Στηρίζουμε τα σχολεία μας...

Έχει γίνει πλέον συνείδηση σε όλους πως για να συνεχίσουν να υπάρχουν τα ελληνικά σχολεία χρειάζονται την υποστήριξη μας. Μια σύντομη ιστορική αναδρομή δείχνει καθαρά τις επίπονες προσπάθειες των πρωτοπόρων, εκείνων που έβαλαν τα θεμέλια και ύψωσαν το εκπαιδευτικό οικοδόμημα τούτης της παροικίας. Ένα οικοδόμημα που με πάση θυσία πρέπει να διατηρήσουμε. Το 1909 άρχισε να λειτουργεί στο Μόντρεαλ το πρώτο ελληνικό σχολείο «Πλάτων» που το 1910 οργανώθηκε σε κανονικό ημερήσιο σχολείο, το πρώτο στο είδος του στην Βόρεια Αμερική. Το 1925 μια ομάδα εθελοντών της ΕΚΜ αγόρασε την εκκλησία της Αγίας Τριάδος και ίδρυσε δεύτερο σχολείο, το «Αγγλο-Ελληνικό Σωκράτης», το οποίο ακολούθησε το πρόγραμμα διδασκαλίας του Προτεσταντικού Σχολικού Συστήματος και η ελληνική γλώσσα και κουλτούρα διδάσκονταν επιπλέον των αγγλικών και γαλλικών μαθημάτων. Όμως, η οικονομική κρίση της εποχής ανάγκασε τους έλληνες να συσπειρωθούν σε μία εκκλησία, την Αγία Τριάδα και να ενώσουν το σχολείο «Πλάτων» με το σχολείο «Σωκράτης» το 1931. Παρά τα οικονομικά προβλήματα, τα μέλη της Κοινότητας κατάφεραν να κρατήσουν το σχολείο και να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960 νέοι μετανάστες έφθαναν κατά χιλιάδες και συνέχεια αυξανόταν ο αριθμός των μαθητών. Το 1970 άλλαξε το όνομα σε «Δημοτικό Σχολείο Σωκράτης» και το 1972 η Κοινότητα υιοθέτησε το γαλλικό σύστημα εκπαίδευσης, αποκτώντας έτσι το δικαίωμα κρατικών επιχορηγήσεων. Το 1978 υπογράφτηκε συμφωνία με το Καθολικό Σύστημα CECM, εξασφαλίζοντας καλύτερα εκπαιδευτικά εφόδια, ενώ η οικονομική υποστήριξη της κυβέρνησης του Κεμπέκ βοήθησε το σχολείο να αναπτυχθεί και να επεκταθεί. Λίγα χρόνια αργότερα άρχισε να λειτουργεί και το ημερήσιο σχολείο «Δημοσθένης» στο Λαβάλ. Χιλιάδες ελληνόπουλα απεφοίτησαν από τα ελληνικά μας σχολεία και τα περισσότερα διέπρεψαν σε όλους τους τομείς της Καναδικής κοινωνίας και όχι μόνο. Τα σχολεία μας σήμερα θεωρούνται «μοντέλο» και παράδειγμα προς μίμηση. Η σωστή όμως λειτουργία, ανάπτυξη και μακροζωία τους - κυρίως μετά τις κυβερνητικές περικοπές - εξαρτάται από μας και μόνο. Η Επιτροπή Εράνου «Μεταμόρφωση 200», των Σχολείων «Σωκράτης», «Δημοσθένης», «Αριστοτέλης», «Πλάτων-Όμηρος» και «Άγιος Νικόλαος», που εν τω μεταξύ πλαισιώθηκε με αξιόλογα στελέχη της νέας γενιάς, ζητά για άλλη μία φορά από την παροικία να δείξει και έμπρακτα την αγάπη και υποστήριξή της ώστε να συνεχιστεί η ανοδική πορεία και περαιτέρω ανάπτυξη των ελληνικών μας σχολείων. Η έναρξη της ερανικής εκστρατείας «Στηρίζω τα σχολεία μας», με επίτιμο πρόεδρο τον συμπάροικο Ιωάννη Μούκα, γίνεται το ερχόμενο Σάββατο 29 Μαΐου, 2021με οκτάωρο Ραδιοέρανο, ο οποίος θα φιλοξενηθεί από τους τρείς τοπικούς ελληνικούς ραδιοσταθμούς. Τον CFMB 1280 AM, το Radio Centreville 102.3 FM και τους Ακρίτες Μόντρεαλ 1610 AM. Συμμετέχουν δυναμικά οι τοπικές εφημερίδες «Ελληνοκαναδικό Βήμα» «Ελληνοκαναδικά Νέα», και «Χρονικά». Στόχος για το 2021 είναι η συγκέντρωση $600.000. Ας προσπαθήσουμε να τον επιτύχουμε, η καλύτερα... να τον ξεπεράσουμε. Όλοι μαζί μπορούμε

Τιμή και δόξα στους ήρωες της Μάχης της Κρήτης

Ο Μάιος είναι ο μήνας των συγκλονιστικών γεγονότων. Η Αιματηρή Πρωτομαγιά, η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, η Άλωση της Πόλης και βέβαια η Μάχη της Κρήτης… Η Μάχη της Κρήτης, το πιο πρόσφατο ιστορικό γεγονός, ξεκίνησε στις 20 Μαΐου1941. Πρόκειται για μία μάχη ενός υπερήφανου λαού απέναντι σε έναν αδίστακτο κατακτητή, που εξαπέλυσε την εκδικητική του μανία με θηριωδίες που ακόμα και σήμερα περιμένουν τη Θεία Δίκη. Η Μάχη της Κρήτης, που δεν τελείωσε με την κατάκτηση του νησιού από τους Γερμανούς αλλά συνεχίστηκε σε πόλεις και χωριά, σε βουνά και θάλασσες, από τους αντάρτες που δεν σταμάτησαν ούτε λεπτό να πολεμούν τους ναζί. Μια εποποιία, στην οποία υποκλίθηκε και συνεχίζει να υποκλίνεται ολόκληρος ο κόσμος, καταγράφηκε με το ανεξίτηλο αιματοβαμμένο μελάνι. Ένα γεγονός κομβικής σημασίας για την εξέλιξη και έκβαση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς κατέδειξε τον ηρωισμό των Κρητικών, που χωρίς κανένα ουσιαστικό αμυντικό μέσο κατάφεραν να αναμετρηθούν με την ισχυρότερη πολεμική μηχανή της εποχής, εκείνη της ναζιστικής Γερμανίας, να κατατροπώσουν τη στρατιωτική ελίτ των αλεξιπτωτιστών και σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς να αναγκάσουν τον Χίτλερ να αλλάξει τα σχέδιά του απέναντι στον βασικό στόχο του, που ήταν η Ρωσία. Η Μάχη της Κρήτης δεν ήταν ένα απλό περιστατικό στην ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά εκείνο που κατέδειξε τη δύναμη της κρητικής ψυχής, το μεγαλείο της και έδωσε ορισμό στην αντίσταση με βαρύ τίμημα για ολόκληρο το νησί. Η Μάχη της Κρήτης συγκλόνισε, συγκίνησε, αναθάρρησε τον κόσμο που μάχονταν τις δυνάμεις του Άξονα και έκανε τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της εποχής να υμνήσουν την αντίσταση των Κρητικών και τη σημασία εκείνης της γιγαντομαχίας. Σήμερα, ογδόντα χρόνια από την έναρξη της Μάχης της Κρήτης και το μήνυμα παραμένει: Δεν ξεχνάμε! Δεν τους ξεχνάμε! Δεν ξεχνάμε το αποτρόπαιο πρόσωπο του ολοκληρωτισμού, όποια μορφή κι αν παίρνει ιστορικά. Δεν το ξεχνάμε γιατί προκαλεί πόνο και δυστυχία. Πόλεμο και καταστροφή. Δεν ξεχνάμε εκείνους που στάθηκαν με θάρρος απέναντι σε αυτό το πρόσωπο. Που αντιστάθηκαν με αυταπάρνηση για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι και να δημιουργούμε εν ειρήνη. Δεν ξεχνάμε τους παππούδες - κάποιοι βρίσκονται ακόμη στη ζωή - που ανέτρεψαν όλα τα προγνωστικά. Που αντιστάθηκαν στη ναζιστική πολεμική μηχανή και ανέτρεψαν τα επεκτατικά σχέδια του Χίτλερ. Αν και έχουν περάσει οκτώ δεκαετίες, η διεξαγωγή και η έκβασή της εξακολουθούν να διδάσκουν τους ιστορικούς και στρατιωτικούς μελετητές. Ο αγώνας στη Μάχη της Κρήτης κράτησε 10 ημέρες. Οι γερμανικές δυνάμεις επικράτησαν παρά τη γενναιότητα με την οποία πολέμησαν οι ελληνικές δυνάμεις του νησιού και την με κάθε μέσο αντίσταση του ηρωικού Κρητικού λαού, του οποίου το θάρρος, η τόλμη, η γενναιότητα και το πνεύμα αυτοθυσίας υπήρξαν ανυπέρβλητα. Τιμή και δόξα στους ήρωες της Μάχης της Κρήτης…

Μιά επιβεβλημένη αναγνώριση...

Πολλές γενοκτονίες γνώρισε ο εικοστός αιώνας και η Μικρασιατική γη τις χειρότερες από αυτές. Ας θυμηθούμε τούτες τις μέρες την ιστορική πλέον τοποθέτηση του σφαγέα Μπεχαεντίν Σακίρ το 1915: «Τα έθνη που απόμειναν από παλιά στην αυτοκρατορία μας μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα που πρέπει να ξεριζωθούν. Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική δύναμη και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται… Και αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πειθώ. Άρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί βία…» Η αρχή έγινε με τους Αρμένιους. Η συστηματική προσπάθεια της εξόντωσής τους έχει μείνει στην ιστορία ως η πρώτη προσπάθεια αναζήτησης μιας τεχνικής της γενοκτονίας, το μόνο αξιοσημείωτο εξαγώγιμο προϊόν του Κεμαλισμού. Την εφάρμοσαν οι Γερμανοί επί των Εβραίων, την εφάρμοσαν οι Κεμαλιστές στον Πόντο, στην Μικτά Ασία, στην Πόλη, στην Κύπρο, στο Κουρδιστάν... Μετά την αναγνώριση της γενοκτονίας του Ποντιακού ελληνισμού από την Βουλή των Ελλήνων, η ανάγκη για τη διεθνή αναγνώρισή της είναι πλέον επιτακτική και αποτελεί ουσιαστικά μια προοδευτική πολιτική πράξη που αποσκοπεί στη διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων, ενώ ταυτόχρονα συνεισφέρει ενεργά στην ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή. Διότι αν είχαμε εγκαίρως διεκδικήσει πολιτικά την καταδίκη της Γενοκτονίας, όπως σωστά έπραξαν οι Εβραίοι, είναι σίγουρο ότι δεν θα είχαμε τα τραγικά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, τις απελάσεις του 1964, την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο το 1974... Δεν θα είχαμε τις συνεχιζόμενες απαράδεκτες προκλήσεις και διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και τη Θράκη... Θα πρέπει επιτέλους να κατατεθούν συγκεκριμένες προτάσεις για τον τρόπο προώθησης της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας του Ποντιακού ελληνισμού και θα πρέπει να ενταθούν οι προσπάθειες που γίνονται προς αυτό το σκοπό. Ειδικότερα τώρα που το θέμα ήρθε ξανά στην επικαιρότητα με αφορμή την επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν ότι οι σφαγές του 1915 των Αρμενίων από το οθωμανικό καθεστώς συνιστούν Γενοκτονία. Με πρωτοβουλία του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, ως γνωστόν, 13 πόλεις μέχρι στιγμής προέβησαν στην αναγνώριση, μεταξύ των οποίων οι μεγαλουπόλεις Τορόντο, Οττάβα, Βανκούβερ, Μόντρεαλ, Λαβάλ, κ.α., ενώ συνεχίζονται οι προσπάθειες προς την Καναδική Γερουσία μέσω του ελληνικής καταγωγής γερουσιαστή Λεωνίδα Χουσάκου. Ο Σύλλογος Ποντίων Μόντρεαλ «Ο Εύξεινος Πόντος», όπως κάθε χρόνο, θα τιμήσει την επέτειο της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης με την κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, ενώ η Αδελφότητα Ποντίων Τορόντο «Παναγία Σουμελά», στο Μνημείο των πεσόντων. Σχεδόν σε όλο τον πλανήτη οι άνθρωποι διώκονται, αποβάλλονται ή σκοτώνονται λόγω της φυλής, της θρησκείας, του φύλου ή της πολιτικής τους ένταξης. Παρά τη ρητορική η διεθνής κοινότητα κλείνει τα μάτια της ή δεν πράττει τίποτα. Με τη διεθνή αναγνώριση μπορούμε να μην επιτρέψουμε άλλες γενοκτονίες, άλλες κτηνωδίες...

Ημέρα ευγνωμοσύνης και τιμής

Γιορτή της Μητέρας. Μέρα εορτασμού της μητρότητας και ευχαριστιών προς τη μητέρα, με αρχαιοελληνική προέλευση… Ήταν Γιορτή της άνοιξης όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της η Ρέα η σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία και θεά της γονιμότητας. Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, συναντάμε τη Γιορτή της Μητέρας ως γιορτή αφιερωμένη στη Θεά Κυβέλη που γινόταν κάθε Μάρτιο. Στη συνέχεια φτάνουμε στην Αγγλία του 15ου - 16ου αιώνα μ.Χ., όπου γιορταζόταν η «Mothering Sunday», δηλαδή η «Κυριακή της Μητέρας» την 4η Κυριακή της Σαρακοστής και ήταν αφιερωμένη στις μητέρες. Εκείνη τη ημέρα όλοι οι υπηρέτες έπαιρναν από το αφεντικό τους μία μέρα άδεια για να επισκεφτούν τα σπίτια τους και να περάσουν την ημέρα τους μαζί με τις μητέρες τους. Με τα χρόνια και καθώς ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην Ευρώπη η Γιορτή μεταβλήθηκε προς τιμή της «Μητέρας Εκκλησίας» αλλά με τον καιρό οι δύο έννοιες συγχωνεύτηκαν. Έτσι ο κόσμος τιμούσε ταυτόχρονα τη μητέρα και την εκκλησία. Παραδοσιακά δώρα όπως τα λουλούδια, τα φυτά και τα γλυκίσματα προσφέρονταν στη «Μητέρα Εκκλησία». Στις ΗΠΑ, στις αρχές του 20ου αιώνα, η δασκάλα Άννα Τζάρβιτς από τη Φιλαδέλφεια, αγωνίστηκε για την καθιέρωση της Γιορτής της Μητέρας, τη 2η Κυριακή του Μαΐου. Ήθελε να τιμήσει την μητέρα της που αγωνίστηκε για τη συμφιλίωση Νοτίων και Βορείων Αμερικανών μετά τη λήξη του Αμερικανικού Εμφυλίου πολέμου το 1864. Έτσι, ξεκίνησε το 1907 εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή που να τιμά τη μητέρα. Οι αγώνες της Άννας Τζάρβιτς δικαιώθηκαν το 1914 όταν το Αμερικανικό Κογκρέσο καθιέρωσε την Επίσημη Εθνική Γιορτή της Μητέρας. Ωστόσο, τα χρόνια πέρασαν και η Γιορτή, όπως και πολλές άλλες, έγινε «θύμα» των εμπόρων που σύντομα ανακάλυψαν μια νέα πηγή εσόδων και έτσι τα πρώτα συμβολικά λουλούδια της γιορτής έγιναν γρήγορα ανθοδέσμες και γλάστρες ώστε σύντομα η Γιορτή της Μητέρας να καταστεί η εμπορικότερη για λουλούδια και φυτά. Πλέον στο 1920 η Jarvis από υπέρμαχος της Γιορτής άρχισε έναν έντονο αγώνα για να ακυρώσει την Ημέρα της Μητέρας και παρότρυνε τους πολίτες να μην αγοράζουν λουλούδια και άλλα δώρα τη συγκεκριμένη ημέρα. Η Ana Jarvis πέρασε τις τελευταίες ημέρες της σε ένα σανατόριο βουτηγμένη στα χρέη. Πέθανε στις 24 Νοεμβρίου 1948 χωρίς να μάθει ποτέ πως ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων για την παραμονή της στο ίδρυμα εξοφλήθηκε από μία ομάδα ανθοπωλών... Σύμφωνα με την Εθνική Ομοσπονδία Εμπορίου των ΗΠΑ, υπολογίζεται ότι φέτος θα ξοδευτούν σε λουλούδια και δώρα για τη Γιορτή, περίπου 24 δις δολάρια! Οι καναδοί αναμένεται να ξοδέψουν γύρω στα 2 δισεκατομμύρια! Θεωρείται η τρίτη πιο καταναλωτική Ημέρα, μετά τα Χριστούγεννα και τη Γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στις Μητέρες όλου του κόσμου...

'Ενα Πάσχα προσαρμοσμένο...

Φτάσαμε αισίως στο Πάσχα. Η λέξη «Πάσχα» σημαίνει το πέρασμα του Χριστού από τον θάνατο στη ζωή. Λέγεται και αλλιώς «Λαμπρή», ονομασία που προήλθε από τους αναστάσιμους κανόνες της εκκλησίας, οι οποίοι ονομάζουν «Λαμπροφόρο» την ημέρα του Πάσχα και συνιστούν στους πιστούς «Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί». Το Χριστιανικό Πάσχα ή κοινώς «Πασχαλιά» ή ελληνοπρεπώς «Λαμπρή», είναι η μεγαλύτερη γιορτή της Ορθοδοξίας. Το Πάσχα είναι κινητή γιορτή και γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας του Μαρτίου. Γιορτάζεται η Ανάσταση του Ιησού Χριστού, η οποία πιστεύεται ότι έγινε το 33 μ.Χ (αν και σε κανένα Ευαγγέλιο δεν προσδιορίζεται με ακρίβεια ο χρόνος της Ανάστασης). Πώς όμως προέκυψε η ονομασία Πάσχα; Το Πάσχα, στον Ιουδαϊσμό καθιερώθηκε ως ανάμνηση της Εξόδου, που ελευθέρωσε τους Εβραίους από την αιγυπτιακή δουλεία. Μεταγενέστερα υιοθετήθηκε ως εορτασμός από τους Χριστιανούς αναφορικά με τον θυσιαστικό θάνατο και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Η περίοδος του Χριστιανικού Πάσχα βέβαια αρχίζει τρεις εβδομάδες πριν από τη Μεγάλη Σαρακοστή, με την αρχή του Τριωδίου και τελειώνει με την Πεντηκοστή. Στη μακρά αυτή περίοδο προετοιμάζεται ο πιστός, με νηστεία και προσευχή, για να μπορέσει να παραστεί στο Θείο Δράμα. Βρισκόμαστε προ των πυλών της εορτής του Πάσχα, καθώς και τη χρονιά αυτή η μεγαλύτερη γιορτή για την ορθοδοξία μας, δυστυχώς δεν θα γιορταστεί όπως κάθε χρόνο αλλά όλοι θα είμαστε μάρτυρες μιας άκρως πρωτόγνωρης κατάστασης για τα ελληνικά δεδομένα με τις θείες λειτουργίες κατά την διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας να τελούνται πολύ νωρίτερα, λόγω των περιοριστικών μέτρων, παρουσία ελαχίστων πιστών και η Ανάσταση να μη σηκώνεται στην ώρα της, με αποτέλεσμα η καθιερωμένη αναμετάδοση της ακολουθίας από τον ραδιοσταθμό CFMB MONTREALνα είναι φέτος αδύνατη. Ο κορωνοϊός έχει επιβάλει ριζικές αλλαγές στις ελληνικές παραδόσεις με το κάθε νοικοκυριό να ετοιμάζεται να γιορτάσει το Πάσχα μέσα στο σπίτι, ακυρώνοντας όλες τις γνώριμες συναθροίσεις της οικογένειας γύρω από το πασχαλινό τραπέζι. Μπορεί να είναι λίγο διαφορετικά φέτος αλλά αυτό δεν συνεπάγεται ότι δεν θα νιώσουμε ότι έφτασε το Πάσχα. Εκεί που μπαίνει φρένο ολοκληρωτικά είναι τα ποικίλα έθιμα τα οποία για να πραγματοποιηθούν είναι αναγκαία η παρουσία του κόσμου. Μπορεί και η φετινή χρονιά να είναι διαφορετική από ότι περιμέναμε αλλά ας μην χάνουμε την ελπίδα σας, καθώς και φέτος θα λάβουμε το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης του Χριστού, ίσως με κάποιο ασυνήθιστο τρόπο για όλους εμάς. Γι ’αυτό τον λόγο λοιπόν ας ενώσουμε τις προσευχές μας ώστε να νικηθεί αυτός ο αόρατος εχθρός και την επόμενη χρονιά να είμαστε πάλι όλοι μαζί με τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Καλή Ανάσταση σε εσάς και τις οικογένειες σας με υγεία!

'Αξιοι 'Ελληνες

Ολοένα και περισσότεροι επιστήμονες βλέπουν τη μετανάστευση από την Ελλάδα ως μονόδρομο επιβίωσης. Ουσιαστικά, τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και των κρατικών δομών πλήττουν όχι μόνον τη νέα γενιά Ελλήνων επιστημόνων, η μετανάστευση των οποίων δυστυχώς πλέον δεν εκπλήσσει, αλλά και εκείνους που συνιστούν το πιο δυναμικό επιστημονικό κομμάτι μιας χώρας, καθώς συνδυάζουν την εμπειρία με τις προοπτικές. Βασικότεροι λόγοι μετανάστευσης παραμένουν η μειωμένη αξιοκρατία και η διαφθορά, ενώ οι τέσσερις στους δέκα δεν θεωρούν πιθανή την επιστροφή στην Ελλάδα. Υπολογίζεται ότι περίπου 500.000 Έλληνες έφυγαν από τη χώρα την τελευταία δεκαετία για να αναζητήσουν αλλού εργασία. Απαρτίζουν την ελίτ της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας, στελεχώνοντας κορυφαία πανεπιστήμια και ερευνητικές δομές του εξωτερικού. Στους τομείς τους είναι διακεκριμένα ονόματα, με σημαντικό έργο και μεγάλη συνεισφορά. Η διαδρομή τους αποκαλύπτει την ικανότητα του λαού, αυτό το έμψυχο εθνικό κεφάλαιο που συναντά τη διεθνή αναγνώριση. Κι όμως στη χώρα τους παραμένουν σχεδόν άγνωστοι. Δεν είναι διάσημοι επιστήμονες, παρά άνθρωποι ταγμένοι στο καθήκον τους που κάνουν τη μεγάλη διαφορά. Οι πρωτοποριακές εργασίες τους είναι σπουδαίες και με μεγάλη επιρροή στην παγκόσμια επιστήμη. Καταξιωμένοι ακαδημαϊκοί και ερευνητές, ζουν και αναπνέουν για τη γνώση και την προαγωγή της. Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Καναδά, εν τω μεταξύ, τιμά και εκφράζει την ευγνωμοσύνη της σε όλους τους επιστήμονες, ερευνητές και επαγγελματίες της ιατρικής και της δημόσιας κυρίως υγείας, οι οποίοι εργάζονται ακούραστα και με πολλές θυσίες, ώστε να νικηθεί ο κορωνοϊός. Ιδιαίτερα, η Ι. Αρχιεπισκοπή αποδίδει έπαινο σε πολλούς Έλληνες και Κύπριους Καναδούς επιστήμονες και εργαζόμενους στο χώρο της ιατρικής φροντίδας που αναπτύσσουν καινοτόμες λύσεις στη μάχη ενάντια στην πανδημία και που με αυτοθυσία, αγάπη και αφοσίωση υπηρετούν τους ασθενείς. Για παράδειγμα, οι γιατροί Ελευθέριος Διαμαντής και Ιωάννης Πρασσάς του Πανεπιστημίου Τορόντο και του Νοσοκομείου «Mount Sinai» ανέπτυξαν ένα νέο τέστ για τον Covid 19 το οποίο με ακρίβεια και ευκολία θα μπορούσε να αντιστρέψει τους «όρους του παιχνιδιού» ενάντια στη μάχη με τον ιό. Η επιστημονική εφευρετικότητα και ιατρική ευρηματικότητα των γιατρών Διαμαντή και Πρασσά οφείλει να αναγνωριστεί και να επαινεθεί ως προσπάθεια βοήθειας της κοινωνίας να επανέλθει στην κανονικότητά της. Η Ι. Αρχιεπισκοπή επίσης συγχαίρει όλους τους ελληνοκαναδούς γιατρούς, νοσοκόμους και ιατρικό προσωπικό που συνεχίζουν να υπηρετούν κοινότητες από άκρη σ’ άκρη του Καναδά για πάνω από ένα χρόνο από τότε που ξεκίνησε η πανδημία. Αποτελούν παράδειγμα χριστιανικής αγάπης ακολουθώντας τα βήματα των πολλών Αγίων Αναργύρων της Εκκλησίας που υπηρέτησαν και θεράπευσαν ασθενείς χωρίς προσωπικό κέρδος. «Καθώς πλησιάζουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα και τη χαρά της Ανάστασης, προσευχόμαστε και ελπίζουμε το φως της Ανάστασης του Χριστού να φωτίζει όλους τους επιστήμονες και εργαζόμενους στο χώρο της υγείας και να τους δίνει κουράγιο και στήριξη, ώστε να συνεχίζουν να υπηρετούν την ανθρωπότητα», αναφέρει η ανακοίνωση της Αρχιεπισκοπής.

Μετάλλιο αναγνώρισης

Με την ευκαιρία του εορτασμού των 200 χρόνων της Ελληνικής Επανάστασης (1821-2021) ο Βουλευτής της περιοχής Chomedey Guy Ouellette, τίμησε με το Μετάλλιο της Εθνοσυνέλευσης του Κεμπέκ τους υπευθύνους των Ελληνικών Προγραμμάτων του ραδιοσταθμού CFMB AM 1280 Μιχάλη, Σούλα και Γιώργο Τελλίδη, για την υποστήριξη και συνεισφορά τους στην κοινωνία του Κεμπέκ.

Πραξικοπήματα και επιπτώσεις...

Δεκάδες στρατιωτικά κινήματα/πραξικοπήματα έχουν καταγραφεί στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας. Κάποια από αυτά κράτησαν μόλις μερικές ώρες, κάποια άλλα μερικά χρόνια. Μόνο τον 20ο αιώνα τα πραξικοπήματα ήταν16. Επιπλέον τέσσερα είναι όσα καταγράφηκαν από την επανάσταση του 1821 μέχρι και το τέλος του 19ου αιώνα. Σας παραθέτουμε εν συντομία τα 16 «σημαντικότερα» Στρατιωτικά Κινήματα στην Ελληνική νεότερη ιστορία, που κατέληξαν είτε στην ανάληψη της εξουσίας, είτε στον διορισμό κυβερνώντων. 1. Το κίνημα του 1831, ανταρσία Ναυτικού κατά του Καποδίστρια, Πυρπόληση ναυστάθμου Πόρου. 2. 1831. Μετά τον θάνατο του Καποδίστρια ένοπλα σώματα επαναστατών απειλούν να εισβάλουν στο Ναύπλιο και να καθαιρέσουν τον νέο Κυβερνήτη Αυγουστίνο Καποδίστρια ο οποίος και παραιτείται. Η Γερουσία δραπετεύει στο Άστρος. 3. 3 Σεπτεμβρίου 1843, σύνταξη συντάγματος - Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου. 4. Έξωση του Όθωνα το 1862, στρατιωτική εξέγερση εναντίον του Όθωνα με αποτέλεσμα τη φυγή του και την αντικατάστασή του το 1864 από τον Γεώργιο Α'. 5. 15 Αυγούστου 1909, το Κίνημα στο Γουδί, του Στρατιωτικού Συνδέσμου στο Γουδί, κατά της κυβέρνησης του Δημήτριου Ράλλη, με αποτέλεσμα την έλευση του Βενιζέλου. 6. 17 Αυγούστου 1916, Το Κίνημα της Εθνικής Άμυνας, από τον Ελευθέριο Βενιζέλο στη Θεσσαλονίκη. 7. 11 Σεπτεμβρίου 1922, το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 από τους Νικόλαο Πλαστήρα, Στυλιανό Γονατά και Δημήτρη Φωκά. 8. 22 Οκτωβρίου 1923, το Κίνημα Λεοναρδόπουλου - Γαργαλίδη από τους Λεοναρδόπουλο , Γαργαλίδη και Ζήρα, αποτυχημένο. 9. 25 Ιουνίου 1925, το Κίνημα Πάγκαλου 25ης Ιουνίου 1925, ανάληψη της εξουσίας από τον Θεόδωρο Πάγκαλο. 10. 22 Αυγούστου 1926, το Κίνημα Κονδύλη 22ης Αυγούστου 1926 ανατροπή του Πάγκαλου από τον Γεώργιο Κονδύλη. 11. 6 Μαρτίου 1933, το Κίνημα Πλαστήρα 6ης Μαρτίου 1933 από τον Νικόλαο Πλαστήρα, αποτυχημένο. 12. 1 Μαρτίου 1935, το Κίνημα 1ης Μαρτίου 1935 από τον Νικόλαο Πλαστήρα και τον Ελευθέριο Βενιζέλο, αποτυχημένο. 13. 10 Οκτωβρίου 1935, το Κίνημα Κονδύλη 10ης Οκτωβρίου 1935 από τους Παπάγο, Ρέππα και Οικονόμου που έφερε πίσω τον Γεώργιο Β΄. 14. 28 Ιουλίου 1938,το Κίνημα του 1938,αποτυχημένο. 15. 31 Μαΐου 1951, το Κίνημα του ΙΔΕΑ, αποτυχημένο. 16. 21 Απριλίου 1967, το Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου από τη Χούντα των Συνταγματαρχών υπό τον Γεώργιο Παπαδόπουλο. 17. 13 Δεκεμβρίου 1967, το Αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου, αποτυχημένο Κίνημα του Βασιλιά Κωνσταντίνου Β' εναντίον της Χούντας. 18. 23 Μαΐου 1973, το Κίνημα του Ναυτικού 23ης Μαΐου 1973, Ανταρσία του Ναυτικού, αποτυχημένο. 19. 25 Νοεμβρίου 1973, το Κίνημα Ιωαννίδη, κίνημα από τον Δημήτριο Ιωαννίδη εναντίον του Γεωργίου Παπαδόπουλου. 20. 24 Φεβρουαρίου 1975, το Κίνημα της πιζάμας, αμφιλεγόμενο κίνημα εναντίον της κυβέρνησης Καραμανλή, αποτυχημένο. Η Κύπρος δεν αποτελεί εξαίρεση. Στις 15 Ιουλίου 1974, προδοτικό πραξικόπημα της Εθνικής Φρουράς ανέτρεψε τη νόμιμη κυβέρνηση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου με αποτέλεσμα την Τουρκική εισβολή και κατοχή του 36,2% του κυρίαρχου εδάφους…

Έγγραφα του Παναμά

Πέντε χρόνια συμπληρώθηκαν από την αποκάλυψη μιας από τις μεγαλύτερες διαρροές χρηματοοικονομικών δεδομένων στον κόσμο που σχετίζεται άμεσα με φορολογικές απαλλαγές πολιτικών, αθλητών, διασημοτήτων και εγκληματιών. Σε κάποιες χώρες το θέμα έχει αποσιωπηθεί ή κλείσει. Στον Καναδά, ο Οργανισμός Δημοσίων Εσόδων διαπίστωσε ότι λείπουν χρήματα σε τουλάχιστον 35 από τις εκατοντάδες καναδικές περιπτώσεις που ανέλυσε. Ο Οργανισμός δεν έχει προς το παρών καταθέσει ποινικές κατηγορίες εναντίον κανενός για φοροδιαφυγή, ωστόσο άλλες χώρες κατέθεσαν προτάσεις για καταδίκες ανακτώντας εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια σε φόρους με βάση τις πληροφορίες που υπάρχουν στα σχετικά έγγραφα του Παναμά. Τα εν λόγω έγγραφα είναι ένα σύνολο διαρροών περίπου 11.5 εκατομμυρίων εμπιστευτικών εγγράφων που παρέχουν λεπτομερείς πληροφορίες σε περισσότερες από 214.000 υπεράκτιες εταιρείες που αναφέρονται από τον πάροχο εταιρικών υπηρεσιών του Παναμά Mossack Fonseca. Τα έγγραφα δείχνουν πόσοι πλούσιοι ιδιώτες, συμπεριλαμβανομένων των δημοσίων λειτουργών, κρύβουν τα χρήματά τους από τον δημόσιο έλεγχο. Τη στιγμή της δημοσίευσης τα έγγραφα εντόπισαν πέντε αρχηγούς κρατών ή ηγέτες κυβερνήσεων από την Αργεντινή, την Ισλανδία, τη Σαουδική Αραβία, την Ουκρανία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα καθώς και κυβερνητικούς αξιωματούχους, στενούς συγγενείς και στενούς συνεργάτες των διαφόρων αρχηγών των κυβερνήσεων από σαράντα άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Βραζιλίας, Κίνας, Γαλλίας, Ινδίας, Μαλαισίας, Μεξικού, Πακιστάν, Περού, Ρουμανίας, Ρωσίας, Νότιας Αφρικής, Ισπανίας, Συρίας και του Ηνωμένου Βασιλείου. Σε ενημερωτικά σημειώματα για την προστασία προσωπικών δεδομένων που παρασχέθηκαν στα ειδησεογραφικά δίκτυα CBC και Radio Canada, o OEK εντόπισε περίπου 900 εμπλεκόμενους καναδούς και εταιρίες. Αρχική έρευνα διαπίστωσε ότι το 60%, περίπου 540 εξ’ αυτών, εκπλήρωσαν τις υποχρεώσεις φορολογικής δήλωσης, οπότε δεν δικαιολογούσαν έλεγχο. Από τις υπόλοιπες περιπτώσεις σχεδόν 200 έλεγχοι είχαν ολοκληρωθεί έως τα τέλη του περασμένου έτους, ενώ 160 συνεχίζονται. Από τους ολοκληρωμένους ελέγχους, 35 οδήγησαν σε νέους φόρους ή πρόστιμα συνολικού ύψους 21 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Σημειώνεται πάντως ότι η παρουσία του ονόματος ενός ατόμου σε αυτή τη λίστα δεν σημαίνει ότι το άτομο αυτό δεν έχει καταβάλλει τους ανάλογους φόρους. Το Κεμπέκ, σε αντίθεση με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, επέτρεψε την αποκάλυψη ονομάτων που είναι καταγεγραμμένα στα έγγραφα του Παναμά. Η δυνατότητα που έχουν σήμερα οι κολοσσοί της παγκόσμιας οικονομίας να μη πληρώνουν επαρκείς φόρους, η δυνατότητα που επίσης έχουν οι πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη να καταφεύγουν στους φορολογικούς παραδείσους και ακόμη ο αθέμιτος ανταγωνισμός πολλών μικρών κρατών (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας) που έχουν τη δυνατότητα να εκμηδενίζουν σχεδόν τους συντελεστές κερδών και εισοδημάτων, θα μπορούσαν σε ανύποπτο χρόνο να τινάξουν τον κόσμο στον αέρα. Η τρομακτική ανισότητα που δημιουργείται μεταξύ πλουσίων και φτωχών, προκαλεί ήδη ένα κολοσσιαίο κοινωνικό πρόβλημα με όλα τα επακόλουθα. Φαινόμενα έξαρσης του λαϊκισμού, του εθνικισμού, του εξτρεμισμού, της αποστροφής των πολιτών στα δημόσια πράγματα, σε αυτή τη βάση εδράζονται, αναπαράγονται και οξύνονται επικίνδυνα…

Δόξα στ' αθάνατα παληκάρια μας!

Με την ευκαιρία της επετείου έναρξης του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ, θα αναφερθώ σήμερα στους Ήρωες της νεότερης ιστορίας της μαρτυρικής Κύπρου. Η Κύπρος μας την 1η Απριλίου γιορτάζει την 66η επέτειο από την έναρξη του αντιαποικιακού αγώνα της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών. Ήταν η ημέρα που οι Βρετανοί κατακτητές της Μεγαλονήσου βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις αντάρτικες ομάδες που οργάνωσε ο συνταγματάρχης Γεώργιος Γρίβας, γνωστότερος ως «Διγενής». Το ιστορικό του αγώνα υπάρχει σε αναρίθμητα ιστορικά βιβλία. Στις ηρωικές πράξεις της 1ης Απριλίου 1955 η ΕΟΚΑ έχασε το πρώτο της παλληκάρι, τον μαθητή Μόδεστο Παντελή από το Λιοπέτρι. Πέθανε από ηλεκτροπληξία στην προσπάθειά του ν’ αποκόψει ηλεκτροφόρα σύρματα για να επέλθει συσκότιση και να δράσουν πιο αποτελεσματικά οι ομάδες της ΕΟΚΑ στην Αμμόχωστο... Την ίδια μέρα καταζητήθηκε από την αστυνομία ο τομεάρχης Αμμοχώστου Γρηγόρης Αυξεντίου, που ήταν επικεφαλής της ομάδας η οποία έδρασε στην Δεκέλεια. Οι Άγγλοι τελικά τον συνέλαβαν και τον έκαψαν ζωντανό… Άλλος αγωνιστής κατά την περίοδο της Αγγλικής αποικιοκρατίας ήταν ο Κυριάκος Μάτσης. Για τη δράση του συνελήφθη στις 9 Ιανουαρίου 1956 όμως κατάφερε να δραπετεύσει. Μερικούς μήνες αργότερα, ύστερα από προδοσία, δολοφονήθηκε από τις Βρετανικές δυνάμεις… Ο Μιχαλάκης Καραολής, ένας από τους πιο γνωστούς αγωνιστές, απαγχονίστηκε μαζί με τον συναγωνιστή του Ανδρέα Δημητρίου στις 10 Μαΐου 1956… Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης δικάστηκε για κατοχή οπλοπολυβόλου. Στις 14 Μαρτίου 1957 απαγχονίστηκε από τους Άγγλους σε ηλικία μόλις 19 ετών... Ο Ανδρέας Παναγίδης απαγχονίστηκε από τις Αγγλικές δυνάμεις στις 21 Σεπτεμβρίου 1956 μαζί με τους συναγωνιστές του, Μιχαήλ Κουτσόφτα και Στέλιο Μαυρομάτη… Ήταν οι σκληροί καιροί. Οι Έλληνες της Κύπρου ονειρεύονταν τη λευτεριά τους από τον Αγγλικό ζυγό και την ένωση με την Μάνα Ελλάδα που όμως δεν έμελε να πραγματοποιηθεί λόγω του γνωστού φαινομένου της εμφύλιας διχόνοιας των Ελλήνων από τα πανάρχαια χρόνια... Σήμερα, πάνω από έξι δεκαετίες από την έναρξη του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ, ένα μεγάλο τμήμα του εδάφους της Κύπρου βρίσκεται υπό Τουρκική κατοχή, ο θαλάσσιος χώρος της Κυπριακής Δημοκρατίας παραβιάζεται συνεχώς ενώ οι διαπραγματεύσεις για την επίλυση του Κυπριακού βρίσκονται σε αδιέξοδο. Η Κύπρος είχε ακόμη την «ατυχία» να ανακαλυφθούν κοιτάσματα φυσικού αερίου στον βυθό της ΑΟΖ της, γεγονός που άνοιξε την όρεξη του επιθετικού γείτονα αλλά και των «συμμάχων» με απρόβλεπτες συνέπειες. Δυσκολεύομαι να βάλω τελεία στο παρών άρθρο λόγω των συνεχιζόμενων ραγδαίων εξελίξεων. Απαιτείται, στους δύσκολους αυτούς καιρούς, να διατηρήσουμε υψηλό το εθνικό μας φρόνημά. Η Κύπρος, η Ελλάδα, μας χρειάζονται περισσότερο από ποτέ. Γι αυτό και θα πρέπει, πάνω από όλα, να είμαστε ενωμένοι. Ας το καταλάβουν επιτέλους οι εδώ «ταγοί» μας, οι πράξεις και η συμπεριφορά των οποίων το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να μας διχάζουν και να μας απομακρύνουν ολοένα και περισσότερο από τα κοινά…

Τιμή και δόξα στους αθάνατους 'Ηρωες του 1821!

Κάθε χρόνο στις 25 Μαρτίου τιμούμε και γιορτάζουμε τον ξεσηκωμό των υπόδουλων Ελλήνων κατά του τούρκου δυνάστη για ελευθερία και αυτοδιάθεση. Και βέβαια η σκέψη μας στρέφεται στους ηγέτες της Επανάστασης, τους Ήρωες του 1821 που θυσίασαν τη ζωή και τις περιουσίες τους για την ελευθερία της Ελλάδας. Οι επιφανείς και αφανείς Ήρωες, που όμως δεν έτυχαν ανάλογης μεταχείρισης από το ελεύθερο κράτος και αγνοήθηκαν παντελώς για να επιστρέψει γρήγορα αυτή η ελεύθερη Ελλάδα σε μια νέα καταπίεση. Μελετώντας προσεκτικά τον βίο και τους αγώνες των Ηρώων προγόνων μας διαπιστώνει κανείς πόσο αχάριστος μπορεί να είναι ένας λαός στους ανθρώπους εκείνους που θυσιάστηκαν για την πατρίδα τους. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Γέρος του Μοριά, καταδικάστηκε σε θάνατο από τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, που τελικά μετατράπηκε σε ισόβια, για τη στάση του εναντίον του Οθωνα και κλείστηκε στη γνωστή ποντικότρυπα του Ναυπλίου. Αποφυλακίστηκε με εντολή του βασιλιά και πέθανε στις 4 Φλεβάρη 1843… Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης οδηγήθηκε σε δίκη από τον «πατριώτη» Μαυροκορδάτο και καταδικάστηκε σε θάνατο, που όμως μετετράπη σε πλήρη στρατιωτική καθαίρεση. Δολοφονήθηκε στις 23 Απρίλη 1827 στη Μάχη του Φαλήρου… Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος κατηγορήθηκε για συνεργασία με τον εχθρό και δολοφονήθηκε με βάναυσο τρόπο από «πρωτοπαλίκαρα» του Μαυροκορδάτου στις φυλακές της Ακρόπολης στις 5 Ιουνίου 1825. Ο γενναίος πολεμιστής είχε έρθει σε σύγκρουση με σημαντικούς πολιτικούς της εποχής… Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης φυλακίστηκε για προδοσία και δύο μήνες μετά την αποφυλάκισή του στις 31 Ιανουαρίου1828 πέθανε στη Βιέννη μέσα σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και μιζέριας... Η Μαντώ Μαυρογένους, η ευγενική και ρομαντική ηρωίδα της Επανάστασης, απεβίωσε στην Πάρο από την πείνα και την εξαθλίωση και έχοντας δαπανήσει όλη της την περιουσία στον αγώνα… Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς, συνελήφθη με την κατηγορία της συνωμοσίας και βασανίστηκε φρικτά έως ότου έχασε το φώς του. Έτσι, τυφλός, πεινασμένος, άστεγος και ξεχασμένος θα πεθάνει τον χειμώνα του 1849... Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης καταδικάστηκε σε θάνατο με την κατηγορία ότι σχεδίαζε την δολοφονία του Οθωνα, όμως αφέθηκε ελεύθερος. Το μόνο πράγμα που του απέμεινε ήταν το φτωχικό του σπίτι κάτω από την Ακρόπολη… Η Μπουμπουλίνα Λασκαρίνα, η μεγάλη καπετάνισσα, δολοφονήθηκε από Σπετσιώτες «πατριώτες» στο σπίτι της στις Σπέτσες, στις 22 Μαΐου 1825... Ο κυβερνήτης Κόμης Ιωάννης Καποδίστριας, αφού πούλησε την τεράστια περιουσία του και διέθεσε όλα του τα χρήματα για την ανόρθωση της Ελλάδας δολοφονήθηκε από τον αδελφό και το γιό του Πετρομπέη Μαυρομιχάλη καθώς «τόλμησε» να τα βάλει με τα μεγάλα τζάκια… Αυτά δυστυχώς συνέβησαν στη Γη των Ηρώων μας. Η αγνωμοσύνη του κράτους σε όλο της το μεγαλείο… Κι’ έπρεπε να περάσουν χρόνοι πολλοί μέχρι να έρθει η δικαίωση. Φέτος γιορτάζουμε τα 200 χρόνια Εθνικής Ελευθερίας. Ζήτω η Επανάσταση του 1821! Ζήτω η Αθάνατη Ελλάς!

Ανοστόριτη γενιά...

Εντελώς απαράδεκτο να μη γνωρίζουν οι Έλληνες την ιστορία τους. Όλοι θα πρέπει να έχουν γνώση για τους προγόνους και την καταγωγή τους, να αισθάνονται περήφανοι για το τυχόν καλό και φημισμένο παρελθόν της οικογενείας τους. Κάθε έθνος άλλωστε επιβάλλεται να γνωρίζει την πραγματική ιστορία του. Όχι αυτή που συγγράφεται από σκοπιμότητες ή επιχειρεί να αλλάξει τα γεγονότα στοχεύοντας σε ιδιαίτερα συμφέροντα, όπως μεθοδικά γίνεται τα τελευταία χρόνια. Είναι αληθές αυτό που μας παρουσιάζουν οι σύγχρονοι παραχαράκτες της ιστορίας; Εμείς θα πρέπει να κάνουμε τη διασταύρωση των πηγών ώστε να επαληθεύσουμε ή απορρίψουμε τα «σερβιρισμένα» γεγονότα… Δυστυχώς οι νεοέλληνες στην τεράστια πλειοψηφία τους δεν γνωρίζουν ιστορία και δεν είναι τυχαία η αρνητική αυτή κατάσταση. Το Υπουργείο παιδείας δεν δείχνει το απαραίτητο ενδιαφέρον για τις ιστορικές και φιλοσοφικές σπουδές με αποτέλεσμα η διαστρέβλωση της ιστορίας να διδάσκεται και να αποτυπώνεται με τον πιο προκλητικό τρόπο στα σχολικά βιβλία - και το ειρωνικότερο - από έλληνες «ιστορικούς». Το εκπαιδευτικό σύστημα μέχρι πριν από 50 χρόνια ήταν αξιόλογο και πάρα πολύ σοβαρό. Για να έβγαζες μία τάξη έπρεπε να δουλέψεις πολύ σκληρά και ο δάσκαλος έπρεπε επίσης να δουλέψει εντατικά και εάν δεν απέδιδες έμενες στην ίδια τάξη και μία και δύο και τρείς φορές. Τώρα όλα τα παιδιά παίρνουν Α στο Δημοτικό, 20 στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Εάν δηλαδή γράφεις το όνομά σου και κάτι παραπάνω, οπωσδήποτε θα περάσεις με «άριστα». Αυτό θεωρείται μία κατάκτηση του λεγομένου «νεοταξικού κινήματος», ανιστόρητων εθνομηδενιστών που θεωρούν τους εαυτούς τους Έλληνες… Πολλοί σήμερα δεν αγαπούν το 1821 γιατί δεν το ξέρουν. Και δεν το ξέρουν γιατί ούτε διδάσκεται σε βάθος, ούτε παρουσιάζεται σωστά. Η Επανάσταση του ’21 ήταν κάτι το μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία. Ήταν ο ξεσηκωμός ενός μικρού έθνους απέναντι σε μια τεράστια αυτοκρατορία. Το θέμα είναι αρκετά σοβαρό. Όταν δεν γνωρίζουμε την ιστορία μας δεν έχουμε την πείρα του παρελθόντος ούτε και την ικανότητα να προβλέψουμε το μέλλον. Έχει σοφά διατυπωθεί η ρήση: «Λαός που δεν γνωρίζει το παρελθόν του δεν μπορεί να οικοδομήσει το μέλλον του». Πως όμως θα φτάσουμε στην αλήθεια όταν το κράτος αντί να διευκολύνει, αντίθετα προβάλλει εμπόδια στη διδασκαλία των Ιστορικών Επιστημών; Δυστυχώς τώρα, ενόψει αύξησης της Τουρκικής απειλής, η Ελλάδα μας μετράει την πνευματική της ανεπάρκεια. Αυτή είναι η πραγματικότητα. ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ οι νεοέλληνες την ιστορία τους. Είναι ανιστόρητοι σε τραγικό βαθμό… Ο κλάδος της ιστορίας που έπρεπε να ήταν στην κορυφή των προγραμμάτων των σχολείων, απλά με την ευθύνη του ελληνικού κράτους και την αδιαφορία του αρμόδιου υπουργείου στερεί από τη νεολαία το μεγαλείο της φυλής και το ένδοξο παραδειγματικό παρελθόν. Το αποτέλεσμα το ζούμε καθημερινά. Δεν έχετε παρά να παρακολουθήσετε Ελληνική τηλεόραση και θα το διαπιστώσετε. Ευτυχώς εμείς, οι Έλληνες ομογενείς, ακόμα αντιστεκόμαστε…

Θερινή ή χειμερινή ώρα;

Την Κυριακή 14 Μαρτίου, 2021 θα γυρίσουμε τους δείκτες των ρολογιών μας μία ώρα μπροστά. Στο Κεμπέκ και το Οντάριο ίσως είναι η τελευταία αλλαγή της ώρας. Επίσημη πρόταση έγινε ήδη στην εθνοσυνέλευση του Οντάριο από τον Συντηρητικό βουλευτή Jeremy Roberts. Το Κεμπέκ καθυστερεί την προώθηση του σχετικού νομοσχεδίου λόγω της πανδημίας. Στην Ελλάδα, η αλλαγή της ώρας έχει προγραμματιστεί για τις 28 Μαρτίου. Σύμφωνα πάντως με απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου η αλλαγή της ώρας πρέπει να σταματήσει τις τελευταίες Κυριακές του Μαρτίου και του Οκτωβρίου 2021 για τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θέλουν να διατηρήσουν μόνιμα μία σταθερή ώρα. Για την ιστορία, η πρώτη αναφορά που υπάρχει για χρησιμοποίηση της θερινής ώρας ήταν από τον Βενιαμίν Φραγκλίνο. Σοβαρή πρόταση έγινε από τον Βρετανό οικοδόμο Γουίλιαμ Γουίλετ το 1907, ο οποίος πάντως δεν κατάφερε να πείσει την Βρετανική κυβέρνηση. Τελικά, η αλλαγή της ώρας εφαρμόστηκε από την γερμανική κυβέρνηση κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1916, όμως καταργήθηκε αμέσως λόγω της δυσαρέσκειας του κόσμου. Στην Ελλάδα η θερινή ώρα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά δοκιμαστικά το 1932, όμως σύντομα εγκαταλείφθηκε για πρακτικούς λόγους. Μετά την ενεργειακή κρίση που ξέσπασε στην Ευρώπη το 1973, αποφασίστηκε η υιοθέτηση του μέτρου της θερινής ώρας από μεγάλο μέρος των κρατών της, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, με έναρξη το 1975. ‘Εκτοτε, η αλλαγή της ώρας γίνεται σύμφωνα με οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Λευκορωσία σταμάτησε την εναλλαγή ώρας μετά το 2011. Τέτοιο μέτρο είχε αποφασίσει και η Ουκρανία αλλά η απόφαση ακυρώθηκε την ίδια χρονιά. Η Ρωσία, με διάταγμα του προέδρου Ντιμίτρι Μεντβέντεφ ακολουθούσε τις ίδιες ημερομηνίες αλλαγής με αυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 2011 μέχρι το 2014 , οπότε ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν αποφάσισε τη χρήση μόνιμης χειμερινής ώρας λόγω έντονων διαμαρτυριών. Η Τουρκία ακολουθoύσε τις αλλαγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ωστόσο τον Σεπτέμβριο 2016 αποφασίστηκε η μόνιμη χρήση της θερινής ώρας όλο τον χρόνο. Οι υποστηρικτές της θερινής ώρας γενικά υποστηρίζουν ότι εξοικονομεί ενέργεια, προωθεί την υπαίθρια δραστηριότητα τα καλοκαιρινά βράδια και είναι επομένως ευεργετική για τη σωματική και ψυχολογική υγεία, μειώνει τα τροχαία ατυχήματα, το έγκλημα και λειτουργεί θετικά για τις επιχειρήσεις. Οι διαφωνούντες υποστηρίζουν ότι η πραγματική εξοικονόμηση ενέργειας δεν είναι ξεκάθαρη, ότι η θερινή ώρα αυξάνει τους κινδύνους για την υγεία, όπως είναι ο κίνδυνος για καρδιακή προσβολή, ότι μπορεί να διαταράξει τις πρωινές δραστηριότητες και ότι η αλλαγή των ρολογιών δύο φορές το χρόνο προκαλεί οικονομική και κοινωνική αναστάτωση και ακυρώνει τυχόν οφέλη. Πολλά υπολογιστικά συστήματα, εξ άλλου, έχουν τη δυνατότητα αυτόματης αλλαγής, αλλά η αλλαγή σε θερινή ώρα πρέπει να γίνεται με το χέρι σε όλα τα μηχανικά ρολόγια. Για όποιες εισηγήσεις, υπάρχει η σχετική υπηρεσία του Κεμπέκ (514) 644-4545.

Μια παρεξηγημένη Ημέρα...

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, όπως θεσμοθετήθηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, καθιερώθηκε για να θυμίζει στις γυναίκες του κόσμου ότι ύστερα από πολλές θυσίες και άνισους αγώνες το γυναικείο φύλλο κατέκτησε ίσα δικαιώματα με τους άντρες, διεκδίκησε καλύτερες συνθήκες εργασίας καθώς και δικαίωμα ψήφου. Σε ποιές όμως γυναίκες αναφερόμαστε; Σ' εκείνες που είχαν την τύχη και γεννηθούν στη πολιτισμένη δύση ή σ' αυτές που είχαν την ατυχία να δουν το φως του ήλιου σε κάποια μεσαιωνικού τύπου χώρα; Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι η ισότητα των δύο φύλλων είναι δυστυχώς ανύπαρκτη σε πολλές ακόμη χώρες όπου υπάρχουν παιδιά, κοπέλες, γυναίκες, ηλικιωμένες που δεν έχουν καμία αξία, καμία υπόσταση μέσα στην κοινωνία Ακόμη και σήμερα στον 21ο αιώνα της «εξέλιξης» υπάρχουν γυναίκες που γεννιούνται σε καθεστώτα ομηρίας και εκπορνεύονται πριν ακόμη ενηλικιωθούν. Κοπέλες που πωλούνται σαν αντικείμενα για «όλες» τις δουλειές... Η 8η Μαρτίου πρέπει να είναι Ημέρα κινητοποιήσεων σε όλο τον κόσμο και όχι Ημέρα γιορτής. Ημέρα «θλίψης» μάλλον, για τα εκατομμύρια κορίτσια θύματα σωματικής, σεξουαλικής ή συναισθηματικής βίας, κορίτσια που υποβάλλονται σε ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων, που συχνά δολοφονούνται από συγγενείς τους για λόγους τιμής... Σ' ολόκληρο τον πλανήτη, υπό την ανοχή κρατών, θυσιάζονται στο βωμό της σεξουαλικής εκμετάλλευσης και της ηδονής εκατομμύρια ανήλικα κορίτσια. Πώς είναι δυνατόν να γιορτάζονται μάχες, που υποτίθεται ότι έχουν κερδηθεί, όταν υπάρχουν ακόμα ανοιχτές πληγές που αιμορραγούν; Πώς μπορούμε να μιλάμε για ελευθερία, ισότητα, ιδανικά και πάνω απ’ όλα, για ανθρώπινα δικαιώματα, σ’ έναν απάνθρωπο κόσμο; Στις Ηνωμένες Πολιτείες οι εργάτριες στον τομέα της υφαντουργίας κινητοποιήθηκαν πριν 164 χρόνια, στις 8 Μαρτίου 1857 στη Νέα Υόρκη, για τις άθλιες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Ήταν η έναρξη του εργατικού κινήματος. Δύο χρόνια αργότερα οργανώθηκε το πρώτο σωματείο γυναικών το οποίο συνέχισε τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους. Η φετινή Ημέρα της Γυναίκας είναι αφιερωμένη στον παγκόσμιο αγώνα των γυναικών κατά της κρίσης του COVID-19. Οι γυναίκες βρίσκονται στη πρώτη γραμμή του αγώνα της πανδημίας του κορονοιού, καθώς αποτελούν την πλειοψηφία των εργαζομένων που απασχολούνται στις υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης. Πολλές έχουν επίσης πληγεί σοβαρά από την κρίση λόγω της απώλειας θέσεων εργασίας ή της απασχόλησής τους σε επιφανείς θέσεις εργασίας. Επί πλέον, οι συνεχιζόμενοι εγκλεισμοί έχουν οδηγήσει σε αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας. Η φετινή Ημέρα της Γυναίκας θα τιμηθεί επίσημα στις 8 Μαρτίου. Στις μέρες μας πάντως, η Ημέρα αυτή έχει χάσει το πολιτικό και κοινωνικό της μήνυμα. Αφενός εμπορευματοποιήθηκε και αφετέρου εκλήφθηκε ως ευκαιρία για να εκφράσουν οι άνδρες την αγάπη τους στις γυναίκες, όπως κατά την Ημέρα της Μητέρας και του Αγίου Βαλεντίνου… Θα κλείσω με το ρεαλιστικό γνωμικό του Γάλλου ποιητή Λαμαρτίνου: «Υπάρχει μια γυναίκα στην αρχή όλων των μεγάλων πραγμάτων».

Οι εκκλησίες ανήκουν στην Αρχιεπισκοπή

Με αφορμή το Μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Σωτηρίου «Οι εκκλησίες δεν πωλούνται», επανέρχομαι με κάποιες παλαιότερες σκέψεις μου με τις οποίες επεσήμανα το καθεστώς διοίκησης και διαχείρισης της εκκλησιαστικής περιουσίας. Σήμερα θα επιχειρήσω να θίξω την πνευματική αλλά και οικονομική διαφοροποίηση στο πέρασμα του χρόνου. Από την ίδρυσή τους οι τοπικές κοινότητες έθεσαν ως πρωταρχικό στόχο την απόκτηση ακίνητης περιουσίας για να στεγάσουν τα κοινωφελή ιδρύματα και τις εκκλησίες , που διοικητικά τότε ανήκαν στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής. Η πρώτη ιδιοκτησία στο Μόντρεαλ υπήρξε η αγγλικανική εκκλησία επί της Sherbrooke, γνωστή αργότερα ως Αγία Τριάδα, στο υπόγειο της οποίας στεγάστηκαν τα γραφεία της κοινότητας, το πρώτο ελληνικό σχολείο και το προξενείο. Οι μεταναστευτικές δεκαετίες 50-70 δημιούργησαν νέες ανάγκες, με αποτέλεσμα να ανοικοδομηθούν νέοι ναοί, σχολεία και κοινοτικά κέντρα. ‘Εκτοτε, η κοινότητα είναι υπεύθυνη για τη συντήρηση και τον καλλωπισμό των κτηρίων, τη μισθοδοσία των υπαλλήλων, του εκπαιδευτικού προσωπικού και των ιερέων. Με την πάροδο του χρόνου και με τη σημαντική άνοδο στις τιμές των ακινήτων, ο οργανισμός βρέθηκε με μία σεβαστή περιουσία, που όμως δεν φρόντισε να την αξιοποιήσει. Οι εκκλησίες, εν τω μεταξύ, λόγω της γήρανσης του πληθυσμού και της κακοδιαχείρισης δεν αποφέρουν πλέον επαρκεί έσοδα ώστε να καλυφθούν οι πολλαπλές ανάγκες. Ταυτοχρόνως, η κοινότητα αντιμετωπίζει απρόβλεπτα έξοδα άμεσης συντήρησης των κτηρίων, σε μία περίοδο δραματικής μείωσης των εσόδων, κυρίως λόγω των κυβερνητικών περικοπών και της καθολικής αποχής των μελών. Η επίμονη προσπάθεια της διοίκησης να εκποιήσει το προνομιούχο οικόπεδο της Αγίας Τριάδος αντί πινακίου φακής για να καλύψει άμεσα χρέη, δεν βρήκε ανταπόκριση. Εν τω μεταξύ, εξ’ αιτίας των άστοχων χειρισμών, είναι αμφίβολο εάν η Στέγη Ηλικιωμένων περιέλθει τελικά στην κοινότητα. Η πυρκαγιά της ιστορικής «Παναγίτσας», που απέφερε τα περισσότερα έσοδα, ήταν άλλο ένα χτύπημα, ακόμη μεγαλύτερο όταν η αποκατάστασή της στοίχισε δύο επιπλέον εκατομμύρια, χωρίς να δοθούν πειστικές εξηγήσεις. Γεγονός είναι ότι οι κοινότητες Μόντρεαλ και Τορόντο επί μακρόν είχαν επαναπαυτεί και εξαρτώντο από τα έσοδα των εκκλησιών, χωρίς να φροντίσουν να αναζητήσουν άλλες πηγές εσόδων. Οι καιροί όμως αλλάζουν… Ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Οι εκκλησίες των «αστικών» κοινοτήτων, όπως και όλες οι εκκλησίες, κτίστηκαν με τα χρήματα των πιστών, συνεπώς πνευματικά, διοικητικά και ιδιοκτησιακά ανήκουν στην Ιερά Αρχιεπισκοπή. Αντιδράσεις έχει προκαλέσει η «εκ μέρους» των μελών επιστολή συμπαράστασης του προέδρου της ΕΚΜΜ Ανδρέα Κριλή προς την καταρρέουσα Ελληνική Κοινότητα Τορόντο, που δε δίστασε να σύρει στα δικαστήρια, με αβάσιμες κατηγορίες, την Ιερά Μητρόπολη και το Εθνικό Κογκρέσο του Καναδά. Θλίβεται κανείς όταν βλέπει πρωτοβάθμιους, υποτίθεται, οργανισμούς να βυθίζονται στο σκότος. Εν κατακλείδι, υπό τις επικρατούσες συνθήκες, η προτεινόμενη λύση του Αρχιεπισκόπου Σωτηρίου στην Κοινότητα του Τορόντο, είναι άκρως ρεαλιστική. Λύση που πρέπει να λάβει σοβαρά υπ’ όψιν της η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ…

Κάθε νόμισμα έχει δύο πλευρές...

Επανέρχομαι στο θέμα της σεξουαλικής βίας, που δεν αφορά μόνο τον χώρο του θεάματος και του αθλητισμού αλλά ευρύτερα την κοινωνία, καθώς περιπτώσεις σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης υπάρχουν σε όλους ανεξαιρέτως τους χώρους. Το φαινόμενο σίγουρα είναι παγκόσμιο και τα κινήματα των σεξουαλικά παρενοχλημένων ατόμων, τα τελευταία χρόνια, μεγαλώνουν με ραγδαίο ρυθμό. Στην Ελλάδα, οι καταγγελίες αθλητών και καλλιτεχνών για σεξουαλική παρενόχληση έχουν πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας, φέρνοντας για μία ακόμα φορά στην επιφάνεια τη σκληρή πλευρά της ζωής των λαμπερών προσώπων. Ότι λάμπει δεν είναι χρυσός. Πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας καλύπτεται έντεχνα η θλίψη, η απελπισία, ο πόνος και η δυστυχία... Το καίριο ερώτημα που εγείρεται ωστόσο είναι γιατί τα άτομα που χαίρουν της ευρύτερης αποδοχής και εκτίμησης και που έχουν επιλύσει τα βασικά προβλήματα της καθημερινότητας όπως το οικονομικό, μπλέκονται στα δίχτυα ενός κόσμου βρώμικου και διεφθαρμένου; Η επιδίωξη της δόξας; Η μάταιη φιλοδοξία; Λέγεται ότι στην Ελλάδα οι μισοί Έλληνες θέλουν τα γίνουν ηθοποιοί και οι άλλοι μισοί τραγουδιστές. Και όσοι - ταλαντούχοι και ατάλαντοι - για διάφορους λόγους τα καταφέρουν, αφού εισέλθουν στον χώρο του θεάματος γρήγορα διαπιστώνουν ότι δεν μπορούν να αντέξουν την απατηλή λάμψη του κόσμου στον οποίο κινούνται και που πάντως οι ίδιοι έχουν διαλέξει. Ο συμβιβασμός συνήθως είναι μονόδρομος... Η λάμψη είναι εφήμερη και αντλεί τη δύναμή της από ουτοπίες. Πικρή η διαπίστωση όταν τα φώτα της ράμπας κάποτε χαμηλώσουν και πέσει η αυλαία, η μοναξιά καθίσταται αφόρητη και η μελαγχολία επώδυνη. Το κοινό, που εύκολα επικροτεί και αποθεώνει, το ίδιο εύκολα γυρίζει τη πλάτη στα κατασκευασμένα εφήμερα είδωλα. Παραγωγοί, σκηνοθέτες, αφού αρπάξουν και γευτούν τη λεία τους δεν διστάζουν να περιθωριοποιήσουν τα απομεινάρια και να τα ρίξουν στην αφάνεια... Πρότεροι στενοί συνεργάτες και κολλητοί «συνάδελφοι» γυρίζουν την πλάτη, πόρτες κλείνουν διάπλατα και τα αδηφάγα κανάλια δεν χάνουν την ευκαιρία να προβάλλουν την κάθε μιζέρια, προς χάριν της τηλεθέασης… Από την άλλη πλευρά του νομίσματος, αστέρια και αστεράκια που αφέθηκαν στις ανώμαλες ορέξεις του κάθε σκηνοθέτη για να εξασφαλίσουν ένα ρολάκο, εμφανίζονται σήμερα στις οθόνες των τηλεοράσεων ως θύματα, καταγγέλλοντας προ εικοσαετίας συμβάντα ως αίτια της «καταστροφής» των ονείρων τους… Τελευταία παρελαύνουν στα κανάλια «καυτές σεξοβόμβες» του παλιού κινηματογράφου προσπαθώντας να μας πείσουν ότι η «λαμπρή» καριέρα οφείλεται αποκλειστικά στο «πηγαίο» ταλέντο τους! Σε πρόσφατες τηλεοπτικές συνεντεύξεις, τις οποίες έτυχε να παρακολουθήσω, τα πάλαι ποτέ σύμβολα του σεξ Ρίκα Διαλυνά, Ελένη Φιλίνη και Βάνα Μπάρμπα ισχυρίστηκαν ότι ουδέποτε παρενοχλήθηκαν σεξουαλικά και πως κατέκτησαν την κορυφή με την «υποκριτική» τους ικανότητα! Ο θαυμαστός κόσμος της showbiz, βλέπετε… Κάθε νόμισμα έχει δύο πλευρές. Ας είμαστε ρεαλιστές. Οι μόνοι υπαίτιοι των αποφάσεων και πράξεών μας είμαστε εμείς. Κάθε στιγμή έχουμε την επιλογή να επιλέξουμε ποιο δρόμο να ακολουθήσουμε…

Πτώση μη αναστρέψιμη;

Η Διοίκηση της Ελληνικής Κοινότητας Τορόντο, απευθυνόμενη στα μέλη του οργανισμού επισημαίνει μέσω δραματικής ανακοίνωσης: «Η επιβίωση της Ελληνικής Κοινότητας Τορόντο κρέμεται από μία λεπτή κλωστή. Δυστυχώς, οι τρέχουσες συνθήκες είχαν καταστρεπτικές επιπτώσεις για την Κοινότητα. Τα συνολικά μας έσοδα μειώθηκαν κατά περισσότερο από 90%. Το τραπεζικό χρέος μας ανέρχεται στα $3.2 εκατομμύρια δολάρια με συνολικό χρέος $4.5 εκατομμύρια δολάρια και προβλέπεται να χάσουμε $2 εκατομμύρια δολάρια μέχρι το τέλος του 2021. Πρόκειται για μία ειδεχθή κατάσταση που δεν θα βελτιωθεί, στην πραγματικότητα θα χειροτερέψει δραματικά. Κινδυνεύουμε να χάσουμε τα πάντα: τα σχολεία, τα τμήματα χορών και θεάτρου, τη δυνατότητα να παρέχουμε κοινωνικές υπηρεσίες και πολλά άλλα. Δεδομένης της τρέχουσας οικονομικής δυσχέρειας και μετά από εκτεταμένη έρευνα και αξιολόγηση της κατάστασης, συνιστάται η πώληση ενός τουλάχιστον ακινήτου που θα είναι ένας από του Ιερούς Ναούς μας…» Σε καμία περίπτωση η συρρίκνωση ενός οργανισμού και μάλιστα πρωτοβάθμιου δεν αποτελεί μία θετική εξέλιξη. Στην προκειμένη όμως περίπτωση η πορεία της Ελληνικής Κοινότητας Τορόντο των 150.000 ομογενών τα τελευταία χρόνια αναμφισβητήτως υπήρξε δυσχερής και ακανθώδης, κυρίως λόγω των απαρχαιωμένων τοπικιστικών αντιλήψεων, που την οδήγησαν σε αναπόφευκτη αβεβαιότητα και μοιραίο μαρασμό. Σε αντίθεση με άλλες προοδευμένες κοινότητες του εξωτερικού, η ΕΚΤ δεν φρόντισε επαρκώς να αποκτήσει ημερήσιο ελληνικό σχολείο, απραξία που οδήγησε στον εγκλωβισμό των ελληνόπουλων στην αγγλοσαξονική γλώσσα και νοοτροπία. Η ανταγωνιστική εξ άλλου συμπεριφορά απέναντι σε αδελφούς οργανισμούς, ως και η αρνητική στάση που επέδειξε προς την αντιπολιτευόμενη παράταξη, απέκλισε κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας . Πριν τρία χρόνια η Διοίκηση της ΕΚΤ, προφανώς για ευνόητους λόγους, συμπαρατάχτηκε με την απαράδεκτη ανθελληνική θέση των Κοινοτήτων Μόντρεαλ- Βανκούβερ και Ελληνικού Κογκρέσου Κεμπέκ, όταν το τελευταίο έσυρε το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο στα δικαστήρια, πράξη που είχε ως αποτέλεσμα την δυσαρέσκεια και απομάκρυνση ενός ικανού αριθμού μελών. Την ίδια περίοδο καταθέτει μήνυση στο Ανώτατο Δικαστήριο του Οντάριο εις βάρος της τότε Μητρόπολης, του Μητροπολίτη Σωτηρίου, τεσσάρων ιερέων, μελών των οικογενειών των και ομάδας ατόμων κάνοντας λόγο για αδιαφάνεια, υπεξαίρεση χρημάτων, σπατάλη καθώς επίσης και για παιδεραστία και άλλα σεξουαλικά σκάνδαλα ιερέων. Οι κατηγορίες αποδείχθηκαν αβάσιμες και απορρίφθηκαν. Οι έντονες επίμονες αντιπαραθέσεις με τη Μητρόπολη, «κέντρισαν» το ενδιαφέρον των Καναδικών Μέσων Ενημέρωσης, με θλιβερό αποτέλεσμα να διασυρθεί το ελληνικό όνομα στην Καναδική κοινωνία με τα όποια επακόλουθα. Κατόπιν τούτου, το ηθικό και οικονομικό πλήγμα που υπέστη υπήρξε δυσβάσταχτο. Η ανέγερση του Κοινοτικού Κέντρου Τορόντο προ δεκαετίας, υπό την φροντίδα του τότε προέδρου Κώστα Μενεγάκη διεκόπη όταν ο τελευταίος μπήκε στον στίβο της πολιτικής. Η ακύρωση του φιλόδοξου έργου έγινε λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος εκ μέρους του νέου συμβουλίου αλλά και των αναγκαίων κονδυλίων για να εκποιηθεί αδόξως αντί πινακίου φακής. Ακολούθησε η πώληση του κτηρίου Κοινωνικών Υπηρεσιών σε προνομιούχα τοποθεσία καθώς και άλλων αξιόλογων κτηρίων παρακειμένων του Καθεδρικού Ναού της Παναγίας. Εκκρεμεί, εν τω μεταξύ, η μήνυση των Ιερέων για απλήρωτους μισθούς εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων... Η Ελληνική Κοινότητα Τορόντο πληρώνει το τίμημα της αλαζονείας, της αδιαφάνειας και του απολυταρχισμού. Αβέβαιο πλέον τον μέλλον της, όπως αβέβαιο θεωρείται το μέλλον κάθε οργανισμού που επιλέγει να απομακρύνεται από τις αξίες των θεμελιωδών σκοπών και κανόνων, ενεργώντας και αποφασίζοντας αυταρχικά και μονομερώς. Ας γίνει παράδειγμα προς αποφυγή…

Η βία δεν έχει φύλο...

Μορφή χιονοστιβάδας παίρνουν πλέον οι καταγγελίες για σωματική, σεξουαλική και λεκτική κακοποίηση στο χώρο του αθλητισμού και του θεάματος στην Ελλάδα. Τον ασκό του Αιόλου άνοιξε η αποκάλυψη της χρυσής Ολυμπιονίκης Σοφίας Μπεκατώρου για σεξουαλική βία που υπέστη από τον προπονητή της Αριστείδη Αδαμόπουλο πριν 20 χρόνια. Δεν άργησαν να έρθουν στο φως της δημοσιότητας σκανδαλιστικές μαρτυρίες επώνυμων καλλιτεχνών, για τον ηθοποιό σκηνοθέτη Γιώργο Κιμούλη για εξευτελιστική μεταχείριση, τον σκηνοθέτη Κώστα Σπυρόπουλο για ανάρμοστη σεξουαλική συμπεριφορά, τον παραγωγό Κώστα Ζάπα για σεξουαλική παρενόχληση και έπεται συνέχεια… Οι εν λόγω καταγγελίες φέρνουν ξανά στην επικαιρότητα ένα θέμα που επί χρόνια απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του γυναικείου κυρίως πληθυσμού. Πρόσφατη έρευνα της ActionAid έδειξε ότι οι ελληνίδες σε ποσοστό 85% πέφτουν θύματα κακοποίησης, ενώ παγκοσμίως μία στις τρεις γυναίκες υποβάλλεται σε σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική βία. Στον Καναδά, μία στις τρείς γυναίκες βιώνουν κάποια μορφή βίας ή ανάρμοστης σεξουαλικής συμπεριφοράς. Το πρόβλημα ωστόσο δεν περιορίζεται αποκλειστικά στο φύλο. Ευρήματα πανευρωπαϊκής έρευνας αποκαλύπτουν ότι τρείς στους δέκα έλληνες κακοποιούνται σωματικά από τη γυναίκα τους, ενώ επτά στους δέκα πέφτουν θύματα ψυχολογικής βίας. Συγκεκριμένα, η οργάνωση Domestic Violence in Europe διεξήγαγε έρευνα σε Ελλάδα, Βρετανία, Βέλγιο, Ουγγαρία, Σουηδία, Πορτογαλία, Γερμανία και Ισπανία και από αυτή προκύπτει πως πάνω από 7 στους 10 έλληνες έχουν πέσει θύματα κάποιας μορφής κακοποίησης. Στον Καναδά, το 35% των ανδρών δηλώνουν θύματα σεξουαλικής ή άλλου είδους επιθετικότητας. Η παρενόχληση των ανδρών στον εργασιακό χώρο άλλωστε είναι σύνηθες φαινόμενο. Σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο Canadian Press, ποσοστό 59% ανάμεσα στους ομοφυλόφιλους δηλώνουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης ή κακοποίησης. Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι τα πορίσματα των συγκεκριμένων ερευνών δεν διαφέρουν από φύλο σε φύλο. Στον δυτικό κόσμο μάλιστα το ποσοστό των παρενοχλημένων ανδρών και ομοφυλόφιλων είναι κατά τι υψηλότερο από εκείνο του λεγομένου ασθενούς φύλου. Ωστόσο, δυσκολεύονται να μιλήσουν για την εμπειρία τους από φόβο επικριτικότητας από τους άλλους, κυρίως τους άντρες, και ακόμη φοβούνται ότι δεν θα τους πιστέψουν, ότι θα τους στιγματίσουν ως ανώμαλους, ότι θα τους κατηγορήσουν ότι το προκάλεσαν επειδή ενδεχομένως είναι γκέι και ότι θα τους δουν ως αδύναμους. Ειδικά ένας ομοφυλόφιλος που κακοποιήθηκε σεξουαλικά ως παιδί μπορεί να βλέπει την κακοποίηση ως «τιμωρία» για τον ομόφυλο προσανατολισμό του, το χειρότερο μάλιστα να ταυτίζει τον ομόφυλο προσανατολισμό με το τραύμα όπως και τη σεξουαλικότητά του με τη βία, την απαξίωση. Δεν είναι τέλος λίγες οι γυναίκες που κακοποιούν σεξουαλικά νεαρά αγόρια, φαινόμενο ακόμη πιο αποσιωπημένο και παρεξηγημένο, αφού τότε το αγόρι θα θεωρηθεί «προνομιούχο» που το «μύησαν νωρίς στο σεξ». Όμως, η κακοποίηση παραμένει πάντα κακοποίηση και είναι ιδιαίτερα τραυματική για όλους. Στο πλευρό της Σοφίας Μπεκατώρου και εμείς λοιπόν. Της κάθε γυναίκας και του κάθε άνδρα. Καμία μόνη της, κανένας μόνος του…

'Οταν η ιστορία δεν διδάσκει...

Αυτές τις ημέρες συμπληρώνονται 25 χρόνια από την κρίση των Ιμίων, αποτέλεσμα της οποίας ήταν να χάσουν τη ζωή τους οι υποπλοίαρχοι Χριστόδουλος Καραθανάσης και Παναγιώτης Βλαχάκος καθώς και ο αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός. Κάθε χρόνο το μυαλό όσων έζησαν την κρίση ταξιδεύει σε εκείνη τη φρικτή νύχτα της 31ης Ιανουαρίου,1996 όταν η Ελλάδα έδειξε ατολμία εξαιτίας λανθασμένων πολιτικών χειρισμών. Οι μνήμες ωστόσο παραμένουν ζωντανές. Ζωντανά παραμένουν και τα αναπάντητα ερωτήματα για όσα συνέβησαν. Η αιτία της κρίσης, ως γνωστόν, ήταν η αμφισβήτηση της ελληνικότητας των βραχονησίδων από την Άγκυρα και η ενέργεια των Τούρκων να βγάλουν την ελληνική σημαία από την Μικρή Ίμια που είχε υψώσει ο τότε Δήμαρχος Καλύμνου, αντιδρώντας σε τουρκικά ρεπορτάζ για μη ελληνικότητα των Ιμίων. Τη νύχτα αυτή παρατάχθηκαν στο Αιγαίο τα πολεμικά πλοία Ελλάδας και Τουρκίας, με τις δύο χώρες να βρίσκονται πιο κοντά από ποτέ στον πόλεμο. Όπως αποκαλύφθηκε τη βραδιά εκείνη, μία από τις ελληνικές κινήσεις ήταν να καταληφθεί από κομάντος η μικρότερη από τις δύο βραχονησίδες με σκοπό να φυλαχθεί η ελληνική σημαία που βρίσκονταν πάνω σε αυτή. Το άλλο ξερονήσι, το κατέλαβαν Τούρκοι κομάντος. Τελικά με παρέμβαση των Αμερικάνων το θερμό επεισόδιο ή ο μικρός πόλεμος απεφεύχθη. Το πρωί, οι υπουργοί Αμύνης και Εξωτερικών, Γ. Αρσένης και Θ. Πάγκαλος, ανακοινώνουν τη συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας με προσωπική παρέμβαση του Προέδρου των Η.Π.Α. Μπιλ Κλίντον. Οι ελληνικές δυνάμεις αποχωρούν από τα Ίμια παίρνοντας μαζί και την ελληνική σημαία. Το ίδιο πράττουν και οι Τούρκοι καταδρομείς. Είναι η πρώτη φορά, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που είχαμε υποστολή Ελληνικής σημαίας και αποχώρηση στρατιωτικής φρουράς από ελληνικό έδαφος. Ο Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης ανακοινώνει στη Βουλή, τη λήξη του ελληνοτουρκικού «επεισοδίου», επιρρίπτοντας ευθύνες στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, τις οποίες κατηγόρησε ως ανέτοιμες να ανταποκριθούν στην αποστολή τους! Υπήρξε σκληρή απάντηση και κριτική για τις επιλογές του πρωθυπουργού από τον Α/ΓΕΕΘΑ Ναύαρχο Χρήστο Λυμπέρη, ο οποίος στη συνέχεια αποπέμφθηκε από την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων. Έκτοτε , η περιοχή θεωρείται για τους Τούρκους ως «γκρίζα ζώνη». Για την ιστορία, τα Ίμια αποτελούν μία συστάδα νησίδων της Δωδεκανήσου. Αυτά εκχωρήθηκαν στην Ελλάδα μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, σύμφωνα με το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων όπου η Ιταλία εκχώρησε στην Ελλάδα πλήρη κυριαρχία τις νήσους της Δωδεκανήσου. Το Τουρκικό κράτος είχε αποδεχτεί το καθεστώς επικυριαρχίας της Ελλάδας στα νησιά αυτά. Οι «λεπτομέρειες» σχετικά με την κρίση των Ιμίων, που επιμελώς αποκρύβονται από τα κόμματα εξουσίας, είναι χαρακτηριστικές και αν τις λάβει κανείς υπόψη του μπορεί εύκολα να «δει» την προοπτική ενός επικίνδυνου μέλλοντος. Η ιστορία, δυστυχώς, δε μας διδάσκει. Μάλιστα κάποιοι εξ’ ημών εξακολουθούμε πεισματωδώς να αμφισβητούμε την ελληνικότητα του Αιγαίου και των νησιών του…

Σύγχρονοι εφιάλτες...

Σάλο έχει προκαλέσει με τις πράξεις και τα κείμενά της η αμφιλεγόμενη Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου, δημιουργώντας έντονες αντιδράσεις με αποτέλεσμα να συσταθεί κίνημα με τον τίτλο «notmypresident» που καταγγέλλει τα πεπραγμένα της υποστηρίζοντας πως η νυν Πρόεδρος δεν εκφράζει όλους τους Έλληνες. Κάποιοι μάλιστα μιλούν ακόμα και για παραίτησή της, εκτιμώντας πως δεν ανταποκρίνεται όπως θα έπρεπε στα καθήκοντά της. Απαράδεκτο θέμα προέκυψε μόλις πρόσφατα, με τη μη ανάκρουση του Εθνικού μας Ύμνου έξω από τη Μητρόπολη Αθηνών στην πρωτοχρονιάτικη δοξολογία και με την άρνησή της να ασπαστεί τον Σταυρό, αποφεύγοντας επιμελώς να πλησιάσει τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, τηρώντας τις… κοινωνικές αποστάσεις. Αφορμή για περαιτέρω αρνητικά σχόλια έδωσε άρθρο της στην «Εφημερίδα των Συντακτών», μέσω του οποίου επί της ουσίας τάσσεται κατά του «εθνοκεντρικού προστατευτισμού» ο οποίος σύμφωνα με την ίδια οδηγεί στην ανελευθερία, ενώ επιτίθεται και σε όσους αντιστρατεύονται την παγκοσμιοποίηση με τη φράση «ο ευρωσκεπτικισμός είναι μια παραλλαγή της αντίδρασης στην παγκοσμιοποίηση και υποκινεί την εσωστρεφή αναδίπλωσή μας στη δήθεν εθνική ασφάλεια»... Όπως αποκάλυψε η ημερήσια εφημερίδα «Εστία», η Πρόεδρος της Δημοκρατίας απομάκρυνε από το γραφείο της όπλα του αγώνα του 1821, καριοφίλια και κειμήλια, ενώ έχει αλλάξει τον επικό πίνακα ζωγραφικής με τίτλο «Παλικάρια ατενίζοντας την Ακρόπολη» αντικαθιστώντας τα με άσχετες ρεπλίκες. Να υπενθυμίσω εδώ ότι σε ανθελληνικές ενέργειες είχε προβεί πριν δύο χρόνια και ο τότε πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, ο οποίος όχι μόνο δεν αντιτάχτηκε στην προδοτική συμφωνία των Πρεσπών, αντιθέτως έσπευσε να την υπογράψει με πρωτοφανή βιασύνη, δεχόμενος αποδοκιμασίες και γιουχαΐσματα από οργισμένους διαδηλωτές στη Θεσσαλονίκη… Μάλιστα, καθ’ ην στιγμήν εκατοντάδες χιλιάδες νέοι επιστήμονες έφευγαν στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον, ο κ. Παυλόπουλος δήλωνε περιχαρής στους λαθρομετανάστες: «Σας ευχαριστώ που επιλέξατε να έρθετε στη χώρα μου. Είστε ένα κομμάτι μας, θα μείνετε εδώ όσο χρειαστεί…» Ακόμη, όπου σταθεί κι’ όπου βρεθεί υπερασπίζεται την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση εις βάρος της Ελλάδος… Ο κύριος Παυλόπουλος θεωρείται ο μοναδικός Πρόεδρος της Δημοκρατίας τα τελευταία 25 χρόνια που δεν ανανέωσε τη θητεία του... Εξάλλου, ουκ ολίγοι έλληνες πολιτικοί έχουν πράξει το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας εξακολουθητικώς. Μόλις τις τελευταίες δεκαετίες είχαμε συστηματικές παραβιάσεις του ελληνικού Συντάγματος. Ο Κώστας Σημίτης γκρίζαρε τα Ίμια… Οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σαμαρά κατέλυσαν την εθνική κυριαρχία την οποία κατοχυρώνει στο άρθρο 1 το Σύνταγμα με την ψήφιση των μνημονίων, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να μην έχει πλέον το κυριαρχικό δικαίωμα να διαχειρίζεται όπως θέλει τον όποιο εθνικό της πλούτο… Ο Αλέξης Τσίπρας παρεχώρησε στο κρατίδιο των Σκοπίων, ιστορία, γλώσσα και πολιτισμό… Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αγνόησε την ακυρότητα της σύμβασης των Πρεσπών, μη αποκαλώντας άρθρα με τα οποία κατ εξαίρεση ένα κράτος μπορεί εξαιρετικά να την επικαλεσθεί εφόσον τυγχάνουν παραβιάσεις της συμφωνίας … Σύγχρονοι εφιάλτες; Η κρίση δική σας…

Ας κοιτάξουμε μπροστά...

Μπήκαμε λοιπόν αισίως στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα… Το 2020 δεν ήταν απλώς μια χρονιά που πέρασε. Θα γραφτεί στην ιστορία και θα μνημονεύεται για πολλά χρόνια και η αιτία είναι η πανδημία του κορονοϊού και τα όσα πέρασε και εξακολουθεί να περνά η ανθρωπότητα. Το 2020 άφησε πίσω του πολύ δύσκολες περιστάσεις και στιγμές. Πυρκαγιές, κυκλώνες, υπερθέρμανση του πλανήτη, διεθνείς κρίσεις, κοινωνικές αναταραχές, απώλειες… Πολλοί θεωρούν ότι ήταν μια από τις χειρότερες χρονιές καθώς σημειώθηκαν πολύ άσχημες στιγμές που θα μπουν στην ιστορία μας σε «μαύρες» σελίδες. Υπήρξαν όμως και καλές στιγμές. Η τεχνολογία και η επιστήμη έκαναν σημαντικά βήματα προόδου. Πολλές ασθένειες μπορούν σήμερα να καταπολεμηθούν σχετικά εύκολα. Η εξάρτησή μας από το πετρέλαιο σύντομα θα ανήκει στο παρελθόν. Η ισοτιμία αντρών και γυναικών στις πολιτισμένες χώρες έχει πλέον αναγνωριστεί. Αφήσαμε πίσω μας ένα χρόνο γεμάτο από όλα εκείνα - πολλά ή λίγα - που κάναμε. Και βέβαια οι σκέψεις τρέχουν σε όλα εκείνα που είχαμε σχεδιάσει και που ποτέ δεν καταφέραμε να υλοποιήσουμε. Όμορφες και άσχημες στιγμές... Χαρούμενα και δυσάρεστα γεγονότα... Πολλά συναισθήματα και πολλές ανατροπές... Ένας χρόνος γεμάτος εμπειρίες και μαθήματα ζωής... Όμως, δεν είναι η ώρα των ενοχών και της λύπης. Είναι η ώρα της χαράς και του σωστού προγραμματισμού. Λέω χαράς γιατί για να μπορούμε να διαβάζουμε αυτές τις γραμμές, είμαστε καλά. Τουλάχιστον όσο πιο καλά γίνεται. Ζούμε, γι’ αυτό πρέπει να έχουμε θάρρος και ελπίδα. Αρκεί να σκεφτούμε πόσοι συνάνθρωποί μας υπέφεραν πέρυσι και βέβαια εξακολουθούν να υποφέρουν. Πολλοί έφυγαν από τη ζωή, άλλοι αποχαιρέτησαν δικούς τους ανθρώπους, αναρίθμητοι καταστράφηκαν, πόνεσαν, έχασαν την υγεία τους, τις δουλειές τους… Ας μετρήσουμε και ας αξιολογήσουμε τις δικές μας ευλογίες, ξεκινώντας θετικά σχεδιάζοντας τα μελλοντικά μας βήματα. Το πιο σημαντικό, πιστεύω, που πρέπει να κάνουμε είναι να καθορίσουμε τις δικές μας προτεραιότητες της ζωής μας. Και μόνο όταν αυτές οι προτεραιότητες είναι ξεκάθαρες θα καταφέρουμε να έχουμε μια ισορροπημένη ζωή. Ταυτόχρονα θα πρέπει να προστατέψουμε τον προσωπικό μας χρόνο διότι - κάπου διάβασα - δεν υπάρχει πιο άδικο και σπάταλο πράγμα από του να αφήσουμε χρόνο να σπαταλείται ανούσια χωρίς κανένα συγκεκριμένο σκοπό. Το ίδιο ισχύει και για τα άτομα που μας είναι σημαντικά και που σημαίνουν πολλά για μας και τη ζωή μας. Αν σκεφτούμε τον πραγματικό χρόνο που τους αφιερώνουμε είναι βέβαιο πως θα εκπλαγούμε. Δηλαδή, είναι πιθανό να ανακαλύψουμε ότι τα πρόσωπα που σημαίνουν τόσα πολλά για μας παίρνουν μια ελάχιστη μερίδα από τον καθημερινό μας χρόνο. Και το τραγικότερο είναι να διαπιστώνει κανείς ότι ο χρόνος περνά μακριά και από τις προτεραιότητές μας και από τα σημαντικά για μας και τη ζωή μας πρόσωπα… Η στήλη εύχεται σε όλους Καλή Χρονιά, γεμάτη Υγεία, Ειρήνη, Πρόοδο και πολλή Αγάπη!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ Γιορτή αγάπης και προσφοράς...

Το στολισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, ο γενναιόδωρος Αϊ Βασίλης με τα δώρα, η ατμόσφαιρα της χαράς, της πίστης και της ελπίδας, η αίσθηση της συγχώρησης και της επανένωσης των οικογενειών, που δυστυχώς φέτος λόγω της πανδημίας θα περιοριστεί, τα συναισθήματα και οι παραδόσεις που θα μας βάλλουν στο πνεύμα των Αγίων Ημερών... Χριστούγεννα. Περίοδος χαράς και ξεγνοιασιάς για κάποιους. Για άλλους όμως η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Οι γιορτές δυστυχώς, σε πολλούς αντί χαρά δημιουργούν θλίψη, άγχος και σύγχυση. Συχνά φέρνουν μοναξιά, κουβαλούν συναισθήματα εγκατάλειψης και οργής. Τα Χριστούγεννα δεν είναι ευτυχισμένα για όλους... Η πλασματική ευημερία, ο καταναλωτισμός, η ανταγωνιστικότητα, απομάκρυναν το αληθινό πνεύμα των εορτών. Οι άνθρωποι στη συντριπτική πλειοψηφία τους ζουν σήμερα εντάσεις στην οικογενειακή και επαγγελματική τους καθημερινότητα. Η κατάθλιψη των εορτών είναι γεγονός αναμφισβήτητο. Κι ύστερα, οι μοναχικοί ηλικιωμένοι άνθρωποι. Οι μεγάλοι ξεχασμένοι, αφού οι γιορτές είναι γενικότερα περίοδος κοινωνικών δραστηριοτήτων. Οι πιο «τυχεροί» θα δεχθούν ίσως κάποια επίσκεψη κοντινού συγγενή, σύμφωνα με τις διατάξεις των νέων κανονισμών, στον οίκο ευγηρίας ή στο κρεβάτι του πόνου με μόνη παρηγοριά κι' ελπίδα το χαζοκούτι της μοναξιάς που τούτες τις μέρες μετά μανίας προβάλλει εικόνες με πλούσια τραπέζια, ευτυχισμένα παιδάκια, ενήλικες που ανταλλάσουν αγκαλιές και δώρα με άπειρες ευχές. Σπίτια γεμάτα λάμψη, σε μια ζωή γεμάτη ανθρώπους σε μια βραδιά που μόνο η αγάπη φαίνεται να χωρά. Φυσικά, όσο τ' όνειρο κρατήσει, μέχρι το τηλεχειριστήριο να το σβήσει... Υπάρχουν κι’ εκείνοι που ζουν μόνιμα στην ανέχεια και τη δυστυχία. Άνθρωποι δέσμιοι των δυσμενών περιστάσεων που τους μάρανε η απογοήτευση του ανέλπιδου, ατέλειωτου και σκληρού δρόμου που έλαχε να διαβούν. Γέροι που πασχίζουν να τα φέρουν βόλτα με την πενιχρή σύνταξή, μοναχικές μητέρες που παλεύουν να θρέψουν μικρά παιδιά, απροστάτευτα και εγκαταλελειμμένα μωρά που χρειάζονται άμεση φροντίδα και στοργή... Ευτυχώς όμως που σε αυτόν τον άκαρδο πλανήτη ζει ακόμη λίγη ανθρωπιά. Η παροικία μας κατάφερε να δημιουργήσει ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες και φιλανθρωπικούς οργανισμούς με φιλότιμους εθελοντές οι οποίοι έθεσαν ως στόχο της ζωής τους την συμπαράσταση και ανακούφιση των συνανθρώπων τους. Όμως κι’ εσείς, που συμμερίζεστε και κατανοείτε τις ανάγκες των πλησίον σας που βιώνουν δυσκολίες, μπορείτε να συνδράμετε κατά κάποιο τρόπο, αν όχι οικονομικά έστω εθελοντικά. Πλαισιώστε, όσο γίνεται, τις συλλογικές αυτές προσπάθειες δίνοντας ανακούφιση και παρηγοριά στους πάσχοντες αδελφούς μας. Η ψυχική και συναισθηματική αμοιβή που θα νοιώσετε θα είναι απεριόριστη. Φέτος καλούμαστε να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα μακριά από πολλά από τα αγαπημένα μας πρόσωπα, προκειμένου να προασπίσουμε την υγεία μας και την υγεία τους, ενώ όλα αποπνέουν και μια αχτίδα αισιοδοξίας για το ότι θα καταφέρουμε να βγούμε από αυτή την κρίση με τις μικρότερες δυνατές απώλειες. Χαρούμενα και ειρηνικά Χριστούγεννα και δημιουργική η νέα χρονιά...

Ρομποτική δεοντολογία...

Βραχύς προβλέπεται ο βίος των παραδοσιακών δημοσιογράφων… Ρομπότ δημοσιογράφοι κατακλύζουν ασταμάτητα τα διεθνή ΜΜΕ. Βασισμένα σε άπειρα δεδομένα, ειδικά λογισμικά μπορούν πλέον να γράψουν αυτόματα έως και 2.000 άρθρα το δευτερόλεπτο... Εκτιμάται μάλιστα ότι μέχρι το 2025 το 90% των άρθρων που θα διαβάζουμε θα είναι γραμμένα από αυτοματοποιημένους ρεπόρτερς. Ωστόσο, ο εφευρέτης αυτού του λογισμικού δεν είναι δημοσιογράφος. Πρόκειται για τον Αμερικανό προγραμματιστή ηλεκτρονικών υπολογιστών Robbie Allen, ο οποίος ανακάλυψε ότι υπάρχει σχέση ανάμεσα στη ρομποτική και τη διανοητική διαδικασία της γραφής. Βασισμένος σε αυτή την επινόηση, δημιούργησε την Automated Unsights, με στόχο να αναπτύξει ένα λογισμικό το οποίο θα μπορεί να γράφει κείμενα. Η Microsoft, μία από τις πρώτες εταιρείες που έδειξε ενδιαφέρον, αντικατέστησε ήδη δεκάδες δημοσιογράφους που εργάζονταν με συμβόλαιο στην ιστοσελίδα της MSN με τη χρήση αυτοματοποιημένων συστημάτων για την επιλογή των ειδήσεων. Η επιμέλεια των ειδήσεων που παράγουν οι δημοσιογραφικοί οργανισμοί και η επιλογή των τίτλων και των φωτογραφιών γίνεται από δημοσιογράφους. Αυτό το έργο αναλαμβάνει πλέον η τεχνική νοημοσύνη. Η Microsoft δήλωσε ότι η αλλαγή εντάσσεται σε μια αξιολόγηση της λειτουργίας της. Ο αμερικανικός κολοσσός της τεχνολογίας τονίζει: «Όπως όλες οι εταιρείες αξιολογούμε το έργο μας σε τακτική βάση και επενδύουμε περισσότερο σε κάποιους τομείς και από καιρού εις καιρόν ανασυντασσόμαστε σε κάποιους άλλους». Η Microsoft, όπως και άλλες μεγάλες τεχνολογικές επιχειρήσεις, πληρώνει δημοσιογραφικούς οργανισμούς για να χρησιμοποιεί ειδήσεις τους στην ιστοσελίδα της, αλλά απασχολεί δημοσιογράφους που αποφασίζουν ποιές ειδήσεις και ποια άρθρα θα ανεβαίνουν στην πλατφόρμα της και πως θα προβάλλονται. Αρκετοί παραγωγοί ειδήσεων που είχαν συμβόλαιο με την εταιρία, έχασαν ήδη τη δουλειά τους. Ορισμένοι από τους απολυθέντες προειδοποίησαν ότι η τεχνική νοημοσύνη πιθανόν να μη γνωρίζει καλά τους αυστηρούς δημοσιογραφικούς κανονισμούς και να καταλήγει να αναρτά ακατάλληλες ειδήσεις. Η Microsoft είναι μία από τις τεχνολογικές εταιρείες που πειραματίζονται με μορφές της αποκαλούμενης ρομποτικής δημοσιογραφίας για τη μείωση του κόστους. Η Google είναι επίσης μία εταιρεία που επενδύει γενναιόδωρα σε αυτό τον τομέα. Γεγονός είναι ότι σύντομα οι αναγνώστες δεν θα γνωρίζουν αν ο δημοσιογράφος που υπογράφει ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ είναι άνθρωπος η ρομπότ! Δεν είναι καθόλου υπερβολικό. Ήδη τους τελευταίους μήνες μεγάλα έντυπα στις ΗΠΑ και στη Βρετανία λειτουργούν με τη βοήθεια ρομπότ, δηλαδή με τη χρήση τεχνολογίας τεχνητής νοημοσύνης, που δίνει «ανάσα» στο βάρος του καθημερινού φόρτου εργασίας των ρεπόρτερ. Το μεγάλο ερώτημα για τον κόσμο της έντυπης – προς το παρών – δημοσιογραφίας είναι αν οι ρεπόρτερς θα αντικατασταθούν κάποτε εντελώς από εξελιγμένα ρομπότ. Αξίζει να σημειωθεί πώς μεγάλοι όμιλοι ΜΜΕ, όπως είναι το Bloomberg και το Associated Press, έχουν υιοθετήσει τη σύγχρονη τεχνολογία του «δημοσιογράφου-ρομπότ» κυρίως για τα αθλητικά γεγονότα και την οικονομία. Μήπως αυτός είναι άραγε ένας από τους λόγους που η παγκόσμια οικονομία πήρε την κατιούσα;

Δεκεμβριανά 1944 Η μάχη της Αθήνας

Κάθε μήνας έχει την δική του ιστορική επέτειο. Τα Δεκεμβριανά αναφέρονται σε μία σειρά ενόπλων συγκρούσεων που έλαβαν χώρα στην Αθήνα το Δεκέμβριο 1944 - Ιανουάριο1945, ανάμεσα στις δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και τις Βρετανικές και κυβερνητικές δυνάμεις που ανήκαν σε ένα ευρύ πολιτικό φάσμα, από την σοσιαλδημοκρατία έως την φιλομοναρχική δεξιά. Η έναρξή τους στις 3 Δεκεμβρίου του 1944, σηματοδοτείται από τους πυροβολισμούς των αστυνομικών δυνάμεων μπροστά στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη ενάντια στη διαδήλωση του ΕΑΜ, που είχε οργανωθεί ως απάντηση στο τελεσίγραφο της κυβέρνησης εθνικής ενότητας για τον αφοπλισμό όλων των αντάρτικων ομάδων, με αποτέλεσμα το θάνατο δεκάδων διαδηλωτών. Τα επεισόδια κράτησαν 33 μέρες και τερματίστηκαν στις 5 Ιανουαρίου 1945. Οι μάχες του Δεκεμβρίου 1944, ήταν η μοναδική περίπτωση κατά την οποία σημειώθηκαν πολεμικές συγκρούσεις τέτοιας έντασης στην ελληνική πρωτεύουσα από δημιουργίας του ελληνικού κράτους. Αμέσως μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς κατακτητές, η κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου ανέλαβε το δύσκολο έργο της ανόρθωσης της χώρας. Τα προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπιστούν άμεσα ήταν το πολιτειακό ζήτημα, η παραπομπή σε δίκη και τιμωρία των δοσίλογων και η συγκρότηση του εθνικού στρατού και αστυνομίας. Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο εξόριστος μονάρχης είχε πιεσθεί ώστε να δεσμευτεί να μην επιστρέψει στη χώρα πριν ο λαός αποφασίσει ρητά για τη μορφή του πολιτεύματος που επιθυμούσε. Έντονη ήταν η διαφωνία των κομμάτων στο ελληνικό κοινοβούλιο για την τελική μορφή του πολιτεύματος. Η κατάσταση οδηγήθηκε σε σύρραξη. Οι υπουργοί που ανήκαν στο ΕΑΜ παραιτήθηκαν στις 2 Δεκεμβρίου του 1944, ενώ το ΕΑΜ ζήτησε και έλαβε άδεια για συγκέντρωση διαμαρτυρίας την επόμενη ημέρα κηρύττοντας ταυτόχρονα γενική απεργία. Η κυβέρνηση απαγόρευσε το συλλαλητήριο, όμως τα μέλη του ΕΑΜ αψηφώντας την κυβερνητική απαγόρευση κατέκλυσαν ειρηνικά την πλατεία Συντάγματος. Η διαδήλωση που είχε μεγάλη συμμετοχή πνίγηκε στο αίμα όταν αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν προς το πλήθος. Ο απολογισμός της επίθεσης ήταν 33 νεκροί και περισσότεροι από 140 τραυματίες. Το ίδιο εκείνο βράδυ (3 Δεκεμβρίου 1944) ο Γεώργιος Παπανδρέου, προσπαθώντας να βρει διέξοδο στην τεταμένη κατάσταση, κατέθεσε πρόταση περί σχηματισμού οικουμενικής κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον αρχηγό των Φιλελευθέρων Θεμιστοκλή Σοφούλη, με παραίτηση του ίδιου και όλων των υπουργών. Όλες οι αντιμαχόμενες πλευρές αποδέχτηκαν την πρόταση. Η νέα κυβέρνηση όμως δεν κατάφερε να επιβάλλει την τάξη και οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν και γενικεύτηκαν σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια. Τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 1944 θεωρούνται από τους ιστορικούς ως η δεύτερη φάση του Ελληνικού Εμφυλίου και οδήγησαν στην Τρίτη φάση που τερματίστηκε το 1949 με την στρατιωτική ήττα του ΚΚΕ. Μελετώντας προσεκτικά την ιστορία, δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι διδαχτήκαμε από την τραγωδία των Δεκεμβριανών και του Εμφυλίου Πολέμου. Κάποιοι μου δίνουν την αίσθηση ότι επιθυμούν την αναβίωση του διχασμού...

Black Friday Ο ξενόφερτος θεσμός...

Έφτασε η περιβόητη Black Friday... Επιχειρήσεις και καταστήματα διαθέτουν και πάλι ελκυστικές - όπως διατυμπανίζουν - προσφορές στο πλαίσιο της «Μαύρης Παρασκευής». Το εγχείρημα που υιοθετήθηκε επιτυχώς σε όλες σχεδόν τις δυτικές χώρες (η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση) ξεκινά σήμερα 27 Νοεμβρίου. Ο όρος Black Friday, κατά το «έθιμο», έχει τις ρίζες του στη δεκαετία του1960 όταν τα λογιστικά φύλλα και οι αποδείξεις ήταν ακόμη χειρόγραφα και τα καταστήματα είχαν δύο χρώματα μελανιού για να καταγράφουν τα στοιχεία. Με κόκκινο γράφονταν οι ημέρες με αρνητικό ισολογισμό πωλήσεων και με μαύρο οι ημέρες με θετικό απολογισμό. Η «Μαύρη Παρασκευή», τελευταία Παρασκευή του Νοεμβρίου όπως έχει καθιερωθεί, είναι ένας καθαρά Αμερικάνικος θεσμός, που κηρύσσει την έναρξη των Χριστουγεννιάτικων αγορών και προκαλεί υστερία στους καταναλωτές, κυρίως χαμηλής αγοραστικής δύναμης, με τις πολυδιαφημισμένες «μαύρες» προσφορές. Στην ουσία, στοιβάζει αξημέρωτα έξω από τα καταστήματα πλήθος κόσμου, που στο τέλος ποδοπατούνται μεταξύ τους για να αγοράσουν το περίσσευμα μάλλον των εμπορευμάτων, ενώ οι εργαζόμενοι βρίσκονται να είναι ακόμα μια φορά τα εξιλαστήρια θύματα της εργασιακής δουλείας. Όλα αυτά βέβαια στο βωμό του κέρδους και του ανταγωνισμού των μεγάλων εμπόρων, οι οποίοι θέλουν να συγκεντρώσουν όσο το δυνατό μεγαλύτερο τζίρο. Βέβαια, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, στις ΗΠΑ όταν μιλάμε για προσφορές, δεν εννοούμε αυτές που έχουμε συνηθίσει εδώ της τάξεως των 30 με 50%. Εννοούμε τιμές κάτω του κόστους αγοράς, στους ελάχιστους πάντως πελάτες που θα προλάβουν. Δεν λείπουν, εν τω μεταξύ, και τα γεγονότα βίας όπως ξυλοδαρμοί, μαχαιρώματα ακόμη και πυροβολισμοί, με θύματα άτυχους πελάτες που «ευνοήθηκαν» να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή... Ο θεσμός τα τελευταία χρόνια έχει εξαπλωθεί και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και κάθε χρονιά συμμετέχουν όλο και περισσότεροι λιανέμποροι. Στον Καναδά η «Μαύρη Παρασκευή» έκανε την εμφάνισή της το 2011 και θωρείται επινόηση των εμπορικών συλλόγων στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν τους Καναδούς καταναλωτές να ταξιδεύουν για ψώνια στις γειτονικές ΗΠΑ. Μία καλή ευκαιρία για τους τοπικούς εμπόρους να ξεφορτωθούν το παλιό κυρίως εμπόρευμα πριν τις γιορτές. Το online shopping, έχει κι’ αυτό διευκολύνει κατά πολύ την αύξηση των πωλήσεων καταναλωτικών αγαθών, κυρίως λόγω της πανδημίας. Πιστεύω πως κάθε προσπάθεια που αποβλέπει στην εξοικονόμηση χρημάτων των καταναλωτών, ειδικά σε δύσκολους καιρούς, είναι πάντοτε καλοδεχούμενη. Τα αίτια όμως του συγκεκριμένου θεσμού είναι βαθύτερα και πέρα από τις όποιες υπερπροσφορές έχουν να κάνει κυρίως με το φρούτο της ξενομανίας. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται διεθνώς το εντονότατο φαινόμενο υιοθέτησης όλων των δυτικών εμπορικών εθίμων. Ημέρες όπως του Αγίου Βαλεντίνου, των Ευχαριστιών, του Σάντα Κλος, της Μητέρας, του Πατέρα, της Λευκής Νύχτας, για να αναφέρω τις πιο προσοδοφόρες, μπήκαν για τα καλά στη ζωή μας, προς τέρψιν του ταλαίπωρου λαού, με οδυνηρό αποτέλεσμα το άδειασμα του ισχνού… πορτοφολιού!

Εθνικός Διχασμός

Είναι πολλά τα τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν την νεότερη ελληνική ιστορία. Ο Νοέμβρης μας μεταφέρει στον εθνικό διχασμό που διήρκεσε από το1915 έως το 1922. Συμβουλευόμενος πηγές ιστορικών βιβλίων σας μεταφέρω, όσο πιο σωστά και υπεύθυνα γίνεται, την θλιβερή αυτή επταετή περίοδο. Την εποχή εκείνη η Ελλάδα βρίσκεται διχασμένη ανάμεσα στο κράτος των Αθηνών με επικεφαλής το βασιλιά Κωνσταντίνο και το κράτος της Εθνικής Αμύνης στη Θεσσαλονίκη με επικεφαλής τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Αφορμή αποτέλεσε η στάση ουδετερότητας της χώρας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία οδήγησε σε στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των Αγγλογαλλικών δυνάμεων. Στις 18 Νοεμβρίου 1916, λαμβάνει χώρα η απόβαση των συμμαχικών αγημάτων στο Φάληρο και ακολουθούν συγκρούσεις με τον ελληνικό στρατό. Ο Βενιζέλος ακολουθούσε πολιτική συμπαράταξης με τους συμμάχους εναντίον των Κεντρικών Δυνάμεων, ενώ ο βασιλιάς Κωνσταντίνος πολιτική ουδετερότητας που ευνοούσε τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία. Οι δυνάμεις της Αντάντ, που ήταν στο πλευρό του Βενιζέλου, αξιώνουν την παράδοση τεράστιων ποσοτήτων πολεμικού υλικού από την κυβέρνηση των Αθηνών. Παρά την αρχική συμφωνία, μετά από τέσσερις μέρες το αίτημά τους απορρίπτεται, όταν στρατιωτικοί παράγοντες με την υποστήριξη 20.000 επίστρατων πείθουν τον Κωνσταντίνο να την παραβιάσει με το επιχείρημα ότι η κοινή γνώμη έβλεπε αυτή την απαίτηση ως επέμβαση στα εσωτερικά της χώρας. Η απάντηση δεν άργησε να έρθει. Ο συμμαχικός στόλος, με επικεφαλής τον ναύαρχο Φουρνιέ, αποβιβάζεται στο Φάληρο. Περίπου 3.000 Γάλλοι και Βρετανοί κατευθύνονται στην Αθήνα όπου βρίσκεται μεγάλος αριθμός επίστρατων ενόπλων. Ακολουθούν συγκρούσεις σύμμαχων με τον ελληνικό στρατό ενώ η πόλη δέχεται τα μαζικά πυρά του συμμαχικού στόλου. Το ίδιο βράδυ της 18ης Νοεμβρίου, ο Κωνσταντίνος έρχεται σε συμφωνία με τους πρεσβευτές της Αντάντ και ο βομβαρδισμός σταματά. Ο απολογισμός εκείνης της βραδιάς ήταν δεκάδες νεκροί και τραυματίες που προέρχονταν και από τις δύο πλευρές. Τις επόμενες μέρες οι συμμαχικές δυνάμεις αποσύρονται ενώ οι «βενιζελικοί» δέχονται επιθέσεις από τους υποστηρικτές του βασιλιά. Ακολουθούν λεηλασίες σε καταστήματα, σπίτια και καταστροφές σε εγκαταστάσεις εφημερίδων. Ο εθνικός διχασμός, ο οποίος επί μακρόν ταλαιπώρησε τους Έλληνες εξαιτίας της διαφωνίας του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου και του βασιλιά Κωνσταντίνου Α' σχετικά με τη στάση που έπρεπε να τηρήσει η Ελλάδα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταφέρθηκε από την πρώτη στιγμή και στους έλληνες μετανάστες και ειδικότερα της Αμερικής και του Καναδά. Αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει μία έντονη διαμάχη μεταξύ των οπαδών των δύο μεγαλύτερων ελληνικών οργανώσεων της εποχής, της AHEPA και της GAPA. Άσπονδο μίσος τους χώρισε σε «βενιζελικούς» και «βασιλικούς» και τους παρέσυρε σε οδυνηρή μακρά περιπέτεια. Στις 25 Νοεμβρίου, η προσωρινή κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης κηρύσσει με ειδικό διάγγελμα έκπτωτο το βασιλιά Κωνσταντίνο, ο οποίος όμως επανήλθε στον θρόνο το 1920. Ένας εθνικός διχασμός που δυστυχώς εξακολουθεί μέχρι τις μέρες μας να επηρεάζει την πολιτική σκέψη…

Ας ανοίξουμε την καρδιά μας...

Ο Ραδιομαραθώνιος Αγάπης 2020 αποτελεί πραγματικότητα. Οι μηχανές της αγάπης πήραν μπρος βάζοντας άλλο ένα στοίχημα. Η αγάπη για τους συνανθρώπους μας που χρειάζονται τη βοήθειά μας να θριαμβεύσει. Γι’ άλλη μια φορά ενεργοποιούμε μαζικά τις δυνάμεις μας για να αποδείξουμε ότι μαζί μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι γιατί μόνο η αγάπη μπορεί… Ραδιομαραθώνιος Αγάπης 2020. Μια ακόμα ερανική προσπάθεια του Φιλανθρωπικού Οργανισμού Ελληνίδων Κυριών και τού Ραδιοσταθμού CFMB, μέσα από την οποία μας δίνεται η ευκαιρία να εκφράσουμε την αγάπη μας, το ενδιαφέρον και τη συμπαράστασή μας στους λιγότερο τυχερούς συνανθρώπους μας. Μια ημέρα αφιερωμένη με έντονο ζήλο σ’ αυτά τα άτομα, γεγονός που πραγματικά μας τιμά ως κοινωνία και τον καθένα μας ξεχωριστά. Από τον πρώτο Ραδιομαραθώνιο Αγάπης το 1969, οι ακούραστες κυρίες δουλεύουν με αληθινή αγάπη για να συνεισφέρουν στους αδύναμους, στους αναξιοπαθούντες της παροικίας μας. Στα χρόνια που ακολούθησαν, κάθε νέα διοργάνωση ήταν σαφώς καλύτερη από την προηγούμενη. Κάθε νέος Ραδιομαραθώνιος συγκεντρώνει σταθερά ακόμα περισσότερα χρήματα που σημαίνει ακόμα καλύτερη οικονομική βοήθεια για τους δικαιούχους. Είναι όμως αυτός μόνο ο στόχος του Ραδιομαραθώνιου; Με την άλλη πτυχή, που για μένα τουλάχιστον είναι και η σπουδαιότερη, τι γίνεται; Και εννοώ βέβαια όλα τα άλλα δικαιώματα των άτυχων ανθρώπων. Δικαιώματα που έχουν να κάνουν με την καθημερινότητά τους, με την επαγγελματική τους δραστηριοποίηση, με την κοινωνική τους ένταξη. Η καθημερινή εμπειρία αποδεικνύει ότι τα άτομα αυτά που λαμβάνουν βοήθεια, καθώς και εκείνα με ειδικές ανάγκες, μπορεί να ευεργετούνται κατά κάποιο τρόπο από τα έσοδα που αποφέρει ο Μαραθώνιος, ωστόσο κατά γενική ομολογία ελάχιστα έχει βελτιωθεί η κοινωνική τους αναγνώριση και αποκατάσταση. Ο Ραδιομαραθώνιος Αγάπης 2020 σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να είναι υπόθεση μιας ημέρας. Οι ανάγκες, δυστυχώς, για τους άπορους συνανθρώπους μας είναι πλέον μόνιμες. Η πανδημία του κορωνοιού, εν τω μεταξύ, αυξάνει ακόμη περισσότερο τον κίνδυνο έκρηξης της φτώχειας. Αλυσιδωτές απώλειες θέσεων εργασίας, προσφυγή στο κράτος πρόνοιας, κλείσιμο των σχολείων. Αυτή η κρίση της υγείας έρχεται να προστεθεί σε μια βαθειά κοινωνική κρίση που ανησυχεί τους πάντες. Πολλοί άνθρωποι που ζούσαν με αξιοπρεπείς μισθούς πριν από την επιδημία ουδέποτε προσέφυγαν στην κοινωνική πρόνοια. Και όμως… Εκατομμύρια άνθρωποι συμπεριλήφθηκαν στους ανέργους τους τελευταίους μήνες. Ένα μεγάλο ποσοστό των παιδιών, εξ’ άλλου, των πιο ευάλωτων πληθυσμών ζουν σήμερα σε συνθήκες φτώχειας. Ακόμη, η οικονομική κρίση στην Ελλάδα είχε σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί δραματικά ο αριθμός των παλιννοστούντων και νέων ελλήνων μεταναστών τα τελευταία χρόνια. Και ο Φιλανθρωπικός Οργανισμός Ελληνίδων Κυριών είναι ο μόνος Οργανισμός που πραγματικά μεριμνά γι αυτούς τους ανθρώπους στα πρώτα δύσκολα βήματά τους στη νέα τους πατρίδα. Ας μην τους απογοητεύσουμε. Ας ανοίξουμε την καρδιά μας. Ας σταθούμε και φέτος κοντά τους. Άλλωστε η ικανοποίηση του να δίνεις είναι πράγματι απερίγραπτη…

Πόλεμος: Πράξη βίας ή βιολογική ανάγκη;

Τη Δευτέρα 11 Νοεμβρίου ώρα 11π.μ., άνθρωποι από όλες τις χώρες της Κοινοπολιτείας θα τηρήσουν ενός λεπτού σιγή σε ανάμνηση του τέλους του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου το 1918 και όλων όσοι υπηρέτησαν και έχασαν τη ζωή τους σε αυτή την τρομερή σύγκρουση. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε και τα θύματα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, που ξέσπασε 20 χρόνια αργότερα… Όπου κι’ αν βρισκόμαστε, πρέπει όλοι να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή, για να θυμηθούμε εκείνους όσοι υπηρέτησαν και πέθαναν για την ελευθερία μας. Οι ανθρώπινες απώλειες από τους δύο μεγάλους πολέμους ξεπερνούν τα 100 εκατομμύρια… Η φρίκη του πολέμου προκαλεί μία συγκλονιστική κρίση συνείδησης στους ανθρώπους, άρνηση των παραδοσιακών αξιών, φυγή στο παράλογο, αμφισβήτηση της κατεστημένης κοινωνικής τάξης. Έχοντας νωπές ακόμη τις μνήμες των δύο καταστρεπτικών πολέμων, ορατή είναι και πάλι η απειλή μιας νέας παγκόσμιας σύρραξης με απρόβλεπτες συνέπειες. Και αναρωτιέται κανείς, πόσο πιθανό είναι το σενάριο ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου σήμερα; Από την κεντρική Αφρική έως την Αραβική χερσόνησο, από την Άπω έως τη Μέση Ανατολή κι’ από τον Καύκασο έως τα Βαλκάνια, μυρίζει μπαρούτι. Πόσο πιθανός είναι άραγε ένα νέος πόλεμος και τι μορφή θα έχει; Κι αν έχει ήδη ξεκινήσει; Οι προκλήσεις της Τουρκίας του Νεοοθωμανού Ερντογάν στο Αιγαίο - και όχι μόνο - δεν έχουν τελειωμό. Στη Συρία το δεκαετές μακελειό δε λέει να τελειώσει. Η κρίση με την Βόρεια Κορέα μπορεί να βρίσκεται σε ύφεση, ο κίνδυνος όμως δεν έχει εξαλειφτεί. Χώρες του ανατολικού ημισφαιρίου όπως το Ιράκ, Αφγανιστάν, Γάζα, Λιβύη, Καύκασος, Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, θεωρούνται τα κυριότερα «καυτά σημεία», χωρίς βέβαια να υπολογίζονται κάποιες ξεχασμένες πολεμικές συγκρούσεις όπως η Υεμένη, το Σουδάν και το Κονγκό… Όσον αφορά την Ευρώπη, κανείς δεν εγγυάται ότι θα παραμείνει η ασφαλέστερη ήπειρος του πλανήτη με τις μαζικές εισροές εξτρεμιστικών στοιχείων και την ισλαμική τρομοκρατία, ένα φαινόμενο που παίρνει ολοένα και πιο ανησυχητικές διαστάσεις . Πέρα από τις μεθοριακές διαφορές, εξ’ αιτίας των επεκτατικών βλέψεων, η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει άλλους παράγοντες που μπορούν να καθορίσουν την εξέλιξη μιας σύγκρουσης, όπως τη περιβαλλοντική καταστροφή, τη κλιματική αλλαγή, την έλλειψη πόσιμου νερού, κ.α. Οι οικονομικοί και ταξικοί πόλεμοι δεν σταμάτησαν εξάλλου ποτέ. Υπάρχει έπειτα και το παγκόσμιο εμπόριο όπλων, η μεγαλύτερη και αθλιότερη επιχείρηση που δημιουργεί πολέμους… Σε αυτή τη φάση βέβαια, μια γενικευμένη συμβατική εμπλοκή εκτός από το υψηλό ανθρώπινο κόστος θα απειλούσε με χρεοκοπία ακόμη και τους νικητές, χωρίς τελικά να εξασφαλίσει την απαιτούμενη εθνική ομοψυχία. Στη διάρκεια της ιστορίας, πολλοί πόλεμοι ξεκίνησαν και από ψυχοπαθείς ηγεμόνες, με φονικό όπλο την εξουσία, οι οποίοι δυστυχώς εξακολουθούν ακόμη να κυβερνούν με ατιμωρησία. Εν κατακλείδι, θεωρώ ότι ο πόλεμος είναι αποτέλεσμα της συνειδητής προσπάθειας του ανθρώπου να επιβληθεί, να επικρατήσει στο έδαφος και στον διαρκή αγώνα επιβίωσης…