Πώς θα ήταν οι ΗΠΑ σήμερα με την Κάμαλα Χάρις στο τιμόνι;

Ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ γιορτάζει τον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του, εφαρμόζοντας τη στρατηγική «America First» με δασμούς και αυστηρή μεταναστευτική πολιτική, πολλοί αναλυτές και πολίτες αναρωτιούνται: Πώς θα έμοιαζε η Αμερική του 2026 αν η Κάμαλα Χάρις βρισκόταν σήμερα στο Οβάλ Γραφείο; Στο υποθετικό σενάριο της προεδρίας Χάρις, η αμερικανική οικονομία δεν θα επικεντρωνόταν στους οριζόντιους δασμούς, αλλά στην ενίσχυση της μεσαίας τάξης. Αντί για την αποδόμηση του ομοσπονδιακού κράτους και τις εμπορικές εντάσεις, η διακυβέρνηση Χάρις θα είχε πιθανότατα οικοδομηθεί πάνω στους πυλώνες της προστασίας των κοινωνικών δικαιωμάτων και της ενίσχυσης των διεθνών συμμαχιών. Φορολογικές ελαφρύνσεις: Θα βρισκόμασταν ήδη στην εφαρμογή της διευρυμένης φορολογικής πίστωσης για παιδιά, ένα μέτρο που η Χάρις θεωρούσε κεντρικό για την καταπολέμηση της παιδικής φτώχειας. Στέγαση: Αντί για απελάσεις που επηρεάζουν το εργατικό δυναμικό στις κατασκευές, η Χάρις θα πίεζε για το πρόγραμμα επιδότησης $25.000 για την πρώτη κατοικία και την κατασκευή 3 εκατομμυρίων νέων κατοικιών. Ακρίβεια: Θα βλέπαμε πιθανώς την πρώτη ομοσπονδιακή νομοθεσία κατά της «αισχροκέρδειας» στα τρόφιμα, μια αμφιλεγόμενη αλλά κεντρική υπόσχεση της εκστρατείας της. Δικαιώματα και κλίμα: Σε αντίθεση με τη συντηρητική στροφή του Ανώτατου Δικαστηρίου που ενθαρρύνεται από τη σημερινή κυβέρνηση, η πρόεδρος Χάρις θα είχε θέσει ως απόλυτη προτεραιότητα την κωδικοποίηση των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων σε ομοσπονδιακό νόμο. Στο μέτωπο της κλιματικής αλλαγής, οι ΗΠΑ δεν θα αποχωρούσαν από τις διεθνείς συμφωνίες. Αντιθέτως, θα επιτάχυναν την πράσινη μετάβαση, επενδύοντας δισεκατομμύρια σε καθαρή ενέργεια και ηλεκτροκίνηση. Στην εξωτερική πολιτική, η διαφορά θα ήταν χαοτική. Η Χάρις θα διατηρούσε την παραδοσιακή γραμμή στήριξης προς το Κίεβο και τη στενή συνεργασία με τους Ευρωπαίους συμμάχους, αποφεύγοντας τις απειλές για αποχώρηση από τη Συμμαχία. Αν και θα παρέμενε σταθερή στη στήριξη του Ισραήλ, η ρητορική της θα ήταν πολύ πιο πιεστική για την προστασία των αμάχων στη Γάζα και τη λύση των δύο κρατών. Όσον αφορά το Κογκρέσο, η προεδρία Χάρις δεν θα ήταν απαραίτητα στρωμένη με ροδοπέταλα. Με ένα Κογκρέσο που πιθανότατα θα παρέμενε εχθρικό ή οριακά ελεγχόμενο, πολλές από τις ριζοσπαστικές της προτάσεις θα έβρισκαν τοίχο. Η χώρα θα βίωνε ίσως ένα διαφορετικό είδος «παράλυσης», με συνεχείς δικαστικές προσφυγές κατά των ομοσπονδιακών αποφάσεων. Συμπερασματικά, η Αμερική της Κάμαλα Χάρις θα ήταν μια χώρα της «συνέχειας» και της κοινωνικής μεταρρύθμισης, σε αντίθεση με την Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ που είναι η χώρα της «ρήξης» και της αναθεώρησης. Αν η πρώτη θα ήταν καλύτερη από τη δεύτερη, παραμένει ένα ερώτημα που μόνο η ιστορία και οι ψηφοφόροι στην κάλπη του 2024 αποφάσισαν να απαντήσουν...