'Οταν η εξουσία φθείρει και διαφθείρει...

Σήμερα, φίλοι αναγνώστες, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα άρθρο του καταξιωμένου κοινωνιολόγου Δ. Δένη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα και αφορά την εξουσία. Η εξουσία, γράφει ο κ. Δένης, είναι μεθυστική, πολλές φορές και αφροδισιακή. Δίνει την αίσθηση της παντοδυναμίας σε αυτούς που την ασκούν. Δίνει όμως και την δυνατότητα να δείξουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα, όσοι είναι πραγματικά αδύναμοι, αλλά και όσοι στερούνται των βασικών γονιδιακών ή επίκτητων «υποδομών» συγκρότησης και διαχείρισης μεγαλύτερων από όσες τους αναλογούν, ευθυνών. Όταν λοιπόν τους πιάσεις με την γίδα στην πλάτη και τους βγάλεις δημόσια στον τάκο (επισημαίνεις τα λάθη τους), τότε φουντώνει το εγώ τους, θυμώνουν και επιχειρούν να σε υποβαθμίσουν, είτε ατομικά είτε οργανωμένα είτε συντεχνιακά. Τι μπορεί να ισχυριστούν; Τα πάντα! -Ότι παρά το ότι τους ήσουν καλός και χρήσιμος όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση, τώρα εσύ «τα έχεις βρει» με τη νέα αντιπολίτευση. -Ότι συναλλάσσεσαι (όχι, δεν έχουμε όλοι τα ίδια μούτρα). -Ότι… τρελάθηκες και αν αυτό δεν πιάσει, ότι είσαι χαμηλού ειδικού βάρους να τους κρίνεις, ΑΥΤΟΥΣ, τους «Θεούς της γνώσης, της επιστημονικής επάρκειας, της ηθικής». -Ότι είσαι κατώτερος! Ναι είμαι περήφανος να είμαι ένα σκαλί πιο κάτω από άτομα της επόμενης γενιάς. Άλλωστε αυτό δεν είναι η εξέλιξη; Οι ασκούντες την εξουσία, όταν γίνει η στραβή, έχουν πάντα δύο δρόμους να διαλέξουν. Ή να παραδεχτούν τα λάθη τους και να προσπαθήσουν να μην τα επαναλάβουν, ή να τυφλωθούν από εγωισμό ή απληστία και να κάνουν ακόμη μεγαλύτερα. Τέλος, άλλοι καβαλάνε το καλάμι μετά από χρόνια, ενώ οι αδύναμοι μέσα σε μερικούς μήνες! «Όλοι αγωνιζόμαστε για το κοινό καλό», θα σου πουν. Ποιο κοινό καλό; Του συνόλου των πολιτών, ή μιας κλειστής ομάδας που βρέθηκαν σε θέσεις ευθύνης και είπαν να επωφεληθούν; Και θα κλείσω με μερικά αποφθέγματα επωνύμων που αφορούν την εξουσία. «Δεν μπορεί να σταθεί η εξουσία, όταν στηρίζεται στην αδικία, στην επιορκία και στην προδοσία» Δημοσθένης «Η εμπάθεια αυτών που ανεβαίνουν στην εξουσία φέρνει την καταστροφή» Αριστοτέλης «Η εξουσία μοιάζει με τις ερωμένες, που προκαλούν την αγάπη, όμως καταστρέφουν τους εραστές τους» Ισοκράτης «Αυτός που βρίσκεται στην εξουσία, δεν μπορεί να κοιμηθεί ήσυχα μια ολόκληρη νύχτα» Όμηρος «Κανείς δεν έχει τόση φρόνηση ή καλοσύνη που ν’ αξίζει την εμπιστοσύνη για απεριόριστη εξουσία» Τσαρλς Κόλτον «Αν θες να δοκιμάσεις τον χαρακτήρα κάποιου, δώσ’ του εξουσία» Αβραάμ Λίνκολν «Η μεγαλύτερη εξουσία μπορεί να χαθεί με κακή διοίκηση» Τάκιτος «Κάθε έθνος, κάθε εποχή, κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος, πρέπει συχνά να καθορίζει τα όρια ανάμεσα στην ελευθερία και την εξουσία. Γιατί ελευθερία χωρίς εξουσία καταντάει χάος και εξουσία χωρίς το σεβασμό της ελευθερίας, τυραννία» Στέφαν Τσβάιχ «Ο χωρίς σκέψη σεβασμός προς την εξουσία είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της αλήθειας» Άλμπερτ Αϊνστάιν Τα συμπεράσματα δικά σας…

1η Απριλίου 1955, των Ηρώων η αρχή!

Με την ευκαιρία της επετείου έναρξης του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ, θα αναφερθώ σήμερα στους Ήρωες της νεότερης ιστορίας της μαρτυρικής Κύπρου. Η Κύπρος μας την 1η Απριλίου γιορτάζει την 67η επέτειο από την έναρξη του αντιαποικιακού αγώνα της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών. Η 1η Απριλίου 1955 ήταν η ημέρα που οι Βρετανοί κατακτητές της Μεγαλονήσου βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις αντάρτικες ομάδες που οργάνωσε ο Κύπριος συνταγματάρχης Γεώργιος Γρίβας, γνωστότερος ως «Διγενής». Στις ηρωικές πράξεις της 1ης Απριλίου 1955 η ΕΟΚΑ έχασε το πρώτο της παλληκάρι, τον μαθητή Μόδεστο Παντελή από το Λιοπέτρι. Πέθανε από ηλεκτροπληξία στην προσπάθειά του ν’ αποκόψει ηλεκτροφόρα σύρματα για να επέλθει συσκότιση και να δράσουν πιο αποτελεσματικά οι ομάδες της ΕΟΚΑ στην Αμμόχωστο... Ο τομεάρχης Αμμοχώστου Γρηγόρης Αυξεντίου ήταν επικεφαλής της ομάδας που έδρασε στην Δεκέλεια. Στις 3 Μαρτίου του 1957 οι Άγγλοι, ύστερα από προδοσία ανακάλυψαν το κρησφύγετο του, έριξαν βενζίνη και τον έκαψαν ζωντανό… Άλλος θαρραλέος αγωνιστής ήταν ο Κυριάκος Μάτσης. Για τη δράση του οι Βρετανικές δυνάμεις ανατίναξαν το κρησφύγετο του με αποτέλεσμα να βρει οικτρό θάνατο… Ο Μιχαλάκης Καραολής, ένας από τους πιο γνωστούς αγωνιστές του Απελευθερωτικού αγώνα, απαγχονίστηκε μαζί με τον συναγωνιστή του Ανδρέα Δημητρίου στις 10 Μαΐου 1956… Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης δικάστηκε για κατοχή οπλοπολυβόλου. Στις 14 Μαρτίου 1957 απαγχονίστηκε από τους Άγγλους σε ηλικία μόλις 19 ετών... Ο Ανδρέας Παναγίδης απαγχονίστηκε από τις Αγγλικές δυνάμεις στις 21 Σεπτεμβρίου 1956 μαζί με τους συναγωνιστές του, Μιχαήλ Κουτσόφτα και Στέλιο Μαυρομάτη… Ήταν οι σκληροί καιροί. Οι Έλληνες της Κύπρου ονειρεύονταν τη λευτεριά τους από τον Αγγλικό ζυγό και την ένωση με την Μάνα Ελλάδα που όμως δεν έμελε να πραγματοποιηθεί λόγω του γνωστού φαινομένου της εμφύλιας διχόνοιας των Ελλήνων από τα πανάρχαια χρόνια. Σήμερα, πάνω από έξι δεκαετίες από την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, ένα μεγάλο τμήμα του εδάφους της Κύπρου βρίσκεται υπό Τουρκική κατοχή, ο θαλάσσιος χώρος της Κυπριακής Δημοκρατίας παραβιάζεται συνεχώς ενώ οι διαπραγματεύσεις για την επίλυση του Κυπριακού βρίσκονται σε αδιέξοδο. Η Κύπρος είχε ακόμη την «ατυχία» να ανακαλυφθούν κοιτάσματα φυσικού αερίου στον βυθό της ΑΟΖ της, γεγονός που άνοιξε την όρεξη του επιθετικού γείτονα αλλά και των «συμμάχων» με απρόβλεπτες συνέπειες. Δυσκολεύομαι να βάλω τελεία στο παρών άρθρο λόγω των ραγδαίων εξελίξεων. Απαιτείται, στους δύσκολους αυτούς καιρούς να διατηρήσουμε υψηλό το Εθνικό μας φρόνημά. Η Κύπρος, η Ελλάδα, μας χρειάζονται περισσότερο από ποτέ. Γι αυτό και θα πρέπει πάνω από όλα να είμαστε ΕΝΩΜΕΝΟΙ. Αυτά που μας ενώνουν άλλωστε είναι πολύ περισσότερα από εκείνα που μας χωρίζουν. Ας το καταλάβουν επιτέλους οι εδώ «ταγοί» μας, οι πράξεις και η συμπεριφορά των οποίων το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να μας διχάζουν και να μας απομακρύνουν ολοένα και περισσότερο από τα κοινά…

Το άδοξο τέλος των αγωνιστών του '21...

Κάθε χρόνο στις 25 Μαρτίου τιμούμε και γιορτάζουμε τον ξεσηκωμό των υπόδουλων Ελλήνων κατά του Οθωμανού δυνάστη για την ελευθερία. Θυμόμαστε ακόμη τους ανθρώπους που μέσα σε μια νύχτα έγιναν ηγέτες της Επανάστασης του ’21, θυσιάζοντας τις περιουσίες και τη ζωή τους για την Ελευθερία της πατρίδας. Και μπορεί αυτοί να έδωσαν ότι είχαν για την Επανάσταση, όμως πολύ γρήγορα αγνοήθηκαν από την «Ελεύθερη» Ελλάδα και οι περισσότεροι είχαν άδοξο τέλος. Ο λόγος για τους ΗΡΩΕΣ μας. Επειδή η έρευνα είναι το μεράκι μου, θα ήθελα με την ευκαιρία της Επετείου να μοιραστώ μαζί σας κάποια αδιάψευστα στοιχεία που συνέλεξα για να διαπιστώσετε πόσο αχάριστος μπορεί να είναι ένας λαός στους ανθρώπους που έδωσαν κυριολεκτικά το αίμα τους για τη Μεγάλη Ιδέα. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης καταδικάστηκε σε φυλάκιση και εν συνεχεία σε θάνατο που μετατράπηκε σε ισόβια, για τη στάση του εναντίον του βασιλέως. Πολύ αργότερα αφέθη ελεύθερος… Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης οδηγήθηκε σε δίκη, καταδικάσθηκε σε θάνατο που μετατράπηκε από τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε πλήρη στρατιωτική καθαίρεση πριν επανέλθει στα αξιώματά του. Δολοφονήθηκε καθώς επέστρεφε στο ελληνικό στρατόπεδο μετά το τέλος της μάχης... Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος δολοφονήθηκε από πρωτοπαλίκαρα του Μαυροκορδάτου στις φυλακές της Ακρόπολης. Ο γενναίος πολεμιστής ήρθε σε σύγκρουση με σημαντικούς πολιτικούς της εποχής, γεγονός που οδήγησε σε συνεχείς προσπάθειες για την εξόντωσή του. Κατηγορήθηκε για συνεργασία με τον εχθρό, φυλακίστηκε και τελικά δολοφονήθηκε με βάναυσο τρόπο... Ο Αθανάσιος Διάκος μετά την άρνησή του να προσκυνήσει τους πασάδες κάηκε ζωντανός αφού πρώτα οι Τουρκαλβανοί τον σούβλισαν… Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης μετά την ήττα του στο Δραγατσάνι φυλακίστηκε και αργότερα απελευθερώθηκε. Η κλονισμένη υγεία του δεν του επέτρεψε έκτοτε να βοηθήσει το επαναστατημένο έθνος. Δύο μήνες μετά την αποφυλάκισή του πέθανε στη Βιέννη μέσα σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και μιζέριας... Η Μαντώ Μαυρογένους απεβίωσε στην Πάρο από την πείνα και την εξαθλίωση και έχοντας δαπανήσει όλη της την περιουσία στον αγώνα… Η Μπουμπουλίνα Λασκαρίνα δολοφονήθηκε μέσα στο ίδιο της το σπίτι στις Σπέτσες από Σπετσιώτες «πατριώτες» καθώς προσέβαλε την τιμή τους κι ενώ η Ελλάδα σπαράσσονταν από τον εμφύλιο. Η μεγάλη καπετάνισσα, έδωσε την περιουσία της για τον αγώνα και θρήνησε ένα γιο στην επανάσταση. Η ελληνική πολιτεία έκλεισε την υπόθεση και δεν αναζήτησε καν τους δράστες... Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς, για τις υπηρεσίες του στον αγώνα συνελήφθη με την κατηγορία της συνωμοσίας, βασανίστηκε φριχτά έως ότου έχασε το φως του. Έτσι τυφλός, πεινασμένος, άστεγος και ξεχασμένος από όλους θα πεθάνει από το κρύο και την πείνα χωρίς να δεχθεί ποτέ να λάβει κανένα βοήθημα από το κράτος... Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης ήρθε σε αντίθεση με τους οπαδούς του Καποδίστρια και με τον Όθωνα. Καταδικάστηκε σε θάνατο με την κατηγορία ότι σχεδίαζε τη δολοφονία του βασιλιά… Ο Κόμης Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας, αφού πούλησε την τεράστια περιουσία του και διέθεσε όλα του τα χρήματα για την ανόρθωση του Έθνους δολοφονήθηκε από τον αδελφό και το γιο του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη καθώς «τόλμησε» να τα βάλει με τα μεγάλα τζάκια... Αμέτρητοι επώνυμοι και ανώνυμοι Ήρωες για την φιλοπατρία και αυτοθυσία τους εισέπραξαν αχαριστία, διωγμό, βασανιστήρια, ακόμη και τον θάνατο… Λένε πως η ιστορία διδάσκει όταν τη γνωρίζεις. Αν κρίνω από τον τρόπο σκέψης και διοίκησης της σύγχρονης πολιτικής και εκπαιδευτικής ηγεσίας, πολύ φοβάμαι πως η ιστορική της γνώση είναι δραματικά περιορισμένη, αν όχι ανύπαρκτη…

Ο μιμητισμός του νεοέλληνα...

Ε λοιπόν, το κακό έχει παραγίνει. Ανοίγεις την ελληνική τηλεόραση και αναρωτιέσαι σε ποια χώρα βρίσκομαι. Happy Day, Deal, Direct, Still Standing, ΤΙΚ Talk, The Bachelor, The 2night Show και δεν συμμαζεύεται... Το φαινόμενο της ξενομανίας και του μιμητισμού τα τελευταία χρόνια έχει πάρει ευρείες διαστάσεις. Βέβαια, δεν πρόκειται για ένα νέο «φρούτο» αφού υπήρχε και στην αρχαία Ελλάδα. Διαβάζω πως είναι ένα πανάρχαιο ελάττωμα της φυλής μας που επισημάνθηκε και πολεμήθηκε από τους αρχαίους φιλοσόφους και σατιρικούς (Λυκούργο, Αισχύλο, Σοφοκλή, Θουκυδίδη, Πλούταρχο, Αριστοφάνη κ.α.) αλλά και στα κατοπινά χρόνια του βυζαντινού μας παρελθόντος. Είναι αξιοσημείωτο ότι σε κάθε περίοδο παρακμής η ξενομανία μας εμφανίζει σημαντική έξαρση. Θα πει κανείς, κάθε πολιτισμός σήμερα δέχεται ξενικές επιδράσεις που είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας και της επικοινωνίας μεταξύ των λαών. Όμως, η ξενομανία σε μας που έχουμε μοναδική ιστορία και ανώτερο πολιτισμό είχε πάντοτε αρνητικές συνέπειες. Με την ξενομανία μας τελικά κινδυνεύουμε να αποκοπούμε από τη γλώσσα και την παράδοσή μας και να χάσουμε την ιδιαιτερότητά μας. Μιμούμενοι τους δυτικούς, που υιοθετούν κατώτερα ήθη και στοιχεία από τα δικά μας, αντί να επιτυγχάνουμε θετική εξέλιξη και πρόοδο οπισθοδρομούμε πολιτιστικά και όχι μόνο. Δυστυχώς, οι νεοέλληνες αγνοούν τη μεγάλη αξία της πολιτιστικής τους κληρονομιάς με συνέπεια να νοιώθουν αίσθημα κατωτερότητας απέναντι στον δυτικό πολιτισμό, παρότι τα στοιχεία του τελευταίου είναι βασισμένα στον ελληνικό… Το φαινόμενο ήταν ιδιαίτερα αισθητό στους εδώ προγενέστερους μετανάστες, οι οποίοι με το που πατούσαν το πόδι τους «ξεχνούσαν» τη γλώσσα τους και μιλούσαν μια ασυνάρτητη διάλεκτο, ένα κράμα ελληνο-αγγλικών λέξεων και φράσεων. Ακόμη και τα παιδιά τους ντρεπόντουσαν για την καταγωγή τους. Ευτυχώς σήμερα τα πράγματα, στον Καναδά τουλάχιστον, έχουν αλλάξει σημαντικά. Η μίμηση πάντως του καλύτερου με την έννοια της αναδημιουργίας και της προσαρμογής είναι θετική, δυστυχώς όμως δεν γίνεται μ’ αυτόν τον τρόπο από τον σύγχρονο Έλληνα. Ο Έλληνας δείχνει σαφέστατα την προτίμησή του στα ξένα προϊόντα, ακόμη και εν μέσω κρίσης, εισάγει και καταναλώνει τα πάντα αρκεί να προέρχονται από το εξωτερικό, ακούει ξένη μουσική, ελληνικά συγκροτήματα συνθέτουν και ερμηνεύουν σε ξένους ρυθμούς, τρώει στα φασφουτάδικα, χορεύει στις ντίσκο, περνάει τις ώρες του στις παμπ και δε διστάζει να υιοθετήσει τη συμπεριφορά και το λουκ των Αμερικανών… Χρησιμοποιεί ξένες λέξεις - με σπασμένη προφορά εννοείται - ενώ οι επιγραφές στα καταστήματα είναι σχεδόν πάντα γραμμένες σε κάποια ξένη γλώσσα. Νομίζω πως κάποτε θα πρέπει να ληφθούν δραστικά μέτρα (παρόμοια ίσως με εκείνα του γλωσσικού νόμου 101 του Κεμπέκ) για να περιοριστεί, αν όχι να σταματήσει τελείως το ανησυχητικό αυτό φαινόμενο της ξενομανίας και για να προστατευτεί η Ελληνική γλώσσα και οι παραδόσεις μας. Περισσότερο όμως από κάθε τι άλλο ο Έλληνας πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η συμπεριφορά της μίμησης είναι χαρακτηριστική στους πιθήκους…

Σύγχρονοι ψευδοπροφήτες

Ενδιαφέρον παρουσιάζει τον τελευταίο καιρό η ευκολία με την οποία ερμηνεύονται τα διάφορα συμβάντα και φυσικά φαινόμενα από τούς σύγχρονους αυτοαποκαλούμενους «προφήτες». Κάθε φορά που συμβαίνει κάποιο φαινόμενο ή σημαντικό γεγονός, όπως συρράξεις, σεισμοί, πυρκαγιές, πλημμύρες, κ.α. ακούμε ότι το είχε προβλέψει ο τάδε χαρισματικός προφήτης. Η Εκκλησία του Χριστού διδάσκει ξεκάθαρα ότι κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει το μέλλον πλην του ιδίου του Θεού και ότι οι προφήτες αρχίζουν από τον Αβραάμ (Γεν.20,7) και φθάνουν έως τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Μετά την έλευση του Χριστού στον κόσμο δεν υπάρχουν για την Εκκλησία ούτε προφήτες ούτε προφητείες αφού ο σκοπός τους προφανώς εκπληρώθηκε. Σύμφωνα με την Αποκάλυψη (13:11-15) οποιοσδήποτε μετά τον Χριστό - κληρικός ή λαϊκός - ομιλεί «προφητεύοντας» μελλοντικά γεγονότα θεωρείται από την Εκκλησία ως ψευδοδιδάσκαλος και ψευδοπροφήτης. Πρωταγωνιστές στις σύγχρονες προφητείες, που καθημερινά βλέπουν το φως της δημοσιότητας, είναι κάποιοι καλόγεροι τους οποίους οι πιστοί προτιμούν από προσηλωμένους ασκητές να τους βλέπουν σαν σύγχρονους Νοστράδαμους για τις προφητικές τους ιδιότητες. Αφορμή για το παρών άρθρο στάθηκαν, εκτός των φυσικών καταστροφών, ορισμένα σημαντικά γεγονότα, όπως οι δραματικές εξελίξεις στην Ουκρανία, οι συνεχιζόμενες τουρκικές προκλήσεις, η προσφυγική κρίση κ.α., γεγονότα που όντως μας απασχολούν και τα φανταστικά σενάρια που φούντωσαν είναι βασισμένα σε αποσπασματικές φράσεις μοναστηριακών καλόγηρων. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, όπως διαβάζω, πρώτος είχε κάνει αναφορές στους Ρώσους και Τούρκους, όμως εκείνη την περίοδο οι συνθήκες ήταν εντελώς διαφορετικές και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συγχέονται. Ο Ελλαδικός χώρος βρισκόταν επί οθωμανικής κυριαρχίας, η θρησκεία και η γλώσσα ήταν το μόνο που κρατούσε όρθιο τον Ελληνισμό επί 400 χρόνια σκλαβιάς, αλλά απαιτούταν και ένα όραμα ελπίδας και ελευθερίας το οποίο θα ενδυνάμωνε τη εθνική συνείδηση και πίστη. Η Ρωσία βρισκόταν συχνά σε πολεμική διαμάχη με τους Οθωμανούς, ήταν ορθόδοξη χώρα και δεδομένων των συνθηκών ο Κοσμάς ο Αιτωλός οραματίστηκε τους Ρώσους ως σωτήρες της Ελλάδος και ικανούς να διαλύσουν την οθωμανική αυτοκρατορία. Μερίδα των ΜΜΕ παρουσιάζει τους γέροντες-μάντεις ως τούς προφήτες του μέλλοντος. «Το ξανθό γένος» θα μας σώσει, υποστηρίζουν, και θα μας δώσει και την Κωνσταντινούπολη πίσω... Η βαθιά πίστη μας ωθεί να παραδεχόμαστε ενδόμυχα πως μόνο ένα ορθόδοξο χριστιανικό κράτος όπως η Ρωσία, μπορεί να ενδιαφερθεί πραγματικά για την Ελλάδα. Ηχούν λοιπόν χαρμόσυνα στ’ αυτιά μας οι ρήσεις των σύγχρονων «προφητών». Κάνοντας μια μικρή αναδρομή στο κοντινό παρελθόν, θα διαπιστώσουμε πως η ευρεία διάδοση των προφητειών συνδέεται με την άνοδο του Πούτιν και την αδιαλλαξία του Ερντογάν. Ωστόσο, η σημερινή Ρωσία του Πούτιν τα έχει βρει σε όλα με την Τουρκία και μας κουνάει αυστηρά το δάχτυλο για τη στάση μας στο Ουκρανικό ζήτημα. Που είναι λοιπόν το ξανθό γένος που θα πολεμήσει την Τουρκία και θα την κατακερματίσει, δίνοντάς ταυτόχρονα την Κωνσταντινούπολη των 15 εκατομμυρίων ψυχών στην Ελλάδα; Μέρος του λαού πάντως, ελπίζει να γενικευτεί ο πόλεμος με απώτερο σκοπό να μας δώσει ο Πούτιν την Πόλη… Και ελπίζει στις στερήσεις, τις κακουχίες, στους θανάτους αθώων και στο αιματοκύλισμα, μόνο και μόνο επειδή το είπαν κάποιοι θρησκευόμενοι μοναστηριακοί καλόγηροι. Έλεος…

Ευλογία ή κατάρα η μετανάστευση;

411.000 νέους μετανάστες αναμένεται να υποδεχτεί το 2022 ο Καναδάς. Σημαντικά αυξημένος αριθμός εν συγκρίσει με πέρσι, κυρίως λόγω της έλλειψης εργατικών χεριών. Προτεραιότητα τα τελευταία χρόνια δίνεται στους ασιάτες μετανάστες, ενώ ένα μικρότερο ποσοστό σε μετανάστες από χώρες της Αφρικής και της Ευρώπης. Οι έλληνες ανήκουν στην ομάδα των επαναπατριζόμενων οικονομικών μεταναστών, λόγω της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης. Είναι γεγονός ότι ο ελληνισμός του Καναδά έχει δραστηριοποιηθεί συστηματικά τον τελευταίο καιρό προκειμένου να βοηθήσει με κάθε τρόπο εκείνους που επιστρέφουν από την πατρίδα σε αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης. Επίσημα στοιχεία για τον ακριβή αριθμό των επαναπατριζόμενων που φεύγουν πίσω στις θετές τους πατρίδες δεν υπάρχουν επί του παρόντος. Ο αριθμός πάντως των αφικνούμενων στη φιλόξενή μας χώρα πρέπει να είναι αρκετά σημαντικός εάν λάβουμε υπόψη μας και τους απελπισμένους οι οποίοι δίχως δεύτερη σκέψη φθάνουν με φοιτητική ή τουριστική βίζα με την ελπίδα να μονιμοποιηθούν. Σε κάθε περίπτωση, οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να γνωρίζουν ότι τα πράγματα δεν είναι σήμερα όπως ήταν τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες όταν ο έλληνας ξεκινούσε από τη γενέτειρα χωρίς εφόδια και γινότανε ανειδίκευτος εργάτης, έβγαζε τον επιούσιο και φύλαγε και δύο δεκάρες για να γυρίσει στην πατρίδα όπως ήταν το αρχικό όνειρο. Ένα όνειρο που για τους περισσότερους έμεινε απραγματοποίητο... Σήμερα δεν μπορεί κάποιος να έρθει στον Καναδά για να πλύνει πιάτα, για τον απλούστατο λόγο ότι τα πιάτα τα έχουν αναλάβει πλέον ανειδίκευτοι εργάτες άλλων μειονοτήτων και ακόμη γιατί οι έλληνες της δεύτερης και τρίτης γενιάς δεν ασχολούνται με «υποτιμητικά» επαγγέλματα. Όπως και να έχει πάντως, οι επίδοξοι μετανάστες θα πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι για να μεταναστεύσει κανείς σήμερα στον Καναδά και να έχει σοβαρές ελπίδες να εξασφαλίσει μία αποδοτική εργασία, πρέπει εκτός των άλλων νομικών, μεταναστευτικών κλπ. προϋποθέσεων, να είναι εξειδικευμένος σε συγκεκριμένα ζητούμενα επαγγέλματα, να έχει επαρκή γνώση της αγγλικής και της γαλλικής, εάν επιλέξει το Κεμπέκ. Σε αυτό το τελευταίο δυστυχώς υστερούν οι νεοέλληνες οι οποίοι τέλειωσαν ελληνικά πανεπιστήμια που τους έδωσαν μεν καλές γενικές γνώσεις, σπάνια όμως κατέχουν τις γλώσσες και την εξειδίκευση. Εν τω μεταξύ, πολλοί από αυτούς με ελλιπείς και σε κάποιες περιπτώσεις παραπλανητικές πληροφορίες για την χώρα υποδοχής , χωρίς σαφή γνώση της μεταναστευτικής της πολιτικής και χωρίς να έχουν πλήρη εικόνα της κατάστασης του συστήματος και της τοπικής καθημερινότητας, θύματα συχνά «μεταναστευτικών» γραφείων, μπαίνουν σε ένα λαβύρινθο από τον οποίο δεν γνωρίζουν πως να ξεφύγουν… Αυτό τους στερεί από τη δυνατότητα εξασφάλισης άμεσα κάποιας εργασίας, με αποτέλεσμα να καταφεύγουν σε ομογενειακούς οργανισμούς προκειμένου να λάβουν κάποια βοήθεια, απασχόληση, στέγη και συχνά τα έξοδα επιστροφής στην πατρίδα όπως συμβαίνει συνήθως… Ευλογία ή κατάρα η μετανάστευση; Ένα σοβαρό ερώτημα που θα πρέπει να απασχολήσει όσους σκέπτονται να πάρουν τη μεγάλη απόφαση...

Μια παρεξηγημένη Ημέρα...

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, όπως θεσμοθετήθηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, καθιερώθηκε για να θυμίζει στις γυναίκες του κόσμου ότι ύστερα από πολλές θυσίες και άνισους αγώνες το γυναικείο φύλλο κατέκτησε ίσα δικαιώματα με τους άντρες, διεκδίκησε καλύτερες συνθήκες εργασίας καθώς και δικαίωμα ψήφου. Σε ποιές όμως γυναίκες αναφερόμαστε; Σ' εκείνες που είχαν την τύχη και γεννηθούν στην πολιτισμένη δύση ή σ' αυτές που είχαν την ατυχία να δουν το φως του ήλιου σε κάποια μεσαιωνικού τύπου χώρα; Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι η ισότητα των δύο φύλλων είναι δυστυχώς ανύπαρκτη σε πολλές ακόμη χώρες όπου υπάρχουν παιδιά, κοπέλες, γυναίκες, ηλικιωμένες που δεν έχουν καμία αξία, καμία υπόσταση μέσα στην κοινωνία. Ακόμη και σήμερα στον 21ο αιώνα της «εξέλιξης», υπάρχουν γυναίκες που γεννιούνται σε καθεστώτα ομηρίας και εκπορνεύονται πριν ακόμη ενηλικιωθούν. Κοπέλες που πωλούνται σαν αντικείμενα για «όλες» τις δουλειές... Η 8η Μαρτίου πρέπει να είναι Ημέρα κινητοποιήσεων σε όλο τον κόσμο και όχι Ημέρα γιορτής. Ημέρα «θλίψης» μάλλον, για τα εκατομμύρια κορίτσια θύματα σωματικής, σεξουαλικής ή συναισθηματικής βίας, κορίτσια που υποβάλλονται σε ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων, που συχνά δολοφονούνται από συγγενείς τους για λόγους τιμής... Σ' ολόκληρο τον πλανήτη, υπό την ανοχή κρατών, θυσιάζονται στο βωμό της σεξουαλικής εκμετάλλευσης και της ηδονής εκατομμύρια ανήλικα κορίτσια. Πώς είναι δυνατόν να γιορτάζονται μάχες που υποτίθεται ότι έχουν κερδηθεί, όταν υπάρχουν ακόμα ανοιχτές πληγές που αιμορραγούν; Πώς μπορούμε να μιλάμε για τιμή, ελευθερία, ισότητα, ιδανικά και πάνω απ’ όλα για ανθρώπινα δικαιώματα σ’ έναν απάνθρωπο κόσμο; Στις Ηνωμένες Πολιτείες οι εργάτριες στον τομέα της υφαντουργίας κινητοποιήθηκαν πριν 165 χρόνια, στις 8 Μαρτίου 1857 στη Νέα Υόρκη, για τις άθλιες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Ήταν η έναρξη του εργατικού κινήματος. Δύο χρόνια αργότερα οργανώθηκε το πρώτο σωματείο γυναικών το οποίο συνέχισε τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους. Ωστόσο, η Ημέρα της Γυναίκας δεν καθιερώθηκε από τη μια μέρα στην άλλη. Χρειάστηκε να περάσουν πάνω από 50 χρόνια για να γιορταστεί για πρώτη φορά στις 8 Μαρτίου 1909 έπειτα από πρωτοβουλία τότε του Σοσιαλιστικού Κόμματος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Δύο χρόνια αργότερα η γιορτή υιοθετήθηκε και από τη Σοσιαλιστική Διεθνή. Η καθιέρωση όμως ήρθε έπειτα από πολλά χρόνια και συγκεκριμένα το 1977 όταν η Ημέρα αυτή ορίστηκε επίσημα ως Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Στις μέρες μας όμως, η Ημέρα αυτή έχει χάσει το πολιτικό και κοινωνικό της μήνυμα. Αφενός εμπορευματοποιήθηκε και αφετέρου εκλήφθηκε ως ευκαιρία για να εκφράσουν οι άνδρες την αγάπη τους στις γυναίκες με λουλούδια και σοκολατάκια, όπως κατά την Ημέρα της Μητέρας και του Αγίου Βαλεντίνου... Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες του κόσμου, εργαζόμενες και μη…

Εθελοντισμός, μια παρεξηγημένη έννοια...

Οι δράσεις εθελοντισμού παίζουν σημαντικό ρόλο, ιδίως στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε. Ο εθελοντισμός άλλωστε αποτελεί μία εκδήλωση κοινωνικής συμπεριφοράς όπου τα άτομα, χωρίς το κίνητρο της υλικής ανταμοιβής, προσφέρουν τον ελεύθερο χρόνο τους για ένα κοινωφελή σκοπό, είτε με δική τους πρωτοβουλία είτε στο πλαίσιο μιας ομάδας ή φορέα. Ο σύγχρονος εθελοντισμός προχωρά πέρα από τις παραδοσιακές του μορφές και περικλείει μια δυναμική ενεργή συμμετοχή των εθελοντών που εμπλέκονται σε φορείς ή οργανώσεις. Τα τελευταία χρόνια η παρουσία του οργανωμένου εθελοντισμού γίνεται όλο και πιο αισθητή στην παροικία μας. Χαρακτηριστικά δείγματα αυτής της παρουσίας είναι η αύξηση του αριθμού εθελοντικών οργανώσεων, όπως του «Φιλανθρωπικού Οργανισμού Ελληνίδων Κυριών», του «Οργανισμού Τρίτης Ηλικίας Φιλία», του «Magic Mission», του «Σώματος Ελλήνων Προσκόπων» κ.α. Η έννοια του εθελοντισμού, αυτή καθεαυτή, είναι η βοήθεια σε άτομα που έχουν ανάγκη, η συμπόνια, η συμπαράσταση, η συμβολή στην προσπάθεια για μια δίκαιη κοινωνία και γενικά η συμμετοχή στη συντήρηση και ανέξοδη λειτουργία ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού. Η δύναμη του εθελοντισμού στις κοινωνίες των πολιτών, όπως καταγράφεται, είναι η βοήθεια στη διάδοση αξιών και κανόνων, η διευκόλυνση στην άσκηση κοινωνικών δικαιωμάτων, η συμβολή στη διάχυση πληροφοριών, η παροχή πληροφόρησης και γνώσης, η δημοσιοποίηση προβλημάτων κ.λπ. Οι υποχρεώσεις των εθελοντών είναι να σέβονται τις αρχές και τους κανόνες της ομάδας ή φορέα που συμμετέχουν, να κάνουν όσο πιο καλή δουλειά μπορούν, να είναι συνεπείς σε ότι αναλαμβάνουν, να έχουν σεβασμό προς τους άλλους και να τηρούν τους κανόνες προσωπικών δεδομένων, όπως ορίζει η νομοθεσία. Τι γίνεται όμως όταν κάποιοι εθελοντές στα γρανάζια της ιεραρχίας κάνουν υπέρβαση και κατάχρηση της εξουσίας; Ποιός προστατεύει το κύρος και τα μέλη ενός οργανισμού όταν οι διοικούντες θέλοντας να καλύψουν λάθη, παραλείψεις, κακοδιαχειρίσεις και οικονομικές παρατυπίες καταπατούν κανονισμούς λειτουργίας, προβαίνουν σε υστερόβουλες κινήσεις, υπερχρεώνουν κατασκευαστικά έργα και συμπεριφέρονται απρεπώς προς τα μέλη τους; Τοιαύτα πρωτόγνωρα, πρωτάκουστα και τραγελαφικά συμβαίνουν επί των ημερών μας σε πολυδιάστατο, μη κερδοσκοπικό (υποτίθεται) οργανισμό της παροικίας μας. Τον οργανισμό της πλήρους πλέον αδιαφάνειας, που έπαψε προ πολλού να σέβεται δημοκρατικές διαδικασίες, διατάξεις Καταστατικού και αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων… Τον οργανισμό, που εκμεταλλευόμενος την καθολική αποχή, διαγράφει άνευ σοβαρής αιτίας μέλη και κηρύσσει ανεπιθύμητους καταξιωμένους φορείς και άτομα εγνωσμένου κύρους… Τον οργανισμό που απομακρύνει αξιόλογα στελέχη, που φυσιολογικά θα έπρεπε να συνεχίσουν το κοινωφελές έργο που έθεσαν ως στόχο οι ιδρυτές του… Τον οργανισμό που κάποτε αποτελούσε κέντρο αναφοράς… Τον οργανισμό που καθημερινά βιώνει την αγανάκτηση, την απαξίωση, τη ντροπή … Τον οργανισμό μιας ομάδας ανεύθυνων διοικούντων, η αλαζονική και καταχρηστική συμπεριφορά των οποίων έχει άμεσο και καταστρεπτικό αντίκτυπο στις υπηρεσίες, στα σχολεία, στο προσωπικό και μοιραία στην ίδια την ύπαρξη του… Τοιαύτα ασεβή και τραγελαφικά διαδραματίζονται στον «εθελοντικό», υποτίθεται, οργανισμό που φέρει το όνομα ΕΚΜΜ…

Η ολισθηρή πορεία των γλωσσικών μας πραγμάτων

Στις 21 Φεβρουαρίου εορτάζεται η Διεθνής Ημέρα Μητρικής Γλώσσας που καθιερώθηκε από τη Γενική Συνέλευση της UNESCO στις 17 Νοεμβρίου 1999 και επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο από τον Φεβρουάριο του 2000. Σκοπός της είναι η προώθηση της γλωσσικής πολυμορφίας και της πολύγλωσσης εκπαίδευσης καθώς και η διάσωση των ολιγότερο ομιλουμένων γλωσσών. Κίνητρο για την υιοθέτησή της στάθηκε η Σφαγή της Ντάκα στις 21 Φεβρουαρίου1952, όταν φοιτητές του Ανατολικού Πακιστάν (σημερινού Μπανγκλαντές) ξεσηκώθηκαν στα πλαίσια του «Γλωσσικού Κινήματος» για να εμποδίσουν την απαγόρευση της γλώσσας τους Μπενγκάλι και την υιοθέτηση της επίσημης γλώσσας του Πακιστάν Ουρντού. Η αστυνομία έπνιξε τη διαμαρτυρία τους στο αίμα με αποτέλεσμα τουλάχιστον τέσσερις νεκρούς. Η ημέρα ξεκίνησε να εορτάζεται στο Μπανγκλαντές για να αναγνωριστεί μετά από την UNESCO. Στο Μπανγκλαντές είναι επίσημη αργία. Γεγονός είναι ότι οι γλώσσες, με τις σύνθετες επιπτώσεις τους στην ταυτότητα, την επικοινωνία, την κοινωνική ένταξη, την εκπαίδευση και την ανάπτυξη, έχουν στρατηγική σημασία για τους ανθρώπους και τον πλανήτη. Ωστόσο, εξαιτίας της παγκοσμιοποίησης βρίσκονται όλο και περισσότερο υπό απειλή ή εξαφανίζονται εντελώς. Όταν οι γλώσσες χάνονται, χάνεται και η πλούσια ιστορία της πολιτιστικής ποικιλομορφίας στον κόσμο. Σύμφωνα με έρευνες, από τις περίπου 6.000 γλώσσες που μιλιούνται σήμερα στον κόσμο, οι μισές από αυτές απειλούνται με εξαφάνιση. Μία από αυτές, όσο κι' αν ακούγεται παράδοξο, είναι και η ελληνική! Ένας από τους βασικούς λόγους που η γλώσσα μας απειλείται είναι διότι δεν διδάσκεται σωστά στα σχολεία, αφού η Ελλάδα ανέκαθεν διέθετε το μικρότερο ποσοστό του προϋπολογισμού της στην εκπαίδευση... Απειλείται ακόμη διότι οι ανελλήνιστες και οι ημιμαθείς που λυμαίνονται τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν προ πολλού ξεπεράσει κάθε ανεκτό όριο. Και η λεξιπενία των ελλήνων οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος στην αποβλακωτική επίδραση της τηλεόρασης. Επίδραση που, ας όψεται η δορυφορική, τα τελευταία χρόνια έχει γίνει αισθητή και στις παροικίες μας... Βάσει των στοιχείων, ενώ ο μέσος ευρωπαίος χρησιμοποιεί περίπου 2.500 λέξεις για να εκφραστεί, ο μέσος έλληνας τη «βολεύει» με 800, ενώ οι νέοι είναι ζήτημα να χρησιμοποιούν100! Υπολογίζεται ότι εάν η σημερινή κατάσταση συνεχιστεί, με τα ελληνικά μας να γίνονται καθημερινά φτωχότερα και αθλιότερα, το μέλλον για τη μητρική μας γλώσσα θα έχει πλέον προδιαγραφεί αναπότρεπτα και αρνητικά. Και εάν η γλώσσα μας χαθεί, θα είναι σχεδόν αδύνατο να διατηρήσουμε την εθνική μας υπόσταση. Τα ελληνικά μας σχολεία, τα μαθήματα νεοελληνικών σπουδών, η εκκλησία, ο προσκοπισμός, τα παροικιακά ΜΜΕ και βέβαια οι γονείς, εκείνοι που επιμένουν στην ελληνοπρεπή μόρφωση των παιδιών τους, μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της μητρικής γλώσσας και του πολιτισμού μας εδώ στον Καναδά. Αρκεί να υπάρχει θέληση, σύμπνοια, ενότητα, ηγεσία και διάθεση συνεργασίας. Αξίες όντως, οι οποίες πάντως με μεγάλη λύπη και απογοήτευση διαπιστώνουμε ότι τείνουν να εξαφανιστούν...

Η αξία της ελληνικής γλώσσας...

Στις 9 Φεβρουαρίου γιορτάζουμε τη «Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας». Οι δυτικοί λαοί, στην πλειοψηφία τους, αναγνωρίζουν πλέον την χρησιμότητα και σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας, που παράγει αναμφίβολα επιστήμη και τεχνολογία. Δυστυχώς, δεν συμβαίνει το ίδιο με τους έλληνες τις διασποράς οι οποίοι λόγω του ραγδαίου αφομοιωτικού ρυθμού τείνουν να την περιθωριοποιήσουν. Ζωντανό παράδειγμα οι έλληνες της Αμερικής. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα πρόσφατης απογραφής των ΗΠΑ, οι ομιλούντες την ελληνική στο σπίτι είναι 325.747 άτομα, ενώ δήλωσαν ως ελληνικής καταγωγής 1.390.000. Σε σύγκριση με την προηγούμενη απογραφή, ο αριθμός των ομιλούντων την ελληνική στο σπίτι μειώθηκε αισθητά σε ποσοστό 21% και αυτή θεωρείται η μεγαλύτερη μείωση σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εθνική ομάδα. Δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία χρόνια τέσσερα ελληνικά ημερήσια σχολεία στην ευρύτερη περιοχή της Νέας Υόρκης, όπου και ο μεγαλύτερος αριθμός ομογενών, έκλεισαν. Αλλά και σε άλλες δραστήριες πολιτείες σχολεία και νηπιαγωγεία σχεδόν εξαφανίστηκαν... Εν τω μεταξύ, τ’ αποτελέσματα της απογραφής του Καναδά δεν διαφέρουν κατά πολύ και πολύ φοβάμαι πως εάν δεν λάβουμε εγκαίρως τα απαραίτητα μέτρα το ίδιο μάλλον θα συμβεί και εδώ. Λέγεται ότι «πρέπει» να μιλάμε μόνο ελληνικά με τα παιδιά στο σπίτι. Συμφωνώ, όμως ο σημερινός τρόπος ζωής και οι διαμορφωθείσες ανάγκες σίγουρα δεν ευνοούν. Παλιότερα τα γλωσσικά καθήκοντα αναλάμβαναν η γιαγιά και ο παππούς, μετανάστες πρώτης γενιάς. Οι τωρινές γενιές των γιαγιάδων και παππούδων δεν μιλούν καν τα ελληνικά και σπάνια θ' ακούσετε γονείς που έτυχε να φοιτήσουν σε ελληνόφωνα σχολεία να μιλάνε στα παιδιά τους ελληνικά, έστω και σπασμένα. Πιστεύουμε ακόμη ότι πηγαίνοντας τα παιδιά στις εκκλησίες μας παραμένουν Έλληνες. Μα, στις περισσότερες εκκλησίες η λειτουργία γίνεται πλέον στην Αγγλική. Μπορεί μεν να γίνονται ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί στο θρήσκευμα, αλλά όχι Έλληνες, κατά μία έννοια. Το ίδιο συμβαίνει και στα ελληνικά μας σχολεία, των κοινοτήτων και των ενοριών, τα οποία θεωρούνται αμιγή ελληνικά. Ακόμη και σ' αυτά τα παιδιά μεταξύ τους προτιμούν να μιλάνε αγγλικά, παρουσία μάλιστα των δασκάλων και συχνά κατά την ώρα διδασκαλίας των ελληνικών... Παραδοσιακά ως λαός δημιουργούμε μύθους για να καλύπτουμε τις παραλείψεις μας. Και πάντα έχουμε έτοιμες δικαιολογίες αρνούμενοι να δούμε την ωμή πραγματικότητα, να την εξετάσουμε και να βρούμε λύσεις στα υπαρκτά προβλήματα. Η ελληνική γλώσσα αποτελεί το μεγαλύτερο κεφάλαιο που διαθέτει σήμερα ο ελληνισμός και αδιαμφισβήτητα συνέβαλε στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου άλλων γλωσσών. Η δύναμη του Έλληνα είναι η γλώσσα του και ο ρόλος των ελληνικών οργανώσεων στο σοβαρό αυτό θέμα θα πρέπει να είναι ενεργός και ουσιαστικός. Παρά ταύτα, οι «μεγάλοι» οργανισμοί μας, που βασικά θα έπρεπε να παίξουν έναν ενεργότερο ρόλο στον συγκεκριμένο τομέα, όπως διαπιστώνουμε, έχουν «σοβαρότερα» προβλήματα να επιλύσουν. Και δεν χρειάζεται να σας τα ονομάσω. Τα διαβάζετε στις εφημερίδες και τ' ακούτε στα ραδιόφωνα...

Εγκληματικότητα και ελληνική κοινωνία

Είναι να θλίβεται κανείς με όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα. Έχουν γίνει πλέον ρουτίνα τα εγκλήματα, οι βιασμοί, οι παρενοχλήσεις… Από τα πιο πρόσφατα περιστατικά, αποτροπιασμό προκαλεί η αποκάλυψη μιας 24χρονης κοπέλας όταν κατήγγειλε ότι έπεσε θύμα ομαδικού βιασμού στη Θεσσαλονίκη. Την ίδια ώρα ανήλικη του κατηχητικού κατήγγειλε Ιερέα στα Άνω Πατήσια ότι την βίαζε επανειλημμένως εν ονόματι του… Πατρός. Συγκλονίζει η μαρτυρία μιας 17χρονης κοπέλας που κατέθεσε ότι για δύο χρόνια είχε πέσει θύμα των αρρωστημένων ορέξεων του πατριού της και ακόμη η εξομολόγηση ενός κοριτσιού 12 ετών, που κακοποιήθηκε σεξουαλικά από τον 45χρονο πατέρα της… Μέσα στο 2021, δεκατέσσερις γυναίκες έχουν δολοφονηθεί ενώ σύνηθες φαινόμενο αποτελούν οι δολοφονίες ανδρών από συζύγους ή ερωμένες. Όσον αφορά τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις, αυτές αποτελούν πλέον καθημερινό φαινόμενο... Όπως μαθαίνουμε, οι βιασμοί ανηλίκων που εκδικάζονται στα ελληνικά δικαστήρια αφορούν το 35% των περιπτώσεων, ενώ οι βιασμοί ενηλίκων το 65%... Το μεγάλο πρόβλημα είναι πως τα εγκλήματα αυτά σπάνια δημοσιοποιούνται και ακόμα σπανιότερα φτάνουν στη γνώση των διωκτικών αρχών γιατί σπάνια καταγγέλλονται. Και αυτό, σύμφωνα με εγκληματολόγους συμβαίνει επειδή 6 στα 10 θύματα βιώνουν συναισθήματα ενοχής για την επίθεση πού δέχτηκαν. Τα στοιχεία είναι άκρως ανησυχητικά, εάν λάβει κανείς υπόψη ότι στην Ελλάδα έχουμε 4.500 βιασμούς ή απόπειρες βιασμού κάθε χρόνο και μόλις 9 καταδίκες… Σύμφωνα με τον φάκελο εγκληματικότητας, το 2019 εξιχνιάστηκαν 49.269 αδικήματα του κοινού και οργανωμένου εγκλήματος που αφορούν σε όλο το φάσμα της εγκληματικής δραστηριότητας. Συνελήφθησαν συνολικά 198.661 άτομα για αξιόποινες συμπεριφορές, χωρίς να σημαίνει ότι όλα αυτά τα άτομα κρατήθηκαν ή κρατούνται, από τα οποία 73.418 ενέχονται σε ανθρωποκτονίες, ληστείες, κλοπές και διαρρήξεις σπιτιών, αυτοκινήτων, καταστημάτων, ή σε αδικήματα σχετικά με ναρκωτικά. Άλλες κατηγορίες αδικημάτων αφορούν υποθέσεις παράβασης της νομοθεσίας για την πνευματική ιδιοκτησία, υποθέσεις εκβίασης, λαθρεμπορίου, αρχαιοκαπηλίας και πλαστογραφίας. Πέρυσι κατασχέθηκαν πάνω από 11 τόνοι κάνναβης και σημαντικές ποσότητες κοκαΐνης, ηρωίνης, δενδρυλλίων κάνναβης και λοιπών ναρκωτικών ουσιών. Όπως μπορεί κανείς να δει στο ηλεκτρονικό σύστημα Police On Line, συνελήφθησαν για σοβαρά αδικήματα 244 άτομα τα οποία καταζητούνταν με ευρωπαϊκά και διεθνή εντάλματα σύλληψης. Η Ελλάδα, εξ άλλου, διαχειρίστηκε αυξημένο αριθμό μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών με αποτέλεσμα να συλληφθούν από τις αστυνομικές και τις λιμενικές αρχές 123.710 παράτυποι μετανάστες έναντι 93.367 το 2020, ενώ συνελήφθησαν1.533 διακινητές λαθρομεταναστών. Όσο για τη δημόσια τάξη, σύμφωνα πάντοτε με τα επίσημα στοιχεία της αστυνομίας, διατέθηκαν 96.409 αστυνομικοί για την ομαλή διεξαγωγή και την τήρηση της δημόσιας τάξης στις 3.101 κινητοποιήσεις, συγκεντρώσεις και πορείες που πραγματοποιήθηκαν σε ολόκληρη την επικράτεια. Η συμμετοχή των αλλοδαπών δραστών στη γενική εγκληματικότητα είναι πολύ υψηλή συγκριτικά με τον αριθμό τους στον πληθυσμό. Ας σημειωθεί πάντως ότι η Ελλάδα θεωρείται η μοναδική ασφαλής χώρα στην Ευρώπη και μία από τις ασφαλέστερες χώρες του κόσμου…

Μετρώντας τις χαμένες ευκαιρίες...

Η περιοχή Chinatown, που ιδρύθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, χαρακτηρίστηκε από τον Δήμο του Μόντρεαλ ως Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς, κάτι που επί χρόνια επεδίωκε η Κινεζική παροικία. Το σκεπτικό του Δήμου Μόντρεαλ πίσω από την απόφαση ήταν να διατηρηθεί ο ιστορικός χαρακτήρας της περιοχής, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει περικυκλωθεί από εμπορικά συγκροτήματα και πανύψηλες πολυκατοικίες. Εξηγώντας την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, η Δήμαρχος Valerie Plante είπε ότι είναι σημαντικό να προστατευτεί ο χώρος από την απειλή της αναπόφευκτης εξαφάνισης. Στόχος της διαδικασίας είναι η διατήρηση των αρχιτεκτονικών χαρακτηριστικών και κοινωνικοιστορικών στοιχείων της περιοχής. Με το πέρασμα του χρόνου κάθε είδους κινεζικές επιχειρήσεις εγκαταστάθηκαν στην Chinatown τονίζοντας περαιτέρω τον ασιατικό χαρακτήρα της. Γεγονός είναι ότι οι οργανωμένες παροικίες, στις δυτικές κυρίως μεγαλουπόλεις, φρόντισαν να βάλουν τη σφραγίδα της ταυτότητάς τους σε ιδρύματα, μνημεία, λεωφόρους κ.α. Η «Μικρή Ιταλία/Little Italy», με κεντρικό σημείο τη λεωφόρο St. Larwrence, στην καρδιά του Μόντρεαλ, απέκτησε την νέα της ονομασία το 1960. Εκεί, στα μέσα του 19ου αιώνα εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι Ιταλοί μετανάστες και έκτοτε οι Ιταλικές επιχειρήσεις τονίζουν τον Ιταλικό χαρακτήρα της ευρύτερης περιοχής. Στο Τορόντο, η ελληνοκρατούμενη λεωφόρος Danforth είναι γνωστότερη ως «Greek town» λόγω της έντονης ελληνικής παρουσίας και της εμπορικής δραστηριότητας των ομογενών. Τα περιποιημένα ελληνικά εστιατόρια, περίφημα για τους γευστικούς συνδυασμούς, κατέχουν πλέον μία ξεχωριστή θέση ελκύοντας χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Ξακουστά ακόμη είναι τα ελληνικά φεστιβάλ και οι πολύμορφες εκθέσεις προϊόντων. Η κάποτε παραμελημένη Danforth έχει σήμερα αναβαθμιστεί δραματικά. Στη Νέα Υόρκη η κακόφημη και επικίνδυνη άλλοτε συνοικία Astoria, έχει αξιοποιηθεί στο μέγιστο και προβάλλεται πλέον ως «Greek Village/Ελληνικό χωριό». Εδώ και δεκαετίες έχει καταστεί ολόχρονος τουριστικός προορισμός με χαρακτηριστικό τον ιστορικό ελληνικό πληθυσμό. Το «Ελληνικό χωριό» της Astoria αποτελεί το αγαπημένο στέκι των σινεφίλ και πόλο έλξης για τους λάτρεις της διασκέδασης και του καλού φαγητού. Στα πλείστα ελληνικά εστιατόρια συχνάζουν σημαντικές προσωπικότητες, διανοούμενοι και μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της αμερικανικής και παγκόσμιας σόουμπιζ. Στο Μόντρεαλ, η ευρεία λεωφόρος Park Avenue υπήρξε κάποτε το κέντρο αναφοράς των πρώτων ελλήνων μεταναστών. Ο δρόμος έσφυζε κυριολεκτικά από κίνηση και ελληνική ζωή. Σε ολόκληρο το μήκος της οδού, από την Mount Royal έως την Jean Talon, δέσποζαν αμέτρητες ελληνικές επιχειρήσεις, εστιατόρια, κέντρα διασκέδασης, ζαχαροπλαστεία, ελληνικές τράπεζες και πάμπολλα σωματεία. Προ ολίγων ετών, παρά τις συνεχείς και επίμονες προσπάθειες του τοπικού Σωματείου Ελλήνων Επιχειρηματιών, το σχέδιο μετονομασίας της λεωφόρου δεν υλοποιήθηκε λόγω της αναποφασιστικότητας των μελών ως προς την κατάληξη του ονόματός. Από τις προτεινόμενες ονομασίες (Greek Town, Village Grec, Village Hellenique) καμία δεν συμφωνήθηκε εγκαίρως και με τη λήξη της διορίας κατάθεσης του σχετικού αιτήματος, το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε να απορρίψει την πρόταση. Μία μοναδική ευκαιρία να αποκτήσουμε το δικό μας «Ελληνικό χωριό» στην καρδιά του Μητροπολιτικού Μόντρεαλ χάθηκε, με αποτέλεσμα ο ελληνισμός να διασκορπιστεί στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα…

ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ Αντικείμενο εκμετάλλευσης;

Η χρονιά που πέρασε χαρακτηρίζεται για τις περισσότερες καταστροφές χριστιανικών ναών που συγκλόνισαν τον Καναδά. Και είναι παράδοξο το ότι οι αρχές ενήργησαν στο ελάχιστο για το κύμα βανδαλισμών και εμπρησμών που σημειώθηκαν σε 60 περίπου εκκλησίες. Ορισμένοι εμπρησμοί έπληξαν εκκλησίες που βρίσκονται σε εδάφη αυτοχθόνων και εικάζεται ότι συνδέονται άμεσα με το σκάνδαλο των θρησκευτικών οικοτροφείων οίτινα στον ένα αιώνα ύπαρξής τους στέγασαν 150.000 παιδιά, πολλά από τα οποία εξαφανίστηκαν για να ανακαλυφθούν σε μαζικούς ανώνυμους τάφους. Θεωρείται βέβαιο ότι ομάδες ακτιβιστών προχωρούν σε εμπρησμούς για να τιμωρήσουν την εκκλησία και τον χριστιανισμό. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι παρά την εξέταση των στοιχείων, μόλις ένας ύποπτος έχει συλληφθεί ενώ η εισαγγελική έρευνα έχει κυριολεκτικά «παγώσει». Στην παροικία μας τα τελευταία 40 χρόνια έχουν καεί πέντε εκκλησίες, τρείς από τις οποίες ολοσχερώς. Και εδώ, οι έρευνες που διεξήχθηκαν για να εξακριβωθούν τα ακριβή αίτια των πυρκαγιών είχαν σύντομη διάρκεια. Για κάποιους ανεξήγητους λόγους οι φάκελοι έκλεισαν οριστικά με την αιτιολογία ότι για τις φωτιές φταίνε μερικά ξεχασμένα αναμμένα κεριά… Λαμβανομένης υπόψη της αδράνειας των αρχών, οι κοινοτικές διοικήσεις έσπευσαν να εφαρμόσουν «κοινά αποδεκτές» λύσεις για την καλύτερη δυνατή «αξιοποίηση» των κατεστραμμένων κτισμάτων. Πολλές οι διαμαρτυρίες και καταγγελίες μελών για την ανάθεση των οικοδομικών εργασιών σε αρχιτέκτονες, πολιτικούς μηχανικούς και εργολάβους κατόπιν αμφισβητούμενων διαγωνισμών, για υπερβολικά έξοδα και καθυστερημένους ή κατασκευασμένους απολογισμούς. Αυτές τις μέρες θυμόμαστε την 36η επέτειο από την πυρκαγιά και ολοσχερή καταστροφή του Ιερού Ναού της Αγίας Τριάδος, της πρώτης εκκλησίας που γνώρισαν οι Έλληνες του Μόντρεαλ όταν μετανάστευσαν στον Καναδά. Ακόμα και σήμερα άγνωστα παραμένουν τα αίτια της καταστροφικής πυρκαγιάς. ‘Εκτοτε η Αγία Τριάδα έμελλε να γίνει αντικείμενο παντός είδους εκμετάλλευσης. Παρά τις υποσχέσεις ανακατασκευής της, την επιτυχημένη ερανική εκστρατεία και τον διακαή πόθο των πιστών, ο ναός δεν αποκαταστάθηκε αλλά ούτε και το μεγαλεπήβολο σχέδιο ανέγερσης Κοινοτικού Συγκροτήματος υλοποιήθηκε ποτέ. Το οικόπεδο παρέμεινε ιδιοκτησία της κοινότητας και στο σημείο στεγάζεται σήμερα ένα πολυώροφο ξενοδοχείο. Τον Οκτώβριο του 2018 η διοίκηση κινητοποίησε θεούς και δαίμονες για να δοθεί το οικόπεδο στους ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου για 10 εκατομμύρια δολάρια. Η πλειοψηφία των μελών ωστόσο αντέδρασε έντονα και η πρόταση δεν πέρασε. Σύμφωνα με την τρέχουσα αντικειμενική αξία, τις εκτιμήσεις έμπειρων κτηματομεσιτικών γραφείων και την εμπεριστατωμένη έρευνα των «Ελληνοκαναδικών Νέων», η αξία του προνομιούχου οικοπέδου έχει υπερδιπλασιαστεί. Υπάρχουν ενδείξεις που να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το παρόν συμβούλιο δεν έχει εγκαταλείψει την ιδέα ρευστοποίησής του και δεν αποκλείεται το θέμα να τεθεί εκ νέου προς ψήφιση. Βλέπουμε εδώ την επανάληψη ενός μοτίβου που παρατηρείται από την ύπαρξη του οργανισμού και επαναλαμβάνεται στις μέρες μας με θρησκευτική ευλάβεια… Η τηλεοπτική εκπομπή «Καλημέρα Πατρίδα» ασχολείται εκ νέου με το θέμα της Αγίας Τριάδος. Αξίζει να την παρακολουθήσετε

Ο χρόνος στη ζωή μας...

Πάει κι αυτός ο χρόνος. Ο παλιός, αφού αισίως συμπλήρωσε τον δωδεκάμηνο κύκλο της ζωής του, παρεχώρησε πλέον τη θέση του στον νέο, με πολλές ελπίδες, όνειρα και υποσχέσεις για ένα καλύτερο αύριο... Αλήθεια, πότε πέρασε κιόλας ένας χρόνος; Σαν να ήταν χθες που τον προϋπαντήσαμε... Τι είναι τέλος πάντων ο χρόνος και πως σχετίζεται με την καθημερινότητά μας; Χρόνος, σύμφωνα με την επιστημονική γνώση, εννοείται η ακαθόριστη κίνηση της ύπαρξης και των γεγονότων στο παρελθόν, το παρών και το μέλλον και μετράται σε μονάδες όπως το δευτερόλεπτο, η ώρα, ο μήνας, το έτος κλπ. Ποιό όμως είναι το πραγματικό μέτρημα του χρόνου; Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος περνά πιο αργά ή πιο γρήγορα. Παραδείγματος χάριν, περιμένοντας κάτι καρφώνοντας το βλέμμα στο ρολόι αισθανόμαστε ο χρόνος να κυλά αργά. Όταν είμαστε παρέα με πρόσωπα που μας ενδιαφέρουν μας κάνει εντύπωση στο τέλος «πώς πέρασε η ώρα τόσο γρήγορα». Πηγαίνοντας στον υπολογιστή υπολογίζουμε πως θα ανακαλέσουμε την πληροφορία που χρειαζόμαστε με δουλειά 5 λεπτών ενώ φεύγοντας έχουν περάσει 30 λεπτά... Οι παιδικές διακοπές μας ήταν ατέλειωτες ενώ στη μέση ηλικία ο χρόνος των διακοπών μας φαίνεται ελάχιστος. Για κάποιους, ο χρόνος είναι πολύτιμος και επιδιώκουν να τον αξιοποιήσουν ανάλογα, ενώ για άλλους πάλι εντελώς ασήμαντος και προσπαθούν με κάθε τρόπο να τον σκοτώσουν... Ο Άγιος Αυγουστίνος είχε πει για το χρόνο: «Τι είναι λοιπόν ο χρόνος; Αν δε με ρωτά κανείς, γνωρίζω. Αν όμως, θέλω να το εξηγήσω σε κάποιον που με ρωτά, δε γνωρίζω. Αλλά σε κάθε περίπτωση τολμώ να πω πως τούτο γνωρίζω. Αν τίποτε δεν τελείωνε, δε θα υπήρχε παρελθόν. Αν τίποτε δεν πλησίαζε, δε θα υπήρχε μέλλον. Αν τίποτε δεν υπήρχε, δε θα υπήρχε και παρόν. Όμως, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει το παρελθόν και το μέλλον, αφού το παρελθόν πέρασε και το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμη; Από την άλλη, αν το παρόν ήταν πάντα παρόν και δεν κυλούσε, το παρελθόν δε θα ήταν χρόνος αλλά αιωνιότητα. Αλλά, αν ήταν το παρόν μόνο χρόνος, γιατί κυλά στο παρελθόν, πώς μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει; Υπάρχει, μόνον γιατί κάποια στιγμή θα πάψει να υπάρχει. Το μόνο λοιπόν που μπορούμε να βεβαιώσουμε είναι ότι ο χρόνος οδηγεί στη μη-ύπαρξη...» Η ζωή μας συνεπώς μπορεί να διαιρεθεί σε τρεις περιόδους. Στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον. Από αυτές, εκείνη που ζούμε τώρα έχει κιόλας φύγει, εκείνη που θα ζήσουμε επαφίεται στο τυχαίο και η μόνη σίγουρη είναι εκείνη που έχουμε. Το πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος της ζωής τους το καταλαβαίνουν όλοι. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλοί άνθρωποι για να δείξουν τη μεγάλη αγάπη τους σε κάποιους άλλους, δε διστάζουν να τους προσφέρουν ένα κομμάτι της ζωής τους. Όλοι πρέπει να ξέρουν και να μαθαίνουν από μικροί ότι ο χρόνος είναι πολύτιμος και πρέπει να τον ξοδεύουν σωστά, για το καλό τους και προς όφελος της κοινωνίας. Ας είναι ο νέος χρόνος γεμάτος με μικρές ευτυχισμένες στιγμές, με υγεία, ειρήνη και αγάπη…

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, Γιορτή ανιδιοτελούς προσφοράς...

Τα Χριστούγεννα είναι η εποχή που για άλλη μία φορά μας δίνεται η ευκαιρία να δείξουμε την αγάπη μας προσφέροντας δώρα. Μόνο που η αγάπη δεν φαίνεται μόνο στα δώρα... Η αγάπη είναι αυτό το κάτι που μόνο να αισθανθείς μπορείς. Μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται, αποδεικνύεται με τα έργα και προορίζεται για ανταλλαγή μεταξύ ανθρώπων με στενούς δεσμούς. Δεσμούς αγάπης ή φιλίας. Υπάρχει όμως και μια άλλη αγάπη. Είναι η αγάπη που δεν θ’ έπρεπε να κοιμάται έντεκα μήνες το χρόνο και να ξυπνάει τον δωδέκατο. Όμως, συνήθως έτσι γίνεται. Βέβαια είναι εύκολο να λέμε ότι η αγάπη για τον συνάνθρωπο, για τον άγνωστο, για τον λιγότερο προνομιούχο θα έπρεπε να λειτουργεί ως καθήκον κάθε μέρα της ζωής μας. Όλοι το ξέρουμε, λίγοι το πράττουμε. Πάντως έστω και τώρα, τον δωδέκατο μήνα του χρόνου, με αφορμή τη Γιορτή των Χριστουγέννων μπορούμε να κάνουμε πράξη την αγάπη προς τον συνάνθρωπό μας με κινήσεις απλές και μικρές που δεν κάνουν εμάς ανώτερους, ούτε θίγουν την αξιοπρέπεια αυτών για τους οποίους προορίζονται. Είναι οι πράξεις που γίνονται χωρίς άλλο κίνητρο από την προσφορά, από τον άνθρωπο στον άνθρωπο, χωρίς ανιδιοτέλεια. Κάπου μέσα στη ντουλάπα υπάρχουν ρούχα που κάθονται και σκονίζονται. Καιρός να πιάσουν τόπο ζεσταίνοντας και αγκαλιάζοντας κάποιον που του λείπουν. Μέσα στο ψυγείο μας υπάρχει άφθονο φαγητό που μπορεί να επισκεφθεί ένα άλλο σπιτικό λιγότερο ζεστό και φιλόξενο, όπου όμως θα εκτιμηθεί δεόντως και θα καταναλωθεί με χαρά. Σκόρπια στο σπίτι υπάρχουν παιχνίδια που ίσως κακοπερνάνε στα χέρια παιδιών που τα έχουν βαρεθεί. Υπάρχουν άλλα παιδιά που δεν έχουν προλάβει να βαρεθούν κανένα παιχνίδι, επειδή δεν είχαν ποτέ κανένα... Αυτές τις μέρες θα πρέπει όλοι να αναλογιστούμε ουσιαστικές προσφορές στους γύρω μας. Σε ανθρώπους λιγότερο τυχερούς και να τους προσφέρουμε γενναιόδωρα αυτό που πραγματικά έχουν ανάγκη και μαζί βέβαια την άπλετη αγάπη και φιλανθρωπία μας που ετυμολογικά σημαίνει «αγάπη του ανθρώπου» με την έννοια της φροντίδας, για να θρέψει την ανάπτυξη και την ενίσχυση δεινοπαθούντων συνανθρώπων. Και βέβαια υπάρχουν πάμπολλοι Φιλανθρωπικοί Οργανισμοί στους οποίους μπορείτε να αποταθείτε, όπως ο Φιλανθρωπικός Οργανισμός Ελληνίδων Κυριών. Ας μη ξεχάσουμε τις άπορες οικογένειες, τους ανήμπορους, τα ορφανά. Ας μη ξεχάσουμε και τα δεινοπαθούντα παιδιά της Κιβωτού, του Χαμόγελου, της Αγκαλιάς, στην ιδιαίτερη πατρίδα μας, που αγκαλιάζει με στοργή και φροντίζει το Magic Mission. Δώστε απλόχερα την αγάπη σας αυτές τις μέρες, μην την τσιγκουνευτείτε, τόσο στον εαυτό σας όσο και στους άλλους. Αυτές είναι μέρες αγάπης, δείξτε την στους ανθρώπους που αγαπάτε, γιατί η αγάπη γαληνεύει την ψυχή και μας απελευθερώνει. Εύχομαι σύνεση, υγεία, χαρά δημιουργίας, ειρήνη και ευτυχία. Ας δώσουμε όλοι ιδέες και ευχές για να μπουν τα Χριστούγεννα στην θέση που τους αρμόζει. Στην καρδιά μας… ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ! ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ!

Ξένοι μετανάστες. Μια ανοιχτή πληγή για την Ελλάδα...

Η 18η Δεκεμβρίου ανακηρύχθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως «Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών», σε μια προσπάθεια να ενισχυθεί η εκστρατεία του ΟΗΕ για την προστασία του παγκόσμιου μετανάστη. Την ημερομηνία αυτή το 1990 υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ η «Διεθνής Συνθήκη για την Προστασία των Δικαιωμάτων όλων των Μεταναστών Εργατών και των μελών των Οικογενειών τους». Υπολογίζεται ότι το 4,7% του παγκόσμιου πληθυσμού, γύρω στα 258 εκατομμύρια ψυχές, ζουν εκτός της πατρίδας τους. Σήμερα, όπως αναφέρει ο Οργανισμός, η παγκοσμιοποίηση μαζί με την πρόοδο στις επικοινωνίες και τις μεταφορές έχει αυξήσει σημαντικά τον αριθμό των ανθρώπων που έχουν την επιθυμία και την ικανότητα να μετακινηθούν σε άλλα μέρη. Πολλές προηγμένες και δυναμικές οικονομίες, όπως η Καναδική, χρειάζονται την εργασία των μεταναστών για να καλύψουν θέσεις απασχόλησης που δεν αναλαμβάνουν οι ντόπιοι εργαζόμενοι. Η γήρανση του πληθυσμού αποτελεί μία ακόμη αιτία αυτής της αυξανόμενης ζήτησης, ενώ καθώς οι νεότερες γενιές μορφώνονται, λιγότερα άτομα στις τάξεις τους είναι ικανοποιημένα με χαμηλόμισθες και σωματικά απαιτητικές θέσεις εργασίας. Αυτά όσον αφορά την μετανάστευση στις ανεπτυγμένες χώρες. Στην Ελλάδα, η εισβολή χιλιάδων μεταναστών και κυρίως λαθρομεταναστών, σίγουρα δεν λύνει ούτε το δικό μας δημογραφικό πρόβλημα ούτε το δικό τους πρόβλημα που είναι κυρίως υπαρξιακό και οικονομικό. Αντίθετα, γίνονται χειρότερες οι συνθήκες και οι καταστάσεις και για τα δυο μέρη. Η μεγάλη τα τελευταία χρόνια αύξηση των μεταναστών με την ανεργία να βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα, είχε και έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνεται συνεχώς και εκθετικά η εγκληματικότητα και να μετατρέπονται διάφορες περιοχές, ειδικά στην Αθήνα, σε γκέτο ή σε περιοχές ελεγχόμενες από βίαιες και απάνθρωπες αλλοδαπές μαφίες, για τις οποίες οι ζωές των αλλόθρησκων γηγενών, δεν έχουν απολύτως καμία αξία. Οι Έλληνες είναι φιλόξενος λαός που γνωρίζει στο πετσί του τι σημαίνει προσφυγιά. Όταν βρεθούν μπροστά σε ανθρώπους δεν διστάζουν να τους προσφέρουν ακόμα και από το υστέρημά τους. Όμως υπάρχουν και όρια. Δεν μπορεί η Ελλάδα να αντέξει την εισβολή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και μάλιστα παράνομων, το 90% των οποίων θέλουν Ευρώπη γιατί στις χώρες τους είτε υπάρχει ανεργία, είτε τα μεροκάματα δεν τους φθάνουν... Αν πάρουμε για παράδειγμα τα νησιά μας στο Ανατολικό Αιγαίο όπου οι μετανάστες αριθμούν σε πληθυσμό αυτόν των ντόπιων Ελλήνων αναδεικνύει έντονα και άλλους πολύ πιο σοβαρούς κινδύνους. Ειδικά σε περίπτωση σύρραξης, οι Τούρκοι δεν θα χρειαστεί να μεταφέρουν στο μέτωπο μισθοφόρους-τζιχαντιστές, μιας και τους έχουν ήδη μεταφέρει με την ανοχή μας και με το πρόσχημα ενός καλύτερου μέλλοντος… Ως απεδείχθη στην πορεία, έβαλαν ως προτεραιότητα, τη δική τους επιβίωση χρησιμοποιώντας αθέμιτες πρακτικές συμβάλλοντας σημαντικά στην αύξηση της απειλής όχι μόνο για την εθνική μας ανεξαρτησία και την εδαφική μας ακεραιότητα αλλά και το ίδιο το μέλλον του έθνους μας…

"Κρυφό σχολειό" Μύθος ή πραγματικότητα;

Με αφορμή την ραδιοφωνική τοποθέτηση του ελληνιστή καθηγητή του Université de Montréal Jacques Bouchard στο αμφιλεγόμενο θέμα των κρυφών σχολειών και τις έντονες αντιδράσεις ορισμένων συμπαροίκων, η σημερινή στήλη θα προσπαθήσει να θίξει το θέμα με όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικά κριτήρια. Γεγονός είναι ότι η αμφισβήτηση των κρυφών σχολειών τα χρόνια της τουρκοκρατίας εξακολουθεί να απασχολεί πολλούς σύγχρονους ιστορικούς. «Ψάχνοντας» το θέμα μέσα από έγκυρα ιστορικά βιβλία και σοβαρές αναφορές σας μεταφέρω - περιληπτικά - και τις δύο απόψεις. Σύμφωνα με μία παραδοσιακή αντίληψη, οι ποικίλες εντάσεις, οι διακρίσεις και οι κατατρεγμοί που υφίσταντο οι υπόδουλοι έλληνες από τους Τούρκους, τους ανάγκαζαν συχνά να καταφεύγουν σε κρυφά σχολειά προκειμένου να διδαχθούν τα παιδιά τους γραφή, ανάγνωση, αριθμητική και στοιχεία της ελληνικής Ιστορίας. Η επίσημη πολιτική των σουλτάνων κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας επέτρεπε την ελεύθερη ίδρυση και λειτουργία ελληνικών σχολείων κάθε βαθμίδας. Οι κατά τόπους πασάδες όμως, οι οποίοι διέθεταν μεγάλη αυτονομία στην άσκηση πολιτικής, ήταν συχνά απρόθυμοι να επιτρέψουν τη λειτουργία σχολείων σε μεγάλη κλίμακα. Επίσημη απαγόρευση δεν υπήρξε ποτέ, αλλά τα σχολικά κτίρια μπορούσαν να δημευτούν και οι μαθητές ως άτομα να υποβληθούν σε ανείπωτες ταλαιπωρίες, έτσι ώστε στο τέλος να μην αξίζει τον κόπο να διατηρούνται τα σχολεία ανοιχτά. Η προφορική παράδοση για τα κρυφά σχολειά αναφέρει πως λειτουργούσαν κυρίως σε εκκλησίες και μοναστήρια, με δασκάλους ιερείς, φιλάνθρωπους ή εκπαιδευτικούς χωρίς επαγγελματική κατάρτιση, χρησιμοποιώντας ως αναγνωστικό βοήθημα τα Ιερά βιβλία της εκκλησίας. Υπάρχουν μαρτυρίες για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι Ρωμιοί κατά την εκπαίδευσή τους, οι οποίες ανάγονται στους μεταπελευθερωτικούς χρόνους. Επίσης, ως μαρτυρία για το κρυφό σχολειό θεωρείται και το παιδικό τραγούδι: «Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ, να πηγαίνω στο σκολειό, να μαθαίνω γράμματα, γράμματα σπουδάγματα, του Θεού τα πράγματα…» Την άποψη, εξ άλλου, υποστηρίζει ο σπουδαίος έλληνας ζωγράφος του 19ου αιώνα, Νικόλαος Γύζης, με τον επικό πίνακα «Κρυφό Σχολειό» το 1885. Γεγονός ωστόσο είναι πως η ύπαρξη κρυφών σχολειών έχει αμφισβητηθεί από αρκετούς σύγχρονους ιστορικούς, καθώς πολλές αναφορές γι 'αυτά προέρχονται από τα ελεύθερα χρόνια, από περιόδους όπου οι εθνικές κυβερνήσεις ήθελαν να τονώσουν το εθνικό αίσθημα. Κύριο επιχείρημα είναι η έλλειψη πηγών σύγχρονων με τα κρυφά σχολειά. Φαίνεται ότι η πρώτη αναφορά σε κρυφό σχολειό γίνεται το 1825, μετά την Επανάσταση του 1821. Επίσης ως επιχείρημα κατά της ύπαρξής τους προβάλλεται και η φιλελεύθερη πολιτική των σουλτάνων στην εκπαίδευση των Ρωμιών, αφού αφθονούν οι πηγές για τη λειτουργία ελληνικών σχολείων σε πολλές περιοχές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Όσον αφορά το τραγουδάκι «Φεγγαράκι μου λαμπρό» και το συσχετισμό του με την ιδέα του κρυφού σχολειού, υποστηρίζεται ότι αποτελεί έναν «μικρό μύθο» που ήρθε να ενισχύσει ένα μεγάλο μύθο, «τα 400 χρόνια σκλαβιάς και φυλακής» Τα συμπεράσματα δικά σας…

Δεκεμβριανά 1944

Κάθε μήνας έχει την δική του ιστορική επέτειο. Τα Δεκεμβριανά αναφέρονται σε μία σειρά ενόπλων συγκρούσεων που έλαβαν χώρα στην Αθήνα το Δεκέμβριο 1944 - Ιανουάριο1945, ανάμεσα στις δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και τις Βρετανικές και κυβερνητικές δυνάμεις που ανήκαν σε ένα ευρύ πολιτικό φάσμα, από την σοσιαλδημοκρατία έως την φιλομοναρχική δεξιά. Η έναρξή τους στις 3 Δεκεμβρίου του 1944, σηματοδοτείται από τους πυροβολισμούς των αστυνομικών δυνάμεων μπροστά στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη ενάντια στη διαδήλωση του ΕΑΜ, που είχε οργανωθεί ως απάντηση στο τελεσίγραφο της κυβέρνησης εθνικής ενότητας για τον αφοπλισμό όλων των αντάρτικων ομάδων, με αποτέλεσμα το θάνατο δεκάδων διαδηλωτών. Τα επεισόδια κράτησαν 33 μέρες και τερματίστηκαν στις 5 Ιανουαρίου 1945. Οι μάχες του Δεκεμβρίου 1944 ήταν η μοναδική περίπτωση κατά την οποία σημειώθηκαν πολεμικές συγκρούσεις τέτοιας έντασης στην ελληνική πρωτεύουσα από δημιουργίας του ελληνικού κράτους. Αμέσως μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς κατακτητές, η κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου ανέλαβε το δύσκολο έργο της ανόρθωσης της χώρας. Τα προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπιστούν άμεσα ήταν το πολιτειακό ζήτημα, η παραπομπή σε δίκη και τιμωρία των δοσίλογων και η συγκρότηση του εθνικού στρατού και αστυνομίας. Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο εξόριστος μονάρχης είχε πιεσθεί ώστε να δεσμευτεί να μην επιστρέψει στη χώρα πριν ο λαός αποφασίσει ρητά για τη μορφή του πολιτεύματος που επιθυμούσε. Έντονη ήταν η διαφωνία των κομμάτων στο ελληνικό κοινοβούλιο για την τελική μορφή του πολιτεύματος. Η κατάσταση οδηγήθηκε σε σύρραξη. Οι υπουργοί που ανήκαν στο ΕΑΜ παραιτήθηκαν στις 2 Δεκεμβρίου του 1944, ενώ το ΕΑΜ ζήτησε και έλαβε άδεια για συγκέντρωση διαμαρτυρίας την επόμενη ημέρα κηρύττοντας ταυτόχρονα γενική απεργία. Η κυβέρνηση απαγόρευσε το συλλαλητήριο, όμως τα μέλη του ΕΑΜ αψηφώντας την κυβερνητική απαγόρευση κατέκλυσαν ειρηνικά την πλατεία Συντάγματος. Η διαδήλωση που είχε μεγάλη συμμετοχή πνίγηκε στο αίμα όταν αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν προς το πλήθος. Ο απολογισμός της επίθεσης ήταν 33 νεκροί και περισσότεροι από 140 τραυματίες. Το ίδιο εκείνο βράδυ (3 Δεκεμβρίου 1944) ο Γεώργιος Παπανδρέου, προσπαθώντας να βρει διέξοδο στην τεταμένη κατάσταση, κατέθεσε πρόταση περί σχηματισμού οικουμενικής κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον αρχηγό των Φιλελευθέρων Θεμιστοκλή Σοφούλη με παραίτηση του ίδιου και όλων των υπουργών. Όλες οι αντιμαχόμενες πλευρές αποδέχτηκαν την πρόταση. Η νέα κυβέρνηση όμως δεν κατάφερε να επιβάλλει την τάξη και οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν και γενικεύτηκαν σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια. Τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 1944 θεωρούνται από τους ιστορικούς ως η δεύτερη φάση του Ελληνικού Εμφυλίου και οδήγησαν στην Τρίτη φάση που τερματίστηκε το 1949 με την στρατιωτική ήττα του ΚΚΕ. Μελετώντας προσεκτικά την ιστορία, δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι διδαχτήκαμε από την τραγωδία των Δεκεμβριανών και του Εμφυλίου Πολέμου. Κάποιοι μου δίνουν την αίσθηση ότι επιθυμούν την αναβίωση του διχασμού...

Βραβεύτηκαν οι ΔΕΚΑ επιτυχημένοι Ελληνες

Την Τρίτη 16 Νοεμβρίου, 2021 το Ελληνικό Εμπορικό Επιμελητήριο του Μόντρεαλ παρουσίασε και βράβευσε στο Royal Montreal Golf Club τους 10 επιτυχημένους Έλληνες επιχειρηματίες και επαγγελματίες του Κεμπέκ. Η 25η απονομή των βραβείων έγινε με καθυστέρηση ενός έτους, λόγω των περιοριστικών μέτρων της πανδημίας. Η παρουσία πολλών επιτυχημένων ατόμων του ελληνικού επιχειρηματικού κόσμου αλλά και οργανισμών στην τελετή της απονομής των βραβείων ΔΕΚΑ αποτελεί απόδειξη του δυναμισμού του ελληνικού επιχειρηματικού πνεύματος στον Καναδά. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη η ποικιλόμορφη επιχειρηματικότητα των Ελλήνων και η επιλογή των νικητών ήταν μία πολύ δύσκολη διαδικασία για την κριτική επιτροπή δεδομένου του μεγάλου αριθμού δυναμικών και αξιέπαινων συμμετεχόντων. Οι 10 επιχειρηματίες και επαγγελματίες που βραβεύτηκαν στην ξεχωριστή τελετή απονομής των βραβείων ΔΕΚΑ 2020 είναι: Angelo Tsarouchas - Personality of the Year Award Ted Dranias (PETROS) - Restaurants and Franchising Award Maggie Barakaris (MOUTON VERT) - Retail Business Award Dr Vicky Tagalakis - Professional Award Sam Tsoumas - Young Entrepreneur Award Chris Karabatsos - President of HBOT Costa Spiliades - President’s Award Nick Katalifos - Community Service Award Michael Tellides - Hellenism Award Tzanet Entreprises - Wholesale, Distribution Manufacturing Award Christina Nacos - Business Woman of the Year Η αποστολή του Ελληνικού τμήματος Εμπορίου του Μητροπολιτικού Μόντρεαλ είναι να διασφαλίσει μία ισχυρή, δραστήρια ελληνική επιχειρηματική κοινότητα και να βοηθήσει στην δημιουργία των μελλοντικών ηγετών της παροικίας μας. Θερμά συγχαρητήρια στους ΔΕΚΑ βραβευμένους και βραβευμένες. Πάντα άξιοι!

Παιδική κακοποίηση: Μια επαίσχυντη πράξη

Γιορτάσαμε πρόσφατα την Παγκόσμια Ημέρα κατά της παιδικής κακοποίησης. Είναι αδύνατον να μετρηθεί το πραγματικό μέγεθος της βίας κατά των παιδιών σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία όσον αφορά τον ακριβή αριθμό των θυμάτων επειδή το μεγαλύτερο μέρος των περιστατικών δεν καταγγέλλεται. Σύμφωνα με έγκυρα και αξιόπιστα στοιχεία από έρευνες που συνέλεξα, υπολογίζεται ότι περίπου πεντακόσια εκατομμύρια μέχρι και ενάμιση δισεκατομμύριο παιδιά πέφτουν θύματα βίας κάθε χρόνο. Η παιδική κακοποίηση αποτελεί συχνό και σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο του αιώνα μας και έναν από τους βασικότερους παράγοντες παιδικής θνησιμότητας. Τα παιδιά συνήθως κακοποιούνται μέσα στην ίδια τους την οικογένεια ή από άτομα που γνωρίζουν το ευρύτερο περιβάλλον τους και σπανιότερα από αγνώστους. Σύμφωνα με τα πορίσματα εμπειρογνωμόνων, υπάρχουν τέσσερις κύριες κατηγορίες παιδικής κακοποίησης: παραμέληση, σωματική κακοποίηση, ψυχολογική ή συναισθηματική κακοποίηση και σεξουαλική κακοποίηση. Η παιδική κακοποίηση αποτελεί ένα ζήτημα, οι συνέπειες του οποίου έχουν διάρκεια και επηρεάζουν και τη μετέπειτα ζωή του παιδιού, μετατρέποντάς το σε έναν ενήλικα που αντιμετωπίζει δυσκολίες σε διάφορες σημαντικές πτυχές της ζωής του. Δημιουργεί άτομα με έντονα προβλήματα στις προσωπικές τους σχέσεις, τα οποία δυσκολεύονται να αγαπήσουν και να εμπιστευτούν, έχουν τάση προς καταχρήσεις, εμφανίζουν διάφορες αγχώδεις διαταραχές. Επίσης, οι άνθρωποι που υπέστησαν κακοποίηση όταν ήταν παιδιά ενδέχεται να προβούν οι ίδιοι σε κακοποίηση παιδιών όταν ενηλικιωθούν. Παιδική κακοποίηση υπήρχε κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, αλλά μόνο πρόσφατα οι άνθρωποι άρχισαν να σκέφτονται διαφορετικά γι’ αυτό το θέμα, να δημιουργούν νομικούς ορισμούς για την κακοποίηση, να ορίζουν κυβερνητικούς φορείς οι οποίοι έχουν τη δύναμη να απομακρύνουν παιδιά από τα σπίτια τους, καθώς και να διεξάγουν χιλιάδες ερευνητικές μελέτες επάνω στο θέμα. Ευρήματα ερευνών έχουν δείξει ότι τα κορίτσια κακοποιούνται με συχνότητα 3 φορές υψηλότερη από ότι τα αγόρια, ότι τα αγόρια είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες για συναισθηματική παραμέληση και σοβαρή σωματική βλάβη από ότι τα κορίτσια και ότι τα παιδιά έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να κακοποιηθούν σεξουαλικά από τη ηλικία των 3 ετών και άνω. Συμπεραίνει κανείς ότι η κακοποίηση με όποια μορφή κι αν εμφανίζεται έχει σοβαρές επιπτώσεις τόσο στη σωματική, όσο και στην ψυχική υγεία των παιδιών. Αξίζει να σημειωθεί πως δεν εκδηλώνεται μόνο από άτομα έξω από το οικογενειακό περιβάλλον του παιδιού αλλά αρκετές φορές προέρχεται και από τα ίδια τα μέλη της οικογένειας. Συνεπώς, είναι απαραίτητο γονείς, εκπαιδευτικοί, φροντιστές να παρατηρούν τα ιδιαίτερα «σημάδια» στη συμπεριφορά και στην καθημερινή λειτουργία του παιδιού, ώστε να είναι σε θέση να αναγνωρίσουν τα διαφορετικά πρόσωπα της κακοποίησης και να παρέμβουν άμεσα και αποτελεσματικά. Είναι κρίσιμο οποιοσδήποτε ασχολείται με παιδιά να πιστοποιείται πώς εκπαιδεύθηκε στην αναγνώριση και αντιμετώπιση της κακοποίησης.

Η σύγχυση των φύλων...

Η Παγκόσμια Ημέρα του Άνδρα γιορτάζεται στις 19 Νοεμβρίου κάθε χρόνο σε περισσότερες από ογδόντα χώρες. Η γιορτή έχει δημιουργηθεί με στόχο την υπενθύμιση της συνεισφοράς του άνδρα στον ανθρώπινο πολιτισμό και ειδικότερα στην οικογένεια, το γάμο και την φροντίδα των παιδιών. Παράλληλα, η ημέρα αυτή τιμά όλους όσοι έχουν συμβάλλει σε θετικές αλλαγές ενώ στοχεύει στην ευαισθητοποίηση με ζητήματα που αντιμετωπίζουν συνήθως οι άνδρες σε παγκόσμια κλίμακα. Σύμφωνα με την UNESCO, τη συγκεκριμένη ημέρα τιμώνται τα θετικά ανδρικά πρότυπα. Μια ημέρα όπου επικροτούνται τα επιτεύγματα και η συνεισφορά των αγοριών και των ανδρών, ενώ ο απώτερος στόχος του εορτασμού είναι η προώθηση των βασικών ανθρωπιστικών αξιών. Η Παγκόσμια Ημέρα του Άνδρα υποστηρίζεται από διάφορους οργανισμούς με πυλώνα κορυφής την UNESCO, ενώ πολλές χώρες αναγνωρίζουν τον μήνα Νοέμβριο ως «Μήνα Ανδρών». Η ιδέα για την Ημέρα του Άνδρα ανήκε στον Thomas Oaster που το 1992 πρότεινε την καθιέρωση του εορτασμού της Ημέρας, η επίτευξη της οποίας έγινε αρκετά χρόνια αργότερα το 1999 στα νησιά Τρινιντάντ και Τομπάγκο της Καραϊβικής. Ο Jerome Teelucksingh, ο οποίος αναβίωσε την εκδήλωση, επέλεξε την 19η Νοεμβρίου για να τιμήσει τα γενέθλια του πατέρα του αλλά και για να γιορτάσει την πρόκριση της ποδοσφαιρικής ομάδας του Τρινιδάδ και Τομπάγκο για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Teelucksingh προώθησε την Ημέρα Ανδρών, όχι μόνο ως μια ημέρα που διαχωρίζεται από το φύλο, αλλά ως μια ημέρα όπου όλα τα ζητήματα που αφορούν τους άνδρες και τα αγόρια μπορούν να αντιμετωπιστούν. Η ιδέα και τα θέματα της Παγκόσμιας Ημέρα Ανδρών έχουν σχεδιαστεί για να δώσουν ελπίδα στην κατάθλιψη, πίστη στους μοναχικούς, ανακούφιση στους πληγωμένους και ξεπερνώντας τα εμπόδια να εξαλείψουν τα στερεότυπα. Ο ρόλος ωστόσο του άνδρα στη σύγχρονη κοινωνία έχει διαφοροποιηθεί. Κάποτε ο ανδρισμός ήταν κάτι το ξεκάθαρο. Άνδρας σήμαινε να είσαι δυνατότερος από τη γυναίκα και να μπορείς να τη συντηρήσεις. Σήμαινε να είσαι κυνηγός, στρατιωτικός, εργάτης, χτίστης. Από την άλλη, οι γυναίκες ήταν κτήματα του άνδρα, αδύναμες και ανίκανες να συντηρήσουν μόνες τους εαυτούς τους. Μόλις μερικές δεκαετίες πριν οι γυναίκες μεγάλωναν τα παιδιά τους, κρατούσαν καθαρό το σπίτι και τα όποια δικαιώματά που απολάμβαναν ήταν περιορισμένα. Οι καιροί όμως έχουν αλλάξει. Οι γυναίκες έχουν πλέον ίσες υποχρεώσεις και ίσα δικαιώματα. Ας μη ξεχνάμε πάντως ότι ζούμε στον αιώνα των ανατροπών. Η κατάργηση των φύλων έχει ήδη δρομολογηθεί. Στη Γαλλία τα άτομα του λεγόμενου «ουδέτερου» φύλου έχουν ήδη επίσημα αναγνωρισθεί. Στην Ολλανδία έχει προ πολλού καταργηθεί το φύλο στις ταυτότητες, ενώ στις ΗΠΑ οι πολίτες μπορούν να επιλέγουν το φύλο που θέλουν να αναγράφεται στο διαβατήριό τους. Στη Γερμανία τέλος, η νόμιμη πλέον κτηνοβασία δεν αποκλείεται να δημιουργήσει ένα νέο είδος ανθρωποειδούς τετράποδου την Παγκόσμια Ημέρα του οποίου δεν θα αργήσουμε να γιορτάζουμε...

Ας ανοίξουμε την καρδιά μας...

Ο Ραδιομαραθώνιος Αγάπης 2021 αποτελεί πραγματικότητα. Οι μηχανές της αγάπης πήραν μπρος βάζοντας άλλο ένα στοίχημα. Η αγάπη για τους συνανθρώπους μας που χρειάζονται τη βοήθειά μας να θριαμβεύσει. Γι’ άλλη μια φορά ενεργοποιούμε μαζικά τις δυνάμεις μας για να αποδείξουμε ότι μαζί μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι, γιατί μόνο η αγάπη μπορεί… Ραδιομαραθώνιος Αγάπης 2021. Μία ακόμα ερανική προσπάθεια του Φιλανθρωπικού Οργανισμού Ελληνίδων Κυριών και τού Ραδιοσταθμού CFMB MONTREAL, μέσα από την οποία μας δίνεται η ευκαιρία να εκφράσουμε την αγάπη μας, το ενδιαφέρον και τη συμπαράστασή μας στους λιγότερο τυχερούς συνανθρώπους μας. Μία ημέρα αφιερωμένη με έντονο ζήλο στα άπορα αυτά άτομα, γεγονός που πραγματικά μας τιμά ως κοινωνία και τον καθένα μας ξεχωριστά. Από τον πρώτο Ραδιομαραθώνιο το 1969, οι ακούραστες κυρίες δουλεύουν με αληθινή αγάπη για να συνεισφέρουν στους αδύναμους και αναξιοπαθούντες της παροικίας μας. Στα χρόνια που ακολούθησαν, κάθε νέα διοργάνωση ήταν σαφώς καλύτερη από την προηγούμενη. Κάθε νέος Ραδιομαραθώνιος συγκεντρώνει σταθερά ακόμα περισσότερα χρήματα που σημαίνει ακόμα καλύτερη οικονομική βοήθεια για τους δικαιούχους. Είναι όμως αυτός μόνο ο στόχος του Ραδιομαραθωνίου; Με την άλλη πτυχή, που για μένα τουλάχιστον είναι και η σπουδαιότερη, τι γίνεται; Και εννοώ βέβαια όλα τα άλλα δικαιώματα των άτυχων ανθρώπων. Δικαιώματα που έχουν να κάνουν με την καθημερινότητά τους, με την επαγγελματική τους δραστηριοποίηση, με την κοινωνική τους ένταξη. Η καθημερινή εμπειρία αποδεικνύει ότι τα άτομα αυτά που λαμβάνουν βοήθεια, καθώς και εκείνα με ειδικές ανάγκες, μπορεί να ευεργετούνται κατά κάποιο τρόπο από τα έσοδα που αποφέρει ο έρανος, ωστόσο κατά γενική ομολογία ελάχιστα έχει βελτιωθεί η κοινωνική τους αναγνώριση, η αποκατάσταση και η αξιοπρέπεια. Ο Ραδιομαραθώνιος σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να είναι υπόθεση μιας ημέρας. Οι ανάγκες, δυστυχώς, για τους φτωχούς συνανθρώπους μας είναι πλέον μόνιμες. Η πανδημία του κορωνοιού, εν τω μεταξύ, αυξάνει ακόμη περισσότερο τον κίνδυνο έκρηξης της φτώχειας. Αλυσιδωτές απώλειες θέσεων εργασίας, προσφυγή στο κράτος πρόνοιας, κλείσιμο των επιχειρήσεων. Αυτή η κρίση της υγείας έρχεται να προστεθεί σε μια βαθειά κοινωνική κρίση που ανησυχεί τους πάντες. Πολλοί άνθρωποι που ζούσαν με αξιοπρεπείς μισθούς πριν από την επιδημία, ουδέποτε προσέφυγαν στην κοινωνική πρόνοια. Και όμως, εκατομμύρια άνθρωποι συμπεριλήφθηκαν στους ανέργους τα τελευταία μόλις χρόνια. Ένα μεγάλο ποσοστό των παιδιών εξ’ άλλου, ζουν σήμερα σε συνθήκες ανέχειας. Συνεισφέρετε και σεις στον «52ο Ραδιομαραθώνιο Αγάπης» το Σάββατο 13 Νοεμβρίου, 2021 από τις 10:00 - 14:00 τηλεφωνώντας στον αριθμό (514) 333-6000 ή μέσω Interac e-transfer στην ηλεκτρονική διεύθυνση marathon.hlbs@gmail.com Ο Φιλανθρωπικός Οργανισμός Ελληνίδων Κυριών είναι ο μόνος Οργανισμός που πραγματικά μεριμνά για τους λιγότερο τυχερούς συμπατριώτες μας. Ας μην τους απογοητεύσουμε, ας ανοίξουμε την καρδιά μας, ας σταθούμε και φέτος κοντά τους. Άλλωστε η ικανοποίηση του να δίνεις είναι πράγματι απερίγραπτη…

ΑΝΙΣΤΟΡΗΣΙΑ: 'Ενα φαινόμενο με ανησυχητικές διαστάσεις...

Πριν λίγες μέρες σερφάροντας στο διαδίκτυο έπεσα πάνω σ’ ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ της δημοσιογράφου Ειρήνης Κατσούλα, με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Η συνάδελφος ρωτούσε μαθητές της Άρτας τι γνωρίζουν για την εθνική επέτειο του ΟΧΙ. Οι απαντήσεις των μαθητών, οφείλω να ομολογήσω, με άφησαν κυριολεκτικά άφωνο… Δεν είναι υπερβολή το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών στην Ελλάδα δε γνωρίζει ίχνος ιστορίας. Ούτε καν τα βασικά κοσμοϊστορικά γεγονότα που μετέβαλαν τον ρουν της ιστορίας και σχετίζονται άμεσα με το κράτος στο οποίο ζουν. Και μπορεί εύκολα κανείς να το διαπιστώσει τόσο από τις απαντήσεις των μαθητών για τις γνώσεις που κατέχουν όσον αφορά εθνικές και άλλες επετείους, όσο και από τη στάση τους απέναντι στο συγκεκριμένο μάθημα και γενικότερα στην κοινωνία. Παραθέτω μερικές από τις απαντήσεις (σε παρένθεση) των ερωτηθέντων μαθητών. Τι γιορτάζουμε αύριο; (Την 25η Μαρτίου...) Ποιά ήτανε η γνωστή ερμηνεύτρια και ηθοποιός που χαρακτηρίστηκε ως η τραγουδίστρια της Νίκης; (Αν και το κάναμε στο σχολείο σήμερα, δεν θυμάμαι...) Ο Ιωάννης Μεταξάς ποιός ήταν; (Κάηκα...) Τι κάνατε στο σχολείο σήμερα; (Κάτι ποιήματα, δεν τα πολυκατάλαβα...)Τι γιορτάζουμε αύριο; (Το ΟΧΙ που είπαμε στους Τούρκους...) 28η Οκτωβρίου, ποιο έτος; (Το 1821...) Ποιός είπε το ΟΧΙ; (Νομίζω ο Βενιζέλος...) Ποιός ήταν τότε πρωθυπουργός; (Ο Ιωάννης Καποδίστριας...) Τι συνέβη την 28η Οκτωβρίου, 1940; (Πολλά ζητάτε...) Πότε τελείωσε επίσημα ο ελληνοιταλικός πόλεμος; (Μία πολύ καλή ημέρα...) Ποιά ήταν η τραγουδίστρια της Νίκης; (Η Foureira...) Σε ποιόν λαό είπαμε το ΟΧΙ; (Στους Πέρσες...) Τι έγινε μετά που είπαμε το ΟΧΙ; (Ωραίος καιρός...) Αξίζει εδώ να επισημανθεί ότι οι απαντήσεις των μαθητών προκαλούν ιδιαίτερο προβληματισμό και θα πρέπει να αποτελέσουν τροφή για σκέψη τόσο για τους εκπαιδευτικούς όσο και για τους γονείς. Οι εποχές αλλάζουν, η εκπαίδευση νοσεί και πάντως το απόλυτο μερίδιο ευθύνης δε συνάδει απαραίτητα στους μαθητές. Κάποιες άλλες, όχι και τόσο μακρινές εποχές, οι μαθητές ήταν ειδήμονες της ιστορίας μας. Οι γονείς και οι παππούδες μας, αν και δεν είχαν όλοι τη δυνατότητα να πάνε σχολείο, γνώριζαν από ιστορία πολύ καλύτερα από τους σημερινούς μαθητές. Ζούσαν όμως και μεγάλωναν μαζί με την ιστορία. Οι πληγές ήταν ακόμα νωπές από τις εθνικές τραγωδίες αφού ο όλεθρος είχε κτυπήσει την πόρτα σχεδόν κάθε σπιτιού, διαπερνούσε κάθε κατώφλι. Τα σχολεία ήταν μυημένα σε εθνιστικές ιδεολογίες που πολλές φορές γίνονταν εθνικιστικές μπροστά στο φόβο αφανισμού του έθνους ή του λαού. Αντίθετα, στις μέρες μας ο μαθητόκοσμος έχει εφησυχαστεί μπροστά στο νεοπλουτισμό και τον υλικό ευδαιμονισμό. Υπό αυτές τις συνθήκες ζωής ο κόσμος αποκολλήθηκε από τις πνευματικές αξίες και ιδεώδη και τυφλώθηκε από το φως της κατανάλωσης και της πολυτέλειας. Γιατί ο μαθητής ν’ ασχοληθεί με την ιστορία αφού βρίσκεται προσκολλημένος σε «ανούσια» υλικά που του προσφέρουν πρόσκαιρη συγκίνηση;

"Λαός που δεν γνωρίζει την ιστορία του χάνεται..."

Άλλη μία επέτειος του ΟΧΙ. Μνημονεύουμε και πάλι τους πεσόντες του 40, ακούμε και διαβάζουμε μακροσκελείς αναφορές και τετριμμένες ομιλίες... Φέτος γιορτάζουμε τα 81 χρόνια της ένδοξης σελίδας του ηρωικού Έπους. Αλήθεια, πόσοι άραγε γνωρίζουν την Ιστορία μας; Πολλοί συμφωνούν πως οι περισσότεροι σήμερα δεν γνωρίζουν το άμεσο παρελθόν του τόπου μας. Για τους δύο παγκοσμίους πολέμους, την κατοχή, την αντίσταση, τους ήρωες... Και όχι μόνο δεν γνωρίζουν - αλλά το δραματικότερο - αδιαφορούν να μάθουν. Κυρίως οι νέοι που τα περασμένα τους φαίνονται μακρινά, ξεπερασμένα, άσχετα και άχρηστα για τη ζωή και το μέλλον τους. Υπάρχει ένα φιλοσοφικό ρητό που λέει: «Λαός που δεν γνωρίζει την ιστορία του χάνεται...». Βλέπουμε πως σε άλλες χώρες δημιουργούν ή δανείζονται ήρωες, μόνο και μόνο για να έχουν κάτι να επιδείξουν στο πέρασμα της ιστορίας τους. Ο Μέγας Αλέξανδρος, για παράδειγμα, «φιγουράρει» ως πρόγονος των Σκοπιανών! Αλλού πάλι πειρατές, ληστές και βάρβαροι επιστρατεύονται για να αναδείξουν την «ανδρεία» των λαών που υπηρετούν... Η Ελλάδα, που γεννάει αληθινούς ήρωες, τους ξεχνάει ή δεν τους γνωρίζει καν και στο πέρασμα των χρόνων γίνονται αφανείς! Ιστορική λήθη ή εθνική αυτοκτονία; Μάλλον και τα δύο. Ποιός όμως ευθύνεται για την άγνοια και την αδιαφορία του νεοέλληνα ;Λίγο πολύ όλοι και όλα. Η παγκοσμιοποίηση, που οδηγεί τους λαούς της Γής με γρήγορους ρυθμούς σε μια ολοκληρωτική «ομογενοποίηση» με σημείο αναφοράς τον κόσμο και όχι την τοπική ή εθνική κοινωνία... Η Ενωμένη Γηραιά Ήπειρος που πασχίζει να «σβήσει» ιστορικές αλήθειες και να δικαιώσει εγκλήματα προνομιούχων μελών της... Οι «ελπιδοφόροι» ηγέτες κάθε παράταξης που πουλούν στους εναπομείναντες ονειροπόλους ανύπαρκτες ιδεολογίες, με την υπόσχεση ενός καλύτερου αύριο... Οι «διανοούμενοι», οι οποίοι οδηγούμενοι από ξενοκίνητα συμφέροντα και υπό την ανοχή του ανυποψίαστου ταλαίπωρου λαού, διαστρεβλώνουν και παραχαράσσουν την ιστορία μας... Απόλυτα τεκμηριωμένες διαπιστώσεις. Υπό τέτοιες συνθήκες άραγε θα χτίσουν το μέλλον τους οι νέες γενιές; Τι μέλλον μπορεί να έχουν σε μία κοινωνία δίχως αξίες και ιδανικά, μέσα σε έναν κόσμο ασώματο, ακρωτηριασμένο από συνεχείς πολέμους, σφαγές, γενοκτονίες, εγκληματικούς φανατισμούς και υπό το φόβο της τρομοκρατίας; Έναν κόσμο όπου για χάρη του πρόσκαιρου κέρδους αφανίζει ανελέητα το επίγειο, ενάλιο και εναέριο περιβάλλον; Έναν κόσμο στον οποίο το σύστημα ανέτρεψε και τις βασικές ακόμα ισορροπίες της φύσης; Η ανωμαλία κατέστη φυσιολογική ανθρώπινη λειτουργία και μάλιστα με νομική υπόσταση... Ο ρόλος της γυναίκας, εν ονόματι του καταναλωτισμού, διαφοροποιήθηκε τόσο στην κοινωνία όσο και στην οικογένεια με όλες τις γνωστές επιπτώσεις... Τα παιδιά έγιναν έρμαια της βίας και του φτηνού εργατικού δυναμικού... Η τρίτη ηλικία εγκαταλείφτηκε και λησμονήθηκε σε αφιλόξενους οίκους ευγηρίας... Το θέμα όμως είναι σοβαρό γι' αυτό και θα επανέλθουμε... Ζήτω η Ένδοξη Ελληνική Ιστορία! Ζήτω οι Αθάνατοι Ήρωες! Ζήτω το Ελληνικό Έπος του 1940!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ, η αρχαιότερη γλώσσα του κόσμου...

Με την ευκαιρία της επίσκεψης της Διευθύντριας Εκπαίδευσης Ελληνικής Αγωγής κ. Ευγενίας Μανωλίδου στο Μόντρεαλ, σκέφτηκα να γράψω λίγα λόγια για τη διαχρονική σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας, σύμφωνα με πληροφορίες που συνέλεξα από αξιόπιστες και έγκυρες πηγές. Η ελληνική γλώσσα που περιέχει 5.000.000 λέξεις, γράφεται με το ελληνικό αλφάβητο, ανήκει στην ινδοευρωπαϊκή οικογένεια και έχει τη μακροβιότερη καταγεγραμμένη ιστορία από οποιαδήποτε άλλη ζωντανή γλώσσα με τουλάχιστον 3.400 χρόνια γραπτής ιστορίας. Στο ελληνικό αλφάβητο βασίζεται το λατινικό, το κυριλλικό, το αρμενικό, το κοπτικό, το γοτθικό και πολλά άλλα αλφάβητα. Ξεκινώντας με τα Ομηρικά έπη, η αρχαία ελληνική λογοτεχνία περιλαμβάνει πολλά σημαντικά έργα της Ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Είναι η γλώσσα με την οποία συντέθηκαν πολλά από τα θεμελιώδη επιστημονικά και φιλοσοφικά κείμενα. Η Καινή Διαθήκη γράφτηκε στα ελληνικά και έπειτα μεταφράστηκε σε άλλες γλώσσες. Στην αρχαιότητα, η ελληνική υπήρξε η πιο διαδεδομένη γλώσσα στη Μεσόγειο και στη Νότια Ευρώπη, κυρίως εξαιτίας του πλήθους των αποικιών που είχαν ιδρυθεί από τους Έλληνες στις ακτές της Μεσογείου, ενώ έφτασε να είναι η γλώσσα του εμπορίου ακόμα και μέχρι και τα τέλη της Αλεξανδρινής περιόδου. Κατόπιν έγινε η επίσημη γλώσσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και εξελίχθηκε στα Μεσαιωνικά Ελληνικά. Η ελληνική γλώσσα κατέχει υψηλή ιστορική θέση στην πορεία του Δυτικού κόσμου. Στη σύγχρονη μορφή της, τα ελληνικά είναι η επίσημη γλώσσα της Ελλάδας και της Κύπρου και μια από τις 24 επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την ομιλούν, ως μητρική γλώσσα, τουλάχιστον 13,5 εκατομμύρια άνθρωποι στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Επίσης, εκατομμύρια άτομα γνωρίζουν ελληνικά, είτε την αρχαία μορφή της ή τα νέα ελληνικά. Η ελληνική ομιλείται από μεγάλες κοινότητες απόδημων Ελλήνων στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Αυστραλία, την Νότια Αφρική, τη Χιλή, την Βραζιλία, την Αργεντινή, τη Ρωσία, την Ουκρανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ιστορικά υπήρχαν σημαντικές ελληνόφωνες κοινότητες στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Νότια Ιταλία, την Τουρκία, την Κύπρο, τη Συρία, τον Λίβανο, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τη Λιβύη, στη περιοχή της Μαύρης Θάλασσας και σε μια μικρότερη έκταση στη δυτική Μεσόγειο εντός και γύρω από τις τότε αποικίες. Στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού χάρτη των περιφερειακών ή μειονοτικών γλωσσών, η ελληνική προστατεύεται και προωθείται επίσημα ως περιφερειακή και μειονοτική γλώσσα στην Αρμενία, την Ουγγαρία, την Ρουμανία και την Ουκρανία. Χιλιάδες είναι οι λέξεις που χρησιμοποιούνται σε όλο το φάσμα των επιστημών - και όχι μόνο - και έχουν ελληνική ρίζα. Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε από τον εκδότη Αριστείδη Κωνσταντινίδη, μόνο η Αγγλική γλώσσα περιέχει περισσότερες από 150.000 ελληνικές λέξεις. Η ελληνική ομιλείται από την 3η χιλιετία π.Χ. Το αρχαιότερο γραπτό κείμενο στα ελληνικά είναι η Γραμμική Β, η οποία χρονολογείται από το 1450 π.Χ., κάνοντας τα ελληνικά την αρχαιότερη ζωντανή γλώσσα του κόσμου...

Ευχαρίστηση ή καταναγκασμός;

Η μόδα θέλει, οι σύγχρονοι γονείς να γράφουν τα παιδιά τους σε αμέτρητες εξωσχολικές δραστηριότητες. Αυτό βέβαια συμβαίνει σε χώρες όπως ο Καναδάς όπου υπάρχει σχετική ευημερία και τα απαιτούμενα χρήματα για τα δαπανηρά μαθήματα μπαλέτου, μουσικής, χόκεϊ, καράτε κ.λπ. Πάραυτα, έχει διαπιστωθεί ότι οι πολλές και διαφορετικές δραστηριότητες συχνά κάνουν τα παιδιά να μη μπορούν να ασχοληθούν σοβαρά με μία απ’ αυτές τις ενασχολήσεις με αποτέλεσμα να μη τους αρέσει τελικά καμία. Βέβαια, η εύκολη λύση του γονέα, ύστερα από μερικά μαθήματα και αφού το παιδί ζοριστεί κάπως, είναι να του διακόψει την κάθε δραστηριότητα επειδή δεν του αρέσει και δεν θέλει να το πιέζει. Το πρόβλημα όμως που δημιουργείται από τέτοιου είδους αντιμετώπιση είναι ότι το παιδί ποτέ δεν μαθαίνει να δουλεύει και να κοπιάζει ώστε να ωφεληθεί από τις αθλητικές, καλλιτεχνικές ή άλλες εμπειρίες που αποκτά. Όμως, με οτιδήποτε και να ασχοληθεί, με εξαίρεση του να καθίσει σ’ ένα δωμάτιο και να παίζει βιντεοπαιχνίδια, χρειάζεται προσπάθεια, κόπος και αποφασιστικότητα. Και εδώ είναι το μεγάλο σφάλμα, το ότι πολλοί γονείς δίνουν στο παιδί να καταλάβει ότι όταν κάτι αρχίζει και δυσκολεύει, η εύκολη λύση είναι να τα παρατάει. Οπωσδήποτε όλα τα παιδιά δεν είναι ίδια. Άλλα είναι δραστήρια από τη φύση τους και άλλα όχι. Άλλα προτιμούν να παίζουν την περισσότερη ώρα μόνα τους και άλλα επιδιώκουν τα ομαδικά παιχνίδια. Άλλα έχουν μία έκδηλη καλλιτεχνική κλίση και άλλα είναι «γεννημένοι» αθλητές. Άλλα πάλι, δεν έχουν ακόμα ανακαλύψει τι τους αρέσει πραγματικά. Η άλλη άποψη είναι, γιατί σώνει και καλά πρέπει όλα τα παιδιά να μπουν σε μία ομάδα (αθλητική, μουσική, χορευτική) αν δεν το ζητήσουν από μόνα τους; Ποιος ο λόγος να βιαστούν οι γονείς να γράψουν το παιδί τους κάπου που στην ουσία δεν το εκφράζει; Οι εξωσχολικές δραστηριότητες σίγουρα έχουν πολλά να προσφέρουν στα παιδιά. Κοινωνικοποίηση, ομαδικότητα, νέες φιλίες και φυσικά εκτόνωση και έκφραση. Για όλα όμως υπάρχει η κατάλληλη στιγμή. Συχνά ζορίζουμε τα παιδί μας να διαπρέψει κάπου επειδή εμείς δεν είχαμε αυτή την ευκαιρία ή ακόμη επειδή μικροί θέλαμε να μοιάσουμε τα ινδάλματά μας, τον Pelé, την Κάλας, τη Φοντέιν, τον Presley,τον Gretzky κ.α. Πιστεύω ότι καλό θα ήταν οι γονείς προτού βιαστούν ν’ αποφασίσουν για το είδος των δραστηριοτήτων των παιδιών τους, να συμβουλευτούν πρωτίστως τους σχολικούς αρμόδιους επαγγελματικού και ψυχαγωγικού προσανατολισμού για ένα σωστό ξεκίνημα. Στην παροικία μας ευτυχώς, έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα από μία ευρεία γκάμα εξωσχολικών δραστηριοτήτων. Αθλητικές ομάδες, χορευτικά ομίλων, προσκοπισμό και μαθήματα μουσικής και φωνητικής υψηλής ποιότητας, από τους καταξιωμένους καλλιτέχνες της Chroma Musika, Δημήτρη Ηλία και Μαρία Διαμαντή. Με την ευκαιρία αυτή, η στήλη εύχεται καλή επιτυχία στην προσπάθεια όλων των παιδιών που συμμετέχουν στις διάφορες δραστηριότητες. Καλή δύναμη και καλή συνέχεια…

"'Επεσε" το facebook, ο πλανήτης "πάγωσε"...

6 ώρες οδύνη, θλίψη και απελπισία έζησαν δευτεριάτικα τα 4.8 δισεκατομμύρια χρήστες των κοινωνικών δικτύων Facebook, Instagram και WhatsApp, από την απροσδόκητη σιωπή… Για τα υπόλοιπα 3 δισεκατομμύρια των μη χρηστών, εν τω μεταξύ, κάτι έτρεξε στα γύφτικα… Η ζωή συνέχισε να κυλάει με τους κανονικούς ρυθμούς, η Γη περιστράφηκε κανονικά γύρω από τον άξονά της, ο ήλιος έδυσε και ανέτειλε και η ρουτίνα της ημέρας συνεχίστηκε… Αλήθεια, μήπως δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε χωρίς τα δίκτυα της κυριολεκτικής αποβλάκωσης και παραπληροφόρησης; Μήπως χωρίς αυτά η ζωή μας θα ήταν χειρότερη; Θεωρώ ότι εκτός από τους άμεσα ενδιαφερόμενους, που υποτίθεται ότι βγάζουν χρήματα από αυτή την ιστορία, για εμάς τους παλιομοδίτικους το μπλάκ άουτ ήταν μάλλον ένα ευχάριστο διάλλειμα στη ζωή μας. Ξαναχρησιμοποιήσαμε το τηλέφωνο με τον κλασικό τρόπο, ανοίξαμε την τηλεόραση και το ραδιόφωνο να ενημερωθούμε σωστά και υπεύθυνα από επαγγελματίες δημοσιογράφους, πήραμε στα χέρια μας τα εγκαταλειμμένα βιβλία, διαβάσαμε με ιδιαίτερη προσοχή τα «Ελληνοκαναδικά Νέα» να μάθουμε τι συμβαίνει στη παροικία, να δούμε τις δραστηριότητες των οργανισμών μας και τις διαφημιζόμενες επιχειρήσεις με τα αξιόλογα προϊόντα και υπηρεσίες που μας προσφέρουν. Κακά τα ψέματα, τα κοινωνικά δίκτυα δεν είναι ούτε κοινωνικά, ούτε ενημερωτικά. Δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την ορθόδοξη έννοια της δημοσιογραφίας και της εγκυρότητας. Το κακό παράγινε. Οι εθισμένοι στη χρήση, κυρίως του facebook, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να αναρτούν τον καθημερινό τους βίο και μέσα από την οθόνη των αχώριστων κινητών να δείχνουν ανά πάσα στιγμή που βρίσκονται, τι κάνουν, πως και που διασκεδάζουν, τι τρώνε, τι φοράνε… Μια ενοχλητική ομάδα συγκεκριμένων ατόμων αναρτά συστηματικά, με σχολαστική συνέπεια και με κάθε τρόπο το πόσο καλοζωιστές είναι εν συγκρίσει με όλους εμάς τους… δευτεροκλασάτους. Κάθε μορφή επικοινωνίας μετατρέπεται στα χέρια τους σ’ έναν επίγειο παράδεισο, ο οποίος γίνεται ένας μόνιμος πονοκέφαλος για τους ανυποψίαστους χρήστες - φίλους που πέφτουν διαρκώς πάνω σε βίντεο, φωτογραφίες σέλφις, γλυκανάλατα ποιήματα με προσωπικές αφιερώσεις και άλλα τέτοια γλαφυρά μηνύματα λατρείας μεταξύ «φίλων»… Διάβασα πρόσφατα μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Personality and Individual Differences», η οποία συμπεραίνει πως ίσως τελικά να πρέπει να συμπονούμε αυτά τα άτομα παρά να εκνευριζόμαστε μαζί τους. Το αποτέλεσμα έδειξε πως κάποια συγκεκριμένα στάτους στο facebook συσχετίζονται με διαφορετικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας των χρηστών. Σύμφωνα με το πόρισμα, όσοι ανεβάζουν συχνότερα ενημερώσεις για την ιδιωτική τους ζωή, είναι και οι πιο ανασφαλείς. Καλό θα ήταν πάντως, όσοι ασχολούνται συστηματικά με τα κοινωνικά δίκτυα, να προσέχουν τι μοιράζουν με τους υποτιθέμενους «φίλους» τους, καθώς εκτός από το να τους εκνευρίζουν, αποκαλύπτουν πολλά περισσότερα για την πραγματική τους προσωπικότητα από ότι νομίζουν… Εν κατακλείδι, τολμώ να πω, μακάρι να έμεναν «πεσμένα», να ξαναγυρίσουμε επιτέλους στη φυσιολογική μας ζωή…

Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων

Κάθε χρόνο την 1η Οκτωβρίου γιορτάζεται η «Παγκόσμια Ημέρα των Ηλικιωμένων», γνωστή και ως «Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία». Υιοθετήθηκε από την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το1990 για να αποτίσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους ηλικιωμένους αλλά και να επισημάνει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Το θέμα της φετινής Ημέρας: «Ψηφιακό κεφάλαιο για όλες τις ηλικίες». Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για τους ηλικιωμένους, κατά την απογραφή του 2017 ζούσαν σε όλο τον πλανήτη 962 εκατομμύρια άνθρωποι ηλικίας άνω των 60 ετών. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2025 ο αριθμός αυτός θα έχει φτάσει το 1,2 δισεκατομμύρια ενώ το 2050 θα έχει ξεπεράσει τα 2 δισεκατομμύρια. Στον Καναδά, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, 6.835.866 κάτοικοι είναι άνω των 65 ετών, δηλαδή ένας στους έξι. Από αυτούς 1.787.820 ζουν στο Κεμπέκ και 2.374.210 στο Οντάριο. Αναμένεται πως το 2050 οι ηλικιωμένοι θα φθάσουν τα 10 εκατομμύρια, δηλαδή το 25% του συνολικού πληθυσμού. H Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, είναι η πιο γερασμένη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς για κάθε τρία άτομα σε παραγωγική ηλικία το 2017 αντιστοιχούσε ένας ηλικιωμένος άνω των 65 ετών, γεγονός που φέρνει τη χώρα σε μία από τις πλέον δυσχερείς θέσεις. Ο ελληνικός πληθυσμός γερνάει με κίνδυνο να εκτινάξει τη συνταξιοδοτική δαπάνη εκτός στόχου παρά τις δραματικές περικοπές των συντάξεων. Η «Παγκόσμια Ημέρα των Ηλικιωμένων» έχει στόχο να αναγνωριστεί η συμβολή των ανθρώπων αυτών στην κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη και τούτο διότι στη σύγχρονη εποχή οι ηλικιωμένοι παίζουν έναν ολοένα σημαντικότερο ρόλο, μέσω του εθελοντικού έργου τους, της μετάδοσης των εμπειριών και των γνώσεών τους, της βοήθειας που προσφέρουν στα παιδιά τους, αλλά και της αυξανόμενης συμμετοχής τους στην αγορά εργασίας. Μελέτες έχουν δείξει ότι ο μέσος χρόνος σε λεπτά που διαθέτουν οι ηλικιωμένοι για να προσφέρουν εθελοντική εργασία, κυμαίνεται από 200 έως 300 την ημέρα. Βέβαια, αυτού του είδους η συμβολή στη σύγχρονη κοινωνία μπορεί να εξασφαλισθεί μόνον εάν οι ηλικιωμένοι διατηρούν ένα ικανοποιητικό επίπεδο υγείας και μια καλή ποιότητα ζωής. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι όλοι οι ηλικιωμένοι αξίζουν την προσοχή μας κι’ ένα καλύτερο επίπεδο διαβίωσης. Ας μη ξεχνάμε να τους δείχνουμε σεβασμό. Ας τους αναγνωρίσουμε τον σημαντικό τους ρόλο στην κοινωνία. Ας περνάμε λίγο παραπάνω χρόνο μαζί τους. Ας ζητήσουμε τη γνώμη τους, κάτι παραπάνω ξέρουν. Ας τους προσέξουμε πιο σχολαστικά. Ας μην τους αποκόβουμε. Ας τους αφήσουμε να είναι ενεργό μέρος της ζωής μας. Στο Κεμπέκ, η ποιότητα ζωής των ηλικιωμένων συμπατριωτών μας έχει βελτιωθεί σημαντικά τα τελευταία 37 χρόνια, αφότου ιδρύθηκε ο Οργανισμός Τρίτης Ηλικίας «Η Φιλία» με διευθύντρια την ακούραστη εθελόντρια κυρία Ιωάννα Τσουμπλέκα, της οποίας οι πολύτιμες υπηρεσίες έχουν αναγνωριστεί επίσημα και τιμητικά από το κράτος και την οργανωμένη παροικία μας.