον γενικό πληθυσμό να έχουν σεξουαλική επαφή με συντρόφους του ιδίου φύλου. Αποδεικνύεται λοιπόν ότι η μετάδοση της σεξουαλικής ταυτότητας είναι δυνατή από μητέρα σε κόρη. Συνεπώς, το παιδί που μεγαλώνει με δύο λεσβίες μητέρες έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να γίνει κι’ αυτό ομοφυλόφιλο.
Μία άλλη ενδιαφέρουσα μελέτη έγινε από επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Cambridge στη Μεγάλη Βρετανία, στην οποία αξιολογήθηκε η ψυχολογική κατάσταση των παιδιών που συμμετείχαν. Όπως ήταν αναμενόμενο, τα παιδιά από οικογένειες ομοφυλόφιλων υφίστανται διακρίσεις ομοφοβικής αιτίας. Αυτή η διαδικασία στίγματος μάλιστα θα μπορούσε να σπρώξει τους εφήβους σε συχνότερη περιστασιακή χρήση ναρκωτικών ουσιών. Εξ άλλου, το 41% των εφήβων αυτών ανέφεραν ότι είχαν γίνει θύματα στιγματισμού με αποτέλεσμα να εμφανίζουν περισσότερες προβληματικές συμπεριφορές.
Το μεγάλο θέμα που εγείρεται εδώ είναι ότι ενώ για τους ενήλικες υπάρχουν ξεκάθαρα πλαίσια ελεύθερων επιλογών, δεν συμβαίνει το ίδιο και για τα παιδιά τα οποία εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να επιλέξουν τους γονείς τους.
Τα ίδια τα παιδιά, παρόλο που μπορεί να έχουν από νωρίς εξοικειωθεί με την ιδέα των “δύο μαμάδων”, αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες όταν αρχίσουν να κοινωνικοποιούνται και κυρίως στο σχολείο όπου εκεί έρχονται αντιμέτωπα με τη διαφορετικότητα της δικής τους οικογένειας σε σχέση με τις οικογένειες της μεγάλης πλειοψηφίας των συνομηλίκων τους.
Οι εποχές μπορεί να έχουν αλλάξει, όμως οι οικογενειακοί θεσμοί της παραδοσιακής οικογένειας, θα πρέπει νομίζω να παραμείνουν αναλλοίωτοι, εάν θέλουμε να συμπορευτούμε με τη φύση και ακόμη να εξασφαλίσουμε την συνέχιση του ανθρώπινου είδους. Οι άνθρωποι, όπως άλλωστε και όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου, είναι ταγμένα να ζουν και να κινούνται σ’ ένα φυσιολογικό περιβάλλον.
Η επιθυμία της “μητρότητας” των λεσβιών ζευγαριών, θα μπορούσε κάλλιστα να καλυφθεί με την υιοθεσία φιλικών κατοικίδιων ζώων.
Με το θέμα των “δύο μπαμπάδων” θ’ ασχοληθώ προσεχώς.
Με την ευκαιρία της αυριανής Γιορτής της Μητέρας θα ήθελα να ευχηθώ Χρόνια Πολλά στις βιολογικές και δη φυσιολογικές μητέρες όλου του κόσμου

Wednesday, May 2, 2018

Εσείς τι λέτε;


Εθισμός στο Facebook
Μια υπαρκτή απειλή…

Το Facebook, έδωσε πρόσφατα στη δημοσιότητα την οικονομική του αναφορά για το πρώτο τρίμηνο του 2018 και διαψεύδοντας τις εκτιμήσεις των αναλυτών παρουσίασε καθαρά κέρδη 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Και αυτό την ώρα που ο κυρίαρχος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης συγκλονίζεται από το σκάνδαλο με τη διαρροή προσωπικών δεδομένων των χρηστών του.
Σύμφωνα με την σχετική αναφορά, παρατηρήθηκε αύξηση κατά 63% σε σχέση με πέρυσι και ο κύκλος εργασιών του έφτασε τα 12 δισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή αύξηση 49%.
Μόνο τα έσοδα από τις διαφημίσεις, που αποτελούν σχεδόν το σύνολο των εσόδων της εταιρείας, αυξήθηκαν κατά 50% στα 11,8 δισεκατομμύρια δολάρια. Παράλληλα, αυξήθηκε και ο αριθμός των ενεργών χρηστών ανά μήνα κατά 13% στα 2,2 δισεκατομμύρια...
“Παρά τις σημαντικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε, η κοινότητά μας και οι δραστηριότητές μας παραμένουν ισχυρές το 2018. Αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας με πιο ευρύ τρόπο και επενδύουμε για να διασφαλίσουμε ότι οι υπηρεσίες μας χρησιμοποιούνται σωστά”, ανέφερε ο ιδρυτής του Facebook, Mark Zuckerberg.
Και εδώ γεννάται η μεγάλη απορία. Πως γίνεται ένα σκάνδαλο παγκοσμίων διαστάσεων να αφήνει αδιάφορους τους χρήστες, τη στιγμή μάλιστα που παραβιάζονται τα προσωπικά δεδομένα και κατ επέκταση η ιδιωτική τους ζωή; 
Η εξήγηση ίσως βρίσκεται σε έρευνα που διεξήγαγε Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, η οποία απέδειξε ότι η συνεχής χρήση του Facebook προκαλεί εθισμό αλλά και στερητικά συμπτώματα που παραπέμπουν σε αυτά της κοκαΐνης...
Το facebook, εν τω μεταξύ, δίκαια μπορεί να υπερηφανεύεται πως από τα 7,6 δισεκατομμύρια ανθρώπων του πλανήτη μας, το 1 δις το επισκέπτεται καθημερινά. Συνεπώς, για τους περισσότερους ανθρώπους είναι αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς τους. 
Η εφαρμογή facebook είναι ένα εργαλείο που σου δίνει το αποτέλεσμα της χρήσης που θα του κάνεις και βέβαια, εάν χρησιμοποιηθεί σωστά, έχει πολλές βοηθητικές λειτουργίες.
Μέσω του facebook μπορείς να βρεις ξεχασμένους συγγενείς και φίλους, να κάνεις νέες γνωριμίες, να προωθήσεις τις υπηρεσίες και τα προϊόντα σου, να ενημερώνεσαι  σχετικά με πολιτιστικές και κοινωνικές εκδηλώσεις και ως μέσον διασκέδασης και ψυχαγωγίας να ανταλλάσεις απόψεις και φωτογραφίες, ενώ μέσω των παιχνιδιών που διαθέτει να περνάς ευχάριστα και δημιουργικά το χρόνο σου.
Από την άλλη, το facebook κρύβει αρκετές παγίδες και κινδύνους. Ένα σημαντικό μειονέκτημα είναι πως οι χρήστες αφιερώνουν ατέλειωτες ώρες μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή τους και έτσι δεν αξιοποιούν τον ελεύθερο χρόνο τους. Εξαιτίας αυτού έχει χαθεί η άμεση επαφή των ατόμων μεταξύ τους.
Κύριο αρνητικό είναι πως κάθε χρήστης φίλος - αλλά και το ίδιο το facebook - έχουν την δυνατότητα πρόσβασης στις φωτογραφίες των άλλων και έχουν σημειωθεί πολλές περιπτώσεις που φωτογραφίες χρησιμοποιούνται ως υλικό πορνογραφίας ή εκφοβισμού.
Άλλο αρνητικό στοιχείο είναι πως αυξάνεται η περιέργεια των ανθρώπων να μάθουν οποιαδήποτε λεπτομέρεια σχετική με την προσωπική ζωή των άλλων χρηστών. Πολλοί βυθίζονται στον ψεύτικο κόσμο του facebook, κάτι που τους καθησυχάζει και τους δίνει την πεποίθηση πως το ίδιο συμβαίνει και στην πραγματική ζωή.
Ακόμη, σερφάροντας με τις ώρες, ιδιαίτερα την ώρα μαθήματος ή εργασίας, έχει διαπιστωθεί πως υπάρχει μειωμένη απόδοση και αποτελεσματικότητα.
Γεγονός αναμφισβήτητο πάντως είναι ότι το facebook μπήκε για τα καλά στη ζωή μας και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις ο βίος του “φατσοβιβλίου” προβλέπεται μακρύς και τραχύς, με δύσβατη την οδό προς την απεξάρτηση

Thursday, April 26, 2018

Εσείς τι λέτε;


“Ο δε ανήρ να φοβείται τη… γυνή”  
Ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει κατηγορηθεί αρκετές φορές για ανάρμοστη συμπεριφορά απέναντι σε γυναίκες, επέλεξε να ορίσει τον τρέχοντα μήνα Απρίλιο ως τον “Εθνικό μήνα πρόληψης και ευαισθητοποίησης για τις σεξουαλικές επιθέσεις”.
Η πρωτοβουλία αυτή έρχεται αρκετούς μήνες μετά την έναρξη του κινήματος  “Me Too”, χάρη στο οποίο πολλές γυναίκες τόλμησαν να σπάσουν τη σιωπή τους και να καταγγείλουν τις σεξουαλικές επιθέσεις που έχουν δεχθεί.
“Τα ειδεχθή αυτά εγκλήματα διαπράττονται τυφλά στις προσωπικές σχέσεις, σε δημόσιους χώρους και στον χώρο εργασίας. Πολύ συχνά ωστόσο τα θύματα των επιθέσεων παραμένουν σιωπηλά. Φοβούνται τα αντίποινα από τους δράστες, δεν εμπιστεύονται το δικαστικό σύστημα ή δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν τον πόνο που συνδέεται με αυτή την τραυματική εμπειρία”, τονίζεται στην σχετική ανακοίνωση.
Ωστόσο, περίπου 20 γυναίκες έχουν κατηγορήσει δημοσίως τον Αμερικανό πρόεδρο για σεξουαλική επίθεση ή παρενόχληση. Ο Λευκός Οίκος από την πλευρά του διαψεύδει τις κατηγορίες.
Μόλις πρόσφατα, μήνυση σε βάρος του Αμερικανού προέδρου κατέθεσε και η ηθοποιός αισθησιακών ταινιών Στόρμι Ντάνιελς κατηγορώντας τον ότι δεν έβαλε ποτέ την υπογραφή του στο μεταξύ τους συμβόλαιο εχεμύθειας με αποτέλεσμα ή ίδια να έχει το ελεύθερο να μιλάει για την σεξουαλική σχέση τους την περίοδο 2006.
Το φαινόμενο της “σεξουαλικής παρενόχλησης” - ως γνωστόν - πήρε διαστάσεις με τις αποκαλύψεις που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας για σεξιστικά περιστατικά από τον πανίσχυρο παραγωγό του Χόλυγουντ Χάρβεϊ Γουάινστιν.  Εκτοτε, οι παρενοχλήσεις συνδέθηκαν με μεγάλα ονόματα της τέχνης, της δημοσιογραφίας και της πολιτικής ζωής, με τις γνωστές συνέπειες.
Το νόμισμα όμως έχει πάντα δύο όψεις. Η σεξουαλική παρενόχληση υποτίθεται πως δεν θα έπρεπε ποτέ να είναι αποδεκτή, ανεξαρτήτως φύλου και συνθηκών. Ωστόσο, όπως έδειξε κοινωνικό πείραμα στη Νέα Υόρκη, οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να “κλείσουν τα μάτια” αν πρόκειται για γυναίκα που παρενοχλεί άνδρα ή μία άλλη γυναίκα.
Το δίκτυο A.B.C. δημιούργησε, με τη συμμετοχή ηθοποιών, ένα βίντεο-ρεπορτάζ καταστάσεων άσκησης βίας σε δημόσιους χώρους, τις οποίες κατέγραψε με κρυφή κάμερα. Με τον τρόπο αυτόν θέλησε να καταγράψει τις αντιδράσεις του κόσμου απέναντι στη βία που ασκείται από έναν άνδρα σε μία γυναίκα και το αντίστροφο.
Οι διαπιστώσεις που έγιναν είναι συνοπτικά οι εξής: Ο περίγυρος αντέδρασε άμεσα όταν ο άνδρας ήταν αυτός που ασκούσε βία στη γυναίκα, ενώ στην αντίθετη περίπτωση, προσπέρασαν 132 άτομα χωρίς να αντιδράσουν, παρόλο που αντιλήφθηκαν τη σκηνή που διαδραματίζονταν μπροστά στα μάτια τους.
Σχετικό παράδειγμα είναι η πρόσφατη κατάθεση μήνυσης της Στέλλας Μπουλότσνικοφ, μάνατζερ της διάσημης τραγουδίστριας Μαρίας Κάρει, για σεξουαλική παρενόχληση που δέχτηκε από την εργοδότισσα της, γεγονός που πέρασε σχεδόν στα ψιλά...
Ο χειρισμός λοιπόν του θέματος της σεξουαλικής παρενόχλησης χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, εφόσον το θύμα κινδυνεύει τελικά να γίνει ο θύτης και αντίστροφα.  
Συνεπώς, βάση της διαμορφωθείσης πραγματικότητας, θα έπρεπε (κατά την ταπεινή μου γνώμη) να τροποποιηθεί η σχετική ρήση του Ευαγγελίου για το μυστήριο του γάμου ως: “Ο δε ανήρ να φοβείται τη… γυνή”.

Tuesday, April 24, 2018

Οι τραγουδιστές δίνουν ελπίδα...


ΝΑΝΑ ΜΟΥΣΧΟΥΡΗ
Αποκλειστική συνέντευξη στον Μιχάλη Τελλίδη

Η Νάνα (Ιωάννα) Μούσχουρη, θεωρείται η τραγουδίστρια με τις υψηλότερες πωλήσεις στην ιστορία, έχοντας πουλήσει πάνω από 300 εκατομμύρια δίσκους.
Είναι μία τραγουδίστρια φαινόμενο στο διεθνές καλλιτεχνικό στερέωμα, με πάνω από πενήντα χρόνια διεθνούς καριέρας χωρίς διακοπή.
Το ρεπερτόριό της, που δεν γνωρίζει σύνορα, από κλασσικό σε παραδοσιακό, pop, rock ή jazz,περιλαμβάνει πολλά ελληνικά τραγούδια που διαδίδει σε όλον τον κόσμο. Η Νάνα Μούσχουρη ήταν η πρώτη που δημιούργησε το στυλ της World Music.
Γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1934 με καταγωγή από την Κρήτη και την Κέρκυρα.
Το 1946, η Νάνα και η επίσης καλλίφωνη αδελφή της Τζένη, πέρασαν την πόρτα του Ωδείου. Το 1958 ξεκινά επίσημα την καριέρα της ενώ ένα χρόνο αργότερα εμφανίζεται στο πρώτο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού, όπου κερδίζει το πρώτο βραβείο με το “Κάπου υπάρχει η αγάπη μου” του Μάνου Χατζιδάκι και ταυτόχρονα το δεύτερο βραβείο με το “Ξέρω κάποιο αστέρι” του Μίμη Πλέσσα.
Το 1960, στη Βαρκελώνη, το πρώτο της ταξίδι στο εξωτερικό, της απονέμεται το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Μεσογειακού τραγουδιού με το τραγούδι “Ξύπνα αγάπη μου” του Κώστα Γιαννίδη που αποτελεί το μουσικό διαβατήριο για τη διεθνή καριέρα της.
Η διεθνής αναγνώριση δεν θα αργήσει με επιτυχίες στις πέντε ηπείρους.
Η Νάνα Μούσχουρη δεν περιορίζεται στη δισκογραφία και τις συναυλίες.
Ως πρέσβειρα Καλής Θέλησης της Unicef, συναντά αρχηγούς κρατών για να προβάλλει τα δικαιώματα των παιδιών και να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσής τους.
Αποδέχεται πρόταση του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας να την συμπεριλάβει στην λίστα των Ευρωβουλευτών και εκλέγεται το 1994.
Στο βιογραφικό της χωρούν 1.600 ηχογραφημένα τραγούδια σε οκτώ γλώσσες, 450 δίσκοι παγκοσμίως, από τους οποίους πάνω από 350 έγιναν χρυσοί και πλατινένιοι.
Οι πωλήσεις των δίσκων της έχουν ξεπεράσει τα 300 εκατομμύρια παγκοσμίως, γεγονός που την κατατάσσει μετά τους Beatles και τον Elvis Presley.
Αμέτρητες και οι τιμητικές δακρύσεις.
Η ίδια εξακολουθεί να πιστεύει ότι το μεγαλύτερο βραβείο είναι η αγάπη του κοινού, όπως τη γνώρισε στην Ελλάδα στην αρχή της καριέρας της και στην συνέχεια σε όλον τον κόσμο.

Ερ: Κυρία Μούσχουρη, καλώς ήρθατε στο Μόντρεαλ. Χαρά μας να σας έχουμε και πάλι κοντά μας.
Απ: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την πρόσκληση που μου κάνατε. Νοιώθω μεγάλη χαρά που βρίσκομαι ξανά στην όμορφη πόλη σας. Εδώ, αλλά και παντού στον Καναδά, βρήκα τον περισσότερο κόσμο που με καλωσόρισε θερμά όταν πρωτοήρθα.
Ερ: Με το Κεμπέκ έχετε μία ιδιαίτερη σχέση, νομίζω.
Απ: Σωστά. Την εποχή του 60 γνωρίστηκα με τον τότε πρωθυπουργό Πιέρ Τρυντώ, ο οποίος με αγαπούσε πολύ και διατηρώ ακόμη καλές σχέσεις με την οικογένεια.
Ερ: Σε πόσες γλώσσες τραγουδάτε;
Απ: Τραγουδάω και μιλάω Ελληνικά, Ιταλικά, Ισπανικά, Γερμανικά, Γαλλικά και Αγγλικά. Τις άλλες γλώσσες που τραγούδησα ήταν επειδή σε κάθε περιοδεία μου φρόντιζα να μάθω τουλάχιστον ένα τραγούδι της χώρας για να ευχαριστήσω το κοινό. Και έτσι ηχογράφησα τραγούδια και σε γλώσσες τις οποίες φυσικά δεν ομιλώ.
Ερ: Το 1993 γίνατε Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της UNICEF και στη συνέχεια Ευρωβουλευτίνα με τα χρώματα της Νέας Δημοκρατίας.
Απ: Εξακολουθώ να είμαι μέλος της UNICEF. Ο Οργανισμός αυτός μπορώ να πω ότι με αξιοποίησε ψυχικά. Επισκέφτηκα πολλές χώρες που έχουν προβλήματα με άπορα παιδιά, κυρίως στην Αφρική, το Βιετνάμ και την Νότια Αμερική.
Η υγεία, η καθαριότητα ,η φαρμακευτική περίθαλψη και η εκπαίδευση των παιδιών είναι   τα σοβαρά θέματα που απασχολούν τις χώρες αυτές.
Όσον αφορά το θέμα του Κοινοβουλίου ήταν ένα “ατύχημα” το οποίο στην πορεία σεβάστηκα πάρα πολύ, γιατί η πολιτική είναι ένα μέσον προστασίας και εξέλιξης της πολιτείας. Πρέπει να ομολογήσω ότι όταν ανέλαβα δεν ήμουν έτοιμη. Παρ’ όλα αυτά έμεινα πέντε χρόνια επειδή ήταν και θέμα σοβαρότητας και τιμής για τον Μιλτιάδη Έβερτ, ο οποίος με είχε προτείνει για να υπηρετήσω την πατρίδα μου. Ξέρετε, οι τραγουδιστές δίνουν ελπίδα για ένα πιο αισιόδοξο το μέλλον ενώ οι πολιτικοί βρίσκουν τις λύσεις.
Ερ: Όχι πάντοτε…
Απ: Όχι πάντοτε, εννοείται. Είναι όπως όταν τραγουδάς και δεν τραγουδάς πάντοτε καλά. Στην πολιτική παίρνεις και ρίσκα.
Ερ: Πώς αισθάνεστε ύστερα από μία τόσο λαμπρή και μακρόχρονη καριέρα στο τραγούδι και τον πολιτισμό γενικότερα. Εάν γυρνούσατε τον χρόνο πίσω τι θα αλλάζατε;
Απ: Να σας πω. Από πολύ μικρή ήθελα να τραγουδήσω. Μέσα από το τραγούδι μπορούσα να εκφραστώ και απέβαλα ίσως όλους τους φόβους και τα κόμπλεξ και ακόμη βρήκα την εμπιστοσύνη στη ζωή. Όμως δεν έγινα τραγουδίστρια για να γίνω σπουδαία. Στη ζωή μου είχα την τύχη να γνωρίσω πολύ καλό κόσμο και ένα εξαιρετικό κοινό, που με βοήθησαν στη ζωή και στην καριέρα μου. Ως καλλιτέχνης, πρέπει να σας πω, ότι δεν έκανα τη ζωή που συνήθως κάνουν οι περισσότεροι καλλιτέχνες. Ήμουν πάντοτε συντηρητική και προσηλωμένη στο τραγούδι και την οικογένειά μου. Οι γνωριμίες με βοήθησαν και ακόμη με βοηθούν να μαθαίνω διαφορετικά πράγματα.  
 Όταν αγωνίζεσαι τίμια, ο αγώνας είναι ωραίος, γιατί τίποτα στη ζωή δεν χαρίζεται,  μόνο κερδίζεται...
Το μόνο που θα ήθελα να αλλάξω, εάν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, θα ήταν να ήμουν πιο κοντά στα παιδιά μου, τα οποία κατά κάποιο τρόπο στερήθηκα λόγω του επαγγέλματος. Όμως έχω τρία χαριτωμένα εγγονάκια και πολύ καλά παιδιά για τα οποία είμαι υπερήφανη. 
Ερ: Διαπιστώνουμε ότι παρά το μέγεθός σας προσπαθείτε, όσο μπορείτε, να βοηθήσετε τους νέους καλλιτέχνες.
Η εποχή των Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκου και άλλων μεγάλων, τους οποίους τόσο υπέροχα ερμηνεύσατε, έχει προ πολλού παρέρθει.
Πως βλέπετε την πορεία και εξέλιξη του σημερινού ελληνικού τραγουδιού;
Απ: Εγώ μεγάλωσα με το τραγούδι εκείνης της εποχής, η οποία βέβαια ήταν πολύ σημαντική επειδή υπήρχαν και οι ποιητές. Έχω επίσης μεγαλώσει με τις καντάδες που τραγουδούσαν η μητέρα και ο πατέρας μου που ήταν κατά κάποιο τρόπο νοσταλγικές ενώ ταυτόχρονα υπήρχε και μια αισιοδοξία.
Σήμερα, δυστυχώς, υπάρχει λιγότερη αισιοδοξία. Και το τραγούδι σίγουρα επηρεάζεται από τις καταστάσεις και την κοινωνία στην οποία ζούμε.
Όμως, έχω μεγάλη πίστη. Οι Έλληνες είχαν πάντοτε μεγάλες ιδέες, είναι έξυπνοι, έχουν   δυνατότητες και πιστεύω ότι θα ξεπεράσουμε κάποτε τα μεγάλα μας προβλήματα. Άλλωστε όλος ο κόσμος είναι μπερδεμένος αυτή τη στιγμή. Το χειρότερο βεβαίως είναι η παγκοσμιοποίηση όπου όλοι επηρεαζόμαστε από την Αμερική με αποτέλεσμα να χάνουμε κάπως τις ρίζες μας. Για την Ελλάδα όμως δεν ανησυχώ και πάρα πολύ. Οι Έλληνες είναι ιδιοφυείς και όπου και αν βρίσκονται ξεχωρίζουν.
Ερ: Έχετε κάποιο μήνυμα;
Απ: Πρέπει να ξαναβρούμε την πίστη στον άνθρωπο. Από μικρή έλεγα, ότι η ευτυχία και η θλίψη δεν ζούνε για πάντα. Έχουν ένα τέλος. Γι αυτό πρέπει να προσέχουμε την ευτυχία όταν την έχουμε και να υπομένουμε τη θλίψη ως προσωρινή. Εμείς που ζήσαμε τον πόλεμο έχουμε αυτή την πίστη.
Ερ: Κυρία Μούσχουρη, καλή παραμονή στο Μόντρεαλ. Πάντα επιτυχίες σας ευχόμαστε.
Απ: Την αγάπη μου στην ελληνική ομογένεια του Καναδά.

Tuesday, April 17, 2018

Εσείς τι λέτε;


Δημοκρατία 
Μία παρεξηγημένη έννοια…

Θλιβερή επέτειος…
Σαν σήμερα, στις 21 Απριλίου1967 εξερράγη στην Ελλάδα το στρατιωτικό κίνημα με επικεφαλής τον ταξίαρχο Στυλιανό Παττακό και τους συνταγματάρχες Γεώργιο Παπαδόπουλο και Νικόλαο Μακαρέζο, το οποίο κατέλυσε το μέχρι τότε πολίτευμα και επέβαλλε μία δικτατορία που διήρκεσε επτά χρόνια.
Την εποχή εκείνη η χώρα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο.
Οι εκλογές είχαν προκηρυχθεί για τις 28 Μαΐου1967 και την εξουσία ασκούσε η Εθνική Ριζοσπαστική Ενωσις (ΕΡΕ) με πρωθυπουργό τον διανοούμενο πολιτικό Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Σύμφωνα με τις σφυγμομετρήσεις, τις επερχόμενες εκλογές θα κέρδιζε η Ένωσις Κέντρου (ΕΚ) με αρχηγό τον “Γέρο της Δημοκρατίας” Γεώργιο Παπανδρέου.
Η Ελλάδα από την 21η Απριλίου 1967 ουσιαστικά κατέστη απολυταρχική χώρα.
Η κατάργηση των στοιχειωδών ελευθεριών, οι φυλακές, οι εξορίες, ο πνευματικός και πολιτιστικός μεσαίωνας, αλλά και η Κυπριακή τραγωδία, καταγράφουν τη Χούντα των Συνταγματαρχών ως μία από τις μελανότερες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Η καταπίεση, ο αυταρχισμός και η έλλειψη δημοκρατίας και ελευθερίας έκαναν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να αρχίσει να αγανακτεί ενώ οι φοιτητές διαμαρτύρονταν με συνεχιζόμενες αποχές και αιτήματα για την παιδεία.
H 17η Νοεμβρίου 1973 ήταν ουσιαστικά το σημείο καμπής της δικτατορίας του ’67 με την κατάληψη του Πολυτεχνείου και τις γνωστές συνέπειές…
Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου 1974, μετά το εγκληματικό πραξικόπημα στην Κύπρο και την τουρκική εισβολή.
Ο  ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης μετά το Πολυτεχνείο ανατρέπει τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και οι αρχηγοί του ελληνικού στρατού με επικεφαλής τον στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη αποφασίζουν, μπροστά στο αδιέξοδο που είχαν βρεθεί και υπό την πίεση των ευθυνών για το Κυπριακό, να επαναφέρουν την δημοκρατία.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής καλείται από το Παρίσι να σχηματίσει κυβέρνηση εθνικής ενότητας και η επταετία της “Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών” κλείνει οριστικά στις 24 Ιουλίου1974 για να ακολουθήσει η λεγόμενη Μεταπολίτευση.
Βέβαια, η Ελλάδα στην νεώτερη ιστορία της γνώρισε τουλάχιστον 20 σημαντικά στρατιωτικά κινήματα και πραξικοπήματα, όταν ο στρατός αποφάσιζε πως ήταν ώρα να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Αλλά και κατά την αρχαιότητα τα ολιγαρχικά κινήματα δεν ήταν άγνωστα, με πιο γνωστό το κίνημα του Πελοποννησιακού πολέμου (431- 404 π.Χ.) που ανέτρεψε το δημοκρατικό πολίτευμα στην αρχαία Αθήνα και εγκαθίδρυσε τη λεγόμενη “Αρχή των 400”.
Αυτά εν ολίγης για την ιστορία, για να μαθαίνουν οι νεώτεροι και να θυμούνται οι παλιότεροι. Η ιστορία ωστόσο δεν φαίνεται να έχει διδάξει και πολλά στους σύγχρονους πολιτικούς οι οποίοι πήραν στα χέρια τους την δημοκρατία (με την έννοια που της αποδίδεται σήμερα) και τελικά δεν γνωρίζουν τι να τη κάνουν. Και στην μεγάλη πλειοψηφία τους, οι τωρινοί εκλεγμένοι είναι αγεωγράφητοι, ανιστόρητοι και εθνικά ανάπηροι. Γεγονός που βλάπτει ανεπανόρθωτα και έχει δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στην ελληνική κοινωνία.
Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή ζει μία μοιραία περίοδο η οποία υπάρχει φόβος πως θα οδηγήσει σε απρόβλεπτες μη ανατρέψιμες εξελίξεις.
Παρακολουθώντας κανείς την τρέχουσα πολιτική ειδησεογραφία, τα καθημερινά αλαλούμ και ευτράπελα στη Βουλή των Ελλήνων μπορεί εύκολα να βγάλει τα συμπεράσματα του.
Μήπως τελικά τα απολυταρχικά καθεστώτα είναι εκείνα που ταιριάζουν στον νεοέλληνα από τα όποια δημοκρατικά συστήματα; Τολμώ να ρωτήσω.
Μήπως…

Tuesday, April 10, 2018

Εσείς τι λέτε;


Τα Ελληνοτουρκικά κι' εμείς…
Θέμα εκτεταμένης συζήτησης αποτελεί τελευταία στην παροικία μας το ενδεχόμενο κάποιας πιθανής πολεμικής σύρραξης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Τα καθημερινά “εκρηκτικά” τηλεοπτικά δελτία, οι επισημάνσεις εμπειρογνωμόνων, οι δημοσιογραφικές αναλύσεις και οι πολιτικές απόψεις καταστούν τις συζητήσεις επί σεναρίων εντονότερες.
Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι η ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής είναι ένα καζάνι που βράζει και κανείς δεν γνωρίζει τι επιφυλάσσει το μέλλον για τις χώρες που ατύχησαν να βρίσκονται σ’ αυτό το σημείο του πλανήτη.
Η Ελλάδα μας ίσως κληθεί ξανά να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα και την εδαφική της ακεραιότητα από τις επεκτατικές βλέψεις της Γείτονος.
Η κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων, οι καθημερινές παραβιάσεις του εναερίου και θαλάσσιου χώρου μας, η απαγωγή των δύο ελλήνων στρατιωτικών (και ότι άλλο μπορούσε να προκύψει μέχρι την εκτύπωση της εφημερίδας) δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης των πραγματικών προθέσεων της Τουρκίας.
Και όλα αυτά συμβαίνουν ενόψει της τουριστικής περιόδου που μόλις ξεκίνησε και όλοι περιμένουν κάποια έσοδα από εκεί αφού η Ελλάδα θεωρείται κατά κύριο λόγο τουριστική χώρα και τον βασικότερο κορμό των εσόδων της τον έχει στηρίξει στον τουρισμό.
Ο τουρισμός είναι ευπαθής εφόσον στηρίζεται στην ανάγκη των ανθρώπων για ξεκούραση και διασκέδαση και όχι στην κάλυψη κάποιων υλικών αναγκών. Είναι ακόμη ευπαθής επειδή βασίζεται σε αστάθμητους παράγοντες οι οποίοι εύκολα μπορούν να τον επηρεάσουν αρνητικά.  
Την περίοδο αυτή της όξυνσης και των απρόβλεπτων εξελίξεων στην περιοχή, υπάρχει ο φόβος ότι μπορεί να υπάρξει κλιμάκωση της έντασης με την Τουρκία, που θα μπορούσε να πλήξει ανεπανόρθωτα την τουριστική περίοδο.
Οπωσδήποτε και η Τουρκία θεωρείται μία τουριστική χώρα και περιμένει έσοδα από αυτή την δραστηριότητα όμως, όπως αποδεικνύεται, αυτή τη στιγμή έχει άλλες προτεραιότητες.
Συνεπώς, δεν χρειάζεται και πολύ πιπέρι. Ένα θερμό επεισόδιο με την ανάλογη κάλυψή   από τα διεθνή ειδησεογραφικά δίκτυα αρκούν για να δημιουργήσουν κλίμα ανασφάλειας με αποτέλεσμα ακυρώσεις που θα οδηγούσαν στην συρρίκνωση της τουριστικής σεζόν.
Και είναι λογικό, ποιος θα ήθελε να ρισκάρει τις πολυδάπανες διακοπές του σε μια χώρα που βρίσκεται σε στρατιωτική όξυνση με μια άλλη υπό τον φόβο ενός πολέμου;
Ακούμε ότι η Ελλάδα μπορεί πιθανώς να αντέξει έναν στρατιωτικό πόλεμο, όχι όμως άλλη μία οικονομική φθορά και από ότι φαίνεται, είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που δέχεται από την Τουρκία.
Ο ομογενειακός ρόλος στα εθνικά θέματα θα πρέπει να είναι εξ ίσου σημαντικός.
Η Εκκλησία, τα Κογκρέσα, οι Κοινότητες και οι Εθιμοτυπικοί σύλλογοι πρέπει να έχουν ηγετικό ρόλο στους αγώνες αλλά και στην προβολή των δίκαιων αιτημάτων μας.
Χρειάζεται όμως ομοψυχία. Το έχουμε πολλάκις επισημάνει. Οι προσωπικές διαφορές και οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να μας αποδυναμώνουν και να δρουν αρνητικά στα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Ας αφήσουμε επιτέλους τις διαφορές που ίσως έχουμε στον τρόπο σκέψης και ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας. Το οφείλουμε στην ιστορία, στον πολιτισμό, στις επόμενες γενιές, στην Ελλάδα μας…