Πατριωτισμός: Μνήμη, Χρέος και Ευθύνη...

Τις ημέρες αυτές, καθώς ο Ελληνισμός ετοιμάζεται να τιμήσει και να γιορτάσει την εθνική μας παλιγγενεσία, την 25η Μαρτίου 1821, το πατριωτικό συναίσθημα αναβλύζει πιο έντονα στις καρδιές πολλών Ελλήνων, όπου κι αν βρίσκονται. Είτε στην μητέρα πατρίδα είτε στην ξενιτιά, ο Έλληνας νιώθει αυτές τις μέρες ένα ιδιαίτερο ρίγος συγκίνησης, μια εσωτερική φλόγα που τον συνδέει με την ιστορία, τις θυσίες των προγόνων και τα ιδανικά του Έθνους. Σε κάθε κρίσιμη καμπή της ιστορίας μας, ο πατριωτισμός υπήρξε η αόρατη αλλά πανίσχυρη δύναμη που κινητοποίησε τους Έλληνες. Όταν η πατρίδα βρέθηκε σε κίνδυνο, όταν απειλήθηκαν η ελευθερία, η εθνική αξιοπρέπεια και η ιστορική μας συνέχεια, τότε ήταν που οι γνήσιοι πατριώτες, έχοντας βαθιά μέσα στην ψυχή τους το αίσθημα της φιλοπατρίας, στάθηκαν όρθιοι και έδωσαν αγώνα. Από το 1821 έως το Έπος του ’40, από τους αγώνες της Κύπρου έως κάθε μικρή και μεγάλη δοκιμασία του Ελληνισμού, ο πατριωτισμός αποδείχθηκε η κινητήρια δύναμη της αντίστασης, της αυτοθυσίας και της εθνικής ανάτασης. Και όμως, στη σημερινή Ελλάδα των πολλών ιδεολογικών ρευμάτων, των έντονων πολιτικών αντιπαραθέσεων και των πολυάριθμων κομματικών σχηματισμών, ο πατριωτισμός συχνά παρεξηγείται ή ακόμα και αμφισβητείται. Πολλές φορές συγχέεται εσφαλμένα με τον εθνικισμό ή τον σωβινισμό, έννοιες που διαφέρουν ουσιαστικά από την γνήσια φιλοπατρία. Οι Έλληνες, ως λαός με μακραίωνη ιστορία, έχουμε μάθει να αισθανόμαστε την πατρίδα όχι ως μια αφηρημένη έννοια, αλλά ως βίωμα. Για εμάς η πατρίδα είναι το χώμα των προγόνων, οι εκκλησιές των χωριών, τα μνημεία των αγώνων, τα τραγούδια της παράδοσης, οι θάλασσες και τα βουνά μας, οι ήρωες που έπεσαν για να μπορούμε σήμερα εμείς να μιλάμε ελεύθερα ελληνικά και να ζούμε κάτω από τη σημαία μας. Ιδιαίτερα για εμάς, τους Έλληνες της διασποράς, το πατριωτικό αίσθημα πολλές φορές γίνεται ακόμη πιο δυνατό. Μακριά από την πατρίδα, η Ελλάδα αποκτά μια άλλη διάσταση: γίνεται νοσταλγία, αναφορά, φως. Ο απόδημος Έλληνας κρατά μέσα του την ελληνικότητα ως πολύτιμο φυλαχτό. Την κρατά στη γλώσσα που μιλά στο σπίτι, στις γιορτές που τιμά, στα παιδιά που μαθαίνει να αγαπούν την καταγωγή τους, στις σημαίες που υψώνει με περηφάνια στις εθνικές επετείους... Στις μέρες μας, ο γνήσιος πατριωτισμός έχει ίσως μεγαλύτερη αξία από ποτέ. Σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης, πολιτισμικής σύγχυσης, κοινωνικής κόπωσης και συχνής απαξίωσης των αξιών, η αγάπη για την πατρίδα δεν πρέπει να θεωρείται ξεπερασμένη ή ύποπτη. Αντίθετα, αποτελεί δύναμη συνοχής, εθνικής αυτογνωσίας και συλλογικής αντοχής. Καθώς λοιπόν πλησιάζει η Ημέρα της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας, ας αναλογιστούμε βαθύτερα τι σημαίνει να είμαστε Έλληνες. Ας θυμηθούμε ότι η ελευθερία που σήμερα θεωρούμε αυτονόητη κατακτήθηκε με αίμα, θυσίες και απαράμιλλο ηρωισμό. Και ας κρατήσουμε άσβεστο μέσα μας το πατριωτικό αίσθημα, όχι ως κραυγή φανατισμού, αλλά ως ήρεμη και ακλόνητη δύναμη ψυχής...