Εσείς τι λέτε;

Εθελοντής
Ένας ρόλος βαθιά παρεξηγημένος...

Παρατηρώντας τις πολυποίκιλες εκδηλώσεις, οι οποίες πραγματοποιούνται κατά καιρούς στη παροικία μας, είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς την παντελή έλλειψη συντονισμού μεταξύ των ιθυνόντων. Κραυγαλέα περίπτωση παντελούς έλλειψης συντονισμού, προγραμματισμού και επικοινωνίας είναι οι "ανταγωνιστικές" ερανικές καμπάνιες, που συχνά γίνονται την ίδια περίοδο, με αποτέλεσμα  να μην επιτυγχάνονται συνήθως οι αντικειμενικοί στόχοι. Συνέπεια τούτου, οι δωρητές παθαίνουν σύγχυση και δεν προσφέρουν απαραίτητα προς τον σκοπό της αρχικής τους επιλογής.
Ζωντανό παράδειγμα, ο "Μαραθώνιος της Αγάπης", ο οποίος καθιερώθηκε το 1969 από τον Φιλανθρωπικό Οργανισμό  Ελληνίδων Κυριών με τη στενή συνεργασία του ραδιοσταθμού CFMB για τους αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας. Στη μακρόχρονη δημιουργική πορεία του, ως απεδείχθη, απέκτησε χίλιους μύριους μιμητές... Ατυχώς, ο όρος "Μαραθώνιος", με κάποιες λεκτικές παραλλαγές, χρησιμοποιείται σήμερα κατά κόρον από ορισμένα - κοινωνικά υποτίθεται - ιδρύματα και κάθε λογής ερανικές επιτροπές, αμφιβόλου χρησιμότητας, προκειμένου να πετύχουν τούς όποιους σκοπούς... Έλλειψη φαντασίας μήπως ή εσκεμμένη αντιγραφή; Η ασυνεννοησία πάντως επεκτείνεται και σε διάφορες άλλες εκδηλώσεις, που απερίσκεπτα διεξάγονται ταυτόχρονα, με μισοάδειες, εννοείται, αίθουσες... Θα πουν κάποιοι, "εθελοντές είναι πράττουν το κατά δύναμιν". Δεν μπορώ παρά να διαφωνήσω ριζικά. Είναι αναγκαίο και επιβαλλόμενο οι εθελοντές να επιλέγονται προσεκτικά και με ιδιαίτερα αυστηρά κριτήρια, είτε μετά από πολυετή προσφορά σε διάφορους τομείς των οργανισμών τους οποίους υπηρετούν ή να έχουν καταξιωθεί στον πολιτισμό και στον χώρο όπου διάλεξαν να υπηρετήσουν. Όταν ένας οργανισμός, ο οποίος στοχεύει στην ευρεία κοινωνική αποδοχή, δεν καταφέρνει να ελκύσει ικανούς εθελοντές, τότε το λιγότερο που έχει να κάνει είναι να αναθεωρήσει την ύπαρξή του. Διαφορετικά, δεν καθίσταται μόνο αναποτελεσματικός  αλλά συγχρόνως και επιβλαβής για το γενικό σύνολο. Και στην προκειμένη περίπτωση, θα πρέπει να αναζητηθούν τα βαθύτερα αίτια της αποχής ικανών στελεχών. Ας μη ξεχνάμε πως ο εθελοντισμός είναι μια μορφή δράσης και έκφρασης των ανθρωπίνων αξιών, οι οποίες σχετίζονται με την βαθειά και ώριμη κατανόηση και μετουσίωση σε συνειδητή επιλογή της δημιουργικής συνύπαρξης, της αλληλεγγύης και αλληλεξάρτησης για τη λειτουργία βιώσιμων κοινοτήτων,  με δυναμική ανάπτυξης και συμμετοχής όλων. Ο εθελοντής  θα πρέπει να σέβεται απόλυτα την ευθύνη της εθελοντικής εργασίας που παρέχει το έργο του, να συνεργάζεται με τα αρμόδια όργανα, να τηρεί τις αρχές και τους κανόνες δεοντολογίας και πάνω απ' όλα να είναι ενήμερος και πρόθυμος να υποστηρίξει και να προωθήσει τους στόχους που έχει θέσει και εκτός του οργανισμού που υπηρετεί. Κάτι που θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη οι υπηρετούντες αλλά και οι υποψήφιοι ενδιαφερόμενοι εθελοντές...

Εσείς τι λέτε;

                               

Ραδιομαραθώνιος Αγάπης 2016

Ο Ραδιομαραθώνιος Αγάπης 2016 για τους πάσχοντες συνανθρώπους μας αποτελεί πραγματικότητα.
Κύριος σκοπός του Φιλανθρωπικού Οργανισμού Ελληνίδων Κυριών και του Rαδιοσταθμού CFMB, που από κοινού διενεργούν τον καθιερωμένο πλέον έρανο που ξεκίνησε πριν 47 χρόνια, είναι μέσα από τη φετινή οργάνωση και πέρα από τη συγκέντρωση  χρημάτων και ειδών πρώτης ανάγκης, να ξαναζωντανέψουν την έννοια της αλληλεγγύης και της αγάπης. 
Ο Ραδιομαραθώνιος της Αγάπης, έχοντας πλήρη επίγνωση των προτεραιοτήτων της παροικίας, έδωσε εξετάσεις και πέτυχε γιατί πάνω απ' όλα ενεργεί με γνώμονα την αγάπη και την αλληλεγγύη προς τον πλησίον.
Την αγάπη για τους συνανθρώπους μας που χρειάζονται τη βοήθειά μας. Γι’ άλλη μια φορά ενεργοποιούμε μαζικά τις δυνάμεις μας για να αποδείξουμε ότι μαζί μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι γιατί μόνο η αγάπη μπορεί…
Ραδιομαραθώνιος Αγάπης 2016. Μια ακόμα ερανική προσπάθεια μέσα από την οποία μας δίνεται η ευκαιρία να εκφράσουμε την αγάπη μας - υλικά και ηθικά - το ενδιαφέρον και τη συμπαράστασή μας στους φτωχούς συμπαροίκους μας. Μια ημέρα αφιερωμένη με ζήλο σ’ αυτά τα άτομα, γεγονός που πραγματικά μας τιμά ως κοινωνία και τον καθένα μας ξεχωριστά.
Αισθάνομαι προνομιούχος που βρίσκομαι από τον πρώτο Ραδιομαραθώνιο ανάμεσα σε εκείνες τις ομάδες ακούραστων κυριών που δουλεύουν με αληθινή αγάπη και μπορώ να πω ότι ο Ραδιομαραθώνιος Αγάπης ήταν και θα είναι από τις πιο σημαντικές εμπειρίες της ζωής μου.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, κάθε νέα διοργάνωση ήταν σαφώς καλύτερη από την προηγούμενη. Κάθε νέος Ραδιομαραθώνιος συγκεντρώνει ακόμα περισσότερα χρήματα που σημαίνει ακόμα καλύτερη οικονομική βοήθεια για τους δικαιούχους.
Είναι όμως αυτός μόνο ο στόχος του Ραδιομαραθώνιου; Με την άλλη πτυχή - που για μένα είναι εξ ίσου σημαντική - τι γίνεται; Και εννοώ βέβαια όλα τα άλλα δικαιώματα των άτυχων ανθρώπων. Δικαιώματα που έχουν να κάνουν με την καθημερινότητά τους, με την επαγγελματική τους δραστηριοποίηση, με την κοινωνική τους ένταξη.
Η καθημερινή εμπειρία αποδεικνύει ότι τα άτομα αυτά που λαμβάνουν βοήθεια, κυρίως εκείνα με ειδικές ανάγκες, μπορεί να ευεργετούνται  από τα έσοδα που αποφέρει ο έρανος, ωστόσο κατά γενική ομολογία ελάχιστα έχει βελτιωθεί η κοινωνική τους αναγνώριση και αποκατάσταση. Είναι αρκετό να σκεφτεί κανείς ότι παρά την όλη εκστρατεία που γίνεται όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει εκλείψει η προκατάληψη κυρίως για τα ανήμπορα άτομα.
Ο Ραδιομαραθώνιος της Αγάπης σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να είναι υπόθεση μιας ημέρας. Οι ανάγκες, δυστυχώς, για τους πάσχοντες συνανθρώπους μας είναι πλέον μόνιμες. Ακόμη, η οικονομική κρίση στην Ελλάδα είχε σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί δραματικά ο αριθμός των παλιννοστούντων και των νέων ελλήνων μεταναστών τα τελευταία χρόνια. Και ο Φιλανθρωπικός Οργανισμός Ελληνίδων Κυριών πραγματικά μεριμνά γι αυτούς τους ανθρώπους στα πρώτα δύσκολα βήματά τους στη νέα τους πατρίδα.
Ας μην τους απογοητεύσουμε. Ας σταθούμε και φέτος κοντά τους. Άλλωστε η ικανοποίηση του να δίνεις είναι πράγματι απερίγραπτη…
 

Εσείς τι λέτε;

Πέφτει η αυλαία στο σίριαλ Κλίντον-Τραμπ
Έφτασε η ώρα της αλήθειας...

Οι πιο συζητημένες προεδρικές εκλογές στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών διεξάγονται την ερχόμενη Τρίτη, με υποψήφιους για το ανώτερο αξίωμα την Χίλαρι Κλίντον, πρώην υπουργό εξωτερικών με το κόμμα των Δημοκρατικών και τον Ντόναλντ Τραμπ, επιχειρηματία με το Ρεπουμπλικανικό κόμμα. Μετά από μία εντονότατη προεκλογική εκστρατεία και ύστερα από τρείς τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις "προσωπικού χαρακτήρα", που δεν είχαν να επιδείξουν ούτε πολιτικό πρόγραμμα για το μέλλον της χώρας από κάθε υποψήφιο, αλλά ούτε και το ιδεολογικό ανάστημα του καθενός, αμφιβάλλω αν ο μέσος αμερικανός ψηφοφόρος είναι σε θέση να αναγνωρίσει ποιόν θέλει πραγματικά να ψηφίσει για πρόεδρο της χώρας του ή αν τελικά θα πάει με το ρεύμα του καλύτερου ή χειρότερου. Θα πρέπει όμως να δούμε πως έχουν τα πράγματα στη γείτονα χώρα πολιτικά και οικονομικά. Έχει την πολυτέλεια ο αμερικανός ψηφοφόρος να αγνοήσει την δυσάρεστη πραγματικότητα και να ψηφίσει με κριτήρια καθαρά επικοινωνιακά; Τα σημερινά προβλήματα που έρχονται αντιμέτωπες οι ΗΠΑ, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του διεθνούς νομισματικού ταμείου, είναι η γήρανση του πληθυσμού, η έλλειψη υποδομών και η οικονομική και κοινωνική συμπίεση της μεσαίας τάξης, προϊόν της συρρίκνωσης των εισοδημάτων. Για όλα αυτά όμως, σιγή ιχθύος και από τα δύο μεγάλα στρατόπεδα, τα οποία μεταφέρουν την εικόνα αλλού και αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη από τα αληθινά προβλήματα, προσπαθώντας να θεραπεύσουν τον ετοιμοθάνατο με ασπιρίνη...Η επιλογή δύσκολη και προβληματική. Εάν εξαιρέσουμε κάποια "δυνατά" σημεία των υποψηφίων τα αδύνατα υπερτερούν κατά πολύ. Η Χίλαρι Κλίντον γενικά θεωρείται αναξιόπιστη, κυρίως λόγω του Email Gate και του αναμφίβολου "φιλανθρωπικού" Ιδρύματος Κλίντον, δεν έχει συγκεκριμένο όραμα και πρόγραμμα για τη χώρα, δεν αναμιγνύεται με τον λαό, ακολουθεί την αυστηρή γραμμή του κόμματος, ακόμη και όταν δεν πρόκειται για την ωφέλεια του λαού, ενώ τα μη ρεαλιστικά κοινωνικά προγράμματα που θέλει να εφαρμόσει εξαπλώνουν τη φτώχεια στη μεσαία κυρίως τάξη. Ο γραφικός δισεκατομμυριούχος Ντόναλντ Τραμπ, θεωρείται από πολλούς ακραίος ρατσιστής, μισογύνης, αντιμουσουλμάνος και λαϊκιστής. Το FBI εξάλλου ερευνά πιθανή σύνδεση Τραμπ - Ρωσίας. Ούτε αυτός έχει όραμα και πρόγραμμα, δείχνει αλαζονεία προς την εξουσία, το όνομά του είναι συνδεδεμένο με οικονομικά και προσωπικά σκάνδαλα και παρουσιάζει έλλειψη εμπειρίας και γνώσεων στην άσκηση πολιτικής. Και στις δύο περιπτώσεις, τα πιθανά "προσόντα" τους είναι άσχετα με την πραγματική άσκηση πολιτικής που θα βγάλει τη χώρα από τα αδιέξοδα και θα την οδηγήσει στον δρόμο της ανάπτυξης.Ύστερα από ένα πολύμηνο αγωνιώδες σίριαλ Κλίντον-Τραμπ και πολύ κοντά πλέον στην ώρα της αλήθειας, εκτιμώ πως την επόμενη μέρα ο αμερικανικός λαός θα κληθεί να αντιμετωπίσει τα ίδια τεράστια άλυτα προβλήματα, το πανύψηλο έλλειμμα, την παρατεταμένη εξαθλίωση και την στυγνή πραγματικότητα ενός ακόμη χαμένου αμερικανικού ονείρου...

Εσείς τι λέτε;

Τόπο στους νέους...

Εκατοντάδες χιλιάδες έλληνες - υπολογίζεται περίπου 600 χιλιάδες - έφυγαν τα τελευταία χρόνια από την Ελλάδα. Φυσικά είναι πρόβλημα για την Ελλάδα, ένα μεγάλο κομμάτι των νέων μορφωμένων ανθρώπων που θα μπορούσαν να αλλάξουν την χώρα, την εγκαταλείπει χωρίς να υπάρχει κανένας σχεδιασμός και δημόσιος διάλογος για να σταματήσει η φυγή στο εξωτερικό. Είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς πως σε μια χώρα που οι κάτοικοί της την εγκαταλείπουν μαζικά, μισθοί, συντάξεις και δικαιώματα εξαφανίζονται, όσο περνά ο καιρός τα πράγματα φαίνεται πως θα γίνονται όλο και χειρότερα και σίγουρα ο τόπος δεν θα είναι ο ιδανικότερος για να ζει κανείς. Η μαζική φυγή αφήνει να φανεί ξεκάθαρα το σημερινό πρόσωπο της Ελλάδας. Αυτοί οι Έλληνες δεν είναι πια πρόβλημα για την Ελλάδα. Στην ουσία δεν ήταν ποτέ πρόβλημα, γι’ αυτό έφυγαν. Και τα καταφέρνουν μια χαρά στο εξωτερικό. Εξ άλλου, ένα μεγάλο κομμάτι των επαναπατριζόμενων, που κάποια στιγμή αποφάσισαν να γυρίσουν στην γενέτειρα, επιστρέφουν στον Καναδά λόγω της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης και της πολιτικής αστάθειας, αρχίζοντας από το μηδέν. Τους συναντάμε καθημερινά στον Εργατικό Σύλλογο, στην Κοινότητα και στις διάφορες Κοινωνικές Υπηρεσίες.
Ο Φιλανθρωπικός Οργανισμός Ελληνίδων Κυριών, ο οποίος με την συνεργασία του ραδιοσταθμού CFMB πραγματοποιεί σε δύο εβδομάδες τον ετήσιο "Μαραθώνιο της Αγάπης", κάνει έκκληση για την άμεση βοήθεια αυτής της κατηγορίας των ανθρώπων που προσπαθούν να ορθοποδήσουν. Ας θυμηθούμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε όταν πρωτοήρθαμε εδώ και ας τους δώσουμε ένα χέρι βοηθείας με κάποια οικονομική προσφορά ή με είδη πρώτης ανάγκης. Πολλοί, αναμφίβολα θα ανταποδώσουν μια μέρα την αγάπη και συμπαράστασή μας με την πολύτιμη συμμετοχή τους στα κοινά που είναι τόσο απαραίτητη στο στάδιο που φτάσαμε. Ας είμαστε ρεαλιστές. Ένα μεγάλο μέρος της παροικίας μας γέρασε, κουράστηκε, με αποτέλεσμα οι οργανισμοί μας να συρρικνώνονται, πολλά από τα παλιά μέλη να αποσύρονται ενώ άλλα φεύγουν για το μακρινό ταξίδι. Οι εναπομείναντες  εθελοντές, τρίτης κυρίως ηλικίας, παρ' όλη την καλή θέληση και αγαθή διάθεση, δεν δύνανται πλέον να αποδώσουν αποτελεσματικά και το βλέπουμε στις συχνά μη επιτυχημένες εκδηλώσεις και στις αναποτελεσματικές ερανικές προσπάθειες. Η σκυτάλη, δυστυχώς, δεν πέρασε στα παιδιά μας γιατί απλά δεν τους τη δώσαμε. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Χρειαζόμαστε συνεπώς νέο αίμα. Η λύση θα μπορούσε να βρίσκεται στους νεοφερμένους μετανάστες, όπως υπήρξαμε κάποτε και μείς στην φιλόξενη αυτή χώρα. Όσο για τους συνταξιούχους εθελοντές μας, που σαφώς περιμένουν καρτερικά την πολυπόθητη αναγνώριση, καιρός είναι να τους τιμήσουμε με μία ομαδική τελετή για τις μέχρι τώρα προσπάθειές τους και ας δώσουμε το τιμόνι σε νέους προσοντούχους ανθρώπους με γνώση, όραμα και σωστή οργάνωση. Το οφείλουμε στην συνέχιση του ιδιαίτερου πολιτισμού και των υψηλών αξιών μας ως Έλληνες εδώ στην ξένη. Και το οφείλουμε ακόμη στους πρωτοπόρους εκείνους μετανάστες που με κόπους, θυσίες και στερήσεις οικοδόμησαν την αξιοζήλευτη αυτή παροικία με διαυγές όραμα την διατήρηση, πρόοδο και ανάπτυξη της. Τόπο στους νέους, για να πάμε μπροστά...

Εσείς τι λέτε;

ΟΧΙ στην κατάργηση του Σταυρού από την ελληνική σημαία...

Πλησιάζει η Επέτειος του ΟΧΙ και η γιορτή της Εθνικής μας σημαίας που τιμάται στις 27 Οκτωβρίου. Για την ιστορία, η σημαία υπό τη σημερινή της μορφή χρησιμοποιήθηκε από τον στόλο με αρχηγό τον Γιάννη Σταθά το 1807 λίγα χρόνια πριν την έναρξη της ελληνικής επανάστασης και περιέχει εννέα οριζόντιες λευκές και κυανές παράλληλες λωρίδες και στο επάνω αριστερό μέρος τον λευκό  Σταυρό. Οι εννέα λωρίδες αντιστοιχούν στις συλλαβές της ιστορικής φράσης "Ελευθερία ή Θάνατος", ο δε Σταυρός συμβολίζει τον Σταυρό του χριστιανισμού και της ορθόδοξης πίστης.
Σήμερα, δύο και πλέον αιώνες αργότερα, η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με την ρεφορμιστική Ευρώπη την αλλαγή της ελληνικής σημαίας ώστε να μην εμφανίζεται πλέον το θρησκευτικό σύμβολο του Σταυρού. Μια σύνθετη και εξαιρετικά ευαίσθητη διαπραγμάτευση η οποία αποσκοπεί στην "ανόρθωση" της εικόνας της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό και διεθνή χώρο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθεί να συντονίσει τις ελληνικές προσπάθειες με τις υπόλοιπες χώρες που εμπίπτουν στην ίδια κατηγορία, οι οποίες δηλαδή έχουν το σύμβολο του Σταυρού στη σημαία τους, όπως η Φιλανδία, η Σουηδία, η Δανία, η Μεγάλη Βρετανία, η Μάλτα, η Ελλάδα και άλλες. Στα πλαίσια των νέων αντιλήψεων που επικρατούν για τον λεγόμενο "διάλογο των πολιτισμών" και την θρησκευτική ουδετερότητα των κρατών, η Ε.Ε. ενθαρρύνει τις εν λόγω χώρες να ευθυγραμμιστούν με τις υπόλοιπες τροποποιώντας τις εθνικές τους σημαίες. Εν τω μεταξύ, έντονη αρχίζει να γίνεται η παρουσία σε εορταστικές; εκδηλώσεις της σημαίας μας χωρίς το Σταυρό με πολλούς δήμους της Ελλάδας να την αντικαθιστούν με πανάκια και σκέτες λουρίδες. Η  Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει γεμίσει αλλοδαπούς, πρόσφυγες και κυρίως Μουσουλμάνους. Πάνω από 100.000 έχουν εγκλωβιστεί και σύντομα αρκετοί από αυτούς θα αποκτήσουν όλα τα νόμιμα δικαιώματα των ελλήνων πολιτών αφού θα ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία. Ποιές ομάδες άραγε θα εκπροσωπεί μία παραποιημένη και ασαφής σημαία σε μία πολυπολιτισμική Ελλάδα; Σίγουρα όχι την πλειοψηφική. Οι αλλαγές έρχονται με ταχύ ρυθμό και είναι πλέον ορατές. Τα επόμενα χρόνια ο πληθυσμός θα εμπλουτισθεί με νέες δυνάμεις που έχουν άλλη καταγωγή από τη δική μας και είναι γνωστές οι φανατικές θρησκευτικές ή άλλες πεποιθήσεις αυτών των πληθυσμών. Κλασικό παράδειγμα τα τζαμιά που με την απόλυτη και ανεξάντλητη ανοχή μας αναγείρονται σαν μανιτάρια σε ολόκληρη την επικράτεια. Αποδεικνύεται περίτρανα πως το τίμημα να ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή "οικογένεια" είναι βαρύτατο και το πληρώνουμε με απανωτά μνημόνια, χρεωκοπίες, φτώχεια και το χείριστο με την σταδιακή αλλά σταθερή απώλεια της εθνικής και θρησκευτικής μας ταυτότητας...

Εσείς τι λέτε;

Φιλοζωία και βασανιστική αγάπη...

Θα θυμάστε ίσως τον αρκουδιάρη που γυρνούσε τις γειτονιές με μια αιχμάλωτη αρκούδα, η οποία έκανε διάφορα κόλπα ψυχαγωγώντας τους περαστικούς. Σήμερα βέβαια, στον υποτιθέμενο πολιτισμένο κόσμο, δεν βλέπουμε τέτοιες εικόνες όμως παραμένουν τα αιχμάλωτα ζώα μέσα στους ζωολογικούς κήπους. Κύρια πηγή εσόδων είναι τα παιδιά, η αγάπη των οποίων και η περιέργεια τους καλλιεργεί και διαιωνίζει τη δημιουργία και συντήρησή τους. Στην ουσία, οι κήποι αυτοί αποτελούν εκθετήρια αγρίων ζώων που στερούνται το φυσικό τους περιβάλλον. Το ίδιο σχεδόν συμβαίνει και με τα κατοικίδια ζώα τα οποία, εν ονόματι της "προστασίας" και "συντροφιάς", φυλακίζουμε σε τέσσερις τοίχους,  ευνουχίζουμε και σαν κυρίαρχοι πλέον αφέντες διαμορφώνουμε τη συμπεριφορά και τον τρόπο ζωής τους...Τελικά όμως τι επιτυγχάνουμε; Κατά πόσο ένα αιχμάλωτο ζώο μπορεί να αντιπροσωπεύσει ένα ελεύθερο; Ειδικά όταν η φυσική του συμπεριφορά έχει εκλείψει; Και τι γίνεται όταν το ζώο αυτό παύει να εξυπηρετεί το σκοπό της αιχμαλωσίας του, γεράσει ή τραυματιστεί; Σύμφωνα με ειδικούς επιστήμονες, είναι αμφισβητήσιμο το κατά πόσο η έκθεση των αιχμάλωτων ζώων έξω από το φυσικό τους περιβάλλον καλλιεργεί μια ιδιαίτερη σχέση και αγάπη με τον άνθρωπο. Επίσης, τα περισσότερα από τα ζώα που θα βρεθούν σε αιχμαλωσία για ολόκληρη τη ζωή τους δεν μπορούν πλέον να επιστρέψουν στη φύση τους γιατί δεν θα επιζήσουν, έχοντας χάσει κατά ένα μεγάλο βαθμό τα ένστικτα και τον τρόπο να επιβιώσουν μόνα τους. Γι' αυτούς ακριβώς τους λόγους και με γνώμονα πάντα την ευζωία των ζώων, έχουμε χρέος να προστατεύουμε ολόκληρα τα σύνθετα, φυσικά οικοσυστήματα, τα οποία και αποτελούν το φυσικό χώρο και το πραγματικό τους βασίλειο. Οι ζωολογικοί κήποι στην πλειοψηφία τους αποτελούν εκθετήρια και όχι μέσα για τη διάσωση της άγριας ζωής. Πρόκειται για επιχειρήσεις που σκέφτονται το κέρδος που μπορούν να έχουν από αυτά τα ζώα. Άλλωστε, ο τρόπος που καταλήγουν σε αυτούς τους χώρους είναι αμφίβολος και σκοτεινός και η διακίνησή τους γίνεται κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Άρα, καταλαβαίνουμε ότι τα επιχειρήματα περί προστασίας των ζώων δεν ευσταθούν. Πολλά ζώα σε αιχμαλωσία δεν ολοκληρώνουν το προσδόκιμο της ζωής τους καθώς δεν μπορούν να ζήσουν σε συνθήκες διαφορετικές με το περιβάλλον στο οποίο είναι προορισμένα να ζουν. Μάλιστα, συχνά-πυκνά, τα εκτελούμε εν ψυχρώ παρουσία αυτόπτων μαρτύρων, όπως συνέβη με τον γορίλλα Harambe και το λιοντάρι Majo, όταν τα θεωρούμε "επικίνδυνα" ακόμη και μέσα στα κλουβιά τους.Άπειρα παραδείγματα έχουμε και με κατοικίδια ζώα όταν ξαφνικά συνειδητοποιούν την αιχμαλωσία τους, παύουν να υπακούουν και "αγριεύουν", όπως τα Πιτμπουλς τα οποία - κατά τη γνώμη μου - δικαιολογημένα ο Δήμος του Μόντρεαλ προσπαθεί να απαγορεύσει. Γιορτάσαμε πρόσφατα την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων. Ας δείξουμε επί τέλους την πραγματική μας αγάπη στα τετράποδα. Καιρός είναι όλα τα ζώα, ακόμη και τα λεγόμενα κατοικίδια, να αφεθούν ελεύθερα στο φυσικό τους περιβάλλον, εκεί όπου πραγματικά ανήκουν. Η τεχνολογία άλλωστε των ιστοτόπων και YouTube μας επιτρέπει να τα έχουμε ανά πάσα στιγμή κοντά μας χωρίς τα ταλαίπωρα να είναι υποχρεωμένα να επωμίζονται τις θλιβερές συνέπειες της βασανιστικής μας αγάπης...

Εσείς τι λέτε;

Χίλαρι Κλίντον vs Ντόναλντ Τραμπ
Ανούσιες αντιπαραθέσεις...

Την Κυριακή 9 Οκτωβρίου καλούμαστε να παρακολουθήσουμε την δεύτερη τηλεοπτική αντιπαράθεση μεταξύ των επίδοξων υποψηφίων αμερικανών προέδρων Χίλαρυ Κλίντον και Ντόναλντ Τραμπ. Και δεν χωρεί καμία αμφιβολία πως για άλλη μία φορά θα γίνουμε μάρτυρες ενός χαμηλού επιπέδου ντιμπέιτ βασισμένο σε έντονους λεκτικούς διαξιφισμούς.
Γεγονός πάντως είναι πως το κύριο χαρακτηριστικό των επικείμενων εκλογών δεν είναι τόσο το καθ' εαυτό πρόγραμμα των υποψηφίων όσο είναι τα ίδια τα πρόσωπα.
Ο εκκεντρικός Ντόναλντ Τραμπ με την ακραία ρητορική και η γνωστή στην αμερικανική και διεθνή κοινότητα Χίλαρι Κλίντον, με την εμπειρία αλλά και τα πολλά τρωτά.
Είναι σαφές ότι οι δύο αντίπαλοι ενθουσιάζουν κάποιους, εκνευρίζουν άλλους και η μεταξύ τους μάχη είναι σκληρή, μετωπική και με ξεκάθαρα ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Προτείνουν ένα εντελώς διαφορετικό μέλλον για την Αμερική, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό και στις οικονομικές και διπλωματικές σχέσεις με τον υπόλοιπο κόσμο.
Ωστόσο, κρίνοντας από τις δημοσκοπήσεις, το μήνυμα που στέλνουν οι αμερικανοί ψηφοφόροι είναι μια δυσφορία με το κατεστημένο που απλώνεται σε ολόκληρο το ιδεολογικό φάσμα.
Το βλέπουμε βέβαια και στην Ευρώπη, από το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας και την Ηγετική Γερμανία, μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και το Λαϊκό κόμμα στην Ισπανίας, όπου πολιτικοί εκμεταλλεύονται τη δυσαρέσκεια των σημερινών κοινωνιών με τις αδικίες, τα σκάνδαλα και τις δυσλειτουργίες του "συστήματος" και κυρίως με τη δράση των πολιτικών, πνευματικών και επιχειρηματικών που οραματίζονται δρόμους, τους ανοίγουν και τους ακολουθούν εις βάρος των απλών ανθρώπων. Ψηφίζουν και στηρίζουν δημαγωγούς που μιλούν πειστικά, δίνουν απλουστευτικές απαντήσεις σε πολύπλοκα ερωτήματα και υπόσχονται εύκολες λύσεις σε δύσκολα προβλήματα.
Η περίπτωση του Τραμπ είναι χαρακτηριστική για πολλούς και διάφορους λόγους. Εδώ και χρόνια είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που προσελκύει τα φώτα της δημοσιότητας, λόγω των ριάλιτι και της πολυτάραχης προσωπικής του ζωής, αλλά και των σκοτεινών επαγγελματικών δραστηριοτήτων του. Παντρεύεται το ένα φωτομοντέλο μετά το άλλο και στο επιχειρηματικό πεδίο κατασκευάζει πολυτελείς, πανύψηλους ουρανοξύστες και αρέσκεται να βλέπει το όνομά του να "φιγουράρει" στα πιο ψηλά κτίρια του Μανχάταν. Είναι ακατανόητο για κάθε λογικά σκεπτόμενο άνθρωπο πώς η προκλητική ρητορική του έχει τέτοια απήχηση στα ευρύτερα λαϊκά στρώματα.
 Ίσως απαντά στην ενόχληση πολλών ρατσιστών αμερικανών για την ανάδειξη στην προεδρία ενός Αφροαμερικανού. Ίσως επειδή καταγγέλλει ευθέως την πολεμοχαρή Κλίντον και τα σφάλματά της στην εξωτερική πολιτική. Ίσως πάλι είναι και η δυσφορία μεγάλου μέρους της κοινωνίας στο διστακτικό στυλ του προέδρου Ομπάμα.
Οι μισοί σχεδόν αμερικανοί, χωρίς βασική στοιχειώδη εκπαίδευση, επιθυμούν μια "ισχυρή" προεδρία και μια Αμερική που να πατάξει αποτελεσματικά την τρομοκρατία και να κάνει χρήση της οικονομικής και στρατιωτικής της ισχύος. Η αγανάκτηση και οργή για το διαφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο και η ψήφος διαμαρτυρίας είναι παγκόσμια φαινόμενα. Στην υπερδύναμη και στην "πειστική" προσωπικότητα του Τραμπ παίρνουν την πιο έντονη μορφή.
Εκτιμώ ότι και η μεθαυριανή δεύτερη αντιπαράθεση στο ελάχιστο θα επηρεάσει την απόφαση των αποφασισμένων ψηφοφόρων, πολλοί εκ των οποίων εξακολουθούν να πιστεύουν στο άπιαστο αμερικανικό όνειρο...    

Εσείς τι λέτε;

Smartphone: Η "έξυπνη" μοναξιά...

Επιτέλους, κυκλοφόρησε το "πολυπόθητο" iphone 7 της Apple, το οποίο όπως ήταν αναμενόμενο, έγινε ανάρπαστο. Οι ανταγωνιστικές εταιρίες πέρασαν ήδη στην αντεπίθεση με βελτιωμένα κινητά πολλαπλών εφαρμογών, αυξημένη μνήμη, ελκυστική εμφάνιση κ.λπ. προς τέρψιν των ενθουσιωδών οπαδών της "έξυπνης" συσκευής συνδιάλεξης.  
Με αφορμή λοιπόν το πανηγυρικό λανσάρισμα, σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες συνηθισμένες καθημερινές εικόνες τις οποίες συναντάμε πλέον παντού. Εικόνες νέων κυρίως ανθρώπων βαριά εθισμένων στη σύγχρονη ηλεκτρονική τεχνολογία. Το φαινόμενο βέβαια έχει πάρει παγκόσμιες διαστάσεις. Στιγμή δεν αποχωρίζονται οι νέοι μας ταμπλέτες και κινητά όπου βρεθούν και όπου σταθούν. Χαζεύουν με τις ώρες, βγάζουν φωτογραφίες, σέλφις και σπεύδουν να τα ανεβάζουν άρον άρον στα κοινωνικά δίκτυα.    
Στις καφετέριες με τις παρέες τους τεξτάρουν διαρκώς, χωρίς βέβαια να ανταλλάσσουν κουβέντα! Στο ένα χέρι ο cappuccino, στο άλλο το κινητό... Στο ένα χέρι το βολάν, στο άλλο το κινητό... Δεν κουνάνε ρούπι χωρίς το "έξυπνό" τους και κανείς δεν περνάει πλέον καλά τις ελεύθερες ώρες του χωρίς τη συντροφιά της μικρο-χαζοοθόνης.
Ο σύγχρονος πολιτισμένος άνθρωπος θεωρεί πια πως το Ιντερνέτ είναι δημόσιο αγαθό όπως το νερό και το ρεύμα. Σε πρόσφατη έρευνα, το 65% των ερωτηθέντων απάντησαν πως δεν θα μπορούσαν να ζήσουν πια χωρίς την "έξυπνη" συντροφιά τους! Και σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα, ένας μέσος άνθρωπος χρησιμοποιεί τουλάχιστον 100 φορές την ημέρα το κινητό του! Από αυτές, ελάχιστες φορές για κάποια κλήση. Αποκλειστικά για μηνύματα και "κοινωνική ενημέρωση" (κοινώς κουτσομπολιό) μέσω του φατσοβιβλίου και άλλων παρεμφερών μέσων κοινωνικής δικτύωσης...
Εργαλείο "ελευθερίας" σκέψης και λόγου χαρακτηρίζουν οι κατασκευάστριες εταιρίες τις κινητές ηλεκτρονικές συσκευές, όπως έχουν εξελιχθεί. Βέβαια, ναι μεν υπάρχει απεριόριστη, ελεύθερη και καθαρή πρόσβαση στην πληροφορία, όμως ο χρήστης είναι και από μόνος του σε θέση να παράγει ανά πάσα στιγμή τις δικές του - κάθε λογής  - πληροφορίες και να τις διαμοιράζει ανεξέλεγκτα. Το ίδιο το άτομο είναι σήμερα η πληροφορία. Όλοι είμαστε όλα... Ότι δηλώσουμε... Και όσοι έχουμε πρόσβαση στην τεχνολογία είμαστε ίσοι απέναντί της και μεταξύ μας. Όπως εγώ πχ, χρησιμοποιώ το Smartphone και το διαδίκτυο, ταυτόχρονα το χρησιμοποιούν ο Ομπάμα, o Trudeau , ο Τράμπ, ο Πάπας, ο Erdogan, η Kardashian και ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι που έχουν αυτήν τη στιγμή ενεργοποιημένο το "έξυπνο" τηλέφωνο.  
Χωρίς αμφιβολία, η απόλυτη και αδιάβλητη ισότητα συνεισφέρει πάντα σε όλους τους παγκόσμιους εθισμούς. Είναι πλέον αποδεδειγμένο πως η εικονική πραγματικότητα που ζούμε μέσα από τα smartπhones και ipads περιορίζει στο ελάχιστο τη σκέψη μας και επιδεινώνει δραματικά την ψυχική μας υγεία. Και είναι σίγουρο πως έχει προσθέσει άλλο ένα άγχος στην καθημερινότητά μας, δίνοντάς μας την ψευδαίσθηση μιας "υπέροχης ζωής", μέσα στην απόλυτη μοναξιά μας...

Εσείς τι λέτε;

Έρχεται η βασιλεία στην Ελλάδα;

Με αφορμή την προβολή της τελετής των γάμων του τέως βασιλικού ζεύγους Κωνσταντίνου και Άννας Μαρίας από το τηλεοπτικό πρόγραμμα του Γιάννη Κόκκωνα, είπα αυτή την εβδομάδα ν' αγγίξω ένα "ευαίσθητο" θέμα το οποίο απασχολεί τελευταία τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Την πιθανή επιστροφή της βασιλείας στην Ελλάδα.
Πριν χαρείτε ή λυπηθείτε φίλοι αναγνώστες, θα πρέπει να λάβετε υπόψη σας ότι όταν μία χώρα όπως η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο, δεν έχει στ' αλήθεια πολύ σημασία τι πολίτευμα έχει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι την βασιλεία την ξερίζωσε η δύση μέσα από τα όργανά της, Γ. Παπαδόπουλο και Κ. Καραμανλή και σήμερα - όπως δείχνουν τα πράγματα - πάλι η δύση πάει να την ξαναφέρει.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι η πρώην βασιλική οικογένεια επέστρεψε και ζει   μόνιμα στην Ελλάδα, με την αποδοχή μάλιστα όλου του πολιτικού κόσμου.
Με τον ερχομό του Κωνσταντίνου και της οικογένειάς του, ένα ολόκληρο επιτελείο τεχνοκρατών κινεί τα νήματα παρακολουθώντας από πολύ κοντά τις εξελίξεις αλλά και τις αντιδράσεις του ελληνικού λαού.
Το ζήτημα επιστροφής της βασιλείας στην Ελλάδα τον τελευταίο καιρό αποτελεί πρώτο θέμα σε πολλές εφημερίδες. Η αυτοβιογραφία του Κωνσταντίνου, που κυκλοφόρησε πρόσφατα, γρήγορα έγινε best seller ενώ η αποκλειστική συνέντευξη που παρεχώρησε ο τέως στον ΣΚΑΙ έσπασε κάθε ρεκόρ τηλεθέασης. Εξ 'άλλου, στην εκδήλωση της Ολυμπιακής Επιτροπής προς τιμήν της ελληνικής ομάδας που αγωνίστηκε στην Ολυμπιάδα του ΡΙΟ, ο Κωνσταντίνος εισέπραξε το χειροκρότημα των παρευρισκομένων αλλά και του Προέδρου της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου.
Εν τω μεταξύ, με την απόλυτη συνεργασία των αρχών πολλά εμπόδια ξεπεράστηκαν, ο Κωνσταντίνος απέκτησε νέο όνομα "Κωνσταντίνος τέως βασιλεύς Παύλου", με το οποίο συστήνεται πλέον, ενώ το Υπουργείο Εργασίας ξεκαθάρισε ότι ο έκπτωτος βασιλιάς μπορεί να χρησιμοποιεί το παραπάνω όνομα προκειμένου να του χορηγηθεί αριθμός μητρώου κοινωνικής ασφάλισης. Και με την απόκτηση του ΑΜΚΑ μπορεί εύκολα να ανακτήσει και την ελληνική ιθαγένεια που του αφαιρέθηκε το 1994 με όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του έλληνα πολίτη.
Τι σημαίνει όμως για την Ελλάδα μία πιθανή επιστροφή της βασιλείας; Τι σκοπούς θα μπορούσε να εξυπηρετήσει; Ποιές θα είναι οι εξουσίες του νέου μονάρχη; Θα έχει - όπως άλλοτε - ο βασιλιάς το δικαίωμα να παρεμβαίνει στις κρατικές αποφάσεις ή απλά θα αποτελεί για τη χώρα ένα καθαρά διακοσμητικό στοιχείο; Και ακόμη, πόσο θα στοίχιζε στον έλληνα φορολογούμενο η συντήρηση της βασιλικής οικογένειας; Ερωτήματα που θα πρέπει πρωτίστως να απαντηθούν.
Γεγονός πάντως αναμφισβήτητο είναι ότι το επείγον και πλέον σοβαρό θέμα που απασχολεί αυτή τη στιγμή τον έλληνα είναι η επιβίωσή του. Και σ' αυτή του την προσπάθεια αναζητά απεγνωσμένα σανίδα σωτηρίας μέσα από ακραία κόμματα, ψεύτικες υποσχέσεις, απατηλά όνειρα και απραγματοποίητες ελπίδες.
Η επαναφορά της βασιλείας στην Ελλάδα την συγκεκριμένη αυτή χρονική περίοδο - εφόσον πραγματοποιηθεί - εκτιμώ πως δεν θα προκαλέσει ιδιαίτερη θύελλα αντιδράσεων ούτε και πρόκειται να αποτελέσει αντικείμενο οξείας κριτικής...

Εσείς τι λέτε;

Θέμα προτεραιοτήτων...

Ο λόγος και πάλι για την ψήφο των αποδήμων. Μετά τη σύσταση Κυριάκου Μητσοτάκη και Νέας Δημοκρατίας την περασμένη άνοιξη το Ποτάμι επανέφερε πρόσφατα τη σχετικη πρόταση στη Βουλή των Ελλήνων.
Δρόμος μετ' εμποδίων το "πολυπόθητο" δικαίωμα ψήφου των αποδήμων απο την εκάστοτε χώρα διαμονής των. Οι διαφωνίες στο αρμόδιο Υπουργείο όσον αφορά τον τρόπο που πρέπει να ψηφίζουν οι απόδημοι εξακολουθούν να βρίσκονται στο καθημερινό μενού.
Κατα την τελευταία ευρεία σύσκεψη για το συγκεκριμένο θέμα η διαφωνία εστιάστηκε σε δύο βασικά σημεία. Απο το προσχέδιο δίδεται εξουσιοδότηση να καθορίζεται με Προεδρικό διάταγμα ο χρόνος διενέργειας εκλογών για τους αποδήμους πολύ νωρίτερα σε σχέση με την ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών στην Ελλάδα.
Το δεύτερο σημείο στο οποίο επικεντρώνεται η διαφωνία, είναι η πρόβλεψη στο νομοσχέδιο να προσμετρούνται οι ψήφοι των αποδήμων στην πρώτη καταμέτρηση με την οποία γίνεται η κατανομή εδρών. Εν τω μεταξύ απο το Υπουργείο εξωτερικών επισημαίνεται ότι τελικά προτείνεται οι απόδημοι να μη ψηφίζουν για την Επικράτεια.
Αυτά εν ολίγοις με το προσχέδιο τις εκάστοτε προτάσεις και τις μόνιμες (γιά αυνόητους λόγους) διαφωνίες των κομμάτων. Ας έρθουμε όμως στην ουσία. Η δική μας ψήφος σε   σε τι θα ωφελήσει; Πόσο σωστό και δίκαιο είναι να επηρεάσει τα πολιτικά πράγματα η ψήφος ανθρώπων ξεκομμένων απο τη ζωή μιας χώρας; Και με ποιά κριτήρια θα ψηφίζουμε άραγε; Μήπως με τις αναμνήσεις και τα συναισθήματα ή με οδηγό μας τα "παράθυρα" της δορυφορικής;
Ας σοβαρευτούμε. Οσοι απο τους αποδήμους διατηρούν ακόμη στενούς δεσμούς με τη γενέτειρα μπορούν κάλλιστα, εφ' όσον το επιθυμούν, να μεταβούν στην Ελλάδα να ψηφίσουν. Όσο για τους υπόλοιπους που απλώς θέλουν να διεκδικήσουν κάποια αιτήματά τους μπορούν κάλλιστα να τα καταθέσουν στην Πρεσβεία ή στις κατα τόπους προξενικές αρχές, που άλλωστε εκπροσωπούν τους αποδήμους τις διασποράς, χωρίς να χρειαστεί να μπούν στη διαδικασία να ψηφίσουν.
Πρός το παρών ας ασχοληθούμε με τα "του οίκου μας". Την δεύτερη όπως συνηθίζουμε να λέμε πατρίδα μας, που ουσιαστικά όμως θεωρείται πρώτη. Τον Καναδά, την χώρα που ζούμε και κινούμαστε, εργαζόμαστε, καταβάλουμε φόρους και έχουμε υποχρεώσεις αλλά και κεκτημένα δικαιώματα. Και ένα απο αυτά είναι να ψηφίζουμε στις Ομοσπονδιακές, Επαρχιακές και Δημοτικές εκλογές.
Αυτη θα πρέπει να είναι και η πρώτη μας προτεραιότητα...
  

Εσείς τι λέτε;

Ψευτιά:
Το χόμπι της πολιτικής των πολιτικών...

Όταν ήμαστε παιδιά μάς απειλούσαν ότι θα μας έβαζαν "πιπέρι στο στόμα" αν λέγαμε ψέματα. Όμως, παρά τις απειλές τελικά δεν τρώγαμε το πιπέρι και έτσι συνεχίζαμε τα ψέματα... Το ψέμα ωστόσο δεν αποτελεί απλώς κοινωνικό παράπτωμα αλλά και σοβαρότατο θρησκευτικό αμάρτημα.  
Μεγαλώνοντας, η πραγματικότητα μάς δίδαξε ότι μόνο εξαπατώντας πάει κανείς μπροστά... Αλήθεια, πόσες φορές δεν έχουμε επιλέξει συνειδητά να πούμε ένα "ψεματάκι" στο αφεντικό για να γλιτώσουμε την επίπληξη, σε συγγενικά μας πρόσωπα για να μη τα πληγώσουμε, σε φίλους μας για να μη τους στενοχωρήσουμε...
Και μολονότι το να αναγκαζόμαστε να λέμε ψέματα ενδέχεται να μας δημιουργεί κάποιο άγχος μήπως αποκαλυφθεί η απάτη, εντούτοις, σύμφωνα με έρευνες τα αντισταθμιστικά οφέλη της εξαπάτησης είναι πολύ περισσότερα...
Διάβαζα τελευταία ένα βιβλίο ενός καθηγητή ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης με τον τίτλο "Ψεύτης: η αλήθεια για το ψέμα". 
Ο Robert Feldman, ο οποίος εδώ και χρόνια μελετά το πώς και το γιατί λέμε ψέματα, υποστηρίζει ότι όλοι οι άνθρωποι ψεύδονται και μάλιστα συστηματικά.
Και καταλήγει στο απροσδόκητο συμπέρασμα ότι ο λόγος που το ψέμα είναι μια τόσο διαδεδομένη πρακτική μεταξύ των ανθρώπων είναι ότι "διευκολύνει" την επικοινωνία    με τους άλλους ανθρώπους!
Το νόημα πάντως το συνέλαβαν πρώτοι και καλύτεροι οι πολιτικοί από αρχαιοτάτους μάλιστα χρόνους. Ποιές "αλήθειες" ποίων άραγε να πρωτοθυμηθούμε; Τις μετοχές - φούσκες του Σημίτη, που "άδειασε" τα νοικοκυριά για να πλουτίσει η κυβερνοπαρέα; Την "αδιαφανή" διαφάνεια του Κώστα Καραμανλή, το εθνικό ξεπούλημα του Γιώργου Παπανδρέου για την "σωτηρία" της Ελλάδας" η το "λυτρωτικό" δημοψήφισμα του "εθνοσωτήρα" Τσίπρα;
Θα μου πείτε, μήπως εδώ πάμε πίσω; Βλέπουμε τι γίνεται στις γειτονικές μας ΗΠΑ με τα ψεύδη και τις χίλιες μύριες μπαρούφες του Τράμπ και της Κλίντον! Εδώ πάλι στην κάποτε "Belle Province" η "δημοφιλής" μας κυβέρνηση για να "σώσει" γλώσσα και Έθνος πετσοκόβει κάργα υγεία και παιδεία για να συντηρεί την γλωσσογκεστάπο, ενώ οι ηγετομνηστήρες της αντιπολίτευσης φρενάρουν τ' "ανεξάρτητα" δημοψηφίσματα για να μη "φρενάρουν" ...οι ψήφοι!  
Αλλά και στον δικό μας παροικιακό μικρόκοσμο τα ψέματα αποτελούν την τελευταία λέξη της μόδας και φοριούνται πολύ τελευταία! ("ούκ εστί ψεύδος" ΠΡΟΣ ΛΟΓΙΚΟΥΣ Α'...)
Γεγονός πάντως είναι ότι μολονότι εμείς οι ίδιοι μπορεί να καταφεύγουμε σε μικρά ή μεγαλύτερα ψέματα, ταυτόχρονα θεωρούμε εξαιρετικά απίθανο να μας λένε ψέματα οι άλλοι... Έτσι, πολύ εύκολα πέφτουμε και οι ίδιοι θύματα αυτής της μαζικής "τεχνικής της παραπλάνησης", που με εξαιρετική μαεστρία χρησιμοποιείται από τις εκάστοτε πολιτικές εξουσίες. Το ψεύδος συνεπώς αποδεικνύεται ο πιο εύκολος, γρήγορος και ανέξοδος τρόπος να επιτύχουμε έναν συγκεκριμένο στόχο. Πρόκειται μάλιστα για ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνουμε να κάνουμε ήδη από την νηπιακή μας ηλικία...
Βέβαια, υπάρχουν διαφορές στον τρόπο που οι άνθρωποι ψεύδονται, διαφορές που οφείλονται στη διαφορετική ιστορία, παράδοση και νοοτροπία του κάθε λαού. Το ψέμα πάντως τροφοδοτεί την ελπίδα γι αυτό και το αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα... 

Εσείς τι λέτε;

Αναλφαβητισμός
Η νέα μάστιγα του 21ου αιώνα...

Με πρωτοβουλία της UNESCO η 8η Σεπτέμβρη έχει καθιερωθεί από το 1966 ως η Διεθνής Ημέρα για την εξάλειψη του αναλφαβητισμού.
50 χρόνια αργότερα, πολλές χώρες στον κόσμο ζουν υπό την σκιά του φαινομένου...  
Άγνοια των στοιχειωδών γραμμάτων, αδυναμία ανάγνωσης και γραφής, είναι η κλασσική έννοια του όρου αναλφαβητισμός. 
ΟΙ αναλφαβητισμός θεωρείται ότι είναι ένα φαινόμενο που αφορά κυρίως τις τριτοκοσμικές χώρες, καθώς η σχετική έκθεση του ΟΗΕ δείχνει ότι μεταξύ των παιδιών που ζουν σε χώρες της Αφρικής, τα τέσσερα πέμπτα αυτών τελειώνουν το δημοτικό χωρίς καν να έχουν μάθει τα βασικά στην ανάγνωση και γραφή.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία 800 περίπου εκατομμύρια άνθρωποι άνω των 15 ετών σε όλο τον πλανήτη είναι αναλφάβητοι, ενώ τα 2/3 των αναλφάβητων είναι γυναίκες... Βέβαια, η διεθνής κοινότητα είχε δεσμευτεί ότι μέχρι το 2015 τα ποσοστά αναλφαβητισμού στον πλανήτη θα μειώνονταν κατά 50% σε σχέση με τα νούμερα του 2000. Οι περισσότερες χώρες πάντως απέτυχαν να πετύχουν τον στόχο τους. Μάλιστα τα τελευταία δύο χρόνια, σύμφωνα με μελέτες, παρατηρήθηκε αύξηση των χωρών όπου το ποσοστό αναλφάβητων ενηλίκων είναι μεγαλύτερο του 50%.
Τα νούμερα αυτά "αναγκάζουν" την διεθνή κοινότητα να θέσει ακόμα πιο φιλόδοξους στόχους για την επόμενη 15ετία. Ο νέος στόχος της UNESCO είναι μέχρι το 2030 να διασφαλιστεί ότι όλοι οι νέοι και ένα σημαντικό ποσοστό ενηλίκων θα κατέχουν την ικανότητα ανάγνωσης, γραφής και αρίθμησης.
Για την Βόρεια Αμερική, την Αυστραλία και την Δυτική Ευρώπη δεν υπάρχουν στοιχεία καθώς στις περιοχές αυτές τα ποσοστά αναλφάβητων είναι σχετικά χαμηλά και έχει σταματήσει η παραδοσιακή καταγραφή τους. Στο Κεμπέκ, παρά το γεγονός ότι η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική, το 53% του πληθυσμού δεν διαθέτει επαρκή μόρφωση για μία σωστή λειτουργία στην κοινωνία. Το δε 19% αδυνατεί να διαβάζει και να γράφει...   
Στην Ελλάδα, το ποσοστό των εγγράμματων ενηλίκων φτάνει το 97,7% του πληθυσμού. Οι αναλφάβητοι ανήλικες ανέρχονται στις 220 περίπου χιλιάδες.
Ένα φαινόμενο όπως ο αναλφαβητισμός θα μπορούσε να θεωρηθεί πολύ μακρινό για τα σημερινά δεδομένα. Όπως παρατηρείται η εξάπλωσή του δεν έχει χρονικά και γεωγραφικά σύνορα. Γεγονός είναι πως η σημερινή κρίση της εκπαίδευσης, καθώς και της υγείας - αφού άμεση προτεραιότητα των κρατών είναι πλέον η αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών - είναι αυτή που αφήνει πίσω της μια κληρονομιά αναλφαβητισμού, όποια μορφή κι αν έχει, όποια χώρα και αν πλήττει...
 

Ο Δημήτρης Σούδας στον ραδιοσταθμό CFMB

Χαμόγελα, αστεία και φιλική ατμόσφαιρα...
Μιχάλης Τελλίδης, Μαίρη Ντέρου, Δημήτρης Σούδας, Σούλα Τελλίδη

Το Σάββατο 27 Αυγούστου 2016, ο Δημήτρης Σούδας, τηρώντας μια παλιά  υπόσχεσή, επισκέφτηκε τα στούντιο του ραδιοσταθμού CFMB 1280 όπου και συμμετείχε σε μία φιλική, εφ' όλης της ύλης κουβεντούλα.
 Έξυπνος, δραστήριος, επικοινωνιακός, γέννημα-θρέμα της παροικίας μας ο Δημήτρης Σούδας, απεφοίτησε από το Σωκράτη και γρήγορα ασχολήθηκε με τα κοινά. Συμμετείχε ως εθελοντής στο Κογκρέσο, την Ελληνική Κοινότητα Μόντρεαλ και σε διάφορους άλλους εθιμοτυπικούς οργανισμούς.
Εργάσθηκε σε δημοτικά και επαρχιακά κόμματα και το 2002 σε ηλικία μόλις 23 ετών μετακόμισε στην Οττάβα όταν ο Stephen Harper ανέλαβε την αρχηγία του κόμματος Canadian Alliance. 
Μετά τη νίκη του Harper στις εκλογές του 2006 ο Δημήτρης Σούδας προσελήφθη στην κυβέρνηση και σύντομα ανέλαβε καθήκοντα Διευθυντού Επικοινωνιών του πρωθυπουργού.                                                    
Στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου ορίστηκε επικεφαλής της Καναδικής αποστολής και αργότερα προήχθη  στην θέση του Εκτελεστικού Διευθυντή της Καναδικής Ολυμπιακής Επιτροπής για να παραιτηθεί το 2013 ύστερα από παρότρυνση του πρωθυπουργού ο οποίος του ανέθεσε την προώθηση και καθοδήγηση του Συντηρητικού κόμματος στις   τελευταίες ομοσπονδιακές εκλογές.  
Ο Δημήτρης Σούδας είναι σήμερα συνέταιρος και διευθύνων σύμβουλος στην αξιόλογη  Καναδική εταιρία Stampede Group που δραστηριοποιείται στον τομέα εισαγωγής και εξαγωγής τροφίμων κυρίως στο εξωτερικό. 

'Αδωνις Γεωργιάδης: Δυστυχώς η Ελλάδα δεν είναι στην καλύτερή της περίοδο...

 

Από την επίσκεψη του Αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας Άδωνι Γεωργιάδη στα στούντιο του CFMB. Από αριστερά: Άδωνις Γεωργιάδης, Μιχάλης Τελλίδης, Κώστας Καρζής, Περσέας Γεωργιάδης, Σούλα Τελλίδη, Δόκτωρ Αθανάσιος Κατσάρκας   

Αποκλειστική συνέντευξη στα "Ελληνοκαναδικά Νέα" και στον ραδιοσταθμό CFMB1280
παρεχώρησε κατά την πρόσφατη παραμονή του στο Μόντρεαλ ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Άδωνις Γεωργιάδης.

M.T: Κύριε Γεωργιάδη καλώς ήρθατε στη πόλη μας. Μιλήστε μας για τις εντυπώσεις σας από την παραμονή σας στο Μόντρεαλ και τις εκδηλώσεις όπου συμμετείχατε.
A.Γ: Πραγματικά ήταν πολύ συγκινητική η τελετή στην Κοινότητα για τα εγκαίνια του Γυμνασίου. Είχα επισκεφτεί τον Σωκράτη - Δημοσθένη ως πρόεδρος της Επιτροπής του Ελληνισμού της Διασποράς της Βουλής των Ελλήνων πριν μερικά χρόνια και είχα εντυπωσιαστεί, διότι πράγματι είναι ένα σχολείο που παρόμοιό του δεν υπάρχει στον κόσμο. Τρίγλωσσο σχολείο που παρέχει εκπαίδευση με τέτοια υψηλή ποιότητα και  τόσα πολλά παιδιά δεν υπάρχει. Από τότε μου είχε κάνει εντύπωση και είχα ρωτήσει γιατί δεν έχουν γυμνάσιο. Και όταν μου ήρθε η πρόσκληση από την ΕΚΜΜ να σας επισκεφτώ για τα εγκαίνια του γυμνασίου είπα του γιού μου Περσέα, θα σε πάρω μαζί μου να δεις ένα πολύ ωραίο σχολείο. Ειλικρινά ήταν μία πολύ συγκινητική εκδήλωση.  Θα πρέπει ακόμη να σας πω ότι αυτό που για μένα είναι το πιο εντυπωσιακό με τον ελληνισμό του Καναδά και που δυστυχώς δεν συμβαίνει αλλού, είναι ότι με το σύστημα των ελληνικών σχολείων που έχετε φτιάξει συναντάς έλληνες δεύτερης και τρίτης γενιάς και ακόμη έλληνες από μικτούς γάμους οι οποίοι μιλούν κανονικά ελληνικά, ενώ στις ΗΠΑ ο ελληνισμός έχει σχεδόν πλήρως αφομοιωθεί. Αυτό είναι πολύ εντυπωσιακό για τον Καναδά και εάν αυτό ίσχυε σε όλη την υφήλιο θα είχαμε μικρότερη ανησυχία για το μέλλον του ελληνισμού της διασποράς.
Μ.Τ: Έχετε παίξει έναν ιδιαίτερα ενεργό ρόλο στο θέμα της διαγραφής του Κοινοτικού χρέους προς το ελληνικό δημόσιο...
Α.Γ: Κατά την διάρκεια της θητείας μου ως πρόεδρος της επιτροπής ΕΕΔ είχα προκαλέσει μία συζήτηση για το θέμα του δανείου και του χρέους της ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ προς το ελληνικό δημόσιο. Η ιστορία είναι ένα δάνειο που πήρατε από την ελληνική τράπεζα, αλλά στην πραγματικότητα από την αρχή το δάνειο αυτό είχε δοθεί από την τότε ελληνική κυβέρνηση ως χρήματα που θα εδίδοντο προς την κοινότητα. Γι' αυτό και μπήκε εγγυητής το ελληνικό δημόσιο. Απλώς είχε επιλεγεί η οδός της Εθνικής Τραπέζης που ήταν τότε κρατική και μπορούσε το ελληνικό κράτος να ασκεί πολιτική. Δεν είχαν δοθεί αυτά τα χρήματα με σκοπό να αποπληρωθούν από την κοινότητα. Είχαν δοθεί από την αρχή με σκοπό να ενισχυθεί η κοινότητα. Εν πάση περιπτώσει, τα πράγματα ήρθαν στραβά για την Ελλάδα, η Εθνική Τράπεζα έκλεισε από το Μόντρεαλ, άλλαξαν τα πράγματα και το δάνειο έχει μείνει σε εκκρεμότητα. Το ελληνικό κράτος ούτως ή αλλιώς δεν απαιτεί την αποπληρωμή του δανείου. Καμία κυβέρνηση δεν απαιτεί από την κοινότητα να δώσει αυτά τα 15 εκατομμύρια. Όμως, η ύπαρξη του χρέους λογιστικά επιβαρύνει την κοινότητα και της δημιουργεί πολύ μεγάλα προβλήματα, κυρίως στις σχέσεις με την επαρχία του Κεμπέκ. Με λίγα λόγια, φαίνεται στα χαρτιά ως αναξιόχρεη. Στη δική μου τη θητεία είχαμε βγάλει σχετικό ψήφισμα, είχα καλέσει τον κ. Παγώνη, είχε έρθει στην Βουλή με τον κ. Καφόπουλο, είχα ενημερώσει τα κόμματα και πήραμε ομόφωνο ψήφισμα και των οκτώ τότε κομμάτων υπέρ της διαγραφής αυτού του χρέους. Ψηφίσαμε μια σχετική διάταξη η οποία όμως όπως γράφτηκε τελικά μετά από μερικούς μήνες όταν προσπάθησαν να την ενεργοποιήσουν οι υπηρεσίες διαπίστωσαν ότι ήταν ατελής. Και τώρα είμαστε στην φάση όπου με την παρούσα κυβέρνηση του κυρίου Τσίπρα, με τον υπουργό κύριο Αμανατίδη και με την προσωπική μου επαφή προσπαθούμε να περάσουμε την νομοτεχνική εκείνη βελτίωση που θα επιτρέψει την διαγραφή του χρέους. Νομίζω ότι είναι κάτι που τελικά θα λυθεί. Τα κόμματα και η κυβέρνηση όπως ξέρω συμφωνούν. Η Νέα Δημοκρατία υποστηρίζει εννοείται αυτή την κίνηση ως ένα έμπρακτο δείγμα της δικής μας διάθεσης ώστε τα σχολεία σας να προχωρήσουν.
Μ.Τ: Κύριε Γεωργιάδη, συμμετείχατε και στην έναρξη των εργασιών της ανοικοδόμησης της Κοίμησης της Θεοτόκου...
Α.Γ: Θα πρέπει να σας πω ότι πέρυσι όταν κάηκε η εκκλησία είχε γίνει μεγάλο θέμα στην Ελλάδα. Είχαμε στενοχωρηθεί να βλέπουμε μία εκκλησία στο εξωτερικό να καίγεται ολοσχερώς. Ήταν χαρά για μένα να βρεθώ στην διαδικασία θεμελιώσεως  του νέου Ναού. Γενικά είναι πολύ καλό που η παλιά διαμάχη που υπήρχε μεταξύ της ελληνικής κοινότητας και της Μητρόπολης του Καναδά έχει σταματήσει. Είναι ένα βήμα μπρός, χαίρομαι πάρα πολύ γι αυτό και θέλω να ευχαριστήσω δημοσίως όλους όσους συνέβαλαν σ' αυτή την διευθέτηση.       
Μ.Τ: Εμείς οι απόδημοι έχουμε κάποιες ευαισθησίες στα εθνικά μας θέματα και βλέποντας τελευταία τις διάφορες κινητοποιήσεις , συνασπισμούς και συμμαχίες στην ευρύτερη περιοχή ανησυχούμε ιδιαίτερα... 
Α.Γ: Εάν έχετε ανησυχίες εσείς εδώ στο Μόντρεαλ φανταστείτε τις δικές μας ανησυχίες στην Αθήνα... Η Ελλάδα ξέρετε είναι μία υπέροχη χώρα, πανέμορφη. Όλα τα ωραία πράγματα δυστυχώς ο Θεός δεν τα δίνει μόνο με τα ωραία, τα δίνει και με τη ζημιά. Η γεωγραφία μας λοιπόν είναι δύσκολο πράγμα. Εδώ στον Καναδά δεν έχετε εθνικές απειλές από τους γείτονές σας, με την έννοια της πολεμικής αναταραχής. Εμείς είμαστε μια γειτονιά στην οποία όλα είναι ρευστά. Η Τουρκία, ειδικά μετά το πραξικόπημα,   ρέπει προς ένα ισλαμικό κράτος, με ότι αυτό σημαίνει για το μέλλον το δικό μας στην περιοχή αυτή. Το Συριακό πρόβλημα είναι ο πιο μπλεγμένος πόλεμος που έχει συμβεί. Αυτό που γίνεται σήμερα στη Συρία δεν το έχω ξαναδεί. Τόσο μπλεγμένος όπου υπάρχουν τόσα διαφορετικά εμπλεκόμενα μέρη, με τόσα διαφορικά συμφέροντα και συμμαχίες που αλλάζουν ανά 24ωρο. Άρα, κανείς δεν ξέρει που θα οδηγήσει αυτή η κατάσταση. Έχουμε μπροστά μας μια μακρόχρονη αναταραχή. Στα βόρια σύνορα Ρωσίας-Ουκρανίας έχει μαζευτεί σχεδόν το σύνολο του Ρωσικού στρατού και όλοι φοβούνται ότι μπορούμε να έχουμε εισβολή τις επόμενες ημέρες ή εβδομάδες. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο θα έχουμε μία νέα ένταση στις σχέσεις Δύσης-Ρωσίας. Είμαστε σε μία πάρα πολύ δύσκολη στιγμή. Δυστυχώς η Ελλάδα δεν είναι στην καλύτερή της περίοδο...
Μ.Τ: Κύριε Γεωργιάδη, σας ευχαριστούμε και σας ευχόμαστε καλή επάνοδο στην πατρίδα.
Α.Γ: Κι' εγώ σας ευχαριστώ κ.Τελλίδη. Να είστε καλά.

Εσείς τι λέτε;

Οι εκκλησίες θα πρέπει ν' ανήκουν στην Μητρόπολη
Πνευματικά, διοικητικά και ιδιοκτησιακά...

Από την ίδρυσή της η Ελληνική Κοινότητα Μόντρεαλ έθεσε ως βασικό σκοπό την απόκτηση ακίνητης περιουσίας, ώστε να στεγάσει τα ιδρύματα και τις υπηρεσίες της,  αποτέλεσμα της φυσιολογικής ανάπτυξης, στη νέα πατρίδα. Με το θέμα η στήλη έχει ασχοληθεί σε παλαιότερα άρθρα. Για την ιστορία, η πρώτη ιδιοκτησία υπήρξε η Αγγλικανική εκκλησία επί της οδού Sherbrooke και St. Lawrence, γνωστή  αργότερα ως Αγία Τριάδα, στο υπόγειο της οποίας στεγάστηκαν τα γραφεία της κοινότητας, το πρώτο ελληνικό σχολείο και το προξενείο. Οι μεταναστευτικές δεκαετίες 50-70 δημιούργησαν νέες ανάγκες, αποτέλεσμα των οποίων ήταν η αγορά και ανοικοδόμηση νέων ναών, σχολείων και κοινοτικών κέντρων. Η κοινότητα ως ιδιοκτήτρια, δεν έχει μόνο την υποχρέωση της συντήρησης και του καλλωπισμού των κτιρίων αλλά επί πλέον και την μισθοδοσία των υπαλλήλων, του εκπαιδευτικού προσωπικού και των ιερέων. Η ακίνητη περιουσία της ΕΚΜΜ κυμαίνεται σήμερα γύρω στα εκατό εκατομμύρια δολάρια και το απασχολούμενο προσωπικό στα τριακόσια άτομα. Ο οργανισμός τις τελευταίες δεκαετίες, χάριν της υπεραξίας των ακινήτων, βρέθηκε με μία σεβαστή περιουσία. Υπάρχει όμως και η άλλη πραγματικότητα. Σήμερα, λόγω της γήρανσης του πληθυσμού και της επερχόμενης συρρίκνωσης, εάν εξαιρέσει κανείς το κοινοτικά κέντρο του Μόντρεαλ και τις εκκλησίες, που αποφέρουν κάποια εισοδήματα - τα οποία πάντως δεν επαρκούν για να καλυφθούν οι πολλαπλές ανάγκες - τα περισσότερα ακίνητά λειτουργούν με παθητικό. Ο οργανισμός αντιμετωπίζει ακόμη απρόβλεπτα έξοδα άμεσης συντήρησης των παλαιών κτιρίων λόγω φθοράς, σε μία πληθωριστική περίοδο κατά την οποία τα έσοδα μειώνονται δραματικά τόσο από τις συνεχιζόμενες κυβερνητικές περικοπές όσο και από την έλλειψη ή αποχή των μελών. Πρόσφατα, η διοίκηση σε μία προσπάθεια εξομάλυνσης των τεταμένων σχέσεών της με την Μητρόπολη, ευελπιστώντας να κερδίσει την εύνοιά της, συμφώνησε σε μία (κατ' ορισμένους) μη ρεαλιστική αύξηση της λογίας. Το αποτέλεσμα αυτής της συμφωνίας είναι κάτι που ο χρόνος θα δείξει. Η πυρκαγιά της Κοίμησης της Θεοτόκου ήταν άλλο ένα κτύπημα, δεδομένου ότι η "Παναγίτσα" απέφερε τα περισσότερα έσοδα στα ταμεία της κοινότητας. Όπως μαθαίνουμε, η αποζημίωση της ασφάλειας δεν επαρκεί για την πλήρη ανοικοδόμηση του ναού και όπως φαίνεται η κοινότητα θα υποχρεωθεί να καταβάλλει την διαφορά των τετρακοσίων και πλέον χιλιάδων δολαρίων. Εκτός των άλλων, υπάρχει και η εκκρεμότητα του δανείου προς το ελληνικό δημόσιο, η οποία αργά ή γρήγορα θα πρέπει να τακτοποιηθεί. Και δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία η παρουσία του αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας, κ. Άδωνη Γεωργιάδη στα εγκαίνια του ελληνικού γυμνασίου, με τη μεσολάβηση του οποίου η κοινότητα  ελπίζει στην μείωση ή και πλήρη διαγραφή του χρέους, αφού οι επανειλημμένες επαφές της με κυβερνητικούς παράγοντες δεν καρποφόρησαν. Κανείς βέβαια δεν θέλει να αμφιβάλλει για τις προσπάθειες και τις καλές προθέσεις των εθελοντών. Αυτές όμως από μόνες τους δεν επαρκούν. Μία σωστή μελέτη και ένας αποτελεσματικός προγραμματισμός με άμεσες συνετές αποφάσεις επιβάλλονται ώστε να εξασφαλιστεί η ομαλή ρεαλιστική πορεία του οργανισμού προς το μέλλον. Καλή είναι η φιλοσοφική θεμελίωση της ιδιοκτησίας, όμως υπάρχει και η κτηματομεσιτική λογική βάση της οποίας παν παθητικό ακίνητο πρέπει να ακολουθεί την φυσιολογική οδό της ρευστοποίησης. Οι ιδιόκτητες εκκλησίες της ΕΚΜΜ, πνευματικά, διοικητικά και ιδιοκτησιακά, θα πρέπει να ανήκουν στην Ιερά Μητρόπολη. Και με αυτό το σκεπτικό, μία σωστή και δίκαιη διαπραγμάτευση με τον Μητροπολίτη, θα έλυνε ένα μακροχρόνιο οικονομικό και ανταγωνιστικό πρόβλημα και θα επέτρεπε στην κοινότητα να ασχοληθεί πλέον σοβαρά με τις υπόλοιπες, τόσο αναγκαίες για την παροικία, υπηρεσίες που καλείται να προσφέρει...
       

Εσείς τι λέτε;

Καλοκαιρινές "καυτές" ειδήσεις...

Το "καυτό" καλοκαίρι συνεχίζεται με την τεχνολογία να μη μας αφήνει να απολαύσουμε, έστω και για λίγο τις, κατά τα άλλα, "ξέγνοιαστες" διακοπές μας. Τα "έξυπνα" κινητά και   οι τάμπλετς, αχώριστοι πλέον σύντροφοί, μας "ενημερώνουν" κάθε δευτερόλεπτο για τις αρνητικές ειδήσεις που η μία διαδέχεται την άλλη... Από που να ξεκινήσει κανείς... Από τις γειτονικές μας ΗΠΑ όπου η προεκλογική εκστρατεία  έχει καταντήσει reality show με τους δύο αντιπάλους να αλληλοσπαράσσονται με σκοπό να κερδίσουν τις εντυπώσεις των ψηφοφόρων, οι οποίοι μη έχοντας εναλλακτικές λύσεις βρίσκονται στο στόχαστρο των - κατά γενική ομολογία - μη αρεστών υποψηφίων, που το μόνο που δεν έχουν προτείνει είναι η βελτίωση της  ζωής των ταλαίπωρων αμερικανών... Η Βρετανία αποφάσισε να εγκαταλείψει την καταρρέουσα ευρωπαϊκή ένωση και να οδηγήσει τους ευρωπαίους σε αχαρτογράφητα χαρτιά... Η Τουρκία βιώνει την "απολύμανση" του σουλτάνου Ερντογάν, με διώξεις αξιωματικών, κλείσιμο ΜΜΕ, καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ολόκληρη ανθρωπότητα παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις σπασμωδικές κινήσεις και τις απρόσμενες "συμμαχίες" που θα μπορούσαν να ανατρέψουν τις ισορροπίες στην περιοχή και να οδηγήσουν σε παγκόσμιες συρράξεις με απρόβλεπτες συνέπειες... Οι τρομοκρατικές επιθέσεις, στο καθημερινό πλέον μενού, κυρίως των ευρωπαίων, με τους τρομοκράτες να χτυπούν εκεί που διατελείτε ο καθημερινός βίος. Σε συναυλίες, επετείους, ακόμη και σε ιερούς χώρους... Οι τρομοκράτες, "εν ονόματι του Αλλάχ", προκαλούν και προσπαθούν να πείσουν ότι πρόκειται για σύγκρουση πολιτισμών και ιερό πόλεμο θρησκειών... Η "αριστερή" Ελλάδα, ανήμπορη αλλά και απρόθυμη να αντιδράσει στις καθημερινές προκλήσεις και απειλές των "συμμάχων" της, συνεχίζει την υποχωρητική πολιτική που χάραξαν οι μεταεπαναστατικές κυβερνήσεις. Το άλλοτε "ελπιδοφόρο" ΣΥΡΙΖΑ αγνόησε ακόμη και τα ίδια του τα συνθήματα "Μόνο μπροστά - Η ελπίδα έρχεται - Η Ελλάδα με αξιοπρέπεια" και βάλθηκε να εξαλείψει την κατώτερη και μεσαία τάξη επιβάλλοντας αβάσταχτους φόρους, μειώνοντας συντάξεις , καταργώντας υπηρεσίες και επιδόματα κοινωνικής και παιδικής πρόνοιας...Δεν χωρά καμιά αμφιβολία πως οι κυβερνητικοί συνασπισμοί φθίνουν και τροφοδοτούν τα ακραία κόμματα στα οποία μοιραία στρέφονται οι αγανακτισμένοι πολίτες, ελπίζοντας στο καλύτερο αύριο που τους υπόσχονται...Οι ομοιότητες της σημερινής παγκόσμιας κατάστασης με τις προπολεμικές είναι οφθαλμοφανείς. Δυστυχώς, η ανθρώπινη αυτοκαταστροφικότητα διαπερνά σαν κόκκινο νήμα και βλέπουμε σε ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας από τον πύργο της Βαβέλ, την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το Βυζάντιο μέχρι την σημερινή κοινωνική και οικονομική κρίση, να επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη, οι ίδιες συμφορές, τα ίδια αδιέξοδα, διακρίσεις και ανισότητες, οι νόμοι του ισχυρού κ.α. Σε πρόσφατο μήνυμά του, ο βρετανός επιστήμονας Στίβεν Χόκινγκ προειδοποιεί πως το ανθρώπινο είδος κινδυνεύει να χαθεί εάν δεν αλλάξει νοοτροπία.
Παρόλο που οι γενικότερες  απόψεις μας δεν συμπίπτουν απόλυτα, για να είμαι ειλικρινής, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω μαζί του...
      
 

Εσείς τι λέτε;

Η Ολυμπιάδα των πολυεθνικών...

Μία εβδομάδα πέρασε από την Τελετή Έναρξης της 31ης Θερινής Ολυμπιάδας στο Ρίο Ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας και ολόκληρη η υφήλιος παρακολουθεί ανελλιπώς σε καθημερινή βάση το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός του κόσμου. Ομολογώ ότι δεν παρακολούθησα ολόκληρη την Τελετή αλλά από αυτά που είδα μου φάνηκε ότι οι Βραζιλιάνοι προσπάθησαν να αναδείξουν τα λάθος στοιχεία τους...
Ήταν σίγουρα ένα υπερθέαμα αλλά και μία Τελετή δικαιολογημένης διαμαρτυρίας. Οι τεράστιες αντιθέσεις σε όλο τους το μεγαλείο. Γεγονός είναι ότι στην φετινή Ολυμπιάδα, όπως και στις προηγούμενες, λείπει κάτι βασικό. Η αληθινή πνευματική ουσία. Η πολιτισμική αξία και ο πολιτισμός γενικότερα δεν υφίσταται μονάχα από τα κατορθώματα των προγόνων μας, που εμείς οι Έλληνες πρώτοι και καλύτεροι ξέρουμε να προβάλλουμε και να περηφανευόμαστε. Υφίσταται από τα ήθη, τα έθιμα, τις αξίες και τις συμπεριφορές που κουβαλάμε όλοι σα λαοί. Αυτά που μεταβλήθηκαν, μετεξελίχθηκαν, αλλοιώθηκαν και ενσωματώθηκαν στις ζωές μας με το πέρασμα των αιώνων. Ο Πολιτισμός δεν καθορίζεται από την εμπορική επιτυχία, όπως λανθασμένα πιστεύουν σήμερα οι περισσότεροι λαοί - προβάλλοντας μόνο τα επιφανειακά αυτά στοιχεία - που στοχεύουν αποκλειστικά στην εξασφάλιση των κερδών. Αυτό που λείπει στους σύγχρονους Ολυμπιακούς δεν είναι τίποτε άλλο από το αληθινό Ολυμπιακό Ιδεώδες. Αυτό που ονομάζεται "Ολυμπιακό Πνεύμα" δεν υφίσταται στην πραγματικότητα. Από την αρχή της αναβίωσής των Ολυμπιακών Αγώνων, στοιχεία όπως το ήθος, η περηφάνια, η αγάπη για την ειρήνη, ο σεβασμός, η δύναμη και η συμφιλίωση των κρατών ήταν ανύπαρκτα. Συγκεκριμένα, στους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1906 στο Λονδίνο, υπήρχαν διαφωνίες σε πολλά θέματα όπως τη σημαία που θα έφεραν ορισμένα κράτη, ενώ καταγράφηκαν περιπτώσεις μεροληψίας κριτών σε αποτελέσματα αθλητών ακόμη και κατηγορίες για άπατες και αλλοιώσεις αποτελεσμάτων. Ας μη ξεχνάμε την υποκριτική εκεχειρία μεταξύ των κρατών όλα αυτά τα χρόνια. Το Ολυμπιακό Πνεύμα είχε πεθάνει προ πολλού και η αναβίωσή του δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ με επιτυχία. Συνεπώς, είναι ειρωνικό να μιλάμε για Ολυμπιακά ιδεώδη όταν η ουσία των σύγχρονων αγώνων και οι επιδόσεις των αθλητών βασίζονται στο ντοπάρισμα και κάθε Παγκόσμιο ρεκόρ είναι αποτέλεσμα "καλών" αναβολικών. Γιατί είναι αφύσικο και αδύνατο το ανθρώπινο σώμα να εκτελεί τέτοιες επιδόσεις. Κανείς όμως δεν ενοχλείται, κανείς δεν αντιδρά, εκτός και αν τα ντοπαρίσματα προέρχονται από "ανεπιθύμητες" χώρες, όπως η Ρωσία π.χ., οπότε και επιδεικτικά αποκλείονται... Αφού στον σημερινό κόσμο οι πολυεθνικές και οι τράπεζες κυβερνούν, έτσι και οι αθλητές δρουν με βάση τα συμφέροντα της κάθε εταιρίας που διαφημίζουν, γεγονός που τους επιτρέπει να ντοπάρονται με "νόμιμες" ουσίες. Ο Πρωταθλητισμός έχει καταντήσει να είναι εμπόριο. Η αλήθεια είναι ότι από τις εποχές της Αρχαίας Ολυμπίας, όπου το μόνο απτό έπαθλο ήταν το στεφάνι από κλαδί ελιάς, η νίκη και η δόξα με κάθε κόστος ήταν το παν.
Ιδανικά που ενυπάρχουν όπως η ευγενής άμιλλα, η καλλιέργεια του σώματος, της ψυχής, του πνεύματος, η αγωνιστικότητα, η πειθαρχία, η επιμονή και η υπομονή, αλλοιώνονται μέσα σε έναν κόσμο όπου η "βρώμικη" ανταγωνιστικότητα και τα λανθασμένα κίνητρα έχουν εξοντώσει κάθε είδους ειρηνικού και αρμονικού συναγωνισμού. Αλλά θα μου πείτε έτσι δεν έχει καταντήσει ο σύγχρονος αθλητισμός;

Εσείς τι λέτε;

Ελλάδα: Ο ασφαλέστερος τουριστικός προορισμός 

Μπήκαμε για τα καλά στο καλοκαίρι και στην περίοδο των θερινών διακοπών. Ο σχεδιασμός των διακοπών είναι σίγουρα μία από τις πιο ευχάριστες διαδικασίες, όμως υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις που το όνειρο μπορεί να μετατραπεί σε εφιάλτη. Ιδίως αν επιλεγεί ένας προορισμός που κρύβει άπειρους κινδύνους για τον ταξιδιώτη.Τα κριτήρια που κάνουν έναν τόπο αφιλόξενο για τον επισκέπτη ποικίλουν κατά περίπτωση και δεν έχουν να κάνουν αποκλειστικά με την πολιτική αστάθεια ή την πληθώρα των ασθενειών που ενδημούν στον τόπο επιλογής του. Οι παράγοντες πολλοί, με τον κυριότερο να είναι η προσωπική ασφάλεια του ταξιδιώτη. Τον κατάλογο με μερικούς από τους πιο επικίνδυνους προορισμούς στον κόσμο που ακολουθεί συνέταξαν ειδικοί οργανισμοί και περιλαμβάνει σημεία αυτού του πλανήτη που καλό θα ήταν να αποφύγουν όσοι σκέπτονται να τα επισκεφτούν φέτος το καλοκαίρι.
Τουρκία: Στόχος τρομοκρατικών χτυπημάτων, με εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες...
Αφγανιστάν: Οι συστάσεις περιττές. Εκτός αν είστε μέλος της αποστολής του ΟΗΕ (και πάλι με επιφυλάξεις)...
Ονδούρα: Υψηλή εγκληματικότητα και πολλές ασθένειες...
Ιράκ: Η "δημοκρατική" πλέον χώρα κρίνεται άκρως επικίνδυνη για οποιονδήποτε επισκέπτη...
Αίγυπτος: Η πολιτική αστάθεια και η δράση των φονταμενταλιστών την φέρνει πολύ ψηλά στον κατάλογο των απαγορευμένων χωρών...
Ινδία: Όσο κι' αν φαίνεται παράξενο, ένας τόσο σημαντικός τουριστικός προορισμός ταλανίζεται από τα πολύ υψηλά επίπεδα βιασμών γυναικών. Οπωσδήποτε απαγορευτικό για μοναχικά γυναικεία ταξίδια...
Μάλι: Η πανέμορφη χώρα στην καρδιά της Σαχάρας ταλανίζεται από εμφύλιο πόλεμο...
Ντιτρόιτ ΗΠΑ: Η πόλη φάντασμα του "αμερικάνικου ονείρου" πλήττεται από εξαιρετικά υψηλά επίπεδα εγκληματικότητας...
Ορλάντο ΗΠΑ: Σίγουρα όχι ο ιδανικότερος προορισμός για ομοφυλόφιλους...
Ντάλας ΗΠΑ: Οι αστυνομικοί επισκέπτες ας φροντίσουν, για καλό και για κακό, να κυκλοφορούν με κράνη και πανοπλίες...
Σομαλία: Πειρατές στις παραλίες και αρρώστιες σε συνδυασμό με εγκληματικότητα στο εσωτερικό, δημιουργούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ...
Βόρεια Κορέα: Αν και εφ' όσον καταφέρει κανείς να βρει τον τρόπο να μπει στην χώρα, θα έχει να αντιμετωπίσει την διαρκή επιτήρηση από τις αρχές και το πολύ χαμηλό βιοτικό επίπεδο...
Συρία: Το άλλοτε "διαμάντι" της Μέσης Ανατολής έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί έναν τουριστικό προορισμό. Ο εμφύλιος έχει αποτρέψει κάθε σκέψη για επίσκεψη στα υπέροχα μνημεία της...
Καράκας Βενεζουέλα: Υψηλή εγκληματικότητα και μεγάλες πιθανότητες για απαγωγή...
Νότιο Σουδάν: Οι αφρικανικοί εμφύλιοι του χειρίστου είδους το καθιστούν επικίνδυνο ακόμα και για τις φιλανθρωπικές οργανώσεις...
Γουατεμάλα: Εξωτικός προορισμός, όχι όμως για γυναίκες. Μεγάλη εγκληματικότητα σχετιζόμενη με ναρκωτικά...
Ρίο ντε Τζανέιρο Βραζιλία: Στην Ολυμπιακή πόλη των 13.5 εκατομμυρίων ψυχών, απ' όλα έχει το μενού. Δολοφονίες, κλοπές, ληστείες, απάτες, βιασμοί...
Νιγηρία: Πόλεμοι, πόλεμοι και άλλοι πόλεμοι. Μόνο για πολεμικούς ανταποκριτές...
Ουκρανία (ανατολική): Εμπόλεμη ζώνη για "ζόρικα" νεύρα και πολλούς γεωπολιτικούς γρίφους...
Αυτοί είναι μερικοί επικίνδυνοι προορισμοί, σύμφωνα με δυτικές κρατικές υπηρεσίες και διεθνείς τουριστικούς οργανισμούς.
Η Ελλάδα πάντως θεωρείται ως ο ασφαλέστερος προορισμός στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, που αξίζει να επισκεφθούν οι παραθεριστές. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα πρόσφατης μελέτης περισσότεροι από το ένα τρίτο των ερωτηθέντων, δήλωσαν ότι θα ήθελαν να επισκεφθούν την Ελλάδα εφέτος, με το 80% να θεωρεί πως η χώρα μας είναι ένας ασφαλής προορισμός διακοπών.
Η στήλη σας εύχεται χαρούμενες, ξεκούραστες και ασφαλείς διακοπές...

Εσείς τι λέτε;

 

Τάδε Έφη πατριωτισμός...

Τις δύο τελευταίες εβδομάδες ασχολήθηκα με τις Εθνικές Ημέρες του Κεμπέκ και του Καναδά. Στις γειτονικές μας ΗΠΑ, η 4η Ιουλίου θεωρείται ομοσπονδιακή αργία για τον εορτασμό της υιοθέτησης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας. Για την ιστορία, η Αμερικανική Επανάσταση ήταν ουσιαστικά ο πόλεμος μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και των13 αποικιών της στην αμερικανική ήπειρο που διήρκησε από το 1775 μέχρι το 1783. Αφορμή για τον πόλεμο αυτό ήταν η βαριά φορολογία που επέβαλλαν οι βρετανοί στις αποικίες τους και προκαλούσε τη δυσφορία των κατοίκων οι οποίοι ήθελαν να ξεφύγουν από την οικονομική κηδεμονία της Μεγάλης Βρετανίας. Σε αντίδραση για την βαριά φορολογία του τσαγιού, οι αμερικανοί σταμάτησαν να αγοράζουν τσάι και μάλιστα πέταξαν τεράστια φορτία τσαγιού στο λιμάνι της Βοστώνης στις 16 Δεκεμβρίου 1773. Η αντίδραση των βρετανών ήταν άμεση, αφού έστειλαν 4.000 στρατιώτες να καταλάβουν τη Βοστώνη. Όταν όμως το 1775 οι αγγλικές δυνάμεις επιχείρησαν να πάρουν στρατιωτικό υλικό από την πόλη Κόνκορντ της Μασαχουσέτης, συνάντησαν αντίσταση από την πολιτοφυλακή της Μασαχουσέτης στο Λέξινγκτον και έπειτα στο Κόνκορντ, στέλνοντας τον Βρετανικό στρατό κυνηγημένο στη Βοστώνη και με βαριές απώλειες. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε την αφορμή για τον Αμερικανο-βρετανικό πόλεμο που κράτησε οκτώ χρόνια μέχρι που τελικά στις 4 Ιουλίου 1776 συγκλήθηκε συνέλευση των αμερικανών στη Φιλαδέλφεια, όπου ψηφίστηκε η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Πρωταγωνιστές στη σύνταξη της Διακήρυξης υπήρξαν ο Τόμας Τζέφερσον, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος και ο Τζον Άνταμς. Ωστόσο αυτό δεν σταμάτησε τον πόλεμο, αφού οι Άγγλοι έστελναν συνεχώς ενισχύσεις και οι Αμερικανοί προσπαθούσαν να κρατήσουν την επανάσταση ζωντανή. Η Γαλλία έστειλε οικονομική ενίσχυση στους επαναστατημένους Αμερικανούς καθώς και στρατεύματα και τελικά ο αγγλικός στρατός, υπό την ηγεσία του στρατηγού Κορνουάλις, παραδόθηκε στο Γιόρκταουν της Βιρτζίνια στις 19 Οκτωβρίου 1781. Ο πόλεμος έληξε επίσημα με την συνθήκη του Παρισιού στις 3 Σεπτεμβρίου 1783, με την οποία η Αγγλία παραχωρούσε τα εδάφη της στις ΗΠΑ. Πλέον στις ΗΠΑ η 4η Ιουλίου θεωρείται εθνική αργία και γιορτάζεται με εντυπωσιακά πυροτεχνήματα, παρελάσεις, ψησταριές, καρναβάλια, πανηγύρια, πικ-νικ, συναυλίες, παιχνίδια μπέιζμπολ, καθώς και πολιτικές ομιλίες και τελετές.Οι εκδηλώσεις είναι τόσο εντυπωσιακές ώστε τα τελευταία χρόνια φροντίζω την Ημέρα της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας να βρίσκομαι στις ΗΠΑ και να συμμετέχω σ' αυτές. Δεν είναι εύκολο να σας περιγράψω το έντονο πατριωτικό συναίσθημα που νοιώθουν οι αμερικανοί την ξεχωριστή αυτή Ημέρα.  Η Ημέρα Ανεξαρτησίας είναι η Μεγάλη Ημέρα του χρόνου για τα πάνω από τριακόσια  εκατομμύρια αμερικανών κάθε προέλευσης. Εν τω μεταξύ, οι Εθνικές Ημέρες του Κεμπέκ και του Καναδά, που γιορτάσαμε πρόσφατα, δεν έχουν απολύτως τίποτα κοινό με την αμερικανική Ημέρα Ανεξαρτησίας αλλά ούτε και μεταξύ τους. Στο Κεμπέκ, κάθε 24 του Ιούνη, ο Ιωάννης ο βαπτιστής  παίρνει διαζύγιο - με το έτσι θέλω - από τον Καναδά (αν και στις μέρες του το    κυβερνούσαν οι αρκούδες!) ενώ κάθε1η του Ιούλη ο άλλος Ιωάννης, ο Macdonald τόχει βάλει άχτι να μας ...μουβάρει!
Τάδε Έφη πατριωτισμός...

Εσείς τι λέτε;

Ο Καναδάς στο πέρασμα των αιώνων...

Γιορτάζουμε σήμερα την Εθνική Ημέρα του Καναδά, την δημιουργία δηλαδή της Καναδικής Συνομοσπονδίας που τέθηκε σε ισχύ την1η Ιουλίου 1867. Η ιστορία του Καναδά ουσιαστικά ξεκινά τον17ο αιώνα. Κατά μία εκδοχή ο γάλλος εξερευνητής Ζακ Καρτιέ εξέλαβε λανθασμένα την λέξη "kanata" ως τοπωνύμιο της περιοχής γύρω από την σημερινή Πόλη του Κεμπέκ. Πριν από την έλευση των ευρωπαίων αποίκων, ο σημερινός Καναδάς κατοικούνταν αποκλειστικά από αυτόχθονες φυλές. Οι πρώτοι ευρωπαίοι που πάτησαν το πόδι τους σε καναδικό έδαφος ήταν θαλασσοπόροι Βίκινγκ ενώ οι πρώτες βρετανικές αξιώσεις σε καναδικά εδάφη χρονολογούνται από το 1497. Το 1534, ο γάλλος εξερευνητής Ζακ Καρτιέ πραγματοποίησε τρεις αποστολές για να εξερευνήσει τις εκβολές του Αγίου Λαυρεντίου  και το 1583, ο Χάμφρεϋ Γκίλμπερτ κήρυξε την Νέα Γη "υπερπόντια αποικία" του βρετανικού στέμματος. Η πρώτη απόπειρα εποικισμού του Καναδά έγινε το 1604 με πρωτοβουλία του γάλλου θαλασσοπόρου Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν στην σημερινή Νήσο Dochet Island. Το 1608 οι Γάλλοι ίδρυσαν την Πόλη του Κεμπέκ και έτσι άρχισε να σχηματίζεται η αποικία της Νέας Γαλλίας, που αποτελούνταν από τις παρόχθιες περιοχές του ποταμού Αγίου Λαυρεντίου και την Ακαδία. Τον ίδιο καιρό που οι γάλλοι άρχιζαν την εποίκιση στην Νέα Γαλλία, οι Βρετανοί άρχισαν να ιδρύουν αποικίες στα παράλια του Ατλαντικού νοτίως της Νέας Σκωτίας και τριγύρω από τον κόλπο του Χάντσον. Η επέκταση των εποικισμών, αλλά και ο ανταγωνισμός των ευρωπαϊκών μητροπολιτικών κρατών, οδήγησε τελικά σε συγκρούσεις μεταξύ των βρετανών και των γάλλων εποίκων. Το 1713, με την συνθήκη της Ουτρέχτης, η Γαλλία παραχώρησε την Νέα Γη, τον Κόλπο του Χάντσον και την μισή Ακαδία. Λίγα χρόνια αργότερα οι βρετανοί εκδίωξαν διά της βίας τους γαλλόφωνους εποίκους, επειδή οι τελευταίοι αρνήθηκαν να ορκιστούν υποταγή στο βρετανικό στέμμα.Το 1759, οι βρετανοί άρχισαν την πολιορκία της Πόλης του Κεμπέκ, ενώ η μητροπολιτική Γαλλία παρακολουθούσε μάλλον αδιάφορα τις εξελίξεις. Τελικά ο γαλλικός στρατός ηττήθηκε και έτσι όλος ο γαλλικός Καναδάς έπεσε στα χέρια των βρετανών. Η υποταγή της Νέας Γαλλίας στην Βρετανία επισημοποιήθηκε το1763 με την συνθήκη των Παρισίων. Εντούτοις, το 1774 το Βρετανικό Κοινοβούλιο, με ειδική νομοθετική πράξη (The Quebec Act), αναγνώρισε ορισμένα θρησκευτικά, γλωσσικά και άλλα δικαιώματα στους καθολικούς γάλλους εποίκους.Το 1784 η Βρετανία ίδρυσε την αποικία του Νιου Μπράνσγουικ ενώ το 1791 διαίρεσε το Κεμπέκ σε Ανώτερο (σημερινό Οντάριο) και Κατώτερο Καναδά (σημερινό Κεμπέκ). Το 1812, οι ΗΠΑ προσπάθησαν με πόλεμο να προσαρτήσουν στα εδάφη τους τις βρετανικές αποικίες του Καναδά. Ο πόλεμος έληξε χωρίς νικητές και ηττημένους με την Συνθήκη της Γάνδης. Στα μέσα του 19ου αιώνα η Βρετανία δημιούργησε μία αυτόνομη συνομοσπονδία των βρετανικών αποικιών υπό την κηδεμονία του βρετανικού στέμματος. Έτσι, την 1η Ιουλίου του 1867, οι αποικίες Οντάριο, Κεμπέκ, Νέα Σκωτία και Νιου Μπράνσγουικ συνενώθηκαν σε μία συνομοσπονδία υπό την ονομασία "Κτήση του Καναδά" (Dominion of Canada) και πρώτο πρωθυπουργό τον Τζων Μακντόναλντ. Στην συνομοσπονδία προστέθηκαν αργότερα οι υπόλοιπες επαρχίες και ομοσπονδιακά εδάφη που συνθέτουν τον σημερινό Καναδά. Η τελευταία επαρχία που προσαρτήθηκε στον Καναδά ήταν η Νέα Γη, η οποία παρέμεινε βρετανική αποικία έως το 1949. Ο Καναδάς γιορτάζει σήμερα τα 149 χρόνια της Καναδικής Συνομοσπονδίας...

Εσείς τι λέτε;

Θρησκεία και Εθνικισμός

Ο ρόλος της θρησκείας στην διαμόρφωση του εθνικισμού δεν αμφισβητείται από κανέναν. Στην αρχαία Ελλάδα π.χ. κάθε θεός είχε κάποια σχέση με τον πόλεμο. Στη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού γένους η Θεοτόκος έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο στην μεγάλη επανάσταση του 1821 ενώ πλείστα άλλα έθνη ανέκαθεν χρησιμοποιούν θρησκευτικά σύμβολα και αγίους προκειμένου να πετύχουν ιδεολογικούς ή πολιτικούς σκοπούς. Στο Κεμπέκ ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής έμελλε να ταυτιστεί με το εθνικιστικό κίνημα. Ανατρέχοντας στην ιστορία, στα χρόνια πριν την άφιξη των Ευρωπαίων, στα εδάφη της επαρχίας μας κατοικούσαν διάφορες αυτόχθονες φυλές. Η σύγχρονη ιστορία του Κεμπέκ ουσιαστικά ξεκινάει με την άφιξη του γάλλου εξερευνητή Ζακ Καρτιέ το 1534 και την δημιουργία των πρώτων γαλλικών αποικιών στις αρχές του 17ου αιώνα. Ο Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν ίδρυσε την Πόλη του Κεμπέκ το 1608 και από τότε ξεκίνησε μία συστηματική προσπάθεια για τον γαλλικό εποικισμό της. Στα μέσα του 18ου αιώνα, οι γαλλικές αποικίες έπεσαν στα χέρια των Βρετανών. Λίγο πριν την Αμερικανική Επανάσταση οι Βρετανοί παραχώρησαν μία σχετική αυτονομία στους γάλλους αποίκους που είχαν εγκατασταθεί εδώ. Το 1774 με την Πράξη του Κεμπέκ, το Κοινοβούλιο της Βρετανίας αναγνώρισε στους γαλλόφωνους το δικαίωμα να χρησιμοποιούν την γαλλική γλώσσα σε επίσημα έγγραφα, να ασκούν την θρησκεία της επιλογής τους και να διατηρήσουν τον γαλλικό Αστικό Κώδικα. Με το τέλος της Επανάστασης το 1783, πολλοί από τους αγγλοσάξονες αποίκους που παρέμειναν πιστοί στο βρετανικό στέμμα μετακινήθηκαν από τις ΗΠΑ προς τα εδάφη του Κεμπέκ. Έτσι, το 1791 με συνταγματική πράξη, οι Βρετανοί διαίρεσαν το Κεμπέκ σε Ανώτερο Καναδά (Οντάριο) και Κατώτερο Καναδά (Κεμπέκ), με ξεχωριστά τοπικά κοινοβούλια. Η συνύπαρξη Γάλλων και Άγγλων δεν ήταν πάντα ειρηνική. Το 1837 οι γαλλόφωνοι Κεμπεκιώτες υπό τον Λουί-Ζοζέφ Παπινώ, αλλά και οι αγγλόφωνοι άποικοι υπό τον Ρόμπερτ Νέλσον, ξεσηκώθηκαν εναντίον της βρετανικής διοίκησης, χωρίς όμως επιτυχία. Το αποτέλεσμα ήταν οι Βρετανοί να ενώσουν τις δύο αποικίες σε μία ενιαία διοίκηση με το όνομα "Επαρχία του Καναδά". Το 1867 με βρετανικό διάταγμα, η Επαρχία του Καναδά διαιρέθηκε ξανά σε δύο επαρχίες, το Κεμπέκ και το Οντάριο, οι οποίες μαζί με τις επαρχίες της Νέας Βρουνσβίκης και Νέας Σκωτίας, ενώθηκαν για να δημιουργηθεί η "Κτήση του Καναδά" (Dominion of Canada). Στα χρόνια που ακολούθησαν την δημιουργία της Καναδικής Συνομοσπονδίας, η πολιτική και οικονομική εξουσία στο Κεμπέκ περιήλθε σχεδόν αποκλειστικά στα χέρια των Αγγλόφωνων. Οι Γαλλόφωνοι, περιχαρακωμένοι σε μία συντηρητική κοινωνία που την όριζε η Καθολική Εκκλησία, βρέθηκαν να αποτελούν την μεγάλη, αλλά φτωχή και ανίσχυρη εργατική τάξη. Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γαλλόφωνοι αντιτάχθηκαν στην επιστράτευση και στην συγκέντρωση εξουσιών από την πλευρά της Καναδικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης, προκαλώντας έτσι μία πρώτη σημαντική ρήξη στην ενότητα του Καναδά. Κατά τις δεκαετίες του 1960 και1970, στο Κεμπέκ συνέβη η λεγόμενη "Ήσυχη Επανάσταση", η οποία χαρακτηρίστηκε από την εγκατάλειψη της προσκόλλησης στον καθολικισμό, την ενίσχυση των συνδικάτων, την αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος σε κοσμικά πρότυπα και την άνοδο του εθνικισμού. Η κεντρική Καναδική κυβέρνηση προσπάθησε να εξομαλύνει τις σχέσεις της με τους γαλλόφωνους καθιερώνοντας την γαλλική γλώσσα ως επίσημη και ισοδύναμη της αγγλικής σε όλες τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες. Όμως οι συγκρούσεις μεταξύ Κεμπέκ και Ομοσπονδιακής κυβέρνησης κορυφώθηκαν στην δεκαετία του1970, οπότε έκανε και την εμφάνισή του το εθνικιστικό Κόμμα Παρτί Κεμπεκουά. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1976, το Π.Κ. με ηγέτη τον Ρενέ Λεβέκ, ανέλαβε την εξουσία θέτοντας ως άμεσο στόχο του την απόσχιση της επαρχίας από την Καναδική Συνομοσπονδία. Σε δύο δημοψηφίσματα (1980 και1995) οι κάτοικοι του Κεμπέκ απέρριψαν την απόσχιση, αλλά το εθνικιστικό κίνημα των γαλλόφωνων παραμένει ισχυρό.Το Κεμπέκ είναι η μόνη Καναδική επαρχία που δεν έχει υπογράψει την τελευταία τροποποίηση του Καναδικού συντάγματος το1982. Δύο προσπάθειες για την επανένταξη του Κεμπέκ στο Καναδικό σύνταγμα, η συμφωνία της Meech Lake Accord, το 1987 και η συμφωνία της Charlottetown Accord το1992 κατέληξαν σε αποτυχία.To 1977 η 24η Ιουνίου ανακηρύχτηκε εθνική γιορτή του Κεμπέκ με σύμβολο τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή...

Εσείς τι λέτε;

     

Happy Father's Day 
Every Day...

Προτού διαβάσετε αυτό το άρθρο, προς αποφυγή οποιασδήποτε παρεξήγησης, θα πρέπει να διευκρινίσω ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις γιορτές και τις κάθε είδους επετείους. Αντίθετα, πιστεύω ότι μας δίνουν την ευκαιρία να τιμήσουμε αυτούς που αγαπάμε και ακόμη να περάσουμε μαζί τους ευχάριστες στιγμές.Το πρόβλημά μου είναι το καθεαυτό "πνεύμα" των Ημερών, όπου ορισμένοι - άσκοπα ή εσκεμμένα - καθιέρωσαν και όλοι εμείς αισθανόμαστε εξαναγκασμένοι να ακολουθούμε πιστά... Ο λόγος σήμερα για την αυριανή "Ημέρα" του πατέρα. Λες και δεν αγαπάς τον πατέρα ή την μητέρα σου και περιμένεις αυτή τη συγκεκριμένη μέρα να τους το δείξεις... Λες και δεν αγαπάς τον πατέρα σου τις υπόλοιπες 364 ημέρες του χρόνου και πρέπει να έρθει το Father's Day για να τον θυμηθείς... Και ακόμη να χαίρονται τα μαγαζιά, τα εστιατόρια, οι κάβες, τα ζαχαροπλαστεία... Δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι πιο συναισθηματικά εκμεταλλευτικό από αυτό. Έχουμε βέβαια και τις άλλες, ουκ ολίγες  "ειδικές Ημέρες", από τον καρκίνο μέχρι το Parkinson, το κάπνισμα, το σεξ κλπ. Τώρα θα μου πείτε, έχεις πρόβλημα με την "Ημέρα" του πατέρα και της μητέρας αλλά όχι με την "Ημέρα" του AIDS ή του Gay Pride; Κατ’ αρχάς η "Ημέρα" του AIDS δεν είναι γιορτή. Η παρέλαση "Υπερηφάνειας" πάλι είναι μια διαφορετική υπόθεση γιατί (παρότι δεν με βρίσκει σύμφωνο) πρόκειται για γιορτή και ένωση μιας κοινότητας προς υπενθύμιση συγκεκριμένων σκοπών και κόντρα στο φόβο. Και η εργατική Πρωτομαγιά μέρα υπενθύμισης είναι αλλά οι περισσότεροι τη χρησιμοποιούν για να πιάσουνε το Μάη (στην Ελλάδα εννοείται) και να φάμε κοψίδια κι όχι να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους... Για πολλούς τέτοιες "Ημέρες" είναι πολύ σημαντικές γιατί έστω για μια φορά το χρόνο ο κόσμος υποθετικά αφυπνίζεται και όσοι έχουν χάσει ανθρώπους από τη ζωή, τιμάνε τη μνήμη τους και εκφράζουν τον πόνο και την ελπίδα τους. Βέβαια ο κόσμος συνήθως αφυπνίζεται και ύστερα ξανακοιμάται σαν να μη τρέχει τίποτα. Συχνά αναρωτιέμαι, μήπως το να δημιουργούμε ειδικές "Ημέρες" είναι το άλλοθι μας στην αδράνεια, την αδιαφορία και την άγνοια που μας χαρακτηρίζει τις επόμενες ημέρες του χρόνου; "Γεια σου γέρο, χρόνια σου πολλά, sorry που άργησα να έρθω στο γηροκομείο (που σε πέταξα), γιατί όπως καταλαβαίνεις πρέπει να δουλέψουμε και δεν έχουμε καιρό να σε κοιτάξουμε..." Η προσωποποίηση της υποκρισίας σε όλο της το μεγαλείο...Υποθέτω και το σέβομαι  πως κάποιοι άνθρωποι έχουν ανάγκη αυτές τις ιδιαίτερες "Ημέρες" μολονότι έχουν σκαρώσει τόσες πολλές... Το θέμα είναι πως ο πατέρας μας και όλοι οι οικείοι μας χρειάζονται πολλά περισσότερα από μια μέρα. Χρειάζονται την αγάπη, τη φροντίδα ,τη μέριμνά μας, πολύ πιο πολύ από μια γραβάτα , ένα πουκάμισο, ένα γεύμα... Σίγουρα χρειάζονται γιορτή, όμως γιορτή με αληθινό νόημα, γιορτή καθημερινή, γιορτή ολόκληρης ζωής...
Happy Father's Day, Everyday...  

Εσείς τι λέτε;

Ελλάδα και πάλι Ελλάδα Like No Other...

Παρά το γεγονός ότι ορισμένα διεθνή ΜΜΕ αφιερώνουν πρωτοσέλιδα για να τονίσουν τα μελανά σημεία της Ελλάδας, κυρίως λόγω των δυσμενών οικονομικών εξελίξεων, κάποια άλλα προτιμούν να προβάλλουν τα θετικά και την ομορφιά της χώρας μας. Ένα από αυτά, το ευρείας κυκλοφορίας περιοδικό Forbes προβάλει τις καλές πλευρές της Ελλάδας και συνιστά στους αναγνώστες του να κάνουν τις διακοπές τους εκεί. Τα ταξιδιωτικά άρθρα, που κατά καιρούς δημοσιεύει, παροτρύνουν το αναγνωστικό κοινό να επισκεφθεί και αυτό το καλοκαίρι την Ελλάδα. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο συντάκτης, "παρά την κρίση η χώρα παραμένει ανοιχτή στον τουρισμό, μια πανέμορφη σειρήνα που αξίζει και επισκεφθεί κανείς..." Μέρη που προτείνει φέτος το Forbes είναι η Κρήτη, η Σαντορίνη, η Ρόδος, η Νάξος, οι Σπέτσες και το αγαπημένο πλέον "στέκι" των διάσημων Costa Navarino, όπως διαβάσατε και στο περασμένο φύλλο των "Ελληνοκαναδικών Νέων" με αφορμή την ραγδαία τουριστική ανάπτυξη της Καλαμάτας. Εξ άλλου, τα μεγάλα ευρωπαϊκά ταξιδιωτικά γραφεία και οι ιστοσελίδες που ασχολούνται με τον τουρισμό, όπως το Travel Europe, ParadiseTravel, Tripadvisor κ.α., υμνούν τις ελληνικές ομορφιές και προσφέρουν στους τουρίστες δελεαστικά πακέτα. Εν τω μεταξύ, στην απέναντι πλευρά του ωκεανού, στις γειτονικές μας ΗΠΑ η ανθελληνικότητα κάποιων ειδησεογραφικών μέσων, όπως του CNN παραδείγματος χάριν, δεν έχει όρια. Το Cable News Network δεν χάνει ευκαιρία να "προβληματίζει" τους υποψήφιους τουρίστες με τίτλους όπως "Μήπως ήρθε η ώρα να ακυρώσετε τις διακοπές σας στην Ελλάδα;", προκαλώντας έτσι ανησυχία στους ξένους τουρίστες που έχουν ήδη κανονίσει να επισκεφτούν τη χώρα μας για να χαρούν το ελληνικό καλοκαίρι. Από τη μία οι Αμερικανοί θέλουν να πάνε στην Ελλάδα για τις διακοπές τους, ωστόσο τα αρνητικά σχόλια αναφορικά με την επέλαση των προσφύγων και την παρατεταμένη κρίση τους γεμίζει αμφιβολίες για την οικονομική κατάσταση με την οποία θα έρθουν αντιμέτωποι. Μόλις πρόσφατα το CNN τόνιζε πως η απειλή ενός Grexit όπου η Ελλάδα ενδέχεται να φύγει από την Ευρωζώνη και να επανέρθει στο παλιό της νόμισμα την δραχμή είναι ένα σενάριο που εγείρει ερωτήματα σχετικά με το πώς θα επηρεαστούν τα εκατομμύρια των παραθεριστών... Είναι πάντως απορίας άξιον το γεγονός ότι το ίδιο ειδησεογραφικό μέσο δεν χάνει ευκαιρία να εξυμνεί τα "κάλλη" της Τουρκίας και των άλλων γειτονικών προβληματικών χωρών, ενώ δεν κάνει καμιά μνεία για την ανασφάλεια των ανθρώπων και τις τρομοκρατικές επιθέσεις (όπως η προχθεσινή έκρηξη σε λεωφορείο στην Κωνσταντινούπολη με δεκάδες νεκρούς) που αποτελούν πλέον καθημερινή ρουτίνα σ' αυτά τα μέρη του πλανήτη... Από την πλευρά της η Ελλάδα που έχει φέτος αυξημένες προσδοκίες σχετικά με την τουριστική κίνηση στη χώρα διαβεβαιώνει πως δεν θα υπάρξει κανένα πρόβλημα για τους επισκέπτες. Όσο για μάς εδώ, δεν το συζητάμε."Ελλάδα και πάλι Ελλάδα, Like No Other...  

Εσείς τι λέτε;

Μόνο τα έργα μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια...

Είναι να θλίβεται κανείς και να γελά μαζί με τη κατάντια ορισμένων παραγοντίσκων οι οποίοι τελευταία βάλθηκαν να μας πείσουν ότι παράγουν "αξιοθαύμαστο έργο" και πως   για την οικτρή τους αποτυχία ευθύνονται όλοι οι άλλοι... Αμφιλεγόμενα άτομα άνευ ουσιαστικών προσόντων, αερολόγοι με ανύπαρκτη προσφορά, άγνωστοι μέχρι πρότινος, μπήκαν στο "καφενείο της χαράς" από την όπισθεν πόρτα για να "ασχοληθούν" τάχα με τα κοινά, ικανοποιώντας έτσι την φιλοδοξία και ματαιοδοξία τους.. Έσπευσαν να καταλάβουν τα ερειπωμένα πόστα και να στρογγυλοκαθίσουν στις άδειες καρέκλες, θλιβερό αποτέλεσμα της συστηματικής και δικαιολογημένης (δυστυχώς) αδιαφορίας των συμπαροίκων, για την οποία και φέρουν την κύρια ευθύνη... Οργανισμοί που με κόπους και θυσίες δημιουργήθηκαν για να προβάλλουν τον πολιτισμό και τις αξίες μας και ακόμη να διεκδικήσουν τα δίκαια αιτήματά μας, παραδόθηκαν στα πλέον ακατάλληλα χέρια για να τους υποβαθμίσουν και οδηγήσουν τελικά σε πλήρη μαρασμό και μοιραία εξαφάνιση... Η παροικία μας σήμερα ζει κωμικοτραγικές στιγμές σε μια κρίσιμη περίοδο όπου οι  κοινωνικές αλλαγές και η οικονομικοπολιτική αστάθεια κοντεύουν κυριολεκτικά να μας γονατίσουν. Και την δύσκολη αυτή περίοδο που διανύουμε οι "διοικούντες" ασχολούνται με κάθε είδους μικροπολιτική, τεχνάσματα εκ του πονηρού, καταπιάνονται και σπαταλούν πολύτιμο χρόνο με ΑΝΟΥΣΙΑ θέματα και ΑΧΡΗΣΤΕΣ ασχολίες... Γεγονός είναι πως οι Οργανισμοί μας τελευταία πάσχουν από εθελοντές και τρομάζουν να έχουν απαρτία με φυσικό αποτέλεσμα να υπολειτουργούν. Τα κογκρέσα μας, εν τω μεταξύ, το έριξαν τελευταία σε ανταγωνισμό απειλών και φραστικής οξύτητας και ο σκοπός ύπαρξής τους πλέον θεωρείται το ποιός έχει τα περισσότερα (λιγότερα μάλλον) μέλη, πόσα δεν πλήρωσαν συνδρομή, ποιοί εκλέχτηκαν ή διορίστηκαν, κλπ... Και εν μέσω αυτών των θλιβερών κωμωδιών, κάργα εκβιασμοί, συκοφαντίες,   πολυσέλιδα άνευ νοήματος και ουσιαστικού περιεχομένου άρθρα και "υπαγορευμένες" ακαταλαβίστικες  εμπαθείς επιστολές αναγνωστών! Εν ολίγοις, τα παιδία παίζει... Ουσιαστικό κίνητρο η κατοχύρωση της καρέκλας και του πολυπόθητου προεδρικού "τίτλου"... "Το χρήμα πολλοί εμίσησαν, τη δόξα ουδείς", κατά το κοινώς λεγόμενο γνωμικό. Η ματαιοδοξία σε όλο της το μεγαλείο... Όμως, στο τέλος της ημέρας μόνο τα έργα μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια. Δείξτε μας κύριοι το έργο σας και εμείς πρώτοι θα το επικροτήσουμε. Διαφορετικά παραδώστε εδώ και τώρα τη σκυτάλη στους πιο ικανούς όσο είναι ακόμη καιρός. Τα περιθώρια στενεύουν, oι καιροί που διανύουμε είναι εξαιρετικά δύσκολοι και πονηροί και η ευθύνη για οτιδήποτε θέλει συμβεί θα είναι ολόκληρη δική σας...          
 
  

Εσείς τι λέτε;

Κάπνισμα, ο σιωπηρός θάνατος...

Από την περασμένη εβδομάδα οι θαμώνες των εστιατορίων και μπαρ στο Κεμπέκ απαγορεύεται να καπνίζουν και σε υπαίθριες βεράντες.Το νέο αυστηρό μέτρο της κυβέρνησης Couillard, που αποτελεί μέρος του νόμου 44 έχει στόχο να πατάξει τη βλάβη που προκαλείται από το παθητικό κάπνισμα. Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε ομόφωνα στην Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ τον περασμένο Νοέμβριο. Η απαγόρευση συνέπεσε με την παγκόσμια ημέρα κατά του καπνίσματος στις 31 Μάιου. Οι αντιδράσεις, όπως ανεμένετο, υπήρξαν ποικίλες και έντονες. Παρόλα όμως τα αυστηρά μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση για την καταπολέμηση του καπνίσματος, η εφαρμογή τους θεωρείται καθυστερημένη συγκριτικά με άλλες ανεπτυγμένες χώρες. Οι περισσότερες Πολιτείες των ΗΠΑ, με πρώτη την Νέα Υόρκη, έχουν ανακηρυχτεί αντικαπνιστικές εδώ και αρκετά χρόνια και οι κυρώσεις για τους παραβάτες είναι μεγάλες και τσουχτερές. Αυστηροί νόμοι κατά του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους έχουν εφαρμοσθεί και στην Ελλάδα, που πάντως δεν γίνονται απαραίτητα σεβαστοί. Μπορεί εκεί ο αντικαπνιστικός νόμος να ισχύει από το 2009 αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει επίσημα εφαρμοσθεί ακόμη και από τους πολιτικούς πολλοί εκ των οποίων εξακολουθούν να καπνίζουν μέσα στην Βουλή των Ελλήνων! Η Ελλάδα παρουσιάζει την υψηλότερη αναλογία καπνιστών μεταξύ των δυτικοευρωπαϊκών χωρών (37.6%) με τον υψηλότερο αριθμό καταναλισκόμενων τσιγάρων κατ' άτομο στην δυτική Ευρώπη. Συγκεκριμένα, ο μέσος ετήσιος κατά κεφαλή αριθμός τσιγάρων είναι διπλάσιος από ότι στην Γερμανία, Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία.
Στον Καναδά τα ποσοστά ποικίλουν από επαρχία σε επαρχία. Το χαμηλότερο ποσοστό (15.8%) το συναντάμε στην Βρετανική Κολομβία και το μεγαλύτερο στην περιφέρεια NUNAVUT (59.7%). Στο Κεμπέκ το 21% του ενήλικου πληθυσμού είναι καπνιστές. Παγκοσμίως, υπάρχουν σήμερα 1.1 δισεκατομμύριο καπνιστές, σχεδόν 22% του πληθυσμού. Το 80% περίπου ζουν σε χώρες κατώτατου και μεσαίου εισοδήματος. Έρευνες δείχνουν πως το κάπνισμα έχει 50 τρόπους να σου καταστρέψει τη ζωή μέσω μιας ασθένειας και περισσότερους από 20 τρόπους για να σε οδηγήσει πρόωρα στο θάνατο. Είναι θλιβερό το γεγονός ότι έως το 2025 θα έχουν πεθάνει 100.000.000 άνθρωποι με αιτία το κάπνισμα. Υπολογίζεται ότι 10.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα (3.500.000 το χρόνο) εξαιτίας του καπνίσματος...Το κάπνισμα ενεργητικά ή παθητικά ενοχοποιείται για τον καρκίνο του πνεύμονα, του λάρυγγα, του οισοφάγου και της ουροδόχου κύστεως. Το κάπνισμα εξ' άλλου ευθύνεται και για άλλες σοβαρές ασθένειες όπως εμφύσημα, καρδιοαγγειακές παθήσεις, μειωμένη γονιμότητα, ανικανότητα, κ.α...

Εσείς τι λέτε;

Νυχτοκάματα στην ξενιτειά
Η έσχατη λύση για τις "φίρμες"...

Μετά το χρηματιστήριο, τον χρυσό και το πετρέλαιο, ισχυρή διόρθωση και στην βαριά πάσχουσα ελληνική σόου μπιζ... Ρέμος, Βανδή, Μαζωνάκης, Κοκκίνου, Μακεδόνας, αστέρια κι' αστεράκια, σε πείσμα της κρίσης και της ανασφάλειας, άνοιξαν πανιά κι' έβαλαν πλώρη για τη διψασμένη από λαϊκά άσματα υφήλιο... Συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, πρόζες κάθε λογής, μας έρχονται εν αφθονία,   αναζητώντας το χαμένο νυχτοκάματο στην σημερινή Ελλάδα της ανέχειας και απαισιοδοξίας. Μέχρι και ο κυρίαρχος του χαζοκουτίου Σπύρος Παπαδόπουλος το'ριξε τελευταία σε τουρνέ, για την "Υγειά μας ρε παιδιά..." Mπουλούκια οι φίρμες περιοδεύουν στις πέντε ηπείρους προς εξασφάλιση του επιούσιου. Χίλιες και μια νύχτες με αύρα ελληνικής μουσικής σε χώρες κραυγαλέας πολυτέλειας. Στο εκκεντρικό Άμπου Ντάμπι και στο κοσμοπολίτικο Ντουμπάι του πλούτου και της χλιδής, "εμιγκρέδες" καλλιτέχνες αναζητούν τη χαμένη δόξα και το ανύπαρκτο στην πατρίδα χρήμα, μακριά από την κρίση που έχει "προσγειώσει" τα κάποτε παχυλά μεροκάματα της νύχτας. Πρώτης τάξης προορισμοί, εκεί που ακόμη περνάει η "μπογιά" των αστέρων, για θαμώνες υψηλών εισοδημάτων, πόλεις μεγάλων αντιφάσεων που επενδύουν σε ατελείωτες εναλλακτικές προτάσεις έχουν γίνει πόλος έλξης για δεκάδες έλληνες καλλιτέχνες που κάνουν το μεγάλο αλλά και ιδιαιτέρως κερδοφόρο επαγγελματικό βήμα, μη έχοντας να περιμένουν τίποτα στην Ελλάδα, καθώς η "αξία" τους έπαψε να αναγνωρίζεται. "Φίρμες" του ελληνικού καλλιτεχνικού στερεώματος έχουν αφήσει πίσω ανεπιστρεπτί τις πάλαι ποτέ πολυψήφιες επιταγές και τα υψηλά κασέ "ξορκίζοντας" την κρίση με έξτρα εισοδήματα σε πόλεις των Αραβικών Εμιράτων όπου οι καψούρηδες θαμώνες στο τσακίρ κέφι "λατρεύουν" να λικνίζονται στα γνωστά ακούσματα των εξευγενισμένων "τουρκογύφτικων" ήχων... Μαθαίνουμε πως έλληνες που ζουν στα δύο εμιράτα και τουρίστες συνωστίζονται για να απολαύσουν τους καλλιτέχνες σε ειδικά διαμορφωμένες πίστες ξενοδοχείων πέντε αστέρων, μπαρ και εστιατορίων όπου συχνάζουν Εμίρηδες, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί, καθώς μόνο εκεί επιτρέπεται η κατανάλωση αλκοόλ πάσης φύσεως και η έξαλλη ζωή... Και οι μαρτυρίες κάνουν λόγο για "χρυσά" νυχτοκάματα που κάνουν την "ξενιτιά" να μην είναι τόσο… πικρή. Και βέβαια δεν λείπουν από τα σχήματα οι πρόθυμες για όλα ντιζέζ, με πλούσια τα ελέη, που καλύπτουν τα όποια φωνητικά κενά.. "Στεγνό" πάντως προβλέπεται το φετινό καλλιτεχνικό καλοκαίρι στην γενέτειρα με τους εναπομείναντες ντόπιους αοιδούς να περιοδεύουν τις επαρχίες για το όσα έχετε ευχαρίστηση... Οι πιο προνομιούχοι πάντως "βάρδοι" και "αηδόνια" θα αλωνίσουν, όπως το συνηθίζουν, εν μέσω έαρος τας εύπορους παροικίας για να καταθέσουν ως συνήθως, τον "σκληρό" ομογενειακό οβολό στις "ασφαλέστερες" ξένες τράπεζες...