Wednesday, August 15, 2018

Εσείς τι λέτε;


Ήταν όλοι τους υπέροχοι…
Ο αθλητισμός, θα πρέπει να ομολογήσω, δεν είναι το μεγάλο μεράκι μου.
Γι αυτό και σπάνια προσεγγίζω αθλητικά θέματα, τα οποία και καλύπτει πλήρως και λεπτομερώς ο αρχισυντάκτης Αντώνης Μπότσικας στην εβδομαδιαία στήλη ΝΕΑ SPORTS.
Σαν Έλληνας πάντως, δεν μπορώ να μείνω ασυγκίνητος από τους πρόσφατους αθλητικούς θριάμβους των αθλητών μας στην Ευρώπη.
Όντως, γεμάτη αθλητικές συγκινήσεις ήταν η εβδομάδα που πέρασε, με τους Έλληνες αθλητές να χαρίζουν στην πατρίδα μας περισσότερα από δέκα μετάλλια, χρυσά, ασημένια και χάλκινα...Ο εθνικός ύμνος ακούστηκε στη Γλασκώβη και το Βερολίνο, κάνοντας υπερήφανους τους απανταχού Έλληνες.
Πλην των μεταλλίων, πολλά ήταν και τα ρεκόρ που σημειώθηκαν. Ο Λευτέρης Πετρούνιας. που δικαίως του έχει δοθεί το ψευδώνυμο “Lord of the rings”, έγραψε ιστορία στην ενόργανη, κατακτώντας τον τέταρτο συνεχόμενο ευρωπαϊκό τίτλο του. Πλούσια ήταν η συγκομιδή μεταλλίων των παιδιών μας στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου στο Βερολίνο, αλλά και στο αντίστοιχο της κολύμβησης στη Γλασκώβη, ενώ ιστορία έγραψε στο τένις ο Στέφανος Τσιτσιπάς, που κατάφερε να σκαρφαλώσει στο νούμερο 15 της παγκόσμιας κατάταξης.
Στο πρόγραμμα που εκτέλεσε ο Πετρούνιας μάλιστα, είχε βαθμό δυσκολίας 6.300 ενώ για την εκτέλεσή του πήρε 9.166. Έτσι, με συνολική βαθμολογία 15.466 άφησε πίσω του τον Τούρκο Ιμπραΐμ Τσολάκ που είχε 15.100 και τον Βρετανό, Κόρτνεϊ Τούλοχ που πήρε 15.000 βαθμούς. “Χρυσός” ο Μίλτος Τεντόγλου στο μήκος.
Η ελληνική αποστολή στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου στο Βερολίνο της Γερμανίας, έχει κατακτήσει συνολικά 6 μετάλλια (τρία χρυσά, δύο ασημένια και ένα χάλκινο).
Οι επιτυχίες βέβαια των αθλητών μας είναι καθημερινές και σε τέτοιο βαθμό που δεν  προλαβαίνουν να καταχωρηθούν στο παρών άρθρο.
Ένας από τους λόγους που εξηγούν την αγάπη για τα σπορ, σίγουρα είναι οι ήρωες που “πλάθουν” και τα κατορθώματά τους που συγκινούν τους οπαδούς και “γεννούν” αξέχαστες ιστορίες. Στην ιστορία του αθλητισμού στην Ελλάδα υπήρξαν ουκ ολίγοι τέτοιοι, που αποτελούν μεγάλες και αδιαμφισβήτητες αξίες, ακριβώς επειδή ανέβασαν πολύ ψηλά τον πήχη και ουκ ολίγες φορές τον ξεπέρασαν, ορίζοντας εξαρχής τον πρωταθλητισμό, την αντοχή στο χρόνο και την επιτυχία σε απαιτητικές συνθήκες.
Η Ελλάδα είναι η χώρα που γέννησε την Ολυμπιάδα και στην νεώτερη ιστορία τους οι Ολυμπιακοί αγώνες το 1896 ανέδειξαν σπουδαίους Ολυμπιονίκες όπως οι: Σπύρος Λούης, Παναγιώτης Παρασκευόπουλος, Χαρίλαος Βασιλάκος, Μιλτιάδης Γούσκος, Ιωάννης Περσάκης, Δημήτριος Γολέμης, Γιώργος Παπασιδέρης...
Υπέρλαμπρη και η καριέρα πολλών Ελλήνων της Διασποράς σε πλειάδα αθλημάτων:
Χρήστος Τσέλιος (ο δικός μας), Χάρης Αγγάνης, Λυδία Ιεροδιακόνου, Παναγιώτης Σάμπρας, Μιχάλης Κατσίδης, Γιώργος Αθανς, Νίκος Γκάλης…
Όμως, και η παροικία μας στα 150 τόσα χρόνια ιστορίας της ανέδειξε και αναδεικνύει ικανούς Έλληνες αθλητές που τιμούν τα ελληνικά χρώματα εδώ στην ξένη.
Αθλητές σπουδαίοι, οι οποίοι δυστυχώς περνούν στα “ψιλά” αφού οι οργανισμοί μας επιμένουν να τους αγνοούν και να τους αποκλείουν πεισματικά από τις όποιες τιμητικές εκδηλώσεις και διακρίσεις…
Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι και στον αθλητισμό  η “οργανωμένη” παροικία μας έρχεται πρώτη στις εκτελέσεις φάουλ!

Wednesday, August 8, 2018

Εσείς τι λέτε;


“Κενής δε δόξης ουδέν αθλιώτερον…”
Φονικό το φετινό καλοκαίρι με τον Ιούλιο να θεωρείται ο θερμότερος από το 1756. 
Στους 100 περίπου ανέρχονται μέχρι στιγμής οι νεκροί από τον καύσωνα που συνεχίζεται και ”λιώνει” κυριολεκτικά την επαρχία μας. Σχεδόν οι μισοί από τους θανάτους καταγράφηκαν στο Μόντρεαλ.
Η Ελλάδα, εν τω μεταξύ, βιώνει τις χειρότερες πυρκαγιές της τελευταίας δεκαετίας, με αναρίθμητους νεκρούς, κυρίως στην Αττική. Συνθήκες νέου καύσωνα αναμένεται να βιώσει η χώρα που σύμφωνα με προβλέψεις θα “χτυπήσει” 40άρια. Σε κατάσταση συναγερμού βρίσκεται το λεκανοπέδιο με κίνδυνο νέας πυρκαγιάς .Ας ελπίσουμε οι προβλέψεις τελικά να έχουν πέσει έξω.
Άνθρωποι από κάθε γωνιά της Ελλάδος προσπαθούν να βοηθήσουν με κάθε τρόπο κι όπως μπορούν τους συνανθρώπους τους που έζησαν την φρίκη από τη μανία της καταστροφικής πυρκαγιάς. Μία εθνική τραγωδία ένωσε ανθρώπους από κάθε πλευρά της χώρας. Εθελοντές άφησαν πίσω τα δικά τους προβλήματα και έσπευσαν στις περιοχές που έζησαν την τραγωδία για να βοηθήσουν, ενώ σε έξαρση βρίσκονται αυτό τον καιρό οι έρανοι. 
Ανακοίνωση εξέδωσε το γραφείο τύπου του κυβερνητικού εκπροσώπου αναφορικά με τον ειδικό λογαριασμό για την αρωγή των πληγέντων από τις πυρκαγιές. Τα στοιχεία του ειδικού λογαριασμού στην Τράπεζα της Ελλάδος με σκοπό τη χρηματοδότηση κάθε είδους δράσης είναι:
Bank of Greece, αριθμός λογαριασμού:23/2341195169.
IBAN GR4601000230000002341 195169.  Όνομα Δικαιούχου: Ministry of Finance BIC/SWIFT BNGRGRAA 
Τα στοιχεία δόθηκαν στη δημοσιότητα προκειμένου να γνωρίζουν όσοι επιθυμούν να συμβάλουν στην ανακούφιση των πληγέντων από τις καταστροφικής πυρκαγιές.
Και η ομογένεια πάντως δεν έμεινε ασυγκίνητη.
Η ελληνοαμερικανική παροικία, οι ομογενείς της Αυστραλίας, της Ευρώπης, της Ασίας, της Αφρικής και της Κύπρου, σύσσωμοι στο πλευρό των πυρόπληκτων με σημαντικά χρηματικά ποσά και είδη πρώτης ανάγκης.
Στο πλευρό των πυρόπληκτων και οι Ελληνοκαναδοί, με άμεση και εργώδη προσπάθεια του καταξιωμένου οργανισμού Magic Mission. Μια προσπάθεια στην οποία όλοι θα πρέπει να συμβάλλουμε. 
Δεν λείπουν πάντως και τα παρατράγουδα. Γνωστοί και μη εξαιρετέοι “ντελάληδες” των ερτζιανών, εκμεταλλευόμενοι την γενναιοδωρία και το φιλότιμο των συμπάροικων πήραν τους εράνους στα χέρια τους και τους έκαναν προσωπική τους υπόθεση...
Το έργο βέβαια το έχουμε ξαναδεί.
Στην γενική ερανική κινητοποίηση για τους πληγέντες συμμετέχουν δυστυχώς και ορισμένοι οικείοι κυνηγοί της δόξας και μονοπωλητές των τίτλων, οι οποίοι προκειμένου να κατακτήσουν την πρώτη γραμμή δεν διστάζουν να περιθωριοποιούν ικανά στελέχη, ακόμη και “ανταγωνιστικούς” εθνικούς οργανισμούς. 
Είναι οι ίδιοι που ξοδεύουν χιλιάδες δολάρια σε δικηγόρους για να τεκμηριώσουν τις “παρανομίες” των αντιπάλων τους, τη στιγμή που οι αναξιοπαθούντες πυρόπληκτοι έχουν ανάγκη και το τελευταίο μας σεντ.
Σε μία κίνηση υπερ-ενθουσιασμού μάλιστα, πεπεισμένοι για τον “θρίαμβο” του κονσέρτου για τους πληγέντες, έσπευσαν να καλέσουν τα Mainstream media να καλύψουν τη Συναυλία των άδειων καθισμάτων… Πάλι ρεζίλι γίναμε.
Αποδεικνύεται τελικά ότι οι εθνικές τραγωδίες αντί να μας ενώνουν μας διαιρούν… 
Τι άλλο μπορεί να προσθέσει κανείς όταν οι πράξεις μιλάνε μόνες τους.
Κλείνω, μεταφέροντας ένα χαρακτηριστικό και πάντοτε επίκαιρο γνωμικό του αρχαίου Έλληνα  ποιητή  Μένανδρου: “Κενής δε δόξης ουδέν αθλιώτερον”.
Που σημαίνει: Δεν υπάρχει τίποτα πιο άθλιο από την κενοδοξία…

Wednesday, July 11, 2018

Εσείς τι λέτε;


Παμμακεδονικές
Ώρα μηδέν…

Το Δελτίο Τύπου μας ήρθε από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων.
Μία πατριωτική Οργάνωση που ιδρύθηκε το 2014 από εκπροσώπους Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων που εδρεύουν σε όλη την Ελλάδα, με κύριο στόχο την διαφύλαξη και διάδοση της γνήσιας Μακεδονικής Παράδοσης ως αναπόσπαστο κομμάτι της ευρύτερης Ελληνικής Παράδοσης.
Σύμφωνα με τον πρόεδρό της Γεώργιο Τάτσιο, η Ομοσπονδία ενώνει τους απανταχού Μακεδόνες, βασιζόμενη στην ιστορική αλήθεια, πέρα από ιδεοληψίες και προκαταλήψεις.
Μεταξύ άλλων, το Δελτίο Τύπου αναφέρει ότι η ΠΟΠΣΜ και οι Παμμακεδονικές Οργανώσεις των αποδήμων Μακεδόνων προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας με Αίτηση Ακύρωσης της συμφωνίας των Πρεσπών που υπογράφτηκε στις 17 Ιουνίου 2018 μεταξύ των υπουργών εξωτερικών της Ελλάδος Νίκου Κοτζιά και των Σκοπίων   Νίκολα Δημητρόφ, ως αντισυνταγματική. Αναφέρονται ακόμη τα μέλη των Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων εντός και εκτός ελληνικής επικράτειας.
Εκείνο που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, ήταν οι “ποικίλοι” τίτλοι των ανά την υφήλιο Μακεδονικών Οργανώσεων. 
Για παράδειγμα, μόνο στην Αυστραλία λειτουργούν πέντε διαφορετικές ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ και ΕΝΩΣΕΙΣ. Μελβούρνης και Βικτωρίας, Νοτίου Αυστραλίας, Νέας Νότιας Ουαλίας και Κουησλάνδης.
Στην Αφρική υπάρχει η Παμμακεδονική Ένωση Νοτίου Αφρικής, που εδρεύει στο Γιοχάνεσμπουργκ.
Στις ΗΠΑ κυριαρχεί η Παμμακεδονική Ένωση Αμερικής, με έδρα την Νέα Υόρκη ενώ στον Καναδά συνυπάρχουν δύο αλλότροπες Παμμακεδονικές. Η Παμμακεδονική Ομοσπονδία Καναδά, με έδρα το Τορόντο και πρόεδρο τον Γεώργιο Παπαδάκη και η Παμμακεδονική Ένωση Καναδά, με έδρα το Μόντρεαλ και πρόεδρο τον δόκτορα Χρήστο Καράτζιο.
Και διερωτώμαι. Τι εξυπηρετεί  άραγε ταύτη “πολυμορφία”, για έναν κοινό υποτίθεται σκοπό; Η εσκεμμένη πάντως ασυνεννοησία και η μικροπολιτική σκοπιμότητα είναι εκείνη που τελικά τρέφει τα “θηρία”.
Τελευταία παρακολουθούμε με απορία και θλίψη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις αντιφατικές θέσεις ορισμένων πρωτοκλασάτων “παραγόντων”, μη εξαιρουμένων των βορειοελλαδιτών.    
Πατριωτικές - υποτίθεται - Οργανώσεις στηρίζουν σθεναρά την αντεθνική πολιτική του Υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά…
Κάποιες άλλες στέλνουν αυστηρό μήνυμα στον “αμέτοχο” Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο…
Οι πιο “θερμόαιμες” αποστέλλουν προειδοποιητικές επιστολές στους έλληνες βουλευτές   (μέχρι και θανατικές καταδίκες) σε όσους τολμήσουν να ψηφίσουν την εκχώρηση του ονόματος , της εθνότητας και της “Μακεδονικής” γλώσσας στους Σκοπιανούς! 
Στις ΗΠΑ, ο μέχρι πρότινος πρόεδρος, Στέλιος Κιριμλής υποχρεώθηκε να παραιτηθεί  και να παραδώσει τη θέση του στον δημοσιογράφο Δημήτρη Φιλιππίδη, επειδή  η Παμμακεδονική Ένωση Αμερικής είχε διαφωνήσει με το εξώδικο που έστειλαν οι Παμμακεδονικές της Υφηλίου και σειρά άλλων ζητημάτων... 
Η Παμμακεδονική Οντάριο, μετονομασθείσα πρόσφατα σε Παμμακεδονική Ομοσπονδία Καναδά. φέρεται να εκπροσωπεί την πλειοψηφία των Καναδικών Οργανισμών.
Η υγιής οικονομική της κατάσταση της επιτρέπει να ασκεί λόμπυ και να συμμετέχει σε δραστηριότητες που προασπίζουν τα εθνικά μας συμφέροντα. Θεωρείται φιλικά προσκείμενη στο Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο...
Η Παμμακεδονική Ένωση Καναδά, εκπροσωπώντας τα ελάχιστα εναπομείναντα τοπικά Μακεδονικά Σωματεία και καθοδηγούμενη τελευταία από το Ελληνικό Κογκρέσο του Κεμπέκ, αρκείται σε επιστολές συμπαράστασης και σε διαδικτυακές αναρτήσεις, ενώ έχει ταχτεί ανοιχτά κατά των Συλλαλητηρίων για την Μακεδονία...
Αμφότεροι οι Οργανισμοί, θύματα όντως της διαμάχης των Κογκρέσων, ακολουθούν μοιραία διαφορετικές προσεγγίσεις. Η ακατανοησία και ασυνεργασία σε όλο της το μεγαλείο...
Και ύστερα μας κακοφαίνεται όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος χαρακτηρίζει απαράδεκτες και γραφικές τις Παμμακεδονικές Οργανώσεις…
Διευκρινίσω πάντως ότι τέτοιου είδους χαρακτηρισμοί, σε καμία περίπτωση δεν με εκφράζουν. Θα επανέλθουμε όμως δριμύτεροι τον Αύγουστο.
Καλό καλοκαίρι και καλές διακοπές!

Wednesday, July 4, 2018

Εσείς τι λέτε;


“Θέλω πίσω την Ελλάδα…” 
“Θέλω πίσω την Ελλάδα”, λέει ένα δημοφιλές τραγούδι του Ματθαίου Γιαννούλη, το οποίο αγγίζει κυριολεκτικά την καρδιά.
Ωστόσο, αναρωτιέται κανείς για ποια Ελλάδα μιλάει ο λαϊκός αοιδός; Τη γη του φωτός, τον τόπο των ηρώων προγόνων μας, την Ελλάδα της δόξας και υπερηφάνειας, ή την Ελλάδα του Τσίπρα, του “καλύτερου” πρωθυπουργού της μεταπολίτευσης, κατά τον     Υπουργό Εθνικής Άμυνας και δεξί του “δεκανίκι” Πάνο Καμμένο;
Τι να πει κανείς για τον κατ’ ολίγους “χαρισματικό” και κατά τους πολλούς ενδοτικό “ηγέτη” - με όλη τη σημασία της λέξης - νάρκισσο που ζει με αυταπάτες και με απώτερο στόχο να παραμείνει όσο μπορεί στην εξουσία, για την καρέκλα και τα ευρώπουλα, εννοείται…
Ο Αλέξης Τσίπρας λοιπόν, ο “κομμουνιστής”, το υπάκουο παιδί της δύσης ξαναχτύπησε. Έγινε ο προστάτης άγγελος και η σανίδα σωτηρίας της Αγκελα Μέρκελ , στηρίζοντας στο έπακρο τις θέσεις της “φιλελληνίδας” καγκελαρίου για το προσφυγικό και όχι μόνο. Που σημαίνει πως η Ελλάδα θ’ ανοίξει διάπλατα πλέον τα σύνορά της για να μπάσει όλους τους ανεπιθύμητους, από τους άλλους Ευρωπαίους, πρόσφυγες.
Τη στιγμή μάλιστα που η ταλαίπωρη πατριδούλα ούτε τα ίδια της τα τέκνα δεν είναι σε θέση να ταΐσει…
Όσο για το μισό τόσο εκατομμύριο νέων που έφυγαν από τη χώρα για μια καλύτερη ζωή, ούτε κιχ … Μισό εκατομμύριο επιστήμονες, η αφρόκρεμα, το μέλλον της Ελλάδας, πήραν τον ομματιών τους και ξενιτεύτηκαν από την κατάντια του Συριζανέλ. 
Πούλησαν τη Μακεδονία, φόρτωσαν στους Έλληνες την Τρόικα για άλλα 40 χρόνια, ξεπούλησαν την Ελλάδα για έναν αιώνα και τώρα φορτώνουν τον τόπο με λαθρομετανάστες αγνώστου ταυτότητας...
Πρέπει πάντως να παραδεχτούμε ότι ο Αλέξης έχει ένα μοναδικό ταλέντο στο να δουλεύει τους Έλληνες. Αφότου ανέλαβε την εξουσία, πριν τρία χρόνια, επέβαλε τα Capital Controls και έβαλε τροχονόμο στην τσέπη του ταλαιπωρημένου λαού. Και ο ίδιος αυτός λαός έσπευσε να τον ξαναψήφισε δύο μήνες αργότερα… Και τραβάει σήμερα τα πάνδεινα. Δεν υπάρχει Έλληνας πολίτης στην επικράτεια που να λέει ότι τα πράγματα πηγαίνουν καλά.  
Συχνά σκέπτομαι. Πόσο διαφέρει η νοοτροπία και ο τρόπος σκέψης μας από τους νεοέλληνες. Και το λέω χωρίς καμία απολύτως πρόθεση να θίξω τον ελληνικό λαό, ο οποίος πάντως φέρει ακέραια την ευθύνη της ψήφου του. 
Εμείς εδώ, για τα μάτια του Τζάστιν ρίξαμε, χωρίς σοβαρό λόγο και αφορμή, την κυβέρνηση Χάρπερ και ίσως ρίξουμε και την κυβέρνηση Couillard, έτσι για το γαμώτο της αλλαγής. Σκεφτείτε να υπήρχαν προδοσίες, χρεοκοπίες και σκάνδαλα…
“Αεικίνητος” πάντως ο Έλληνας πρωθυπουργός και όπως δείχνουν τα πράγματα - με δεκανίκια ή χωρίς - θα εξαντλήσει στο φουλ την θητεία του και διόλου απίθανο να επανεκλεγεί και μάλιστα πανηγυρικά...  
Τελευταία μάλιστα προσπαθεί να δημιουργήσει ένα κεντρώο κόμμα με εφεδρικούς καρεκλάκηδες βουλευτές για να “σπάσει” την Φώφη και να “κόψει” τον Κυριάκο. Αυτό θα πει μαεστρία…
Ευτυχώς πάντως που οι φιλοσυριζαίοι του Μόντρεαλ τον πήραν χαμπάρι κι’ έκλεισαν εγκαίρως το μαγαζί. 
Άραγε, γι αυτό η “λαοπρόβλητη” κυβέρνηση Τσίπρα καθυστερεί την ψήφο των ομογενών;

Wednesday, June 27, 2018

Εσείς τι λέτε;


ΚΑΝΑΔΑΣ
Ένας ιδανικός τουριστικός προορισμός…

Ιούλιος μήνας και - ημερολογιακά τουλάχιστον - μπαίνουμε για τα καλά στο καλοκαίρι. Είναι ο μήνας που για πολλούς από εσάς αρχίζουν οι διακοπές. 
Οι περισσότεροι, υποθέτω, έχετε ήδη προγραμματίσει τις διακοπές σας.
Η Ελλάδα και οι ΗΠΑ σίγουρα αποτελούν κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς, για όσους βέβαια αντέχουν το ακριβό συνάλλαγμα. 
Για όσους διαθέτουν μικρότερα βαλάντια, ο ιδανικός τουριστικός προορισμός είναι αναμφισβήτητα ο Καναδάς. 
Η δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα του πλανήτη, δεν θα μπορούσε παρά να διαθέτει εύρος επιλογών. Μπορεί ο Καναδάς να μη προσεγγίζει τα νούμερα των τουριστικών αφίξεων των γειτονικών μας ΗΠΑ, παρόλα αυτά υπόσχεται μια αξέχαστη ταξιδιωτική εμπειρία η οποία περιλαμβάνει αχανή τοπία, ανατολικές και δυτικές ακτές, μεγαλουπόλεις παντού αλλά και σπουδαίες πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Η πιο κοντινή μας πόλη είναι η πρωτεύουσα Οτάβα. Οι κάτοικοι σου δίνουν την εντύπωση ότι η πόλη δεν είναι μόνο ένας θαυμάσιος τόπος αλλά και ένα εξαίρετο μέρος για μερικές ευχάριστες ημέρες. Έχει ήρεμες γειτονιές, ασφαλείς δρόμους, ζωντανό κέντρο, ξεχωριστά φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων και το πασίγνωστο ελληνικό πανηγύρι. Η Οτάβα προσφέρεται ακόμη για τους λάτρεις των μουσείων. Απέναντι βρίσκεται η Κεμπεκιώτικη πόλη Hull, η οποία πάντως είναι μέρος της περιοχής της πρωτεύουσας. 
Πιο νότια, η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καναδά, το Τορόντο, χτισμένη στην βόρεια όχθη της λίμνης Οντάριο, ισορροπεί ανάμεσα στη δική της ταυτότητα και στον αμερικανικό τρόπο ζωής. Εάν την επισκεφτείτε μην παραλείψετε με τίποτα να πάτε τους καταρράκτες του Νιαγάρα. 
Εάν πάλι θέλετε να μείνετε εντός συνόρων, επισκεφτείτε την ιστορική πόλη του Κεμπέκ. Η παλαιά πόλη Vieux Quebec είναι η μόνη πόλη της Βορείου Αμερικής της οποίας τα τείχη διατηρούνται σε άριστη κατάσταση.
Η πόλη ισορροπεί πάνω στον βράχο Cap Diamant, δίπλα στο ποτάμι του Αγίου Λαυρεντίου προς τις εκβολές του, απέναντι από το γοητευτικό νησί d’ Orleans. Βρίσκεται σε στρατηγική θέση με πλήρη θέα της γύρω περιοχής.
Πανέμορφη, με έντονο τον Γαλλικό της χαρακτήρα, με ιστορία πάνω από 400 χρόνια και με καταπληκτική αρχιτεκτονική. Η Unesco το 1989 την ανακήρυξε “Μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς”.
Τέλος, εάν δεν διαθέτετε χρόνο για πολυήμερες διακοπές, το δικό μας Μόντρεαλ με τα περίχωρά του, τα έχει όλα στον υπερθετικό. Ομολογουμένως, ζούμε σε μία καταπληκτική πόλη. Είναι ένα μίγμα Βορειοαμερικανικού δυναμισμού και εκλεπτυσμού του παλαιού κόσμου. Το κοσμοπολίτικο Μόντρεαλ, η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καναδά μετά το Τορόντο και η μεγαλύτερη γαλλόφωνη πόλη του κόσμου μετά το Παρίσι, είναι μια πόλη, ένα νησί και που θα μπορούσε κανείς να πει ότι έρχεται δεύτερη μετά τη Νέα Υόρκη. Η Παλιά πόλη ξαφνιάζει τον επισκέπτη. Μοιάζει να είναι μια ξένη πόλη και γι αυτό πολλά έργα του Χόλυγουντ έχουν γυριστεί εδώ.
Το Μόντρεαλ δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει τις άλλες μεγαλουπόλεις του κόσμου. 
Για τον υπόλοιπο Καναδά, θ’ ασχοληθώ λεπτομερέστερα κάποια άλλη φορά.
Ο Καναδάς μεθαύριο γιορτάζει τα 151 χρόνια από την ίδρυσή του.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στην δεύτερή μας πατρίδα!

Wednesday, June 20, 2018

Εσείς τι λέτε;

 
Ιωάννης ο Βαπτιστής
Εθνικισμός, πατριωτισμός στο μπλέντερ ενός "Αγίου"  
Έφτασε και πάλι η Εθνική γιορτή της “αμφιλεγόμενης” Επαρχίας μας, την οποία επιλέξαμε ως δεύτερή πατρίδα. 
Ο χαρακτηρισμός βέβαια δεν είναι τυχαίος, αφού το Κεμπέκ, παρότι σήμερα    απολαμβάνει μία σχετική πολιτική ηρεμία, εξακολουθεί να συμπεριλαμβάνεται στις αμφιλεγόμενες περιοχές του κόσμου όπως η Κριμαία, η Καταλονία, η Νότια Οσσετία, η Βόρεια Κύπρος, για να αναφέρω μόνο μερικές, με κοινό χαρακτηριστικό την αυτοδιάθεση.
Σε μια χώρα όπως ο Καναδάς, όπου τα περισσότερα προβλήματα, μπορούμε να πούμε, είναι κατά κάποιο τρόπο λιμένα, η γαλλόφωνη επαρχία μας ήρθε πριν από μισό αιώνα να ταράξει τα νερά του κατά τ’ άλλα εξαιρετικά οργανωμένου και δομημένου Καναδικού κράτους.
Στην άλλοτε Belle Province λοιπόν, με την αχανέστατη έκταση σιτοβολώνων, εύφορων πεδιάδων και πάγων, μια σημαντική μερίδα κατοίκων έφεραν στο προσκήνιο ένα σχέδιο απόσχισης και ανεξαρτητοποίησης.
Το Κεμπέκ, για να μη ξεχνάμε την ιστορία, αρχίζει να αποκτά γαλλική χροιά πριν 500 σχεδόν χρόνια, όταν ο Γάλλος εξερευνητής Ζακ Καρτιέ μετά την άφιξή του στη Βόρεια Αμερική ξεκίνησε να δημιουργεί τις πρώτες γαλλικές αποικίες.
Το 1608 ο Γάλλος Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν ιδρύει την Πόλη του Κεμπέκ. Πριν την άφιξη των Αγγλοσαξόνων και των Γάλλων, η ευρύτερη περιοχή του Κεμπέκ κατοικούνταν από αυτόχθονες Αλγκόνκιν, Ινουίτ και Ιροκουά. Επειδή εκείνη την εποχή κανένας δεν μπορούσε να δαμάσει την επεκτατική πολιτική της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, γύρω στον 18ο αιώνα, οι Γαλλικές αποικίες πέφτουν στα χέρια των Βρετανών λίγο πριν ξεσπάσει η Αμερικανική Επανάσταση. Οι Βρετανοί από την Γηραιά Αλβιώνα με το φόβο μήπως οι Γάλλοι επαναστατήσουν με τους Αγγλοσάξονες αποίκους παραχώρησαν στους Κεμπεκουά αυτονομία.
Τους επέτρεψαν να χρησιμοποιούν το φεουδαρχικό σύστημα ως σύστημα διοργάνωσης και αυτοδιοίκησης, τον Γαλλικό Αστικό Κώδικα ως άσκηση του νόμου και του δικαίου, επίσημη γλώσσα την γαλλική και ως θρήσκευμα το χριστιανικό καθολικό δόγμα.
Το 1841, μετά τις εξεγέρσεις των αγγλόφωνων και των γαλλόφωνων κοινοτήτων, οι Βρετανοί ένωσαν τις κτήσεις τους με τις γαλλικές αποικίες και δημιούργησαν το “The Dominion of Canada”. Γεγονός είναι πως οι γαλλόφωνες κοινότητες ήταν πάντοτε παραγκωνισμένες και περιθωριοποιημένες από τους αγγλόφωνους κατοίκους του Καναδά με αποτέλεσμα κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου να έρθουν σε ρήξη οι γαλλόφωνοι με τους αγγλόφωνους λόγω της άρνησης των γαλλόφωνων να πάρουν μέρος στον πόλεμο.
Βέβαια, η Καναδική κυβέρνηση για να εξομαλύνει την κατάσταση στο εσωτερικό της ενδοχώρας καθιέρωσε την γαλλική γλώσσα ισότιμη της αγγλικής στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα νοσοκομεία, τις αυτοδιοικήσεις και τις πινακίδες κάνοντας έτσι ένα μεγάλο βήμα για την έννοια της κοινής Καναδικής συνείδησης.
To Κεμπέκ εξακολουθεί να έχει δικό του σύνταγμα, λόγω του ότι δεν έχει υπογράψει το Καναδικό και οι αποφάσεις για την εκπαίδευση, την ασφάλεια, την υγεία και την αυτοδιοίκηση παίρνονται από την Εθνοσυνέλευση.
Να υπενθυμίσουμε ότι οι κάτοικοι του Κεμπέκ έχουν απορρίψει δύο φορές την απόσχιση στα δύο δημοψηφίσματα τα οποία έλαβαν μέρος τα έτη 1980 και 1995.
Αυτά, εν συντομία, για την ιστορία της επαρχίας μας ή του Έθνους, κατ’ άλλους....
Μεθαύριο θα γιορτάσουμε την Εθνική γιορτή του Κεμπέκ που συμπίπτει με την γιορτή του προστάτη και πολιούχου Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή.
Ας ευχηθούμε, Bonne Fête Québec!

Wednesday, June 13, 2018

Εσείς τι λέτε;


Ημέρα του Πατέρα
Αντιστροφή ρόλων ή εξέλιξη του ρόλου;

Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα. Οι μπαμπάδες όλου του κόσμου έχουν και πάλι την τιμητική τους.
Η Ημέρα του Πατέρα, όπως καθιερώθηκε, γιορτάζει την πατρότητα και την επιρροή των πατέρων στην κοινωνία. Οι περισσότερες χώρες, συμπεριλαμβανομένου και του Καναδά, την γιορτάζουν την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου, ενώ σε άλλες χώρες γιορτάζεται με διαφορετικές ημερομηνίες.
Ανατρέχοντας στην ιστορία μαθαίνουμε ότι η γιορτή καθιερώθηκε στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα ως αντίποδας στην Ημέρα της Μητέρας, προκειμένου να τιμήσει και τους πατέρες ως γονείς. Πιστεύεται πως η Γκρέις Γκόλντεν Κλέιτον εμπνεύστηκε από την εκστρατεία της Άννα Τζάρβις να καθιερώσει την Ημέρα της Μητέρας.
Μετά την επιτυχία της γιορτής αυτής, η πρώτη “Ημέρα του Πατέρα” θεσπίστηκε στις 5 Ιουλίου 1908 στο Φέρμοντ της δυτικής Βιρτζίνια. Η Κλέιτον είχε πένθος για το χαμό του πατέρα της, ο οποίος έχασε τη ζωή του το Δεκέμβριο του1907 στο ατύχημα των ανθρακωρυχείων Μόνιγκα που σκότωσε 361 άνδρες, 250 από τους οποίους ήταν πατέρες, αφήνοντας πίσω του περίπου χίλια ορφανά παιδιά.
Η Κλέιτον τότε πρότεινε στον πάστορα Ρόμπερτ Τόμας Γουέμπ να οργανώσουν μία εκδήλωση για να τιμήσουν όλους εκείνους του πατέρες.
Το 1966, ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον εξέδωσε το πρώτο προεδρικό διάγγελμα προς τιμήν του πατέρα, στο οποίο προσδιορίζεται η τρίτη Κυριακή του Ιουνίου ως Ημέρα του Πατέρα. Έξι χρόνια αργότερα, η Ημέρα έγινε πλέον εθνική εορτή όταν ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον υπέγραψε το σχετικό νόμο το 1972.
Αυτό, εν ολίγης το ιστορικό…
Σε όλους εμάς βέβαια τους “παλαιότερους” τέτοιου είδους γιορτές ήταν ανύπαρκτες.
Οι ρόλοι άλλωστε των γονιών μας ήταν δεδομένοι. Πριν μερικές δεκαετίες, εξ άλλου, ήταν πιο δεδομένες και ξεκάθαρες οι απαιτήσεις που υπήρχαν για τον ρόλο του πατέρα και της μητέρας στην οικογένεια και για τα καθήκοντα τους δεν αμείβονταν με δώρα ή γεύματα... Σήμερα, κυρίως μετά την έξοδο των γυναικών στην αγορά εργασίας ο ρόλος του πατέρα έχει διαφοροποιηθεί.
Πέρασαν οι εποχές που πατέρας σήμαινε κυρίως αυτός που έφερνε στο σπίτι τα αναγκαία για την επιβίωση της οικογένειας και όλα τα άλλα φορτώνονταν στους ώμους της μητέρας. Ο σημερινός πατέρας, παράλληλα με τη συζυγική σχέση, καλείται να καλύψει μια σειρά από ανάγκες του παιδιού. Ο τρόπος που οι πατεράδες ανατρέφουν τα παιδιά τους είναι ποιοτικά διαφορετικός από τον τρόπο που σχετίζονται οι μητέρες με τα παιδιά τους. Δύσκολος πάντως ο ρόλος του πατέρα στην τωρινή απαιτητική κοινωνία, αφού η ανατροφή και διαπαιδαγώγηση των παιδιών έχει εξελιχθεί σε μία πολύπλοκη υπόθεση.
Δεν θα επεκταθώ όμως περισσότερο πάνω σε ένα θέμα το οποίο δεν είναι της ειδικότητάς μου.
Καταλληλότερος πιστεύω στην ανάλυση των διάφορων κοινωνικών θεμάτων της εποχής και στις πρακτικές συμβουλές για τις οικογενειακές σχέσεις και την ανατροφή των παιδιών είναι ο συντάκτης των “Ελληνοκαναδικών Νέων”, Στήβ Θεοφάνου.
Τελειώνω με μία απλή ευχή.
Χρόνια πολλά στους μπαμπάδες όλου του κόσμου!

Thursday, June 7, 2018

Εσείς τι λέτε;


Το Athens Pride δηλώνει… “παρούσα”
Τα χρώματα του ουράνιου τόξου φόρεσε πάλι η Αθήνα για το Athens Pride 2018, του οποίου η κεντρική εκδήλωση θα λάβει χώρα αυτό το Σάββατο 9 Ιουνίου στην Πλατεία Συντάγματος.
Για όσους ίσως δεν γνωρίζουν, το Athens Pride είναι μία εθελοντική εταιρία, στόχος της οποίας είναι η οργάνωση του ετήσιου Φεστιβάλ και της Παρέλασης Υπερηφάνειας.    Επιπρόσθετα, πραγματοποιεί πολιτιστικές, κοινωνικές και πολιτικές εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια της χρονιάς.
Σκοπός του Athens Pride, σύμφωνα με τους οργανωτές, είναι να παρέχει τη μέγιστη ορατότητα για την LGBTQI (lesbian, gay, bisexual, transgender, queer, questioning, intersex) κοινότητα της Ελλάδας και να ανοίγει τον δρόμο για την πλήρη ισότητα στην ελληνική κοινωνία.
Το κεντρικό θέμα του φετινού Athens Pride 2018 είναι η θηλυκότητα, εξ ου και το    σύνθημα “Δηλώνω Παρούσα”.
Κατά τη γνώμη μου, ο καθένας έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να ορίζει την ιδιωτική του ζωή. Όμως, δεν έχει κανένα δικαίωμα να εκφράζει δημόσια και με επαίσχυντο μάλιστα τρόπο τις προσωπικές και πιότερο σεξουαλικές του προτιμήσεις.
Προς τι οι πανηγυρικές φιέστες και οι παρελάσεις των τερψίπρωκτων και τρανς λεσβιών που θυμίζουν οργιαστικό καρναβάλι του Ρίο;
Και γιατί, τέλος πάντων, πρέπει να ανεχόμαστε μοιρολατρικά τις αναίσχυντες συμπεριφορές και τις άνευ ορίων προσβολές της δημοσίας αιδούς; 
Αναρωτιέμαι ακόμη, γιατί οι κυβερνώντες την ταλαίπωρή αυτή πατρίδα - και την κάθε πατρίδα -  έγιναν ξαφνικά υπέρμαχοι και προστάτες των κίναιδων;
Οι ομοφυλόφιλοι, αυτή τη στιγμή, δεν υπερβαίνουν το 3% του συνολικού πληθυσμού.
Σ’ αυτό λοιπόν το ελάχιστο ποσοστό βλέπουμε να εστιάζουν όλο τους το ενδιαφέρον οι   κυβερνώντες  αντί να ενδιαφερθούν για την πλειοψηφία των Ελλήνων και ειδικότερα των νέων που ξενιτεύονται επειδή δεν βρίσκουν δουλειά, για τα παιδιά που πεινάνε, για τους ταλαίπωρους συνταξιούχους, για τους φτωχούς, τους ασθενείς, τους άστεγους…
Φαίνεται λοιπόν καθαρά πως οι τριακόσιοι της Βουλής δεν έχουν χρόνο ν’ ασχοληθούν με τα σοβαρά θέματα της καθημερινότητας μιας και είναι τρομερά απασχολημένοι με την ψήφιση νόμων για την αλλαγή φύλλων, για τους γάμους των ομοφυλόφιλων, την αναδοχή παίδων, κλπ.
Το θέμα πλέον άρχισε να κουράζει. Όποιος σήμερα έχει διαφορετική γνώμη για τον αφύσικο βίο, χαρακτηρίζεται ομοφοβικός και ρατσιστής, εν ονόματι της “εξέλιξης”. Δηλαδή, η “εξέλιξη” που μας σερβίρουν είναι η κάθε μορφής ψυχοσωματική ανωμαλία  την οποία πρέπει να αποδεχτούμε χωρίς αντίδραση.
Βλέπουμε λοιπόν ότι νομιμοποιείται, μετά φανών και λαμπάδων, μία παρά φύση κατάσταση, η οποία όμως εξυπηρετεί στο έπακρον προοδευτικούς, πολιτικούς,   εμπόρους και πλείστους άλλους, για κερδοσκοπικούς και ψηφοθηρικούς κυρίως λόγους.
Εμείς πάντως, που άλλωστε αποτελούμε την συντριπτική πλειοψηφία, όλοι εμείς που πιστεύουμε στην πατρίδα, την θρησκεία, στην παραδοσιακή οικογένεια, σε πείσμα της παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων, απερίφραστα δηλώνουμε “Απόντες”…

Wednesday, May 30, 2018

Εσείς τι λέτε;


Μειωνόμαστε
Εντός και εκτός Ελλάδας…

Τα “Ελληνοκαναδικά Νέα” και ο ραδιοσταθμός CFMB Montreal, ασχολήθηκαν την περασμένη εβδομάδα με το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας και τις δυσοίωνες προβλέψεις που κάνει η Eurostat (Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία) στο κύριο δημοσιογραφικό της σενάριο για το 2050, σύμφωνα με το οποίο στο μέσον του 21ου αιώνα ο πληθυσμός δε θα ξεπερνά τα εννέα εκατομμύρια και βέβαια θα συνεχίσει να μειώνεται…
Νέα στοιχεία της Eurostat αναφέρουν ότι το 6% των Ελλήνων ηλικίας 20-64 ετών κατοικούσαν το 2017 σε άλλες χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το 2012 το εν λόγω ποσοστό ήταν 4.7%. Συνολικά, σε επίπεδο ΕΕ, το 3.8% των πολιτών κατοικούσαν σε άλλο κράτος μέλος από το κράτος της ιθαγένειάς τους το 2017, αυξημένο κατά 2.5% σε σχέση με πριν από δέκα χρόνια.
Τα ποσοστά ποικίλλουν σημαντικά μεταξύ των κρατών-μελών, από 1% για τους πολίτες της Γερμανίας έως 19.7% για τους πολίτες της Ρουμανίας. Επίσης υψηλά ποσοστά καταγράφηκαν στη Λιθουανία (15.0%), στην Κροατία (14.0%), στην Πορτογαλία (13.9%), στη Λετονία (12.9%) και στη Βουλγαρία (12.5%).
Παρατηρείται ακόμη πως το ποσοστό απασχόλησης στους Έλληνες που βρίσκονται σε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι κατά 19.5% υψηλότερο από το αντίστοιχο στους κατοίκους της Ελλάδας. 
Δεν έχω πρόθεση να σας κουράσω με λεπτομερή στοιχεία και δυσνόητα ποσοστά,      θεώρησα όμως αναγκαίο να σας τα μεταφέρω, αν μη τι άλλο, ως μέτρο σύγκρισης. Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι υπαρκτό.
Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, παρόμοιο περίπου πρόβλημα αντιμετωπίζουμε κι’ εμείς εδώ, το οποίο πάντως ακόμη δεν έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Πιο συγκεκριμένα,  συγκρίνοντας τις δύο τελευταίες απογραφές του Καναδά διαπιστώνουμε μία ορατή μείωση του ελληνικής καταγωγής πληθυσμού. 
Στην απογραφή του 2011 ο αριθμός των Καναδών, με μητρική γλώσσα την Ελληνική, ανήρχετο σε 117.890 ενώ στην προπέρσινη του 2016 ο αριθμός μειώθηκε στους 116.460, ήτοι ποσοστό γενικού πληθυσμού μόλις -1.2%.
Οι λόγοι μπορούν να θεωρηθούν ευνόητοι. Από τις σημαντικότερες αλλαγές που συντελούνται σήμερα στην ελληνική κοινωνία, εντός και εκτός Ελλάδος, είναι το γεγονός ότι άνδρες και γυναίκες παντρεύονται πιο δύσκολα και σε μεγαλύτερη ηλικία σε σχέση με το παρελθόν. Κάνουν λιγότερα παιδιά, όλο και πιο αργά ή δεν κάνουν καθόλου. Άλλοι πάλι επιλέγουν να παντρευτούν αφού πρώτα κάνουν καριέρα.
Άλλα αίτια είναι οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που δυναμιτίζουν την σύγχρονη οικογένεια , η μετανάστευση των νέων στις γειτονικές κυρίως ΗΠΑ και οι μικτοί γάμοι.
Την Κυριακή βρέθηκα στην κλήρωση της λαχειοφόρου για τα ελληνικά μας σχολεία.
Η συντριπτική πλειοψηφία των παρευρισκομένων ήταν τρίτης ηλικίας.
Κάποιοι γνωστοί μου εξέφρασαν τις ανησυχίες τους για την απουσία των νέων από τέτοιου είδους εκδηλώσεις, που πάντως θ’ άπρεπε να τους αφορούν άμεσα. Δικαιολογημένες οι όποιες ανησυχίες. Οι απόψεις μου στο συγκεκριμένο θέμα έχουν πολλάκις διατυπωθεί και δημοσιευτεί.
Κλείνω με μία απλή σκέψη. Μήπως είναι καιρός οι Οργανισμοί μας να αναθεωρήσουν τις προτεραιότητές τους προβαίνοντας συγχρόνως σε πιο δραστικές πολιτικές που να προσεγγίσουν με πιο ρεαλιστικό και αποτελεσματικό τρόπο τους εναπομείναντας νέους μας;

Thursday, May 24, 2018

Εσείς τι λέτε;


Επιτροπή Πολιτικής Δράσης
Προσδοκίες αλλά και ερωτηματικά…

Πρόσφατη ανακοίνωση του Ελληνικού Κογκρέσου του Κεμπέκ γνωστοποιεί την συγκρότηση Επιτροπής Πολιτικής Δράσης, σκοπός της οποίας είναι η προώθηση και βοήθεια όσο το δυνατόν περισσότερων ελληνοκαναδών στην πολιτική ζωή του Καναδά σε όλα τα επίπεδα διοίκησης - δημοτικής, επαρχιακής και ομοσπονδιακής.
Καλοδεχούμενη, θα έλεγα, η πρωτοβουλία του ΕΚΚ, η οποία πάντως - κατά τη γνώμη μου - έρχεται κάπως καθυστερημένα. Εν πάση περιπτώσει, κάλιο αργά παρά ποτέ.
Βέβαια, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Ελληνισμός του Καναδά διαθέτει ικανά και άξια άτομα να διεκδικήσουν δυναμικά την παρουσία τους στον πολιτικό χάρτη αυτού του τόπου.
Με την αύξηση του αριθμού των εκλεγμένων ελληνοκαναδών πολιτικών, όπως σωστά επισημαίνεται στην ανακοίνωση, σε όλα τα επίπεδα εξουσίας και όσο το δυνατόν σε περισσότερες περιοχές, θα εξυπηρετούνται καλύτερα τα συμφέροντα του ελληνισμού.
Η ανακοίνωση ωστόσο, διεγείρει εύλογα ερωτηματικά.
Κατ αρχήν, η Επιτροπή Πολιτικής Δράσης προέρχεται από ένα σώμα το οποίο, τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια, βρίσκεται σε κραυγαλέα ανυπαρξία, δίχως έργο ουσίας στο ενεργητικό του, γεγονός που το περιθωριοποίησε και το απομάκρυνε τελικά από τα κέντρα αποφάσεων, εκεί όπου ουσιαστικά διαμορφώνεται η παροικιακή ζωή του τόπου.
Δημιούργημα της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ, το Τοπικό Κογκρέσο, στοχεύοντας αρχικά στην προάσπιση ορισμένων βασικών δικαιωμάτων της ομογένειας, στην πορεία (κυρίως λόγω της ασυγχώρητης αδράνειας του Εθνικού τότε Κογκρέσου) διαφοροποίησε τον ρόλο του για να καταλήξει σ’ ένα καθαρά διακοσμητικό όργανο.
Η πορεία και η εξέλιξη των δύο Κογκρέσων είναι λίγο πολύ γνωστή. 
Το Τοπικό, όπως και το Εθνικό άλλωστε, λόγω της διαιρετικής τομής στην πολιτική τους συμπεριφορά τελευταία, δεν αντιπροσωπεύουν σήμερα παρά ένα ελάχιστο κομμάτι της ομογένειας του Καναδά.
Για να σταθώ όμως στο θέμα, γεννάται αυτή τη στιγμή το εύλογο ερώτημα.
Υπό τις επικρατούσες συνθήκες, ποιες είναι οι διαθέσιμες επιλογές των φιλόδοξων     υποψηφίων όσον αφορά τους “πρόθυμους αναδόχους”, οι οποίοι αιφνιδιαστικά και σε ανύποπτο χρόνο προσφέρονται να τους εντοπίσουν και να κατευθύνουν ίσως τον πολιτικό τους βίο;
Με απλά λόγια, με ποιους να πάει και ποιους ν’ αφήσει ένας σοβαρός υποψήφιος, όταν το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται στην πολιτική του καριέρα είναι η εμπλοκή του σε ατέλειωτες  ανούσιες διαμάχες, οι οποίες μάλιστα βρίσκονται στα χέρια της δικαιοσύνης;    
Αναρωτιέμαι και αναμένω μία σαφή απάντηση. Θα προωθούσε άραγε η Επιτροπή Πολιτικής Δράσης του Ελληνικού Κογκρέσου του Κεμπέκ υποψηφίους, προερχόμενους από τον “αντίπαλο” χώρο;
Αναρωτιέμαι ακόμη. Θα στήριζε το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο υποψηφίους προωθούμενους από το Ελληνικό Κογκρέσο του Κεμπέκ; Αναρωτιέμαι...
Δεν θέλω πάντως να αμφιβάλλω για την καλή βούληση των ατόμων που απαρτίζουν την Επιτροπή Πολιτικής Δράσης.
Όμως, πριν δώσουν υπόσταση και υλοποιήσουν την κεντρική  ιδέα, νομίζω πως θα πρέπει πρωτίστως να γίνουν το ζωντανό παράδειγμα ενότητας και συνεργασίας σ’ εκείνους που καλούν να ενεργοποιηθούν στην πολιτική ζωή αυτού του τόπου...

Thursday, May 17, 2018

Εσείς τι λέτε;


19 Μαΐου 1919:
Η καταραμένη ημέρα για τον Ποντιακό Ελληνισμό

Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, η 19η Μαΐου.
Κάθε χρόνο την ημέρα αυτή ο Ποντιακός Ελληνισμός επιβεβαιώνει την ισχυρή θέληση και αγωνιστικότητά του, το χρέος και το εθνικό καθήκον του για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των προγόνων του.
Για να θυμόμαστε και να μη ξεχνάμε, ας ρίξουμε μια ματιά στα δραματικά γεγονότα της εποχής όπως έχουν καταγραφεί ιστορικά.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, η περιοχή του Πόντου ήταν μια περιοχή ευμάρειας με 700.000 Έλληνες κατοίκους που ζούσαν εκεί για αιώνες. Τα ελληνικά σχολεία έφταναν τα 1400 και οι Έλληνες είχαν φέρει ανάπτυξη στην ευρύτερη περιοχή, ενώ αποτελούσαν το 40% του πληθυσμού.
Το 1908 το κίνημα των Νεότουρκων ανέτρεψε τον σουλτάνο φέροντας αρχικά αισιοδοξία και ελπίδα στις μειονότητες, επειδή θεώρησαν πως το κοσμικό κράτος που υποστήριζαν δεν θα ήταν τόσο προσκολλημένο στην θρησκεία και θα είχαν έναν πιο “δυτικό” αέρα, πράγμα που ίσως έδινε άλλη πνοή στη χώρα και το εμπόριο με το εξωτερικό. Όμως δεν άργησαν να ανακαλύψουν το σκληρό πρόσωπο του κινήματος των Νεότουρκων, που έφερε μαζί και ένα βίαιο κύμα εθνικισμού.
Οι Νεότουρκοι επωφελούνται από το ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις ήταν απασχολημένες με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η Ελλάδα με το Κρητικό ζήτημα και ξεκίνησαν την πρώτη φάση της εθνικιστικής τους πρακτικής με τους ελληνικούς και χριστιανικούς πληθυσμούς της περιοχής. Τους εκδίωξαν, τους ανάγκασαν να αλλαξοπιστήσουν και προσπάθησαν να τους “τουρκέψουν”.
Οι Τούρκοι εγκαινίασαν τα “Τάγματα εργασίας” με πρόσχημα την ασφάλεια της χώρας και έστελναν τους ελληνοπόντιους στην ασιατική ενδοχώρα όπου δούλευαν κάτω από τραγικές συνθήκες σε λατομεία και ορυχεία. Οι Πόντιοι αντέδρασαν, ανέβηκαν στα βουνά και έγιναν αντάρτες μαζί με τους Αρμένιους.
Ακολούθησε η γενοκτονία των Αρμενίων το 1916 και ο δρόμος εξολόθρευσης των Ποντίων είχε ανοίξει για τα εθνικιστικά σχέδια του Κεμάλ Ατατούρκ. Η τραγωδία δεν άργησε να γίνει. Ο Κεμάλ αποβιβάζεται στην Σαμψούντα και ξεκινά την γενοκτονία των Ποντίων. Ήταν 19 Μαΐου του 1919.Τα θύματα της γενοκτονίας έφτασαν τις 353.000 ζωές.
Οι Πόντιοι που γλίτωσαν κατέφυγαν στην Ρωσία και στην Ελλάδα, βοηθώντας και αυτοί στην αναζωογόνηση του ελληνικού κράτους.
Η ελληνική κυβέρνηση, σε μια ακόμα επίδειξη καθυστέρησης, ανέδειξε το 1994 την 19η Μαΐου ως Ημέρα μνήμης για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.
Εκτοτε, αρκετές χώρες και πόλεις έχουν αναγνωρίσει την Γενοκτονία. 
Στον Καναδά, με πρωτοβουλία του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, 12 πόλεις μέχρι στιγμής προέβησαν στην αναγνώριση, μεταξύ των οποίων οι μεγαλουπόλεις Τορόντο, Οττάβα, Βανκούβερ, Μόντρεαλ και πρόσφατα η πόλη του Λαβάλ.
Παράλληλα συνεχίζονται οι προσπάθειες προς την Καναδική Γερουσία μέσω των ελληνικής καταγωγής Γερουσιαστών Λεωνίδα Χουσάκο και Παναγιώτας Merchant.
Ο Σύλλογος Ποντίων Μόντρεαλ “Ο Εύξεινος Πόντος”, όπως κάθε χρόνο, θα τιμήσει την επέτειο της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για την Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο με ειδική εκδήλωση που διοργανώνει αυτό το Σάββατο για τους εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες του Πόντου, θύματα της Τουρκικής θηριωδίας.
Η παρουσία όλων μας είναι επιβεβλημένη…

Thursday, May 10, 2018

Εσείς τι λέτε;


Με δύο μαμάδες…
Σήμερα, αγαπητοί αναγνώστες, θ’ ασχοληθώ μ’ ένα θέμα το οποίο τελευταία προκαλεί έντονες αντιδράσεις από ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Την αναδοχή ή υιοθέτηση παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια.
Επίκαιρο μάλιστα, αφού μόλις πρόσφατα η Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων υπερψήφισε το επίμαχο άρθρο 8 του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, που δίνει το δικαίωμα αναδοχής σε ομόφυλα ζευγάρια που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης.
Και θα σταθώ στις ομοφυλόφιλες συντρόφισσες που αποφασίζουν να “φέρουν στον κόσμο” παιδιά. Ανέτρεξα λοιπόν σε κάποια έγκυρα επιστημονικά άρθρα ώστε να σας δώσω το αποτέλεσμα  των σχετικών ερευνών.
Ο Οργανισμός US National Lingitudinal Lesbian Family Study σχεδίασε μελέτη με σκοπό να καταγράφει την ανάπτυξη της πρώτης γενιάς παιδιών από οικογένειες λεσβιών. Η μελέτη περιλαμβάνει και τις δύο κατηγορίες, δηλαδή την ανάπτυξη των παιδιών που συνελήφθησαν με σπέρμα δωρητή και των υιοθετημένων παιδιών.
Τα παιδιά τα οποία συνειδητοποίησαν ότι έχουν συλληφθεί με σπέρμα δότη μπερδεύτηκαν σε θέματα ταυτότητας, αξίας και αγάπης και προσπάθησαν να βρουν τον βιολογικό τους πατέρα. Τα υιοθετημένα παιδιά, που μεγάλωσαν σε ομοφυλοφιλικές οικογένειες, ένοιωθαν λιγότερο άνετα ακόμη και να εκφράσουν αυτή τους την επιθυμία.
Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, οι κόρες των λεσβιών μητέρων έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα από τον γενικό πληθυσμό να έχουν σεξουαλική επαφή με συντρόφους του ιδίου φύλου. Αποδεικνύεται λοιπόν ότι η μετάδοση της σεξουαλικής ταυτότητας είναι δυνατή από μητέρα σε κόρη. Συνεπώς, το παιδί που μεγαλώνει με δύο λεσβίες μητέρες έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να γίνει κι’ αυτό ομοφυλόφιλο.
Μία άλλη ενδιαφέρουσα μελέτη έγινε από επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Cambridge στη Μεγάλη Βρετανία, στην οποία αξιολογήθηκε η ψυχολογική κατάσταση των παιδιών που συμμετείχαν. Όπως ήταν αναμενόμενο, τα παιδιά από οικογένειες ομοφυλόφιλων υφίστανται διακρίσεις ομοφοβικής αιτίας. Αυτή η διαδικασία στίγματος μάλιστα θα μπορούσε να σπρώξει τους εφήβους σε συχνότερη περιστασιακή χρήση ναρκωτικών ουσιών. Εξ άλλου, το 41% των εφήβων αυτών ανέφεραν ότι είχαν γίνει θύματα στιγματισμού με αποτέλεσμα να εμφανίζουν περισσότερες προβληματικές συμπεριφορές.
Το μεγάλο θέμα που εγείρεται εδώ είναι ότι ενώ για τους ενήλικες υπάρχουν ξεκάθαρα πλαίσια ελεύθερων επιλογών, δεν συμβαίνει το ίδιο και για τα παιδιά τα οποία εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να επιλέξουν τους γονείς τους.
Τα ίδια τα παιδιά, παρόλο που μπορεί να έχουν από νωρίς εξοικειωθεί με την ιδέα των “δύο μαμάδων”, αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες όταν αρχίσουν να κοινωνικοποιούνται και κυρίως στο σχολείο όπου εκεί έρχονται αντιμέτωπα με τη διαφορετικότητα της δικής τους οικογένειας σε σχέση με τις οικογένειες της μεγάλης πλειοψηφίας των συνομηλίκων τους.
Οι εποχές μπορεί να έχουν αλλάξει, όμως οι οικογενειακοί θεσμοί της παραδοσιακής οικογένειας, θα πρέπει νομίζω να παραμείνουν αναλλοίωτοι, εάν θέλουμε να συμπορευτούμε με τη φύση και ακόμη να εξασφαλίσουμε την συνέχιση του ανθρώπινου είδους. Οι άνθρωποι, όπως άλλωστε και όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου, είναι ταγμένα να ζουν και να κινούνται σ’ ένα φυσιολογικό περιβάλλον.
Η επιθυμία της “μητρότητας” των λεσβιών ζευγαριών, θα μπορούσε κάλλιστα να καλυφθεί με την υιοθεσία φιλικών κατοικίδιων ζώων.
Με το θέμα των “δύο μπαμπάδων” θ’ ασχοληθώ προσεχώς.
Με την ευκαιρία της αυριανής Γιορτής της Μητέρας θα ήθελα να ευχηθώ Χρόνια Πολλά στις βιολογικές και δη φυσιολογικές μητέρες όλου του κόσμου

Wednesday, May 2, 2018

Εσείς τι λέτε;


Εθισμός στο Facebook
Μια υπαρκτή απειλή…

Το Facebook, έδωσε πρόσφατα στη δημοσιότητα την οικονομική του αναφορά για το πρώτο τρίμηνο του 2018 και διαψεύδοντας τις εκτιμήσεις των αναλυτών παρουσίασε καθαρά κέρδη 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Και αυτό την ώρα που ο κυρίαρχος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης συγκλονίζεται από το σκάνδαλο με τη διαρροή προσωπικών δεδομένων των χρηστών του.
Σύμφωνα με την σχετική αναφορά, παρατηρήθηκε αύξηση κατά 63% σε σχέση με πέρυσι και ο κύκλος εργασιών του έφτασε τα 12 δισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή αύξηση 49%.
Μόνο τα έσοδα από τις διαφημίσεις, που αποτελούν σχεδόν το σύνολο των εσόδων της εταιρείας, αυξήθηκαν κατά 50% στα 11,8 δισεκατομμύρια δολάρια. Παράλληλα, αυξήθηκε και ο αριθμός των ενεργών χρηστών ανά μήνα κατά 13% στα 2,2 δισεκατομμύρια...
“Παρά τις σημαντικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε, η κοινότητά μας και οι δραστηριότητές μας παραμένουν ισχυρές το 2018. Αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας με πιο ευρύ τρόπο και επενδύουμε για να διασφαλίσουμε ότι οι υπηρεσίες μας χρησιμοποιούνται σωστά”, ανέφερε ο ιδρυτής του Facebook, Mark Zuckerberg.
Και εδώ γεννάται η μεγάλη απορία. Πως γίνεται ένα σκάνδαλο παγκοσμίων διαστάσεων να αφήνει αδιάφορους τους χρήστες, τη στιγμή μάλιστα που παραβιάζονται τα προσωπικά δεδομένα και κατ επέκταση η ιδιωτική τους ζωή; 
Η εξήγηση ίσως βρίσκεται σε έρευνα που διεξήγαγε Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, η οποία απέδειξε ότι η συνεχής χρήση του Facebook προκαλεί εθισμό αλλά και στερητικά συμπτώματα που παραπέμπουν σε αυτά της κοκαΐνης...
Το facebook, εν τω μεταξύ, δίκαια μπορεί να υπερηφανεύεται πως από τα 7,6 δισεκατομμύρια ανθρώπων του πλανήτη μας, το 1 δις το επισκέπτεται καθημερινά. Συνεπώς, για τους περισσότερους ανθρώπους είναι αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς τους. 
Η εφαρμογή facebook είναι ένα εργαλείο που σου δίνει το αποτέλεσμα της χρήσης που θα του κάνεις και βέβαια, εάν χρησιμοποιηθεί σωστά, έχει πολλές βοηθητικές λειτουργίες.
Μέσω του facebook μπορείς να βρεις ξεχασμένους συγγενείς και φίλους, να κάνεις νέες γνωριμίες, να προωθήσεις τις υπηρεσίες και τα προϊόντα σου, να ενημερώνεσαι  σχετικά με πολιτιστικές και κοινωνικές εκδηλώσεις και ως μέσον διασκέδασης και ψυχαγωγίας να ανταλλάσεις απόψεις και φωτογραφίες, ενώ μέσω των παιχνιδιών που διαθέτει να περνάς ευχάριστα και δημιουργικά το χρόνο σου.
Από την άλλη, το facebook κρύβει αρκετές παγίδες και κινδύνους. Ένα σημαντικό μειονέκτημα είναι πως οι χρήστες αφιερώνουν ατέλειωτες ώρες μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή τους και έτσι δεν αξιοποιούν τον ελεύθερο χρόνο τους. Εξαιτίας αυτού έχει χαθεί η άμεση επαφή των ατόμων μεταξύ τους.
Κύριο αρνητικό είναι πως κάθε χρήστης φίλος - αλλά και το ίδιο το facebook - έχουν την δυνατότητα πρόσβασης στις φωτογραφίες των άλλων και έχουν σημειωθεί πολλές περιπτώσεις που φωτογραφίες χρησιμοποιούνται ως υλικό πορνογραφίας ή εκφοβισμού.
Άλλο αρνητικό στοιχείο είναι πως αυξάνεται η περιέργεια των ανθρώπων να μάθουν οποιαδήποτε λεπτομέρεια σχετική με την προσωπική ζωή των άλλων χρηστών. Πολλοί βυθίζονται στον ψεύτικο κόσμο του facebook, κάτι που τους καθησυχάζει και τους δίνει την πεποίθηση πως το ίδιο συμβαίνει και στην πραγματική ζωή.
Ακόμη, σερφάροντας με τις ώρες, ιδιαίτερα την ώρα μαθήματος ή εργασίας, έχει διαπιστωθεί πως υπάρχει μειωμένη απόδοση και αποτελεσματικότητα.
Γεγονός αναμφισβήτητο πάντως είναι ότι το facebook μπήκε για τα καλά στη ζωή μας και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις ο βίος του “φατσοβιβλίου” προβλέπεται μακρύς και τραχύς, με δύσβατη την οδό προς την απεξάρτηση

Thursday, April 26, 2018

Εσείς τι λέτε;


“Ο δε ανήρ να φοβείται τη… γυνή”  
Ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει κατηγορηθεί αρκετές φορές για ανάρμοστη συμπεριφορά απέναντι σε γυναίκες, επέλεξε να ορίσει τον τρέχοντα μήνα Απρίλιο ως τον “Εθνικό μήνα πρόληψης και ευαισθητοποίησης για τις σεξουαλικές επιθέσεις”.
Η πρωτοβουλία αυτή έρχεται αρκετούς μήνες μετά την έναρξη του κινήματος  “Me Too”, χάρη στο οποίο πολλές γυναίκες τόλμησαν να σπάσουν τη σιωπή τους και να καταγγείλουν τις σεξουαλικές επιθέσεις που έχουν δεχθεί.
“Τα ειδεχθή αυτά εγκλήματα διαπράττονται τυφλά στις προσωπικές σχέσεις, σε δημόσιους χώρους και στον χώρο εργασίας. Πολύ συχνά ωστόσο τα θύματα των επιθέσεων παραμένουν σιωπηλά. Φοβούνται τα αντίποινα από τους δράστες, δεν εμπιστεύονται το δικαστικό σύστημα ή δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν τον πόνο που συνδέεται με αυτή την τραυματική εμπειρία”, τονίζεται στην σχετική ανακοίνωση.
Ωστόσο, περίπου 20 γυναίκες έχουν κατηγορήσει δημοσίως τον Αμερικανό πρόεδρο για σεξουαλική επίθεση ή παρενόχληση. Ο Λευκός Οίκος από την πλευρά του διαψεύδει τις κατηγορίες.
Μόλις πρόσφατα, μήνυση σε βάρος του Αμερικανού προέδρου κατέθεσε και η ηθοποιός αισθησιακών ταινιών Στόρμι Ντάνιελς κατηγορώντας τον ότι δεν έβαλε ποτέ την υπογραφή του στο μεταξύ τους συμβόλαιο εχεμύθειας με αποτέλεσμα ή ίδια να έχει το ελεύθερο να μιλάει για την σεξουαλική σχέση τους την περίοδο 2006.
Το φαινόμενο της “σεξουαλικής παρενόχλησης” - ως γνωστόν - πήρε διαστάσεις με τις αποκαλύψεις που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας για σεξιστικά περιστατικά από τον πανίσχυρο παραγωγό του Χόλυγουντ Χάρβεϊ Γουάινστιν.  Εκτοτε, οι παρενοχλήσεις συνδέθηκαν με μεγάλα ονόματα της τέχνης, της δημοσιογραφίας και της πολιτικής ζωής, με τις γνωστές συνέπειες.
Το νόμισμα όμως έχει πάντα δύο όψεις. Η σεξουαλική παρενόχληση υποτίθεται πως δεν θα έπρεπε ποτέ να είναι αποδεκτή, ανεξαρτήτως φύλου και συνθηκών. Ωστόσο, όπως έδειξε κοινωνικό πείραμα στη Νέα Υόρκη, οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να “κλείσουν τα μάτια” αν πρόκειται για γυναίκα που παρενοχλεί άνδρα ή μία άλλη γυναίκα.
Το δίκτυο A.B.C. δημιούργησε, με τη συμμετοχή ηθοποιών, ένα βίντεο-ρεπορτάζ καταστάσεων άσκησης βίας σε δημόσιους χώρους, τις οποίες κατέγραψε με κρυφή κάμερα. Με τον τρόπο αυτόν θέλησε να καταγράψει τις αντιδράσεις του κόσμου απέναντι στη βία που ασκείται από έναν άνδρα σε μία γυναίκα και το αντίστροφο.
Οι διαπιστώσεις που έγιναν είναι συνοπτικά οι εξής: Ο περίγυρος αντέδρασε άμεσα όταν ο άνδρας ήταν αυτός που ασκούσε βία στη γυναίκα, ενώ στην αντίθετη περίπτωση, προσπέρασαν 132 άτομα χωρίς να αντιδράσουν, παρόλο που αντιλήφθηκαν τη σκηνή που διαδραματίζονταν μπροστά στα μάτια τους.
Σχετικό παράδειγμα είναι η πρόσφατη κατάθεση μήνυσης της Στέλλας Μπουλότσνικοφ, μάνατζερ της διάσημης τραγουδίστριας Μαρίας Κάρει, για σεξουαλική παρενόχληση που δέχτηκε από την εργοδότισσα της, γεγονός που πέρασε σχεδόν στα ψιλά...
Ο χειρισμός λοιπόν του θέματος της σεξουαλικής παρενόχλησης χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, εφόσον το θύμα κινδυνεύει τελικά να γίνει ο θύτης και αντίστροφα.  
Συνεπώς, βάση της διαμορφωθείσης πραγματικότητας, θα έπρεπε (κατά την ταπεινή μου γνώμη) να τροποποιηθεί η σχετική ρήση του Ευαγγελίου για το μυστήριο του γάμου ως: “Ο δε ανήρ να φοβείται τη… γυνή”.

Tuesday, April 24, 2018

Οι τραγουδιστές δίνουν ελπίδα...


ΝΑΝΑ ΜΟΥΣΧΟΥΡΗ
Αποκλειστική συνέντευξη στον Μιχάλη Τελλίδη

Η Νάνα (Ιωάννα) Μούσχουρη, θεωρείται η τραγουδίστρια με τις υψηλότερες πωλήσεις στην ιστορία, έχοντας πουλήσει πάνω από 300 εκατομμύρια δίσκους.
Είναι μία τραγουδίστρια φαινόμενο στο διεθνές καλλιτεχνικό στερέωμα, με πάνω από πενήντα χρόνια διεθνούς καριέρας χωρίς διακοπή.
Το ρεπερτόριό της, που δεν γνωρίζει σύνορα, από κλασσικό σε παραδοσιακό, pop, rock ή jazz,περιλαμβάνει πολλά ελληνικά τραγούδια που διαδίδει σε όλον τον κόσμο. Η Νάνα Μούσχουρη ήταν η πρώτη που δημιούργησε το στυλ της World Music.
Γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1934 με καταγωγή από την Κρήτη και την Κέρκυρα.
Το 1946, η Νάνα και η επίσης καλλίφωνη αδελφή της Τζένη, πέρασαν την πόρτα του Ωδείου. Το 1958 ξεκινά επίσημα την καριέρα της ενώ ένα χρόνο αργότερα εμφανίζεται στο πρώτο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού, όπου κερδίζει το πρώτο βραβείο με το “Κάπου υπάρχει η αγάπη μου” του Μάνου Χατζιδάκι και ταυτόχρονα το δεύτερο βραβείο με το “Ξέρω κάποιο αστέρι” του Μίμη Πλέσσα.
Το 1960, στη Βαρκελώνη, το πρώτο της ταξίδι στο εξωτερικό, της απονέμεται το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Μεσογειακού τραγουδιού με το τραγούδι “Ξύπνα αγάπη μου” του Κώστα Γιαννίδη που αποτελεί το μουσικό διαβατήριο για τη διεθνή καριέρα της.
Η διεθνής αναγνώριση δεν θα αργήσει με επιτυχίες στις πέντε ηπείρους.
Η Νάνα Μούσχουρη δεν περιορίζεται στη δισκογραφία και τις συναυλίες.
Ως πρέσβειρα Καλής Θέλησης της Unicef, συναντά αρχηγούς κρατών για να προβάλλει τα δικαιώματα των παιδιών και να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσής τους.
Αποδέχεται πρόταση του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας να την συμπεριλάβει στην λίστα των Ευρωβουλευτών και εκλέγεται το 1994.
Στο βιογραφικό της χωρούν 1.600 ηχογραφημένα τραγούδια σε οκτώ γλώσσες, 450 δίσκοι παγκοσμίως, από τους οποίους πάνω από 350 έγιναν χρυσοί και πλατινένιοι.
Οι πωλήσεις των δίσκων της έχουν ξεπεράσει τα 300 εκατομμύρια παγκοσμίως, γεγονός που την κατατάσσει μετά τους Beatles και τον Elvis Presley.
Αμέτρητες και οι τιμητικές δακρύσεις.
Η ίδια εξακολουθεί να πιστεύει ότι το μεγαλύτερο βραβείο είναι η αγάπη του κοινού, όπως τη γνώρισε στην Ελλάδα στην αρχή της καριέρας της και στην συνέχεια σε όλον τον κόσμο.

Ερ: Κυρία Μούσχουρη, καλώς ήρθατε στο Μόντρεαλ. Χαρά μας να σας έχουμε και πάλι κοντά μας.
Απ: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την πρόσκληση που μου κάνατε. Νοιώθω μεγάλη χαρά που βρίσκομαι ξανά στην όμορφη πόλη σας. Εδώ, αλλά και παντού στον Καναδά, βρήκα τον περισσότερο κόσμο που με καλωσόρισε θερμά όταν πρωτοήρθα.
Ερ: Με το Κεμπέκ έχετε μία ιδιαίτερη σχέση, νομίζω.
Απ: Σωστά. Την εποχή του 60 γνωρίστηκα με τον τότε πρωθυπουργό Πιέρ Τρυντώ, ο οποίος με αγαπούσε πολύ και διατηρώ ακόμη καλές σχέσεις με την οικογένεια.
Ερ: Σε πόσες γλώσσες τραγουδάτε;
Απ: Τραγουδάω και μιλάω Ελληνικά, Ιταλικά, Ισπανικά, Γερμανικά, Γαλλικά και Αγγλικά. Τις άλλες γλώσσες που τραγούδησα ήταν επειδή σε κάθε περιοδεία μου φρόντιζα να μάθω τουλάχιστον ένα τραγούδι της χώρας για να ευχαριστήσω το κοινό. Και έτσι ηχογράφησα τραγούδια και σε γλώσσες τις οποίες φυσικά δεν ομιλώ.
Ερ: Το 1993 γίνατε Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της UNICEF και στη συνέχεια Ευρωβουλευτίνα με τα χρώματα της Νέας Δημοκρατίας.
Απ: Εξακολουθώ να είμαι μέλος της UNICEF. Ο Οργανισμός αυτός μπορώ να πω ότι με αξιοποίησε ψυχικά. Επισκέφτηκα πολλές χώρες που έχουν προβλήματα με άπορα παιδιά, κυρίως στην Αφρική, το Βιετνάμ και την Νότια Αμερική.
Η υγεία, η καθαριότητα ,η φαρμακευτική περίθαλψη και η εκπαίδευση των παιδιών είναι   τα σοβαρά θέματα που απασχολούν τις χώρες αυτές.
Όσον αφορά το θέμα του Κοινοβουλίου ήταν ένα “ατύχημα” το οποίο στην πορεία σεβάστηκα πάρα πολύ, γιατί η πολιτική είναι ένα μέσον προστασίας και εξέλιξης της πολιτείας. Πρέπει να ομολογήσω ότι όταν ανέλαβα δεν ήμουν έτοιμη. Παρ’ όλα αυτά έμεινα πέντε χρόνια επειδή ήταν και θέμα σοβαρότητας και τιμής για τον Μιλτιάδη Έβερτ, ο οποίος με είχε προτείνει για να υπηρετήσω την πατρίδα μου. Ξέρετε, οι τραγουδιστές δίνουν ελπίδα για ένα πιο αισιόδοξο το μέλλον ενώ οι πολιτικοί βρίσκουν τις λύσεις.
Ερ: Όχι πάντοτε…
Απ: Όχι πάντοτε, εννοείται. Είναι όπως όταν τραγουδάς και δεν τραγουδάς πάντοτε καλά. Στην πολιτική παίρνεις και ρίσκα.
Ερ: Πώς αισθάνεστε ύστερα από μία τόσο λαμπρή και μακρόχρονη καριέρα στο τραγούδι και τον πολιτισμό γενικότερα. Εάν γυρνούσατε τον χρόνο πίσω τι θα αλλάζατε;
Απ: Να σας πω. Από πολύ μικρή ήθελα να τραγουδήσω. Μέσα από το τραγούδι μπορούσα να εκφραστώ και απέβαλα ίσως όλους τους φόβους και τα κόμπλεξ και ακόμη βρήκα την εμπιστοσύνη στη ζωή. Όμως δεν έγινα τραγουδίστρια για να γίνω σπουδαία. Στη ζωή μου είχα την τύχη να γνωρίσω πολύ καλό κόσμο και ένα εξαιρετικό κοινό, που με βοήθησαν στη ζωή και στην καριέρα μου. Ως καλλιτέχνης, πρέπει να σας πω, ότι δεν έκανα τη ζωή που συνήθως κάνουν οι περισσότεροι καλλιτέχνες. Ήμουν πάντοτε συντηρητική και προσηλωμένη στο τραγούδι και την οικογένειά μου. Οι γνωριμίες με βοήθησαν και ακόμη με βοηθούν να μαθαίνω διαφορετικά πράγματα.  
 Όταν αγωνίζεσαι τίμια, ο αγώνας είναι ωραίος, γιατί τίποτα στη ζωή δεν χαρίζεται,  μόνο κερδίζεται...
Το μόνο που θα ήθελα να αλλάξω, εάν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, θα ήταν να ήμουν πιο κοντά στα παιδιά μου, τα οποία κατά κάποιο τρόπο στερήθηκα λόγω του επαγγέλματος. Όμως έχω τρία χαριτωμένα εγγονάκια και πολύ καλά παιδιά για τα οποία είμαι υπερήφανη. 
Ερ: Διαπιστώνουμε ότι παρά το μέγεθός σας προσπαθείτε, όσο μπορείτε, να βοηθήσετε τους νέους καλλιτέχνες.
Η εποχή των Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκου και άλλων μεγάλων, τους οποίους τόσο υπέροχα ερμηνεύσατε, έχει προ πολλού παρέρθει.
Πως βλέπετε την πορεία και εξέλιξη του σημερινού ελληνικού τραγουδιού;
Απ: Εγώ μεγάλωσα με το τραγούδι εκείνης της εποχής, η οποία βέβαια ήταν πολύ σημαντική επειδή υπήρχαν και οι ποιητές. Έχω επίσης μεγαλώσει με τις καντάδες που τραγουδούσαν η μητέρα και ο πατέρας μου που ήταν κατά κάποιο τρόπο νοσταλγικές ενώ ταυτόχρονα υπήρχε και μια αισιοδοξία.
Σήμερα, δυστυχώς, υπάρχει λιγότερη αισιοδοξία. Και το τραγούδι σίγουρα επηρεάζεται από τις καταστάσεις και την κοινωνία στην οποία ζούμε.
Όμως, έχω μεγάλη πίστη. Οι Έλληνες είχαν πάντοτε μεγάλες ιδέες, είναι έξυπνοι, έχουν   δυνατότητες και πιστεύω ότι θα ξεπεράσουμε κάποτε τα μεγάλα μας προβλήματα. Άλλωστε όλος ο κόσμος είναι μπερδεμένος αυτή τη στιγμή. Το χειρότερο βεβαίως είναι η παγκοσμιοποίηση όπου όλοι επηρεαζόμαστε από την Αμερική με αποτέλεσμα να χάνουμε κάπως τις ρίζες μας. Για την Ελλάδα όμως δεν ανησυχώ και πάρα πολύ. Οι Έλληνες είναι ιδιοφυείς και όπου και αν βρίσκονται ξεχωρίζουν.
Ερ: Έχετε κάποιο μήνυμα;
Απ: Πρέπει να ξαναβρούμε την πίστη στον άνθρωπο. Από μικρή έλεγα, ότι η ευτυχία και η θλίψη δεν ζούνε για πάντα. Έχουν ένα τέλος. Γι αυτό πρέπει να προσέχουμε την ευτυχία όταν την έχουμε και να υπομένουμε τη θλίψη ως προσωρινή. Εμείς που ζήσαμε τον πόλεμο έχουμε αυτή την πίστη.
Ερ: Κυρία Μούσχουρη, καλή παραμονή στο Μόντρεαλ. Πάντα επιτυχίες σας ευχόμαστε.
Απ: Την αγάπη μου στην ελληνική ομογένεια του Καναδά.

Tuesday, April 17, 2018

Εσείς τι λέτε;


Δημοκρατία 
Μία παρεξηγημένη έννοια…

Θλιβερή επέτειος…
Σαν σήμερα, στις 21 Απριλίου1967 εξερράγη στην Ελλάδα το στρατιωτικό κίνημα με επικεφαλής τον ταξίαρχο Στυλιανό Παττακό και τους συνταγματάρχες Γεώργιο Παπαδόπουλο και Νικόλαο Μακαρέζο, το οποίο κατέλυσε το μέχρι τότε πολίτευμα και επέβαλλε μία δικτατορία που διήρκεσε επτά χρόνια.
Την εποχή εκείνη η χώρα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο.
Οι εκλογές είχαν προκηρυχθεί για τις 28 Μαΐου1967 και την εξουσία ασκούσε η Εθνική Ριζοσπαστική Ενωσις (ΕΡΕ) με πρωθυπουργό τον διανοούμενο πολιτικό Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Σύμφωνα με τις σφυγμομετρήσεις, τις επερχόμενες εκλογές θα κέρδιζε η Ένωσις Κέντρου (ΕΚ) με αρχηγό τον “Γέρο της Δημοκρατίας” Γεώργιο Παπανδρέου.
Η Ελλάδα από την 21η Απριλίου 1967 ουσιαστικά κατέστη απολυταρχική χώρα.
Η κατάργηση των στοιχειωδών ελευθεριών, οι φυλακές, οι εξορίες, ο πνευματικός και πολιτιστικός μεσαίωνας, αλλά και η Κυπριακή τραγωδία, καταγράφουν τη Χούντα των Συνταγματαρχών ως μία από τις μελανότερες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Η καταπίεση, ο αυταρχισμός και η έλλειψη δημοκρατίας και ελευθερίας έκαναν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να αρχίσει να αγανακτεί ενώ οι φοιτητές διαμαρτύρονταν με συνεχιζόμενες αποχές και αιτήματα για την παιδεία.
H 17η Νοεμβρίου 1973 ήταν ουσιαστικά το σημείο καμπής της δικτατορίας του ’67 με την κατάληψη του Πολυτεχνείου και τις γνωστές συνέπειές…
Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου 1974, μετά το εγκληματικό πραξικόπημα στην Κύπρο και την τουρκική εισβολή.
Ο  ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης μετά το Πολυτεχνείο ανατρέπει τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και οι αρχηγοί του ελληνικού στρατού με επικεφαλής τον στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη αποφασίζουν, μπροστά στο αδιέξοδο που είχαν βρεθεί και υπό την πίεση των ευθυνών για το Κυπριακό, να επαναφέρουν την δημοκρατία.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής καλείται από το Παρίσι να σχηματίσει κυβέρνηση εθνικής ενότητας και η επταετία της “Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών” κλείνει οριστικά στις 24 Ιουλίου1974 για να ακολουθήσει η λεγόμενη Μεταπολίτευση.
Βέβαια, η Ελλάδα στην νεώτερη ιστορία της γνώρισε τουλάχιστον 20 σημαντικά στρατιωτικά κινήματα και πραξικοπήματα, όταν ο στρατός αποφάσιζε πως ήταν ώρα να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Αλλά και κατά την αρχαιότητα τα ολιγαρχικά κινήματα δεν ήταν άγνωστα, με πιο γνωστό το κίνημα του Πελοποννησιακού πολέμου (431- 404 π.Χ.) που ανέτρεψε το δημοκρατικό πολίτευμα στην αρχαία Αθήνα και εγκαθίδρυσε τη λεγόμενη “Αρχή των 400”.
Αυτά εν ολίγης για την ιστορία, για να μαθαίνουν οι νεώτεροι και να θυμούνται οι παλιότεροι. Η ιστορία ωστόσο δεν φαίνεται να έχει διδάξει και πολλά στους σύγχρονους πολιτικούς οι οποίοι πήραν στα χέρια τους την δημοκρατία (με την έννοια που της αποδίδεται σήμερα) και τελικά δεν γνωρίζουν τι να τη κάνουν. Και στην μεγάλη πλειοψηφία τους, οι τωρινοί εκλεγμένοι είναι αγεωγράφητοι, ανιστόρητοι και εθνικά ανάπηροι. Γεγονός που βλάπτει ανεπανόρθωτα και έχει δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στην ελληνική κοινωνία.
Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή ζει μία μοιραία περίοδο η οποία υπάρχει φόβος πως θα οδηγήσει σε απρόβλεπτες μη ανατρέψιμες εξελίξεις.
Παρακολουθώντας κανείς την τρέχουσα πολιτική ειδησεογραφία, τα καθημερινά αλαλούμ και ευτράπελα στη Βουλή των Ελλήνων μπορεί εύκολα να βγάλει τα συμπεράσματα του.
Μήπως τελικά τα απολυταρχικά καθεστώτα είναι εκείνα που ταιριάζουν στον νεοέλληνα από τα όποια δημοκρατικά συστήματα; Τολμώ να ρωτήσω.
Μήπως…

Tuesday, April 10, 2018

Εσείς τι λέτε;


Τα Ελληνοτουρκικά κι' εμείς…
Θέμα εκτεταμένης συζήτησης αποτελεί τελευταία στην παροικία μας το ενδεχόμενο κάποιας πιθανής πολεμικής σύρραξης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Τα καθημερινά “εκρηκτικά” τηλεοπτικά δελτία, οι επισημάνσεις εμπειρογνωμόνων, οι δημοσιογραφικές αναλύσεις και οι πολιτικές απόψεις καταστούν τις συζητήσεις επί σεναρίων εντονότερες.
Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι η ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής είναι ένα καζάνι που βράζει και κανείς δεν γνωρίζει τι επιφυλάσσει το μέλλον για τις χώρες που ατύχησαν να βρίσκονται σ’ αυτό το σημείο του πλανήτη.
Η Ελλάδα μας ίσως κληθεί ξανά να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα και την εδαφική της ακεραιότητα από τις επεκτατικές βλέψεις της Γείτονος.
Η κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων, οι καθημερινές παραβιάσεις του εναερίου και θαλάσσιου χώρου μας, η απαγωγή των δύο ελλήνων στρατιωτικών (και ότι άλλο μπορούσε να προκύψει μέχρι την εκτύπωση της εφημερίδας) δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης των πραγματικών προθέσεων της Τουρκίας.
Και όλα αυτά συμβαίνουν ενόψει της τουριστικής περιόδου που μόλις ξεκίνησε και όλοι περιμένουν κάποια έσοδα από εκεί αφού η Ελλάδα θεωρείται κατά κύριο λόγο τουριστική χώρα και τον βασικότερο κορμό των εσόδων της τον έχει στηρίξει στον τουρισμό.
Ο τουρισμός είναι ευπαθής εφόσον στηρίζεται στην ανάγκη των ανθρώπων για ξεκούραση και διασκέδαση και όχι στην κάλυψη κάποιων υλικών αναγκών. Είναι ακόμη ευπαθής επειδή βασίζεται σε αστάθμητους παράγοντες οι οποίοι εύκολα μπορούν να τον επηρεάσουν αρνητικά.  
Την περίοδο αυτή της όξυνσης και των απρόβλεπτων εξελίξεων στην περιοχή, υπάρχει ο φόβος ότι μπορεί να υπάρξει κλιμάκωση της έντασης με την Τουρκία, που θα μπορούσε να πλήξει ανεπανόρθωτα την τουριστική περίοδο.
Οπωσδήποτε και η Τουρκία θεωρείται μία τουριστική χώρα και περιμένει έσοδα από αυτή την δραστηριότητα όμως, όπως αποδεικνύεται, αυτή τη στιγμή έχει άλλες προτεραιότητες.
Συνεπώς, δεν χρειάζεται και πολύ πιπέρι. Ένα θερμό επεισόδιο με την ανάλογη κάλυψή   από τα διεθνή ειδησεογραφικά δίκτυα αρκούν για να δημιουργήσουν κλίμα ανασφάλειας με αποτέλεσμα ακυρώσεις που θα οδηγούσαν στην συρρίκνωση της τουριστικής σεζόν.
Και είναι λογικό, ποιος θα ήθελε να ρισκάρει τις πολυδάπανες διακοπές του σε μια χώρα που βρίσκεται σε στρατιωτική όξυνση με μια άλλη υπό τον φόβο ενός πολέμου;
Ακούμε ότι η Ελλάδα μπορεί πιθανώς να αντέξει έναν στρατιωτικό πόλεμο, όχι όμως άλλη μία οικονομική φθορά και από ότι φαίνεται, είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που δέχεται από την Τουρκία.
Ο ομογενειακός ρόλος στα εθνικά θέματα θα πρέπει να είναι εξ ίσου σημαντικός.
Η Εκκλησία, τα Κογκρέσα, οι Κοινότητες και οι Εθιμοτυπικοί σύλλογοι πρέπει να έχουν ηγετικό ρόλο στους αγώνες αλλά και στην προβολή των δίκαιων αιτημάτων μας.
Χρειάζεται όμως ομοψυχία. Το έχουμε πολλάκις επισημάνει. Οι προσωπικές διαφορές και οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να μας αποδυναμώνουν και να δρουν αρνητικά στα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Ας αφήσουμε επιτέλους τις διαφορές που ίσως έχουμε στον τρόπο σκέψης και ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας. Το οφείλουμε στην ιστορία, στον πολιτισμό, στις επόμενες γενιές, στην Ελλάδα μας…

Tuesday, April 3, 2018

Εσείς τι λέτε;


Πάσχα των Ελλήνων...
Όπου κι αν βρίσκονται οι Έλληνες, στις πόλεις, στα χωριά, στα βουνά, τους κάμπους και τα νησιά μας, στις χώρες της διασποράς, θα υποδεχτούν και φέτος με κατάνυξη το Άγιο Πάσχα, τη μεγάλη αυτή γιορτή της χριστιανοσύνης και του ελληνισμού.
Πάσχα των Ελλήνων. Πάσχα της αγάπης, της συναδέλφωσης, της χαράς και της προσμονής. Πάσχα του οικουμενικού ελληνισμού. Πάσχα της ανάστασης των ελπίδων για ένα καλύτερο αύριο, για ένα πιο φωτεινό μέλλον του έθνους των Ελλήνων, όπου κι αν αυτό βρίσκεται. Μέσα στα γεωγραφικά όρια της χώρας ή στη διασπορά, όπου ζει και μεγαλουργεί η άλλη Ελλάδα της ομογένειας.
Στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα οι απόδημοι Έλληνες, μαζί με τους υπόλοιπους χριστιανούς, τιμούν ευλαβικά και πανηγυρίζουν για τη μεγαλύτερη και την πλουσιότερη σε λαογραφικές εκδηλώσεις γιορτή της χριστιανοσύνης, η οποία τόσο πολύ έχει δεθεί με τον ελληνισμό. Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι πιο λαμπρές εκδηλώσεις για το Πάσχα, τελούνται με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια στις οργανωμένες παροικίες. Ίσως γιατί εκτός ελληνικών συνόρων η Ανάσταση είναι συνυφασμένη περισσότερο με την έννοια της Ελευθερίας και τη φλόγα της γνώσης.
Η ομογενείς του Καναδά θα κατακλύσουν και πάλι της Εκκλησιές για να ανάψουν τις λαμπάδες με το Φώς της Ανάστασης ψάλλοντας "Χριστός Ανέστη εκ νεκρών…."
Κι όπως υπενθυμίζει ο Παναγιότατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος, ο ελληνισμός ήταν αυτός, που όχι μόνο δέχθηκε από τους πρώτους τον Σωτήρα, αλλά επίσης έγινε διαπρύσιος κήρυκας και προσέφερε αυτή την σωτηρία ως δώρο και θεμέλιο πολιτισμού, μαζί με τη γραφή και την επιστήμη στην οικουμένη.
Συνταιριάζοντας ακριβώς το νόημα Πάσχα με την έννοια της Ελευθερίας, ο λαός αλλά και οι ποιητές μας, ύμνησαν την λαμπρότητα της γιορτής, δίνοντας σε στίχους όλη την ομορφιά μέσα στην οποία συντελείται το θαύμα της Ανάστασης.
Χριστός Ανέστη! Καλό Πάσχα!
Αυτές οι ευχές δεσπόζουν τις ημέρες αυτές στα χείλη μας και φωτίζουν τα πρόσωπα και τις καρδιές μας. Συμπυκνώνουν δε οι ευχές αυτές το μεγαλύτερο γεγονός της Ιστορίας και τις συνέπειες που έχει για τον καθένα μας, το γεγονός αυτό.                                                                    
Η ευχή "Καλό Πάσχα" δείχνει για τον καθένα μας μία πορεία που πρέπει να πάρουμε, για να νοιώσουμε την ευλογία της Ανάστασης του Χριστού στην προσωπική μας ζωή. 
Αν θέλουμε να γιορτάσουμε και μείς αληθινά το Πάσχα, δεν πρέπει να περιοριστούμε στο εξωτερικό σκηνικό της γιορτής - τα αυγά, τους χορούς, τα τραγούδια - αλλά χρειάζεται να αφομοιώσουμε με την ψυχή μας το βαθύτερο νόημά της.
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

Wednesday, March 28, 2018

Εσείς τι λέτε;


Περί Ηρώων…
Την περασμένη εβδομάδα αναφέρθηκα στους Ήρωες της Επανάστασης του 21.
Με την ευκαιρία της επετείου έναρξης του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ, θα ήθελα σήμερα να αναφερθώ σε κάποιους άλλους, εξ ίσου σημαντικούς, Ήρωες της νεότερης ιστορίας της μαρτυρικής Κύπρου.
Η Κύπρος μας την 1η Απριλίου γιορτάζει την 63η επέτειο από την έναρξη του αντιαποικιακού αγώνα της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών.
Η 1η Απριλίου 1955 ήταν η ημέρα που οι Βρετανοί κατακτητές της Μεγαλονήσου βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις αντάρτικες ομάδες που οργάνωσε ο Κύπριος συνταγματάρχης Γεώργιος Γρίβας, γνωστότερος ως “Διγενής”. Το ιστορικό του αγώνα υπάρχει σε αναρίθμητα βιβλία και βέβαια άφθονο στο διαδίκτυο.
Ας σταθούμε λοιπόν σε κάποιους από τους επώνυμους  Ήρωες που θυσιάστηκαν για την μεγάλη ιδέα του αγώνα.
Στις ηρωικές πράξεις της 1ης Απριλίου 1955 η ΕΟΚΑ έχασε το πρώτο της παλληκάρι, τον μαθητή Μόδεστο Παντελή από το Λιοπέτρι. Πέθανε από ηλεκτροπληξία στην προσπάθειά του ν’ αποκόψει ηλεκτροφόρα σύρματα για να επέλθει συσκότιση και να δράσουν πιο αποτελεσματικά οι ομάδες της ΕΟΚΑ στην Αμμόχωστο...
Την ίδια μέρα καταζητήθηκε από την αστυνομία ο τομεάρχης Αμμοχώστου Γρηγόρης Αυξεντίου που ήταν επικεφαλής της ομάδας η οποία έδρασε στην Δεκέλεια. Στις 3 Μαρτίου του 1957 οι Άγγλοι, ύστερα από προδοσία πληροφορήθηκαν το κρησφύγετο του, έριξαν βενζίνη και τον έκαψαν ζωντανό…
Άλλος αγωνιστής κατά την περίοδο της Αγγλικής αποικιοκρατίας ήταν ο Κυριάκος Μάτσης. Για τη δράση του συνελήφθη στις 9 Ιανουαρίου 1956 όμως κατάφερε να δραπετεύσει. Μερικούς μήνες αργότερα, ύστερα από προδοσία, περικυκλώθηκε το κρησφύγετό του και ανατινάχτηκε από τις Βρετανικές δυνάμεις με αποτέλεσμα να βρει το θάνατο…
Ο Μιχαλάκης Καραολής, ένας από τους πιο γνωστούς αγωνιστές, απαγχονίστηκε μαζί με τον συναγωνιστή του Ανδρέα Δημητρίου στις 10 Μαΐου 1956…
Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης δικάστηκε για κατοχή οπλοπολυβόλου. Στις 14 Μαρτίου 1957 απαγχονίστηκε από τους Άγγλους σε ηλικία μόλις 19 ετών...
Ο Ανδρέας Παναγίδης, Έλληνας με Κυπριακή καταγωγή, απαγχονίστηκε από τις Αγγλικές δυνάμεις στις 21 Σεπτεμβρίου 1956 μαζί με τους συναγωνιστές του, Μιχαήλ Κουτσόφτα και Στέλιο Μαυρομάτη…
Ήταν οι σκληροί καιροί. Οι Έλληνες της Κύπρου ονειρεύονταν τη λευτεριά τους από τον Αγγλικό ζυγό και την ένωση με την Μάνα Ελλάδα που όμως δεν έμελε να πραγματοποιηθεί λόγω του γνωστού φαινομένου της εμφύλιας διχόνοιας των Ελλήνων  από τα πανάρχαια χρόνια.
Σήμερα, πάνω από έξι δεκαετίες από την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, ένα μεγάλο τμήμα του εδάφους της Κύπρου βρίσκεται υπό Τουρκική κατοχή, ο θαλάσσιος χώρος της Κυπριακής Δημοκρατίας παραβιάζεται συνεχώς ενώ οι διαπραγματεύσεις για την επίλυση του Κυπριακού βρίσκονται σε αδιέξοδο.
Η Κύπρος είχε ακόμη την “ατυχία” να ανακαλυφθούν κοιτάσματα φυσικού αερίου     στον βυθό της ΑΟΖ της, γεγονός που άνοιξε την όρεξη του επιθετικού γείτονα αλλά και των “συμμάχων” με απρόβλεπτες συνέπειες.
Δυσκολεύομαι να βάλω τελεία στο παρών άρθρο λόγω των ραγδαίων εξελίξεων. 
Απαιτείται, στους δύσκολους αυτούς καιρούς, να διατηρήσουμε υψηλό το εθνικό μας φρόνημά .Η Κύπρος, η Ελλάδα, μας χρειάζονται περισσότερο από ποτέ.
Γι αυτό και θα πρέπει, πάνω από όλα, να είμαστε ενωμένοι. 
Όπως πολύ σωστά είπε ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. “Αυτά που μας ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από εκείνα που μας χωρίζουν”.
Ας το καταλάβουν επιτέλους οι εδώ “ταγοί” μας, οι πράξεις και η συμπεριφορά των οποίων το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να μας διχάζουν και να μας απομακρύνουν ολοένα και περισσότερο από τα κοινά…

Thursday, March 22, 2018

Εσείς τι λέτε;


Τιμή και δόξα στους Αθάνατους Ήρωες του 1821!  
Κάθε χρόνο στις 25 Μαρτίου τιμούμε και γιορτάζουμε τον ξεσηκωμό των υπόδουλων Ελλήνων κατά του Τούρκου δυνάστη για ελευθερία και αυτοδιάθεση.
Και βέβαια η σκέψη μας στρέφεται στους ηγέτες της Επανάστασης, τους Ήρωες του ‘21 που θυσίασαν τη ζωή και τις περιουσίες τους για την ελευθερία της Ελλάδας.
Οι επιφανείς και αφανείς Ήρωες, που όμως δεν έτυχαν ανάλογης μεταχείρισης από το ελεύθερο κράτος και αγνοήθηκαν παντελώς για να επιστρέψει γρήγορα αυτή η ελεύθερη Ελλάδα σε μια νέα καταπίεση. 
Μελετώντας προσεκτικά τον βίο και τους αγώνες των Ηρώων προγόνων μας διαπιστώνει κανείς πόσο αχάριστος μπορεί να είναι ένας λαός στους ανθρώπους εκείνους που θυσιάστηκαν για την πατρίδα τους.    
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Γέρος του Μοριά, καταδικάστηκε σε θάνατο από τον Μαυροκορδάτο, που τελικά μετατράπηκε σε ισόβια, για τη στάση του εναντίον του Οθωνα και κλείστηκε στη γνωστή ποντικότρυπα του Ναυπλίου. Αποφυλακίστηκε με εντολή του βασιλιά και πέθανε στις 4 Φλεβάρη 1843…
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης οδηγήθηκε σε δίκη από τον “πατριώτη” Μαυροκορδάτο και καταδικάστηκε σε θάνατο, που όμως μετετράπη σε πλήρη στρατιωτική καθαίρεση. Δολοφονήθηκε στις 23 Απρίλη 1827 στη Μάχη του Φαλήρου…
Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος κατηγορήθηκε για συνεργασία με τον εχθρό και  δολοφονήθηκε  με βάναυσο τρόπο από “πρωτοπαλίκαρα” του Μαυροκορδάτου στις φυλακές της Ακρόπολης στις 5 Ιουνίου 1825. Ο γενναίος πολεμιστής είχε έρθει σε σύγκρουση με σημαντικούς πολιτικούς της εποχής…
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης φυλακίστηκε για προδοσία και δύο μήνες μετά την αποφυλάκισή του στις 31 Ιανουαρίου 1828 πέθανε στη Βιέννη μέσα σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και μιζέριας...
Η Μαντώ Μαυρογένους, η ευγενική και ρομαντική ηρωίδα της Επανάστασης, απεβίωσε στην Πάρο από την πείνα και την εξαθλίωση και έχοντας δαπανήσει όλη της την περιουσία στον αγώνα…
Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς, συνελήφθη με την κατηγορία της συνωμοσίας και βασανίστηκε φρικτά έως ότου έχασε το φώς του. Έτσι, τυφλός, πεινασμένος, άστεγος και ξεχασμένος θα πεθάνει τον χειμώνα του 1849...
Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης καταδικάστηκε σε θάνατο με την κατηγορία ότι σχεδίαζε την δολοφονία του Οθωνα, όμως αφέθηκε ελεύθερος. Το μόνο πράγμα που του απέμεινε ήταν το φτωχικό του σπίτι κάτω από την Ακρόπολη…
Ο κυβερνήτης Κόμης Ιωάννης Καποδίστριας, αφού πούλησε την τεράστια περιουσία του και διέθεσε όλα του τα χρήματα για την ανόρθωση της Ελλάδας δολοφονήθηκε από τον αδελφό και το γιό του Πετρομπέη Μαυρομιχάλη καθώς “τόλμησε” να τα βάλει με τα μεγάλα τζάκια…
Ο Αντώνης Οικονόμου, που ξεσήκωσε τον λαό της Ύδρας, δολοφονήθηκε από Υδραίους φονιάδες στις 16 Δεκεμβρίου του 1821…
Ο Παναγιώτης Καρατζάς, ο οποίος κήρυξε την Επανάσταση στη Πάτρα δολοφονήθηκε στις 4 Σεπτέμβρη 1821από τον συμπολίτη του Θάνο Κουμανιώτη ύστερα από άνωθεν εντολή…
Αυτά, δυστυχώς, συνέβησαν στη γη των Ηρώων μας. Η αγνωμοσύνη του κράτος σε όλο της το μεγαλείο…
Κι’ έπρεπε να περάσουν χρόνοι πολλοί μέχρι να έρθει η δικαίωση.
Τιμή και δόξα στους Αθάνατους Ήρωες του 1821. Χάρη σε όλους αυτούς ζούμε εμείς ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ!

Wednesday, March 14, 2018

Εσείς τι λέτε;


Ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας…
Λόγω του επικαιρικού χαρακτήρα, θα ήθελα σήμερα να δώσω συνέχεια στο άρθρο μου της περασμένης εβδομάδας.
Και βέβαια αναφέρομαι στο Συλλαλητήριο του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου έξω από το Ελληνικό Προξενείο που σκοπό είχε να δοθεί το μήνυμα στον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας να μην αναγνωρίσει τον όρο “Μακεδονία” στην ονομασία του κρατιδίου των Σκοπίων.
Το Συλλαλητήριο λοιπόν, κατά γενική ομολογία, πέτυχε τον στόχο του. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην συμμετοχή των συμπάροικων, η οποία πάντως ήταν αθρόα.   (Συγκριτικά θεωρείται το μεγαλύτερο σε όγκο ομογενειακό συλλαλητήριο μετά της Αυστραλίας). Αναφέρομαι στην οργάνωση, στα μηνύματα, τα συνθήματα και στον παλμό των συμμετεχόντων.
Ήταν ένα συλλαλητήριο ειρηνικό αλλά και αποφασιστικό, με πρωταγωνιστές απλούς πολίτες που προσήλθαν κατά βάση με γνήσιες ανησυχίες και αγωνίες για την πατρίδα, για την εδαφική ακεραιότητα, την ιστορία και τον πολιτισμό μας.
Το “όνομα” υπήρξε για πολλούς η αφορμή για τη συμμετοχή τους σε αυτή την διαμαρτυρία για να εκφράσουν τον θυμό τους στο πολιτικό κατεστημένο και τα δεινά που βιώνει σήμερα η πατρίδα μας. Το συλλαλητήριο σε καμία περίπτωση δεν είχε κομματικό χαρακτήρα, κάτι που δείχνει απόλυτη ωριμότητα.
Προβληματίζει η αποχή των “πρωτοβάθμιων” οργανισμών μας όπως της ΕΚΜΜ, αποκλειστική σχεδόν ενασχόληση της οποίας τα τελευταία χρόνια είναι η επισκευή και ανέγερση υψηλού κόστους ναών λατρείας, ανεξαρτήτως υποχρεώσεων και συνεπειών…
Για το τοπικό Κογκρέσο τα σχόλια περιττεύουν αφού εξακολουθεί να βρίσκεται σε πλήρη  ανυπαρξία. Όσο για την Παμμακεδονική, η οποία κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να είχε οργανώσει το συλλαλητήριο, όπως και σε άλλες πόλεις, αρκέστηκε σε ένα μήνυμα του προέδρου της που ανεγνώσθη μαζί με τα άλλα μηνύματα της ημέρας. Έστω…
Οι έντονες διαμαρτυρίες πάντως συνεχίζονται και από ότι φαίνεται δεν πρόκειται να σταματήσουν έως ότου η ελληνική ηγεσία απορρίψει τη σύνθετη ονομασία.
Μαθαίνουμε ότι ενωμένη η Ομογένεια θα συμμετάσχει στη διαδήλωση της Νέας Υόρκης για την Μακεδονία αυτή την Κυριακή 18 Μαρτίου με διοργανωτές την Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης, την Παμμακεδονική Ένωση ΗΠΑ και το Ελληνοαμερικανικό Κογκρέσο. Μαθαίνουμε ακόμη ότι τελικά λύθηκαν οι παρεξηγήσεις και η ΑΧΕΠΑ  - προς τιμήν της - θα δώσει κι αυτή μαζικά το παρών.
Εξ άλλου, στο συλλαλητήριο θα παρευρεθεί και θα μιλήσει ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος, ο οποίος κάλεσε τους ιερείς και τους πιστούς να συμμετάσχουν. 
Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΟΕΣ Νέας Υόρκης, το Συλλαλητήριο αναμένεται να ξεπεράσει κάθε προσδοκία από άποψη συμμετοχής…
Ας σταθούμε λοιπόν στα θετικά. Ας παραδειγματιστούμε από τις κινητοποιήσεως των ανά την υφήλιο ομογενειακών Οργανώσεων και ας αφήσουμε στην άκρη εγωισμούς και μικροπολιτικά. Η Ελλάδα μας ζει δύσκολες στιγμές και ως Έλληνες - πιστεύω - είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε το καθήκον μας ασκώντας την όποια επιρροή μας στα κέντρα λήψης των αποφάσεων.
Ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας. Για την ιστορία, τον πολιτισμό, την θρησκεία,
την Ελλάδα μας…

Tuesday, March 6, 2018

Εσείς τι λέτε;


Γιατί θα πάω στο Συλλαλητήριο για την Μακεδονία
Σκοπός των συλλαλητηρίων για την Μακεδονία είναι να ενωθούν όλοι οι Έλληνες και φιλέλληνες και να δώσουν την απάντησή τους στην κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα, ζητώντας να μην υπάρχει ο όρος “Μακεδονία” στην ονομασία του κράτους των Σκοπίων.
Θεωρείται αναμφισβήτητη πλέον η διαπίστωση ότι τα μεγάλα συλλαλητήρια στην Θεσσαλονίκη την Αθήνα και αλλού στέφτηκαν με απόλυτη επιτυχία.
Ως εκ τούτου, το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο, σε συνεργασία με τοπικούς οργανισμούς και άλλους φορείς, προχωρούν προς την αυτή κατεύθυνση.
Την ερχόμενη Κυριακή 11 Μαρτίου 2018 το ΕΚΚ διοργανώνει συλλαλητήριο για την Μακεδονία έξω από το Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στο Μόντρεαλ.
Βέβαια, για πολλούς το συλλαλητήριο είναι μία εξέγερση. Μια αντίδραση από έναν ταλαιπωρημένο λαό που νιώθει πως τον λεηλάτησαν, τον ταπεινώνουν και προσπαθούν να αλλοιώσουν την ιστορία του.
Είναι η έκφραση της αγωνίας και του φόβου να του πάρουν την Βόρεια Ελλάδα, την     κυριαρχία στο Αιγαίο, την Κύπρο… Είναι ένα STOP στο ξεπούλημα της πατρίδας μας. 
Είναι ακόμη ένα ξέσπασμα του ελληνικού λαού ενάντια στην προδοσία της Μακεδονίας μας.
Η Ελλάδα ζει σε δύσκολους καιρούς. Οικονομικά, επαγγελματικά, κοινωνικά, πολιτικά, χωρίς ουσιαστικά να υπάρχει φώς στο τέλος του τούνελ. Ο ελληνικός λαός σήμερα πληρώνει βαρύ τίμημα για την κακοδιαχείριση, τις αμαρτίες και τις προδοσίες δεκαετιών.
Δυστυχώς, οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις ούτε τη διάθεση είχαν αλλά ούτε και τη δυνατότητα να πουν όχι στους ξένους ότι κι αν τους ζήτησαν. Δεν χωρεί καμία πλέον αμφιβολία ότι οι τωρινοί βουλευτές (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) θα μπορούσαν κάλλιστα να πουλήσουν τους Έλληνες προκειμένου να διατηρήσουν την καρέκλα και τον παχουλό “επιούσιο”.
Και όπως δείχνουν τα πράγματα, η μεγάλη πλειοψηφία της πολιτικής τάξης της χώρας έχει ήδη δώσει και το όνομα της Μακεδονίας και οτιδήποτε άλλο θέλουν να πάρουν από την πατρίδα μας. Τα διαβάζουμε, τα ακούμε και τα βλέπουμε καθημερινά...
Μέσα λοιπόν από τα μεγάλα συλλαλητήρια το καταπιεσμένο, ταπεινωμένο και ποδοπατημένο αίσθημα του ελληνικού λαού βρήκε τον τρόπο να ξεσπάσει μιας και το φιλότιμο, η ομοψυχία και η αποφασιστικότητα βρίσκονται βαθιά στο DNA των Ελλήνων.
Γι αυτούς τους λόγους λοιπόν και ανεξάρτητα από την επιτυχία και το αποτέλεσμα του αυριανού συλλαλητηρίου, θα βρίσκομαι κι εγώ εκεί να ενώσω τη φωνή μου με τη φωνή εκείνων που αγαπούν την πατρίδα και τη θέλουν ελεύθερη και ακέραια.
Θα πάω στο συλλαλητήριο γιατί τ’ αδέλφια μας στην Ελλάδα δεν έχουν πολλά περιθώρια να υποστούν μία ακόμα εθνική ήττα…
Θα πάω στο συλλαλητήριο γιατί αν δοθεί το όνομα Μακεδονία στους σκοπιανούς είμαι βέβαιος ότι θα ακολουθήσουν και άλλες υποχωρήσεις, στο Αιγαίο, τη Θράκη, την Κύπρο και ποιος ξέρει που αλλού ακόμα…
Θα πάω στο συλλαλητήριο επειδή είμαι βιολογικό παιδί της Κύπρου, του Αιγαίου και της Μακεδονίας...
Θα πάω ακόμη στο συλλαλητήριο επειδή οι παππούδες μου έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα και τη λευτεριά…
Ζήτω η Μακεδονία
Ζήτω η Κύπρος
Ζήτω η Ελλάδα μας!

Tuesday, February 27, 2018

Εσείς τι λέτε;


Τι γιορτάζουμε τελικά την Ημέρα της Γυναίκας;
Στις 8 Μαρτίου γιορτάζεται παγκοσμίως η Ημέρα της Γυναίκας.
Το ιστορικό της επετείου είναι λίγο πολύ γνωστό και η στήλη έχει ασχοληθεί επανειλημμένα κατά το παρελθόν. Τι ακριβώς όμως σημαίνει η έννοια “Γυναίκα” και πως την αντιλαμβάνονται οι διάφορες κοινωνίες;
Έψαξα και βρήκα κάποιες ενδιαφέρουσες αναφορές οι οποίες σχετίζονται με την πορεία της γυναίκας στο πέρασμα του ελληνικού κυρίως χρόνου, τις οποίες θα ήθελα να μοιραστώ σήμερα μαζί σας..
Στην αρχαία Αθήνα, επί αιώνες, η γυναίκα από μικρή ηλικία βρισκόταν υπό την εξουσία του πατέρα, του αδελφού ή συζύγου της. Ήταν κλεισμένη διαρκώς στο γυναικωνίτη, δε μετείχε καθόλου στην κοινωνική ζωή, ούτε μπορούσε να έχει γνώμη για τα βασικά θέματα. Παντρεύεται πολύ νέα και για την υπόλοιπη ζωή της εγκαθίσταται στον γυναικωνίτη του συζυγικού της σπιτιού...
Στην αρχαία Σπάρτη, αντίθετα, η γυναίκα απολάμβανε μεγάλα προνόμια. Ήταν χειραφετημένη και είχε αυξημένα προνόμια και αρμοδιότητες στην σπαρτιάτικη κοινωνία. Ο σύζυγος, μετά την ερωτική τους συνάντηση, επέστρεφε στους κοιτώνες του έως ότου συμπλήρωνε τα 30 έτη του, έτοιμος πλέον να αναλάβει τις οικογενειακές του ευθύνες…
Στο Βυζάντιο, σύμφωνα με τη νομοθεσία, η θέση της γυναίκας ήταν κατώτερη από τη θέση του άντρα. Τα κορίτσια από πολύ μικρά υποχρεώνονταν να παντρευτούν όποιον διάλεγε ο πατέρας τους ή πήγαιναν σε μοναστήρι. Τότε ουσιαστικά αρχίζει και ο θεσμός της προίκας. Η ιδανική γυναίκα έπρεπε να είναι πλήρως υποταγμένη στον πατέρα, αδελφό ή σύζυγο της και η κύρια απασχόληση της ήταν τα οικιακά…
Στους νεώτερους χρόνους, η βιομηχανική επανάσταση συνέβαλε στην αναθεώρηση και κατάρριψη πολλών θεσμών και ιδεών και το φεμινιστικό κίνημα, που ξεκίνησε πριν από μισό περίπου αιώνα, συνετέλεσε στην έξοδο της γυναίκας στον εργασιακό χώρο για να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της διαμορφωθείσης κοινωνίας. Οι βασικοί λόγοι για τους οποίους μία γυναίκα βρίσκει σήμερα δουλειά είναι για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά της και ακόμη να νιώθει χειραφετημένη και ανεξάρτητη.
Σύμφωνα  με έρευνες, οι γυναίκες με ένα εργασιακό ωράριο 40 ωρών και με πολύωρες οικογενειακές υποχρεώσεις, προσπαθούν να ισορροπήσουν τους ρόλους τους και αυτό εις βάρος της προσωπικής και οικογενειακής τους ζωής. 
Πολλές νέες γυναίκες απορροφημένες από τα επαγγελματικά τους καθήκοντα δείχνουν να αφήνουν ξεχασμένη την ποιότητα ζωής και τις σχέσεις με το άλλο φύλο.
Αρκετές δεν έχουν χρόνο και διάθεση για σχέσεις, νιώθουν ανικανοποίητες από τις ”επιτυχίες” τους, ακολουθούν ανελλιπώς την μόδα και το ρεύμα της εποχής.
Το τίμημα πάντως είναι πολύ υψηλό. Οι σχέσεις των δύο φύλλων στην σύγχρονη κοινωνία έχουν δραματικά μετασχηματιστεί. Ο τρόπος ζωής, το κυνηγητό της ανάδειξης και επιτυχίας σε συνδυασμό με τις καταναλωτικές απαιτήσεις έχουν οδηγήσει στην απώλεια της επικοινωνίας των ζευγαριών. Το ποσοστό διαζυγίων στον Καναδά, σύμφωνα με τα τελευταία στατιστικά στοιχεία, έχει ξεπεράσει το 50% ενώ στην Ελλάδα ανέρχεται στο 40%.  
Με βάση λοιπόν των ως άνω ιστορικών αναφορών, των κοινωνικών εξελίξεων και των αδιάψευστων στατιστικών στοιχείων, αναρωτιέται κανείς τι γιορτάζουμε τελικά στις 8 Μαρτίου;
Την “απελευθέρωση” ή τον “εγκλωβισμό” της παγιδευμένης στους πολλαπλούς ρόλους και ευθύνες της ζωής σύγχρονης γυναίκας;

Wednesday, February 21, 2018

Εσείς τι λέτε;

Αδιανόητη “αναθεώρηση” ιστορικών γεγονότων…
Στην σημερινή εποχή των μεγάλων αντιθέσεων, του ξεπουλήματος των συνειδήσεων, των ιστορικών παραχαράξεων, της ηθικής αμφισβήτησης και της παραπλάνησης των λαών, τα πάντα πλέον θεωρούνται επιτρεπτά…
Το παρόν άρθρο μου αναφέρεται σε μία σημαντική απόφαση της Γερουσίας του Καναδά η οποία πάντως - αν και αμφιλεγόμενη - πέρασε στα “ψιλά γράμματα”.
Αναδημοσιεύω την είδηση από το φύλο των “Ελληνοκαναδικών Νέων”, της 9ης Φεβρουαρίου 2018:
“Η Γερουσία του Καναδά υπερψήφισε την αλλαγή ενός στίχου του Εθνικού Ύμνου ώστε να επιτευχθεί η ουδετερότητα ως προς τα δύο φύλα. Συγκεκριμένα, ο στίχος “αληθινή πατριωτική αγάπη σ' όλους τους γιους σου διέταξε” άλλαξε σε “… σε όλους μας διέταξε”.
Το σχετικό νομοσχέδιο για την αλλαγή του Εθνικού Ύμνου δημιουργήθηκε από τη γερουσιαστή των Φιλελευθέρων Mauril Belanger, η οποία στην εισήγησή της έκανε λόγο για στίχους που οδηγούν στην “φυλετική ουδετερότητα”.
Για την ιστορία, ο Εθνικός Ύμνος γράφτηκε στα γαλλικά το 1880 από τον Γαλλοκαναδό Sir Adolphe Basile Routhier, ενώ η αγγλική έκδοση κυκλοφόρησε το 1908 από τον Robert Stanley Weir. Eκτοτε, έχει αλλάξει δύο φορές. Το 1913 π.χ. έγινε αλλαγή για να τιμήσει τους στρατιώτες που μετέβαιναν στην Ευρώπη ώστε να πολεμήσουν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ακολούθησαν 12 νέες προσπάθειες να αλλάξει ο στίχος που αναφέρεται στους περί τους “υιούς”, όμως μόλις πρόσφατα πέρασε το νομοσχέδιο.
Πριν προχωρήσω θα ήθελα να διευκρινίσω ότι τάσσομαι αυστηρά κατά κάθε μορφής διακρίσεων. Πιστεύω πως άνδρες και γυναίκες πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις στην κοινωνία.
Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με μία ιστορική περίοδο κατά την οποία ο ρόλος της γυναίκας ήταν τελείως διαφορετικός από τον σημερινό και κάθετα αντίθετος από τον ρόλο των “υιών” οι οποίοι έδωσαν τη ζωή τους μαχόμενοι στη πρώτη γραμμή, γεγονός άλλωστε που ενέπνευσε τον στιχουργό
Συνεπώς, ο συγκεκριμένος στίχος εκφράζει απόλυτα την κοινωνική πραγματικότητα της εποχής. Το εύλογο ερώτημα που τίθεται στην προκειμένη περίπτωση είναι το εξής: Έχουμε το δικαίωμα να “αναθεωρούμε” ιστορικά γεγονότα σύμφωνα με τις διαμορφούμενες καταστάσεις. και ιδιαιτερότητες της εποχής;
Σήμερα - καλώς κακώς - (κατ’ εμέ κακώς) όταν μιλάμε για φύλα, δεν περιοριζόμαστε  πλέον στα δύο φυσιολογικά φύλλα, δηλαδή του ανδρός και της γυναικός. Πολλές  δυτικές χώρες, όπως ο Καναδάς, έχουν προ πολλού περάσει στη νομική αναγνώριση της ταυτότητας του λεγόμενου τρίτου φύλου στο οποίο υπάγονται άτομα διαφορετικού σεξουαλικού προσανατολισμού. Όπως οι ομοφυλόφιλοι, οι αμφιφυλόφιλοι, οι λεσβίες, οι τρανς, κ.α.   
Αναρωτιέμαι λοιπόν, ταύτης τοίνυν της λογικής, τι θα προέκυπτε εάν παρ’ ελπίδα η “κοινότητα” των ομοφυλόφιλων απαιτούσε νέα τροποποίηση του στίχου από “υιούς” σε “γκέι”; Και ποιος θα τολμούσε να αντιταχθεί στο κεκτημένο πλέον αυτό δικαίωμα;
Φανταστείτε για λίγο μία ενδεχόμενη αλλαγή της αρχαίας ελληνικής φράσης “ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος” σε “Κίναιδων επιφανών…”
Φανταστείτε ακόμη το ισχυρό τρίξιμο των οστών του ιστορικού Θουκυδίδη!

Wednesday, February 14, 2018

Εσείς τι λέτε;


Ούθ’ ύεται ούθ’ ηλιούται…
Οι ομογενείς της Αμερικής, τέταρτης και πέμπτης πλέον γενιάς, καταρρίπτουν για άλλη μία φορά τον μύθο της πλήρους αφομοίωσης και του Μέλτινγκ Ποτ, με την ξεκάθαρη πατριωτική θέση που παίρνουν στα εθνικά μας θέματα. 
Ελληνοαμερικανοί και φιλέλληνες είναι αποφασισμένοι να φωνάξουν για άλλη μία φορά “Η Μακεδονία είναι Ελληνική” στην μεγάλη παρέλαση της Νέας Υόρκης τον Μάρτιο, όπου εφέτος προβλέπεται το αδιαχώρητο.
Μαθαίνουμε ότι οι εκπρόσωποι των ομογενειακών ομοσπονδιών στις ΗΠΑ   συναντώνται την ερχόμενη εβδομάδα για να συζητήσουν τη διοργάνωση ενός παναμερικανικού συλλαλητηρίου. Μάλιστα, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης, Πέτρος Γαλάτουλας που εκπροσωπεί 204 οργανώσεις και χιλιάδες μέλη, εκτιμά ότι πολλοί από τα 4.000.000 ελληνικής καταγωγής που ζουν σήμερα στις ΗΠΑ θα σπεύσουν να δώσουν το παρών από όλες τις Πολιτείες.
Οι παράγοντες της οργανωμένης ομογένειας είναι μάλιστα αποφασισμένοι να επισκεφτούν τον Λευκό Οίκο προκειμένου να μη γίνει αποδεκτή από την αμερικανική ηγεσία μία σύνθετη ονομασία που θα περιλαμβάνει τον όρο “Μακεδονία”.
Μεγάλα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία, ως γνωστόν, έχουν ήδη διοργανωθεί με   πλήρη επιτυχία από τον ελληνισμό της ομογένειας. Στην Στουτγάρδη χιλιάδες Έλληνες της περιοχής συγκεντρώθηκαν στο δημαρχείο της πόλης και πραγματοποίησαν πορεία στους δρόμους. Στην Αγγλία, Έλληνες σε κεντρικά σημεία του Λονδίνου και του Μάντσεστερ πραγματοποίησαν πορείες φωνάζοντας συνθήματα για τη Μακεδονία και έψαλλαν τον εθνικό ύμνο. Το δικό τους μήνυμα έστειλαν ομογενείς της Αυστραλίας για τις διαπραγματεύσεις της ονομασίας των Σκοπίων εκφράζοντας την αντίθεσή τους στη χρήση του όρου Μακεδονία ή κάποιου παραγώγου. Στο Τορόντο, εκατοντάδες Έλληνες αψηφώντας το τσουχτερό κρύο συγκεντρώθηκαν στην πλατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και διαδήλωσαν υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας και έπεται συνέχεια… Εύγε τους!
Οπτικοακουστικό υλικό σχετικό με τις ενέργειες των απανταχού ομογενών υπάρχει άφθονο στο διαδίκτυο.
Εν τω μεταξύ στην “ζωντανή”, κατά τα άλλα, παροικία μας, της υποδειγματικής υποτίθεται οργάνωσης και των υπηρεσιών υψηλού κύρους, των μεγαλεπήβολων κτιρίων και επιβλητικών ναών, των ζηλευτών σχολείων και οργανώσεων, σ’ αυτή την παροικία της τεράστιας κινητής και ακίνητης περιουσίας, κάπου φαίνεται πως πάγωσε ο πατριωτικός χρόνος.    
Το Εθνικό ακόμη “τεστάρει τα νερά” ενώπιον ολίγων ταγμένων οπαδών…
Η Παμμακεδονική με το τοπικό “συσκέπτονται” ενώπιον των υπολοίπων ολίγων ταγμένων οπαδών…  
Η ταλαίπωρη “Μείζονος” τρέχει και δεν προφταίνει να συγυρίσει τα ασυγύριστα…
Και τα εναπομείναντα απολλωλά μέλη δεν ξέρουν πλέον με ποιους να πάνε και ποιους ν’ αφήσουν…
Αλήθεια, που είναι εκείνοι οι γνήσιοι ελληνάρες που οργάνωναν τα ανεπανάληπτα ογκώδη συλλαλητήρια για το Κυπριακό το 1974 και για το Μακεδονικό το 1992, π.χ.; Που “στρίμωχναν” κυβερνήσεις, καλούσαν πολυήμερα σεμινάρια και συνέδρια, ανοιχτές συζητήσεις, φόρουμ… Οι τόσοι αγωνιζόμενοι συμπατριώτες, επώνυμοι και ανώνυμοι; 
Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι Τούρκοι, με την πλήρη ανοχή των συμμάχων στο ΝΑΤΟ και στην Ευρώπη, απειλούν ότι θα εισβάλουν στο Αιγαίο, αλωνίζουν στα Ίμια, παρενοχλούν εντός της Κυπριακής ΑΟΖ και “λιμπίζονται” τη Θράκη…
Οι ψευτομακεδόνες των Σκοπίων πάλι διεκδικούν ως Македонија ελληνικά μας εδάφη,  τη Θεσσαλονίκη ακόμη και τα παράλια της Λάρισας!
Ποιος ξέρει τι άλλο ήθελε προκύψει έως ότου η εφημερίδα οδηγηθεί στο πιεστήριο. 
Τι να πούμε; Εδώ κόσμος χάνεται και οι ταγοί ημών Ούθ’ ύεται ούθ’ ηλιούται…