Εσείς τι λέτε;

«Βαριά κατάρα…»

Τι συμβαίνει μ’ εμάς τους «πατριώτες» έλληνες τέλος πάντων και από τη μια χτίζουμε Παρθενώνες και πεθαίνουμε για την πατρίδα και από την άλλη τόσα φιλελεύθερα πνεύματα τους οδηγήσαμε στην εξορία, τη φυλακή ή το θάνατο! Ας ταξιδέψουμε όμως για λίγο στο παρελθόν… Ο κορυφαίος φιλόσοφος Πυθαγόρας μετά από τους διωγμούς που υπέστη από τον κακόβουλο Κύλωνα, αποσύρθηκε στη νότια Ιταλία, όπου έθεσε ο ίδιος τέλος στη ζωή του! Ο στρατηγός Μιλτιάδης, που έσωσε την Αθήνα κατατροπώνοντας τους Πέρσες, τελικά κατηγορήθηκε για προδοσία από τον Ξάνθιππο και πέθανε στη φυλακή από γάγγραινα!. Ο Αριστείδης ο Δίκαιος, επιφανής στρατηγός και άρχοντας των Αθηνών, επειδή είχε αντιταχθεί στο ναυτικό πρόγραμμα του Θεμιστοκλή οι τότε κρατούντες τον εξόρισαν και τελικά πέθανε πάμπτωχος στην Αθήνα! Ούτε κι ο Θεμιστοκλής όμως γλύτωσε την κατάρα του εξοστρακισμού και παρ’ όλο που σ’ αυτόν οφειλόταν η νίκη της ναυμαχίας της Σαλαμίνας και ο ίδιος μετέτρεψε την Αθήνα σε ναυτική υπερδύναμη, εξορίστηκε καταλήγοντας στην Περσία. Εκεί διάλεξε και να αυτοκτονήσει! Επίσης στην εξορία πέθαναν ο Φειδίας, ο Αισχύλος, ο Ικτίνος, ο Ηρόδοτος, ο Αναξαγόρας, ο Θουκυδίδης, ο Αριστοφάνης, ο Σοφοκλής, ο Δημοσθένης ,ενώ ο ίδιος ο Περικλής, στον οποίο οφείλεται ο Χρυσός Αιώνας, καθαιρέθηκε από το αξίωμα του στρατηγού και κατηγορήθηκε για κακοδιαχείριση του δημοσίου χρήματος! Ο φιλόσοφος Σωκράτης, μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του ελληνικού και παγκόσμιου πολιτισμού, καταδικάστηκε σε θάνατο με την κατηγορία της ασέβειας προς τους θεούς και της διαφθοράς των νέων. Πέθανε πίνοντας το κώνειο! Φτάνοντας στα νεότερα χρόνια η αγνωμοσύνη των ελλήνων δεν φαίνεται να μειώνεται στο ελάχιστο. Ο «γέρος του Μοριά», ο Κολοκοτρώνης - πρωτεργάτης της ελευθερίας - φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο για εσχάτη προδοσία από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Παρόμοια τύχη είχαν και άλλοι ήρωες απελευθερωτές του Έθνους! Τι να πει κανείς για τον Ελευθέριο Βενιζέλο; Δύο φορές έγινε απόπειρα δολοφονίας. Καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο κι αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι! Θύματα δολοφονίας υπήρξαν ακόμη: Ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας, ο βασιλιάς Γεώργιος ο Α’, ο πρωθυπουργός Θεόδωρος Δεληγιάννης, ο συνταγματάρχης Στέφανος Σαράφης, ο καπετάνιος Άρης Βελουχιώτης, ο βουλευτής Γρηγόρης Λαμπράκης, ο ποιητής Αλέξανδρος Παναγούλης και αμέτρητοι άλλοι (τα ονόματα των οποίων δεν δημοσιεύουμε λόγω περιορισμένου χώρου της στήλης…) Τι να πούμε και μείς για την συκοφαντία και τον διωγμό αξιόλογων ηγετικών στελεχών της παροικίας μας! Ποια είναι άραγε αυτή η βαριά κατάρα που κουβαλά η Ελλάδα και σαν τον Κρόνο τρώει τα παιδιά της; Ή μήπως τελικά η διχόνοια, η λησμονιά κι η αχαριστία είναι το χαρακτηριστικό του λαού μας; Αρνούμαι πεισματικά να το πιστέψω…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Χρόνια Πολλά

Ευχόμαστε στους πολυάριθμους - πιστούς ακροατές ,αναγνώστες μας και σε όλους τους ομογενείς ανα τον κόσμο, Χαρούμενα Χριστούγεννα κι Ευτυχισμένο τον Καινούργιο Χρόνο 2012.

Γιώργος Γκιούσμας, Κώστας Δανιηλίδης, Ελένη Δρακοπούλου, Δημήτρης Ηλίας, Γιώργος Καλιβρούσης, Μαριλένα Καλογρίδη, Dr. Αθανάσιος Κατσάρκας, Dr.Guy Legault, Βρισηίς Μαύρου-Παιδούση,  Dr. Κυριάκος Ματζιωρίνης, Δημήτρης Μεταξάς, Dr. Ιωάννης Μπουγάς,  Νίκος Παγώνης, Ρένα Παπαθανάκου,  Κωνσταντίνα Πετροπούλου, π. Παναγιώτης Σαλατέλλης, Σούλα και Γιώργος Τελλίδης, Μιχάλης Τελλίδης, Ιωάννα Τσουμπλέκα, Ζαφείρης Φαφούτης.

Εσείς τι λέτε;

Γιορτή Αγάπης…

Έτσι τα αποκαλούμε τα Χριστούγεννα. Όμως αλήθεια, τι σημαίνει αυτό; Τα Χριστούγεννα είναι η εποχή που προσφέρεται για να δείξουμε την αγάπη μας κάνοντας δώρα! Μόνο που η αγάπη δεν είναι φαίνεται μόνο στα δώρα…. Η αγάπη είναι αυτό το κάτι που μόνο να αισθανθείς μπορείς… Μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται, αποδεικνύεται με τα έργα και προορίζεται για ανταλλαγή μεταξύ ατόμων με στενούς δεσμούς. Δεσμούς αγάπης ή φιλίας.
Υπάρχει όμως και μια άλλη αγάπη. Είναι η αγάπη που δεν θα έπρεπε να κοιμάται έντεκα μήνες το χρόνο και να ξυπνάει τον δωδέκατο. Όμως συνήθως έτσι γίνεται. Βέβαια, είναι εύκολο να λέμε ότι η αγάπη για τον συνάνθρωπο, για τον άγνωστο, για τον λιγότερο προνομιούχο θα έπρεπε να λειτουργεί ως καθήκον κάθε μέρα της ζωής μας. Όλοι το ξέρουμε, λίγοι το πράττουμε.
Όμως - έστω και τώρα - τον δωδέκατο μήνα του χρόνου, με αφορμή τη Γιορτή της Αγάπης μπορούμε να κάνουμε πράξη την αγάπη προς τον συνάνθρωπο με κινήσεις απλές και μικρές που δεν κάνουν εμάς ανώτερους, ούτε θίγουν την αξιοπρέπεια αυτών για τους οποίους προορίζονται. Είναι οι πράξεις που γίνονται χωρίς άλλο κίνητρο από την προσφορά, από τον άνθρωπο… στον άνθρωπο.
Κάπου μέσα στη ντουλάπα υπάρχουν ρούχα που κάθονται και σκονίζονται! Καιρός να πιάσουν τόπο, ζεσταίνοντας και αγκαλιάζοντας κάποιον που του λείπουν. Μέσα στο ψυγείο μας υπάρχει και μπόλικο φαγητό που μπορεί να επισκεφθεί ένα άλλο σπιτικό, λιγότερο ζεστό και φιλόξενο, όπου όμως θα εκτιμηθεί δεόντως και θα καταναλωθεί με χαρά. Σκόρπια στο σπίτι υπάρχουν παιχνίδια που ίσως κακοπερνάνε στα χέρια παιδιών που τα έχουν βαρεθεί. Υπάρχουν άλλα παιδιά που δεν έχουν προλάβει να βαρεθούν κανένα παιχνίδι, επειδή δεν είχαν ποτέ κανένα Αυτές τις μέρες θα πρέπει όλοι να αναλογιστούμε ουσιαστικές προσφορές στους γύρω μας. Σε ανθρώπους λιγότερο τυχερούς, αυτό που πραγματικά έχουν ανάγκη και μαζί βέβαια την αγάπη μας… Εύχομαι σύνεση, υγεία, χαρά δημιουργίας, ειρήνη και ευτυχία. Ας δώσουμε όλοι ιδέες και ευχές για να μπουν τα Χριστούγεννα στην θέση που τους αρμόζει. Στην καρδιά μας…

Κ Α Λ Ε Σ  Γ Ι Ο Ρ Τ Ε Σ.....

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσεις τι λέτε;

Μόνο η αγάπη μπορεί…

Ο Μαραθώνιος Αγάπης 2011 αποτελεί πραγματικότητα. Οι μηχανές της αγάπης πήραν μπρος βάζοντας άλλο ένα στοίχημα. Η αγάπη για τους συνανθρώπους μας που χρειάζονται τη βοήθειά μας να θριαμβεύσει. Γι’ άλλη μια φορά ενεργοποιούμε μαζικά τις δυνάμεις μας για να αποδείξουμε ότι μαζί μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι γιατί μόνο η αγάπη μπορεί…
Μαραθώνιος Αγάπης. Μια ακόμα κοινή ερανική προσπάθεια του Φιλανθρωπικού Οργανισμού Ελληνίδων Κυριών και τού Ραδιοσταθμού CFMB, μέσα από την οποία μας δίνεται η ευκαιρία να εκφράσουμε την αγάπη μας - υλικά και ηθικά - το ενδιαφέρον και τη συμπαράστασή μας στους λιγότερο τυχερούς συνανθρώπους μας. Μια ημέρα αφιερωμένη με ζήλο σ’ αυτά τα άτομα, γεγονός που πραγματικά μας τιμά ως κοινωνία και τον καθένα μας ξεχωριστά. Νοιώθω τυχερός που βρίσκομαι από τον πρώτο Ραδιομαραθώνιο ανάμεσα σε εκείνες τις ομάδες ακούραστων κυριών που δουλεύουν με αληθινή αγάπη και μπορώ να πω ότι ο Μαραθώνιος ήταν και θα είναι από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες της ζωής μου.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, κάθε νέα διοργάνωση ήταν σαφώς καλύτερη από την προηγούμενη .Κάθε νέος Μαραθώνιος συγκεντρώνει ακόμα περισσότερα χρήματα που σημαίνει ακόμα καλύτερη οικονομική βοήθεια για τους δικαιούχους. Είναι όμως αυτός μόνο ο στόχος Μαραθώνιου; Με την άλλη πτυχή - που για μένα τουλάχιστον είναι και η σπουδαιότερη - τι γίνεται; Και εννοώ βέβαια όλα τα άλλα δικαιώματα των άτυχων ανθρώπων. Δικαιώματα που έχουν να κάνουν με την καθημερινότητά τους, με την επαγγελματική τους δραστηριοποίηση, με την κοινωνική τους ένταξη.
Η καθημερινή εμπειρία αποδεικνύει ότι τα άτομα αυτά που λαμβάνουν βοήθεια, κυρίως εκείνα με ειδικές ανάγκες, μπορεί να ευεργετούνται από τα έσοδα που αποφέρει ο Μαραθώνιος, ωστόσο κατά γενική ομολογία, ελάχιστα έχει βελτιωθεί η κοινωνική τους αναγνώριση και αποκατάσταση. Είναι αρκετό να σκεφτεί κανείς ότι, παρά την όλη εκστρατεία που γίνεται όλα αυτά τα χρόνια στο πλαίσιο του Μαραθώνιου, δεν έχει εκλείψει η προκατάληψη κυρίως για τα ανήμπορα άτομα …
Ο Μαραθώνιος της αγάπης δεν πρέπει να είναι υπόθεση μιας ημέρας. Οι ανάγκες - δυστυχώς - για τους λιγότερο τυχερούς συνανθρώπους μας είναι πλέον μόνιμες.
Ας μην τους απογοητεύσουμε. Ας σταθούμε και φέτος κοντά τους. Άλλωστε η ικανοποίηση του να δίνεις είναι πράγματι απερίγραπτη…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Καναδικό όνειρο…

Μια νεαρή κοπέλα, ελληνικής καταγωγής, σχεδόν άγνωστη μέχρι χθες, ήρθε να φέρει τα πάνω κάτω διεκδικώντας την αρχηγία του Νεοδημοκρατικού κόμματος και με όνειρο να γίνει μια μέρα πρωθυπουργός του Καναδά. Το όνομά της: Νίκη Αστον. Θα πείτε, «το έργο το έχουμε ξαναδεί». Στην περίπτωση όμως της Νίκης, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Η βουλευτής της Βόρειας Μανιτόμπα Niki Ashton είναι η νεότερη υποψήφια για την κούρσα της διαδοχής στο Νεοδημοκρατικό Κόμμα του Καναδά, το οποίο ως γνωστόν σάρωσε στις Ομοσπονδιακές εκλογές στο Κεμπέκ και τώρα βρίσκεται στην αξιωματική αντιπολίτευση. Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω την Νίκη στον έρανο για τα ελληνικά μας σχολεία και πρέπει να ομολογήσω πως εντυπωσιάστηκα από την αποφασιστικότητα, τα άψογα ελληνικά της και ακόμη περισσότερο από την υπερηφάνειά που νοιώθει για την καταγωγή της. Η Νίκη Αστον, η οποία μιλάει άπταιστα αγγλικά, γαλλικά, ελληνικά και Ισπανικά, δηλώνει ως μητρική της γλώσσα τα Ελληνικά ενώ μαθαίνει Κινέζικα, Ρωσικά και Τούρκικα. Στα 29 της χρόνια δοκιμάζει την τύχη της στον ευρύτερο πολιτικό στίβο του Καναδά φιλοδοξώντας να πάρει θέση στην κούρσα διαδοχής του Τζάκ Λέιτον, στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σε πρόσφατη συνέντευξη τύπου - εδώ στο Μόντρεαλ - εντυπωσίασε τους δημοσιογράφους με την άνεσή της να κινείται ανάμεσα στις δύο επίσημες γλώσσες, ενώ δήλωσε ότι επέλεξε να ανακοινώσει την υποψηφιότητά της για την ηγεσία του κόμματος, στην πόλη που την θεωρεί όμορφη και ανήκει στην επαρχία του Κεμπέκ, όπου βέβαια αναδείχτηκε το κόμμα της στην αξιωματική αντιπολίτευση του Καναδά σαρώνοντας 50 έδρες. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Νίκη Αστον είναι κόρη του επαρχιακού υπουργού Πολυπολιτισμού της Μανιτόμπα, Στίβ Αστον και της ελληνίδας συζύγου του. Η Νίκη Αστον παντρεύτηκε το Σεπτέμβριο τον Ράιαν Μπάρκερ με ορθόδοξο γάμο σε ναό της Αλεξανδρούπολης στην Ελλάδα, απ' όπου κατάγεται η μητέρα της. Η υποψηφιότητα της Νίκης Αστον, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, έχει ιδιαίτερη σημασία για την ομογένεια του Καναδά. Στο πρόσωπό της το ελληνικό στοιχείο βρίσκει έναν ουσιαστικό υπερασπιστή των εθνικών θεμάτων ενώ ταυτόχρονα προασπίζεται την ισότητα των καναδών σε όλους τους τομείς, σε μια χώρα που σήμερα θεωρείται μοντέλο δημοκρατίας.. Η Νίκη Αστον με την απόφασή της αυτή, εκτός του ότι τοποθετεί την Ελλάδα στον παγκόσμιο χάρτη, κάνει έμμεσα ένα σημαντικό λόμπι υπέρ της Ελλάδος τόσο αναγκαίο τις δύσκολες αυτές στιγμές που διανύει. Συγχαρητήρια Νίκη. Και πρωθυπουργός, σου ευχόμαστε. Το αξίζεις!

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Προκλητική στέρηση…

Σε μία εποχή όπου περισσότερο από ποτέ άλλοτε επιβάλλεται να διδάσκουμε τα παιδιά μας την ελληνική γλώσσα και ιστορία μας, το υπουργείο παιδείας πήρε την προκλητική και εξοργιστική απόφαση να κλείσει ελληνικά σχολεία του εξωτερικού και να καταργήσει δασκάλους σε χώρες που ζουν πολλοί ομογενείς, χωρίς καν να πληρώνει το ελληνικό δημόσιο για τη λειτουργία τους!
Το κακό βέβαια ξεκίνησε σταδιακά με την κυκλοφορία σχολικών ιστορικών βιβλίων που κυριολεκτικά παραχαράσσουν την ιστορία ή ακόμη παραβλέπουν τους αγώνες των ηρώων προγόνων μας.
Η υπουργός παιδείας - της μέχρι χθες εκλεγμένης κυβέρνησης - χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος - αποφάσισε να στερήσει την εκμάθηση της μητρικής γλώσσας στα παιδιά των ελλήνων του εξωτερικού. Τη στιγμή που ολοένα και περισσότερα πανεπιστήμια βάζουν σαν μάθημά τους τα αρχαία ελληνικά, αφαιρεί το δικαίωμα στην εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας από τα ίδια τα ελληνόπουλα!
Και ενώ εμείς πασχίζουμε με εράνους και λαχεία να διατηρήσουμε την γλώσσα και ελληνικότητά μας, η «Διαμαντένια» υπουργός πρότεινε στη Βουλή των Ελλήνων τη θέσπιση της αγγλικής γλώσσας ως επίσημης γλώσσας του ελληνικού κράτους! Ευτυχώς, η πρότασή της απορρίφθηκε…
Εξ άλλου, η κ. Άννα Διαμαντοπούλου διόρισε την κ.Θάλεια Δραγώνα στη θέση Γενικής Γραμματέως Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, καίρια θέση που καθορίζει τα προγράμματα των πρώτων εκπαιδευτικών βαθμίδων.
Έγραψε λοιπόν σε βιβλίο της η διορισθείσα κ.Δραγώνα ότι πριν την ελληνική επανάσταση στη Ελλάδα δεν υπήρχαν Έλληνες και ότι η πανσπερμία των κατοίκων ονομάστηκαν Έλληνες!
Ακόμη πως η Ελληνική Επανάσταση δεν έπρεπε ποτέ να γίνει, για να έχουν την ευκαιρία οι κάτοικοι αυτής της χώρας (λες και πρόκειται για ξένη χώρα) να επωφεληθούν από τον τουρκικό πολιτισμό, που είναι... «ανώτερος» από τον ελληνικό!
Και προσπάθησε, από θέση ισχύος (και πέτυχε) την απόλυση της δασκάλας εκείνης που αρνήθηκε να διδάσκει στα παιδιά των Πομάκων την τουρκική γλώσσα, όπως άλλωστε το ζήτησαν οι ίδιοι οι Πομάκοι κάτοικοι χωριών στη Θράκη.
Θα μου πείτε, αφού είμαστε πιο έλληνες - όπως συχνά μας αποκαλούν οι πολιτικοί «μουσαφίρηδές» μας - από τους Ελλαδίτες, τι τα χρειαζόμαστε τα ελληνικά!
Κατά τα άλλα, η πατρίδα μας καλεί όποτε μας έχει ανάγκη…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Τιμή και Δόξα...

Στις 28 Οκτώβρη 1940, ξεσηκώθηκε ολόκληρο το ελληνικό έθνος για να υπερασπίσει την πατρίδα του για να πει εκείνο το ιστορικό ΟΧΙ στο θρασύδειλο φασιστικό εισβολέα.

Ο στρατός μας βοηθούμενος από ολόκληρο τον ελληνικό λαό έγραψε τις ηρωικότερες σελίδες της ιστορίας των νεότερων χρόνων μετά το 1821. Και το πέτυχε μόνος του με ηγεσία ελληνική, με όπλα ελληνικά, με ψυχή ελληνική και με αίμα ελληνικό.
Ο ελληνικός λαός βρέθηκε ενωμένος και υπερασπίστηκε όχι μόνο τη δική του ακεραιότητα και την εθνική του ανεξαρτησία, αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Δε δέχτηκε να γίνει δορυφόρος ξένης δύναμης, αλλά και δε δέχτηκε να παραχωρήσει ούτε σπιθαμή του ελληνικού εδάφους.
Πώς και γιατί όμως ένα μικρό έθνος, μια μικρή χώρα όπως είναι η Ελλάδα, χωρίς επαρκή και σύγχρονο στρατιωτικό εξοπλισμό και με ελάχιστο στρατό δε φοβήθηκε και τα βαλε με δυο πανίσχυρες υτοκρατορίες, τη φασιστική Ιταλία και τη ναζιστική Γερμανία με εκατομμύρια στρατιώτες άριστα εκπαιδευμένους και εξοπλισμένους με τα πιο σύγχρονα μέσα;
Την απάντηση στα εύλογα αυτά ερωτήματα τη δίνει η ίδια η Ιστορία μας. Τη δίνει ο κάθε Έλληνας. Τη δίνει ο ίδιος ο λαός μας, που είναι ολόιδιος από τα πανάρχαια χρόνια. Τη δίνει η ποιότητα της φυλής μας. Είναι αυτό που λέγεται ελληνική ψυχή. Κάτι το μυστηριώδες. Το άγνωστο. Κάτι που δεν αναλύεται, που αποτελεί τη βαθύτερη ουσία του ελληνικού μεγαλείου.
Το έπος του ʽ40 είναι ένας σταθμός, που άφησε ανεξίτηλα τη σφραγίδα του στην πορεία ολόκληρης της ανθρωπότητας και ακτινοβολεί σε όλα τα μήκη και πλάτη.
Η 28η Οκτωβρίου 1940 αποτελεί για μας σήμερα πηγή έμπνευσης, ομόνοιας, εθνικής ενότητας και αναβάπτισης στις πατροπαράδοτες ελληνικές μας ρίζες.
Η πατρίδα σήμερα περνάει δύσκολες στιγμές. Στην ιστορία μας περάσαμε και δυσκολότερες αν αναλογισθεί κανείς τις ιστορικές μας περιπέτειες. Πάντα όμως οι αστείρευτες δυνάμεις του απανταχού ελληνισμού υπερνίκησαν όλες τις δυσκολίες.
Ας είμαστε αισιόδοξοι ότι και τώρα κάνοντας όλοι τις υπερβάσεις μας θα ξεπεράσουμε και τα σημερινά μας προβλήματα.

Τιμή και Δόξα στους αθάνατους νεκρούς ήρωες του 1940.
Τιμή και Δόξα στον αδούλωτο ελληνικό λαό.

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

....

Εσείς τι λέτε;

«Για τα πανηγύρια…»

Μεγάλο τσεκούρι αναμένεται να πέσει στα κρατικά κονδύλια από τα οποία επιχορηγείται το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού.

Αυτό μας είπε έμμεσα ο νέος υφυπουργός εξωτερικών αρμόδιος σε θέματα αποδήμων  κ. Δημήτρης Δόλλης, ο οποίος κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στον Καναδά τόνισε την ανάγκη αναδιάρθρωσης του ΣΑΕ και παραδέχτηκε πως το «σχήμα» όπως έχει λειτουργήσει μέχρι τώρα δεν μπορεί να προχωρήσει. "Πρέπει να σταματήσουμε τα μεγάλα πανηγύρια...  Το μεγάλο γλέντι στη Θεσσαλονίκη δεν θα γίνει φέτος"… Κάλλιο αργά παρα ποτέ κ.Δόλλη... Τι  αναδιάρθρωση όμως μπορεί να γίνει σε έναν «αλειτούργητο» οργανισμό;  Το ΣΑΕ ουδέποτε έγινε αποδεκτό από του απόδημους καθολικά. Από την  ίδρυση του οι «δραστηριότητες» της ηγεσίας του είναι «συνεδριάσεις», «χαιρετισμοί», «εξαγγελίες» (που ποτέ βέβαια δεν υλοποιούνται), πληρωμένα ταξίδια, αργόσχολα πολυδάπανα γραφεία. Όπως άλλωστε ομολογεί και η περιφερειακή διοίκηση στο Τορόντο, δεν της δίνεται καν η πρωτοβουλία να προσφέρει κανένα έργο στους απόδημους. Και έπρεπε να χρεωθούν μέχρι σήμερα 80 εκατομμύρια ευρώ οι έλληνες φορολογούμενοι για τα άσκοπα πανηγύρια! 
Είπε ακόμη ο κ. Δόλλης πως από εδώ και στο εξής θα δίνεται έμφαση στις περιφέρειες όπου ζουν οι απόδημοι έλληνες, ενώ καταργούνται αμέσως τα περιφερειακά συνέδρια, τα οποία κόστιζαν δυσανάλογα πολλά χρήματα και πως θα ξεκινήσει ένας διάλογος για το σχήμα και τον τρόπο με τον οποίο θα υπάρξει το ΣΑΕ στο μέλλον.                 
Αναρωτιέμαι τι είδους διάλογος μπορεί να ξεκινήσει. Από ποιούς και με ποιούς;
Σε ποια γενιά αποδήμων απευθύνεται άραγε ο κ. υφυπουργός;
«Δεν μπορεί το ΣΑΕ, 16 χρόνια από την ίδρυση του, να είναι κρατικοδίαιτο και να εκφράζουν όλοι παράπονα για αυτό», κατέληξε ο κ. υφυπουργός, κάνοντας περιβόλι τις καρδιές των τζάμπα «τουριστών».   
Το 2003 που καλέστηκα στην Θεσσαλονίκη να συμμετέχω στις ημερίδες προώθησης της «Ολυμπιάδας 2004», με την ευκαιρία παρακολούθησα και κάποιες εργασίες του ΣΑΕ στο Συνεδριακό Κέντρο Ι. Βελλίδη.
Τι να πω. Η ασχετοσύνη των ασχεττοσυνέδρων ΣΑΕτζήδων σε όλο της το μεγαλείο!  Μία από τις ελάχιστες σοβαρές εισηγήσεις - πρέπει να ομολογήσω  - ήταν αυτή του Εργατικού Συλλόγου του Κεμπέκ. Πάλι καλά…
Ταβέρνες, μπαράκια, κέντρα και Clubs τίγκα τα βράδια από τους «εξουθενωμένους» αποδημοσυμβούλους!  Κάποιοι έστω ευνοήθηκαν…
Πάντως, καλό θα είναι κύριε υφυπουργέ να σταματήσετε τα «Μεγάλα Πανηγύρια». ..Αλλιώς, όπως πάμε, σε λίγο θα είμαστε όλοι...για τα πανηγύρια!

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Τονωτική Ένεση!

Ένα νέο μεταναστευτικό ρεύμα έχει ξεκινήσει τελευταία προς Αμερική και Καναδά, το τρίτο κατά σειρά στην ιστορία του σύγχρονου νεότερου ελληνισμού.                         

 Ένα αρκετά μεγάλο κύμα ελλήνων μεταναστών που έρχονται εδώ κυνηγώντας το όνειρο, αναζητώντας την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή , για ένα εξασφαλισμένο μέλλον για τα παιδιά τους.
Υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 70.000 «τυχεροί» έλληνες έχουν εγκατασταθεί νόμιμα στις ΗΠΑ. Ο αριθμός στον Καναδά είναι κατά τι μικρότερος λόγω κυρίως της περιοριστικής μεταναστευτικής πολιτικής   Ένα σημαντικό μεταναστευτικό ρεύμα με πολλά και διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά. Οι νέοι που έρχονται σήμερα εδώ ξέρουν τι θέλουν. Δεν πάνε στα τυφλά. Πολλοί  έχουν πτυχία. Masters. Διδακτορικά και μιλούν ξένες γλώσσες. Παρόλα αυτά όμως, ξεκινούν από απλές δουλειές της καθημερινότητας. Γεμίζουν ελπίδα και αρχίζουν και κάνουν όνειρα και σχέδια. Χτίζουν το προσωπικό τους όραμα.
Τον 19ο και 20ο αιώνα οι έλληνες που έφθασαν στην Αμερικανική Ήπειρο απλώς αναζητούσαν μια καλύτερη ζωή. Στην πλειοψηφία τους δεν είχαν σπουδές και προσόντα για καριέρα. Άνθρωποι απλοί, μεροκαματιάρηδες. δούλεψαν σε οικοδομές, εργοστάσια και εστιατόρια. Στα χρόνια που πέρασαν εργάστηκαν σκληρά και βέβαια πρόκοψαν. Η πατρίδα στις θύμισες και τις συζητήσεις τους ήταν κάτι για το οποίο μιλούσαν με δέος, σεβασμό, αγάπη, και ιερή προσέγγιση.
Αντίθετα σήμερα, οι νέοι μετανάστες είναι εξαγριωμένοι με την Ελλάδα!  Μιλούν με τα χειρότερα λόγια γι αυτούς που την κυβερνούν τα τελευταία χρόνια. Μιλούν με οργή και αγανάκτηση. Είναι θυμωμένοι  με την σύγχρονη νοοτροπία που εξέθρεψε το πολιτικό σύστημα δεκαετιών πριν. Νοοτροπία του βολέματος, του ρουσφετιού, της μίζας και της απάτης...                                                                         

Κάτι που έχει την δική του σημασία και αξίζει να επισημανθεί: είναι πως οι νεοφερμένοι επιδιώκουν στενότερη επαφή με την οργανωμένη παροικία. Μόλις φτάσουν, έρχονται σε επικοινωνία με τους τοπικούς οργανισμούς, την εκκλησία, τον εργατικό σύλλογο και τα ΟΜΜΕ. Προσωπικά πιστεύω πως η παρουσία και η ενεργός συμμετοχή των νεοελλήνων στα κοινά θεωρείται επιτακτική ανάγκη. Θεωρείται η τονωτική ένεση σε μια κουρασμένη και αποπροσανατολισμένη κοινότητα, δίχως στρατηγική και βούληση,  χωρίς όραμα και «Ελπίδα» για το μέλλον. Μια κοινότητα που με βάση τον σημερινό ρυθμό «ανάπτυξής» -χωρίς ίχνος υπερβολής-  πνέει τα λοίσθια…

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης                                                                                
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Απαράδεκτος χαιρετισμός…

Η είδηση μας έρχεται από το Τορόντο.

“Με επιστολή του προέδρου της, κυρίου Νίκωνα Γεωργακόπουλου, η Ελληνική Κοινότητα Τορόντο εκφράζει την έντονη αντίδρασή της στον προσωρινό ηγέτη του Φιλελεύθερου κόμματος, Μπόμπ Ρέι (Bob Rae), για τον χαιρετισμό της ημέρας της ανεξαρτησίας (8 Σεπτεμβρίου) της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ) , ως ημέρας της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας».
Ειδικότερα, στην επιστολή του, ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Τορόντο μεταφέρει την αγανάκτηση χιλιάδων ομογενών εναντίον του Μπόμπ Ρέι  ο οποίος χαιρέτησε τη Δημοκρατία της FYROM, ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», χωρίς να λάβει υπόψη του ότι ο Καναδάς αναγνωρίζει τα Σκόπια με την προσωρινή τους ονομασία ΠΓΔΜ .
Εξάλλου, αναρίθμητοι ελληνικής και μη καταγωγής πολίτες γράφουν καθημερινά στην ιστοσελίδα  των Φιλελευθέρων καταδικάζοντας τη δήλωση του μεταβατικού αρχηγού των Liberals” .

Αξιέπαινη πράγματι η πρωτοβουλία που πήρε η Ελληνική Κοινότητα Τορόντο και ο πρόεδρός της να καταδικάσουν τον απαράδεκτο χαιρετισμό του πρώην Νεοδημοκράτη πρωθυπουργού του Οντάριο, ο οποίος (για την ιστορία) κατά την διάρκεια της  θητείας του κατάφερε να «πατώσει» κυριολεκτικά την οικονομία της επαρχίας. Κάτι βέβαια που οι Ονταριανοί δεν του συγχώρεσαν ποτέ.
Αναρωτιέμαι εάν η μεμονωμένη φωνή του ευσυνείδητου πατριώτη -προέδρου της ΕΚΤ κυρίου Γεωργακόπουλου δεν είναι τελικά φωνή βοώντος εν τη ερήμω. 
Αναρωτιέμαι ακόμη γιατί δεν αντέδρασε η οργανωμένη ομογένεια του Καναδά;     
Αναρωτιέμαι τέλος, γιατί η «Μείζονος» δεν ένωσε την φωνή της με τη φωνή της αδελφής ΕΚΤ.  
Μόλις πριν μερικούς μήνες στις ομοσπονδιακές εκλογές σκίζαμε τα ιμάτιά μας που το «κόμμα μας» δεν προτίμησε υποψήφιο(α)ελληνικής καταγωγής στην περιφέρεια Laval-Les Îles. Τουλάχιστον, ο τότε αρχηγός των Φιλελευθέρων  Michael Ignatieff  έκανε ίσως κάποιες εσφαλμένες πολιτικές επιλογές, ουδέποτε όμως δεν προπαγάνδισε υπέρ της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας!»
Οι νοσταλγοί του μακρινού παρελθόντος, όπως φαίνεται, δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει  πως το σημερινό Φιλελεύθερο κόμμα ουδεμία σχέση έχει με το πάλαι δημοκρατικό, προοδευτικό και βέβαια φιλελληνικό του Pierre Elliott Trudeau.
Μήπως άραγε με τον Justin δούμε κάποιες καλλίτερες μέρες και φως στην άκρη του τούνελ;

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

 

Εσείς τι λέτε;

«Μυστηριακές» υπερπροσφορές!

Απίθανες  «Μυστηριακές» υπερπροσφορές και μάλιστα... αναδρομικές!

Οργασμός εκπτώσεων  - λόγω τέλους (κοινοτικής) σαιζόν - στους έξι «καταστατικούς»  ναούς μας.

Δελεαστικές προτάσεις με πρωτοφανή πακέτα...

Για απεριόριστο (ή σύντομο) χρονικό διάστημα (υπό την επιφύλαξη καταστάσεων ΑΝΩΤΕΡΑΣ βίας!)  η «μείζονος» προσφέρει κατ αποκλειστικότητα, για τούς εκλεκτούς (κοινοτικούς) πιστούς, ολοκληρωμένο πακέτο γάμου (με παπά και με κουμπάρο), κανονικής Μητροπολιτικής αξίας $ 600, στην πρωτάκουστη κοινοτική τιμή των $250!

Και εάν πείτε πως είδατε την προσφορά στα «ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΑ ΝΕΑ» παίρνετε ένθετα - δώρα το χαλί και το όργανο! Στην κυριολεκτικά εξευτελιστική αυτή τιμή συμπεριλαμβάνονται τρείς συνδρομές μέλους ή αφαίρεση $ 150 από το συνολικό κόστος.  Διαλέγετε και παίρνετε... Ιδού η Ρόδος ιδού και ο Ησαΐας!

Βαπτίσεις κομπλέ των $ 600, τώρα αποκλειστική τιμή «μείζονος», $ 200 και μαζί δώρο τρία νέα μέλη.(άκρως απαραίτητα για τις επόμενες κοινοτικές εκλογές!)  

Μνημόσυνα ,μαζί με το χολ, (Ανοίξτε τα μάτια και τεντώστε τα αυτιά σας) $ 50!   

Δώσε μου και μένα μπάρμπα Μπίλλυ!

Και η πέρα από κάθε αχαλίνωτη φαντασία υπερπροσφορά: ΚΗΔΕΙΕΣ (κρατήστε την αναπνοή σας)  εντελώς ΔΩΡΕΑΝ!  (τώρα αναπνεύστε για να αποφύγετε το ανεπιθύμητο μυστήριο!)  

Μην το αναβάλλετε άλλο!  Ιερείς, νεωκόροι, ψάλτες  καντηλανάφτες, γραμματείς   Φαρισαίοι, οι πάντες και τα πάντα περιλαμβάνονται στο «Μυστηριακό» υπέρ-πακέτο…

Και  με όλους τους «χαρατσικούς» φόρους πληρωμένους!

Όσοι (κοινοτικοί) πιστοί λοιπόν προσέλθετε…    

Σήμερα βέβαια στον «Μυστηριακό» τομέα - ως γνωστόν - επικρατεί εξοντωτικός ανταγωνισμός.

Τις προάλλες μέλλον γαμπρός - σε αναζήτηση μπάργκενς - πήρε σβάρνα τις κοινότητες και ενορίες.   

Όπως μαθαίνουμε, συνονόματος ενοριακός ναός, των περίχωρων Αγίου Λαυρεντίου και Νέας Βουργουνδίας, ταίριαξε τις «Μυστηριακές» προσφορές της «μείζονος» με ένα επιπρόσθετο ντισκαουντ 10% ενώ οι «γνήσιοι του πατρίου», ευχές, συχαρίκια, συλλυπητήρια και ότι έχετε ευχαρίστηση!

Αν πάντως συνεχιστεί έτσι ο ανταγωνιστικός ρυθμός, σύντομα προβλέπω ξέφρενο χορό του Ησαΐα, ανεξέλεγκτο παροικιακό υπερπληθυσμό και πρόωρη μαζική αποδημία …εις Κύριον!  

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης

tellides@cfmbradio.com

Εσεις τι λετε;

Πως αλλάζουν οι καιροί...

Και ξαφνικά γίναμε όλοι «αγανακτισμένοι».
Δεξιοί, κεντρώοι, αριστεροί, εστεμμένοι… Στο πλευρό των διαμαρτυρόμενων για τα σκληρά μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης Παπανδρέου.
Η «Σπίθα» του Μίκη Θεοδωράκη και το «Πατριωτικό Πανελλήνιο Μέτωπο» ανοίγουν -σαν μανιτάρια - παραρτήματα στην άλλη Ελλάδα των έξι εκατομμυρίων ομογενών.
Η πρώτη επίσημη ομογενειακή διαμαρτυρία έγινε τελευταία μπροστά στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στην Νέα Υόρκη. 35-40 υπολογίζονται οι «αγανακτισμένοι» που έδωσαν το παρών. Όπως διαβάζουμε στο ΑΠΕ οι συγκεντρωθέντες καθ όλη τη διάρκεια της συγκέντρωσής τους εξέφρασαν την συμπαράστασή τους προς τους αγανακτισμένους αδελφούς που εξακολουθούν να διαδηλώνουν στο Σύνταγμα κατά των «εξοντωτικών μέτρων λιτότητας» όπως αναφερόταν στο φυλλάδιο που διένεμαν στους περαστικούς.
Τα λιγοστά άτομα που έλαβαν μέρος στην ειρηνική αυτή εκδήλωση κρατούσαν ελληνικές και αμερικανικές σημαίες καθώς και σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας, πλακάτ με συνθήματα υποστήριξης στον ελληνικό λαό κατά των μέτρων λιτότητας και του μνημονίου. Μετά τη λήξη της διαμαρτυρίας παρέδωσαν στον Πρόξενο ψήφισμα που απευθύνεται στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στον Πρωθυπουργό , στους Προέδρους των κοινοβουλευτικών κομμάτων, στους ανεξάρτητους βουλευτές και προς τα ΜΜΕ.
Οι ομογενείς της Νέας Υόρκης, όπως βλέπουμε, δεν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των οργανωτών. Το ίδιο – πιστεύω- θα συνέβαινε και εδώ. Και η εξήγηση είναι απλή. Εμάς ο ρόλος μας είναι να βοηθούμε την Ελλάδα, να προβάλλουμε την θετική εικόνα της στο εξωτερικό και όχι να επιτείνουμε στη δυσφημιστική εκστρατεία που ενορχηστρώνουν ξένα κέντρα στην Αμερική και αλλού.
Το άρθρο του Τάκη Μίχα «Πού ήσουν αγανακτισμένε» που αναδημοσίευσαν τα «Ελληνοκαναδικά Νέα» στο προηγούμενο φύλλο τα λέει όλα.
Οι αγανακτισμένοι - στην πλειοψηφία τους - πληρώνουν σήμερα το βαρύ τίμημα της φοροδιαφυγής, της πρόωρης συνταξιοδότησης, της ολιγόωρης εργασίας, του ωχαδερφισμού και συχνά της ασέβειας προς τις αρχές, τα σύμβολα και τους νόμους…
Ασέβειας και περιφρόνησης ακόμη και προς εμάς τους «μπανάλ» μετανάστες…
Κάποτε μας ατένιζαν αφ' υψηλού. Μας σνόμπαραν…
Και τι δεν θάδιναν εάν μπορούσαν οι ίδιοι να μεταναστεύσουν σήμερα στον Καναδά!.
Αλήθεια, πως αλλάζουν οι καιροί…


Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com


Καλό καλοκαίρι .

Εσείς τι λέτε

«Καλοκαιρινή ανάσα…»

Μού έλεγε ο Δημήτρης ότι στην Ελλάδα ποτέ δε βαριέται κανείς!
Πάντα κάτι θα συμβαίνει. Έτσι, για να βρισκόμαστε σε εγρήγορση. Από τη μία πλευρά είναι αστείο και από την άλλη τραγικό. Από τη μία, δημιουργεί μια αφόρητη αίσθηση κούρασης - οι απεργίες, οι καταστροφές, το μνημόνιο - και από την άλλη, αβάσταχτη αβεβαιότητα, αλλά και τάσεις ναυτίας. Οι συνάδελφοι με ρωτούν διαρκώς «τι γίνεται εκεί κάτω; ζείτε; υπάρχετε;» Τώρα βέβαια νιώθω λιγότερο άβολα ύστερα από τα τεράστια προβλήματα που προέκυψαν στις ΗΠΑ, Αγγλία, Μέση Ανατολή, κλπ. Δεν είμαστε οι μόνοι πλέον «προβληματικοί». Αποδεκτή δικαιολογία…
Η Ελλάδα έχει φέτος αρκετούς τουρίστες, από όλο τον κόσμο. Ομολογώ πως τους θαυμάζω. Εγώ μπορεί και να μην πήγαινα με όλα αυτά που θα έβλεπα στις τηλεοράσεις.
Το κλείσιμο των λιμανιών, οι Αγανακτισμένοι, οι πορείες, τα χημικά, η καταστρεμμένη πόλη, οι παρανοϊκοί ταξιτζήδες, οι φαρμακοποιοί… Δεν θα πήγαινα σε μια χώρα που φαίνεται προβληματική. Κι όμως! Εκείνοι –όλοι αυτοί που έφυγαν από τη χώρα τους για να πάνε στην Ελλάδα να περάσουν καλά – ειλικρινά με συγκινούν. Και όταν τύχει να τους πάρουν κάποια συνέντευξη λένε «εντάξει είναι ακριβά, έχετε προβλήματα, όμως όλα είναι πανέμορφα!».
Ο Έλληνας από την άλλη, περνάει ένα λίγο περίεργο καλοκαίρι. Κάποιοι έχουν πάρει άδεια. Κάποιοι προτιμούν να μην πάρουν γιατί το budget είναι πολύ περιορισμένο. Υπάρχει και μια μεγάλη μερίδα κόσμου που ζει μια απόλυτα κανονική ζωή. Σα να μην τρέχει τίποτα... Η Ελλάδα είναι συνυφασμένη με το καλοκαίρι. Ίσως επειδή όπου κι αν γυρίσεις υπάρχει θάλασσα. Ίσως επειδή η ζέστη σε αποκοιμίζει λίγο και το μόνο που θέλεις να κάνεις είναι να πας στην παραλία και να ζητήσεις ένα παγωμένο φραπέ.
Πιστεύω πως ο κόσμος κουράστηκε με τα σενάρια καταστροφολογίας που μας πασάρει καθημερινά η TV. Το καλοκαίρι κανείς απολύτως δεν ασχολείται ούτε με τον ΓΑΠ, ούτε με τον Πάγκαλο, ούτε με τον Τσίπρα, ούτε με τον Σαμαρά, ούτε με το Μνημόνιο. Όταν μπαίνει ο Ιούλιος , το μυαλό του Έλληνα ταξιδεύει Το καλοκαίρι πατάει pause. O έλληνας ονειρεύεται. Τη θάλασσα, τον ήλιο, το κύμα, το μελτέμι, την χρυσή άμμο, τα κρυστάλλινα νερά, τον ελληνικό καφέ στη βεράντα, τη βόλτα κάτω από τον Αυγουστιάτικο ουρανό, το ολόγιομο φεγγάρι…
Αυτή την περίοδο, κύριοι» πολιτικοί, δεν ασχολείται κανείς μαζί σας. Κι ας χτυπιέστε στα κανάλια. Κανείς δεν ασχολείται με τις βλακώδεις αναλύσεις σας. Take a break. Αφήστε και μας εδώ που μας αποβλάκωσε η δορυφορική να πάρουμε κάποια καλοκαιρινή ανάσα…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Για τα σχολεία μας…

Αρχίζει και γίνεται συνείδηση σε όλους ότι για να συνεχίσουν να υπάρχουν τα ελληνικά μας σχολεία πρέπει όλοι να τα υποστηρίξουμε.
Μια σύντομη ιστορική αναδρομή δείχνει καθαρά τις επίπονες προσπάθειες των πρώτων μεταναστών που έβαλαν τα θεμέλια και ύψωσαν το εκπαιδευτικό οικοδόμημα τούτης της παροικίας. Ένα οικοδόμημα που πάση θυσία πρέπει να διατηρήσουμε.
Το 1909 άρχισε να λειτουργεί στο Μόντρεαλ το πρώτο ελληνικό Σχολείο « Πλάτων» που το 1910 οργανώθηκε σε κανονικό ημερήσιο Σχολείο, το πρώτο στο είδος του στην Βόρεια Αμερική.
Το 1925 μια ομάδα εθελοντών από την Κοινότητα αγόρασε την εκκλησία της Αγίας Τριάδας και ίδρυσε δεύτερο Σχολείο, το «Αγγλο-Ελληνικό Σωκράτης», το οποίο ακολούθησε το πρόγραμμα διδασκαλίας που Προτεσταντικού Σχολικού Συστήματος του Μόντρεαλ και η ελληνική γλώσσα και κουλτούρα διδάσκονταν επιπλέον των αγγλικών και γαλλικών μαθημάτων.
Όμως, η οικονομική κρίση της εποχής, ανάγκασε τους έλληνες να συσπειρωθούν σε μία εκκλησία, την Αγία Τριάδα και να ενώσουν το Σχολείο «Πλάτων» με το Σχολείο «Σωκράτης» το 1931. Παρά τα οικονομικά προβλήματα, τα μέλη της Κοινότητας κατάφεραν να κρατήσουν το Σχολείο και να σπουδάσουν τα παιδιά τους.
Κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960 νέοι μετανάστες έφθαναν κατά χιλιάδες και συνέχεια αυξανόταν ο αριθμός των μαθητών.
Το 1970 άλλαξε το όνομα σε «Δημοτικό Σχολείο Σωκράτης» και το 1972 η Κοινότητα υιοθέτησε το γαλλικό σύστημα εκπαίδευσης, αποκτώντας έτσι το δικαίωμα για επιχορηγήσεις.
Το 1978 υπογράφτηκε συμφωνία με το Καθολικό Σύστημα CECM, εξασφαλίζοντας καλύτερα εκπαιδευτικά εφόδια, ενώ η οικονομική υποστήριξη της κυβέρνησης του Κεμπέκ βοήθησε το Σχολείο να αναπτυχθεί και να επεκταθεί. Λίγα χρόνια αργότερα άρχισε να λειτουργεί και το ημερήσιο Σχολείο «Δημοσθένης» στο Λαβάλ.
Χιλιάδες ελληνόπουλα απεφοίτησαν από τα ελληνικά μας Σχολεία και τα περισσότερα διέπρεψαν σε όλους τους τομείς της Καναδικής κοινωνίας.
Τα Σχολεία μας σήμερα θεωρούνται «μοντέλο» και παράδειγμα προς μίμηση. Η σωστή τους όμως λειτουργία, ανάπτυξη και μακροζωία - κυρίως μετά τις κυβερνητικές περικοπές - εξαρτάται από μας και μόνο.
Η ερανική επιτροπή των Σχολείων «Σωκράτης», «Δημοσθένης», «Αριστοτέλης», «Πλάτων-Όμηρος» και «Άγιος Νικόλαος» ζητά για άλλη μία φορά από την παροικία να δείξει αυτό το Σαββατοκύριακο και έμπρακτα την αγάπη και υποστήριξή της ώστε να συνεχιστεί η ανοδική πορεία και περαιτέρω ανάπτυξη των ελληνικών μας Σχολείων. Στόχος του φετινού Μαραθωνίου, το ποσόν των $150,000.
Ας προσπαθήσουμε να τον επιτύχουμε. ‘Η καλύτερα... να τον ξεπεράσουμε.

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Τελευταίοι και …καταϊδρωμένοι!

Το Οντάριο έκλεψε και πάλι την παράσταση με την πρωτοφανή συμμετοχή υποψηφίων ελληνικής καταγωγής να διεκδικούν βουλευτικές έδρες στις Ομοσπονδιακές Εκλογές της 2ας Μάιου, 2011.
Κορυφαία υποψηφιότητα με το κόμμα των Συντηρητικών στην περιοχή Parry Sound-Muskoka του Οντάριο θεωρείται βέβαια εκείνη του Κυπριακής καταγωγής υποψηφίου Τόνι Κλέμεντ, ο οποίος υπηρέτησε τον Καναδά ως Υπουργός Υγείας, ενώ από το 2008 διετέλεσε Υπουργός Βιομηχανίας στην κυβέρνηση μειοψηφίας των Συντηρητικών.
Με το Κόμμα των Φιλελευθέρων στην περιοχή Hamilton Mountain υποψήφια είναι η Δρ Μαρία Μπουντρογιάννη, που έχει διατελέσει επαρχιακή υπουργός του Οντάριο.
Την έδρα τους διεκδικούν εκ νέου οι βουλευτές Γιάννης Κάννης και Δημήτρης Καρύγιαννης στις περιοχές Scarborough Centre και Scarborough-Agincourt του Οντάριο - αντίστοιχα - με μεγάλες πιθανότητες επανεκλογής.
Οι εν λόγω βουλευτές - ως γνωστόν - έχουν δώσει αγώνες για τα ελληνικά εθνικά ζητήματα όταν βρίσκονταν στην κυβέρνηση των Φιλελευθέρων όσο και από τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Ο Κώστας Μενεγάκης, πρόεδρος του ΣΑΕ Καναδά και πρώην πρόεδρος της ΕΚΤ, είναι υποψήφιος των Συντηρητικών στην περιοχή Richmond Hill του Οντάριο.
Ο Τρύφων Χαϊτάς κατεβαίνει με το εξωκοινοβουλευτικό Κόμμα των Πρασίνων στην περιοχή Oak Ridges-Markham του Οντάριο.
Ο Συντηρητικός Δαμιανός Κωνσταντινάκος, θέτει υποψηφιότητα στο κέντρο της Οτάβας όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.
Υποψήφιος με το Συντηρητικό Κόμμα στην πόλη Χάλιφαξ της Νέας Σκοτίας είναι ο Γιώργος Νικολάου..
Με το Νεοδημοκρατικό Κόμμα υποψήφια στο Churchill της Μανιτόμπα είναι η Νίκη Αστον, η δεύτερη νεότερη γυναίκα που εκλέχθηκε στο Καναδικό Κοινοβούλιο το 2008.
Άλλη υποψήφια του Νεοδημοκρατκού Κόμματος στην περιοχή Wellington-Halton Hills είναι η Αναστασία Ζαραβέλλα, η οποία υπηρετεί ως Επίτροπος της Τοπικής Ένωσης Φοιτητών.
Στην επαρχία μας, οι έλληνες υποψήφιοι μετριούνται και πάλι στα δάχτυλα…
Ο Κωνσταντίνος Κυριακίδης, δικηγόρος, διεκδικεί Συντηρητική έδρα στην περιοχή Ahuntsic του Μόντρεαλ, την οποία κατείχε επί σειρά ετών η Φιλελεύθερη Ελένη Μπακοπάνου, ενώ με το Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Καναδά υποψήφιοι είναι ο Παναγιώτης Μακρυσόπουλος στην Papineau και ο Πολύβιος Τσακανίκας στην Laval-Les Iles.
Δυστυχώς , με τις καθυστερημένες και άστοχες «κινητοποιήσεις» μας καταφέραμε – για άλλη μία φορά - να έρθουμε τελευταίοι και …καταϊδρωμένοι!


Εσείς τι λέτε;


Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσεις τι λετε;

«Ακαταλαβίστικη»  αγάπη…

Ένας από τους λόγους που με κάνουν να αγαπώ περισσότερο το ραδιόφωνο είναι το γεγονός ότι στην πορεία γνωρίζω σημαντικούς ανθρώπους με τους οποίους μου δίνεται η ευκαιρία να συνομιλώ μαζί τους, να ανταλλάσω απόψεις και βέβαια να εμπλουτίζω τις γνώσεις μου.

Πρόσφατα, μας παρεχώρησε συνέντευξη ο Βουλευτής του ΚΚΕ Β’ Αθηνών, κ. Νίκος Παπακωνσταντίνου ο οποίος ανέπτυξε διάφορες θέσεις, τόσο του κόμματός του όσο και προσωπικές, που αφορούσαν την ελληνική οικονομία, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ελληνικός λαός αλλά και κάποιες σκέψεις του για τον Καναδά.

Μία από τις απόψεις του ήταν πως εμείς οι ομογενείς έχουμε μία λανθασμένη αντίληψη για την πατρίδα, έναν ρομαντισμό και μια αγάπη που όμως δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα του σήμερα.

Μας είπε ο κ. Παπακωνσταντίνου ότι αφελώς σκεπτόμαστε την Ελλάδα με μία υπέρμετρη αγάπη και με έναν πατριωτισμό που δεν συμβαδίζει με την σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Ο Βουλευτής βέβαια το γεγονός αυτό το θεωρεί κάπως αρνητικό.

Προσωπικά πιστεύω πως εμείς οι ομογενείς έχουμε διαμορφώσει μια ιδέα για την γενέτειρα την οποία θα έπρεπε να είχαν οι έλληνες εκεί και που όμως έπαψαν από πολλού να έχουν γι αυτό και τραβάνε σήμερα τον Γολγοθά.

Εδώ μάθαμε την πειθαρχία και τους νόμους των ξένων κρατών και έχουμε αποδείξει σαν έλληνες ότι όταν είμαστε πειθαρχημένοι καταφέρουμε πολλά.

Ακόμα και με τις έντονες διαφωνίες στις κοινότητες και τους διάφορους οργανισμούς μας.  

Το γεγονός λοιπόν ότι μας διακατέχει ένας ρομαντισμός για την Ελλάδα, που βέβαια μπορεί να μην συμβαδίζει με την σημερινή πραγματικότητα, πιστεύω πως είναι υγιέστατο. Αντίθετα κακό θεωρώ την πλήρη απαισιοδοξία και χαλάρωση όλων των ηθικών αξιών και κάθε μορφή αγάπης προς την πατρίδα. Το ότι εμείς οι έλληνες του εξωτερικού έχουμε μία «ακαταλαβίστικη» αγάπη για μία Ελλάδα που δεν υφίσταται πια - όπως μας λένε οι εκάστοτε πολιτικοί που μας επισκέπτονται - θα πρέπει αντίθετα να παραδειγματίσει τους Έλληνες ώστε να ξαναποκτήσουν - ή καλύτερα να ανακαλύψουν -  αυτήν την αγάπη για την πατρίδα τους για να πάει ο τόπος μπροστά…

Καλή Ανάσταση

Μιχάλης Τελλίδης

tellides@cfmbradio.com

                                                                                                                                                                              

Εσείς τι λέτε;

«Εθνική» χορηγία στην παραχάραξη!

Είναι κάποια πράγματα που με κάνουν να πιστεύω ότι ορισμένοι θέλουν να μας δημιουργήσουν μια εικόνα διαφορετική έτσι ώστε να διευκολύνουν την επίτευξη των στόχων τους.
Πρόσφατα το κανάλι ΣΚΑΙ πρόβαλε την τηλεοπτική σειρά «Γεννήθηκα το 1821» για την Ελληνική Επανάσταση.
Από περιέργεια ξεκίνησα να διαβάζω στο διαδίκτυο αποσπάσματα και ειλικρινά προβληματίστηκα…
«ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΤΟ 1821 ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΞΕΣΠΑΣΕ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΩΝ! (Ήξερα ότι ήταν επανάσταση…)
... ΗΜΟΥΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΟΤΑΝ ΕΚΑΨΑΝ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ. ΠΡΩΤΑ ΗΡΘΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΚΛΕΨΑΝ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ. ΗΡΘΑΝ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕ ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ. ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΣ ΕΚΑΨΕ ΤΟ ΧΩΡΙΟ. ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΥΠΑΚΟΥΣΑΜΕ!
(Και το απίθανο…)
«ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ, ΛΕΕΙ Η ΜΑΜΑ. ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΑΓΜΑ. ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΛΑ ΚΑΚΑ Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΠΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΜΑΖΙ!»
Και συνεχίζει την ιστοριούλα άνευρη, μιλώντας για μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας μας, την έξοδο του Μεσολογγίου.
«ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΞΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΜΕ ΤΟ ΓΑΙΔΟΥΡΑΚΙ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΚΑΙ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΣΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ ΚΕΡΔΗΘΗΚΕ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΣ. Ο ΞΕΝΟΣ ΕΦΕΡΕ ΚΑΙ ΑΛΕΥΡΙ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΑ!».
(Πότε τα πρόλαβε αλήθεια!)
Υπάρχουν τελευταία τόσες θεωρίες για την Ελληνική Επανάσταση. Λαμπρές στιγμές, θολές και μαύρες. Δεν δέχομαι όμως να μου πουλάνε παιδική ιστορία γράφοντας τις φράσεις που διαβάσατε παραπάνω. Δεν δέχομαι το ξήλωμα και το στρογγύλεμα των αξιών μου, των αρχών μου και της ιστορίας μας. Καμία αντίρρηση στην κριτική και στην έρευνα, αλλά όχι στην αυτομαστίγωση, και στην καθαίρεση των εννοιών στα πλαίσια μιας δήθεν υπεράνω και «σύγχρονης» αντίληψης
(ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΑΓΜΑ. ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΛΑ ΚΑΚΑ Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ! )
Για τους γράφοντες προφανώς η Ελληνική Επανάσταση έγινε σε φάση συνωστισμού σε κάποια προκυμαία. Ελπίζω, αυτά που γράφτηκαν να γράφτηκαν λόγω άγνοιας, έλλειψης ταλέντου ή βιασύνης να βγει το προϊόν εγκαίρως στην αγορά . Σε διαφορετική περίπτωση θα μπορούσε να πει κανείς ότι άλλα είναι τα ελατήρια για την συγγραφή τέτοιων κειμένων. Ελατήρια του χειρίστου είδους… Ελπίζω η τοπική ελληνική διπλωματία, η Μητρόπολη , οι κοινότητες και οργανισμοί μας να μην συμμερίζονται τέτοιες «απόψεις».
Φυσικά υπάρχουν και άλλα ερωτήματα όπως γιατί ο ΣΚΑΙ άφησε «αχαλίνωτο» αυτό το κείμενο και γιατί η Εθνική Τράπεζα έκανε την χορηγία στην παραχάραξη!

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Κουρεμένη» επέτειος!

Ενώ η παροικία μας ετοιμάζεται να γιορτάσει την Εθνική Παλιγγενεσία, σε αναζήτηση σπόνσορα και χορηγού για τη διοργάνωση εορταστικών εκδηλώσεων και των καθιερωμένων δεξιώσεων για την επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821 στις ανά τον κόσμο πρεσβείες και προξενεία βρίσκονται οι έλληνες διπλωμάτες, καθώς φέτος το Υπουργείο Εξωτερικών δεν απαγόρευσε όπως πέρυσι τον εορτασμό (πάλι καλά), αλλά δεν εγκρίνει καμία δαπάνη για τις εκδηλώσεις.

Ως γνωστόν, πέρυσι το ΥΠΕΞ με εγκύκλιό του προς όλες τις διπλωματικές αρχές στο εξωτερικό επέβαλε τη ματαίωση των καθιερωμένων δεξιώσεων για την Εθνική Επέτειο για λόγους ...οικονομίας και μάλιστα είχε απαντήσει αρνητικά στα αιτήματα των διπλωματών για διοργάνωση των εκδηλώσεων με χορηγία ελλήνων ομογενών!

Στην εγκύκλιο που έστειλε φέτος ο γενικός διευθυντής πρέσβης, Γιώργος Παΐζης, αφήνει στη διακριτική ευχέρεια του κάθε επικεφαλής διπλωματικής αρχής το εάν θα παραθέσει την καθιερωμένη δεξίωση για την Εθνική Επέτειο, διευκρινίζοντας όμως ότι δεν πρόκειται να εγκριθεί κανένα πρόσθετο κονδύλι.

Συνεπώς, η φετινή εγκύκλιος δεν απαγορεύει τη διοργάνωση της δεξίωσης, εφόσον όμως εξευρεθούν άλλοι πόροι, στέλνοντας έτσι το μήνυμα για αναζήτηση χορηγιών που θα καλύψουν τα έξοδα της συγκεκριμένης εκδήλωσης, μια και τα έξοδα παράστασης μετά τις περικοπές δεν υπερβαίνουν για μεγάλα προξενεία τα 180 ευρώ τον μήνα...

Οι συνεχείς περικοπές στα λειτουργικά έξοδα των πρεσβειών και των προξενείων έχει σαν αποτέλεσμα να οδηγήσει σε ασφυξία τους βασικούς μοχλούς άσκησης εξωτερικής πολιτικής.

Και αντί το Υπουργείο Εξωτερικών να παραδεχθεί την γκάφα της κατάργησης λόγω «οικονομικής κρίσης» του εορτασμού της εθνικής επετείου από τις πρεσβείες στο εξωτερικό, επανήλθε δυστυχώς με νέα εγκύκλιο που κάνει ακόμη χειρότερα τα πράγματα, απορρίπτοντας το αίτημα πολλών πρεσβευτών και προξένων να διοργανώσουν αδαπάνως για το ελληνικό δημόσιο την καθιερωμένη δεξίωση, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι πρέπει να υπάρξει -τονίζεται - ενιαία εικόνα σε όλες τις ελληνικές διπλωματικές αποστολές!
Τι να πει κανείς; Στο κουρείο και η φετινή επέτειος!

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Η σημερινή «κατώτερη» γυναίκα

Σε λίγες μέρες θα «γιορτάσουμε» ξανά την Ημέρα της Γυναίκας.

Ένα αιώνα μετά την καθιέρωση της Διεθνούς Ημέρας η γυναίκα έχει πολύ δρόμο ακόμα να διανύσει προκειμένου να αποκτήσει ισάξια κοινωνική αντιμετώπιση με τους άντρες.

Δυστυχώς, η ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων και η βία κατά των γυναικών δεν έχουν εξανεμιστεί.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της UNICEF, κάθε χρόνο 600.000 -800.000 κορίτσια που έχουν φθάσει σε ηλικία υποχρεωτικής φοίτησης δεν εγγράφονται στο σχολείο, είτε γιατί εμποδίζονται από τις οικογένειές τους είτε λόγω πρακτικών δυσκολιών. (Το θέμα της φετινής Ημέρας είναι η Εκπαίδευση) . Σε ότι αφορά το ποσοστό συμμετοχής των γυναικών στην αγορά εργασίας, αυτό παραμένει εξαιρετικά χαμηλό: κάτω του 25%!

Εξ άλλου, η βία κατά των γυναικών συνεχίζεται αμείωτη σε ολόκληρο τον κόσμο και δυστυχώς είναι κεκαλυμμένη. Ποσοστό 20 - 25% των γυναικών στις ανεπτυγμένες χώρες έχουν υποστεί σωματική, σεξουαλική και οικογενειακή βία τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους!

Το φάσμα της ανεργίας φαίνεται ότι απειλεί περισσότερο τις γυναίκες αφού σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία οι γυναίκες έχουν υψηλότερο κίνδυνο να μείνουν άνεργες.

Η μέση αμοιβή για τους άνδρες είναι υψηλότερη περίπου κατά 16% από εκείνη των γυναικών.

Σημαντικές είναι οι διαπιστώσεις που προκύπτουν και για το ωράριο απασχόλησης των γυναικών. Μία στις τέσσερις γυναίκες εργάζεται με μειωμένο ωράριο και τρεις στις τέσσερις με μερική απασχόληση.

Μία άλλη διαπίστωση που προκύπτει είναι ότι στις περισσότερες χώρες οι άνδρες κατέχουν τα περισσότερα διευθυντικά πόστα σε σχέση με τις γυναίκες .

Αν και έχει αυξηθεί η παρουσία των γυναικών στα κοινοβούλια όλου του κόσμου, οι άντρες βουλευτές εξακολουθούν να αποτελούν την πλειοψηφία. Θετικά πάντως είναι τα ποσοστά για το προσδόκιμο ζωής της γυναίκας, όπου ο μέσος όρος είναι 81,5 χρόνια για τις γυναίκες και 75,4 χρόνια για τους άνδρες.

Κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου χιλιάδες εκδηλώσεις διοργανώνονται σε όλο τον κόσμο για να τιμήσουν την γυναίκα.

Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας είναι επίσημη αργία στην Αρμενία, τη Ρωσία, το Αζερμπαϊτζάν, τη Λευκορωσία, τη Βουλγαρία, το Καζακστάν, τη Μολδαβία, τη Μογγολία, το Τατζικιστάν, την Ουκρανία, το Ουζμπεκιστάν και το Βιετνάμ.

Στον Καναδά, η θέση της γυναίκας (ευτυχώς) βρίσκεται σε καλύτερη μοίρα.

Προσωπικά πιστεύω στη Ημέρα της Γυναίκας. Απλώς θεωρώ πως ο σεβασμός προς αυτήν πρέπει να είναι καθημερινός και όχι μόνο μια φορά το χρόνο στις 8 Μαρτίου…

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης

tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Mafish Fayda!

Πενήντα χρόνια μετά τη μαζική έξοδο των ελλήνων από την Αίγυπτο, ένα νέο κύμα επαναπατρισμού αντιμετωπίζουν και πάλι οι λιγοστοί εναπομείναντες ομογενείς στην χώρα των Φαραώ. Τουλάχιστον 100 από τους 600 έλληνες που διαμένουν σήμερα στην Αλεξάνδρεια ζήτησαν να επαναπατριστούν με την βοήθεια της ελληνικής κυβέρνησης. Μεγαλύτερος είναι ο αριθμός όσων ζουν στο Κάιρο.
Παρά την παραίτηση Μουμπάρακ και την «προσωρινή» ανάληψη της εξουσίας από τους στρατιωτικούς, η κατάσταση που επικρατεί στην Αίγυπτο παραμένει επικίνδυνη και θυμίζει όχι και τόσο μακρινές τραγικές εποχές που έζησαν οι έλληνες της Αιγύπτου όταν ο στρατός ανέλαβε και τότε την εξουσία.
Η ιστορία - δυστυχώς - επαναλαμβάνεται και οι μεγάλοι χαμένοι ύστερα από την νέα αυτή «περιπέτεια» θα είναι πάλι οι αλλοδαποί.
Το έργο το έχω ξαναδεί γι αυτό και αμφιβάλλω αν η Αίγυπτος βρει την άκρη.
Θα δούμε και πάλι αυτούς που ξεκίνησαν την «επανάσταση» και προχωρούν δήθεν στην «ομαλή» μεταβίβαση της εξουσίας, να καταλαμβάνουν τα καλύτερα πόστα!
Η λέξη δημοκρατία ανέκαθεν ήταν άγνωστη στη χώρα του Νείλου.
Οι τωρινοί «σωτήρες» είναι σχεδόν βέβαιο πως θα επιδιώξουν να αναρριχηθούν στην εξουσία μέσω της «δημοκρατίας» για να την καταλύσουν μετά...
Οι Αιγύπτιοι πρέπει πρώτα να αλλάξουν νοοτροπία αν θέλουν να γίνει καλύτερη η χώρα τους. Διαφορετικά, το μόνο που θα καταφέρουν είναι να αλλάξουν τα πρόσωπα που τους δυναστεύουν.
Το 1952, μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα και την ανατροπή του βασιλιά Φαρούκ, οι «επαναστάτες» πήραν τις επιχειρήσεις από τους Hawaga (αλλοδαπούς) και τις έδωσαν σε άσχετους δυνάστες, που αφού «έφαγαν» όσα μπόρεσαν τελικά τις χρεοκόπησαν! Ενώ η Αλεξάνδρεια και το Κάιρο έμοιαζαν ως τότε με ευρωπαϊκές πόλεις, τις μετέτρεψαν σε απέραντους σκουπιδότοπους!
Ο Αιγύπτιος νομπελίστας Ναγκίμπ Μαγκφούζ έγραψε πριν λίγα χρόνια για την Αλεξάνδρεια: «Μπορεί τώρα η Ισκανταρέγια να μην είναι τόσο όμορφη, αλλά είναι δική μας!»
Όταν ένας βραβευμένος συγγραφέας έχει αυτή την άποψη για την μετατροπή της (κάποτε) ομορφότερης πόλης της Μεσογείου σε σκουπιδότοπο με κτίρια που έχουν να βαφτούν εξωτερικά από τον καιρό που έφυγαν οι έλληνες τότε τι να προσθέσει κανείς...
Mafish Fayda...Ελπίδα καμία!

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Ελληνικοί Αντίλαλοι»

«Πιστοί όπως πάντα στο ραδιοφωνικό μας ραντεβού είμαστε και σήμερα μαζί σας φίλοι ακροατές…»
Κάποιο πρωινό Κυριακής, τον Δεκέμβρη του 1962, ακούστηκε για πρώτη φορά ελληνική φωνή στα ερτζιανά του πολυεθνικού ραδιοσταθμού CFMB Montreal.
Ήταν μια ζωντανή, καθαρή φωνή που έμελε να μας συντροφεύει επί 50 σχεδόν χρόνια!
«Ελληνικοί Αντίλαλοι. Την εκπομπή επιμελείται και παρουσιάζει η Ρένα Παπαθανάκου…»
Από τότε η Ρένα (Αικατερίνη) έγινε η μόνιμη ραδιοφωνική συντροφιά μας. Με τα επιλεγμένα τραγούδια της, τα νέα που μας έφερνε από την μακρινή πατρίδα, τις αφιερώσεις στις ευχάριστες στιγμές της ζωής μας, τις παροικιακές ανακοινώσεις και βέβαια τις διαφημίσεις μέσα από τις οποίες μαθαίναμε τα προϊόντα και τις υπηρεσίες των ελληνικών κυρίως επιχειρήσεων.
Αλλά και στα εθνικά θέματα, τα κοινοτικά και συλλογικά, πάντα «μπροστάρισα».
Η Ρένα κληρονόμησε από την μητέρα της όλες τις ηθικές αξίες και αρχές. Και με αυτή τη σημαντική παρακαταθήκη αρνήθηκε πεισματικά να συμβιβαστεί με τα κακώς κείμενα οποιοδήποτε και αν ήταν το κόστος. Δεν σήκωσε ποτέ μύγα στο σπαθί της!
Με την οικειότητα, απλότητα και τιμιότητα που την διακρίνουν, κατάφερε με τα χρόνια να κερδίσει τον σεβασμό όλων.
Από τα προγράμματά της παρέλασαν μεγάλες προσωπικότητες. Πολιτικοί, καλλιτέχνες, επιστήμονες, επιτυχημένοι επαγγελματίες…
Για τις υπηρεσίες της στο ραδιόφωνο έλαβε απεριόριστα βραβεία και διακρίσεις.
Με την Ρένα πρωτογνωριστήκαμε το 1969 όταν με την αποχώρηση του Χρήστου Κολύβα ανέλαβα την παραγωγή των βραδινών προγραμμάτων.
Πρέπει να πω ότι από τα πρώτα μου βήματα μου συμπαραστάθηκε και με βοήθησε σε όλα τα στάδια της προσπάθειάς μου για σωστό ραδιόφωνο.
Με τα χρόνια, η συνεργασία μας εξελίχτηκε σε μία γνήσια και σταθερή φιλία.
Το Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011 από τα ραδιοκύματα του CFMB 1280 ακούστηκε η τελευταία εκπομπή «Ελληνικοί Αντίλαλοι».
Τα ελληνικά προγράμματα συνεχίζονται. Διαφοροποιημένα μεν, με αντικειμενικό όμως στόχο την διατήρηση των ελληνικών αξιών, την διαφύλαξη της ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας και πάνω από όλα τον σεβασμό προς το πολυάριθμο - πιστό ακροατήριό του σταθμού.
Ευχαριστώ την φίλη-συνάδελφο Ρένα Παπαθανάκου που δέχτηκε να συμμετέχει κατά καιρούς στα προγράμματά μας. Γιατί όσο θα υπάρχει ραδιόφωνο, η Ρένα θα βρίσκεται πάντα κοντά μας. «Πιστή όπως πάντα στο ραδιοφωνικό της ραντεβού…»
Εις το επανειδείν Ρένα...


Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Ας ευχηθούμε…

Πέρασαν ήδη οι πρώτες μέρες του 2011...
Βλέπετε, όσο κι αν οι γιορτές ολοένα χάνουν το νόημά τους, οι μέρες αυτές δεν παύουν να έχουν μια ξεχωριστή σημασία…
Τουλάχιστον είναι οι μέρες που δίνουν την ευκαιρία να ανταμώσουν οι αγαπημένοι συγγενείς και φίλοι μεταξύ τους στο γιορτινό τραπέζι και να ανταλλάξουν μια ζεστή αγκαλιά κι ένα φιλί.
Τελικά, τη χαρά νομίζω ότι τώρα πια θα πρέπει να μάθουμε να την αναζητάμε στα μικρά και απλά πράγματα της ζωής. Ας αναζητήσουμε το νόημα τούτου του εφήμερου ταξιδιού μας σ' αυτό που λέγεται αγάπη και αλληλεγγύη των ανθρώπων.
Τέρμα τα ψεύτικα και λαμπερά τραπεζώματα, τα ρεβεγιόν της χλιδής και η υποκρισία της «διασκέδασης», όπου στοιβάζονται οι άνθρωποι σαν τα πρόβατα στο μαντρί. Καιρός για ουσία. Γιατί η δυστυχία παραμονεύει όσο κι αν ελπίζουμε ότι δεν θα μας αγγίξει και θα πάει στου διπλανού την πόρτα...
Κάπου στο διαδίκτυο διάβασα το παρακάτω που με έκανε να σκεφτώ πόσοι ανάμεσά μας σήμερα δυστυχούν και πόσα παιδιά κλαίνε για τις αμαρτίες άλλων, ακόμη και των ίδιων των γονιών τους!
Χιλιάδες γράμματα έλαβαν και φέτος τα ταχυδρομεία με προορισμό τον Βόρειο Πόλο, την μαγευτική Ονειρούπολη με τα έλκηθρα και τους ιπτάμενους ταράνδους. Όλα με παραλήπτη τον άγιο Βασίλη και αποστολείς παιδιά όλου του κόσμου και κάθε ηλικίας. Ένα γράμμα που ξεχώρισε μεταξύ άλλων είναι το παρακάτω:
«Αγαπημένε μου άγιε Βασίλη, σε θερμοπαρακαλώ κάνε ένα θαύμα… ο πατέρας μου με πέταξε σαν σκουπίδι. Κάνε τον να δει το λάθος του και μαλάκωσε την καρδιά του που είναι σκληρή σαν πέτρα. Νοιώθω ορφανή. Η μαμά μου έχει καρκίνο κι ο αδελφός μου λείπει μακριά. Ο πατέρας μου μας άφησε και δεν νοιάζεται».
Πόσα τέτοια παιδιά εγκαταλειμμένα υπάρχουν που ο «Άγιος Βασίλης» δεν έφθασε ποτέ στο φτωχικό τους...
Ας ανοίξουμε τα μάτια μας να δούμε το δάκρυ κάποιων δυστυχισμένων ανθρώπων, κάποιων παραπονεμένων παιδιών κι ας απλώσουμε τα χέρια μας να σφίξουμε το δικό τους και να τους δώσουμε ένα μικρό στήριγμα να σταθούν όρθιοι...
Η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που ξοδεύεται χωρίς να κοστίζει.
Ας ευχηθούμε το 2011 να φέρει αγάπη περισσή στις καρδιές μας κι ας αλλάξουμε τον εαυτό μας για ν' αλλάξουμε τον κόσμο.
Όπως είπε και ο Μαχάτμα Γκάντι: «Γίνε εσύ η αλλαγή που επιθυμείς...»

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Αληθινά Χριστούγεννα

Η γιορτή των Χριστουγέννων, έστω και για λίγες μέρες, μας δίνει μία νότα χαράς στους δύσκολους καιρούς που ζούμε Μίας χαράς που όμως δεν έχει καμία σχέση με την χαρά εκείνη που παίρναμε όταν ήμασταν παιδιά. Σε κάθε περίπτωση όμως ο κάθε ένας από εμάς βιώνει τις Άγιες αυτές ημέρες με τον δικό του τρόπο, έχοντας στο μυαλό και στην ψυχή του βιώματα, σκέψεις και αναμνήσεις.
Έφτασαν λοιπόν τα Χριστούγεννα. Η γέννηση του Χριστού. Η γέννηση της ελπίδας, της χαράς και της αισιοδοξίας για κάθε χριστιανό, για κάθε άνθρωπο. Μία βόλτα στους πολυσύχναστους δρόμους που είναι φωτισμένοι από στολίδια, αλλά που κατά βάθος δείχνουν κάτι το ψεύτικο και το απρόσωπο, μας κάνει να αντιληφθούμε ότι όσο περνάνε τα χρόνια τα Χριστούγεννα του σήμερα δεν είναι τα Χριστούγεννα που κάποτε βιώναμε. Το θρησκευτικό, το μεταφυσικό στοιχείο των Χριστουγέννων δείχνει να μειώνεται ολοένα και περισσότερο. Παντού κυριαρχεί μία στημένη υλιστική γιορτή μακριά από το αληθινό πνεύμα και νόημα της γέννησης του Θεανθρώπου. Λείπει το στοιχείο της πίστης, λείπει η ζεστασιά που θα έπρεπε οι ημέρες αυτές να φέρνουν στις ψυχές των ανθρώπων. Και βέβαια οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, οι δυνάμεις που ισοπεδώνουν πολιτισμούς, αξίες και συνειδήσεις, μεθοδικά ετοιμάζουν το επόμενο βήμα τους. Σταδιακά έχει αρχίσει μία συζήτηση για το αν θα πρέπει να υπάρχουν έντονα τα στοιχεία μίας καθαρά χριστιανικής γιορτής, δεδομένου του ότι μπορεί να δημιουργηθεί ζήτημα σε ανθρώπους με άλλες πολιτισμικές ή θρησκευτικές απόψεις.
Μην τρέφουμε αυταπάτες. Ένα από τα επόμενα βήματα θα είναι, ανάμεσα σε άλλα άσχημα που θα έρθουν και η σταδιακή κατάργηση της γιορτής των Χριστουγέννων. Ίσως φαντάζει σενάριο τραβηγμένο, ίσως επιστημονικής φαντασίας, αλλά δυστυχώς προς τα εκεί πάνε τα πράγματα. Στον δυτικό κυρίως κόσμο ο Santa Claus με τα δώρα του έχουν ήδη κυριαρχήσει!
Εμείς, οι έλληνες του Καναδά, ας γιορτάσουμε τη γέννηση του Θεανθρώπου με θρησκευτική κατάνυξη. Ας γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα των παραδόσεων, των θρύλων και των δοξασιών. Τα δικά μας όμορφα λευκά Χριστούγεννα που σηματοδοτούν το ξεκίνημα της νέας ζωής.
Τα Χριστούγεννα για τον νέο Άνθρωπο που θα έρθει...

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Αξίζουν τον κόπο…»

Συχνά μας πιάνει η μιζέρια και η απογοήτευση για το γεγονός ότι η ομογένεια συρρικνώνεται, ότι χάνουμε σιγά-σιγά τη γλώσσα μας και για το ότι δεν υπάρχει πλέον το απαιτούμενο ενδιαφέρον συμμετοχής στα κοινά.
Εν μέρει βέβαια αυτό είναι αλήθεια, όχι μόνο για την ελληνική παροικία αλλά και γενικότερα για την Ιταλική, με μοναδική ίσως εξαίρεση την εβραϊκή.
Πρέπει όμως να κοιτάμε και την θετική πλευρά του όλου θέματος.
Τον τελευταίο καιρό στην παροικία μας γίνονται τόσες πολλές εκδηλώσεις, που μπορεί ίσως να μην έχουν σχέση με οργανισμούς, είναι όμως πρωτοβουλίες καινούργιες που μας έρχονται και φέρνουν το δικό τους στίγμα και ενδιαφέρον.
Κλασσικό παράδειγμα είναι το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου που φέρνει στο Μόντρεαλ η Αύρα Γεωργίου και είναι πραγματικά εκπληκτικό. Μας έδωσε την ευκαιρία τα τελευταία δύο χρόνια να ανακαλύψουμε αξιόλογες ταινίες για τις οποίες δεν γνωρίζαμε καν την ύπαρξή τους.
Και δεν είναι μόνο το Φεστιβάλ. Η πρόσφατη προσπάθεια του προξενείου να φέρει στον ελληνισμό του Καναδά μία σοπράνο, την Δήμητρα Θεοδοσίου, η οποία διαπρέπει σε όλο τον κόσμο στα μεγαλύτερα θέατρα, είναι αξιέπαινη. Είναι πολύ ευχάριστο και ενθαρρυντικό να μαθαίνουμε ότι έρχονται στη πόλη μας τέτοιοι άνθρωποι. Πολλές φορές φτάνουν εδώ μεγάλοι καλλιτέχνες που περνούν απαρατήρητοι.
Κατά καιρούς μας επισκέπτονται και άνθρωποι των γραμμάτων όπως ο πρύτανης του πανεπιστημίου της Κύπρου, δόκτωρ Ευάγγελος Κουφουδάκης, ο καθηγητής του πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο, δόκτωρ Αθανάσιος Μασκαρέλης, κ.α.
Όλα αυτά είναι πολύ καλά σημεία και πιστεύω πως πρέπει να «χτίσουμε» πάνω σε αυτά. Δηλαδή, να υπάρξει μεγαλύτερη προσέλευση από την ομογένεια του Κεμπέκ σε όλες αυτές τις καλλιτεχνικές και λογοτεχνικές εκδηλώσεις.
Να αφήσουμε επιτέλους το «δε βαριέσαι» και το «δεν πρόκειται να αλλάξει η κατάσταση». Όπως διαπιστώνουμε, η κατάσταση έχει ήδη αρχίζει να αλλάζει, απλά χρειάζεται λίγη προσπάθεια. Δηλαδή, το να πάρουμε το αυτοκίνητο ή το λεωφορείο και να πάμε σε μία τέτοια εκδήλωση είναι μία ελάχιστη προσπάθεια μπροστά σε αυτό που θα παραλάβουμε.
Συνεπώς, για οποιαδήποτε αξιόλογη εκδήλωση γίνεται σας συνιστώ θερμά να πηγαίνετε. Απομακρυνθείτε λίγο από το χαζοκούτι - που στην ουσία σχεδόν τίποτα χρήσιμο δεν έχει να μας προσφέρει - διότι υπάρχουν και πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας που πραγματικά αξίζουν τον κόπο...

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com