Εσείς τι λέτε;

«Εθνική» χορηγία στην παραχάραξη!

Είναι κάποια πράγματα που με κάνουν να πιστεύω ότι ορισμένοι θέλουν να μας δημιουργήσουν μια εικόνα διαφορετική έτσι ώστε να διευκολύνουν την επίτευξη των στόχων τους.
Πρόσφατα το κανάλι ΣΚΑΙ πρόβαλε την τηλεοπτική σειρά «Γεννήθηκα το 1821» για την Ελληνική Επανάσταση.
Από περιέργεια ξεκίνησα να διαβάζω στο διαδίκτυο αποσπάσματα και ειλικρινά προβληματίστηκα…
«ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΤΟ 1821 ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΞΕΣΠΑΣΕ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΩΝ! (Ήξερα ότι ήταν επανάσταση…)
... ΗΜΟΥΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΟΤΑΝ ΕΚΑΨΑΝ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ. ΠΡΩΤΑ ΗΡΘΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΚΛΕΨΑΝ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ. ΗΡΘΑΝ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕ ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ. ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΣ ΕΚΑΨΕ ΤΟ ΧΩΡΙΟ. ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΥΠΑΚΟΥΣΑΜΕ!
(Και το απίθανο…)
«ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ, ΛΕΕΙ Η ΜΑΜΑ. ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΑΓΜΑ. ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΛΑ ΚΑΚΑ Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΠΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΜΑΖΙ!»
Και συνεχίζει την ιστοριούλα άνευρη, μιλώντας για μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας μας, την έξοδο του Μεσολογγίου.
«ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΞΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΜΕ ΤΟ ΓΑΙΔΟΥΡΑΚΙ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΚΑΙ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΣΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ ΚΕΡΔΗΘΗΚΕ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΣ. Ο ΞΕΝΟΣ ΕΦΕΡΕ ΚΑΙ ΑΛΕΥΡΙ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΑ!».
(Πότε τα πρόλαβε αλήθεια!)
Υπάρχουν τελευταία τόσες θεωρίες για την Ελληνική Επανάσταση. Λαμπρές στιγμές, θολές και μαύρες. Δεν δέχομαι όμως να μου πουλάνε παιδική ιστορία γράφοντας τις φράσεις που διαβάσατε παραπάνω. Δεν δέχομαι το ξήλωμα και το στρογγύλεμα των αξιών μου, των αρχών μου και της ιστορίας μας. Καμία αντίρρηση στην κριτική και στην έρευνα, αλλά όχι στην αυτομαστίγωση, και στην καθαίρεση των εννοιών στα πλαίσια μιας δήθεν υπεράνω και «σύγχρονης» αντίληψης
(ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΑΓΜΑ. ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΛΑ ΚΑΚΑ Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ! )
Για τους γράφοντες προφανώς η Ελληνική Επανάσταση έγινε σε φάση συνωστισμού σε κάποια προκυμαία. Ελπίζω, αυτά που γράφτηκαν να γράφτηκαν λόγω άγνοιας, έλλειψης ταλέντου ή βιασύνης να βγει το προϊόν εγκαίρως στην αγορά . Σε διαφορετική περίπτωση θα μπορούσε να πει κανείς ότι άλλα είναι τα ελατήρια για την συγγραφή τέτοιων κειμένων. Ελατήρια του χειρίστου είδους… Ελπίζω η τοπική ελληνική διπλωματία, η Μητρόπολη , οι κοινότητες και οργανισμοί μας να μην συμμερίζονται τέτοιες «απόψεις».
Φυσικά υπάρχουν και άλλα ερωτήματα όπως γιατί ο ΣΚΑΙ άφησε «αχαλίνωτο» αυτό το κείμενο και γιατί η Εθνική Τράπεζα έκανε την χορηγία στην παραχάραξη!

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Κουρεμένη επέτειος...                                                                    

Ενώ η παροικία μας ετοιμάζεται να γιορτάσει την Εθνική Παλιγγενεσία, σε αναζήτηση σπόνσορα και χορηγού για τη διοργάνωση εορταστικών εκδηλώσεων και των καθιερωμένων δεξιώσεων για την επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821 στις ανά τον κόσμο πρεσβείες και προξενεία βρίσκονται οι έλληνες διπλωμάτες, καθώς φέτος το Υπουργείο Εξωτερικών δεν απαγόρευσε όπως πέρυσι τον εορτασμό (πάλι καλά), αλλά δεν εγκρίνει καμία δαπάνη για τις εκδηλώσεις.
Ως γνωστόν, πέρυσι το ΥΠΕΞ με εγκύκλιό του προς όλες τις διπλωματικές αρχές στο εξωτερικό επέβαλε τη ματαίωση των καθιερωμένων δεξιώσεων για την Εθνική Επέτειο για λόγους ...οικονομίας και μάλιστα είχε απαντήσει αρνητικά στα αιτήματα των διπλωματών για διοργάνωση των εκδηλώσεων με χορηγία ελλήνων ομογενών!
Στην εγκύκλιο που έστειλε φέτος ο γενικός διευθυντής πρέσβης, Γιώργος Παΐζης, αφήνει στη διακριτική ευχέρεια του κάθε επικεφαλής διπλωματικής αρχής το εάν θα παραθέσει την καθιερωμένη δεξίωση για την Εθνική Επέτειο, διευκρινίζοντας όμως ότι δεν πρόκειται να εγκριθεί κανένα πρόσθετο κονδύλι.
Συνεπώς, η φετινή εγκύκλιος δεν απαγορεύει τη διοργάνωση της δεξίωσης, εφόσον όμως εξευρεθούν άλλοι πόροι, στέλνοντας έτσι το μήνυμα για αναζήτηση χορηγιών που θα καλύψουν τα έξοδα της συγκεκριμένης εκδήλωσης, μια και τα έξοδα παράστασης μετά τις περικοπές δεν υπερβαίνουν για μεγάλα προξενεία τα 180 ευρώ τον μήνα...
Οι συνεχείς περικοπές στα λειτουργικά έξοδα των πρεσβειών και των προξενείων έχει σαν αποτέλεσμα να οδηγήσει σε ασφυξία τους βασικούς μοχλούς άσκησης εξωτερικής πολιτικής.
Και αντί το Υπουργείο Εξωτερικών να παραδεχθεί την γκάφα της κατάργησης λόγω «οικονομικής κρίσης» του εορτασμού της εθνικής επετείου από τις πρεσβείες στο εξωτερικό, επανήλθε δυστυχώς με νέα εγκύκλιο που κάνει ακόμη χειρότερα τα πράγματα, απορρίπτοντας το αίτημα πολλών πρεσβευτών και προξένων να διοργανώσουν αδαπάνως για το ελληνικό δημόσιο την καθιερωμένη δεξίωση, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι πρέπει να υπάρξει -τονίζεται - ενιαία εικόνα σε όλες τις ελληνικές διπλωματικές αποστολές!
Τι να πει κανείς; Στο κουρείο και η φετινή επέτειος!

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Η σημερινή «κατώτερη» γυναίκα

Σε λίγες μέρες θα «γιορτάσουμε» ξανά την Ημέρα της Γυναίκας.

Ένα αιώνα μετά την καθιέρωση της Διεθνούς Ημέρας η γυναίκα έχει πολύ δρόμο ακόμα να διανύσει προκειμένου να αποκτήσει ισάξια κοινωνική αντιμετώπιση με τους άντρες.

Δυστυχώς, η ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων και η βία κατά των γυναικών δεν έχουν εξανεμιστεί.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της UNICEF, κάθε χρόνο 600.000 -800.000 κορίτσια που έχουν φθάσει σε ηλικία υποχρεωτικής φοίτησης δεν εγγράφονται στο σχολείο, είτε γιατί εμποδίζονται από τις οικογένειές τους είτε λόγω πρακτικών δυσκολιών. (Το θέμα της φετινής Ημέρας είναι η Εκπαίδευση) . Σε ότι αφορά το ποσοστό συμμετοχής των γυναικών στην αγορά εργασίας, αυτό παραμένει εξαιρετικά χαμηλό: κάτω του 25%!

Εξ άλλου, η βία κατά των γυναικών συνεχίζεται αμείωτη σε ολόκληρο τον κόσμο και δυστυχώς είναι κεκαλυμμένη. Ποσοστό 20 - 25% των γυναικών στις ανεπτυγμένες χώρες έχουν υποστεί σωματική, σεξουαλική και οικογενειακή βία τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους!

Το φάσμα της ανεργίας φαίνεται ότι απειλεί περισσότερο τις γυναίκες αφού σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία οι γυναίκες έχουν υψηλότερο κίνδυνο να μείνουν άνεργες.

Η μέση αμοιβή για τους άνδρες είναι υψηλότερη περίπου κατά 16% από εκείνη των γυναικών.

Σημαντικές είναι οι διαπιστώσεις που προκύπτουν και για το ωράριο απασχόλησης των γυναικών. Μία στις τέσσερις γυναίκες εργάζεται με μειωμένο ωράριο και τρεις στις τέσσερις με μερική απασχόληση.

Μία άλλη διαπίστωση που προκύπτει είναι ότι στις περισσότερες χώρες οι άνδρες κατέχουν τα περισσότερα διευθυντικά πόστα σε σχέση με τις γυναίκες .

Αν και έχει αυξηθεί η παρουσία των γυναικών στα κοινοβούλια όλου του κόσμου, οι άντρες βουλευτές εξακολουθούν να αποτελούν την πλειοψηφία. Θετικά πάντως είναι τα ποσοστά για το προσδόκιμο ζωής της γυναίκας, όπου ο μέσος όρος είναι 81,5 χρόνια για τις γυναίκες και 75,4 χρόνια για τους άνδρες.

Κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου χιλιάδες εκδηλώσεις διοργανώνονται σε όλο τον κόσμο για να τιμήσουν την γυναίκα.

Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας είναι επίσημη αργία στην Αρμενία, τη Ρωσία, το Αζερμπαϊτζάν, τη Λευκορωσία, τη Βουλγαρία, το Καζακστάν, τη Μολδαβία, τη Μογγολία, το Τατζικιστάν, την Ουκρανία, το Ουζμπεκιστάν και το Βιετνάμ.

Στον Καναδά, η θέση της γυναίκας (ευτυχώς) βρίσκεται σε καλύτερη μοίρα.

Προσωπικά πιστεύω στη Ημέρα της Γυναίκας. Απλώς θεωρώ πως ο σεβασμός προς αυτήν πρέπει να είναι καθημερινός και όχι μόνο μια φορά το χρόνο στις 8 Μαρτίου…

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης

tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Mafish Fayda!

Πενήντα χρόνια μετά τη μαζική έξοδο των ελλήνων από την Αίγυπτο, ένα νέο κύμα επαναπατρισμού αντιμετωπίζουν και πάλι οι λιγοστοί εναπομείναντες ομογενείς στην χώρα των Φαραώ. Τουλάχιστον 100 από τους 600 έλληνες που διαμένουν σήμερα στην Αλεξάνδρεια ζήτησαν να επαναπατριστούν με την βοήθεια της ελληνικής κυβέρνησης. Μεγαλύτερος είναι ο αριθμός όσων ζουν στο Κάιρο.
Παρά την παραίτηση Μουμπάρακ και την «προσωρινή» ανάληψη της εξουσίας από τους στρατιωτικούς, η κατάσταση που επικρατεί στην Αίγυπτο παραμένει επικίνδυνη και θυμίζει όχι και τόσο μακρινές τραγικές εποχές που έζησαν οι έλληνες της Αιγύπτου όταν ο στρατός ανέλαβε και τότε την εξουσία.
Η ιστορία - δυστυχώς - επαναλαμβάνεται και οι μεγάλοι χαμένοι ύστερα από την νέα αυτή «περιπέτεια» θα είναι πάλι οι αλλοδαποί.
Το έργο το έχω ξαναδεί γι αυτό και αμφιβάλλω αν η Αίγυπτος βρει την άκρη.
Θα δούμε και πάλι αυτούς που ξεκίνησαν την «επανάσταση» και προχωρούν δήθεν στην «ομαλή» μεταβίβαση της εξουσίας, να καταλαμβάνουν τα καλύτερα πόστα!
Η λέξη δημοκρατία ανέκαθεν ήταν άγνωστη στη χώρα του Νείλου.
Οι τωρινοί «σωτήρες» είναι σχεδόν βέβαιο πως θα επιδιώξουν να αναρριχηθούν στην εξουσία μέσω της «δημοκρατίας» για να την καταλύσουν μετά...
Οι Αιγύπτιοι πρέπει πρώτα να αλλάξουν νοοτροπία αν θέλουν να γίνει καλύτερη η χώρα τους. Διαφορετικά, το μόνο που θα καταφέρουν είναι να αλλάξουν τα πρόσωπα που τους δυναστεύουν.
Το 1952, μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα και την ανατροπή του βασιλιά Φαρούκ, οι «επαναστάτες» πήραν τις επιχειρήσεις από τους Hawaga (αλλοδαπούς) και τις έδωσαν σε άσχετους δυνάστες, που αφού «έφαγαν» όσα μπόρεσαν τελικά τις χρεοκόπησαν! Ενώ η Αλεξάνδρεια και το Κάιρο έμοιαζαν ως τότε με ευρωπαϊκές πόλεις, τις μετέτρεψαν σε απέραντους σκουπιδότοπους!
Ο Αιγύπτιος νομπελίστας Ναγκίμπ Μαγκφούζ έγραψε πριν λίγα χρόνια για την Αλεξάνδρεια: «Μπορεί τώρα η Ισκανταρέγια να μην είναι τόσο όμορφη, αλλά είναι δική μας!»
Όταν ένας βραβευμένος συγγραφέας έχει αυτή την άποψη για την μετατροπή της (κάποτε) ομορφότερης πόλης της Μεσογείου σε σκουπιδότοπο με κτίρια που έχουν να βαφτούν εξωτερικά από τον καιρό που έφυγαν οι έλληνες τότε τι να προσθέσει κανείς...
Mafish Fayda...Ελπίδα καμία!

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Ελληνικοί Αντίλαλοι»

«Πιστοί όπως πάντα στο ραδιοφωνικό μας ραντεβού είμαστε και σήμερα μαζί σας φίλοι ακροατές…»
Κάποιο πρωινό Κυριακής, τον Δεκέμβρη του 1962, ακούστηκε για πρώτη φορά ελληνική φωνή στα ερτζιανά του πολυεθνικού ραδιοσταθμού CFMB Montreal.
Ήταν μια ζωντανή, καθαρή φωνή που έμελε να μας συντροφεύει επί 50 σχεδόν χρόνια!
«Ελληνικοί Αντίλαλοι. Την εκπομπή επιμελείται και παρουσιάζει η Ρένα Παπαθανάκου…»
Από τότε η Ρένα (Αικατερίνη) έγινε η μόνιμη ραδιοφωνική συντροφιά μας. Με τα επιλεγμένα τραγούδια της, τα νέα που μας έφερνε από την μακρινή πατρίδα, τις αφιερώσεις στις ευχάριστες στιγμές της ζωής μας, τις παροικιακές ανακοινώσεις και βέβαια τις διαφημίσεις μέσα από τις οποίες μαθαίναμε τα προϊόντα και τις υπηρεσίες των ελληνικών κυρίως επιχειρήσεων.
Αλλά και στα εθνικά θέματα, τα κοινοτικά και συλλογικά, πάντα «μπροστάρισα».
Η Ρένα κληρονόμησε από την μητέρα της όλες τις ηθικές αξίες και αρχές. Και με αυτή τη σημαντική παρακαταθήκη αρνήθηκε πεισματικά να συμβιβαστεί με τα κακώς κείμενα οποιοδήποτε και αν ήταν το κόστος. Δεν σήκωσε ποτέ μύγα στο σπαθί της!
Με την οικειότητα, απλότητα και τιμιότητα που την διακρίνουν, κατάφερε με τα χρόνια να κερδίσει τον σεβασμό όλων.
Από τα προγράμματά της παρέλασαν μεγάλες προσωπικότητες. Πολιτικοί, καλλιτέχνες, επιστήμονες, επιτυχημένοι επαγγελματίες…
Για τις υπηρεσίες της στο ραδιόφωνο έλαβε απεριόριστα βραβεία και διακρίσεις.
Με την Ρένα πρωτογνωριστήκαμε το 1969 όταν με την αποχώρηση του Χρήστου Κολύβα ανέλαβα την παραγωγή των βραδινών προγραμμάτων.
Πρέπει να πω ότι από τα πρώτα μου βήματα μου συμπαραστάθηκε και με βοήθησε σε όλα τα στάδια της προσπάθειάς μου για σωστό ραδιόφωνο.
Με τα χρόνια, η συνεργασία μας εξελίχτηκε σε μία γνήσια και σταθερή φιλία.
Το Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011 από τα ραδιοκύματα του CFMB 1280 ακούστηκε η τελευταία εκπομπή «Ελληνικοί Αντίλαλοι».
Τα ελληνικά προγράμματα συνεχίζονται. Διαφοροποιημένα μεν, με αντικειμενικό όμως στόχο την διατήρηση των ελληνικών αξιών, την διαφύλαξη της ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας και πάνω από όλα τον σεβασμό προς το πολυάριθμο - πιστό ακροατήριό του σταθμού.
Ευχαριστώ την φίλη-συνάδελφο Ρένα Παπαθανάκου που δέχτηκε να συμμετέχει κατά καιρούς στα προγράμματά μας. Γιατί όσο θα υπάρχει ραδιόφωνο, η Ρένα θα βρίσκεται πάντα κοντά μας. «Πιστή όπως πάντα στο ραδιοφωνικό της ραντεβού…»
Εις το επανειδείν Ρένα...


Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Ας ευχηθούμε…

Πέρασαν ήδη οι πρώτες μέρες του 2011...
Βλέπετε, όσο κι αν οι γιορτές ολοένα χάνουν το νόημά τους, οι μέρες αυτές δεν παύουν να έχουν μια ξεχωριστή σημασία…
Τουλάχιστον είναι οι μέρες που δίνουν την ευκαιρία να ανταμώσουν οι αγαπημένοι συγγενείς και φίλοι μεταξύ τους στο γιορτινό τραπέζι και να ανταλλάξουν μια ζεστή αγκαλιά κι ένα φιλί.
Τελικά, τη χαρά νομίζω ότι τώρα πια θα πρέπει να μάθουμε να την αναζητάμε στα μικρά και απλά πράγματα της ζωής. Ας αναζητήσουμε το νόημα τούτου του εφήμερου ταξιδιού μας σ' αυτό που λέγεται αγάπη και αλληλεγγύη των ανθρώπων.
Τέρμα τα ψεύτικα και λαμπερά τραπεζώματα, τα ρεβεγιόν της χλιδής και η υποκρισία της «διασκέδασης», όπου στοιβάζονται οι άνθρωποι σαν τα πρόβατα στο μαντρί. Καιρός για ουσία. Γιατί η δυστυχία παραμονεύει όσο κι αν ελπίζουμε ότι δεν θα μας αγγίξει και θα πάει στου διπλανού την πόρτα...
Κάπου στο διαδίκτυο διάβασα το παρακάτω που με έκανε να σκεφτώ πόσοι ανάμεσά μας σήμερα δυστυχούν και πόσα παιδιά κλαίνε για τις αμαρτίες άλλων, ακόμη και των ίδιων των γονιών τους!
Χιλιάδες γράμματα έλαβαν και φέτος τα ταχυδρομεία με προορισμό τον Βόρειο Πόλο, την μαγευτική Ονειρούπολη με τα έλκηθρα και τους ιπτάμενους ταράνδους. Όλα με παραλήπτη τον άγιο Βασίλη και αποστολείς παιδιά όλου του κόσμου και κάθε ηλικίας. Ένα γράμμα που ξεχώρισε μεταξύ άλλων είναι το παρακάτω:
«Αγαπημένε μου άγιε Βασίλη, σε θερμοπαρακαλώ κάνε ένα θαύμα… ο πατέρας μου με πέταξε σαν σκουπίδι. Κάνε τον να δει το λάθος του και μαλάκωσε την καρδιά του που είναι σκληρή σαν πέτρα. Νοιώθω ορφανή. Η μαμά μου έχει καρκίνο κι ο αδελφός μου λείπει μακριά. Ο πατέρας μου μας άφησε και δεν νοιάζεται».
Πόσα τέτοια παιδιά εγκαταλειμμένα υπάρχουν που ο «Άγιος Βασίλης» δεν έφθασε ποτέ στο φτωχικό τους...
Ας ανοίξουμε τα μάτια μας να δούμε το δάκρυ κάποιων δυστυχισμένων ανθρώπων, κάποιων παραπονεμένων παιδιών κι ας απλώσουμε τα χέρια μας να σφίξουμε το δικό τους και να τους δώσουμε ένα μικρό στήριγμα να σταθούν όρθιοι...
Η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που ξοδεύεται χωρίς να κοστίζει.
Ας ευχηθούμε το 2011 να φέρει αγάπη περισσή στις καρδιές μας κι ας αλλάξουμε τον εαυτό μας για ν' αλλάξουμε τον κόσμο.
Όπως είπε και ο Μαχάτμα Γκάντι: «Γίνε εσύ η αλλαγή που επιθυμείς...»

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Αληθινά Χριστούγεννα

Η γιορτή των Χριστουγέννων, έστω και για λίγες μέρες, μας δίνει μία νότα χαράς στους δύσκολους καιρούς που ζούμε Μίας χαράς που όμως δεν έχει καμία σχέση με την χαρά εκείνη που παίρναμε όταν ήμασταν παιδιά. Σε κάθε περίπτωση όμως ο κάθε ένας από εμάς βιώνει τις Άγιες αυτές ημέρες με τον δικό του τρόπο, έχοντας στο μυαλό και στην ψυχή του βιώματα, σκέψεις και αναμνήσεις.
Έφτασαν λοιπόν τα Χριστούγεννα. Η γέννηση του Χριστού. Η γέννηση της ελπίδας, της χαράς και της αισιοδοξίας για κάθε χριστιανό, για κάθε άνθρωπο. Μία βόλτα στους πολυσύχναστους δρόμους που είναι φωτισμένοι από στολίδια, αλλά που κατά βάθος δείχνουν κάτι το ψεύτικο και το απρόσωπο, μας κάνει να αντιληφθούμε ότι όσο περνάνε τα χρόνια τα Χριστούγεννα του σήμερα δεν είναι τα Χριστούγεννα που κάποτε βιώναμε. Το θρησκευτικό, το μεταφυσικό στοιχείο των Χριστουγέννων δείχνει να μειώνεται ολοένα και περισσότερο. Παντού κυριαρχεί μία στημένη υλιστική γιορτή μακριά από το αληθινό πνεύμα και νόημα της γέννησης του Θεανθρώπου. Λείπει το στοιχείο της πίστης, λείπει η ζεστασιά που θα έπρεπε οι ημέρες αυτές να φέρνουν στις ψυχές των ανθρώπων. Και βέβαια οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, οι δυνάμεις που ισοπεδώνουν πολιτισμούς, αξίες και συνειδήσεις, μεθοδικά ετοιμάζουν το επόμενο βήμα τους. Σταδιακά έχει αρχίσει μία συζήτηση για το αν θα πρέπει να υπάρχουν έντονα τα στοιχεία μίας καθαρά χριστιανικής γιορτής, δεδομένου του ότι μπορεί να δημιουργηθεί ζήτημα σε ανθρώπους με άλλες πολιτισμικές ή θρησκευτικές απόψεις.
Μην τρέφουμε αυταπάτες. Ένα από τα επόμενα βήματα θα είναι, ανάμεσα σε άλλα άσχημα που θα έρθουν και η σταδιακή κατάργηση της γιορτής των Χριστουγέννων. Ίσως φαντάζει σενάριο τραβηγμένο, ίσως επιστημονικής φαντασίας, αλλά δυστυχώς προς τα εκεί πάνε τα πράγματα. Στον δυτικό κυρίως κόσμο ο Santa Claus με τα δώρα του έχουν ήδη κυριαρχήσει!
Εμείς, οι έλληνες του Καναδά, ας γιορτάσουμε τη γέννηση του Θεανθρώπου με θρησκευτική κατάνυξη. Ας γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα των παραδόσεων, των θρύλων και των δοξασιών. Τα δικά μας όμορφα λευκά Χριστούγεννα που σηματοδοτούν το ξεκίνημα της νέας ζωής.
Τα Χριστούγεννα για τον νέο Άνθρωπο που θα έρθει...

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Αξίζουν τον κόπο…»

Συχνά μας πιάνει η μιζέρια και η απογοήτευση για το γεγονός ότι η ομογένεια συρρικνώνεται, ότι χάνουμε σιγά-σιγά τη γλώσσα μας και για το ότι δεν υπάρχει πλέον το απαιτούμενο ενδιαφέρον συμμετοχής στα κοινά.
Εν μέρει βέβαια αυτό είναι αλήθεια, όχι μόνο για την ελληνική παροικία αλλά και γενικότερα για την Ιταλική, με μοναδική ίσως εξαίρεση την εβραϊκή.
Πρέπει όμως να κοιτάμε και την θετική πλευρά του όλου θέματος.
Τον τελευταίο καιρό στην παροικία μας γίνονται τόσες πολλές εκδηλώσεις, που μπορεί ίσως να μην έχουν σχέση με οργανισμούς, είναι όμως πρωτοβουλίες καινούργιες που μας έρχονται και φέρνουν το δικό τους στίγμα και ενδιαφέρον.
Κλασσικό παράδειγμα είναι το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου που φέρνει στο Μόντρεαλ η Αύρα Γεωργίου και είναι πραγματικά εκπληκτικό. Μας έδωσε την ευκαιρία τα τελευταία δύο χρόνια να ανακαλύψουμε αξιόλογες ταινίες για τις οποίες δεν γνωρίζαμε καν την ύπαρξή τους.
Και δεν είναι μόνο το Φεστιβάλ. Η πρόσφατη προσπάθεια του προξενείου να φέρει στον ελληνισμό του Καναδά μία σοπράνο, την Δήμητρα Θεοδοσίου, η οποία διαπρέπει σε όλο τον κόσμο στα μεγαλύτερα θέατρα, είναι αξιέπαινη. Είναι πολύ ευχάριστο και ενθαρρυντικό να μαθαίνουμε ότι έρχονται στη πόλη μας τέτοιοι άνθρωποι. Πολλές φορές φτάνουν εδώ μεγάλοι καλλιτέχνες που περνούν απαρατήρητοι.
Κατά καιρούς μας επισκέπτονται και άνθρωποι των γραμμάτων όπως ο πρύτανης του πανεπιστημίου της Κύπρου, δόκτωρ Ευάγγελος Κουφουδάκης, ο καθηγητής του πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο, δόκτωρ Αθανάσιος Μασκαρέλης, κ.α.
Όλα αυτά είναι πολύ καλά σημεία και πιστεύω πως πρέπει να «χτίσουμε» πάνω σε αυτά. Δηλαδή, να υπάρξει μεγαλύτερη προσέλευση από την ομογένεια του Κεμπέκ σε όλες αυτές τις καλλιτεχνικές και λογοτεχνικές εκδηλώσεις.
Να αφήσουμε επιτέλους το «δε βαριέσαι» και το «δεν πρόκειται να αλλάξει η κατάσταση». Όπως διαπιστώνουμε, η κατάσταση έχει ήδη αρχίζει να αλλάζει, απλά χρειάζεται λίγη προσπάθεια. Δηλαδή, το να πάρουμε το αυτοκίνητο ή το λεωφορείο και να πάμε σε μία τέτοια εκδήλωση είναι μία ελάχιστη προσπάθεια μπροστά σε αυτό που θα παραλάβουμε.
Συνεπώς, για οποιαδήποτε αξιόλογη εκδήλωση γίνεται σας συνιστώ θερμά να πηγαίνετε. Απομακρυνθείτε λίγο από το χαζοκούτι - που στην ουσία σχεδόν τίποτα χρήσιμο δεν έχει να μας προσφέρει - διότι υπάρχουν και πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας που πραγματικά αξίζουν τον κόπο...

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Άσχημα νέα για τους φτωχούς…»

Διάβασα πρόσφατα άρθρο της εφημερίδας Economist με τίτλο: «Οι πλούσιοι δωρητές κτυπήθηκαν από την κρίση. Άσχημα νέα για τους φτωχούς...».
Πρόκειται για μια νέα φάση για την φιλανθρωπία ή η αποκάλυψη του πραγματικού της προσώπου; Τα μεγάλα ποσά που δίνονταν κάποτε για την φιλανθρωπία από τις μεγάλες εταιρίες και οργανισμούς έχουν αρχίσει να συρρικνώνονται ακολουθώντας την γενικότερη οικονομική κρίση, την οικονομική κατάσταση αλλά και την ανασφάλεια των δωρητών. Θα μειωθούν τα διαθέσιμα για φιλανθρωπία κεφάλαια τώρα που όσο ποτέ άλλοτε είναι επιτακτική ανάγκη η άσκηση της φιλανθρωπίας από όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους;
Η ώρα της κρίσης έφτασε, όχι όμως για τους φτωχούς αλλά για την ίδια τη φιλανθρωπία, η οποία πρέπει, λόγω της φύσης της, να ακολουθεί μια πορεία αντίστροφη από την οικονομική κατάσταση. Δηλαδή, όσο επιδεινώνεται η οικονομική κατάσταση να αυξάνεται η φιλανθρωπία και όχι να ακολουθείται το μοντέλο που προβάλλεται από τον τίτλο του σχετικού άρθρου της εφημερίδας.
Διότι απέναντι στην θέση αυτή περί της φιλανθρωπίας στέκεται μια αρχή ικανή να συνεχίσει να εμπνέει τον άνθρωπο στην κατεύθυνση της φιλανθρωπίας. Πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν πως μια ορθή και αποτελεσματική φιλανθρωπική κατεύθυνση χρειάζεται πολύ διαθέσιμο χρήμα και έναν πολύ καλό σχεδιασμό και προγραμματισμό. Στην πραγματικότητα, αυτό που απουσιάζει είναι η ζωτική δύναμη της φιλανθρωπίας, δηλαδή οι φιλάνθρωποι. Το διαπιστώσαμε στους πρόσφατους Μαραθωνίους των φιλανθρωπικών οργανισμών της ιταλικής και ελληνικής παροικίας.
Μια θέση που έρχεται να μας βγάλει από την αμηχανία και το αδιέξοδο της έλλειψης χρήματος και να μας προσανατολίσει σε μια θεμελιώδη παράμετρο της φιλανθρωπίας, είναι το μοίρασμα. Στην έννοια του μοιράσματος δεν περιλαμβάνεται η διασπορά και το σκόρπισμα αγαθών αλλά η συμμετοχή και η πρόσβαση όσων το δυνατόν περισσότερων σε εκείνο που υπάρχει, πολύ ή λίγο. Για παράδειγμα, μοίρασμα δεν είναι να προσφέρουμε μια ποσότητα φαγητού σε πολλούς ανθρώπους, αλλά η συμμετοχή των πολλών ακόμη και σε ένα πιάτο φαγητό...

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης

tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Εθνικοί Ευεργέτες - Είδος υπό εξαφάνιση!

Όσοι ζήσαμε σε κάποια ελληνική μεγαλούπολη θα προσέξαμε τα ονόματα γνωστών κεντρικών δρόμων, κτιρίων, μνημείων, ιδρυμάτων και άλλων χώρων κοινής χρήσης και ωφέλειας. Όπως τις οδούς Συγγρού, Τοσίτσα, Αβέρωφ, Στουρνάρη, κ.α. Ακόμη το Ζάππειο Μέγαρο, το Αρσάκειο Εκπαιδευτήριο, το Μουσείο Μπενάκη, τη Βαρβάκειο Σχολή, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το Θωρηκτό Αβέρωφ… Ονόματα στα οποία ίσως δεν δώσαμε ιδιαίτερη σημασία επειδή τα προσπεράσαμε στην καθημερινή ρουτίνα και δεν φροντίσαμε να μάθουμε περισσότερα γι αυτούς τους ανθρώπους και το έργο τους για το οποίο η πολιτεία τους τίμησε. Τα ονόματα αυτά - όπως καταλαβαίνετε - καθώς και αρκετά άλλα ανήκουν σε Εθνικούς Ευεργέτες. Σε έλληνες που μεγαλούργησαν οικονομικά κατά τον 19ο και το πρώτο μισό του 20ου αιώνα - εκτός Ελλάδος - αφού στη χώρα μας την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν οι συνθήκες για τέτοιες επιδόσεις. Και παρόλο που έζησαν και εργάστηκαν στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους εκτός γενέτειρας, η καρδιά τους ήταν πάντα δεμένη με την πατρίδα την οποία όχι μόνο δεν ξέχασαν αλλά διέθεσαν μεγάλο μέρος της περιουσίας τους για τις ανάγκες της ή την εκπλήρωση συγκεκριμένων επιθυμιών τους. Το κίνητρο για τα οικονομικώς ισχυρά αυτά μέλη της κοινωνίας να διαθέσουν σημαντικά για την εποχή ποσά για εθνικούς σκοπούς, ήταν η φιλοπατρία και το αίσθημα παροχής βοήθειας στους συμπατριώτες τους, χωρίς ίχνος ιδιοτέλειας και υστεροβουλίας. Και φθάνουμε στην εποχή μας για να θέσουμε το εύλογο ερώτημα. Γιατί τον τελευταίο μισό αιώνα εξέλειπε οριστικά το είδος αυτό των ελλήνων; Μήπως ο λόγος είναι ότι δεν υπάρχουν σήμερα τόσοι ισχυροί οικονομικά έλληνες; Όχι μόνο υπάρχουν αλλά είναι και πολύ περισσότεροι και πολύ πλουσιότεροι από τους τότε. Είναι πλέον φανερό πως η κοινωνία έχει επιστρέψει στις μεσαιωνικές εποχές της επικράτησης του ισχυρότερου και η φιλοπατρία έχει εξατμισθεί στον ξέφρενο ρυθμό της παγκοσμιοποίησης. Οι σύγχρονοι κροίσοι όχι μόνο δεν συμμετέχουν με τα χρήματά τους στην εθνική υπόθεση, ειδικά τώρα που η Ελλάδα και οι απανταχού παροικίες δοκιμάζονται από μεγάλη οικονομική κρίση, αλλά υπονομεύουν την κοινωνική συνοχή λειτουργώντας με γνώμονα μόνο την αύξηση των δικών τους κερδών σε βάρος των αδυνάτων...

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Οι αφίσες των δουλεμπόρων»

Επανέρχεται στο προσκήνιο το θέμα της μετανάστευσης και η στήλη δεν μπορεί να μείνει αμέτοχη στο φαινόμενο αυτό που τους τελευταίους μήνες παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις.
Διαφημίσεις παντού στην Ελλάδα και το εξωτερικό «τάζουν» στους έλληνες «Μετανάστευση σε Αυστραλία και Καναδά»(!)
Οι «αφίσες των δουλεμπόρων», όπως έχουν χαρακτηριστεί, φιγουράρουν στους κεντρικούς δρόμους των μεγαλουπόλεων.
Και βέβαια το Μόντρεαλ δεν θα αποτελέσει εξαίρεση...
Είναι πλέον γεγονός πως η σημερινή πολιτική που ακολουθείται «ανοίγει» επαγγέλματα και κλείνει σπίτια. Κόβει μισθούς και συντάξεις και προσθέτει φόβο, ανασφάλεια και δυστυχία. Με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν τα νέα «επαγγέλματα» με απατεώνες που πουλούν «εξυπηρέτηση» στους νέους ανθρώπους για να πάρουν των ομματίων τους!
Η κυβέρνηση, με τα σκληρά οικονομικά μέτρα που θέσπισε, κατάφερε να γυρίσει το ρολόι έξι δεκαετίες πίσω όταν οι Έλληνες αναζητούσαν το «πικρό ψωμί» της ξενιτιάς! Έφερε τον τόπο στο σημείο τα νέα παιδιά να μην έχουν μέλλον. Οδήγησε τον ελληνικό λαό, να ψάχνει τρόπο απόδρασης!
Οι άθλιες «μπίζνες» των «αετονύχηδων», που «υπόσχονται» να στείλουν τα ελληνόπουλα μετανάστες είναι δημιούργημα της σημερινής «σοσιαλιστικής» αλλά και της προηγούμενης «γαλάζιας» κυβέρνησης.
Και εμφανίστηκαν τα «κοράκια» που παριστάνουν τα «αποδημητικά πουλιά» και οι «επενδυτές» να διαφημίζουν ως «επιχειρηματικό δαιμόνιο» την οικονομική προσφυγιά του ελληνικού λαού.
Αυτοί είναι οι σημερινοί «πατριώτες» που νεκρανάστησαν με την πολιτική τους τον ξενιτεμό…. Αυτοί είναι οι «τουρίστες» από το Χάρβαρντ που ήρθαν με τα «μνημόνια» τους για να εξασφαλίσουν εισιτήριο «λαντζέρη» για την Αυστραλία και τον Καναδά.
Δεν λένε όμως στα παιδιά την ωμή πραγματικότητα. Πως η ζωή στην ξενιτιά (εμείς το γνωρίζουμε πολύ καλά) είναι σκληρή και χρειάζεται κάποιος να δουλέψει αμέτρητες ώρες την ημέρα, να κάνει οικονομία, να θυσιάσει παλιές ελληνικές συνήθειες και να δώσει μάχη με την μοναξιά….

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Δώστε και σώστε…»

Το 1909 άρχισε να λειτουργεί στο Μόντρεαλ το πρώτο ελληνικό Σχολείο «Πλάτων» που το 1910 οργανώθηκε σε κανονικό ημερήσιο Σχολείο, το πρώτο στο είδος του στην Βόρεια Αμερική.
Το 1925 μια ομάδα εθελοντών από την Κοινότητα αγόρασε την εκκλησία της Αγίας Τριάδας και ίδρυσε δεύτερο Σχολείο, το «Αγγλο-Ελληνικό Σωκράτης», το οποίο ακολούθησε το πρόγραμμα διδασκαλίας που Προτεσταντικού Κεντρικού Σχολικού Συστήματος του Μόντρεαλ και η ελληνική γλώσσα και κουλτούρα διδάσκονταν επιπλέον των αγγλικών και γαλλικών μαθημάτων.
Όμως, η οικονομική κρίση που επακολούθησε, ανάγκασε τους έλληνες να συσπειρωθούν σε μία εκκλησία, την Αγία Τριάδα και να ενώσουν το Σχολείο «Πλάτων» με το Σχολείο «Σωκράτης» το 1931. Παρά τα οικονομικά προβλήματα της εποχής, τα μέλη της Κοινότητας κατάφεραν να κρατήσουν το Σχολείο και να σπουδάσουν τα παιδιά τους.
Κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960 νέοι μετανάστες έφθαναν κατά χιλιάδες και συνέχεια αυξανόταν ο αριθμός των μαθητών που φοιτούσαν στο ελληνικό Σχολείο.
Το 1970 άλλαξε το όνομα σε «Δημοτικό Σχολείο Σωκράτης» και το 1972 η Κοινότητα υιοθέτησε το γαλλικό σύστημα εκπαίδευσης, αποκτώντας έτσι το δικαίωμα για επιχορηγήσεις. Το 1978 υπογράφτηκε συμφωνία με το Καθολικό Σύστημα CECM, εξασφαλίζοντας καλύτερα εκπαιδευτικά εφόδια, ενώ η οικονομική υποστήριξη της κυβέρνησης του Κεμπέκ βοήθησε το Σχολείο να αναπτυχθεί και να επεκταθεί. Την ίδια περίπου περίοδο άρχισε να λειτουργεί και το ημερήσιο Σχολείο «Δημοσθένης» στο Λαβάλ.
Χιλιάδες ελληνόπουλα αποφοίτησαν από τα ελληνικά μας Σχολεία και τα περισσότερα διέπρεψαν σε όλους τους τομείς της Καναδικής κοινωνίας.
Σήμερα, έναν αιώνια αργότερα, τα Σχολεία μας θεωρούνται - κατά γενική ομολογία - «μοντέλο» και παράδειγμα προς μίμηση. Η σωστή τους όμως λειτουργία, πρόοδος και μακροζωία, ειδικά μετά τις κυβερνητικές περικοπές, εξαρτάται από μας και μόνο.
Η ερανική επιτροπή των Σχολείων «Σωκράτης» και «Δημοσθένης» ζητά για άλλη μία χρονιά από την παροικία να δείξει το ερχόμενο Σαββατοκύριακο 8, 9 και 10 Οκτωβρίου, 2010 και έμπρακτα την αγάπη και υποστήριξή της ώστε να συνεχιστεί η ανοδική πορεία και περαιτέρω ανάπτυξη την ελληνικών μας Σχολείων.
Ας μην τους απογοητεύσουμε…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Χαρά στον έλληνα που ελληνοξεχνά…»

Είναι πράγματι οδυνηρό το συναίσθημα της ντροπής και της ταπείνωσης όταν μετά από δεκαετίες βασανιστικής ζωής στην ξενιτιά, επιστρέφεις στην πάτρια γη, στην Ελλάδα. Με τις τσέπες άδειες πολλές φορές από λεφτά, γιομάτος όμως κουράγιο κι ελπίδες, σπεύδεις να γραφτείς στον ΟΓΑ για να χεις την ιατρική σου περίθαλψη και το πενιχρό σου χαρτζιλίκι. Όλα τ’ αφήνεις πίσω σου στον Καναδά. Αγώνες, αποτυχίες, φαρμάκια και όνειρα…
Μου έλεγε πρόσφατα γνωστός συμπάροικος, που αφού τον «έπνιξε» η νοσταλγία αποφάσισε να επαναπατριστεί.
«Γύρισα στον τόπο μου ν’ ακούσω ελληνικά, να χορτάσω τη γλώσσα μου στις ρίζες της…
Βγήκα λοιπόν Πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου, στήθηκα έξω από ένα Λύκειο και περίμενα να τελειώσουν οι μαθητές του. Κι όταν πια το μελίσσι ξεχύθηκε και κατηφόρισε για το δρόμο, μαζί τους κι εγώ ευτυχής και περίεργος άρχισα να αφουγκράζομαι τις φωνές τους και τις συνομιλίες τους, όταν ξαφνικά…
- Από δώ ρε μαλάκα, μη το ρισκάρεις από κει, έχει γκαντέμηδες μηχανάκιδες και θα σε κάνουν άγγελο!
- Ο.Κ. μωρή μαλάκω, ντάξει, μη μου κόβεις και το απετάιτ για χάψες!
Όταν έφτασα στο σπίτι απογοητευμένος από τα «νεοελληνικά» της νεολαίας μας (συνέχισε) άνοιξα την τηλεόραση για να ενημερωθώ και βέβαια να ξεχάσω…
Γνωστή τηλε-παρουσιάστρια έπαιρνε συνέντευξη από ανερχόμενη και πολλά υποσχόμενη «ντίβα» του ελαφρολαικού τραγουδιού.
-Εεεεε…, το Fame Story σε έκανε άσσο κούπα σταρ! Εεεεε… Πως θα σύγκρινες τις «Φειμστορίτισες» με τις «Εξφακτορίτισες»…
-Εεεεε…(μασώντας τσίχλα) Τι να σου πω Τατιάνα μου, εμείς οι «φειμστορίτισες» είχαμε κλας! Οι «εξφακτορίτισες» να, δηλαδή πολύ κυρελέ… Εεεεε… τόπιασες…
-Εεεεε….ας πούμε…
Εεεεε, έξη και ξερό σας και στους δύο.. Μάθατε βρέ παλιόπαιδα πέντε εγγλέζικα και ξεχάσατε τα ελληνικά; Βάλατε προφορά στη γλώσσα μας που ήταν αγνή και γλυκομίλητη;
-Γυναίκα, ετοίμασε τις βαλίτσες, φεύγουμε.
-Για που πάλι ;
-Για την Ελλάδα.
-Μα στην Ελλάδα είμαστε χριστιανέ μου.
-Για την άλλη Ελλάδα, του Μόντρεαλ, εκεί που μιλάνε ελληνικά χωρίς «…λάκα και …λάκω» και χωρίς Εεεεεε. Τ’ ακούς;
Τι γίνετε εδώ; (κατέληξε ο συμπάροικος) Πού πάμε; Τι κάνουν οι υπεύθυνοι; Εδώ ξεκληρίζονται τα ελληνικά και δεν ενδιαφέρεται κανείς; Γιατί δεν διώχνουν με τις κλωτσιές από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης όλους αυτούς τους Εεεεεέδες και …λάκες; Γιατί δεν διαμαρτύρεται ο λαός μας; Ωχαδερφισμός κι εδώ; Να πάνε όλα στο διάβολο.
Νομίζω, πως χρειάζεται λίγη σκέψη. Κι ακόμα περισσότερο λίγη ντροπή!»
Αυτά μου έλεγε γνωστός συμπάροικος που επέστρεψε πρόσφατα από την πατρίδα.
Και αμέσως ήρθαν στη σκέψη μου τα σχολειά μας Σωκράτης και Δημοσθένης και η επιτακτική ανάγκη να τα διατηρήσουμε...

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Trash TV!

O λόγος και πάλι για την ελληνική TV που μπήκε για τα καλά στη ζωή μας.
Δεν υπάρχει σήμερα πλέον ελληνικό σπίτι που να μην διακοσμείται εξωτερικά από ένα ή και περισσότερα δορυφορικά πιάτα…
Θυμάμαι όταν ο φίλος μου ο Χρήστος ξεκίνησε να εγκαταστήνει τους πρώτους δορυφορικούς δίσκους, με τι λαχτάρα τρέξαμε να «μπάσουμε» την Ελλάδα στα σπίτια μας, να απολαύσουμε τις ομορφιές της, τα μεταφερθούμε στα πανηγύρια της, να γελάσουμε με τις κωμωδίες της. Έτσι τουλάχιστον πιστέψαμε.
Πόσο γελαστήκαμε… Σε χρόνο μηδέν βρεθήκαμε δορυφορικά σε μία άλλη Ελλάδα, τελείως άγνωστη για μας. Στην Ελλάδα των σκανδάλων, της αναρχίας, της ακυβερνησίας και της ξενομανίας!
Αυτή την εικόνα τουλάχιστον μας προβάλλει η ελληνική TV.
Και χαθήκαμε μέσα στην φλυαρία των τηλεπαρουσιαστών, τις ατέλειωτες και άγνωστες για μας πολιτικές συζητήσεις, τις ακαταλαβίστικες αντιπαραθέσεις των παραθύρων με τους καλεσμένους να «συναγωνίζονται» ποιος θα πει τα περισσότερα ταυτόχρονα με τους άλλους συνομιλητές… και βέβαια τον «δημοσιογράφο» που τον «πνίγει» το δίκιο και μεταβάλλεται σε τιμωρό εισαγγελέα!
Τελικά τι συμβαίνει με τα προγράμματα των ελληνικών τηλεοπτικών σταθμών; Παρέχουν την κατά νόμο εφαρμογή της ενημέρωσης, επιμόρφωσης και σωστής ψυχαγωγίας; Ή έχουν μετατραπεί σε Trash TV; Μάλλον το δεύτερο.
Και μείς οι απόδημοι, κινούμενοι από αισθήματα νοσταλγίας, ακριβοπληρώνουμε για να βλέπουμε τα δορυφορικά αυτά κανάλια που ανακάλυψαν τούτη την διέξοδο της επικοινωνίας.
Δυστυχώς, η ελληνική TV εξακολουθεί να λειτουργεί άναρχα αφού καμιά κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν καθόρισε τους πρέποντες κανόνες στα ΜΜΕ.
Και τις δύσκολες στιγμές που διέρχεται σήμερα η Ελλάδα οι «δημοσιογράφοι» με μοναδικό σκοπό να κερδίσουν τις εντυπώσεις (και μόνο) των τηλεθεατών δεν διστάζουν να σπέρνουν τον πανικό και την κινδυνολογία χωρίς να λάβουν υπ όψιν τους τις καταστροφικές συνέπειες που επιφέρουν στον τόπο αλλά και την οικονομική ζημιά που υφίστανται τα ίδια κανάλια που υπηρετούν από την αναπόφευκτη μείωση των διαφημίσεων!
Στις σχετικές ακροάσεις του Καναδικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου
( CRTC) που προηγήθηκαν της δορυφορικής εισόδου, η οργανωμένη παροικία μας «έλαμψε» δια της απουσίας της, με αποτέλεσμα να πληρώνει σήμερα το βαρύ τίμημα της μαζικής αποχής από τα κοινά, που μοιραία επέφερε η ελληνική Trash TV!

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Μάνα μου Ελλάς...»

Η οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα η πατρίδα υπερνικά τη νοσταλγία και την επιθυμία ελλήνων του εξωτερικού να επιστρέψουν στην πατρώα γη, την ίδια ώρα που η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα για το αύριο, ωθούν άλλους έλληνες σε φυγή από τη χώρα.
Οι ενδείξεις κάνουν ήδη λόγο για τάση μετανάστευσης νέων πτυχιούχων και επιστημόνων διαφόρων ειδικοτήτων προς χώρες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής, τάση που θα προσλάβει μορφή κύματος εάν στον ορίζοντα δεν εμφανισθούν έγκαιρα σημάδια ανάκαμψης. Χιλιάδες έλληνες, σύμφωνα με έρευνα, έχουν καταθέσει τα «βιογραφικά» τους σε διάφορες επιχειρήσεις και οργανισμούς του εξωτερικού . Είναι απλώς ενδεικτικό, ότι σχεδόν εννέα στους δέκα Έλληνες - απαντώντας στη σχετική έρευνα - δήλωσαν «ναι, μου έχει περάσει από το μυαλό το ενδεχόμενο να αναζητήσω αλλού την τύχη μου».
Εκτιμάται ότι την τελευταία δεκαετία έχουν φύγει από την Ελλάδα για να εργαστούν στο εξωτερικό ή έχουν παραμείνει εκεί μετά το πέρας των σπουδών τους, (γνωστό το φαινόμενο και στο Μόντρεαλ) περισσότεροι από 550.000 Έλληνες. Η δυσμενής οικονομική κατάσταση αναμένεται να οδηγήσει πολλούς ακόμα στην έξοδο. Αυτή τη στιγμή, στην Ευρωπαϊκή Ένωση μόνο, βρίσκονται 7.849 «ελληνικά» βιογραφικά.
Ταυτόχρονα, από έρευνα της εταιρείας ανθρωπίνου δυναμικού Μanpower προκύπτει ότι 9 στους 10 Έλληνες (87,7%) έχουν σκεφθεί να μεταναστεύσουν για να βρουν αλλού δουλειά και βέβαια μια καλύτερη ζωή. Εξ άλλου, λιγοστεύουν οι ξένοι που διαλέγουν την Ελλάδα για να εργαστούν.
Εδώ και λίγο καιρό όμως, η τάση «φυγής» προς τα έξω είναι εντονότερη. Και φαίνεται από το γεγονός ότι είναι διατεθειμένοι να βγουν έξω για να εργαστούν ακόμη και εθελοντικά! Ένα σημαντικό ποσοστό δηλώνει πρόθυμο να παραμείνει μόνιμα στο εξωτερικό.
Και όταν ο τελευταίος θα κλείσει την πόρτα της επιστροφής οι απανταχού έλληνες θα συνεχίσουμε να ακούμε τα τραγούδια εκείνα που έρχονται από το παρελθόν για να μας θυμίσουν ότι η ζωή σ’ αυτή τη γωνιά του κόσμου κάνει κύκλους.

«Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα πες με το πρώτο σου το γάλα.
Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια
εσύ φοράς τα αρχαία σου στολίδια
και δε δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς
που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς…»

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης

tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Διαφυλάξτε τη γλώσσα μας, κύριε Παπανδρέου…

Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης για την παύση των πληρωμών στους 2000 έλληνες εκπαιδευτικούς που είναι αποσπασμένοι σε ελληνικά σχολεία του εξωτερικού από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, μόνο ως εθνοκτόνα μπορεί να χαρακτηριστεί.
Σύμφωνα με το Υπουργείο Παιδείας, οι έλληνες εκπαιδευτικοί μπορούν να παραμείνουν στις θέσεις τους, μόνο αν την καταβολή των μισθών τους αναλάβουν τα σχολεία όπου υπηρετούν.
Λιτότητα λοιπόν και λαβή στην σημερινή κυβέρνηση για αντεθνικά μέτρα.
Και όλα αυτά ξαφνικά, αφήνοντας τα σχολεία μετέωρα, χωρίς οι ελληνικές κοινότητες να έχουν το χρόνο να προγραμματίσουν το τι θα κάνουν.
Όπως είναι φυσικό, αρκετά σχολεία αναμένεται να κλείσουν, καθώς βασίζονται αποκλειστικά σε αποσπασμένους εκπαιδευτικούς και τα χρονικά περιθώρια για εξεύρεση εναλλακτικών λύσεων (σε κονδύλια αλλά και σε εκπαιδευτικό προσωπικό), είναι απελπιστικά στενά.
Πλέον, δημιουργείται σωρεία προβλημάτων, ενώ στους ομογενείς δίδεται η εντύπωση ότι το εθνικό κέντρο δεν δίνει δεκάρα για αυτούς.
Το πρόβλημα βέβαια στην παροικία μας, όπως έχουμε ήδη επισημάνει, γίνεται ακόμα μεγαλύτερο με τις κυβερνητικές περικοπές στα σχολεία Σωκράτης και Δημοσθένης.
Η απόφαση άφησε άφωνους χιλιάδες εκπαιδευτικούς, που μεταλαμπαδεύουν τα ιδανικά και τις αξίες του έθνους στα ελληνόπουλα του εξωτερικού. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, μη έχοντας άλλη επιλογή, επιστρέφουν πίσω στην Ελλάδα, απογοητευμένοι, αλλά και αναλογιζόμενοι τις επιπτώσεις της απόφασης της κυβέρνησης.
Που την ίδια ώρα διαθέτει τεράστια κονδύλια για αμυντικούς εξοπλισμούς, που χρηματοδοτεί αδρά τις «δράσεις» για την ενσωμάτωση των λαθρομεταναστών, που δαπανά 5 περίπου εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο για την συντήρηση των - αμφίβολης προσφοράς - περιφερειακών Συμβουλίων Απόδημου Ελληνισμού, που σπαταλά ασυλλόγιστα για να συμμετέχει η Ελλάδα στο «φεστιβάλ» Eurovision, κλπ
Τελειώνω το άρθρο με την παρατήρηση του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών και ειδικού Γλωσσολόγου κ. Γεωργίου Μπαμπινιώτη.
« Η γλώσσα είναι η έκφρασή μας, η πραγματικότητά μας, είναι η ιστορία μας, η ζωή μας με κάποιο τρόπο, είναι η νοοτροπία μας, είναι η ταυτότητά μας».
Κύριε Παπανδρέου, έχετε ιερό χρέος να διαφυλάξτε τη γλώσσα μας.
Τη γλώσσα των αρχαίων τραγικών, των φιλοσόφων, της γραφής, των υψηλών αξιών και νοημάτων.
Σε διαφορετική περίπτωση να είστε σίγουρος ότι η ιστορία δεν πρόκειται να σας κρίνει με επιείκεια…

Εσείς τi λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Καλό και ξεκούραστο καλοκαίρι!

Εσεις τι λέτε;

«Η Ελλάδα αναπνέει»

Η νίκη της Ελλάδας έναντι της Νιγηρίας στο Μουντιάλ 2010 έχει πάρα πολλές επιπτώσεις.
Πρώτα απ όλα, τα ξένα μέσα μαζικής ενημέρωσης τα οποία είχαν κατακεραυνώσει την Ελλάδα στο θέμα της ήττας της από την Κορέα, τώρα έβγαλαν καινούργιες επικεφαλίδες λέγοντας η «ηρωίδα Ελλάδα» η «Ελλάδα αναπνέει» η «Ελλάδα αντιστέκεται» κοκ.
Για τους έλληνες όμως που πετύχανε γκολ σε παγκόσμιο πρωτάθλημα τόσο σημαντικό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία γιατί όσο και αν ορισμένοι δεν θέλουν να το παραδεχτούν το ποδόσφαιρο δεν παύει να είναι ένα άθλημα. Και στην περίπτωση αυτή το πληγωμένο γόητρο της χώρας μας μετά τα αξεπέραστα οικονομικά προβλήματα, ίσως να δεχτεί μία ευνοϊκή αύρα έστω και από κάτι που ίσως να μην έχει σχέση με οικονομικά.
Αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι ηθική συμπαράσταση. Το είπε άλλωστε πρόσφατα και η πρόξενός μας κυρία Μαρία Καρνούτσου,
Όμως αυτό είναι κάτι το οποίο όλοι μας πρέπει να γνωρίζουμε. Ναι, η ηθική συμπαράσταση από εμάς τους ομογενείς που στις συναλλαγές μας με τους ξένους πρέπει πάντοτε να εγκωμιάζουμε την Ελλάδα και τα προβλήματα τα οποία περνάει αυτή τη στιγμή να διαβεβαιώνουμε ότι θα λυθούν. Και θα λυθούν. Πρέπει όμως πρώτα εμείς οι ίδιοι να το πιστέψουμε.
Ύστερα, σε τέτοιες παγκόσμιες οργανώσεις, η Ελλάδα σε πολλές περιπτώσεις έχει δείξει την ανωτερότητα της. Και οι έλληνες παίκτες έχουν μία μετάλλαξη που συμβαίνει όταν ο έλληνας φύγει από την πατρίδα του και μεγαλουργεί. Το βλέπουμε εδώ στον Καναδά, το βλέπουμε σε όλες τις χώρες όπου υπάρχει ελληνική ομογένεια, το βλέπουμε στα σχολεία μας Σωκράτης και Δημοσθένης , το βλέπουμε παντού.
Έτσι λοιπόν, η Ελλάδα αναπνέει ακόμα και το ίδιο συμβαίνει με το οικονομικό θέμα κόντρα στα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί τώρα που θέλουν την Ελλάδα να πτωχεύει. Όμως, η Ελλάδα θα αναπνέει για πάντα…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Πρωθυπουργικές ατασθαλίες

Με την αφόρητη δυσοσμία των πολιτικών σκανδάλων στην Ελλάδα, τα οποία κυριολεκτικά αποπροσανατολίζουν τους πολίτες δημιουργώντας νέα ανήθικα ήθη, θα πίστευε κανείς πως στο πολιτισμένο και εύνομο σύστημα του Καναδά δεν υπάρχουν ανάλογα σκάνδαλα.
Και όμως, ολόκληρος πρώην πρωθυπουργός, ο Μπράιαν Μαλρόνι, παραδέχτηκε ενώπιον ανακριτικής επιτροπής ότι έλαβε $225,000 μετρητά από Γερμανό επιχειρηματία για να «ψήσει» διεθνείς ηγέτες να αγοράσουν αρματαγωγά από την γερμανική εταιρία Thyssen.
Πριν λίγες μέρες ο δικαστής Όλιφαντ εξέδωσε καταδικαστικό πόρισμα σε επίπεδο ηθικής για τον Μπράιαν Μαλρόνι, διερευνώντας την υπόθεση δωροδοκίας του πρώην καναδού ηγέτη από τον γερμανό επιχειρηματία Καρλάιζ Σράιμπερ.
Σύμφωνα με σχετικό ρεπορτάζ, ο Μαλρόνι παραδέχτηκε πως έλαβε $225,000 δολάρια σε μετρητά από τον Σράιμπερ αλλά ισχυρίστηκε πως δεν παραβίασε τον κώδικα ηθικής ή τον νόμο.
Υποστήριξε εξ άλλου, πως είχε προσληφθεί από τον γερμανό επιχειρηματία για να προσπαθήσει να δημιουργήσει γραμμή υποστήριξης από την Ρωσία, την Κίνα και την Γαλλία προκειμένου τα Ηνωμένα Έθνη να αγοράσουν αρματαγωγά από την γερμανική εταιρία Thyssen.
Ο Σράιμπερ που ήταν λομπίστας για την εν λόγω εταιρία, είχε καταθέσει στην επιτροπή πως έδωσε στον Μαλρόνι $300,000 δολάρια σε μετρητά και όχι $225,000 και επέμεινε πως είχε προσλάβει τον πρώην πρωθυπουργό για να επηρεάσει καναδούς αξιωματούχους σχετικά με την αγορά των αρματαγωγών και όχι ξένους ηγέτες.
Ο δικαστής έκρινε πως επειδή δεν υπήρχαν γραπτά ντοκουμέντα δεν είχε δικαίωμα να πιστέψει τη μια ή την άλλη πλευρά.
Σύμφωνα με τον δικαστή και οι δύο άντρες ήθελαν να κρύψουν τη συναλλαγή, γι αυτό η συναλλαγή έγινε σε μετρητά.
Ο Μπράιαν Μαλρόνι σχολιάζοντας το πόρισμα του δικαστή είπε πως χαίρεται που ο Ολιφαντ βρήκε ότι η συναλλαγή έγινε αφότου είχε εγκαταλείψει τον πρωθυπουργικό θώκο. Έτσι, ο πρώην πρωθυπουργός τρίβει τώρα τα χέρια του που το πόρισμα έβγαλε πως πήρε τη μίζα των μετρητών σε φακελάκια αμέσως μετά την πρωθυπουργία!
Αυτοί λοιπόν είναι οι σημερινοί πολιτικοί μας. Και είναι φανερό πως αν δεν υπάρξουν μηχανισμοί παραδειγματικής τιμωρίας όλων αυτών των λαμογιών που εκμεταλλεύονται τις δημόσιες θέσεις τους για να τσεπώσουν ιδιωτικό χρήμα, η πολιτική σκηνή του κόσμου δεν θα ξελεκιαστεί, δεν θα καθαρίσει…
Και ο φτωχός λαός θα συνεχίσει να καταβάλλει τους φουσκωμένους λογαριασμούς που διογκώνονται για να πληρώνεται η μίζα στους πολιτικούς!

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Σενάρια τρομολαγνίας

Το ξεφάντωμα της τρομολαγνίας που «απολαύσαμε» κατά την διάρκεια των πρόσφατων γεγονότων στην πατρίδα και οι αντιδράσεις του κόσμου για τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, δημιούργησαν σοβαρές ανησυχίες τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Τα χρηματιστήρια επηρεάστηκαν αρνητικά και γενικότερα ο τρελός αυτός χορός της τρομολαγνίας και του πανικού που στήθηκε για τα καλά είχε σαν αποτέλεσμα, τα τουριστικά έσοδα αυτό το καλοκαίρι να μειωθούν σημαντικά. Ήδη η Ένωση Ξενοδόχων της Αττικής ανέφερε ότι 20,000 δωμάτια ακυρώθηκαν.
Η μεγαλύτερη βιομηχανία της Ελλάδας που είναι ο τουρισμός επλήγει ανεπανόρθωτα.
Προσωπικά πιστεύω πως φέτος ο τόπος προορισμού των διακοπών όλων μας πρέπει να είναι η Ελλάδα.
Εάν πραγματικά αγαπάτε την πατρίδα από την οποία προέρχεστε, (και δεν έχω λόγους να πιστεύω το αντίθετο) εκεί θα πρέπει να πάτε να περάσετε τις διακοπές σας.
Θα πρέπει πρώτα - πρώτα να το κάνετε για ηθικούς λόγους, για να δείξετε σε όλους τους ξένους αλλά και σε αυτούς που «αγαπάνε» την τρομολαγνία, ότι η Ελλάδα είναι ένας ασφαλής τουριστικός προορισμός. Είναι ένας προορισμός ο οποίος δεν έχει κανέναν απολύτως κίνδυνο για μας τους ομογενείς που θέλουμε να ταξιδέψουμε εκεί.
Άλλα δεν θα το κάνετε μόνο για ηθικούς λόγους. Θα το κάνετε και για λόγους πολύ απλούς. Για να περάσετε ωραία.
Η Ελλάδα έχει γωνιές τις οποίες πολλοί από σας - είμαι σίγουρος - δεν έχετε εξερευνήσει ακόμη. Δεν είναι ανάγκη να πάτε μόνο στα μέρη από τα οποία προέρχεστε. Ανακαλύψτε τα πανέμορφα νησιά της. Μέρη στα οποία ίσως δεν έχετε πάει ποτέ και είμαι βέβαιος ότι θα σας καταπλήξουν, γιατί στην πατρίδα υπάρχουν μέρη που δεν έχουν ακόμη αλλοτριωθεί από τον τουρισμό, μέρη όπου μπορείτε να βρείτε ανθρώπους πραγματικά φιλόξενους και που η φυσική ομορφιά βέβαια θα σας εντυπωσιάσει.
Τέλος θα πάτε στην Ελλάδα γιατί τώρα είναι φτηνό το ευρώ .
Ευτυχώς, λόγω της εδώ σταθερής οικονομίας, το καναδικό νόμισμα αυτή τη στιγμή είναι ένα από τα ισχυρότερα στον κόσμο με αποτέλεσμα οι διακοπές μας εκεί να γίνονται πιο προσιτές.
Ευκαιρία λοιπόν για ταξίδι στην Ελλάδα φέτος.
Σύσσωμος ο ελληνισμός θα πρέπει να πάει για διακοπές στην Ελλάδα αυτό το καλοκαίρι.
Το οφείλουμε στην πατρίδα αλλά θα περάσουμε και ωραία.

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Που οδεύουμε;»

Τα αξεπέραστα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα, μονοπωλούν τον τελευταίο καιρό το ενδιαφέρον όλων μας.
Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε να παραβλέπουμε τα «δικά» μας, παρότι - αναλογικά τουλάχιστον - θεωρούνται μεγαλύτερα από εκείνα της γενέτειρας....
Αναφέρομαι ασφαλώς στα πολλαπλά προβλήματα των μεγάλων μας Οργανισμών που - δυστυχώς - ολοένα και συσσωρεύονται....
Η Ελληνική Κοινότητα Μόντρεαλ, ο μεγαλύτερος Οργανισμός της παροικίας μας με ουσιαστικές υπηρεσίες, όπως παραδέχτηκε και ο πρόεδρός της αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή τεράστιες δυσκολίες.
Το χρέος της, που ανέρχεται σε κάμποσα διψήφια εκατομμύρια δολάρια, χρόνο με χρόνο μεγαλώνει και η πιθανή καταβολή του «πολιτικού» δανείου στο ελληνικό δημόσιο θα δυσχεράνει περαιτέρω την οικονομική της κατάσταση.
Οι περικοπές του Κεμπέκ προς τα ελληνικά μας σχολεία σύντομα θα τα καταστήσουν απρόσιτα, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει ακόμη και η ύπαρξή τους.
Η πρόσφατη συμφωνία Ένωσης των Κοινοτήτων Μόντρεαλ και Λαβάλ ( εάν τελικά καταφέρει να πάρει σάρκα και οστά) μοιραία θα «ενώσει» και τα χρέη της νέας «Μείζονος».
Το νέο Μέτρο των μυστηρίων που επιβάλλει η Μητρόπολης, πιθανότατα θα αναγκάσει τους πιστούς να τελούν τα μυστήρια τους στις εκκλησιαστικές ενορίες σε βάρος βέβαια της Κοινότητας η οποία και θα απολέσει ένα σημαντικό εισόδημα.
Αλλά και η έλλειψη σωστού και μακρόχρονου προγραμματισμού, η πολιτική της διατήρησης που εφαρμόζουν τα τελευταία χρόνια οι διοικήσεις και όχι της περαιτέρω ανάπτυξης του Οργανισμού, η «τιμωρία» κάποιων εθελοντών, η μη τακτική ενημέρωση των μελών όσον αφορά τις αποφάσεις του εκτελεστικού και οι σχεδόν ανύπαρκτες πολιτιστικές εκδηλώσεις, είχαν σαν αποτέλεσμα την απομάκρυνση πολλών συμπάροικων (κυρίως νέων) από την κοινοτική ζωή.
Απαισιόδοξος; Θα έλεγα, μάλλον ρεαλιστής…
Πόσοι αλήθεια γνωρίζουν τις λεπτομέρειες της συμφωνίας Ένωσης των δύο Κοινοτήτων;
Πόσοι άραγε ήξεραν ότι δεν υπάρχει ουδεμία συμφωνία για τις οικονομικές υποχρεώσεις των Κοινοτήτων Μόντρεαλ και Λαβάλ με την Μητρόπολη; ( πριν την δημοσίευση της σχετικής επιστολής του Μητροπολίτη στα «Ελληνοκαναδικά Νέα» )
Πότε επί τέλους θα ανακοινωθεί η ημερομηνία των Κοινοτικών εκλογών, δεδομένου ότι η θητεία του παρόντος Διοικητικού Συμβουλίου λήγει τον ερχόμενο μήνα. (Στο Λαβάλ έχει ήδη λήξει)
Πώς και από ποιούς θα αντιπροσωπεύεται η νέα «Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλης;»
Μερικά από τα αναπάντητα μέχρι στιγμής ερωτήματα....
Η ψυχή της Κοινότητας και κάθε Οργανισμού είναι τα μέλη. Μόνο αυτά με την ενεργή συμμετοχή τους μπορούν να την καθοδηγήσουν και βέβαια να την αναπτύξουν.
Και για να αποκτήσει μέλη ένας Οργανισμός θα πρέπει πρωτίστως να τα πείσει για τον σκοπό, τους στόχους, την αποτελεσματικότητα και τις προοπτικές του.......

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσεις τι λετε;

«Καναδάς - Η χώρα μοντέλο»

Για μας τους έλληνες που ζούμε εδώ και με λύπη παρακολουθούμε τα προβλήματα της Ελλάδας στον Ευρωπαϊκό και διεθνή οικονομικό στίβο, είναι προφανές ότι η νέα μας πατρίδα, ο Καναδάς, τα πάει πολύ καλλίτερα και συχνά ευλογούμε το χώμα που πατάμε για το σύστημα που έχει και το γεγονός ότι δεν έχουμε πέσει στα χάλια, όχι μόνο της γενέτειρας αλλά ακόμη και της γειτονικής Αμερικής.
Μάλιστα, η στατιστική υπηρεσία του Καναδά πρόσφατα εξέδωσε μία ανακοίνωση στην οποία αναφέρει ότι στην γειτονική Αμερική το ακαθάριστο προϊόν της χώρας μεταξύ 2008 - 2009 έπεσε κατά 6% - που θεωρείται σημαντική ύφεση - ενώ στον Καναδά είχαμε μία πιο ήπια ύφεση της τάξης του 3,3% της μείωσης του εθνικού ακαθάριστου προϊόντος.
Αυτό θεωρείται πολύ μικρότερο και από τις προηγούμενες οικονομικές κρίσεις που είχε περάσει ο Καναδάς το 1980 το 1982 και βέβαια το 1991.
Έτσι λοιπόν, θα πρέπει να χαιρόμαστε που ζούμε σε αυτήν την υπέροχη χώρα, μία χώρα η οποία και μετανάστες δέχεται και ανοιχτή είναι σε όλες τις κουλτούρες, εγγυάται περίθαλψη ιατροφαρμακευτική και εφαρμόζει ένα σύστημα οικονομικό, το οποίο δεν είναι τέλειο, όμως τουλάχιστον αντέχει στα διεθνή προβλήματα και στην διεθνή κρίση.
Θα πρέπει ακόμα να χαιρόμαστε που εδώ, στην δεύτερή μας πατρίδα, απολαμβάνουμε ασφάλεια, τάξη, ηρεμία, ευκαιρίες εργασίας, τεράστιες δυνατότητες στον επιχειρηματικό τομέα και σίγουρα ένα υποδειγματικό αλλά και προσιτό εκπαιδευτικό σύστημα.
Χιλιάδες ελληνόπουλα της δεύτερης και τρίτης γενιάς κατέχουν σήμερα υψηλές θέσεις σε όλους τους επαγγελματικούς τομείς. Ειδικά η παροικία μας μπορεί να καυχιέται για τους αξιόλογους επιστήμονες, άξιους πολιτικούς και επιτυχημένους επιχειρηματίες της.
Με αυτά τα δεδομένα, δεν θεωρείται πλέον ασυνήθιστη η τάση πολλών νέων Ελλήνων - κυρίως Αθηναίων - να επιδιώκουν τα τελευταία χρόνια να μεταναστεύσουν στον Καναδά για να εξασφαλίσουν μία σωστή εκπαίδευση και κατ επέκταση ένα λαμπρότερο μέλλον.
Και εάν μπορούσε να διαφοροποιηθεί η μεταναστευτική πολιτική του Κεμπέκ, σίγουρα θα βλέπαμε ένα νέο μεταναστευτικό ρεύμα από την Ελλάδα προς τον Καναδά παρόμοιο των δεκαετιών 50 και 60….

Εσείς τι λέτε;

«Σωκράτης - Μας ακούτε;»

Με αφορμή την καλοστημένη τηλεοπτική εκπομπή του φίλου - συνάδελφου Γιάννη Κόκκωνα στο κανάλι Odyssey, που κάλυψε την μαθητική γιορτή της 25ης Μαρτίου 1821 στο ημερήσιο «Σωκράτης 4» της Νότιας Ακτής, είπα να ασχοληθώ σήμερα με το συγκεκριμένο σχολείο με το οποίο τόσο εγώ όσο και ο συνάδελφος Δημήτρης Ιλίας, τα «Ελληνοκαναδικά Νέα» και ορισμένες ελληνικές επιχειρήσεις, έχουμε ιδιαίτερες σχέσεις καθώς οι εβδομαδιαίες ραδιοφωνικές εκπομπές «Σωκράτης - Μας ακούτε;» παράγονται εκεί χάρις στην εξαιρετική δουλειά των ακούραστων εκπαιδευτικών, Ελένης Δρακοπούλου και Καίτης Σάμπαλη.
Έτσι λοιπόν κάθε Σάββατο μεσημέρι από τα ραδιοκύματα του CFMB, σας έχουμε τους μαθητές, τις διάφορες εργασίες που κάνουν μέσα στην τάξη, τις εκθέσεις τους, συζητήσεις που έχουν με τις δασκάλες για διάφορα πολύ ενδιαφέροντα θέματα από την ελληνική ιστορία, μυθολογία, κλπ.
Ένα πράγμα όμως που ομολογώ δεν περίμενα - και που με χαροποιεί ιδιαίτερα - είναι το γεγονός ότι χάρις στην ραδιοφωνική αυτή εκπομπή πολλά από τα παιδιά βελτιώνουν τα ελληνικά τους με τρόπο αναπάντεχο.
Για παράδειγμα, προκειμένου να συμμετάσχουν στο ραδιόφωνο τα παιδάκια πρέπει να έχουν ένα επίπεδο στο διάβασμα της ελληνικής γλώσσας και γενικότερα στην κατανόησή της, πριν μπορέσει η δασκάλα να τους δώσει ένα βαθμό ούτως ώστε να μπει η εκπομπή στο ραδιόφωνο. Αυτό έχει δημιουργήσει ανάμεσα στα παιδάκια μία τάση μάθησης της ελληνικής γλώσσας και βελτίωσης των ελληνικών τους.
Αισθάνομαι ακόμη πολύ χαρούμενος, που εκτός από το γεγονός ότι ακούγονται τα σχολεία μας μέσω αυτής της εκπομπής έχουν και αυτήν την παράπλευρη ικανοποιητική επιρροή στα παιδάκια , ωθώντας τα να προχωρήσουν και να τελειοποιήσουν τις σπουδές τους στην εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας.
Και πάλι συγχαρητήρια στα σχολεία Σωκράτης και Δημοσθένης για την υπέροχη δουλειά που κάνουν ώστε να καταλάβει ο ελληνισμός του Κεμπέκ το σημαντικό έργο που επιτελείται εκεί.

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Πάσχα των Ελλήνων»

Όπου κι αν βρίσκονται οι Έλληνες, στις πόλεις και τα χωριά, στα βουνά, τους κάμπους και τα νησιά μας, όπως επίσης στις χώρες της διασποράς, υποδέχονται με κατάνυξη το Άγιο Πάσχα, αυτή τη μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης και του ελληνισμού.
Πάσχα των Ελλήνων.
Πάσχα της αγάπης, της συναδέλφωσης, της χαράς και της προσμονής.
Πάσχα του οικουμενικού ελληνισμού.
Πάσχα της ανάστασης των ελπίδων για ένα καλύτερο αύριο, για ένα πιο φωτεινό μέλλον του έθνους των Ελλήνων, όπου κι αν αυτό βρίσκεται. Μέσα στα γεωγραφικά όρια της χώρας ή στη διασπορά, όπου ζει και μεγαλουργεί η άλλη Ελλάδα της ομογένειας.
Στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα οι απόδημοι Έλληνες, μαζί με τους υπόλοιπους χριστιανούς, τιμούν ευλαβικά και πανηγυρίζουν για τη μεγαλύτερη και την πλουσιότερη σε λαογραφικές εκδηλώσεις γιορτή της χριστιανοσύνης, η οποία τόσο πολύ έχει δεθεί με τον ελληνισμό. Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι πιο λαμπρές εκδηλώσεις για το Πάσχα, τελούνται με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια στις οργανωμένες παροικίες. Ίσως γιατί εκτός ελληνικών συνόρων η Ανάσταση είναι συνυφασμένη περισσότερο με την έννοια της Ελευθερίας και τη φλόγα της γνώσης.
Η ομογενείς του Καναδά θα κατακλύσουν και πάλι της Εκκλησιές για να ανάψουν τις λαμπάδες με το Φώς της Αναστάσεως ψάλλοντας «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών….»
Κι όπως πολύ σωστά υπενθυμίζει ο Παναγιότατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος, ο ελληνισμός ήταν αυτός, που όχι μόνο δέχθηκε από τους πρώτους τον Σωτήρα, αλλά επίσης έγινε διαπρύσιος κήρυκας και προσέφερε αυτή την σωτηρία ως δώρο και θεμέλιο πολιτισμού, μαζί με τη γραφή και την επιστήμη στην οικουμένη.
Συνταιριάζοντας ακριβώς το νόημα Πάσχα με την έννοια της Ελευθερίας, ο λαός αλλά και οι ποιητές μας, ύμνησαν την λαμπρότητα της γιορτής.
Δίνοντας σε στίχους πλαστικούς, όλη την ομορφιά μέσα στην οποία συντελείται το θαύμα της Ανάστασης.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Οχι στην κατάργηση των παρελάσεων»

Τελευταία ακούμε τις θορυβώδεις διαμαρτυρίες μιας μικρής μειοψηφίας πολιτικών και διανοητών που ζητούν την κατάργηση των Εθνικών μας παρελάσεων με ανιστόρητα επιχειρήματα, ότι δηλαδή τις μαθητικές παρελάσεις καθιέρωσε για πρώτη φορά το 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς.
Η στήλη ερεύνησε το θέμα για να θυμηθούμε λίγο την Ιστορία και να γίνουμε πιο ακριβείς και τεκμηριωμένοι.
Μαθητικές παρελάσεις υπήρχαν πολύ πριν από το καθεστώς Μεταξά.
Στο βιβλίο του «Θράκη» και συγκεκριμένα στην σελίδα 374 ο καθηγητής του Α.Π.Θ. Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος αναφέρεται στην ελληνική σχολή της Αδριανούπολης στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Εκεί περιγράφει παρελάσεις μαθητικές, παρουσιάζει δε και σχετικές φωτογραφίες όπου βλέπουμε αγόρια και κορίτσια να παρελαύνουν υπό το βλέμμα του Οθωμανικού καθεστώτος. Οι μελετητές της ιστορίας της Μικράς Ασίας περιγράφουν τις μαθητικές παρελάσεις που διοργάνωναν τα σχολεία της Σμύρνης από το 1919 έως και το 1922 στο γήπεδο του Πανιωνίου με τιμώμενο πρόσωπο τον μαρτυρικό Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο.
Ο μακεδονομάχος Δικώνυμος - Μακρής περιγράφει την απελευθέρωση της Σιάτιστας το 1912 από ανιχνευτές του Ελληνικού Στρατού και διηγείται ότι στην πανηγυρική εκδήλωση προπορεύονταν οι μαθητές κρατώντας εκκλησιαστικά λάβαρα. Εξ άλλου στην Κύπρο οι μαθητικές παρελάσεις καθιερώθηκαν πολύ πριν από το 1936 ως εκδήλωση πατριωτισμού των Ελλήνων που κατεπιέζοντο από τους Βρετανούς. Ένα θεσμό λοιπόν τον οποίο ανέχθηκαν οι Οθωμανοί κατακτητές και οι Βρετανοί αποικιοκράτες θέλουν να τον καταργήσουν σήμερα κάποιοι Έλληνες στο όνομα της «δημοκρατίας» και της «παγκοσμιοποίησης».
Οι παρελάσεις δεν ανήκουν στον εθνικισμό. Οι δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ παρήλαυναν στα χωριά τα οποία απελευθέρωναν το 1941-44.
Σε δυτικές δημοκρατίες , όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία, νεαρά παιδιά που ανήκουν στον Προσκοπισμό, παρελαύνουν ανενόχλητα με βήμα και με τύμπανα. Στην Γαλλία , εξ άλλου, κάθε χρόνο στις 14 Ιουλίου πραγματοποιείται μεγαλειώδης στρατιωτική παρέλαση στα Ηλύσια Πεδία.
Ας μην λέγονται λοιπόν υπερβολές και φαιδρότητες.
Έχω πάντως την εντύπωση ότι με πρόσχημα τις παρελάσεις οι πάσης φύσεως αποδομητές επιχειρούν να πλήξουν την συνέχεια του Ελληνισμού.
Συμμετέχοντας στην παρέλαση οι νέοι μας τιμούν τους διαχρονικούς αγώνες της ελληνικής νεολαίας. Ας τους ενθαρρύνουμε...

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Μειδιάστε γιατί χανόμαστε….

Συχνά με ρωτάνε αν κάνω καλά που «μπολιάζω» το χρονογράφημα με κάποια δόση χιούμορ και που δεν εννοώ να βγάλω από πάνω μου το κασκέτο της εφηβείας αν και πατημένος...ηντάρης (και δεν θέλω σχόλιο έπ’ αυτού!)
Η απάντηση μου σε αυτή την ερώτηση είναι απλή. Δεν τίθεται θέμα αν κάνω καλά, αλλά αν εγώ νιώθω καλά.
Γιατί κάποιοι εννοούν ότι πρέπει σώνει και καλά να φοράνε το σοβαρό προσωπείο μόνο και μόνο επειδή έτσι το επιβάλλει η κοινωνία, η παροικία και βέβαια η ηλικία! Τελικά τι είναι αυτό που σπρώχνει τους ανθρώπους να «σοβαρεύουν» και να μην αφήνουν το παιδί που έχουν μέσα τους να αναπνεύσει;
Κάποιοι βέβαια μπερδεύουν την σοβαρότητα με την σαχλότητα και δεν μπορούν να καταλάβουν ότι αυτός που κάνει χιούμορ ή που αυτοσαρκάζεται, δεν παύει να είναι σοβαρός σαν άνθρωπος. Κάποιοι άλλοι πάλι, ως επί το πλείστον «ταγμένοι», με μόνιμες παρωπίδες και με ανύπαρκτη την αίσθηση του χιούμορ αντιδρούν σπασμωδικά σε κάθε τι πού θα μπορούσε να προκαλέσει μειδίαμα!
Θεωρώ τον αυτοσαρκασμό, ως ένα από τα σημαντικότερα βήματα προς μια μορφή αυτογνωσίας. Θεωρώ επίσης, ότι το να εκφράζομαι μερικές φορές «στολίζοντας» τη στήλη με λίγο χιούμορ συντελώ ώστε να «ξεφύγουν» ορισμένοι έστω και προσωρινά από τις ανησυχίες το άγχος και την μόνιμη μιζέρια τους!
Η επιστήμη της ψυχολογίας θεωρεί το χιούμορ ως ένα από τα ισχυρότερα όπλα ενάντια στην κατάθλιψη και την απογοήτευση. Μαθαίνοντας τον «ασθενή» να βλέπει τη ζωή από την «καλή» της πλευρά, την εύθυμη αντί για τη δυσάρεστη. Γίνεται πιο δυνατός απέναντι στις δυσάρεστες καταστάσεις της ζωής και βρίσκει ευκολότερα λύσεις σε όποια προβλήματα και αν προκύψουν.
Μπορούμε να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες με το χιούμορ. Αυτό είναι βέβαιο, αρκεί να επιτρέπουμε στο παιδί μέσα μας, να επεμβαίνει ακαριαία στην κατάλληλη στιγμή.
Βάλτε λοιπόν το γέλιο στη ζωή σας ξεφυλλίζοντας έντυπα με ανέκδοτα, βλέποντας κωμωδίες, κάνοντας παρέα με χαμογελαστούς ανθρώπους και βέβαια διαβάζοντας αυτή τη στήλη....

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Γκρανταδόροι»

Στη σύγχρονη Αγγλο-ελληνική διάλεκτο λέγονται όσοι λαμβάνουν κρατικές επιχορηγήσεις για διάφορα «ερευνητικά» κυρίως προγράμματα. Και είναι ουκ ολίγοι…
Η διαδικασία για την απόκτηση Grant στον Καναδά, θεωρείται σχετικά απλή. Αρκεί ο ενδιαφερόμενος(η) να καταθέσει την σχετική «μελέτη» στην αρμόδια υπηρεσία και σε χρόνο-ρεκόρ το «τσεκάκι» θα του «χτυπήσει» την πόρτα!
Βέβαια, πιο παλιά, τέτοιου είδους επιχορηγήσεις ελάμβαναν (και δικαιολογημένα) μόνο μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί, με σκοπό να βελτιώσουν ή και επεκτείνουν τις κοινωνικές τους υπηρεσίες.
Η μεγάλη «ανακάλυψη» των Grant στην παροικία μας έγινε τα τελευταία χρόνια από ορισμένους «διανοούμενους», ως επί το πλείστον νεοφερμένους, οι οποίοι αρνούμενοι να ενταχθούν με τον «νορμάλ» τρόπο στην Καναδική κοινωνία -περνώντας θα λέγαμε και αυτοί μέσα από τη «λάντσα» - ακολούθησαν την εύκολη οδό της κρατικής «ερευνο-επιχορήγησης!».
Ποιοι είναι οι «γκρανταδόροι»; Συνήθως δηλώνουν «ερευνητές» ή ακόμη και «λογοτέχνες» «καθηγητές», «ποιητές», «καλλιτέχνες», «σκηνοθέτες», «κινηματογραφιστές» και η λίστα ανάλογα με τις «παροικιακές ανάγκες» ολοένα και μεγαλώνει…
Που συχνάζουν; Συνήθως θα τους συναντήσετε σε διαλέξεις, εκθέσεις, γκαλερί, πρεμιέρες, φεστιβάλ, εκεί τέλος πάντων που με ανέξοδο τρόπο έχουν εύκολη πρόσβαση στους «αρμόδιους» που θα προωθήσουν το «project» τους. Ας είναι καλά το δημόσιο, ή καλύτερα οι τσέπες των φορολογουμένων. Δηλαδή οι …δικές μας!
Θα μου πείτε καλά και τι προσόντα χρειάζονται για να γίνει κάποιος υποψήφιος «γκρανταδόρος»;
Βασικά θα έλεγα μία «φαεινή» ιδέα, πλαισιωμένη με μεγάλη δόση «φαντασίας» που να πείσει τους αρμόδιους για την χρησιμότητα του ερευνητικού προγράμματος.
Η στήλη στην προσπάθειά της να βοηθήσει τους επίδοξους «γκρανταδόρους» παραθέτει μερικές «ζουμερές» ερευνητικές ιδέες...
* Έρευνα για τους λόγους μετατόπισης της ημερομηνίας διεξαγωγής της εθνικής μας παρέλασης!
*Έρευνα για τα κίνητρα του οδήγησαν την Ερευνητική Επιτροπή του Εργατικού στην διεξαγωγή ειδικής έρευνας!
* Έρευνα για τα αίτια που «φρικάρισαν» την Τ.Ο.Π. Μόντρεαλ!
*Έρευνα για την έλλειψη αντιδράσεων στην ενοποίηση των κοινοτήτων Μόντρεαλ – Λαβάλ!
* Έρευνα για την αιτία που απορρίφτηκε η αίτησή σας για να λάβετε Grant αφού περιείχε μία από τις ως άνω ερευνητικές ιδέες!

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης

tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Τα γραπτά μένουν...

Μετά λύπης μου πληροφορήθηκα τις προάλλες και συγκεκριμένα από το περιοδικό Concordian Magazine ότι όλο και περισσότερα έντυπα κλείνουν.

Για παράδειγμα, ένα έντυπο με μεγάλη ιστορία πολλών δεκαετιών, η γνωστή εφημερίδα «The Monitor» έκλεισε για πάντοτε τις πόρτες της, τουλάχιστον στην έντυπη έκδοσή της και διατίθεται μόνο στο διαδύκτιο.
Αναρωτιέμαι λοιπόν πόσο συνέχεια θα έχουνε οι έντυπες εκδόσεις. Ποιο είναι το μέλλον γενικότερα του έντυπου τύπου αλλά και του βιβλίου κατ’ επέκτασιν, όταν ο κόσμος έχει συνηθίσει ώρες ολόκληρες να περνάει μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και φευγαλέα να ρίχνει μία ματιά ή δύο σε κάποιες ειδήσεις ή κάποιες επικεφαλίδες χωρίς να μπαίνει να διαβάσει ολόκληρα άρθρα.
Όταν όλη μας η πληροφόρηση βασίζεται σε bullet form που εξηγεί μέσα σε μία φράση, ή σε πέντε λέξεις, τι μέλλον θα έχουν τα έντυπα. Πώς ο κόσμος δηλαδή θα εξακολουθήσει να πηγαίνει να παίρνει εφημερίδες.
Και μη νομίζετε βέβαια πως στην Ελλάδα τα πράγματα είναι καλύτερα. Και εκεί αντιμετωπίζουν μεγάλη κρίση και οι εφημερίδες και οι εκδοτικοί οίκοι . Βέβαια ο έλληνας ακόμη διαβάζει γι΄ αυτό και το πρόβλημα δεν έχει ακόμη μεγιστοποιηθεί.
Όμως εδώ στον Καναδά οι εφημερίδες μειώνονται και αντικαθίστανται από τις Online εκδόσεις τους όπου ο καθένας μπορεί να μπει και να διαβάσει.
Είναι πράγματι αυτό το μέλλον του τύπου; Ακόμη και από οικολογικής πλευράς, διότι η οικολογία ίσως να είναι ένας λόγος για τον οποίο στρεφόμαστε όλο και περισσότερο στο online;
Εγώ προσωπικά προτιμώ τις έντυπες εκδόσεις διότι τα γραπτά μένουν ενώ τα online είναι παροδικά. Ουσιαστικά βασίζονται σε δημοσιογραφικές πληροφορίες που μπαίνουν σ΄ έναν σκληρό μαγνητικό δίσκο που εάν δεν «σωθεί» κάποτε σβήνεται. Όμως, ένα γραπτό, μία εφημερίδα μένει για πάντα.
Και αναρωτιέμαι εάν είναι το καλύτερο να εξαφανιστούν οι εφημερίδες και να βρισκόμαστε μόνο με ηλεκτρονικές εκδόσεις που είναι πάντοτε φευγαλέες...

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Ψυχρή αλήθεια

Καθώς ο Καναδάς στέλνει συνέχεια οικονομική ενίσχυση προς την σεισμόπληκτη Αϊτή, ενίσχυση που αναμένεται να ξεπεράσει τα πενήντα εκατομμύρια δολάρια, ένα από τα ερωτήματα σχετικά με το που να δώσει κάποιος την βοήθειά του είναι εάν οι διάφορες οργανώσεις, όπως ο Ερυθρός Σταυρός π.χ., μπορούν πράγματι να συνεισφέρουν χρήματα και ανθρωπιστική βοήθεια σε χώρες που έχουν πληγεί από κάποια καταστροφή της φύσης.
Είναι σε θέση αλήθεια να δώσουν στο ακέραιο τα συγκεντρωθέντα χρήματα όταν έχουν τεράστιο υπαλληλικό προσωπικό και πρέπει πρωτίστως να πληρωθούν ένα σωρό έξοδα πριν καν φθάσει αυτή η βοήθεια στον προορισμό της;
Υπάρχουν περιπτώσεις όπου πολλές από αυτές τις οργανώσεις χρησιμοποιούν 30% - 40% των δωρεών πού λαβαίνουν για να καλύψουν τα λειτουργικά τους έξοδα. Συνεπώς, πόσο αυτές οι οργανώσεις, όσο καλή θέληση και να έχουν, μπορούν πραγματικά να βοηθήσουν κάποιες τέτοιες χώρες και πόσο γρήγορα μπορούν να το κάνουν;
Είναι ένα ερώτημα που έχει πάρα πολύς κόσμος, πρόθυμος να βοηθήσει. Και πολλές φορές οι δωρητές καταλήγουν να δίνουν τις προσφορές τους σε μικρότερες οργανώσεις ή ακόμα και σε ιδιώτες, όπως συνέβη και με τις φωτιές στην Ελλάδα όπου οι περισσότεροι ομογενείς προτίμησαν να προσφέρουν μέσω του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου ή κατ΄ ευθείαν στους πάσχοντες.
Οπωσδήποτε το γεγονός έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία και θα πρέπει να μελετηθεί με σοβαρότητα ούτως ώστε οι διάφοροι παγκόσμιοι οργανισμοί ναι μεν να υπάρχουν αλλά να μειώσουν σημαντικά τα λειτουργικά τους έξοδα με τέτοιο τρόπο - είτε με εθελοντισμό είτε με δραστικό περιορισμό των εξόδων – ώστε το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων να φτάνει στον προορισμό του.
Ένα άλλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν όσοι θέλουν να στείλουν χρήματα είναι η δυσπιστία ως προς τις κυβερνήσεις αυτών των κρατιδίων που συνήθως είναι απολυταρχικές και συχνά διεφθαρμένες με αποτέλεσμα τα χρήματα να μη πηγαίνουν στα σωστά χέρια.
Είναι μερικές από τις ερωτήσεις που πρέπει σοβαρά να σκεφτούμε και που ήδη σκέπτεται ο πολύς κόσμος πριν κάνει το βήμα να δώσει την δωρεά του.
Ψυχρή αλήθεια, δυστυχώς...

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Ο χρόνος της ζωής μας...

Γιορτάσαμε φέτος τα εκατοντάχρονα των ελληνικών μας σχολείων, πανηγυρίσαμε επετείους, ανατρέξαμε σε αναρίθμητα ιστορικά γεγονότα... Μεγαλώσαμε όλοι κατά ένα χρόνο, φθάνοντας αισίως στο 2010.

Άλλη μία δεκαετία τελειώνει ή αρχίζει …

Ti είναι όμως ο χρόνος; Ο χρόνος ρέει, προχωρεί σταθερά και ασταμάτητα και μόνο προς τα εμπρός ή έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι φτιαγμένοι για να τον αντιλαμβανόμαστε;

Πόσες φορές δεν έχουμε φτάσει στο σημείο να θέλουμε να σταματήσουμε το χρόνο σε κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή και πόσες πάλι να τον κάνουμε να τρέξει και το περίεργο είναι ότι όταν βιαζόμαστε να περάσει, αυτός αργεί και όταν πάλι τον θέλουμε στάσιμο, φεύγει βιαστικός ή έτσι τουλάχιστον είμαστε ικανοί να τον αντιληφθούμΠοιά η ουσία άραγε αν χρόνος δεν υπήρχε;  Πως θα μπορούσε η μέρα να διαδεχθεί τη νύχτα, η άνοιξη τον χειμώνα, το ουράνιο τόξο τη βροχή κλπ; Ότι κι αν ο χρόνος είναι, όσα ερωτήματα κι αν έχουμε γι’ αυτόν το σίγουρο -τουλάχιστον για την ανθρώπινη φύση - είναι πως κυλάει ασταμάτητα, σταθερά και μπροστά.

Ένα άλλο ερώτημα που γεννιέται είναι πως με την κίνηση του χρόνου προς τα μπροστά όλα τα υπόλοιπα που ζήσαμε κατά το παρελθόν και υπάρχουν μέσα μας μόνο μέσω των αναμνήσεών μας κι όλα αυτά που θα ‘ρθουν και θα γίνουν κι αυτά με τη σειρά τους παρόν και παρελθόν, βρίσκονται κάπου μέσα στο σύμπαν;
Κατά μία θεωρία, ο χρόνος είναι μια ακόμη διάσταση την οποία ο άνθρωπος δεν είναι ικανός να αντιληφθεί πλήρως παρά μόνο την κίνησή της προς τα εμπρός και ίσως αυτό είναι που κάνει τη συγκεκριμένη διάσταση μυστηριώδη και τον άνθρωπο από αιώνες να ψάχνει να βρει τρόπους να ταξιδέψει στο παρελθόν και στο μέλλον.
Σύμφωνα με τον κορυφαίο φυσικό καθηγητή Στίβεν Χόκινγκ, ο χρόνος ακολουθεί το σύμπαν το οποίον δεν υπήρχε ανέκαθεν. Υπολογίζεται πως η αρχή του σύμπαντος έγινε πριν 15 δισεκατομμύρια χρόνια περίπου.

Η αρχή λοιπόν και η προέλευση του σύμπαντος κρύβει το μυστικό στην επιστήμη του χρόνου.

Μήπως τελικά ο χρόνος δεν υπάρχει; όπως υπαινίσσεται ο Αϊνστάιν στη θεωρία του περί σχετικότητας πως στο σύμπαν χρόνος δεν υπάρχει.
Ο φυσικός Τζούλιαν Μπαρμπούρ υποστηρίζει: οι υπολογισμοί του σύμπαντος που έχουν πολλές πιθανότητες και άρα είναι πιθανόν να βιωθούν, έχουν μέσα τους μια έννοια ιστορίας, μια σειρά από «αρχεία» που υποδεικνύουν ότι έχουμε παρελθόν. Πρόκειται για υπολογισμούς τους οποίους ονομάζει «κάψουλες χρόνου».
Δεν υπάρχει ιστορία σε κανένα μονοπάτι, υπάρχουν μόνο «αρχεία» που βρίσκονται στο τώρα. Κι΄ αυτά είναι που μοιάζουν με «ιστορία».

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Μιχάλης Τελλίδης

tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Η ισχύς εν τη ενώσει»

Έτσι ξαφνικά, αποφασίσαμε να λύσουμε τα υπαρξιακά προβλήματα που συσσώρευσε η κοινοτική εκατονταετηρίδα, με την επισφράγιση της ενοποίησης των αστικών κοινοτήτων Μόντρεαλ – Λαβάλ.
Το έργο βέβαια το έχουμε ξαναδεί τα τελευταία 30 τόσα χρόνια σε πολλαπλές προβολές.
Μπροστάρηδες τούτης της προσπάθειας οι - εκτός διοικήσεων - υπηρετούντες τα κοινά, Νίκος Παγώνης και Βασίλης Αγγελόπουλος.
Κατά πόσο θα επιτύχουν στην αποστολή τους θα το δούμε στις Γενικές Συνελεύσεις των επόμενων ημερών.
Η στήλη τους εύχεται ειλικρινά, καλή επιτυχία.
Γεγονός είναι ότι πολλά έχουν αλλάξει στην κοινοτική ζωή της παροικίας μας τις τελευταίες δεκαετίες. Νέοι μετανάστες απ' την πατρίδα δεν έρχονται άλλο πια ώστε να διοχετεύσουν καινούριο «αίμα» στις κοινότητες και οι λιγοστοί «νέοι» που συμμετέχουν - όσο αυτό γίνεται εφικτό - προέρχονται κυρίως από τον χώρο των σχολικών επιτροπών.
Αρκετοί μάλιστα έχουν και οι ίδιοι περάσει από τα θρανία του Σωκράτη.
Όμως τα σχολεία είναι μία μόνο από τις βασικές υπηρεσίες που (πρέπει να) προσφέρουν οι κοινότητες και για να λειτουργήσουν σωστά τα υπάρχοντα services απαιτείται συστηματική δουλειά, πείρα, μεθοδικότητα και προ πάντων φαντασία.
Η ενοποίηση των δύο αστικών κοινοτήτων, εάν τελικά επιτευχθεί, θα χρειασθεί ταγμένα χέρια και ανασκούμπωμα των μανικιών. Θα απαιτήσει ακόμη στενή και ειλικρινή συνεργασία με όλα τα μέλη, τους τοπικούς φορείς και φυσικά με την εκκλησία, η οποία - σύμφωνα με κάποιες αντιλήψεις - (ελπίζουμε εσφαλμένες) αντιτίθεται σ΄ έναν τέτοιο «δεσμό».
Η μόνιμη γκρίνια μεταξύ κοινοτήτων και εκκλησίας οπωσδήποτε δεν ωφελεί καμία πλευρά και σίγουρα δεν οδηγεί πουθενά.
Γι αυτό, θα πρέπει επί τέλους να καταλάβουν οι διοικούντες ότι εφ όσον θέλουμε να ανήκουμε στο Ορθόδοξο Χριστιανικό Δόγμα, μην έχουμε μόνο απαιτήσεις ως πιστοί. Έχουμε και υποχρεώσεις έναντι της Μητρόπολης.
Ταυτόχρονα, να αντιληφθεί ή Μητρόπολης ότι είναι προς το απόλυτο συμφέρον της να συνεργάζεται με μία ενωμένη ισχυρή ελληνική κοινότητα.
Η ισχύς λοιπόν εν τη ενώσει. Διαφορετικά οι κοινότητες αναπόφευκτα θα οδηγηθούν σε μαρασμό και η εκκλησία μοιραία θα πνεύσει τα λοίσθια με την αποδημία της πρώτης γενιάς των μεταναστών…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Ημέρα Αντικαταναλωτισμού...

Σαν μανιτάρια ξεπετάγονται τα τελευταία χρόνια οι Παγκόσμιες Ημέρες.
Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε τα Ηνωμένα Έθνη θα υποχρεωθούν σε λίγο να τις «τσιτώσουν» στο σχετικό εορτολόγιο!
Έτσι λοιπόν και Η Παγκόσμια Ημέρα Αγοραστικής Αποχής, που γιορτάζεται σήμερα, μπήκε και αυτή για τα καλά στη ζωή μας...
Επινόηση του Καναδού Κάλε Λασν, ο οποίος συνέλαβε την ιδέα μιας μέρας όπου οι καταναλωτές θα απείχαν από την πιο βασική τους ανάγκη.
Ο Λασν ξεκίνησε ως στέλεχος διαφημιστικής εταιρίας για να μεταστραφεί σε κήρυκα κατά του καταναλωτισμού.
«Η κατανάλωση από μόνη της δεν είναι κακό, αλλά το τι αγοράζουμε», υποστηρίζει. Και με τις ευλογίες του «ανεκτικού» ΟΗΕ, μας καλεί να αναλογισθούμε έστω και μία μέρα τη σχέση της κατανάλωσης με την καταστροφή του περιβάλλοντος και τη φτώχεια, τονίζοντας πως οι πλούσιες χώρες της Δύσης, που αποτελούν το 20% του παγκόσμιου πληθυσμού, καταναλώνουν το 80% των πόρων της Γης, προκαλώντας δυσαναπλήρωτες καταστροφές στο περιβάλλον και άδικη διανομή του πλούτου.
Οι αντίπαλοι βέβαια της Ημέρας επισημαίνουν τη ματαιότητα του μηνύματος, καθώς η παροδική απομάκρυνση από τις αγορές δεν μπορεί να επιφέρει καμία αλλαγή στη συνείδηση του καταναλωτικού κοινού επειδή 364 μέρες κατάφασης δεν μπορούν να επισκιαστούν από μία μέρα άρνησης της κατανάλωσης.
Στην Βόρειο Αμερική και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, οι «εορτασμοί» γίνονται σε μεγάλα εμπορικά κέντρα, όπου οι ακτιβιστές καταστρέφουν πιστωτικές κάρτες, αναρτούν συνθήματα για την Ημέρα, αποθαρρύνουν τους καταναλωτές, χορεύουν, τραγουδούν και στήνουν θεατρικές παραστάσεις δρόμου, προκαλώντας φυσικά την οργή των καταστηματαρχών αλλά και σχετική ρύπανση!
Τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα της Αμερικής, ABC, CBS και NBC, (εξαιρείται το CNN) αρνούνται να προβάλλουν διαφημιστικά της Παγκόσμια Ημέρας Αγοραστικής Αποχής, η οποία «συμπίπτει» με την περίοδο των εορτών.
Οι διοργανωτές, εξ άλλου, ξεκίνησαν μία νέα καμπάνια αντικαταναλωτισμού και μας προτρέπουν «Να μην αγοράζουμε τίποτα τα Χριστούγεννα». (Buy Nothing Christmas).
Οι καιροί όμως έχουν αλλάξει. Και αν πριν μερικά χρόνια ο εμπνευστής της Παγκόσμιας Ημέρας Αγοραστικής Αποχής, Κάλε Λασν, ισχυριζόταν πως η κατανάλωση ήταν η πιο βασική ανάγκη των ανθρώπων, σήμερα τείνει να εξελιχθεί σε πολυτέλεια...
Και αυτό σε μια εποχή που τα πάντα γύρω έχουν μια τιμή!

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Συμβούλιο «Απάρνησης» Ελληνισμού!

Όταν το 1995 γνωστοποιήθηκε η ίδρυση του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού, (ΣΑΕ) σύσσωμη η ομογένεια πανηγύρισε. Ύστερα από δεκαετίες έλλειψης άμεσης επικοινωνίας με το ελληνικό κράτος, ιδρύθηκε ένα όργανο το οποίο -όπως τουλάχιστον πιστέψαμε - θα παρείχε στις παροικίες του κόσμου άμεση πρόσβαση στην ελληνική κυβέρνηση ώστε να ακουστούν οι προβληματισμοί και οι ανησυχίες του απόδημου ελληνισμού.
Παράλληλα, υπήρχε η αντίληψη ότι ο θεσμός αυτός θα είχε τη δυνατότητα να ενώσει τον απανταχού ελληνισμό σε ένα ενιαίο σύνολο εκμηδενίζοντας αποστάσεις και σύνορα όπου οι απανταχού έλληνες θα μπορούσαν όχι μόνο να μιλήσουν ανοιχτά για τα προβλήματά τους στους συμπατριώτες τους αλλά ακόμη να λάβουν συμβουλές και ιδέες για τη συνεχόμενη διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας από τα ξενιτεμένα τους αδέλφια που βιώνουν ίδιες καταστάσεις και να παρέχουν αλληλοβοήθεια.
Τα συνηθισμένα παχιά λόγια περί συσπείρωσης των αποδήμων γύρω από τη μάνα Ελλάδα, μέχρι στιγμής δεν έχουν υλοποιηθεί. Και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του παγκόσμιου προέδρου, κ. Στέφανου Ταμβάκη, ο θεσμός του ΣΑΕ φαίνεται να λειτουργεί ως βιτρίνα της εκάστοτε κυβέρνησης προς τον απόδημο ελληνισμό...
Τα συνέδρια της «Ελλάδας του Κόσμου», που ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο και συνεχίζονται, για άλλη μία φορά δεν φαίνεται να καταλήγουν πουθενά, ενώ η τακτική συνέλευση - παρωδία της Θεσσαλονίκης «εκπροσωπείται» μόνιμα και συστηματικά από πνέοντες τα λοίσθια συλλόγους, άλαλους ενορίτες και συχνά από ανύπαρκτους οργανισμούς! Η δε αναγκαία συμμετοχή των ΟΜΜΕ, όπως πολλάκις έχουμε επισημάνει, έχει προ πολλού αποκλειστεί για λόγους... οικονομίας!
Τα ζωτικά προβλήματα που μαστίζουν τον απόδημο, όπως η δυσκολία διατήρησης μιας ιδιαίτερης ταυτότητας - στο αμερικανικό κυρίως χωνευτήρι - η ανάγκη σωστής ελληνικής παιδείας, τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα και σε ορισμένες περιπτώσεις οι διωγμοί των ελλήνων, δεν συμπεριλαμβάνονται καν στην ατζέντα...
Θα πρέπει επί τέλους να γίνει αντιληπτό ότι η πολιτική σκοπιμότητα και τα προσωπικά οφέλη δεν έχουν θέση σε μία εποχή όπου η ραγδαία εξάπλωση της προπαγάνδας σαρώνει την ανά τη Γη ταυτότητα των ελλήνων.
Αναγκαία λοιπόν η αναθεώρηση προτεραιοτήτων. Δεν μας χρειάζονται παράγοντες και βιτρίνες, αλλά πράξεις. Διαφορετικά ας μετονομαστεί το ΣΑΕ σε Συμβούλιο «Απάρνησης» Ελληνισμού!

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com