Ελλάδα - Απο την ακρίβεια στην...απόδραση

Σε μια χώρα όπου η γκρίνια έχει αναχθεί σχεδόν σε εθνικό σπορ, ο μέσος Έλληνας καταφέρνει το ακατόρθωτο: να διαμαρτύρεται καθημερινά για την ακρίβεια… ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζει βαλίτσες. Ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις πολίτες αγανακτισμένους. «Δεν βγαίνουμε», «δεν τα φέρνουμε βόλτα», «όλα έχουν ακριβύνει». Ταυτόχρονα, ουρές χιλιομέτρων στα διόδια…Κάπου ανάμεσα στο «δεν έχουμε» και στο «φεύγουμε για τριήμερο», φαίνεται πως υπάρχει ένα μικρό, ανεξήγητο οικονομικό θαύμα. Πλοία γεμάτα. Αεροπλάνα φίσκα. Αυτοκίνητα μποτιλιαρισμένα. Πρωτομαγιά; Φεύγουμε. Πάσχα; Φεύγουμε. Τριήμερο; Φεύγουμε. Σαββατοκύριακο; Ε, κάτι θα βρούμε να γιορτάσουμε. Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει και η κλασική ελληνική προετοιμασία: «φεύγουμε για να ξεφύγουμε», αλλά με το άγχος να προλάβουμε το πλοίο, να βρούμε ξενοδοχείο να κλείσουμε τραπέζι στην ταβέρνα πριν τους άλλους. Και κάπου εκεί γεννιέται το αιώνιο ερώτημα: τελικά, οι Έλληνες δεν έχουν ή απλώς δεν… κάθονται; Η αντίφαση είναι σχεδόν ποιητική. Από τη μία, το σουβλάκι στα 3,5 ευρώ γίνεται εθνικό ζήτημα. Από την άλλη, τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια εξαφανίζονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς… Και δεν είναι μόνο τα ταξίδια. Καφέδες στο χέρι, γεμάτα μπαρ, ταβέρνες που δεν βρίσκεις καρέκλα ούτε με κράτηση από την προηγούμενη εβδομάδα. Το «δεν έχω» φαίνεται να συνυπάρχει αρμονικά με το «βγες να τα πούμε». Αν συγκρίνει κανείς με χώρες όπως ο Καναδάς, η εικόνα γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Εδώ, το κόστος ζωής είναι αισθητά υψηλότερο: ενοίκια, φόροι, εστίαση, όλα ανεβαίνουν. Ένα απλό σουβλάκι μπορεί να ξεπεράσει τα δέκα δολάρια, και μάλιστα χωρίς… πατάτες για παρηγοριά. Κι όμως, δεν βλέπεις πόλεις όπως το Μόντρεαλ ή το Τορόντο να αδειάζουν μαζικά σε κάθε αργία. Ίσως γιατί εδώ η έξοδος προγραμματίζεται. Στην Ελλάδα, αντίθετα, η έξοδος… προκύπτει. Είναι σχεδόν αυθόρμητη, σχεδόν αναπόφευκτη. Σαν να λέει ο Έλληνας: «Μπορεί να μην έχω, αλλά θα πάω». Και τελικά πάει. Στην Ελλάδα, οι μεγαλουπόλεις θυμίζουν σκηνικό μετά από ταινία καταστροφής κάθε φορά που εμφανίζεται τριήμερο στον ορίζοντα. Οι κάτοικοι εξαφανίζονται, αφήνοντας πίσω μόνο λίγους «ήρωες» και κάτι γάτες που απορούν τι συνέβη. Μήπως τελικά το θέμα δεν είναι καθαρά οικονομικό; Μήπως είναι πολιτισμικό; Ο Έλληνας φαίνεται να διαθέτει ένα μοναδικό ταλέντο: να γκρινιάζει με συνέπεια, αλλά να ζει με ένταση. Να διαμαρτύρεται για το κόστος ζωής, αλλά να μην διαπραγματεύεται την ανάγκη για έξοδο, για ταξίδι, για «να φύγουμε λίγο». Η απόδραση δεν είναι πολυτέλεια, είναι σχεδόν υποχρέωση. Και ίσως εκεί να κρύβεται το μυστικό: ο Έλληνας δεν περιμένει να του περισσέψουν για να ζήσει· ζει, και μετά… βλέπει τι θα περισσέψει. Ίσως, λοιπόν, η γκρίνια να μην είναι ένδειξη φτώχειας, αλλά… τρόπος έκφρασης. Ένα είδος εθνικής εκτόνωσης πριν την επόμενη κράτηση εισιτηρίων. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ο Έλληνας μπορεί να λέει «δεν αντέχω άλλο», αλλά το λέει συνήθως… από ένα καράβι που σαλπάρει για νησί.