Εσείς τι λέτε;

Εθνική ξευτίλα! 

Μετά "βασάνων" και "εμποδίων" κατατέθηκε προς ψήφιση από την μειοψηφική κυβέρνηση Parti Quebecois o περιβόητος Νόμος 60. Ένας Νόμος που "εξασφαλίζει" την ισότητα ανάμεσα στις γυναίκες και τους άνδρες καθώς και τη θρησκευτική ουδετερότητα της κυβέρνησης, σύμφωνα με τον Bernard Drainville, υπουργό Εσωτερικών Υποθέσεων και εισηγητή του συγκεκριμένου νομοσχεδίου. Ας δούμε όμως εν συντομία τι προβλέπει ο επίμαχος νόμος: "Κατά την άσκηση των καθηκόντων τους υπάλληλοι δημοσίων υπηρεσιών δεν θα πρέπει να φορούν αξεσουάρ όπως μαντήλες, καπέλα και άλλα ρούχα ή εξαρτήματα που υποδηλώνουν τη θρησκευτική τους ταυτότητα". Όπου "αξεσουάρ", ο ...καινοτόμος υπουργός εννοεί σταυρούς, μισοφέγγαρα, κηροπήγια, κ.α. Θα απαγορεύει λοιπόν η κυβέρνηση P.Q. στους δημοσίους υπαλλήλους να φορούν σταυρό, μαντήλα, τουρμπάνι , κίπα, κελεμπία, βράκα, κλπ.Πρόκειται βεβαίως για μια ακόμη κίνηση προς την κατεύθυνση του θρησκευτικού αποχρωματισμού των δυτικών κοινωνιών και την παγκοσμιοποίηση που γίνεται με την βοήθεια των λεγόμενων "μειονοτήτων", δήθεν για την προστασία τους από διακρίσεις! Εν τω μεταξύ, πριν καλά-καλά προλάβουμε να μελετήσουμε τον "προστατευτικό" Νόμο, στην Ελλάδα έντονη αρχίζει να γίνεται τελευταία η φημολογία ότι η "νομοθετική εξουσία" έχει σκοπό να αλλάξει (πρώτα στην συνείδηση του λαού με την μέθοδο του μιθριδατισμού) την Ελληνική Σημαία!!! Σκέτες λουρίδες προτείνονται για τη "νέα" Σημαία ώστε να μην εμφανίζεται πλέον το θρησκευτικό σύμβολο του Σταυρού στο άνω αριστερό μέρος της, η οποία στο εξής θα εμφανίζεται μόνο με τις μπλε και άσπρες παράλληλες γραμμές! Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, επίμονα προσπαθεί να συντονίσει τις ελληνικές "προσπάθειες" με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εμπίπτουν στην ίδια κατηγορία. Ως γνωστό, μόνο 6 από τις 27 χώρες της ΕΕ έχουν το σύμβολο του Σταυρού στη σημαία τους: Η Φιλανδία, η Σουηδία, η Δανία, η Μεγάλη Βρετανία, η Μάλτα και βεβαίως η Ελλάδα. Και κάπου εδώ αναρωτιέμαι. Ποιά είναι τελικά η ταυτότητα του ελληνικού έθνους και ακόμη από τί καθορίζεται η ταυτότητα του κάθε λαού; Κόψε από δω, κόψε από κει, τί θα μείνει στο τέλος; Αλήθεια, σε τί θα ωφελήσει εμάς τους "ακόμη" έλληνες; Θα βγει ο Σταυρός, μετά δε θα μας αρέσει το χρώμα - μια και θα είναι μουντό σκέτο - και ύστερα θα πρέπει να αλλάξουμε όλη τη σημαία. Να την "εκσυγχρονίσουμε"... Ποιούς, τέλος πάντων, δουλεύουνε οι φωστήρες πολιτικοί "ηγέτες", εδώ και στην Ελλάδα; Επί τέλους, κάποιος να μας συντονίσει να δούμε πώς θα αμυνθούμε σ' αυτή την απόλυτη Εθνική ξευτίλα... στο μεγαλείο της!  

Εσείς τι λέτε; 
Μιχάλης Τελλίδης                                                                                         

Εσείς τι λέτε;

Ραδιομαραθώνιος Αγάπης

Ο Ραδιομαραθώνιος Αγάπης 2013 αποτελεί πραγματικότητα. Οι μηχανές της αγάπης πήραν μπρος βάζοντας άλλο ένα στοίχημα. Η αγάπη για τους συνανθρώπους μας που χρειάζονται τη βοήθειά μας να θριαμβεύσει. Γι’ άλλη μια φορά ενεργοποιούμε μαζικά τις δυνάμεις μας για να αποδείξουμε ότι μαζί μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι γιατί μόνο η αγάπη μπορεί… Ραδιομαραθώνιος Αγάπης 2013. Μια ακόμα ερανική προσπάθεια του Φιλανθρωπικού Οργανισμού Ελληνίδων Κυριών και τού Ραδιοσταθμού CFMB μέσα από την οποία μας δίνεται η ευκαιρία να εκφράσουμε την αγάπη μας - υλικά και ηθικά - το ενδιαφέρον και τη συμπαράστασή μας στους λιγότερο τυχερούς συνανθρώπους μας. Μια ημέρα αφιερωμένη με ζήλο σ’ αυτά τα άτομα, γεγονός που πραγματικά μας τιμά ως κοινωνία και τον καθένα μας ξεχωριστά. Νοιώθω τυχερός που βρίσκομαι από τον πρώτο Ραδιομαραθώνιο Αγάπης ανάμεσα σε εκείνες τις ομάδες ακούραστων κυριών που δουλεύουν με αληθινή αγάπη και μπορώ να πω ότι ο Ραδιομαραθώνιος ήταν και θα είναι από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες της ζωής μου. Στα χρόνια που ακολούθησαν, κάθε νέα διοργάνωση ήταν σαφώς καλύτερη από την προηγούμενη. Κάθε νέος Ραδιομαραθώνιος συγκεντρώνει ακόμα περισσότερα χρήματα που σημαίνει ακόμα καλύτερη οικονομική βοήθεια για τους δικαιούχους. Είναι όμως αυτός μόνο ο στόχος του Ραδιομαραθώνιου; Με την άλλη πτυχή - που για μένα τουλάχιστον είναι και η σπουδαιότερη - τι γίνεται; Και εννοώ βέβαια όλα τα άλλα δικαιώματα των άτυχων ανθρώπων. Δικαιώματα που έχουν να κάνουν με την καθημερινότητά τους, με την επαγγελματική τους δραστηριοποίηση, με την κοινωνική τους  ένταξη.Η καθημερινή εμπειρία αποδεικνύει ότι τα άτομα αυτά που λαμβάνουν βοήθεια, κυρίως εκείνα με ειδικές ανάγκες, μπορεί να ευεργετούνται  από τα έσοδα που αποφέρει ο Μαραθώνιος, ωστόσο κατά γενική ομολογία ελάχιστα έχει βελτιωθεί η κοινωνική τους αναγνώριση και αποκατάσταση. Είναι αρκετό να σκεφτεί κανείς ότι, παρά την όλη εκστρατεία που γίνεται όλα αυτά τα χρόνια στο πλαίσιο του Ραδιομαραθώνιου, δεν έχει εκλείψει η προκατάληψη κυρίως για τα ανήμπορα άτομα … Ο Ραδιομαραθώνιος της αγάπης δεν πρέπει να είναι υπόθεση μιας ημέρας. Οι ανάγκες - δυστυχώς -  για τους λιγότερο τυχερούς συνανθρώπους μας είναι πλέον μόνιμες. Ακόμη, η οικονομική κρίση στην Ελλάδα είχε σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί δραματικά ο αριθμός των παλιννοστούντων και νέων ελλήνων μεταναστών τα τελευταία χρόνια. Και ο ΦΟΕΚ είναι ο μόνος Οργανισμός που πραγματικά μεριμνά γι αυτούς τους ανθρώπους στα πρώτα δύσκολα βήματά τους στη νέα τους πατρίδα. Ας μην τους απογοητεύσουμε. Ας σταθούμε και φέτος κοντά τους.  Άλλωστε η ικανοποίηση του να δίνεις είναι πράγματι απερίγραπτη…
                         

Τιμή και Δόξα στους Βετεράνους...

Στις 11 Νοεμβρίου του 1918, ακριβώς στις 11 η ώρα το πρωί, ήρθε το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η Γερμανία παραδόθηκε στις Συμμαχικές Δυνάμεις. Μετά από 4 χρόνια αιματοχυσίας, η τελική ανακωχή υπογράφηκε...Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι γνωστός και ως "ο Μεγάλος Πόλεμος" και "ο Πόλεμος για να σταματήσουν όλοι οι πόλεμοι. Οι "Μεγάλες Δυνάμεις", οι χαμένοι του πολέμου, έχασαν πάνω από 3.500.000 στρατιώτες στο πεδίο της μάχης. Οι "Συμμαχικές Δυνάμεις", οι νικητές του πολέμου, έχασαν περισσότερους από 5.100.000 άνδρες. Κατά μέσο όρο περισσότεροι από 5.600 σκοτώνονταν καθημερινά κατά τη διάρκεια του πολέμου...Πάνω από 5.000.000 πολίτες, επίσης εκτιμάται ότι έχασαν τη ζωή τους στην ευρωπαϊκή ήπειρο, υπό κατοχή, βομβαρδισμούς, πείνα και ασθένειες. Μέσα σε 6 εβδομάδες από την έναρξη του πολέμου σχεδόν μισό εκατομμύριο άνθρωποι είχαν προσφερθεί εθελοντικά να πολεμήσουν για το Θεό, τη χώρα και την ελευθερία του κόσμου.Σημαντικές θεωρούνται και οι απώλειες ελλήνων στρατιωτών των συμμαχικών δυνάμεων. Συγκεκριμένα, 5,000 έλληνες στρατιώτες έπεσαν μαχόμενοι κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο καθώς και 132,000 πολίτες, ήτοι ποσοστό 21,7%! Οι ανθρώπινες απώλειες κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ελλάδα υπολογίζονται στους 750,000, ήτοι ποσοστό 10% του συνολικού πληθυσμού! Στα δεδομένα έχουμε μόνο αριθμούς θανάτων, όχι απώλειες γενικά, δηλαδή δεν συμπεριλαμβάνονται οι τραυματίες και οι νεκροί από τις μετέπειτα εμφύλιες συγκρούσεις...Η 11η Νοεμβρίου είναι γνωστή ως "Ημέρα Ανακωχής" ή "Ημέρα Ανάμνησης" ή "Ημέρα Βετεράνων Πολέμου" όπως αποκαλείται στις χώρες της Κοινοπολιτείας και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πλησιέστερη Κυριακή στην Ευρώπη έγινε γνωστή ως "Κυριακή Ανάμνησης". Στις 11 πμ την ημέρα αυτή  τηρούνται δύο λεπτά σιγής, για να δοθεί ευχαριστία στο Θεό, που τους έφερε μέσα από τον πόλεμο και τους έδωσε την νίκη και για να θυμούνται αυτούς που θυσίασαν τη ζωή τους. Στις 11πμ της 11ης Νοεμβρίου του 1920, η κηδεία και η ταφή του "Αγνώστου Στρατιώτη" έλαβε χώρα στο Λονδίνο. Στην πέτρα που ήταν πάνω από τον τάφο ήταν χαραγμένες οι λέξεις: "Για το Θεό, για τον Βασιλιά και τη χώρα, για τους αγαπημένους, το σπίτι, και την αυτοκρατορία, για την ιερή υπόθεση της δικαιοσύνης και της ελευθερίας του κόσμου. Κάτω από αυτή τη πέτρα βρίσκεται το σώμα ενός Βρετανού πολεμιστή..." Φορώντας κόκκινη παπαρούνα στο πέτο, ας αποτίσουμε με ευπρέπεια φόρο τιμής στους Ήρωες Βετεράνους Πολέμων που χάρη σε αυτούς απολαμβάνουμε σήμερα το υπέρτατο αγαθό, την ελευθερία μας...

 

Εσείς τι λέτε;

 

 

                                                                                    

Εσείς τι λέτε;

Αποχή ΙΣΟΝ Αποδοχή...

Το δικαίωμα της ψήφου όλων των πολιτών είναι από τους πιο βασικούς πυλώνες της δημοκρατίας. Γνωρίζοντας ότι η απεμπόληση σημαντικών δικαιωμάτων είναι πάντα εις βάρος του λαού και η απαξίωση τόσων λαϊκών αγώνων για τη θεμελίωση της Δημοκρατίας ώστε να έχουμε σήμερα το "εκλέγειν και το εκλέγεσθαι", η προοπτική της αποχής από κάθε εκλογική διαδικασία με βρίσκει τελείως αντίθετο.Πιστεύω ότι το σημαντικότερο όπλο του πολίτη να αλλάξει την κοινωνία του είναι η κυρίαρχη έκφραση της πολιτικής του βούλησης μέσω της ψήφου. Αν αυτή η κυρίαρχη πολιτική πράξη παραχωρηθεί στα χέρια των λίγων, γεγονός που βίωσαν το Μόντρεαλ και το Λαβάλ τα τελευταία χρόνια, τότε το δικαίωμα της πολιτικής λαϊκής έκφρασης είτε με την μορφή της αποδοχής και επιβράβευσης συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών είτε η απόρριψή τους, τότε η έκφραση της διαμαρτυρίας χάνεται...Και μαζί χάνεται και η προοπτική για καλυτέρευση της καθημερινότητας που ο καθένας μας ζει και βιώνει. Στις αυριανές Δημοτικές εκλογές, ας δώσουμε όλοι το παρών και ας στηρίξουμε ανθρώπους που έχουν Αρχές, Αξίες και Ιδανικά και ενδιαφέρονται για το κοινό συμφέρον. Ανθρώπους που η μέχρι τώρα πορεία της ζωής τους τα έχει δείξει αυτά.
Ας μην αφεθούμε στην οργή και στην απογοήτευση που προκάλεσαν οι τελευταίες δημοτικές εξελίξεις της κακής διοίκησης και διαχείρισης. Ας μην ισοπεδώνουμε τους πάντες με τη φράση "όλοι ίδιοι είναι". Ας βρούμε και ας επιλέξουμε τους - κατά την αντίληψή μας - καλύτερους. Άλλωστε, στο δημοκρατικό πλαίσιο αυτό ακριβώς είναι υποχρέωση του καθενός μας.Η αποχή από τις δημοτικές εκλογές - σύνηθες φαινόμενο στην παροικία μας - όχι μόνο δεν λύνει τα πολλαπλά καθημερινά αντίθετα τα επιδεινώνει. Απέχοντας από τις εκλογές στηρίζουμε τα συμφέροντα των ολίγων, αφού τα αποτελέσματα των εκλογών βγαίνουν με βάση αυτών που ψήφισαν και όχι των απεχόντων... 
Αρα, απέχοντας είμαστε όλοι υπεύθυνοι για αυτούς που τελικά θα εκλεγούν.
Τι θα γίνει τώρα αν οι απογοητευμένοι ψηφίσουν; Θα επιλέξουν τους αξιολογότερους που θα μπορέσουν να βελτιώσουν την καθημερινότητά τους. Συνεπώς, είναι σημαντικό όλοι να ψηφίσουμε στις 3 Νοεμβρίου 2013. Η μη συμμετοχή σίγουρα δεν είναι η λύση για να αλλάξουν τα πράγματα.
Ας γίνουμε ενεργοί πολίτες που αποφασίζουν για το Μέλλον και τη Ζωή τους...

Εσείς τι λέτε; 
  
                                                                                              

Εσείς τι λέτε;

          "Πού πάν' εκείνα τα παιδιά..."                                                            

Για την Ελλάδα, ο Οκτώβριος είναι ο μήνας με τα ανάκατα γεγονότα που διαδραματίστηκαν, επτά τόσες δεκαετίες πίσω. Είναι ο μήνας που για μια ακόμη φορά, για πολλοστή από την αρχαιότητα και εντεύθεν μας ανέδειξε ήρωες, υπέρ-πατριώτες, σε περίπτωση που άδικοι εισβολείς διεκδικούν την εδαφική μας ακεραιότητα και τη στέρηση της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας μας. 28η Οκτωβρίου 1940.Ημερομηνία Ιστορική! Ημερομηνία που ο ελληνικός λαός είπε το ιστορικό "ΟΧΙ" που παραμένει και θα παραμείνει ορόσημο στην ελληνική ιστορία."ΟΧΙ" είπαν μια χούφτα Έλληνες με όπλα την παλικαριά, τον ηρωισμό και το σθένος σε μια πανστρατιά σύγχρονα εξοπλισμένη και δεν δίστασαν να δώσουν το αίμα τους και την ψυχή τους υπερασπιζόμενοι τα ιδανικά της χώρας τους.  Όλοι στον αγώνα. Μαχόμενος και άμαχος πληθυσμός. Οι γυναίκες της Πίνδου κουβαλώντας στη ράχη τους πυρομαχικά και οι αστές πλέκοντας με το φως του λυχναριού κάλτσες και φανέλες για τους μαχόμενους, που εκτός από τον εχθρό είχαν να αντιμετωπίσουν τον απειλητικό χειμώνα στα δύσβατα και απόκρημνα βουνά της Αλβανίας. Και όμως όλα τα αψηφούσαν και κέρδιζαν τις μάχες.Τα τραγούδια της αθάνατης "Βέμπο" τους εμψύχωναν. Εκείνες τις στιγμές μόνο την Ελλάδα είχαν στο νου και στην καρδιά τους.Το έπος του ’40 έμεινε ιστορικό. Ήταν όμως και η αρχή για μια πολύχρονη περιπέτεια για την πατρίδα με τη Γερμανική επέμβαση σ’ αυτό τον άδικο πόλεμο ο οποίος μας επέφερε μεγάλες καταστροφές.Δεν υπάρχει ελληνικό χωριό και πόλη από τον Έβρο ως την Κρήτη που να μην θρηνεί και να μην τελεί κάθε χρόνο επιμνημόσυνες δεήσεις για τους πεσόντες. Παντού στημένα μνημεία, τύμβοι για την τιμή αθώων ηρώων. Δίδαγμα που εξάγεται απ’ όλη αυτή την Ιστορία "Ποτέ πια πόλεμος .." Όταν γιορτάζουμε την επέτειο του 1940 γιορτάζουμε και τιμούμε τα γεγονότα αλλά και τα διδάγματά της. Τιμούμε τον ηρωισμό των αγωνιστών και τη θυσία τους, καθώς και τις αξίες και τα ιδανικά που τους ενέπνευσαν να αφιερώσουν στον αγώνα το υπέρτατο αγαθό, τη ζωή τους...Και όμως, οι αεικίνητοι σημερινοί "ηγέτες" για λόγους κατανοητούς ή και ακατανόητους, βάλθηκαν να περιθωριοποιήσουν τους αγωνιστές της ελευθερίας, την ένδοξη ιστορία μας και θρησκεία "προσαρμόζοντας" σχολικά βιβλία, μετονομάζοντας δρόμους και καταργώντας παρελάσεις, χαρακτηρίζοντας τες ως γελοίες και απαράδεκτες!  Αλήθεια, "Πού παν' εκείνα τα παιδιά της θύελλας και του βοριά που πέθαιναν για λευτεριά πού πάνε..."

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης                                                                            tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Χάρτης... "Ανάξιων"

Τα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην άλλοτε "Belle Province" δεν έχουν προηγούμενο.
Υπό την ανοχή ή σύμπραξη όλου σχεδόν του πολιτικού κόσμου, η μειοψηφούσα   αποσχιστική κυβέρνηση του Κεμπέκ δεν έχει πλέον ούτε ιερό ούτε όσιο ούτε καν ίχνος ευαισθησίας. 
Μετά τη μαντίλα, το τουρμπάνι, την κίπα και τα "ξενόφερτα" σύμβολα ήρθε και η σειρά της ... αποκαθήλωσης!  
Και όλα αυτά συμβαίνουν την σήμερον ημέραν σαν "παράπλευρα" αποτελέσματα της υπέρμετρης προσήλωσης στα "εθνικά" ιδεώδη και του σοβινισμού που συναντά την φανατική εξύμνηση της εθνικής ζωής και υποτίμηση κάθε ξένου στοιχείου ως επικίνδυνου για το Κεμπεκιώτικο "Έθνος".
Κοινός τόπος βέβαια στην ερμηνεία αυτής της μορφής του φανατισμού είναι το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και η πνευματική ανωριμότητα που συρρικνώνουν τους πνευματικούς ορίζοντες και επιφέρουν την πνευματική μονολιθικότητα, την ακαμψία της κρίσης και της σκέψης και απογυμνώνουν τη συνείδηση από τις δημοκρατικές αρχές του σεβασμού της προσωπικότητας του άλλου...
Ο περιβόητος "Χάρτης Αξιών" καλλιεργεί στην ουσία και ενθαρρύνει τις ακραίες ιδεολογίες και προκαταλήψεις με βασικό σκοπό τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από επίκαιρα σοβαρά προβλήματα της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ζωής για την παραπλάνηση του εκλογικού σώματος, (γνωστό φαινόμενο λαϊκισμού και δημαγωγίας) το "γάντζωμα" στην εξουσία και την ικανοποίηση ιδιοτελών φιλοδοξιών... 
Ο δημοκρατικά σκεπτόμενος λαός θα πρέπει να προβληματιστεί και να απορρίψει τη γνωστή επικίνδυνη αυτή τακτική των "καθαρόαιμων" που ενόψει των εκλογών οργανώνουν και αξιοποιούν προπαγανδιστική και παραπλανητική καμπάνια προκειμένου να δικαιολογήσουν την παταγώδη αποτυχία τους πείθοντας τον λαό της αρμονικής τούτης πλουραλιστικής κοινωνίας για τις "αγαθές" τους προθέσεις.
Για τη διαμορφωθείσα δυσμενή κατάσταση που επικρατεί στο Κεμπέκ τις τελευταίες δεκαετίες οπωσδήποτε βαριά ευθύνη φέρουν όλοι σχεδόν οι πολιτικοί, ανεξαρτήτου κόμματος και ιδεολογίας, οι οποίοι φιλοδοξώντας να αναρριχηθούν στην εξουσία με οποιοδήποτε μέσο και τίμημα ,παίζουν σε διπλό ταμπλό το ίδιο επικίνδυνο παιχνίδι με απρόβλεπτες και καταστρεπτικές συνέπειες για τον τόπο και το μέλλον των παιδιών μας   που μοιραία θα αναζητήσουν αλλού ένα πιο σταθερό και ευοίωνο μέλλον...                       

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης                                                                                       tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Η "Μεγάλη" δεύτερη Ελλάδα...

Οι Έλληνες αρέσκονται να κατασκευάζουν μύθους και να τους πιστεύουν ως αδιάσειστα γεγονότα. Ενας απο τους αγαπημένους μύθους που διακινείται επίμονα τελευταία λόγω βαθιάς ελληνικής κρίσης είναι αυτός που σχετίζεται με τον απόδημο ελληνισμό, τη "Μεγάλη" δεύτερη Ελλάδα. Ακόμη και ο πρωθυπουργός δεν απέφυγε την πεπατημένη αφού σε συνέντευξή του μεταξύ άλλων δήλωσε: "Είμαστε ένας εργατκός και ταλαντούχος λαός. Κοιτάξτε τους ομογενείς. Βρίσκονται παντού και είναι παντού επιτυχημένοι". Μία απο τις γνωστές "κορόνες" των ελλήνων πολιτικών στις οποίες μας έχουν συνηθίσει. Το ότι οι έλληνες "βρίσκονται" παντού δεν πρέπει να αποτελεί καύχημα και θριαμβολογία αλλά αδιάψευστη απόδειξη της διαχρονικά παταγώδους αποτυχίας της "μητριάς" πατρίδας να ζήσει τα παιδιά της. Οι Έλληνες δεν μεταναστεύουν απο επιλογή αλλά εξ ανάγκης. Επειδή στην γεννέτειρα δεν υπάρχει κανένα μέλλον γι' αυτούς, προπάντων όμως για τα παιδιά τους. Ακόμη το κατά κόρον επαναλαμβανόμενο "τροπάριο" ότι οι απόδημοι "είναι το εκλεκτότερο κομμάτι του ελληνσιμού" και ότι είναι παντού επιτυχημένοι είναι ανακριβές και ανυπόστατο. Το ότι υπάρχουν κάποιοι δισεκατομμυριούχοι ομογενείς αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι εκπατρισμένοι Έλληνες είναι μεγιστάνες! Δεκάδες χιλιάδες ομογενείς ανα την υφήλιο ζούν σήμερα με μειωμένη σύνταξη ή με επίδομα πρόνοιας... Οταν λοιπόν ένα τόσο  μεγάλο ποσοστό ζεί κάτω απο το όριο της φτώχειας και μάλιστα στις πλουσιώτερες χώρες του δυτικού κόσμου αναρωτιέται κανείς πόσο "επιτυχημένοι" μπορεί να είναι οι ομογενείς που δαβιούν σε λιγότερο "τυχερές" χώρες του πλανήτη... Καυχιόμαστε τέλος για την επαγγελματική και κοινωνική άνοδο των εκπατρισμένων Ελλήνων αλλά κανείς δεν κάνει τον κόπο να πεί λέξη για τα απίστευτα ποσοστά των περιθωριακών ομάδων ελληνικής καταγωγής απόρων, αλκοολικών, τοξικομανών, ψυχασθενών... 
Η αλήθεια είναι ότι οι Ελληνες της διασποράς δεν είναι ούτε καλύτεροι ούτε και χειρότεροι απο τους ελλαδίτες συμπατριώτες τους. Ο απανταχού ελληνισμός είναι τόσο ανεπανόρθωτα κατακερματισμένος και αλληλοσπαρασόμενος που όχι μόνο τη γενέτειρα δεν μπορεί να βοηθήσει αλλά συχνά ούτε καν τον ίδιο του τον εαυτό.
Η ταλαίπωρη πατρίδα μηδαμινά πράγματα μπορεί να περιμένει απο τα ξενητεμένα παιδιά της αφού και ο "δεύτερος πνεύμονάς" της είναι εξίσου ανεπανόρθωτα λαβωμένος όσο και ο πρώτος. Ούτε όμως και οι απόδημοι έχουν να προσδοκούν οτιδήποτε πλέον απο την χρεοκοπημένη "μητριά" πατρίδα.

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

One circle, 1000 stories...

                                           Mt. Kearsarge Indian Museum
                                      Warner New Hampshire

                                      A harmonious relationship with the earth...

                                                     Indian Chief costume

Traditional Indian costume 

American beliefs...

...as expressed through culture

  Archaeological artifacts

       

Mt. Kearsarge Indian Musuem was founded in 1990 as an educational and cultural...

                                 ...center to connect visitors with native culture

Εσείς τι λέτε;

Ψηφίζω  Ελληνικά ...

Πανσπερμία πολιτικών κομμάτων - κυρίως στο Μόντρεαλ και το Λαβάλ - για τις δημοτικές εκλογές, οι οποίες κυριολεκτικά έχουν προσελκύσει το ενδιαφέρον όχι μόνο του Καναδά αλλά και παγκοσμίως, λόγω των σκανδάλων - και όχι μόνο - που υπήρξαν σε αυτές τις δύο μεγαλουπόλεις...
Στο Λαβάλ έχουμε βέβαια και τους περισσότερους έλληνες υποψήφιους από οποιαδήποτε άλλη περιοχή. Το θέμα το οποίο θα κληθούν να αντιμετωπίσουν οι περισσότεροι επίδοξοι πολιτικοί είναι πρωτίστως να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη των  ψηφοφόρων και γενικότερα των κατοίκων του Λαβάλ, οι οποίοι ναι μεν μέχρι τώρα ζούσαν σε μία πόλη που πήγαινε σχετικά καλά με αποθεματικό στα ταμεία της, όμως οι πολιτικές κεφαλές ακόμη διώκονται για διαφθορά παρόλο που δεν έχει αποδειχτεί τίποτα συγκεκριμένο στα δικαστήρια. Οπωσδήποτε όμως έχουν παραιτηθεί για λόγους ευθιξίας που σημαίνει βέβαια κλονισμός εμπιστοσύνης.
Τόσοι πολιτικοί υποψήφιοι λοιπόν για τα δημοτικά πόστα πρώτη φορά στο Λαβάλ, που μέχρι πριν μερικούς μήνες, είχε ένα κόμμα το οποίο διοικούσε κυριολεκτικά χωρίς καμία σοβαρή αντιπολίτευση.
Υπάρχει όμως και ένας κίνδυνος σε αυτή την περίπτωση. Όποιοι εκλεγούν τη φορά αυτή θα πρέπει να αποδείξουν ότι μπορούν να κάνουν ακόμα καλύτερα τη δουλειά τους από ότι οι προηγούμενοι "διαφθορείς" και να διοικήσουν τον δήμο σωστά, κυρίως στα οικονομικά θέματα, διότι ας μη ξεχνάμε άλλες πόλεις (όπως για παράδειγμα το Dutroit των ΗΠΑ) να χτυπάνε κόκκινο και να λένε μοιρολατρικά "δυστυχώς επτωχεύσαμεν".
Κάτι άλλο, που κατά τη γνώμη μου έχει ενδιαφέρον είναι πως μετά τις εκλογές θα φανεί που θα κατασταλάξει ο κόσμος και σε πιο κόμμα θα αποφασίσει να δώσει μία μεγαλύτερη ψήφο. Θα δούμε βέβαια και τις στατιστικές που θα δημοσιευθούν εν καιρώ.
Για μας τους έλληνες λίγο-πολύ είναι γνωστή η γραμμή μας. Θα πάμε, όπως το συνηθίζουμε στους υποψηφίους ελληνικής καταγωγής και θα τους υποστηρίξουμε. Είναι πάρα πολλοί αυτή τη φορά ,σε διαφορετικές περιοχές του Λαβάλ και σε όλα τα μεγάλα κόμματα που έχουν δημιουργηθεί και διεκδικούν τη διοίκηση της δεύτερης μεγάλης πόλης. Το ίδιο βέβαια θα κάνουμε και στο Μόντρεαλ, το DDO και όπου αλλού κατεβαίνουν έλληνες.
Εγώ πάντως επιμένω να ψηφίζω Ελληνικά...

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com                   

 

Εσείς τι λέτε;

Επιβεβλημένη αξιολόγηση...

Το Μόντρεαλ θεωρείται η Μέκκα των εστιατορίων. Και δικαιολογημένα.

Πράγματι, η πόλη μας είναι μία από τις ελάχιστες πού διαθέτει τα περισσότερα και  μοναδικά, θα έλεγε κανείς, εστιατόρια στον κόσμο.    
Εκείνο όμως που υστερεί το Μόντρεαλ είναι στο να δείχνουν τα εστιατόρια την αξιολόγηση του Υπουργείου Υγείας όσον αφορά την ποιότητα του φαγητού καθώς και την καθαριότητα της κουζίνας και του περιβάλλοντος του κάθε μαγαζιού.
Δηλαδή, ο πελάτης να γνωρίζει εκ των προτέρων το επίπεδο της καθαριότητας του κάθε χώρου. Ας μη ξεχνάμε ότι πόλεις όπως το Τορόντο και η Νέα Υόρκη έχουν εφαρμόσει ένα πρωτοποριακό σύστημα σύμφωνα με το οποίο ο ελεγκτής δίνει βαθμολογία μαζί με ένα χρώμα, τα οποία κατόπιν ο ιδιοκτήτης υποχρεούται να τοποθετεί έξω από την είσοδο του εστιατορίου.
Στο Τορόντο για παράδειγμα, όταν όλα είναι εν τάξει και ο επιθεωρητής δεν βρήκε ούτε ένα ψεγάδι τότε το εστιατόριο παίρνει ένα πράσινο σημαιάκι που αντιπροσωπεύει το υψηλό επίπεδο καθαριότητας και παράλληλα ειδοποιεί τον πελάτη ότι "Εάν γευματίσει στο συγκεκριμένο εστιατόριο, δεν κινδυνεύει η ζωή του..."
Ένα κίτρινο χρώμα, σε διαφορετική περίπτωση, δείχνει ότι έχουν επισημανθεί κάποια προβλήματα τα οποία πιθανόν να βλάψουν την υγεία του πελάτη. Σε αυτή την περίπτωση το μαγαζί μέσα σε 48 ώρες πρέπει να συμμορφωθεί μέχρι την επόμενη επίσκεψη του επιθεωρητή, αλλιώς θα δημιουργηθούν μεγαλύτερα προβλήματα.
Εάν έχει βέβαια το κόκκινο χρώμα τότε σημαίνει ότι η υγεία εκείνων που θα γευματίσουν σε αυτό το Restaurant όντως κινδυνεύει. Σε αυτή την περίπτωση ο εστιάτορας έχει στη διάθεσή του μόλις μερικές ώρες να συμμορφωθεί. Διαφορετικά το εστιατόριο θα υποχρεωθεί να κλείσει.   
Σε αυτές λοιπόν τις περιπτώσεις νομίζω ότι το σύστημα, που με απόλυτη επιτυχία λειτουργεί σε άλλες μεγαλουπόλεις, θα μπορούσε να ήταν εξ ίσου αποτελεσματικό και στο Μόντρεαλ και το Κεμπέκ γενικότερα, ώστε ο κάθε πελάτης να γνωρίζει την ποιότητα του φαγητού και την καθαριότητα του χώρου διαπιστευμένη από έγκυρο ελεγκτή του Υπουργείου Υγείας.          

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης

tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

 

Εθνικιστικές "επινοήσεις"                                          

Έκλεψε τελικά τις εντυπώσεις η Pauline Marois με τον προτεινόμενο Χάρτη Αξιών, πείθοντας ένα μεγάλο ποσοστό του λαού για το πως θα πρέπει να ντύνονται και τι θρησκευτικά σύμβολα επιτρέπεται ή δεν επιτρέπεται να φορούν οι εργαζόμενοι στο δημόσιο.  
Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, οι μισοί σχεδόν Québécois προτιμούν να μην υπάρχουν εμφανή σύμβολα θρησκείας καθώς έτσι διατηρείται ο κοσμικός χαρακτήρας του Κεμπέκ.
Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάστηκε το άρθρο από την κυβέρνηση Parti Québécois είχε σαν αποτέλεσμα να ξεσηκωθούν και να διαδηλώσουν δεκάδες χιλιάδες μέλη των ορατών κυρίως μειονοτήτων. Πολλοί πιστεύουν πως η ενέργεια αυτή θα φέρει στο τέλος αρνητικά για το κόμμα αποτελέσματα.   
Η πρώτη που "τόλμησε" να αντιδράσει στην καινούργια αυτή πρακτική για τα θρησκευτικά σύμβολα ήταν η βουλευτίνα του Bloc Québécois Maria Mourani, η οποία λόγω του δικού της πολιτιστικού υπόβαθρου και των κατοίκων τους οποίους εκπροσωπεί στην περιφέρειά της, αντιστάθηκε σθεναρά λέγοντας ότι δεν συμφωνεί και πως ο Χάρτης Αξιών ήταν μεγάλο λάθος που τελικά θα βλάψει τον σκοπό ύπαρξης του κινήματος. Μετά την ανοιχτή αυτή θέση που πήρε, το Bloc Québécois την απέπεμψε από τους κόλπους του.
Τον αγώνα που ξεκίνησε η Maria Mourani ενάντια της εξάλειψης των θρησκευτικών συμβόλων στις δημόσιες υπηρεσίες προς όφελος ενός "κοσμικού δημοκρατικού έθνους" έσπευσαν να επικροτήσουν και άλλα επώνυμα πολιτικά στελέχη, όπως ο πρωθυπουργός Stephen Harper, οι  ηγέτες των αντιπολιτευόμενων κομμάτων Tom Mulcair και Justin Trudeau και οι αρχηγοί των επαρχιακών κομμάτων της αντιπολίτευσης Philippe Couillard και Francois Legault.
Το ενδιαφέρον πάντως σημείο είναι ότι αρκετοί Bloquistes και Pequistes δεν συμφωνούν με τις "Αξίες" του Χάρτη και αντιστέκονται στην προσπάθεια της Pauline Marois να τον περάσει με   τον ανορθόδοξο αυτό τρόπο. Ακόμη και η Lisette Lapointe, γυναίκα του "σκληροπυρηνικού"Jacques Parizeau, ήρθε σε ρήξη με το κόμμα, υποστηρίζοντας την θέση της διαφωνούσης βουλευτίνας. 
Προσωπικά πιστεύω πως η Maria Mourani διαφοροποιήθηκε από την επίσημη γραμμή του κόμματός της μάλλον για ευνόητους λόγους, λαμβανομένου υπ' όψιν ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων της περιοχής Ahuntsic είναι κυρίως βορειοαφρικανοί μετανάστες με έντονο το θρησκευτικό συναίσθημα...    
Εν πάση περιπτώσει, κάτω από αυτήν την προεκλογική ψηφοθηρική ενέργεια της μειοψηφικής κυβέρνησης, δεν χωρεί καμία αμφιβολία πως κρύβεται ένας βαθύτερος φανατικός εθνικισμός...

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com 

Εσείς τι λέτε;

Ανώφελη ενασχόληση...

Δυστυχώς η μουσική ως μάθημα στα δημοτικά σχολεία είναι αρκετά υποβαθμισμένη με αποτέλεσμα τα παιδιά να στερούνται της υπέροχης αυτής ενασχόλησης.   

Υπάρχει εδώ ένα βαθύτερο πρόβλημα το οποίο έχει δημιουργηθεί στην βορειοαμερικανική κοινωνία που σχεδόν δεν υφίσταται σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες. Συχνά για τα αγόρια το μάθημα της μουσικής ή η ενασχόληση με αυτή γενικότερα αποτελεί ταμπού και "κίνδυνο" πως το αγοράκι εάν μάθει μουσική θα γίνει ευαίσθητο ή ακόμη και "αδελφή". Και με αυτό το σκεπτικό αρκετοί γονείς προτιμούν να το στείλουν να μάθει χόκεϋ!
Αυτή είναι μία λογική που δυστυχώς επικρατεί σε πολλούς γονείς, ανεξαρτήτου μορφωτικού επιπέδου. Μάλιστα το χόκεϋ παίζει τόσο πρωταρχικό ρόλο στην διαπαιδαγώγηση των αγοριών ώστε να χάνουν μαθήματα από το σχολείο προκειμένου να βρεθούν σε διάφορα απομακρυσμένα μέρη για να παίξουν χόκεϋ.
Συμφωνώ απόλυτα με την ενασχόληση των αγοριών αλλά και των κοριτσιών με τη γυμναστική και γενικότερα με τα αθλήματα. Εξ άλλου και στην αρχαία Ελλάδα ο αθλητισμός ήταν ισόβαθμος με τη μουσική, το θέατρο και τα μαθηματικά.
Όμως, με τον τρόπο με τον οποίο σκεπτόμαστε εδώ στην Βόρειο Αμερική δημιουργείται το εξής πρόβλημα. Τα αγόρια προστατεύονται ουσιαστικά από οτιδήποτε έχει να κάνει με την τέχνη με αποτέλεσμα να έχουν σαν κύρια ενασχόληση κυρίως το χόκεϋ, το οποίο τους διδάσκει - είτε το θέλουμε είτε όχι - την αντιπαράθεση και την λύση των προβλημάτων με την βία.     
Tι διαπαιδαγώγηση λοιπόν έχουν αυτά τα αγόρια όταν μεγαλώνουν και γίνονται πατέρες, γονείς και σύζυγοί; Που είναι η παλιά καλή εικόνα του άντρα ως τζέντλεμαν, όταν σαν μόνη του ενασχόληση κατά την παιδική ηλικία είχε το χόκεϋ και σκοπό της ζωής του πως να νικήσει και να πλακώσει στο ξύλο ένα άλλο παιδάκι;
Παρ όλες τις "προσπάθειες" που γίνονται από τις ομάδες των χόκεϋ προς αυτή την κατεύθυνση, δηλαδή στο να μη καταλήγουν τα αγόρια στη βία, το άθλημα τους μαθαίνει ότι τα είδωλά τους, οι μεγάλοι επαγγελματίες παίχτες του χόκεϋ, είναι παράλληλα και επαγγελματίες πυγμάχοι! 

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης

Εσείς τι λέτε;

 

Τραπεζική απληστία...

Κάθε φορά που θέλετε να ψωνίσετε από κάποιο κατάστημα χρησιμοποιώντας τη μεγαλύτερη "εφεύρεση" του αιώνα την πιστωτική κάρτα, ή για την ακρίβεια το πλαστικό χρήμα, να έχετε υπόψη σας ότι η τράπεζες χρεώνουν τον έμπορα ένα ποσοστό.

Εκτός βέβαια από τους τόκους που προστίθενται εάν δεν εξοφλείτε κάθε μήνα όλο το υπόλοιπο, τα έξοδα παροχής υπηρεσιών (service charges) και ούτω καθεξής...
Το ποσοστό αυτό κυμαίνεται από 1έως 3% και εξαρτάται από το είδος της κάρτας που διαθέτετε. Εάν παραδείγματος χάριν έχετε μία πλατινένια ή μία χρυσή κάρτα με πίστωση αρκετών χιλιάδων δολαρίων και με διάφορα προνόμια, τότε βέβαια την πληρώνει ο έμπορας, που υποχρεούται να καταβάλει ένα μεγαλύτερο ποσοστό στις τράπεζες, στη Visa, Master Card, American Express και σε άλλους παρόμοιους οργανισμούς.
Πρόσφατα λοιπόν οι έμποροι προσπάθησαν να πείσουν το Σώμα για την Ανταγωνιστικότητα του Υπουργείου Οικονομικών του Καναδά πως θα πρέπει να τους δοθεί το δικαίωμα να χρεώνουν τους πελάτες - καταναλωτές με ένα προκαθορισμένο ποσοστό όταν χρησιμοποιούν την πιστωτική κάρτα. Με άλλα λόγια τη "νύφη' θα την πληρώναμε εμείς οι ταλαίπωροι καταναλωτές ...
Ευτυχώς, το ευχάριστο νέο είναι ότι αυτό δεν πέρασε, παρόλο που ο Υπουργός Οικονομικών Jim Flaherty, είπε ότι αυτή τη στιγμή εξετάζει το θέμα και θα δει πια θα είναι η αντίδραση των έμπορων οι οποίοι περιμένουν εναγωνίως την εξέλιξη της έφεσης στο δικαστήριο.
Βέβαια μέχρι στιγμής, ευτυχώς, είμαστε καλυμμένοι, όλοι εμείς που προτιμούμε - ή αναγκαζόμαστε - να χρησιμοποιούμε τις πιστωτικές μας κάρτες. Τουλάχιστον δεν έχουμε από πάνω και το "χαράτσι" που θα μας χρεώσει έξτρα ο έμπορας για να μειώσει το ποσοστό που εκείνος καταβάλει στις τράπεζες.
Πάντως να είστε σίγουροι πως κανένας, επ' ουδενί λόγω δεν θα πειράξει ούτε καν θα τολμήσει να ακουμπήσει τις τράπεζες οι οποίες συνολικά στον Καναδά βγάζουν από το ποσοστό 1 έως 3%, πέντε δισεκατομμύρια δολάρια!
Εμείς τι να πούμε; Η απληστία των τραπεζών σε όλο της το μεγαλείο!

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης

Εσείς τι λέτε;

                               

               Το Στάδιο των "Θαυμάτων και των Τεράτων!"

Νέα προβλήματα παρουσιάστηκαν στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μόντρεαλ σε βαθμό μάλιστα που οι Allouettes αναγκάστηκαν να ακυρώσουν τα παιχνίδια τους και να "παγώσουν" την φιλοξενία του Grey Cup το 2017.

Οι καθημερινοί έλεγχοι που γίνονται στις εγκαταστάσεις  κατέληξαν στο συμπέρασμα σοκ ότι η οροφή του Σταδίου έχει - ούτε λίγες ούτε πολλές - 2,729 ρωγμές(!) οι οποίες διαπιστώθηκαν μεταξύ Νοεμβρίου 2012 και Μάιου 2013. Οι περισσότερες βέβαια έχουν πάχος μερικά εκατοστόμετρα ή χιλιοστόμετρα, όμως με τη συντήρηση να κοστίζει πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια κάθε χρόνο, όπως αντιλαμβάνεται κανείς, η φονική κατάρρευσή της στέγης είναι ζήτημα χρόνου. 
Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το Ολυμπιακό Στάδιο δεν έχει ακόμη κατεδαφιστεί. Και έχω την εντύπωση πως με τρόπο μακάβριο η διοίκηση, που επιμένει να το κρατάει ζωντανό, θέλει πρώτα να δει μερικές δεκάδες ή και εκατοντάδες ανθρώπους να σκοτώνονται από κάποιο ατύχημα πριν αποφασίσει να το ισοπεδώσει.
Το πολυμερές με το οποίο είναι φτιαγμένη η οροφή του - κατά τα άλλα - "μεγαλοπρεπούς" Σταδίου μπορεί να σηκώσει μέχρι και 58 κιλά ανά τετραγωνικό εκατοστό. Όμως, από τότε που εγκαταστάθηκε έχει χάσει 59% από την ικανότητά της να κρατάει τέτοιου είδους βάρος. Η τελευταία στέγη (προηγήθηκαν κάμποσες άλλες...) εγκαταστάθηκε ως γνωστόν το 1999 και την πληρώσαμε από τις τσεπούλες μας σε τιμή "προσφοράς" μόλις 33 εκατομμύρια δολάρια! Παρόλα αυτά τα προβλήματα συνεχίζονται και πολύ φοβάμαι πως θα δούμε κάποιο πολύνεκρο ατύχημα πριν οι ιθύνοντες του Δήμου Μόντρεαλ πάρουν τη σωστή απόφαση.
Τώρα θα μου πείτε εκλογές έρχονται και οι "προτεραιότητες" των διαδόχων εστιάζονται στην "αποκομιδή" ψήφων. Άλλωστε, τι σημασία έχουν μερικές εκατοντάδες ζωούλες φιλάθλων μπροστά στα αναρίθμητα (με το αζημίωτο!)"αναπτυξιακά" έργα και την "αποκατάσταση" της διαφάνειας που μας υπόσχονται οι λυμαίνοντες την καθέδραν!     
Πολύ απολαυστικό πάντως το debate των επίδοξων δημάρχων που μας παρέπεμψε στο "Καρναβάλι των Θαυμάτων και των Τεράτων" του φίλου-συνεργάτη Δημήτρη...

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

                                                 

                                                             <<Εθνική>> Επιλογή...

Μπρός στο χρήμα ούτε "Έθνη" μετράνε, ούτε πολιτικές, ούτε γλωσσικές ιδεολογίες...
Ο Jean-Martin Aussant, πρώην péquiste και μέχρι πρόσφατα επικεφαλής του πιο ακραίου αυτονομιστικού κόμματος Option Nationale, (Εθνικής Επιλογής) το οποίο ήρθε πέμπτο στις περσινές εκλογές με ποσοστό 1,89%, αποφάσισε να εγκαταλείψει την πολιτική και το κόμμα του (όπως φαίνεται και τις προσπάθειές για την απόσχιση του Κεμπέκ από τον υπόλοιπο Καναδά), καθώς βρήκε θαυμάσια επικερδή εργασία στην Βρετανία!
Ο κ. Aussant, ο οποίος από πολλούς θεωρείτο το ανερχόμενο πολιτικό αστέρι, αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Αγγλία, εκεί όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του.  
Έτσι, επιστρέφει στη χώρα εναντίον της γλώσσας της οποίας επί τόσα χρόνια μαχόταν!
Με μεγάλο ενδιαφέρον περιμένουμε να δούμε πως θα εξελιχθεί η αντίδραση των ακτιβιστών σε αυτή την απόφαση καριέρας που παίρνει ο " ιδεολόγος" κ. Aussant... Πάντως, στους κύκλους των σκληροπυρηνικών του διαχωρισμού μέχρι στιγμής επικρατεί σιγή ιχθύος...
Ο κ. Aussant δήλωσε - μεταξύ άλλων - πως το Parti Quebecois (το οποίο είχε εγκαταλείψει για να φτιάξει δικό του κόμμα) δεν κάνει τα σωστά βήματα για την ανεξαρτησία του Κεμπέκ καθώς είναι πάρα πολύ ντροπαλό...
Για την ιστορία, παραθέτουμε μερικές παρόμοιες "κοπάνες" εθνικιστών ηγετών στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν...
Ο Lucien Bouchard, που ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα με το Ομοσπονδιακό Συντηρητικό Κόμμα του φίλου του Brian Mulroney, το εγκατέλειψε για να δημιουργήσει  το Bloc Quebecois, το οποίο και αυτό στη συνέχεια εγκατέλειψε (η ιδέα μάλλον κάπου είχε Blocκάρει!) για να μεταπηδήσει στο "βολικό" Parti Quebecois.
Τελικά παράτησε την πρωθυπουργική καρέκλα (μια και ο σκοπός ύπαρξής δεν "πουλούσε") για να δεχτεί δελεαστική πρόταση άγγλο-καναδικής δικηγορικής φίρμας!
Ο πολλά υποσχόμενος Andre Boisclair, απόφοιτος του Harvard, αφού απέτυχε να φέρει το Parti Quebecois στην εξουσία, απολαμβάνει σήμερα νέα καριέρα στις ΗΠΑ, "χώρα των ευκαιριών", με τις ευλογίες της "ανεξάρτητης" πρωθυπουργού Pauline Marois!
Ο Jacques Parizeau απόφοιτος του London School of Economics για ένα μεγάλο διάστημα έζησε και εργάστηκε στο "μισητό" αγγλοσαξονικό Ηνωμένο Βασίλειο!
Η λίστα όμως είναι μακρά, γι αυτό θα επανέλθουμε...
We wish you the best of luck in your new job in Britain monsieur Jean-Martin Aussant, εκεί όπου μάλλον δεν θα έχετε το Option να μιλάτε γαλλικά!

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com      

 

Εσείς τι λέτε;

Μην πατάτε τη χλόη, για να μη την "πατήσετε"

Εσείς που ίσως έχετε την εντύπωση ότι η πόλη του Μόντρεαλ έχει εξαντλήσει όλους τους δυνατούς τρόπους για να αρπάξει τα φτωχά σας βαλάντια σε τούτη τη δύσκολη περίοδο κρίσης - με κάμποσα απο τα χρήματα των ταλαίπωρων φορολογούμενων να έχουν κάνει "φτερά" - γελιέστε αφού ακόμα και μια βόλτα στο πάρκο μπορεί να σας κοστίσει!
Πιθανόν να μη το γνωρίζατε, όμως απο το 2005 και μετά το συμβούλιο του Δημου Μόντρεαλ ψήφισε  ενα νόμο σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύεται να πατάμε τη χλόη. Διαφορετικά την "πατάμε"με πρόστιμο!
Απίστευτο θα πείτε και όμως αληθινό! Το γεγονός βέβαια φαντάζει σαν σενάριο επιστημονικής    φαντασίας. Μάλιστα, εάν κάποιος αγανακτησμένος πολίτης δεν ανέβαζε στο blog του το σκανάρισμα του προστίμου που έφαγε απο αστυνομικό που τον τσάκωσε να πατά το γρασίδι ενός πάρκου δεν θα το πίστευα ποτέ. Ολα αυτά τα χρόνια είχα την εντύπωση - όπως και σείς υποθέτω - πως στα πάρκα του Κεμπέκ μπορούσε κανείς να περπατήσει άνετα. Και όμως, ο "οικολογικός" νόμος ζεί και βασιλεύει...
Απο απλή περιέργεια ερεύνησα το θέμα και διαπίστωσα ότι ο νόμος βρίσκεται στο άρθρο 6 παράγραφος 4 της Ville de Montreal. Σύμφωνα λοιπόν με τον ισχυοντα νόμο απαγορεύεται να περπατάς στο γρασίδι πεζός, με ποδήλατο ή με άλογο.
Η υπόθεση ομολογουμένως έχει πολύ πλάκα διότι σε κανένα πάρκο του Μητροπολιτικού Μόντρεαλ δεν βλέπουμε πινακίδα που να απαγορεύεται το πάτημα στο γρασίδι. Με άλλα λόγια, όταν θέλουμε να κάνουμε πικνίκ, να καθίσουμε ή να παίξουμε Frisbee και αυτό ακόμα απαγορεύεται; Μήπως σε λίγο θα απαγορεύεται να αναπνέουμε και τον αέρα στα πάρκα;
Αναρωτιέμαι, δεν θα έπρεπε οι δημοτικοί μας σύμβουλοι που συχνά αρέσκονται να εκθειάζουν τα κάλλη του Μόντρεαλ και τις "αναρίθμητες" υπηρεσίες του δήμου, να μας ενημερώνουν κατα καιρούς και για τους "φαεινούς" νόμους που περνάνε στα δημοτικά συμβούλια;
Πλάκα λοιπόν μέχρι να μας έρθει το πρόστιμο των εκατόν πενήντα δολαρίων...
Γι αυτό λοιπόν μην πατάτε τη χλόη, για να μη την "πατήσετε"

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com