Εσείς τι λέτε;

Περί Ηρώων…
Την περασμένη εβδομάδα αναφέρθηκα στους Ήρωες της Επανάστασης του 21.
Με την ευκαιρία της επετείου έναρξης του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ, θα ήθελα σήμερα να αναφερθώ σε κάποιους άλλους, εξ ίσου σημαντικούς, Ήρωες της νεότερης ιστορίας της μαρτυρικής Κύπρου.
Η Κύπρος μας την 1η Απριλίου γιορτάζει την 63η επέτειο από την έναρξη του αντιαποικιακού αγώνα της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών.
Η 1η Απριλίου 1955 ήταν η ημέρα που οι Βρετανοί κατακτητές της Μεγαλονήσου βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις αντάρτικες ομάδες που οργάνωσε ο Κύπριος συνταγματάρχης Γεώργιος Γρίβας, γνωστότερος ως “Διγενής”. Το ιστορικό του αγώνα υπάρχει σε αναρίθμητα βιβλία και βέβαια άφθονο στο διαδίκτυο.
Ας σταθούμε λοιπόν σε κάποιους από τους επώνυμους  Ήρωες που θυσιάστηκαν για την μεγάλη ιδέα του αγώνα.
Στις ηρωικές πράξεις της 1ης Απριλίου 1955 η ΕΟΚΑ έχασε το πρώτο της παλληκάρι, τον μαθητή Μόδεστο Παντελή από το Λιοπέτρι. Πέθανε από ηλεκτροπληξία στην προσπάθειά του ν’ αποκόψει ηλεκτροφόρα σύρματα για να επέλθει συσκότιση και να δράσουν πιο αποτελεσματικά οι ομάδες της ΕΟΚΑ στην Αμμόχωστο...
Την ίδια μέρα καταζητήθηκε από την αστυνομία ο τομεάρχης Αμμοχώστου Γρηγόρης Αυξεντίου που ήταν επικεφαλής της ομάδας η οποία έδρασε στην Δεκέλεια. Στις 3 Μαρτίου του 1957 οι Άγγλοι, ύστερα από προδοσία πληροφορήθηκαν το κρησφύγετο του, έριξαν βενζίνη και τον έκαψαν ζωντανό…
Άλλος αγωνιστής κατά την περίοδο της Αγγλικής αποικιοκρατίας ήταν ο Κυριάκος Μάτσης. Για τη δράση του συνελήφθη στις 9 Ιανουαρίου 1956 όμως κατάφερε να δραπετεύσει. Μερικούς μήνες αργότερα, ύστερα από προδοσία, περικυκλώθηκε το κρησφύγετό του και ανατινάχτηκε από τις Βρετανικές δυνάμεις με αποτέλεσμα να βρει το θάνατο…
Ο Μιχαλάκης Καραολής, ένας από τους πιο γνωστούς αγωνιστές, απαγχονίστηκε μαζί με τον συναγωνιστή του Ανδρέα Δημητρίου στις 10 Μαΐου 1956…
Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης δικάστηκε για κατοχή οπλοπολυβόλου. Στις 14 Μαρτίου 1957 απαγχονίστηκε από τους Άγγλους σε ηλικία μόλις 19 ετών...
Ο Ανδρέας Παναγίδης, Έλληνας με Κυπριακή καταγωγή, απαγχονίστηκε από τις Αγγλικές δυνάμεις στις 21 Σεπτεμβρίου 1956 μαζί με τους συναγωνιστές του, Μιχαήλ Κουτσόφτα και Στέλιο Μαυρομάτη…
Ήταν οι σκληροί καιροί. Οι Έλληνες της Κύπρου ονειρεύονταν τη λευτεριά τους από τον Αγγλικό ζυγό και την ένωση με την Μάνα Ελλάδα που όμως δεν έμελε να πραγματοποιηθεί λόγω του γνωστού φαινομένου της εμφύλιας διχόνοιας των Ελλήνων  από τα πανάρχαια χρόνια.
Σήμερα, πάνω από έξι δεκαετίες από την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, ένα μεγάλο τμήμα του εδάφους της Κύπρου βρίσκεται υπό Τουρκική κατοχή, ο θαλάσσιος χώρος της Κυπριακής Δημοκρατίας παραβιάζεται συνεχώς ενώ οι διαπραγματεύσεις για την επίλυση του Κυπριακού βρίσκονται σε αδιέξοδο.
Η Κύπρος είχε ακόμη την “ατυχία” να ανακαλυφθούν κοιτάσματα φυσικού αερίου     στον βυθό της ΑΟΖ της, γεγονός που άνοιξε την όρεξη του επιθετικού γείτονα αλλά και των “συμμάχων” με απρόβλεπτες συνέπειες.
Δυσκολεύομαι να βάλω τελεία στο παρών άρθρο λόγω των ραγδαίων εξελίξεων. 
Απαιτείται, στους δύσκολους αυτούς καιρούς, να διατηρήσουμε υψηλό το εθνικό μας φρόνημά .Η Κύπρος, η Ελλάδα, μας χρειάζονται περισσότερο από ποτέ.
Γι αυτό και θα πρέπει, πάνω από όλα, να είμαστε ενωμένοι. 
Όπως πολύ σωστά είπε ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. “Αυτά που μας ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από εκείνα που μας χωρίζουν”.
Ας το καταλάβουν επιτέλους οι εδώ “ταγοί” μας, οι πράξεις και η συμπεριφορά των οποίων το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να μας διχάζουν και να μας απομακρύνουν ολοένα και περισσότερο από τα κοινά…

Εσείς τι λέτε;

Τιμή και δόξα στους Αθάνατους Ήρωες του 1821!  
Κάθε χρόνο στις 25 Μαρτίου τιμούμε και γιορτάζουμε τον ξεσηκωμό των υπόδουλων Ελλήνων κατά του Τούρκου δυνάστη για ελευθερία και αυτοδιάθεση.
Και βέβαια η σκέψη μας στρέφεται στους ηγέτες της Επανάστασης, τους Ήρωες του ‘21 που θυσίασαν τη ζωή και τις περιουσίες τους για την ελευθερία της Ελλάδας.
Οι επιφανείς και αφανείς Ήρωες, που όμως δεν έτυχαν ανάλογης μεταχείρισης από το ελεύθερο κράτος και αγνοήθηκαν παντελώς για να επιστρέψει γρήγορα αυτή η ελεύθερη Ελλάδα σε μια νέα καταπίεση. 
Μελετώντας προσεκτικά τον βίο και τους αγώνες των Ηρώων προγόνων μας διαπιστώνει κανείς πόσο αχάριστος μπορεί να είναι ένας λαός στους ανθρώπους εκείνους που θυσιάστηκαν για την πατρίδα τους.    
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Γέρος του Μοριά, καταδικάστηκε σε θάνατο από τον Μαυροκορδάτο, που τελικά μετατράπηκε σε ισόβια, για τη στάση του εναντίον του Οθωνα και κλείστηκε στη γνωστή ποντικότρυπα του Ναυπλίου. Αποφυλακίστηκε με εντολή του βασιλιά και πέθανε στις 4 Φλεβάρη 1843…
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης οδηγήθηκε σε δίκη από τον “πατριώτη” Μαυροκορδάτο και καταδικάστηκε σε θάνατο, που όμως μετετράπη σε πλήρη στρατιωτική καθαίρεση. Δολοφονήθηκε στις 23 Απρίλη 1827 στη Μάχη του Φαλήρου…
Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος κατηγορήθηκε για συνεργασία με τον εχθρό και  δολοφονήθηκε  με βάναυσο τρόπο από “πρωτοπαλίκαρα” του Μαυροκορδάτου στις φυλακές της Ακρόπολης στις 5 Ιουνίου 1825. Ο γενναίος πολεμιστής είχε έρθει σε σύγκρουση με σημαντικούς πολιτικούς της εποχής…
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης φυλακίστηκε για προδοσία και δύο μήνες μετά την αποφυλάκισή του στις 31 Ιανουαρίου 1828 πέθανε στη Βιέννη μέσα σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και μιζέριας...
Η Μαντώ Μαυρογένους, η ευγενική και ρομαντική ηρωίδα της Επανάστασης, απεβίωσε στην Πάρο από την πείνα και την εξαθλίωση και έχοντας δαπανήσει όλη της την περιουσία στον αγώνα…
Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς, συνελήφθη με την κατηγορία της συνωμοσίας και βασανίστηκε φρικτά έως ότου έχασε το φώς του. Έτσι, τυφλός, πεινασμένος, άστεγος και ξεχασμένος θα πεθάνει τον χειμώνα του 1849...
Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης καταδικάστηκε σε θάνατο με την κατηγορία ότι σχεδίαζε την δολοφονία του Οθωνα, όμως αφέθηκε ελεύθερος. Το μόνο πράγμα που του απέμεινε ήταν το φτωχικό του σπίτι κάτω από την Ακρόπολη…
Ο κυβερνήτης Κόμης Ιωάννης Καποδίστριας, αφού πούλησε την τεράστια περιουσία του και διέθεσε όλα του τα χρήματα για την ανόρθωση της Ελλάδας δολοφονήθηκε από τον αδελφό και το γιό του Πετρομπέη Μαυρομιχάλη καθώς “τόλμησε” να τα βάλει με τα μεγάλα τζάκια…
Ο Αντώνης Οικονόμου, που ξεσήκωσε τον λαό της Ύδρας, δολοφονήθηκε από Υδραίους φονιάδες στις 16 Δεκεμβρίου του 1821…
Ο Παναγιώτης Καρατζάς, ο οποίος κήρυξε την Επανάσταση στη Πάτρα δολοφονήθηκε στις 4 Σεπτέμβρη 1821από τον συμπολίτη του Θάνο Κουμανιώτη ύστερα από άνωθεν εντολή…
Αυτά, δυστυχώς, συνέβησαν στη γη των Ηρώων μας. Η αγνωμοσύνη του κράτος σε όλο της το μεγαλείο…
Κι’ έπρεπε να περάσουν χρόνοι πολλοί μέχρι να έρθει η δικαίωση.
Τιμή και δόξα στους Αθάνατους Ήρωες του 1821. Χάρη σε όλους αυτούς ζούμε εμείς ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ!

Εσείς τι λέτε;

Ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας…
Λόγω του επικαιρικού χαρακτήρα, θα ήθελα σήμερα να δώσω συνέχεια στο άρθρο μου της περασμένης εβδομάδας.
Και βέβαια αναφέρομαι στο Συλλαλητήριο του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου έξω από το Ελληνικό Προξενείο που σκοπό είχε να δοθεί το μήνυμα στον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας να μην αναγνωρίσει τον όρο “Μακεδονία” στην ονομασία του κρατιδίου των Σκοπίων.
Το Συλλαλητήριο λοιπόν, κατά γενική ομολογία, πέτυχε τον στόχο του. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην συμμετοχή των συμπάροικων, η οποία πάντως ήταν αθρόα.   (Συγκριτικά θεωρείται το μεγαλύτερο σε όγκο ομογενειακό συλλαλητήριο μετά της Αυστραλίας). Αναφέρομαι στην οργάνωση, στα μηνύματα, τα συνθήματα και στον παλμό των συμμετεχόντων.
Ήταν ένα συλλαλητήριο ειρηνικό αλλά και αποφασιστικό, με πρωταγωνιστές απλούς πολίτες που προσήλθαν κατά βάση με γνήσιες ανησυχίες και αγωνίες για την πατρίδα, για την εδαφική ακεραιότητα, την ιστορία και τον πολιτισμό μας.
Το “όνομα” υπήρξε για πολλούς η αφορμή για τη συμμετοχή τους σε αυτή την διαμαρτυρία για να εκφράσουν τον θυμό τους στο πολιτικό κατεστημένο και τα δεινά που βιώνει σήμερα η πατρίδα μας. Το συλλαλητήριο σε καμία περίπτωση δεν είχε κομματικό χαρακτήρα, κάτι που δείχνει απόλυτη ωριμότητα.
Προβληματίζει η αποχή των “πρωτοβάθμιων” οργανισμών μας όπως της ΕΚΜΜ, αποκλειστική σχεδόν ενασχόληση της οποίας τα τελευταία χρόνια είναι η επισκευή και ανέγερση υψηλού κόστους ναών λατρείας, ανεξαρτήτως υποχρεώσεων και συνεπειών…
Για το τοπικό Κογκρέσο τα σχόλια περιττεύουν αφού εξακολουθεί να βρίσκεται σε πλήρη  ανυπαρξία. Όσο για την Παμμακεδονική, η οποία κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να είχε οργανώσει το συλλαλητήριο, όπως και σε άλλες πόλεις, αρκέστηκε σε ένα μήνυμα του προέδρου της που ανεγνώσθη μαζί με τα άλλα μηνύματα της ημέρας. Έστω…
Οι έντονες διαμαρτυρίες πάντως συνεχίζονται και από ότι φαίνεται δεν πρόκειται να σταματήσουν έως ότου η ελληνική ηγεσία απορρίψει τη σύνθετη ονομασία.
Μαθαίνουμε ότι ενωμένη η Ομογένεια θα συμμετάσχει στη διαδήλωση της Νέας Υόρκης για την Μακεδονία αυτή την Κυριακή 18 Μαρτίου με διοργανωτές την Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης, την Παμμακεδονική Ένωση ΗΠΑ και το Ελληνοαμερικανικό Κογκρέσο. Μαθαίνουμε ακόμη ότι τελικά λύθηκαν οι παρεξηγήσεις και η ΑΧΕΠΑ  - προς τιμήν της - θα δώσει κι αυτή μαζικά το παρών.
Εξ άλλου, στο συλλαλητήριο θα παρευρεθεί και θα μιλήσει ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος, ο οποίος κάλεσε τους ιερείς και τους πιστούς να συμμετάσχουν. 
Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΟΕΣ Νέας Υόρκης, το Συλλαλητήριο αναμένεται να ξεπεράσει κάθε προσδοκία από άποψη συμμετοχής…
Ας σταθούμε λοιπόν στα θετικά. Ας παραδειγματιστούμε από τις κινητοποιήσεως των ανά την υφήλιο ομογενειακών Οργανώσεων και ας αφήσουμε στην άκρη εγωισμούς και μικροπολιτικά. Η Ελλάδα μας ζει δύσκολες στιγμές και ως Έλληνες - πιστεύω - είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε το καθήκον μας ασκώντας την όποια επιρροή μας στα κέντρα λήψης των αποφάσεων.
Ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας. Για την ιστορία, τον πολιτισμό, την θρησκεία,
την Ελλάδα μας…

Εσείς τι λέτε;

Γιατί θα πάω στο Συλλαλητήριο για την Μακεδονία
Σκοπός των συλλαλητηρίων για την Μακεδονία είναι να ενωθούν όλοι οι Έλληνες και φιλέλληνες και να δώσουν την απάντησή τους στην κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα, ζητώντας να μην υπάρχει ο όρος “Μακεδονία” στην ονομασία του κράτους των Σκοπίων.
Θεωρείται αναμφισβήτητη πλέον η διαπίστωση ότι τα μεγάλα συλλαλητήρια στην Θεσσαλονίκη την Αθήνα και αλλού στέφτηκαν με απόλυτη επιτυχία.
Ως εκ τούτου, το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο, σε συνεργασία με τοπικούς οργανισμούς και άλλους φορείς, προχωρούν προς την αυτή κατεύθυνση.
Την ερχόμενη Κυριακή 11 Μαρτίου 2018 το ΕΚΚ διοργανώνει συλλαλητήριο για την Μακεδονία έξω από το Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στο Μόντρεαλ.
Βέβαια, για πολλούς το συλλαλητήριο είναι μία εξέγερση. Μια αντίδραση από έναν ταλαιπωρημένο λαό που νιώθει πως τον λεηλάτησαν, τον ταπεινώνουν και προσπαθούν να αλλοιώσουν την ιστορία του.
Είναι η έκφραση της αγωνίας και του φόβου να του πάρουν την Βόρεια Ελλάδα, την     κυριαρχία στο Αιγαίο, την Κύπρο… Είναι ένα STOP στο ξεπούλημα της πατρίδας μας. 
Είναι ακόμη ένα ξέσπασμα του ελληνικού λαού ενάντια στην προδοσία της Μακεδονίας μας.
Η Ελλάδα ζει σε δύσκολους καιρούς. Οικονομικά, επαγγελματικά, κοινωνικά, πολιτικά, χωρίς ουσιαστικά να υπάρχει φώς στο τέλος του τούνελ. Ο ελληνικός λαός σήμερα πληρώνει βαρύ τίμημα για την κακοδιαχείριση, τις αμαρτίες και τις προδοσίες δεκαετιών.
Δυστυχώς, οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις ούτε τη διάθεση είχαν αλλά ούτε και τη δυνατότητα να πουν όχι στους ξένους ότι κι αν τους ζήτησαν. Δεν χωρεί καμία πλέον αμφιβολία ότι οι τωρινοί βουλευτές (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) θα μπορούσαν κάλλιστα να πουλήσουν τους Έλληνες προκειμένου να διατηρήσουν την καρέκλα και τον παχουλό “επιούσιο”.
Και όπως δείχνουν τα πράγματα, η μεγάλη πλειοψηφία της πολιτικής τάξης της χώρας έχει ήδη δώσει και το όνομα της Μακεδονίας και οτιδήποτε άλλο θέλουν να πάρουν από την πατρίδα μας. Τα διαβάζουμε, τα ακούμε και τα βλέπουμε καθημερινά...
Μέσα λοιπόν από τα μεγάλα συλλαλητήρια το καταπιεσμένο, ταπεινωμένο και ποδοπατημένο αίσθημα του ελληνικού λαού βρήκε τον τρόπο να ξεσπάσει μιας και το φιλότιμο, η ομοψυχία και η αποφασιστικότητα βρίσκονται βαθιά στο DNA των Ελλήνων.
Γι αυτούς τους λόγους λοιπόν και ανεξάρτητα από την επιτυχία και το αποτέλεσμα του αυριανού συλλαλητηρίου, θα βρίσκομαι κι εγώ εκεί να ενώσω τη φωνή μου με τη φωνή εκείνων που αγαπούν την πατρίδα και τη θέλουν ελεύθερη και ακέραια.
Θα πάω στο συλλαλητήριο γιατί τ’ αδέλφια μας στην Ελλάδα δεν έχουν πολλά περιθώρια να υποστούν μία ακόμα εθνική ήττα…
Θα πάω στο συλλαλητήριο γιατί αν δοθεί το όνομα Μακεδονία στους σκοπιανούς είμαι βέβαιος ότι θα ακολουθήσουν και άλλες υποχωρήσεις, στο Αιγαίο, τη Θράκη, την Κύπρο και ποιος ξέρει που αλλού ακόμα…
Θα πάω στο συλλαλητήριο επειδή είμαι βιολογικό παιδί της Κύπρου, του Αιγαίου και της Μακεδονίας...
Θα πάω ακόμη στο συλλαλητήριο επειδή οι παππούδες μου έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα και τη λευτεριά…
Ζήτω η Μακεδονία
Ζήτω η Κύπρος
Ζήτω η Ελλάδα μας!

Εσείς τι λέτε;

Τι γιορτάζουμε τελικά την Ημέρα της Γυναίκας;
Στις 8 Μαρτίου γιορτάζεται παγκοσμίως η Ημέρα της Γυναίκας.
Το ιστορικό της επετείου είναι λίγο πολύ γνωστό και η στήλη έχει ασχοληθεί επανειλημμένα κατά το παρελθόν. Τι ακριβώς όμως σημαίνει η έννοια “Γυναίκα” και πως την αντιλαμβάνονται οι διάφορες κοινωνίες;
Έψαξα και βρήκα κάποιες ενδιαφέρουσες αναφορές οι οποίες σχετίζονται με την πορεία της γυναίκας στο πέρασμα του ελληνικού κυρίως χρόνου, τις οποίες θα ήθελα να μοιραστώ σήμερα μαζί σας..
Στην αρχαία Αθήνα, επί αιώνες, η γυναίκα από μικρή ηλικία βρισκόταν υπό την εξουσία του πατέρα, του αδελφού ή συζύγου της. Ήταν κλεισμένη διαρκώς στο γυναικωνίτη, δε μετείχε καθόλου στην κοινωνική ζωή, ούτε μπορούσε να έχει γνώμη για τα βασικά θέματα. Παντρεύεται πολύ νέα και για την υπόλοιπη ζωή της εγκαθίσταται στον γυναικωνίτη του συζυγικού της σπιτιού...
Στην αρχαία Σπάρτη, αντίθετα, η γυναίκα απολάμβανε μεγάλα προνόμια. Ήταν χειραφετημένη και είχε αυξημένα προνόμια και αρμοδιότητες στην σπαρτιάτικη κοινωνία. Ο σύζυγος, μετά την ερωτική τους συνάντηση, επέστρεφε στους κοιτώνες του έως ότου συμπλήρωνε τα 30 έτη του, έτοιμος πλέον να αναλάβει τις οικογενειακές του ευθύνες…
Στο Βυζάντιο, σύμφωνα με τη νομοθεσία, η θέση της γυναίκας ήταν κατώτερη από τη θέση του άντρα. Τα κορίτσια από πολύ μικρά υποχρεώνονταν να παντρευτούν όποιον διάλεγε ο πατέρας τους ή πήγαιναν σε μοναστήρι. Τότε ουσιαστικά αρχίζει και ο θεσμός της προίκας. Η ιδανική γυναίκα έπρεπε να είναι πλήρως υποταγμένη στον πατέρα, αδελφό ή σύζυγο της και η κύρια απασχόληση της ήταν τα οικιακά…
Στους νεώτερους χρόνους, η βιομηχανική επανάσταση συνέβαλε στην αναθεώρηση και κατάρριψη πολλών θεσμών και ιδεών και το φεμινιστικό κίνημα, που ξεκίνησε πριν από μισό περίπου αιώνα, συνετέλεσε στην έξοδο της γυναίκας στον εργασιακό χώρο για να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της διαμορφωθείσης κοινωνίας. Οι βασικοί λόγοι για τους οποίους μία γυναίκα βρίσκει σήμερα δουλειά είναι για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά της και ακόμη να νιώθει χειραφετημένη και ανεξάρτητη.
Σύμφωνα  με έρευνες, οι γυναίκες με ένα εργασιακό ωράριο 40 ωρών και με πολύωρες οικογενειακές υποχρεώσεις, προσπαθούν να ισορροπήσουν τους ρόλους τους και αυτό εις βάρος της προσωπικής και οικογενειακής τους ζωής. 
Πολλές νέες γυναίκες απορροφημένες από τα επαγγελματικά τους καθήκοντα δείχνουν να αφήνουν ξεχασμένη την ποιότητα ζωής και τις σχέσεις με το άλλο φύλο.
Αρκετές δεν έχουν χρόνο και διάθεση για σχέσεις, νιώθουν ανικανοποίητες από τις ”επιτυχίες” τους, ακολουθούν ανελλιπώς την μόδα και το ρεύμα της εποχής.
Το τίμημα πάντως είναι πολύ υψηλό. Οι σχέσεις των δύο φύλλων στην σύγχρονη κοινωνία έχουν δραματικά μετασχηματιστεί. Ο τρόπος ζωής, το κυνηγητό της ανάδειξης και επιτυχίας σε συνδυασμό με τις καταναλωτικές απαιτήσεις έχουν οδηγήσει στην απώλεια της επικοινωνίας των ζευγαριών. Το ποσοστό διαζυγίων στον Καναδά, σύμφωνα με τα τελευταία στατιστικά στοιχεία, έχει ξεπεράσει το 50% ενώ στην Ελλάδα ανέρχεται στο 40%.  
Με βάση λοιπόν των ως άνω ιστορικών αναφορών, των κοινωνικών εξελίξεων και των αδιάψευστων στατιστικών στοιχείων, αναρωτιέται κανείς τι γιορτάζουμε τελικά στις 8 Μαρτίου;
Την “απελευθέρωση” ή τον “εγκλωβισμό” της παγιδευμένης στους πολλαπλούς ρόλους και ευθύνες της ζωής σύγχρονης γυναίκας;

Εσείς τι λέτε;

Αδιανόητη “αναθεώρηση” ιστορικών γεγονότων…
Στην σημερινή εποχή των μεγάλων αντιθέσεων, του ξεπουλήματος των συνειδήσεων, των ιστορικών παραχαράξεων, της ηθικής αμφισβήτησης και της παραπλάνησης των λαών, τα πάντα πλέον θεωρούνται επιτρεπτά…
Το παρόν άρθρο μου αναφέρεται σε μία σημαντική απόφαση της Γερουσίας του Καναδά η οποία πάντως - αν και αμφιλεγόμενη - πέρασε στα “ψιλά γράμματα”.
Αναδημοσιεύω την είδηση από το φύλο των “Ελληνοκαναδικών Νέων”, της 9ης Φεβρουαρίου 2018:
“Η Γερουσία του Καναδά υπερψήφισε την αλλαγή ενός στίχου του Εθνικού Ύμνου ώστε να επιτευχθεί η ουδετερότητα ως προς τα δύο φύλα. Συγκεκριμένα, ο στίχος “αληθινή πατριωτική αγάπη σ' όλους τους γιους σου διέταξε” άλλαξε σε “… σε όλους μας διέταξε”.
Το σχετικό νομοσχέδιο για την αλλαγή του Εθνικού Ύμνου δημιουργήθηκε από τη γερουσιαστή των Φιλελευθέρων Mauril Belanger, η οποία στην εισήγησή της έκανε λόγο για στίχους που οδηγούν στην “φυλετική ουδετερότητα”.
Για την ιστορία, ο Εθνικός Ύμνος γράφτηκε στα γαλλικά το 1880 από τον Γαλλοκαναδό Sir Adolphe Basile Routhier, ενώ η αγγλική έκδοση κυκλοφόρησε το 1908 από τον Robert Stanley Weir. Eκτοτε, έχει αλλάξει δύο φορές. Το 1913 π.χ. έγινε αλλαγή για να τιμήσει τους στρατιώτες που μετέβαιναν στην Ευρώπη ώστε να πολεμήσουν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ακολούθησαν 12 νέες προσπάθειες να αλλάξει ο στίχος που αναφέρεται στους περί τους “υιούς”, όμως μόλις πρόσφατα πέρασε το νομοσχέδιο.
Πριν προχωρήσω θα ήθελα να διευκρινίσω ότι τάσσομαι αυστηρά κατά κάθε μορφής διακρίσεων. Πιστεύω πως άνδρες και γυναίκες πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις στην κοινωνία.
Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με μία ιστορική περίοδο κατά την οποία ο ρόλος της γυναίκας ήταν τελείως διαφορετικός από τον σημερινό και κάθετα αντίθετος από τον ρόλο των “υιών” οι οποίοι έδωσαν τη ζωή τους μαχόμενοι στη πρώτη γραμμή, γεγονός άλλωστε που ενέπνευσε τον στιχουργό
Συνεπώς, ο συγκεκριμένος στίχος εκφράζει απόλυτα την κοινωνική πραγματικότητα της εποχής. Το εύλογο ερώτημα που τίθεται στην προκειμένη περίπτωση είναι το εξής: Έχουμε το δικαίωμα να “αναθεωρούμε” ιστορικά γεγονότα σύμφωνα με τις διαμορφούμενες καταστάσεις. και ιδιαιτερότητες της εποχής;
Σήμερα - καλώς κακώς - (κατ’ εμέ κακώς) όταν μιλάμε για φύλα, δεν περιοριζόμαστε  πλέον στα δύο φυσιολογικά φύλλα, δηλαδή του ανδρός και της γυναικός. Πολλές  δυτικές χώρες, όπως ο Καναδάς, έχουν προ πολλού περάσει στη νομική αναγνώριση της ταυτότητας του λεγόμενου τρίτου φύλου στο οποίο υπάγονται άτομα διαφορετικού σεξουαλικού προσανατολισμού. Όπως οι ομοφυλόφιλοι, οι αμφιφυλόφιλοι, οι λεσβίες, οι τρανς, κ.α.   
Αναρωτιέμαι λοιπόν, ταύτης τοίνυν της λογικής, τι θα προέκυπτε εάν παρ’ ελπίδα η “κοινότητα” των ομοφυλόφιλων απαιτούσε νέα τροποποίηση του στίχου από “υιούς” σε “γκέι”; Και ποιος θα τολμούσε να αντιταχθεί στο κεκτημένο πλέον αυτό δικαίωμα;
Φανταστείτε για λίγο μία ενδεχόμενη αλλαγή της αρχαίας ελληνικής φράσης “ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος” σε “Κίναιδων επιφανών…”
Φανταστείτε ακόμη το ισχυρό τρίξιμο των οστών του ιστορικού Θουκυδίδη!

Εσείς τι λέτε;

Ούθ’ ύεται ούθ’ ηλιούται…
Οι ομογενείς της Αμερικής, τέταρτης και πέμπτης πλέον γενιάς, καταρρίπτουν για άλλη μία φορά τον μύθο της πλήρους αφομοίωσης και του Μέλτινγκ Ποτ, με την ξεκάθαρη πατριωτική θέση που παίρνουν στα εθνικά μας θέματα. 
Ελληνοαμερικανοί και φιλέλληνες είναι αποφασισμένοι να φωνάξουν για άλλη μία φορά “Η Μακεδονία είναι Ελληνική” στην μεγάλη παρέλαση της Νέας Υόρκης τον Μάρτιο, όπου εφέτος προβλέπεται το αδιαχώρητο.
Μαθαίνουμε ότι οι εκπρόσωποι των ομογενειακών ομοσπονδιών στις ΗΠΑ   συναντώνται την ερχόμενη εβδομάδα για να συζητήσουν τη διοργάνωση ενός παναμερικανικού συλλαλητηρίου. Μάλιστα, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης, Πέτρος Γαλάτουλας που εκπροσωπεί 204 οργανώσεις και χιλιάδες μέλη, εκτιμά ότι πολλοί από τα 4.000.000 ελληνικής καταγωγής που ζουν σήμερα στις ΗΠΑ θα σπεύσουν να δώσουν το παρών από όλες τις Πολιτείες.
Οι παράγοντες της οργανωμένης ομογένειας είναι μάλιστα αποφασισμένοι να επισκεφτούν τον Λευκό Οίκο προκειμένου να μη γίνει αποδεκτή από την αμερικανική ηγεσία μία σύνθετη ονομασία που θα περιλαμβάνει τον όρο “Μακεδονία”.
Μεγάλα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία, ως γνωστόν, έχουν ήδη διοργανωθεί με   πλήρη επιτυχία από τον ελληνισμό της ομογένειας. Στην Στουτγάρδη χιλιάδες Έλληνες της περιοχής συγκεντρώθηκαν στο δημαρχείο της πόλης και πραγματοποίησαν πορεία στους δρόμους. Στην Αγγλία, Έλληνες σε κεντρικά σημεία του Λονδίνου και του Μάντσεστερ πραγματοποίησαν πορείες φωνάζοντας συνθήματα για τη Μακεδονία και έψαλλαν τον εθνικό ύμνο. Το δικό τους μήνυμα έστειλαν ομογενείς της Αυστραλίας για τις διαπραγματεύσεις της ονομασίας των Σκοπίων εκφράζοντας την αντίθεσή τους στη χρήση του όρου Μακεδονία ή κάποιου παραγώγου. Στο Τορόντο, εκατοντάδες Έλληνες αψηφώντας το τσουχτερό κρύο συγκεντρώθηκαν στην πλατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και διαδήλωσαν υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας και έπεται συνέχεια… Εύγε τους!
Οπτικοακουστικό υλικό σχετικό με τις ενέργειες των απανταχού ομογενών υπάρχει άφθονο στο διαδίκτυο.
Εν τω μεταξύ στην “ζωντανή”, κατά τα άλλα, παροικία μας, της υποδειγματικής υποτίθεται οργάνωσης και των υπηρεσιών υψηλού κύρους, των μεγαλεπήβολων κτιρίων και επιβλητικών ναών, των ζηλευτών σχολείων και οργανώσεων, σ’ αυτή την παροικία της τεράστιας κινητής και ακίνητης περιουσίας, κάπου φαίνεται πως πάγωσε ο πατριωτικός χρόνος.    
Το Εθνικό ακόμη “τεστάρει τα νερά” ενώπιον ολίγων ταγμένων οπαδών…
Η Παμμακεδονική με το τοπικό “συσκέπτονται” ενώπιον των υπολοίπων ολίγων ταγμένων οπαδών…  
Η ταλαίπωρη “Μείζονος” τρέχει και δεν προφταίνει να συγυρίσει τα ασυγύριστα…
Και τα εναπομείναντα απολλωλά μέλη δεν ξέρουν πλέον με ποιους να πάνε και ποιους ν’ αφήσουν…
Αλήθεια, που είναι εκείνοι οι γνήσιοι ελληνάρες που οργάνωναν τα ανεπανάληπτα ογκώδη συλλαλητήρια για το Κυπριακό το 1974 και για το Μακεδονικό το 1992, π.χ.; Που “στρίμωχναν” κυβερνήσεις, καλούσαν πολυήμερα σεμινάρια και συνέδρια, ανοιχτές συζητήσεις, φόρουμ… Οι τόσοι αγωνιζόμενοι συμπατριώτες, επώνυμοι και ανώνυμοι; 
Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι Τούρκοι, με την πλήρη ανοχή των συμμάχων στο ΝΑΤΟ και στην Ευρώπη, απειλούν ότι θα εισβάλουν στο Αιγαίο, αλωνίζουν στα Ίμια, παρενοχλούν εντός της Κυπριακής ΑΟΖ και “λιμπίζονται” τη Θράκη…
Οι ψευτομακεδόνες των Σκοπίων πάλι διεκδικούν ως Македонија ελληνικά μας εδάφη,  τη Θεσσαλονίκη ακόμη και τα παράλια της Λάρισας!
Ποιος ξέρει τι άλλο ήθελε προκύψει έως ότου η εφημερίδα οδηγηθεί στο πιεστήριο. 
Τι να πούμε; Εδώ κόσμος χάνεται και οι ταγοί ημών Ούθ’ ύεται ούθ’ ηλιούται…

Εσείς τι λέτε;

St. Valentine
Ο Άγιος του έρωτα και της… κατανάλωσης
Του Αγίου Βαλεντίνου και οι απανταχού ερωτευμένοι έχουν και πάλι την τιμητική τους.
Η 14η Φεβρουαρίου έχει καθιερωθεί από την Καθολική εκκλησία ως η μέρα των ερωτευμένων, αφού σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση ο συγκεκριμένος άγιος είναι ο προστάτης των ζευγαριών.
Σύμφωνα με τον θρύλο, ο Βαλεντίνος ήταν ιερωμένος που έζησε τον 3ο αιώνα και παράνομα πάντρευε ερωτευμένα ζευγάρια Χριστιανών. Για την πράξη του αυτή συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο δια λιθοβολισμού. Αφού παραδόξως  κατάφερε να επιζήσει, τον αποκεφάλισαν στις 14 Φεβρουαρίου του 169.
Την ιδιαίτερη σημασία που έχει σήμερα η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου την απέκτησε τον 14ο αιώνα, όπου συνδέθηκε με την έννοια της ευγενούς αγάπης και την πρώτη γραπτή αναφορά του ως αγίου την συναντάμε στο ποίημα “Το Κοινοβούλιο των πτηνών” του Τζέφρι Τσόσερ. Αυτά τα λίγα για την ιστορία…
Μια γιορτή λοιπόν γεμάτη έρωτα και αγάπη, πάθος, λουλούδια, δώρα. Μια γιορτή που άλλοι την γιορτάζουν, άλλοι την απεχθάνονται και άλλοι είναι αδιάφοροι.
Από θρησκευτικής άποψης, η εκκλησία μας δεν αναγνωρίζει τον ξενόφερτο καθολικό άγιο, όμως όπως και να το κάνουμε, η γιορτή των ερωτευμένων δεν γνωρίζει θρησκευτικά σύνορα.
Από συναισθηματικής πλευράς, τι παραπάνω έχει η συγκεκριμένη μέρα όπου σώνει και καλά πρέπει να εκφράζει τον ερωτισμό και την αγάπη; Όταν αγαπάς κάποιον του το δείχνεις κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε στιγμή. Δεν περιμένεις να έρθει ο Άγιος Βαλεντίνος για να γιορτάσεις ομαδικά…
Από εμπορικής πλευράς, οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους.
Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά. Τα περισσότερα είναι ντυμένα στα κόκκινα. Καρδούλες,   λουλούδια, κάρτες, κόκκινα σέξι εσώρουχα, λούτρινα ζωάκια. Και όλα αυτά για να  παρακινήσουν τον καταναλωτή να κάνει δώρα. Σκεφτείτε μόνο τα ανθοπωλεία πόσα χρήματα θα μαζέψουν αυτές τις μέρες, πόσα κόκκινα τριαντάφυλλα θα πωληθούν και πόσα πανάκριβα δώρα, για όσους φυσικά αντέχουν… δαχτυλίδια, ρολόγια, μπιζού, gadgets, καλλυντικά και ότι άλλο τραβάει η όρεξη σας. Όλα στοχεύουν στο συναίσθημα και στην αγαθότητα του ερωτισμού ανάμεσα στους ευαίσθητους ανθρώπους. 
Κι’ επειδή η έρευνα με ενδιαφέρει, βρήκα και σας μεταφέρω ορισμένα στοιχεία που συγκέντρωσε ειδικά για τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου το History Channel και που αφορούν τη γείτονα. Ιδού τα στοιχεία…
20 δισεκατομμύρια ξοδεύονται την ημέρα του St Valentine...
23% των ενηλίκων αγοράζουν λουλούδια. Το 61% άνδρες και το 39% γυναίκες...
220 εκατομμύρια τριαντάφυλλα παράγονται αποκλειστικά για τη γιορτή...
448 εκατομμύρια ξοδεύονται σε γλυκά...
150 εκατομμύρια κάρτες και δώρα στέλνονται κάθε χρόνο...
Μέχρι και 150 δολάρια δίνουν οι άντρες για δώρα…
Μέχρι και 74 δολάρια δίνουν οι γυναίκες για δώρα...
Πάνω από 18.9 δισεκατομμύρια υπολογίζεται ο τζίρος των εστιατορίων...
Εξ άλλου, ελλείψει αγαπημένου συντρόφου, τουλάχιστον 9 εκατομμύρια άνθρωποι αγοράζουν δώρα αυτή την ημέρα για τα κατοικίδια τους θέλοντας ,με τον τρόπο αυτό να   εκφράσουν τα θερμά τους αισθήματα…
Χαπι Βαλεντινομέρα…

Εσείς τι λέτε;

Σύγχρονοι ψευδοπροφήτες...
Ενδιαφέρον παρουσιάζει τον τελευταίο καιρό η ευκολία με την οποία επινοούνται και ερμηνεύονται οι διάφορες ερμηνείες σύγχρονων αυτοαποκαλούμενων “προφητών”.
Κάθε φορά που συμβαίνει κάποιο σημαντικό γεγονός, διαβάζουμε ότι το είχε προβλέψει ο τάδε χαρισματικός προφήτης.
Η Εκκλησία διδάσκει ξεκάθαρα ότι κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει το μέλλον πλην του ιδίου του Θεού και ότι οι προφήτες αρχίζουν από τον Αβραάμ και φθάνουν έως τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Μετά την έλευση του Χριστού στον κόσμο δεν υπάρχουν ούτε προφήτες ούτε προφητείες αφού ο σκοπός τους εκπληρώθηκε.
Οποιοσδήποτε μετά τον Χριστό, κληρικός ή λαϊκός, ομιλεί “προφητεύοντας” μελλοντικά γεγονότα θεωρείται από την Εκκλησία ψευδοπροφήτης.
Πρωταγωνιστής στις διάφορες προφητείες, που καθημερινά βλέπουν το φως της δημοσιότητας, είναι ο γέροντας Παίσιος ο αγιορείτης, ο οποίος για το αγαθοεργές έργο του ανακηρύχτηκε πολύ πρόσφατα  Άγιος.
Εκτοτε, αρκετοί πιστοί προτιμούν, από προσηλωμένο ασκητή, να τον βλέπουν σαν σύγχρονο Νοστράδαμο για τις προφητικές του ιδιότητες. 
Αφορμή για το παρών άρθρο στάθηκαν ορισμένα γεγονότα, όπως το “Μακεδονικό”, οι τουρκικές προκλήσεις, η ανάφλεξη στην ανατολική Ευρώπη, ο ηγετικός ρόλος της Ρωσίας, κ.α. Γεγονότα που όντως μας απασχολούν αυτό το διάστημα και τα σενάρια που ξαναφούντωσαν γι αυτά είναι βασισμένα σε αποσπασματικές φράσεις του γέροντα Παισίου.
Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, όπως διαβάζουμε, πρώτος είχε κάνει αναφορές στους Ρώσους και Τούρκους, όμως εκείνη την περίοδο οι συνθήκες ήταν εντελώς διαφορετικές και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συγχέονται. Ο Ελλαδικός χώρος βρισκόταν επί Οθωμανικής κυριαρχίας, η θρησκεία και η γλώσσα ήταν το μόνο που κρατούσε όρθιο τον Ελληνισμό επί 400 χρόνια σκλαβιάς αλλά απαιτούταν και ένα όραμα ελπίδας και ελευθερίας το οποίο θα ενδυνάμωνε τη εθνική συνείδηση και πίστη.
Η Ρωσία βρισκόταν συχνά σε πολεμική διαμάχη με τους Οθωμανούς, ήταν ορθόδοξη χώρα και δεδομένων των συνθηκών, ο Κοσμάς ο Αιτωλός οραματίστηκε τους Ρώσους ως σωτήρες της Ελλάδος και ικανούς να διαλύσουν την Οθωμανική αυτοκρατορία.
Μερίδα των ΜΜΕ και των διαδικτυακών ιστοτόπων παρουσιάζει τον γέροντα Παίσιο ως τον προφήτη του μέλλοντος. “Το ξανθό γένος” θα μας σώσει, ακούμε και ξανακούμε και θα μας δώσει και την Κωνσταντινούπολη πίσω. Η βαθιά μας πίστη στην ορθοδοξία μας ωθεί να παραδεχόμαστε ενδόμυχα πως μόνο ένα ορθόδοξο χριστιανικό κράτος, όπως η Ρωσία,  μπορεί να ενδιαφερθεί πραγματικά για την Ελλάδα. Ηχούν λοιπόν χαρμόσυνα στ αυτιά μας οι ρήσεις του γέροντα Παίσιου για την Τουρκία.
Κάνοντας μια μικρή αναδρομή στο κοντινό παρελθόν, θα διαπιστώσουμε πως η ευρεία διάδοση των προφητειών του γέροντα Παισίου συνέπεσε με την άνοδο του Πούτιν και την αδιαλλαξία του Ερντογάν. Η σημερινή Ρωσία του Πούτιν πάντως, έχει θεωρητικά ξεχάσει την ορθοδοξία και τα έχει βρει σε όλα με την Τουρκία του Ερντογάν. Που είναι λοιπόν το ξανθό γένος που θα πολεμήσει με την Τουρκία και θα την κατακερματίσει, δίνοντας ταυτόχρονα την Κωνσταντινούπολη των 15 εκατομμυρίων ψυχών στην Ελλάδα;
Παρά ταύτα, ένας άνθρωπος που έκανε δεκάδες αντικρουόμενες και συχνά ασαφείς προφητείες, λατρεύεται ως μέγας σύγχρονος προφήτης και επηρεάζει μέρος του λαού πού ελπίζει να γίνει όντως πόλεμος με απώτερο σκοπό να μας δώσει ο Πούτιν την Πόλη.
Και ελπίζει στις στερήσεις, τις κακουχίες, στους θανάτους αθώων και στο αιματοκύλισμα μόνο και μόνο επειδή το είπε κάποιος θρησκευόμενος μοναστηριακός καλόγηρος…

Εσείς τι λέτε;

Υπό μία άλλη… ΣΚΟΠΙΑ

Διαβάζω τελευταία - χωρίς ωστόσο να εκπλήσσομαι - ορισμένα άρθρα και σχόλια, τα οποία προσπαθούν να μας πείσουν γιατί η Ελλάδα πρέπει να συναινέσει σε μία λύση σύνθετης ονομασίας του κρατιδίου των Σκοπίων που θα συμπεριλαμβάνει τον όρο “Μακεδονία” ή παράγωγό του.
Οι αρθρογράφοι υποστηρίζουν, μεταξύ άλλων, πως το διεθνές status quo, όπως έχει διαμορφωθεί , είναι αρνητικό για την πατρίδα μας και ο μόνος τρόπος να βελτιώσει η Ελλάδα τα δεδομένα αυτά είναι να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να προωθήσει μία “ρεαλιστική” και βιώσιμη πρόταση.
Οι, κατά πάσα πιθανότητα, πληρωμένοι κονδυλοφόροι “δημοσιογράφοι” μας παραπέμπουν στο τετριμμένο πλέον, ότι δηλαδή πάνω από 130 χώρες έχουν αναγνωρίσει επίσημα την γείτονα χώρα με την συνταγματική της ονομασία “Δημοκρατία της Μακεδονίας” και ότι οι διεθνείς οργανισμοί χρησιμοποιούν την ονομασία FYROM και εξακολουθούν να αναφέρονται στους πολίτες των Σκοπίων ως “Μακεδόνες”, ενώ αποκαλούν τη γλώσσα τους “Μακεδονική”.
Υποστηρίζουν ακόμη ότι ένα τόσο μικρό κράτος δεν μπορεί να έχει επεκτατικές βλέψεις κατά της Ελλάδος και πως η εμμονή μας στην “ακραία” θέση για καμία χρήση του όρου Μακεδονία βλάπτει την ελληνική πλευρά καθότι δημιουργεί ανέφικτες προσδοκίες και αποπροσανατολίζει τις προσπάθειες επίτευξης ενός “ρεαλιστικού” συμβιβασμού.
Όλα αυτά, που μάλλον προκαλούν τον γέλωτα, δεν τα βλέπουμε μόνο σε ανεύθυνα blogs ή σε αμφιβόλου εγκυρότητας ιστοσελίδες. Υπάρχουν σε πρωτοσέλιδες δημοσιεύσεις σε έντυπα ευρείας κυκλοφορίας.
Δεν θα ασχοληθώ ιδιαίτερα με τα ιστορικά στοιχεία περί Μακεδονίας και τις εκατέρωθεν απόψεις Ελλήνων και Σκοπιανών γιατί έχουν γραφτεί ήδη αρκετά. Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή τη στιγμή είναι το τι πρέπει να επιδιώξουμε εμείς οι Έλληνες και ποιες θα πρέπει να είναι οι σωστές θέσεις μας.
Ο Σύριζα, η ΝΔ και άλλα κόμματα, μιλάνε εμμέσως για σύνθετες ονομασίες που περιέχουν τον όρο Μακεδονία και όλα τα παρεμφερή. Οι πολιτικοί (οι πλείστοι των οποίων καρεκλομανείς) δεν αντιλαμβάνονται που μπορεί πιθανότατα να οδηγήσει αυτό. Οι Σκοπιανοί κυρίως, αλλά και πολλοί ξένοι λένε χάριν συντομίας την χώρα των Σκοπιανών σκέτο “Μακεδονία” και την δική μας Μακεδονία με την ίδια λογική, αλλά και για διάκριση από την Σκοπιανή, Κάτω ή Νότια Μακεδονία.
Γεγονός είναι ότι από το 1992, οπότε και άρχισαν προκλητικά πλέον οι ονοματικές  ιστορικές και εδαφικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας, η Ελλάδα απώλεσε ευνοϊκές ευκαιρίες οριστικής επίλυσης του προβλήματος. 
Εν τούτοις, το θέμα θα μπορούσε κανείς να το δει και υπό μία άλλη ΣΚΟΠΙΑ.
Μεταξύ σοβαρού και αστείου, γνωρίζοντας βέβαια πως δύσκολα θα γινόταν αποδεκτή από την πλειοψηφία Ελλήνων και Σκοπιανών και πολύ περισσότερο από τους πολιτικούς ένθεν και εκείθεν μία τέτοια λύση, θα έλεγα:
Αφού οι γείτονές μας θέλουν σώνει και καλά να νιώθουν Μακεδόνες, ας προσαρτήσει επιτέλους η Ελλάδα τα Σκόπια, όπως έκανε τότε με την Παιονία ο βασιλιάς του αρχαίου ελληνικού βασιλείου της Μακεδονίας Φίλιππος ο Β’. Αυτό θα φαινόταν μάλλον αποδεκτό από τους σύγχρονους κατοίκους της εν λόγω περιοχής, δεδομένου ότι ισχυρίζονται πως είναι ελληνική, ενστερνιζόμενοι το όνομα της Μακεδονίας και το πλέον διάσημο τέκνο της, τον Μέγα Αλέξανδρο…

Εσείς τι λέτε;

Σεξουαλική παρενόχληση
Αλήθειες και παρερμηνείες…
Τα απανωτά σκάνδαλα σεξουαλικών παρενοχλήσεων που βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας έχουν ομολογουμένως διχάσει την κοινή γνώμη.
Αναμφισβήτητα πρόκειται για μία παγιωμένη πραγματικότητα την οποία ωστόσο ορισμένοι επιμένουν να παραβλέπουν. Το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα σκάνδαλα -κυρίως στον χώρο του Χόλυγουντ - αφορούν επώνυμους, έχουν δώσει μεγαλύτερη έκταση σε ένα ήδη φλέγον ζήτημα.
Σε ένα λαβύρινθο χιλιάδων απόψεων, με το θύμα συχνά να αμφισβητείται, είναι δύσκολο να αναγνωρίσει κάποιος τα σημάδια, να μιλήσει ανοιχτά και φυσικά να αναζητήσει βοήθεια.
Σύμφωνα με το άρθρο XV.1, παράγραφος ΙΙΙ του Καναδικού Κώδικα Εργασίας,   σεξουαλική παρενόχληση θεωρείται οποιαδήποτε ανεπιθύμητη λεκτική, μη λεκτική ή σωματική συμπεριφορά σεξουαλικού χαρακτήρα που αποσκοπεί ή έχει ως αποτέλεσμα την προσβολή της αξιοπρέπειας ενός προσώπου, ιδίως με τη δημιουργία εκφοβιστικού, εχθρικού, εξευτελιστικού, ταπεινωτικού ή επιθετικού περιβάλλοντος.
Όσο πιο σαφής και σοβαρή είναι μια παρόμοια συμπεριφορά, τόσο πιθανότερο είναι να θεωρηθεί και από τα δύο φύλα σεξουαλική παρενόχληση.
Το θέμα, τους τελευταίους μήνες, έχει πάρει πολυποίκιλες διαστάσεις και οπωσδήποτε κάποιοι έχουν παρεξηγήσει ή παρερμηνεύσει την αυτή καθεαυτή λέξη
Ποικίλα σχόλια προκάλεσε πρόσφατο άρθρο της Γαλλίδας ηθοποιού Κατρίν Ντενέβ, με το οποίο επιχείρησε να κρατήσει αποστάσεις από την “παρενοχλητική” μανία που έκανε την εμφάνισή της στην Αμερική, με τους μισούς να καταγγέλλουν τους άλλους μισούς για σεξουαλική παρενόχληση.
“Ο βιασμός είναι ένα έγκλημα. Όμως το επίμονο ή αδέξιο “φλερτ” ή κομπλιμέντο δεν θεωρείται αδίκημα, έγραψε η Ντενέβ στην εφημερίδα Le Monde.
“Ακούγεται σαν τον κουραστικό θείο σε οικογενειακό τραπέζι”, σχολίασαν Γαλλίδες φεμινίστριες, σπεύδοντας να αποδώσουν χαρακτηρισμούς σε όσους εξέφρασαν αντίθετη άποψη, όπως η διάσημη ηθοποιός.
Εκτός όμως από αρνητικά σχόλια, υπήρχαν και αρκετοί οι οποίοι συνεχάρησαν την Κατρίν Ντενέβ για το θάρρος της να πει τη γνώμη της και μάλιστα όταν αυτή πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα των ημερών και του σκανδάλου Γουάινστιν. Εξάλλου, το άρθρο της Κατρίν Ντενέβ συνυπέγραφαν άλλες 99 Γαλλίδες.
Μετά τις αποκαλύψεις στην Αμερική, γνωστές Ελληνίδες έσπασαν τη σιωπή τους και  μίλησαν βιωματικά για τη σεξουαλική παρενόχληση. Όμως πού τελειώνει το αθώο φλερτ και σε ποιο σημείο αρχίζει η παρενόχληση; Πότε το ενδιαφέρον ενός άνδρα προς μια γυναίκα παύει να είναι γοητευτικό και μετατρέπεται σε ενοχλητικό;
Γεγονός πάντως είναι, πως σχεδόν με την ίδια συχνότητα όσο και οι γυναίκες, πέφτουν θύματα παρενόχλησης, ακόμη και βίας, οι άνδρες σύμφωνα με τις διεθνείς μελέτες, με συμπεριφορές που έχουν ως σκοπό να τους ταπεινώσουν, να τους εξευτελίσουν, να τους ντροπιάσουν, να τους κάνουν να νιώσουν άχρηστοι, ανίκανοι ή ένοχοι και να μειώσουν το αυτό-συναίσυημά τους. Η διαφορά ωστόσο έγκειται στο ότι οι γυναίκες υφίστανται κυρίως σωματική και σεξουαλική κακοποίηση, ενώ οι άντρες συναισθηματική και ψυχολογική.
Το συγκεκριμένο θέμα, εκτός του ότι είναι περίπλοκο, είναι ταυτόχρονα και έντονα πολιτικό  και πέρα από τους όποιους ισχυρισμούς των ενίοτε θυμάτων θα πρέπει πιστεύω ή κάθε περίπτωση να εξετάζεται προσεκτικά και να αναζητούνται τα απαραίτητα αδιάψευστα στοιχεία πριν την όποια ενοχή…

Εσείς τι λέτε;

Εν αναμονή καλύτερων ημερών…
Μια νέα χρονιά αρχίζει, ένας νέος κύκλος ξεκινά…
Τα “Ελληνοκαναδικά Νέα” στέλνουν τις θερμότερες ευχές τους για το 2018!
Ξεχάστε - έστω για λίγο - τις δύσκολες στιγμές, αφήστε στην άκρη το άγχος και τις “μαύρες” σκέψεις και διώξτε κάθε αρνητικό συναίσθημα.
Οπωσδήποτε, το 2017 δεν ήταν και το καλύτερό μας...
Κατ’ αρχήν - σε παγκόσμιο επίπεδο - η ατμόσφαιρα ήταν (και είναι) τεταμένη εξαιτίας της μεγαλύτερης πυρηνικής δοκιμής, με μία βόμβα υδρογόνου, που πραγματοποίησε η Βόρεια Κορέα με τον καθεστώς του Κιμ Γιονγκ Ουν να απειλεί τις ΗΠΑ και τον Ντόναλντ Τραμπ να απαντάει στις προκλήσεις...
Την ίδια ώρα, συνεχίστηκαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις σε Λονδίνο, Μάντσεστερ, Κωνσταντινούπολη, Λας Βέγκας, Τέξας, Αγία Πετρούπολη, Στοκχόλμη, Μαδρίτη, Βόρειο Σινά…
Είχαμε βέβαια και τις φυσικές καταστροφές. Στην Κίνα εκατοντάδες άτομα έχασαν τη ζωή τους από πλημμύρες και κατολισθήσεις. Ο τυφώνας Χάρβεϊ ήταν ο πιο ισχυρός που έπληξε την Πολιτεία Τέξας τα τελευταία 50 χρόνια. Το ίδιο και οι άλλοι δύο ισχυροί τυφώνες στα νησιά της Καραϊβικής και Πόρτο Ρίκο, που άφησαν χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα... Σεισμοί στην Ιταλία, το Μεξικό, το Ιράν και το νησί Ισκια με απολογισμό εκατοντάδες νεκρούς…
Ανεξέλεγκτες πυρκαγιές στην Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία και Βόρεια Καλιφόρνια κατέκαψαν χιλιάδες στρέμματα δασών, οδήγησαν στο θάνατο δεκάδες ανθρώπους, ενώ χιλιάδες εγκατέλειψαν τις εστίες τους…
Οι μεγάλες τραγωδίες που στιγμάτισαν το 2017 στην Ελλάδα ήταν μεταξύ άλλων ο φονικός σεισμός στην Κω αλλά και οι πλημμύρες στην Μάνδρα Αττικής…
Σε πολιτικό επίπεδο η Γαλλία απέκτησε νέο πρόεδρο, η Καταλονία διεξήγαγε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της ενώ η Γερμανία δυσκολεύεται ακόμη να αποκτήσει κυβέρνηση...
Αρκετοί ήταν οι επώνυμοι που έφυγαν από τη ζωή τη χρονιά που μας πέρασε.
Στην Ελλάδα, οι: Μίνως Κυριακού, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Νίκος Κούνδουρος, Ζωή Λάσκαρη, Μπέμπα Μπλανς, Ζωή Φυτούση, Σοφία Ολυμπίου, Αρλέτα, Λεονάρδος Μπουρνέλης, Γιάννης Καλατζής, Καίτη Παπανίκα, Στάθης Ψάλτης, Λουκιανός Κηλαϊδόνης…
Στον υπόλοιπο κόσμο, οι Johnny  Hallyday, Fats Domino, Hugh Hefner, Roger Moor, Jerry Lewis, Della Reese, Glen Campbell, Adam West, Mary Tyler Moore, Rose Marie, Jim Nabors, Jeanne Moreau, Don Rickles, David Cassidy,Chuck Berry, Marcel Prudhomme,  για να αναφέρουμε τους πιο γνωστούς…
Οι περισσότερες ειδήσεις που είδαμε, ακούσαμε και καταγράψαμε δεν μας επέτρεψαν να ονειρευτούμε ένα καλύτερο μέλλον ή να ελπίζουμε σε μία καλύτερη ζωή.
Γι’ αυτό και η ομάδα του Newsfirst εύχεται σε όλους το 2018 να ξαναβρούμε την χαμένη ελπίδα που τόσο στερηθήκαμε τα τελευταία χρόνια.
Ας υποδεχθούμε το νέο έτος με την αισιοδοξία και την ελπίδα πως θα έρθουν καλύτερες ημέρες και ας αντλήσουμε περίσσια δύναμη απ’ όπου μπορούμε.
Είθε τη νέα χρονιά να ανάψει η φλόγα της ελπίδας για όλους…

Εσείς τι λέτε;

Αληθινά Χριστούγεννα…
Η γιορτή των Χριστουγέννων, έστω και για λίγες μέρες, μας δίνει μια νότα χαράς στους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Μιας χαράς που όμως δεν έχει καμία σχέση με τη χαρά εκείνη που παίρναμε, εμείς οι μεγαλύτεροι, όταν ήμασταν παιδιά.
Σε κάθε περίπτωση όμως, ο κάθε ένας από μας βιώνει τις Άγιες αυτές ημέρες με τον δικό του τρόπο, έχοντας στο μυαλό και την ψυχή του βιώματα, σκέψεις και αναμνήσεις.
Έφτασαν λοιπόν τα Χριστούγεννα. Η γέννηση του Χριστού. Η γέννηση της ελπίδας, της χαράς και της αισιοδοξίας, για κάθε Χριστιανό, για κάθε άνθρωπο.
Μια βόλτα στα εμπορικά κέντρα και στους πολυσύχναστους δρόμους που είναι στολισμένοι με στολίδια, αλλά που κατά βάθος δείχνουν κάτι το ψεύτικο και το απρόσωπο, μας κάνει να αντιληφθούμε ότι όσο περνάνε τα χρόνια τα Χριστούγεννα του σήμερα δεν είναι τα Χριστούγεννα που κάποτε βιώναμε...
Το θρησκευτικό, το μεταφυσικό στοιχείο των Χριστουγέννων δείχνει να μειώνεται ολοένα και περισσότερο. Παντού κυριαρχεί μια στημένη υλιστική γιορτή μακριά από το αληθινό πνεύμα και νόημα της γέννησης του Θεανθρώπου.
Λείπει το στοιχείο της πίστης, λείπει η ζεστασιά που θα έπρεπε οι ημέρες αυτές να φέρουν στις ψυχές των ανθρώπων. Και βέβαια οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, οι δυνάμεις που ισοπεδώνουν τους πολιτισμούς, τις αξίες και συνειδήσεις, μεθοδικά ετοιμάζουν το επόμενο βήμα τους.
Σταδιακά έχει αρχίσει μία συζήτηση για το αν θα πρέπει να υπάρχουν έντονα τα στοιχεία μιας καθαρά Χριστιανικής γιορτής, δεδομένου του ότι μπορεί να δημιουργηθεί ζήτημα σε ανθρώπους με άλλες πολιτισμικές ή θρησκευτικές απόψεις.
Φαινόμενο εντονότατο στην σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης.
Μη τρέφουμε αυταπάτες. Ένα από τα επόμενα βήματα θα είναι, ανάμεσα σε άλλα άσχημα για τους πιστούς που θα έρθουν και η σταδιακή κατάργηση της γιορτής των Χριστουγέννων.
Ίσως φαντάζει σενάριο τραβηγμένο, ίσως επιστημονικής φαντασίας, αλλά δυστυχώς προς τα εκεί πάνε τα πράγματα. Στις πέντε ηπείρους, ο Santa Claus με τα δώρα του έχουν προ πολλού κυριαρχήσει... τα κάλαντα υμνούν χιονάνθρωπους και κοκκινομύτικα ελάφια… και τα Ευτυχισμένα Χριστούγεννα έγιναν «Χαρούμενες διακοπές!»
Εμείς, οι Έλληνες του Καναδά, ας γιορτάσουμε τη γέννηση του Θεανθρώπου με θρησκευτική κατάνυξη. Ας γιορτάσουμε, όπως το συνηθίζουμε, τα Χριστούγεννα των παραδόσεων, των θρύλων και των δοξασιών. Τα δικά μας όμορφα λευκά Χριστούγεννα που σηματοδοτούν το ξεκίνημα της νέας ζωής.
Τα Χριστούγεννα για τον νέο Άνθρωπο που θα έρθει…

Εσείς τι λέτε;

Τούρκοι «αγοράζουν» την Ελλάδα…

Ήρθε, είδε, απήλθε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Και μπορεί η επίσκεψή του Τούρκου προέδρου να απέβη άκαρπη και αναποτελεσματική, όμως το επενδυτικό ενδιαφέρον του λαού του για την πατρίδα μας παραμένει εντονότατο.   
Όλο και περισσότεροι Τούρκοι τα τελευταία χρόνια ενδιαφέρονται για ελληνικά ακίνητα.
Οι λόγοι ποικίλουν. Είτε οφείλονται στην πολιτική αστάθεια στην Τουρκία είτε στις ανησυχίες για την σταθερότητα της τουρκικής λίρας, είτε απλά στο γεγονός ότι η Ελλάδα αρέσει πολύ στους γείτονές μας.
Έλληνες κτηματομεσίτες εκτιμούν ότι οι Τούρκοι είναι καλοί πελάτες. Προτεραιότητα γι αυτούς είναι η ίδια η επένδυση επειδή πιστεύουν ότι στην Ελλάδα τα χρήματά τους είναι ασφαλή. Το ζητούμενο γι αυτούς είναι τα κεφάλαιά τους να πιάσουν τόπο.
Οι εύποροι Τούρκοι δεν επενδύουν μόνο σε κοντινά προς την χώρα τους νησιά, όπως η Ρόδος π.χ. Έχουν ιδιαίτερη προτίμηση στη Μύκονο και στην ανατολική Αττική.
Σύμφωνα με μεσιτικά γραφεία στην Αθήνα, υπάρχουν πολλοί Τούρκοι επαγγελματίες, γιατροί, δικηγόροι καθώς και επιχειρηματίες που αγοράζουν ακίνητα σε προάστια της Αττικής.
Ενδιαφερόμενοι από τα Μικρασιατικά κυρίως παράλια επενδύουν στη χώρα μας επειδή φοβούνται να συνεχίσουν τις επενδύσεις στην Τουρκία. Συχνά αναζητούν μικρά ξενοδοχεία και μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Η Ρόδος πάντως έχει και άλλα πλεονεκτήματα για τους Τούρκους επενδυτές εκτός από τη γεωγραφική της θέση. Όπως και τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα διαθέτει κτηματολόγιο. Ακόμα και η έγκριση του ελληνικού Υπουργείου Άμυνας που απαιτείται για ορισμένες αγοραπωλησίες δεν αποτελεί πρόβλημα. Επειδή η Ρόδος βρίσκεται κοντά στα Τουρκικά παράλια χρειάζεται ειδική άδεια από το Υπουργείο Άμυνας που υπολογίζεται περίπου σε δύο μήνες. Η διαδικασία ωστόσο είναι τυπική. Μέχρι στιγμής οι επενδυτές δεν είχαν αρνητική απάντηση που σημαίνει ότι οι Τούρκοι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επενδύσουν χωρίς κανένα πρόβλημα.
Εξάλλου, τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με στοιχεία του Ελληνοτουρκικού Επιμελητηρίου Βόρειας Ελλάδας, εκατοντάδες σπίτια Ελλήνων στη Θεσσαλονίκη «πέρασαν» σε χέρια Τούρκων.
Όμως το ποιο σημαντικό στοιχείο είναι πως υπάρχουν πολλές επενδύσεις των Τούρκων που τις πραγματοποιούν μέσω των εταιριών τους που βρίσκονται σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κατά κάποιες πληροφορίες, όχι πάντως επιβεβαιωμένες, οι επενδύσεις αυτές ξεπερνούν το ένα δις ευρώ.      
Βάσει του Ελληνικού Δικαίου, κάθε ξένος που αγοράζει ακίνητο διακοσίων πενήντα εκατομμυρίων ευρώ και πάνω αποκτά άδεια παραμονής.
Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πήγε στην Ελλάδα, προκάλεσε παγωμένα χαμόγελα και τα εθνικά θέματα βρέθηκαν ψηλά στην ατζέντα. Αυτό που πέρασε στα… ψιλά είναι οι επενδύσεις.
Ωστόσο οι Τούρκοι κάνουν χρυσές δουλειές στην Yunanistan.
Μεγάλες επενδύσεις ή μικρότερες, φανερές ή μυστικές βρίσκονται σε εξέλιξη…

Εσείς τι λέτε;

Το τεράστιο κόστος της μετανάστευσης…

Επανέρχομαι στο σοβαρό θέμα της μαζικής μετανάστευσης νεοελλήνων σε χώρες του εξωτερικού. Θέμα που αναπτύξαμε πρόσφατα μέσω ραδιοφώνου με τον δημοσιογράφο-συνεργάτη  Αντώνη Μπότσικα.
Τα στοιχεία σοκάρουν. Κατά πληροφορίες, υπολογίζεται ότι μισό εκατομμύριο Έλληνες με υψηλά προσόντα εκπαίδευσης και εξειδίκευσης μετανάστευσαν τα τελευταία χρόνια στο εξωτερικό. Σύμφωνα με επίσημες έρευνες, τα ελληνόπουλα που εγκατέλειψαν την χώρα στην πλειοψηφία τους είναι κάτοχοι πολλαπλών πτυχίων, μεταπτυχιακών και διδακτορικών.
Η μακροχρόνια υψηλή ανεργία που επιμένει να μαστίζει την Ελλάδα αλλά και η έλλειψη πόρων αναγκάζει μια σημαντική μερίδα Ελλήνων επιστημόνων να κυνηγήσει τα όνειρα της και μια καλύτερη επαγγελματική αποκατάσταση σε άλλες χώρες, κυρίως της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εμείς εδώ γνωρίζουμε καλύτερα ότι ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Σε μεγάλο ποσοστό πάντως, οι σημερινοί Έλληνες μετανάστες βρίσκουν σχετικά εύκολα δουλειά στο αντικείμενο σπουδών τους ενώ ένα μικρότερο ποσοστό ασχολείται επαγγελματικά ακόμη και σε δουλειές κατώτερες του μορφωτικού του επιπέδου.
Βέβαια, πέρα από την τεράστια πληγή, η μετανάστευση αποτελεί ένα μεγάλο εχθρό στην ίδια την ελληνική επικράτεια αλλά και στην οικονομία της χώρας. 
Από οικονομικής άποψης, η μετανάστευση των Ελλήνων στο εξωτερικό στοιχίζει πανάκριβα στην ίδια την χώρα. Οι εισφορές μειώνονται ενώ παρατηρείται και έντονη ετήσια απώλεια φόρων.
Μαθαίνουμε πως ένα Ελληνόπουλο για να σπουδάσει σε ελληνικό πανεπιστήμιο της επαρχίας χρειάζεται περίπου 1000 ευρώ το μήνα, δηλαδή 12.000 το χρόνο, που σημαίνει ότι στα τέσσερα  χρόνια που θα πάρει το πτυχίο του θα χρειαστεί 48.000 ευρώ.   Επί μισό εκατομμύριο αποφοιτησάντων είναι 24δις που φεύγουν από την χώρα και δεν επιστρέφουν. Μυαλά μορφωμένα, καλλιεργημένα, με στόχο και όραμα.
Και δεν είναι μόνο αυτά τα χρήματα που χάνει η Ελλάδα. Πόσα ακόμα έχουν χαθεί για να κτισθούν τα πανεπιστημιακά κτίρια, οι εγκαταστάσεις αλλά και να πληρωθεί το πανεπιστημιακό προσωπικό, καθηγητές, βοηθοί καθηγητών, κλπ. Χρήματα που οι ελληνικές οικογένειες συνεισέφεραν στο κράτος και χρήματα που δεν πρόκειται να τους επιστραφούν, αφού το υψηλό ποσοστό ανεργίας, η έλλειψη θέσεων, υποχρεώνει τα ελληνόπουλα να μεταναστεύουν. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι το Ελληνόπουλο από την πρώτη μέρα που θα πατήσει το πόδι του στο ελληνικό πανεπιστήμιο έχει ήδη επιλέξει και την χώρα στο εξωτερικό που θα εξασκήσει την ειδικότητα των σπουδών του.
Μόλις πριν μερικές δεκαετίες η Ελλάδα έστελνε στο εξωτερικό μόνο εργατικό δυναμικό, με στόχο και όραμα την συγκέντρωση χρημάτων και την γρήγορη επιστροφή στην πατρίδα. Χρήματα που αποτελούσαν σημαντικό αρωγό για τη δημιουργία επιχειρήσεων και νέων θέσεων εργασίας στον ίδιο τον ελλαδικό χώρο.
Αλλά ακόμα και εκείνοι που παρέμεναν στο εξωτερικό, όπως εμείς φέρ’ ειπείν, δεν ήταν λίγα τα χρήματα που έστελναν στις οικογένειές τους. Αντιθέτως σήμερα το παιδί φεύγει στο εξωτερικό και σιγά- σιγά μεταναστεύει ολόκληρη οικογένεια, εγκαταλείποντας και τεράστια ακίνητη περιουσία…
Σύμφωνα με υπολογισμούς εξειδικευμένων γραφείων ευρέσεως εργασίας, μέχρι το τέλος του 2017 το ποσοστό των Ελλήνων που θα έχει εγκαταλείψει τη χώρα, θα αγγίξει το 1.000.000. Και βέβαια όσοι παραμείνουν εκεί θα πληρώνουν τα “σπασμένα” μιας αλλοιωμένης πολιτικά και οικονομικά κοινωνίας. Η μερίδα εκείνη του λαού που εξακολουθεί πεισματικά να πιστεύει στο όραμα ενός καλύτερου αύριο στην ίδια του την χώρα...

Εσείς τι λέτε;

Εύγε “ΦΙΛΙΑ”…
Ο Οργανισμός Τρίτης Ηλικίας “ΦΙΛΙΑ” γιόρτασε ξανά και φέτος πανηγυρικά της “Ημέρα” του με πλούσιο γεύμα και με ένα εξαιρετικό καλλιτεχνικό πρόγραμμα, στην κατάμεστη αίθουσα του κέντρου δεξιώσεων Chateau Royal.  
Η “Ημέρα” της Φιλίας γιορτάζεται σχεδόν ταυτόχρονα με την Παγκόσμια Ημέρα των Ηλικιωμένων, γνωστή και ως Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία.
Η Ημέρα αυτή υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1990 για να αποτίσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους ηλικιωμένους, αλλά και να επισημάνει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.
Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ζουν σε όλο τον πλανήτη πάνω από 600 εκατομμύρια άνθρωποι ηλικίας άνω των 60 ετών. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2025 ο αριθμός αυτός θα έχει φτάσει το 1,2 δισεκατομμύρια, ενώ το 2050 θα έχει ξεπεράσει τα 2 δισεκατομμύρια.
Ο πληθυσμός του Καναδά δεν αποτελεί εξαίρεση. Γερνά όλο και περισσότερο ενώ παράλληλα αποκτά μεγαλύτερη πολιτισμική πολυμορφία σύμφωνα με τα σχετικά στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το 2016 η Απογραφική Υπηρεσία της χώρας.
Και για πρώτη φορά οι ηλικιωμένοι ξεπέρασαν σε αριθμό τους νέους. Η μέση ηλικία των Καναδών αυξήθηκε σε πανεθνικό επίπεδο κυρίως λόγω της γήρανσης της γενιάς των baby boomers.
Στην Ελλάδα, η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία αναφέρει ότι ο πληθυσμός ηλικίας άνω των 60 ετών ξεπερνούσε το 2011 τα δυόμιση εκατομμύρια, με τις γυναίκες να είναι περισσότερες από τους άνδρες.
Γεγονός είναι ότι οι άνθρωποι της Τρίτης Ηλικίας αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας μας. Παρά το ότι συνηθίζουμε να αναφερόμαστε σε αυτούς με τον όρο: “οι απόμαχοι της ζωής”, οι ηλικιωμένοι σήμερα συμβάλλουν αποφασιστικά στην κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη, αφού στην εποχή μας παίζουν έναν ολοένα σημαντικότερο ρόλο, μέσω του εθελοντικού έργου τους, της μετάδοσης των εμπειριών και των γνώσεών τους, της βοήθειας που δίνουν στα παιδιά τους αναλαμβάνοντας να φροντίζουν τα εγγόνια τους, αλλά και της αυξανόμενης συμμετοχής τους στην αγορά εργασίας.
Η Κοινωνία μας έχει βαθύτατη υποχρέωση απέναντι στους ανθρώπους αυτούς, όχι μόνο για τη συνεχιζόμενη προσφορά τους, αλλά και για λόγους ευαισθησίας απέναντι σε μια ομάδα πολιτών που καθίστανται όλο και πιο αδύναμοι.
Γεγονός είναι ότι οι πρωτοβάθμιοι οργανισμοί μας, των πνευματικών κυρίως ενασχολήσεων, δεν έδωσαν την πρέπουσα σημασία στo καυτό αυτό κοινωνικό  θέμα και ουδέποτε φρόντισαν να δημιουργήσουν τις κατάλληλες  υποδομές για τη δημιουργία ανάλογων ιδρυμάτων (οίκων ευγηρίας, νοσοκομείων, κ.α.) για την ασφαλή και αξιοπρεπή διαβίωσή των ηλικιωμένων μας.
Εξαίρεση αποτελεί ο Οργανισμός Τρίτης Ηλικίας “Η ΦΙΛΙΑ”, με ιδρύτρια-διευθύντρια την ακούραστη εθελόντρια  κ. Ιωάννα Τσουμπλέκα, που από το 1984 βρίσκεται στο πλευρό της Τρίτης Ηλικίας, οργανώνοντας κάθε χρόνο ένα πλήθος δραστηριοτήτων, (όπως την “Ημέρα” της ΦΙΛΙΑΣ, κ.α.) η πλειονότητα των οποίων έχει φιλανθρωπικό πρόσημο.
Θλιβερό γεγονός είναι ότι σήμερα, πολλά άτομα της Τρίτης Ηλικίας, βιώνουν τη χειρότερη  εποχή τους. Η  σύνταξή τους δεν τους καλύπτει το μήνα. Δεν υπάρχουν δομές φιλοξενίας για μοναχικούς ηλικιωμένους ή είναι ελάχιστες.
Οι ηλικιωμένοι, οι συνταξιούχοι μας, χρειάζονται πάνω από όλα σεβασμό. Σεβασμό στην προσωπικότητα και την αξιοπρέπειά τους για να μπορούν χωρίς άγχος να γιορτάζουν αυτήν την “Ημέρα” που τους είναι αφιερωμένη. Για να μπορούν με ελπίδα να βλέπουν την επόμενη μέρα. Για να μην νοιώθουν ότι είναι βάρος στα παιδιά τους.
Για να μπορούν να ζουν…

Εσείς τι λέτε;

Ελληνικής γραφειοκρατίας το ανάγνωσμα…
Ένα από τα πλέον διαχρονικά άλυτα προβλήματα στην Ελλάδα είναι αυτό της γραφειοκρατίας, το οποίο παραμένει πεισματικά στη ζωή όλων των ελλήνων και με κανέναν τρόπο δεν λέει να λυθεί. Πρόβλημα που λίγο-πολύ το αντιμετωπίζουμε και μείς όποτε χρειαστεί να διεκπεραιώσουμε υποθέσεις μας σε ελληνικές Δημόσιες υπηρεσίες.
Το λίαν ενοχλητικό αυτό πρόβλημα, που πάντως έχει πάρει κωμικές διαστάσεις, αποτέλεσε πρόσφατα θέμα συζήτησης στον ραδιοσταθμό CFMB με τον συνεργάτη-δημοσιογράφο Αντώνη Μπότσικα.
Βέβαια, το συγκεκριμένο πρόβλημα δεν είναι σημερινό. Όσες κυβερνήσεις κι αν άλλαξαν, απέτυχαν πανηγυρικά να επιλυθούν του θέματος, κάνοντας εμφανή τα ζητήματα δυσλειτουργίας που αφορούν την δομή και την οργάνωση του ελληνικού κράτους.
Τι κι αν οι Δημόσιες υπηρεσίες έχουν όλες εκσυγχρονιστεί και εξοπλιστεί με ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Τι κι αν τα στοιχεία μας υπάρχουν καταχωρημένα στο κεντρικό ηλεκτρονικό αρχείο, εμείς υποχρεούμαστε να προσκομίσουμε πολλάκις τα   απαραίτητα (και συχνά περιττά) έγγραφα, ακόμη και όταν μια συναλλαγή ολοκληρωθεί.        
Από ότι φαίνεται, οι υπολογιστές στο Δημόσιο εκτίθενται ως διακοσμητικά στοιχεία… 
Το περασμένο καλοκαίρι χρειάστηκε να μεταβώ στην τοπική εφορία και παρόλο που ήμουν εξοπλισμένος με όλα τα απαιτούμενα δικαιολογητικά η υπόθεσή μου τελικά “κόλλησε” στο όνομα!  
Μου πήρε κάμποσες ημέρες να αποδείξω ότι το Μιχαήλ που αναγράφεται στο πιστοποιητικό γεννήσεως με το Μιχάλης που υπάρχει στην ταυτότητα είναι ένα και το αυτό. Ύστερα από τρείς ημέρες απίστευτης ταλαιπωρίας και αφού το θέμα κάπως τακτοποιήθηκε, φτου κι’ από την αρχή. Ο πατέρας μου έτυχε κι’ εκείνος να έχει “δύο” ονόματα, Γεώργιος και Γιώργος!
Το γεγονός ότι χρειάστηκε να υπογράψω υπεύθυνη δήλωση ότι δεν έκανα φορολογική δήλωση τα τελευταία χρόνια, ενώ την ίδια στιγμή ο υπάλληλος το έβλεπε στον υπολογιστή του, δεν το σχολιάζω. Το γεγονός όμως ότι ενώ είχα στα χέρια μου καμιά δεκαριά έγγραφα και εν τέλει δεν εξυπηρετήθηκα διότι μου ζητούσαν άλλα τόσα τα οποία είχα προσκομίσει παλαιότερα αυτό με ξεπερνάει.
Όπως με ξεπερνάει και η απάντηση της υπαλλήλου με την τσίχλα, όταν την ενημέρωσα ότι τα έγγραφα που απαιτούνται τα έχω καταθέσει μερικά χρόνια πριν. Αφού άνοιξε μια απαρχαιωμένη ντουλάπα με άπειρα βιβλία της υπηρεσίας, που αμφιβάλλω εάν μπορεί να βρει κανείς το οτιδήποτε εκεί μέσα, με ενημέρωσε πως αυτά δεν βρίσκονται με τίποτα, πρέπει να τα ξαναφέρω…
Όπως καταλαβαίνετε, αφού σπατάλησα  το μεγαλύτερο μέρος των πολύτιμων διακοπών μου στις Δημόσιες υπηρεσίες επέστρεφα στον Καναδά άπρακτος.
Το ραντεβού με την εφορία ανανεώθηκε για το ερχόμενο καλοκαίρι…
 Όπου και να πας, ένα και το αυτό. Το ελληνικό Δημόσιο μοιάζει ξεχασμένο σε μια άλλη εποχή και σίγουρα δεν συμβαδίζει με την σημερινή της ψηφιοποίησης. Σε πλήρη αντίθεση με τον Καναδά και άλλες ανεπτυγμένες χώρες που χρησιμοποιούν την τεχνολογία  για την απλοποίηση των διαδικασιών και την άμεση εξυπηρέτηση των πολιτών.
Η Ελλάδα για κάποιο λόγο παραμένει κολλημένη σε παρωχημένες πρακτικές και φαίνεται να αδυνατεί να ακολουθήσει τους ρυθμούς εξέλιξης. 
Αυτά προς υπ’ όψιν σας…

Εσείς τι λέτε;

Black Friday
Ο ξενόφερτος θεσμός…
Έρχεται ολοταχώς η περιβόητη Black Friday.
Επιχειρήσεις και καταστήματα θα διαθέσουν και πάλι ελκυστικές - όπως διατυμπανίζουν - προσφορές στο πλαίσιο της “Μαύρης Παρασκευής”.
Το εγχείρημα που υιοθετήθηκε επιτυχώς σε όλες σχεδόν τις δυτικές χώρες (η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση) θα πραγματοποιηθεί στις 24 Νοεμβρίου.
Ο όρος Black Friday, κατά το “έθιμο”, έχει τις ρίζες του στη δεκαετία του1960 όταν τα λογιστικά φύλλα και οι αποδείξεις ήταν ακόμη χειρόγραφα και τα καταστήματα είχαν δύο χρώματα μελανιού για να καταγράφουν τα στοιχεία. Με κόκκινο γράφονταν οι ημέρες με αρνητικό ισολογισμό πωλήσεων και με μαύρο οι ημέρες με θετικό απολογισμό.
Η “Μαύρη Παρασκευή”, τελευταία Παρασκευή του Νοεμβρίου όπως έχει καθιερωθεί, είναι ένας καθαρά γιάνκηκος θεσμός, ο οποίος κηρύσσει την έναρξη των Χριστουγεννιάτικων αγορών και προκαλεί υστερία στους καταναλωτές, κυρίως χαμηλής αγοραστικής δύναμης, με τις πολυδιαφημισμένες “μαύρες” προσφορές.
Στην ουσία, στοιβάζει αξημέρωτα έξω από τα καταστήματα πλήθος κόσμου, που στο τέλος ποδοπατούνται μεταξύ τους για να αγοράσουν το περίσσευμα μάλλον των εμπορευμάτων, ενώ οι εργαζόμενοι βρίσκονται να είναι ακόμα μια φορά τα εξιλαστήρια θύματα της εργασιακής δουλείας.
Όλα αυτά βέβαια στο βωμό του κέρδους και του ανταγωνισμού των μεγάλων εμπόρων, οι οποίοι θέλουν να συγκεντρώσουν όσο το δυνατό μεγαλύτερο τζίρο.
Βέβαια, για να πούμε και του στραβού (της στραβής) το δίκιο, στις ΗΠΑ όταν μιλάμε για προσφορές, δεν εννοούμε αυτές που έχουμε συνηθίσει εδώ της τάξεως των 30 με 50%. Εννοούμε τιμές κάτω του κόστους αγοράς, στους ελάχιστους πάντως πελάτες που θα προλάβουν …
Δεν λείπουν, εν τω μεταξύ, και τα γεγονότα βίας όπως ξυλοδαρμοί, μαχαιρώματα ακόμη και πυροβολισμοί, με θύματα άτυχους πελάτες που “ευνοήθηκαν” να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή...
Ο θεσμός τα τελευταία χρόνια έχει εξαπλωθεί και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και κάθε χρονιά συμμετέχουν όλο και περισσότεροι λιανέμποροι. Στον Καναδά η ”Μαύρη Παρασκευή” έκανε την εμφάνισή της το 2011 και θωρείται επινόηση των εμπορικών συλλόγων στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν τους Καναδούς καταναλωτές να ταξιδεύουν για ψώνια στις γειτονικές ΗΠΑ. Μία καλή ευκαιρία για τους τοπικούς εμπόρους να ξεφορτωθούν το παλιό κυρίως εμπόρευμα πριν τις γιορτές.
Το online shopping, έχει κι’ αυτό διευκολύνει κατά πολύ την αύξηση των πωλήσεων καταναλωτικών αγαθών.
Πιστεύω πως κάθε προσπάθεια που αποβλέπει στην εξοικονόμηση χρημάτων των καταναλωτών, ειδικά σε δύσκολους καιρούς, είναι πάντοτε καλοδεχούμενη.
Τα αίτια όμως του συγκεκριμένου θεσμού είναι βαθύτερα και πέρα από τις όποιες υπερπροσφορές έχουν να κάνει κυρίως με το φρούτο της ξενομανίας. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται διεθνώς το εντονότατο φαινόμενο υιοθέτησης όλων των δυτικών εμπορικών εθίμων.
Ημέρες όπως του Αγίου Βαλεντίνου, των Ευχαριστιών, του Σάντα Κλος, της Μητέρας,  του Πατέρα, της Λευκής Νύχτας, για να αναφέρω τις πιο γνωστές, μπήκαν για τα καλά στη ζωή μας, προς τέρψιν του ταλαίπωρου λαού, με οδυνηρό αποτέλεσμα το άδειασμα του ισχνού… πορτοφολιού!

Εσείς τι λέτε;

Remembrance Day - Ημέρα ιδιαίτερης σημασίας…
11η Νοεμβρίου - Ημέρα Ανάμνησης. Μια ημέρα που όμως στις περισσότερες χώρες δεν έχει επισημανθεί ιδιαίτερα η αξιομνημόνευτη θέση της. Σίγουρα, ωστόσο, αφορά κάθε άνθρωπο και κάθε λαό.
Τι είναι όμως η Ημέρα Ανάμνησης ή Ανακωχής ή των Παλαιμάχων, όπως αλλιώς ονομάζεται και γιατί φοράμε κόκκινες παπαρούνες; Ουσιαστικά είναι η Ημέρα λήξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος διένυσε τέσσερα χρόνια ακατάπαυστης αιματοχυσίας.
Στις δυτικές χώρες γιορτάζεται στις11 Νοεμβρίου ενώ σε ορισμένες από αυτές αποτελεί επίσημη αργία. Στην συγκεκριμένη επέτειο έχουν δοθεί ποικίλες ονομασίες από πολλές χώρες της Κοινοπολιτείας ανά τον κόσμο. Στη Μεγάλη Βρετανία, συναντάται με το όνομα “Remembrance Day”. Εδώ στον Καναδά, καλείται ως “Jour du Souvenir” και στην Πολωνία ως “Ημέρα Πολωνικής Ανεξαρτησίας”. Στην Αμερική είναι ευρέως γνωστή με το όνομα “Veterans Day”.
Για την ιστορία, την ενδέκατη ώρα, της ενδέκατης μέρας, του ενδέκατου μήνα” (11:00 π.μ.,11 Νοεμβρίου 1918) σηματοδοτείται η υπογραφή της συνθήκης ανακωχής μεταξύ των συμμάχων με τη Γερμανία της Κομπιέν και παράλληλα λήγει επίσημα ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος γνωστός και ως ο “Μεγάλος Πόλεμος” .
Οι “Μεγάλες Δυνάμεις”, οι χαμένοι του πολέμου, έχασαν πάνω από 3.500.000 στρατιώτες στο πεδίο της μάχης. Οι “Συμμαχικές Δυνάμεις”, οι νικητές του πολέμου, έχασαν περισσότερους από 5.100.000 άνδρες. Πάνω από 5.000.000 πολίτες επίσης εκτιμάται ότι έχασαν τη ζωή τους στην ευρωπαϊκή ήπειρο, υπό κατοχή, βομβαρδισμούς, πείνα και ασθένειες. Μέσα σε 6 εβδομάδες από την έναρξη του πολέμου σχεδόν μισό εκατομμύριο άνθρωποι είχαν προσφερθεί εθελοντικά να πολεμήσουν για το Θεό, τη χώρα και την ελευθερία του κόσμου. 
Σημαντικές θεωρούνται και οι απώλειες Ελλήνων στρατιωτών και συμμαχικών δυνάμεων. Συγκεκριμένα, 5.000 Έλληνες στρατιώτες θυσιάστηκαν μαχόμενοι καθώς και 132.000 πολίτες, ήτοι ποσοστό 21.7%. Οι ανθρώπινες απώλειες κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ελλάδα υπολογίζονται στους 750.000, ήτοι ποσοστό 10% του συνολικού πληθυσμού.
Κάθε χρόνο την ίδια μέρα, οι ανώτατοι εκπρόσωποι των αρχών κάθε χώρας κάνουν κατάθεση στεφάνου στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.
Η υιοθέτηση της παπαρούνας αυτή τη συγκεκριμένη περίοδο του χρόνου, ως απόδοση για τα θύματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, δεν είναι πρόσφατη. Τον Νοέμβριο του  1918 ένα ποίημα του Καναδού στρατιωτικού γιατρού Τζων Μακ Κρε που περιγράφει την πρώτη ένδειξη ζωής μετά τον θάνατο στα πεδία της Φλάνδρας (τις παπαρούνες που φυτρώνουν στους τάφους των στρατιωτών) ενέπνευσε την Μόινα Μίκαελ, που ασχολιόταν με φιλανθρωπικά έργα, να φορέσει και να μοιράσει παπαρούνες προς τιμήν των νεκρών στρατιωτών. Εκτοτε, το έμβλημα της παπαρούνας είναι άμεσα  συνδεδεμένο με την Ημέρα των Βετεράνων.
Η σημερινή Ημέρα Ανάμνησης έχει για μένα ιδιαίτερη σημασία. Πριν από 100 χρόνια
Γερμανικό υποβρύχιο τύπου UB-47 απροειδοποίητα τορπίλισε και βύθισε το Βρετανικό πολεμικό GEORGIAN. Ανάμεσα στους πέντε που αγνοήθηκε η τύχη τους ήταν και ο παππούς μου Μάρκος Τελλίδης, ο οποίος υπηρετούσε εθελοντικά στο συμμαχικό πολεμικό ναυτικό. Ήταν μόλις 29 ετών.
Το όνομά του συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πεσόντες ήρωες, τιμηθέντες από τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδος Ελευθέριο Βενιζέλο.

Εσείς τι λέτε;

Ανδρείκελα εντός εδράνων…
Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό πολιτών αδιαφορούν για τις δημοτικές εκλογές επειδή δεν τις θεωρούν και τόσο σημαντικές ή πιστεύουν πως δεν τους αφορούν. Νοοτροπία η οποία καλλιεργήθηκε όταν ακόμη οι αναπτυσσόμενες πόλεις θεωρούνταν ανίσχυρες και ασήμαντες.
Η παρουσία των πολιτών στις δημοτικές εκλογές πάντως είναι μεγίστης σημασίας.
Για ένα κύριο λόγο, οι δημοτικές κυβερνήσεις μεριμνούν για την διαχείριση, την ασφάλεια και την καθαριότητα των πόλεων, ρυθμίζουν τους φόρους ιδιοκτησίας ακινήτων και γενικά αποβλέπουν στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής.
Οι δήμοι αποτελούν αυτοδιοικούμενα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου και αποτελούν ακόμη τον πρώτο βαθμό τοπικής αυτοδιοίκησης. Ένας δήμος διοικείται από το δημοτικό συμβούλιο, την οικονομική επιτροπή, την επιτροπή ποιότητας ζωής και τον Δήμαρχο.
Ο Δήμαρχος και οι Δημοτικοί Σύμβουλοι εκλέγονται από τους δημότες κάθε τέσσερα χρόνια.
Με δεδομένη λοιπόν την σοβαρότητα των καθηκόντων των εκλεγμένων, η αποχή από την εκλογική διαδικασία είναι εντελώς αδικαιολόγητη. Οι δραστηριότητες των υπηρεσιών των δήμων θα πρέπει να επιτηρούνται και να ελέγχονται προσεκτικά από τους ίδιους τους κατοίκους. Προσωπικά πιστεύω πως μέσα από την συμβολή του καθενός είναι ανάγκη να δημιουργηθεί ένα νέο είδος “πολιτικής” που θα καταφέρει να μας συγκινήσει, να μας εμπνεύσει και να μας κάνει από αντικείμενα διαχείρισης στα χέρια των δήμων ενεργούς πολίτες που αποφασίζουν για την πόλη τους, το μέλλον και την ίδια τη ζωή τους.
Είναι επίσης σημαντικό να γνωρίζουμε το πρόγραμμα των διαφόρων κομμάτων, την πορεία, την προσφορά και τα προσόντα των υποψηφίων.
Το Κεμπέκ, με την αυξανόμενη εισροή μεταναστών και προσφύγων έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε μία “πολυεθνική” επαρχία με ορατότατη την παρουσία αλλοδαπών. Πολλά από τα ονόματα που δεσπόζουν στις προεκλογικές αφίσες δεν είναι πλέον γαλλοαγγλικής προέλευσης. Βεβαίως, η ενεργή συμμετοχή όλων των πολιτών - ανεξαρτήτου καταγωγής - στην πολιτική ζωή του τόπου είναι απολύτως φυσιολογική και εκφράζει στο ακέραιο τον σημερινό Καναδά.
Εν τω μεταξύ, οι λεγόμενοι αλλόφωνοι υποψήφιοι, όπως είναι ευνόητο, έχουν εξασφαλισμένο τον σταυρό προτίμησης των ομοεθνών τους, φαινόμενο εντονότατο  στις μεταναστευτικές ομάδες.
Εδώ όμως υπάρχει και η αρνητική πλευρά του φαινομένου. Μέσα στον ενθουσιασμό μας να τοποθετήσουμε “δικούς” μας ανθρώπους στα διάφορα πολιτικά αξιώματα - για πατριωτικούς, συγγενικούς, ή άλλους λόγους - παραβλέπουμε τα όποια ανεπαρκή προσόντα των επιλεγμένων υποψηφίων, με αποτέλεσμα να στέλνουμε συχνά στις Βουλές ανδρείκελα εντός εδράνων.
Το έργο το έχουμε ξαναδεί πολλάκις και σε όλες τις πολιτισμικές οθόνες.
Την Κυριακή καλούμαστε να εκλέξουμε τους δημοτικούς μας εκπροσώπους για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Και θα πρέπει, πιστεύω, να ψηφίσουμε ικανούς ανθρώπους, ασχέτως καταγωγής, χρώματος και θρησκεύματος.
Τους πλέον κατάλληλους που θα ενδιαφερθούν ειλικρινά να προωθήσουν τα δίκαια αιτήματά μας, εξασφαλίζοντάς μας μια καλύτερη ποιότητα ζωής.
Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος, δεν είναι υποχρεωτική. Ωστόσο είναι ένα αναφαίρετο δικαίωμα και ταυτόχρονα μία υποχρέωση.
Σαν επίλογο να αναφέρω πως η παροικία μας διαθέτει αρκετούς αξιόλογους και ικανούς υποψηφίους.
Γεγονός που θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν…

Εσείς τι λέτε;

28η Οκτωβρίου 1940 - Ένα Έπος αρχίζει…
Ανέκαθεν είχα την περιέργεια να μάθω γιατί η Ελλάδα γιορτάζει την είσοδό της στους πολέμους ενώ άλλες χώρες συνηθίζουν να γιορτάζουν την λήξη των πολέμων τους και την έλευση της ειρήνης.
Ομολογώ πως ποτέ δεν μπόρεσα να βρω μία εξήγηση που να με ικανοποιεί.
Σήμερα γιορτάζουμε την είσοδό μας στον πόλεμο του ’40. 
Στην πραγματικότητα ο εορτασμός αφορά όλο το έπος του1940 και τις επιτυχίες της χώρας μας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά ουσιαστικά η ημερομηνία αυτή είναι η ημέρα που η Ελλάδα μπήκε στον πόλεμο.
Πως έγινε αυτό; Με το ιστορικό ΟΧΙ στις αξιώσεις των Ιταλών.  
Τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου1940 η Ιταλία, μέσω του πρέσβη της στην Αθήνα, επέδωσε τελεσίγραφο στον πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά με το οποίο ζητούσε ελεύθερη διέλευση των ιταλικών στρατευμάτων από τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Παράλληλα απαιτούσε να της παραχωρηθούν κάποια σημεία στρατηγικής σημασίας που θα βοηθούσαν τις επιχειρήσεις της στην γύρω περιοχή.
Ο Ιωάννης Μεταξάς απάντησε ένα ηχηρό ΟΧΙ, το οποίο αντανακλούσε και την θέληση του μεγαλύτερου μέρους του λαού. Ήταν κάτι σαν λαϊκή απαίτηση.
Τα ακριβή λόγια του Μεταξά ήταν: "Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο", όμως οι εφημερίδες της εποχής δεν άργησαν να γράψουν για το περίφημο "ΟΧΙ" του πρωθυπουργού στους Ιταλούς. Η κίνηση αυτή σηματοδότησε την είσοδο της, ουδέτερης μέχρι τότε, χώρας μας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Την ίδια μέρα ο πρωθυπουργός εξέδωσε το παρακάτω διάγγελμα.
Προς τον ελληνικόν λαόν:
Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της. Μολονότι επεδείξαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην, προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημας το δικαίωμα να ζώμεν ως ελεύθεροι Έλληνες μου εζήτησεν σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν, την παράδοσιν τμημάτων του εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της. θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρέσβυν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ' εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες, τώρα θα αποδείξωμεν εάν είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας, την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος ας εγερθή σύσσωμον, αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά σας, και τας ιεράς μας παραδόσεις.
Νυν υπέρ πάντων ο αγών
Ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως
Ιωάννης Μεταξάς
Η επέτειος του ΟΧΙ ξεκίνησε να γιορτάζεται από την πρώτη κιόλας χρονιά παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα τελούσε υπό Ιταλο-γερμανική κατοχή.
Ο πρώτος επίσημος εορτασμός έγινε στις 28 Οκτωβρίου του1944 οπότε έγινε και η πρώτη παρέλαση παρουσία του τότε Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου. Από τότε ο εορτασμός επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο.
Τελικά συνειδητοποίησα ότι δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία το πότε γιορτάζουμε την Εθνική μας Επέτειο, αλλά το τι γιορτάζουμε…
Ζήτω η 28η Οκτωβρίου!

Εσείς τι λέτε;

Σεξουαλικά σκάνδαλα εν μέσω κρίσεων...
Είναι πλέον παρατηρημένο ότι όποτε παρουσιάζονται σοβαρές αρρυθμίες,
κάποιες άλλες “κρίσεις” έρχονται στην επικαιρότητα με “βήμα ταχύ” να τις επισκιάσουν.
Άπειρα τα παραδείγματα στη ροή της ιστορίας…
Την ημέρα του μεγάλου κραχ των χρηματιστηρίων, στις 29 Οκτωβρίου 1929, “καυτά” δημοσιεύματα στις εφημερίδες μιλούσαν για το σκάνδαλο που είχε ξεσπάσει με το σύμβολο του σεξ Κλάρα Μπάου, η οποία είχε μπλεχτεί σε πολλές ερωτικές συμπεριφορές και κατηγορήθηκε   από το δικαστήριο ότι είχε κάνει σεξ ακόμη και με ζώα! Τα έντυπα της εποχής έγιναν ανάρπαστα και το σοκ του κραχ κάπως απαλύνθηκε…
Όταν ξέσπασε η πετρελαϊκή κρίση το 1973 και το βαρέλι ανέβηκε από 3 σε 36 δολάρια, με αποτέλεσμα να ταρακουνηθούν οι παγκόσμιες αγορές, έλαβε χώρα ένα από τα μεγαλύτερα σεξουαλικά σκάνδαλα όλων των εποχών στον αθλητικό χώρο και στις τάξεις της διασημότερης ομάδας μπέιζμπολ του κόσμου των Yankees.
Οι συμπαίκτες Γριτζ Πέτερσον και Μάικ Κέκιτς για να ξυπνήσουν την ερωτική τους διάθεση  αντάλλαξαν συζύγους. Ο κόσμος ήταν τόσο πολύ απορροφημένος από την υπόθεση ανταλλαγής παρτενέρ ώστε ξέχασε τα πετροδολάρια… Οι οπαδοί των Yankees το φέρουν βαρέως μέχρι σήμερα…
Τον Οκτώβριο του 1987 σημειώθηκε η μεγαλύτερη πτώση στην αγορά μετοχών μετά το κραχ του 1929, χάνοντας το 10% της αξίας τους. Την ίδια περίοδο πρώτο θέμα  στα ταμπλόιντ ήταν η δήλωση - βόμβα του Μάικλ Τζάκσον όταν αποκάλυψε ότι του άρεσε να κοιμάται με ανήλικα αγόρια. Η εικόνα του σουπερ σταρ δέχτηκε ισχυρό πλήγμα και ελάχιστοι μιλούσαν πλέον για την πτώση των μετοχών…
Λίγα χρόνια αργότερα προκλήθηκε πάλι σημαντική πτώση στα χρηματιστήρια και στις τιμές των ανθηρών μέχρι τότε οικοδομικών επιχειρήσεων. Στα Βαλκάνια, εξ άλλου, η Βοσνία μαινόταν με σφοδρές πολεμικές συγκρούσεις σε όλα τα μέτωπα. Ολόκληρη η υφήλιος, την άσχημη εκείνη περίοδο, συζητούσε για το διασημότερο ροζ σκάνδαλο της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής με πρωταγωνιστή τον πλανητάρχη Μπιλ Κλίντον και την υπάλληλο του Λευκού Οίκου Μόνικα Λεβίνσκι…
Το 1962, την εποχή της μεγάλης κρίσης των πυραύλων της Κούβας, που έφερε τις δύο υπερδυνάμεις πολύ κοντά σε έναν πυρηνικό πόλεμο, δύο σεξουαλικά σκάνδαλα ήρθαν να “κλέψουν” την παράσταση. Ο ερωτικός δεσμός που διατηρούσε η Μέριλιν Μονρόε με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζον Κέννεντι και τον αδελφό του Ρόμπερτ και το ροζ πολιτικό σκάνδαλο στο οποίο ήταν αναμεμειγμένοι ο Βρετανός υπουργός πολέμου Τζον Προφούμο και το μοντέλο Κριστίνα Κέλερ που παραλίγο να έριχνε την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου...
Η ιστορία ωστόσο επαναλαμβάνεται και στις ημέρες μας. Ενόψει σοβαρών πολιτικοοικονομικών κρίσεων, καταστροφικών συγκρούσεων και πολέμων, βιβλικών οικολογικών καταστροφών και με ορατή την απειλή ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου, τα σεξουαλικά σκάνδαλα για άλλη μία φορά παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην καθημερινή μας ζωή.
Σε πρώτο πλάνο, οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις στο Χόλυγουντ για τον διάσημο 65χρονο παραγωγό Χάρβει Γουάινστάιν, ο οποίος κατηγορείται πως έχει βιάσει ή παρενοχλήσει σεξουαλικά δεκάδες γυναίκες του χώρου...
Σεξουαλικά σκάνδαλα εν μέσω βαθιών κρίσεων. Απλή σύμπτωση ή εσκεμμένη προσπάθεια μεταστροφής της προσοχής της κοινής γνώμης μακριά από τα μείζονα προβλήματα;
Πολύ αμφιβάλλω αν θα το μάθουμε ποτέ… 

Εσείς τι λέτε;

Ραδιομαραθώνιος "Αγάπη" 


Άνοιξ’ την καρδιά σου εγώ είμαι εδώ
Στα προβλήματά σου για να σου σταθώ
Στη νυχτιά, στο σκοτάδι, θα’ μαι φώς και σημάδι
Θα’ ρθω να σε βρω.
Θα σου πω μη φοβάσαι και μονάχος δεν θα’ σαι
Σ’ αγαπώ…
Στέφανος Βαρελάς


Με το σύνθημα αγάπης  “Άνοιξ’ την καρδιά σου” ο Φιλανθρωπικός Οργανισμός Ελληνίδων Κυριών και ο Ραδιοσταθμός CFMB συνδιοργανώνουν αυτό το Σάββατο 14  Οκτωβρίου 2017 τον 48ο “Ραδιομαραθώνιο της Αγάπης” με στόχο την οικονομική ενίσχυση των πασχόντων συμπαροίκων μας.
Πρόκειται για μια εκδήλωση συνένωσης δυνάμεων για ένα ευγενικό ανθρωπιστικό σκοπό. Μια εκδήλωση προσφοράς, ανθρωπιάς κι’ ελπίδας που ενημερώνει και ευαισθητοποιεί παράλληλα για τα θέματα των οικογενειών που βιώνουν δυσκολίες.  
Από το 1922 ο Φιλανθρωπικός Οργανισμός Ελληνίδων Κυριών προσφέρει το φιλανθρωπικό του έργο σε ελληνικές οικογένειες με χαμηλό εισόδημα, δίνοντας χρηματική και ηθική υποστήριξη καθώς και ελπίδα για καλύτερες μέρες.
Ο “Ραδιομαραθώνιος της Αγάπης” δεν είναι “ένας ακόμη έρανος”, αλλά υπηρετεί πολύ μεγαλύτερες αξίες. Tης αγάπης, της ανθρωπιάς και της στήριξης...
Όλες οι οικογένειες, έχουν το δικαίωμα της αγάπης, συμπόνιας και προστασίας. Αυτό το δικαίωμα υπερασπίζοντα οι ακούραστες εθελόντριες του ΦΟΕΚ επί 95 ολόκληρα χρόνια. 
Το Σάββατο μας δίνεται για άλλη μία φορά η ευκαιρία να εκφράσουμε την αγάπη μας, υλικά και ηθικά, το ενδιαφέρον και τη συμπαράστασή μας στους φτωχούς συνανθρώπους μας. Η ημέρα αυτή είναι αφιερωμένη με ζήλο σ’ αυτά τα άτομα, γεγονός που πραγματικά μας τιμά ως κοινωνία και τον καθένα μας ξεχωριστά.
Ο “Ραδιομαραθώνιος της Αγάπης” όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να είναι υπόθεση μιας ημέρας. Οι ανάγκες, δυστυχώς, για τους πάσχοντες συνανθρώπους μας είναι μόνιμες. 
Ακόμη, η οικονομική κρίση στην Ελλάδα είχε σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί δραματικά ο αριθμός των παλιννοστούντων και των νέων ελλήνων μεταναστών τα τελευταία χρόνια  και ο Φιλανθρωπικός Οργανισμός Ελληνίδων Κυριών πραγματικά μεριμνά γι αυτούς τους ανθρώπους στα πρώτα δύσκολα βήματά τους στο νέο τους ξεκίνημα στη νέα τους πατρίδα.
Ας μην τους απογοητεύσουμε. Ας σταθούμε και φέτος κοντά τους. Η πιο μικρή προσφορά είναι μεγάλη. Η ικανοποίηση άλλωστε του να δίνεις είναι πράγματι απερίγραπτη…
Το Σάββατο 14 Οκτωβρίου 2017από τις 10:00 έως τις14:00 μπορείτε να δώσετε την προσφορά σας δια τηλεφώνου στο (514) 483-2600 ή προσωπικά στους Ιερούς Ναούς Αγίου Νικολάου (Laval), Αρχαγγέλων (VSL), Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Park-Ex), Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού (South Shore), Αγίου Διονυσίου (LaSalle) και Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης (West Island).
Ανοίξτε την καρδιά σας και προσφέρετε απλόχερα στους πάσχοντες συνανθρώπους μας.
Μη ξεχνάτε, η γενναιοδωρία, όπως και η αγάπη, πάντα αντέχει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει

Εσείς τι λέτε;

Ανώφελες και επιζήμιες αντιπαραθέσεις…
Οι επικείμενες εκλογές του Ελληνικού Κογκρέσου του Κεμπέκ μου δίνουν το έναυσμα να διατυπώσω ορισμένες σκέψεις για τον διαδραματιζόμενο ρόλο και την πορεία που - κατά τη γνώμη μου – θα πρέπει ν’ ακολουθούν οι οργανισμοί των μακροπρόθεσμων προοπτικών. 
Η ανάγκη δημιουργίας του τοπικού Κογκρέσου ήταν το αποτέλεσμα της εθνικιστικής πολιτικής της, προ ετών, αυτονομιστικής κυβέρνησης, πολιτική που σκόπευε στην προστασία της Γαλλικής ταυτότητας και γλώσσας. 
Οι νέες διατάξεις προκάλεσαν έντονες ανησυχίες στις παραδοσιακά “αγγλόφωνες” πολιτισμικές μειονότητες, όπως θεωρείτο και η δική μας.    
Οι σχετικές ενέργειες του ΕΚΚ, παρότι δεν καρποφόρησαν, αφύπνισαν τους ανά τον Καναδά ομογενείς με αποτέλεσμα να συσταθούν τοπικά Κογκρέσα στις μεγάλες επαρχίες και να δημιουργηθεί το Εθνικό Κογκρέσο.
Δεν άργησε να συσταθεί και ο συνασπισμός των τριών μεγάλων Κογκρέσων (Ελληνικού, Ιταλικού, Εβραϊκού) για την αντιμετώπιση των κοινών ζωτικών προβλημάτων της εποχής.
Τα τρία Κογκρέσα, συνεργαζόμενα αρμονικά, κατάφεραν να “τρενάρουν” ορισμένα κυβερνητικά νομοσχέδια τα οποία, σύμφωνα με τις αντιλήψεις της εποχής, θα είχαν αρνητικές επιπτώσεις στις μη γαλλόφωνες μειονότητες. Δυστυχώς, ο βίος του συνασπισμού ήταν βραχύς.                   
Εν τω μεταξύ, Εθνικό και Επαρχιακά Κογκρέσα σημείωσαν αξιόλογες επιτυχίες, στα εθνικά μας κυρίως θέματα (Κυπριακό, Μακεδονικό, κ.α.), πιέζοντας τις ομοσπονδιακές κυβερνήσεις να αναθεωρήσουν - έστω και προσωρινά - την εξωτερική  τους πολιτική. Το Κοινοτικό Κέντρο έσφυζε κυριολεκτικά από ζωή με ημερίδες και κατατοπιστικές διαλέξεις, κοινωνικού και εθνικού περιεχομένου, παρουσία εκπροσώπων όλων των πολιτικών κομμάτων. Το ελληνικό λόμπι έκανε τα πρώτα του νηπιακά βήματα…
Με τις από κοινού σοβαρές ενέργειες, εξ άλλου, εκατομμύρια ομογενειακά δολάρια εστάλησαν στην πατρίδα για την ανακούφιση των πληγέντων συμπατριωτών μας από τις φυσικές καταστροφές (σεισμοί, πυρκαγιές, κλπ). Ήταν οι “χρυσές ημέρες” της αμοιβαίας συνεργασίας και συναδελφοσύνης.
Το σκηνικό όμως δεν άργησε να μετατραπεί. Η αλλαγή σκυτάλης στις ηγεσίες έμελλε
ν’ αλλάξει εντελώς την πορεία των οργανισμών. Τα Κογκρέσα άρχισαν να διαφοροποιούν τον αντικειμενικό τους ρόλο και δεν άργησαν να εξελιχθούν σε   οργανισμούς προσωπικών στόχων, με αποτέλεσμα να αλλοιωθεί η ταυτότητα και ο εθνικός τους χαρακτήρας. Η τακτική αυτή, οδήγησε σταδιακά στην αναπόφευκτη συρρίκνωσή τους… 
Τη θέση της σύμπνοιας και της συμπόρευσης πήρε η αντιπαλότητα. Οι λεκτικοί διαξιφισμοί και το απαράδεκτο λεξιλόγιο στα δημοσιευμένα “δελτία τύπου” αντικατοπτρίζουν τη σημερινή θλιβερή πραγματικότητα και το αρνητικό πνεύμα που επικρατεί στους “πρωτοβάθμιους” οργανισμούς μας. Η γέφυρα της επικοινωνίας έχει πλέον χαθεί... Η κατανομή ευθυνών στο παρόν στάδιο δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία.
Οι ανώφελες και επιζήμιες αντιπαραθέσεις δεν μπορούν παρά να οδηγήσουν τους ήδη συρρικνωμένους οργανισμούς μας σε πλήρη εξαφάνιση.
Η ελπίδα ενός καλύτερου αύριο εναπόκειται πλέον και πλήρως στη νέα γενιά... 
      

Εσείς τι λέτε;

“Επιδημία” πτωχεύσεων στις επιχειρήσεις…
Μετά την κολοσσιαία εταιρία λιανικού εμπορίου Roebuck & Company, γνωστή ως Sears, άλλη μία τεράστια αλυσίδα εμπορικών καταστημάτων, η Toys “R” Us, ζήτησε δικαστική προστασία από τους πιστωτές για να μην κηρυχτεί σε πτώχευση. 
Το 2017 αναμφισβήτητα θεωρείται η χρονιά με τις περισσότερες πτωχεύσεις και το κλείσιμο υπερκαταστημάτων στην βόρεια Αμερική. Μερικά γνωστά καταστήματα που έβαλαν ήδη λουκέτο η μείωσαν δραστικά την δραστηριότητά τους είναι:  
K-Mart, Future Shop, Target, Guess, Chapters/Indigo, Gap, Mexx, Radio Shack, J.C. Penney, Staples, Payless κ.α. Εξ άλλου, δεκάδες χιλιάδες άλλες λιγότερο γνωστές εμπορικές επιχειρήσεις εξαφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια.
Μία από τις βασικότερες αιτίες βέβαια είναι το ηλεκτρονικό εμπόριο ή όπως είναι ευρύτερα γνωστό ως e-commerce. Το εμπόριο δηλαδή παροχής αγαθών και υπηρεσιών που πραγματοποιείται εξ αποστάσεως με ηλεκτρονικά μέσα χωρίς να καθίσταται αναγκαία η φυσική παρουσία των ενδιαφερομένων μερών, δηλαδή του πωλητή - αγοραστή.
Ο σχετικά νέος αυτός τρόπος συναλλαγής πάντως παρουσιάζει αρκετά πλεονεκτήματα και μαζί αμέτρητα μειονεκτήματα. Σημαντικά πλεονεκτήματα είναι πώς τα ηλεκτρονικά καταστήματα είναι ανοιχτά 24 ώρες το 24ωρο, το κόστος των προϊόντων που πωλούνται μέσω διαδικτύου είναι κατά γενικό κανόνα πολύ χαμηλότερο από τις τιμές του εμπορίου και γενικά απαιτεί πολύ λιγότερο υπαλληλικό προσωπικό.
Η αγορά εξ άλλου είναι παγκόσμια, η συναλλαγή ακόμη είναι γρήγορη και άμεση.
Κάθε εταιρία που έχει ηλεκτρονική παρουσία μπορεί να διευρύνει τον κύκλο εργασιών της επεκτείνοντας τα γεωγραφικά όρια των συναλλαγών της που σημαίνει πως κάθε επιχείρηση που διαθέτει προϊόντα online μπορεί και αποκτά πελάτες σε περιοχές που βρίσκονται μακριά από την έδρα της. 
Παρόλα όμως τα όποια πλεονεκτήματα, όλο και περισσότεροι καταναλωτές διατυπώνουν έντονο προβληματισμό τόσο για την ποιότητα των ειδών, την εγγύηση και βέβαια την ασφάλειά και ησυχία τους δεδομένου ότι υποχρεούνται να δώσουν προσωπικά στοιχεία και πληροφορίες με αποτέλεσμα να γίνονται εύκολος στόχος άλλων παρεμφερών e-επιχειρήσεων που την επόμενη κιόλας αρχίζουν να βομβαρδίζονται με ατέλειωτες e-προσφορές.
Πολλοί καταναλωτές  ακόμα δεν εμπιστεύονται για τις συναλλαγές τους το internet και κυρίως διστάζουν να αποστείλουν τον αριθμό της πιστωτικής τους κάρτας. Το ηλεκτρονικό εμπόριο ελλοχεύει κινδύνους για τον ανυποψίαστο χρήστη. Πολλά θέματα άλλωστε που σχετίζονται με εθνικούς και διεθνείς νόμους και κανονισμούς παραμένουν ανεπίλυτα. Η εργασία στο ηλεκτρονικό εμπόριο είναι πιθανό να μην προστατεύεται όπως συμβαίνει με την παραδοσιακή απασχόληση που ρυθμίζεται από την εργατική νομοθεσία και τις συλλογικές συμβάσεις καθώς δεν είναι εφικτό να ελέγχονται οι εργαζόμενοι όταν δεν θα υπάρχει η φυσική παρουσία τους. Ορισμένα είδη e-επιχειρήσεων, όπως για παράδειγμα ενδύματα, τρόφιμα, κοσμήματα, κ.α. είναι σχεδόν αδύνατον, προς το παρών τουλάχιστον, να ελεγχθούν επαρκώς για την ποιότητα που προσφέρουν.
Γεγονός είναι πως το ηλεκτρονικό εμπόριο άρχισε να δημιουργεί σοβαρά προβλήματα βιωσιμότητας σε πολλές εμπορικές επιχειρήσεις, όπως προανέφερα. Εκλείπει έτσι σταδιακά η παραδοσιακή μορφή πώλησης σε καταστήματα και παρατηρούνται μαζικές απολύσεις εργαζομένων. 
Οι αρνητικές επιπτώσεις του ηλεκτρονικού εμπορίου στην οικονομία άρχισαν ήδη να γίνονται ορατές. Το κλείσιμο των καταστημάτων σημαίνει απώλεια κρατικών εσόδων που απέφερε η φορολογία, πτώση της αξίας των κενών κτιρίων, μείωση του προσωπικού συντήρησής (ηλεκτρολόγων, υδραυλικών, καθαριστών) κλπ.
Το σοβαρότερο βέβαια πρόβλημα είναι η αύξηση των άνεργων καταναλωτών, οι οποίοι ουσιαστικά κινούν την οικονομία...