Έντονο προβληματισμό, έντονες συζητήσεις αλλά και ευρείες αντιδράσεις στην κοινή γνώμη προκάλεσαν οι τοποθετήσεις της Υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνας Μιχαηλίδου, στο πλαίσιο συνεδρίου για το δημογραφικό ζήτημα.
Η αναφορά της ότι «οικογένεια δεν είναι μόνο το αίμα, αλλά και η επιλογή, όποια και να είναι αυτή», σε συνδυασμό με τη χαρακτηριστική αποστροφή του λόγου της πως «δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος» και ότι δεν μπορεί να οριστεί ως τυπική η οικογένεια με δύο γονείς και τρία παιδιά, άνοιξε εκ νέου με οξύτητα τη συζήτηση για τον δομικό πυρήνα της ελληνικής κοινωνίας και την κατεύθυνση που λαμβάνει η κρατική πολιτική.
Για τη συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας, η παραδοσιακή πυρηνική οικογένεια δεν αποτελεί απλώς ένα στατιστικό σχήμα του παρελθόντος, αλλά το βασικό διαχρονικό κύτταρο συνοχής, αλληλεγγύης και μεταβίβασης αξιών. Είναι ο θεσμός που κράτησε την κοινωνία όρθια σε περιόδους βαθιών οικονομικών και κοινωνικών κρίσεων, προσφέροντας ένα δίχτυ προστασίας εκεί όπου το κράτος αδυνατούσε να παρέμβει.
Στο πλαίσιο αυτό, γεννάται το εύλογο και επιτακτικό ερώτημα που απασχολεί μεγάλες ομάδες πολιτών: Δεν θα έπρεπε το αρμόδιο Υπουργείο και συνολικά η πολιτεία να επικεντρώνεται πρωτίστως στη θεσμική διαφύλαξη, τη συναισθηματική ενθάρρυνση και την έμπρακτη ενίσχυση αυτού του παραδοσιακού προτύπου; Όταν η ίδια η ηγεσία του Υπουργείου δηλώνει πως δεν υφίσταται ένα σαφές πρότυπο για το μέλλον, πολλοί αναρωτιούνται αν αυτό συνιστά ρεαλιστική αποτύπωση της πραγματικότητας ή μια επικίνδυνη υποχώρηση από την υποχρέωση της πολιτείας να προστατεύσει την οικογένεια, όπως αυτή ορίζεται και από τις συνταγματικές επιταγές.
Η υπογεννητικότητα αποτελεί αναμφισβήτητα τη μεγαλύτερη υπαρξιακή απειλή που αντιμετωπίζει ο ελληνισμός στον 21ο αιώνα. Τα δημογραφικά δεδομένα ζωγραφίζουν μια ζοφερή εικόνα γήρανσης του πληθυσμού, με τα σχολεία να αδειάζουν και τις τοπικές κοινωνίες στην περιφέρεια να μαραζώνουν.
Η υποκατάσταση μιας στιβαρής εθνικής δημογραφικής στρατηγικής από «woke» ιδεολογήματα ή από τη λογική της παθητικής αποδοχής της πληθυσμιακής αλλοίωσης δεν λύνει το πρόβλημα. Αντίθετα, παρακάμπτει την ουσία: την ανάγκη να γεννηθούν νέα παιδιά από οικογένειες που θα ριζώσουν, θα δημιουργήσουν και θα συνεχίσουν τον ιστορικό βίο του έθνους.
Η σταδιακή αντικατάσταση των παραδοσιακών συνεκτικών δεσμών από ρευστές κοινωνικές νόρμες εγκυμονεί τον κίνδυνο μετασχηματισμού της ελληνικής κοινωνίας σε έναν ανώνυμο, πολυπολιτισμικό πολτό. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η εθνική ταυτότητα, η γλώσσα, η συλλογική μνήμη και τα ιδιαίτερα πολιτισμικά χαρακτηριστικά που διατήρησαν τον ελληνισμό ζωντανό ανά τους αιώνες, κινδυνεύουν να αποδυναμωθούν και, τελικά, να αφομοιωθούν.
Η στήριξη της πυρηνικής οικογένειας, η προστασία της μητρότητας και η δημιουργία ενός περιβάλλοντος ασφάλειας για τα νέα ζευγάρια δεν συνιστούν αναχρονισμό, αλλά τον μοναδικό δρόμο για την επιβίωση της χώρας. Χωρίς μια τέτοια στροφή, ο κίνδυνος να καταστεί η Ελλάδα μια χώρα χωρίς νέα παιδιά, χωρίς ιστορική συνέχεια και χωρίς μέλλον, δεν θα αποτελεί πλέον μια ζοφερή πρόβλεψη, αλλά μια μη αναστρέψιμη πραγματικότητα...
