Αμερικανικές εκλογές 2024 - Κάμαλα Χάρις

Έπεσε η αυλαία του Εθνικού Συνεδρίου των Δημοκρατικών στο Σικάγο «κλειδώνοντας» την υποψηφιότητα της Κάμαλα Χάρις για το προεδρικό αξίωμα. Το Συνέδριο πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο όπου οι δημοσκοπήσεις δίνουν στην αντιπρόεδρο των ΗΠΑ ένα ελάχιστο προβάδισμα έναντι του υποψηφίου των Ρεπουμπλικάνων Ντόναλντ Τραμπ, σε πολιτείες που κρατούν τα κλειδιά για τον Λευκό Οίκο. Ποια είναι όμως η Κάμαλα Χάρις που πήρε τη θέση του Τζο Μπάιντεν μετά την απόφασή του να αποσυρθεί και πως έφτασε να είναι η πρώτη μαύρη αντιπρόεδρος των ΗΠΑ και ίσως η πρώτη γυναίκα πρόεδρος; Έχει άραγε τις δυνατότητες να κερδίσει τον Ντόναλντ Τραμπ ή θα είναι άλλο ένα καμένο χαρτί των Δημοκρατικών; Η Κάμαλα Χάρις γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου1964 στο Όκλαντ της Καλιφόρνια, από την Σιαμάλα Γκοπαλάν, ερευνήτρια καρκίνου από την Ινδία και τον Ντόναλντ Χάρις, καθηγητή οικονομικών από την Τζαμάικα. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Χάουαρντ με πτυχίο πολιτικών επιστημών και οικονομικών και στη συνέχεια απέκτησε πτυχίο νομικής από τη Νομική Σχολή Χέιστινγκς το 1989. Ξεκίνησε την καριέρα της στο Γραφείο Εισαγγελέα της Επαρχίας Αλαμέντα, ειδικευόμενη στη δίωξη υποθέσεων σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών. Το 2004 εξελέγη Εισαγγελέας του Σαν Φραντσίσκο, όπου ίδρυσε καινοτόμα προγράμματα όπως ένα που παρείχε εκπαιδευτικές και επαγγελματικές ευκαιρίες σε παραβάτες ναρκωτικών. Η πολιτική άνοδος της Χάρις συνεχίστηκε όταν εξελέγη Γενική Εισαγγελέας της Καλιφόρνια το 2010. Κατά τη διάρκεια της θητείας της, αντιμετώπισε θέματα όπως η κατάχρηση κατασχέσεων κατοικιών και υπερασπίστηκε τον Νόμο Προσιτής Φροντίδας. Το 2016 εξελέγη γερουσιαστής των ΗΠΑ από την Καλιφόρνια. Ως γερουσιαστής υπηρέτησε σε διάφορες σημαντικές επιτροπές, συμπεριλαμβανομένης της Επιτροπής Δικαιοσύνης της Γερουσίας και της Επιτροπής Πληροφοριών. Προώθησε νομοθεσίες που αφορούσαν θέματα όπως η πείνα, η ανακούφιση από τα ενοίκια, η φροντίδα της μητρικής υγείας, η υποστήριξη των μικρών επιχειρήσεων, η υποδομή και η κλιματική αλλαγή. Το 2020 ο Τζο Μπάιντεν την επέλεξε ως υποψήφια αντιπρόεδρο για τις προεδρικές εκλογές. Με τη νίκη τους, έγινε η πρώτη Αμερικανο-Νοτιοασιάτισσα που κατείχε το αξίωμα της Αντιπροέδρου. Ως αντιπρόεδρος, η Χάρις έχει επικεντρωθεί σε ένα ευρύ φάσμα ζητημάτων, από τα δικαιώματα των γυναικών και την ασφάλεια από τα όπλα μέχρι τα δικαιώματα ψήφου και τη δικαιοσύνη για το περιβάλλον. Επίσης, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξωτερική πολιτική, εκπροσωπώντας τις ΗΠΑ σε πολλές διεθνείς δεσμεύσεις. Οι στενοί δεσμοί της με την κυβέρνηση Ομπάμα την βοήθησαν να ανέλθει στην εθνική πολιτική σκηνή, οδηγώντας τελικά στην επιλογή της ως υποψήφια αντιπρόεδρος του Μπάιντεν. Η συμπεριφορά της, ιδιαίτερα απέναντι στο προσωπικό της, έχει συχνά επικριθεί, ενώ έχει αποτελέσει αντικείμενο δημοσιογραφικής έρευνας. Οι Ρεπουμπλικάνοι κατηγορούν την Χάρις ότι προΐσταται μιας οικονομίας στην οποία οι τιμές έχουν αυξηθεί, ο πληθωρισμός έχει εκτιναχθεί ενώ το μεταναστευτικό στη χώρα τείνει να καταστεί ανεξέλεγκτο. Στο επόμενο φύλλο θ’ ασχοληθούμε με τον υποψήφιο των Ρεπουμπλικάνων Ντόναλντ Τραμπ.

Ολυμπιακοί Αγώνες 2024 - Η απόλυτη διακωμώδηση

Έληξαν «αισίως» οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Παρισιού 2024, με την ομολογουμένως χείριστη τελετή στην ιστορία τους. Άφθονο μελάνι καταναλώθηκε για τις αμέτρητες γκάφες με τα ονόματα των χωρών, το στήσιμο της Ολυμπιακής σημαίας και τους παράξενους συμβολισμούς. Βούιξε κυριολεκτικά ο τόπος από την αισχρή θεματολογία και την απόλυτη ασέβεια απέναντι στους Χριστιανούς, με την διακωμώδηση του Μυστικού Δείπνου. Η οργανωτική επιτροπή κατάφερε τελικά να αμαυρώσει τους Αγώνες, ισοπεδώνοντας τα αρχαία ιδεώδη, σε μια εκστρατεία προπαγάνδας της LGBT+ κοινότητας, με πρωταγωνιστές«drag queens και transgenders». Μέχρι τώρα, σε όλες τις χώρες που φιλοξένησαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, οι διοργανωτές είχαν σε περίοπτη θέση τους μεγαλύτερους αθλητές τους. Στην Ελλάδα για παράδειγμα, το 2004 τη φλόγα μετέφεραν οι Ολυμπιονίκες Βούλα Πατουλίδου, Παναγιώτης Γιαννάκης και Νίκη Μπακογιάννη. Το 2012 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, ένας από τους πρώτους που κράτησαν τη φλόγα ήταν ο διάσημος ποδοσφαιριστής Ντέιβιντ Μπέκαμ. Στο Παρίσι, η θεαματική αλλοίωση των Αγώνων επετεύχθη πλήρως με την υπερπροβολή ατόμων από μία και μόνο συγκεκριμένη ομάδα, δίνοντας την εντύπωση μιας δημαγωγικής και στοχευμένης επανεκκίνησης των κοινωνιών μας, στα πλαίσια της προαγωγής της επιβαλλόμενης διαφορετικότητας. Η οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι, έμοιαζε περισσότερο με ένα ραντεβού ατόμων μίας και μοναδικής κοινότητας, που επιχειρεί να περάσει το μήνυμά της με τον πλέον πάντως αποκρουστικό τρόπο. Θεωρώ πως είναι υπέρτατη ασέβεια και ντροπή για το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός, που κύριο προορισμό έχει να φέρει τους ανθρώπους πιο κοντά και να κατευνάσει τα πνεύματα, να αμαυρώνεται από τις υπερβολές του λεγόμενου προοδευτισμού. Η επιτροπή «εξύμνησε» τις αξίες του αθλητισμού χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα πειθούς για την ανάδειξη της Woke κουλτούρας. Οι οργανωτές πρόβαλαν τελικά μία εικόνα άκρως σοκαριστική και προσβλητική για τους Χριστιανούς, που άφωνοι παρακολούθησαν την δήθεν αναπαράσταση του Μυστικού Δείπνου. Έντονες και πολυποίκιλες αντιδράσεις προκάλεσε η επαίσχυντη αυτή ενέργεια που έθεσε στο στόχαστρο την θρησκευτική πίστη των ανθρώπων. Με ανακοινώσεις τους η Γαλλική Καθολική Εκκλησία και το Βατικανό, αναφέρουν ότι η συγκεκριμένη σκηνή χλευάζει τον Χριστιανισμό, ενώ συγχρόνως μειώνει τις υπόλοιπες καλές στιγμές της διoργάνωσης. Παράλληλα και το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, με ανακοίνωση του τονίζει ότι η τελετή έναρξης είχε προσβλητικές παραστάσεις για τον Χριστιανισμό και το Ιερό Ευαγγέλιο. Εν τω μεταξύ, εκπρόσωποι διαφόρων άλλων θρησκειών εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους, κάνοντας λόγο για προσβολή της πίστης των Χριστιανών. Σκεφτείτε μόνο τι θα συνέβαινε εάν διακωμωδούσαν άλλες θρησκείες… Ο ολοκληρωτικός πόλεμος κατά της Χριστιανοσύνης και των παραδοσιακών αξιών δεν έχει πλέον όρια. Και αναρωτιέται κανείς, τι σχέση μπορεί να έχουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες 2024 με το Αθάνατο Πνεύμα των Αρχαίων, το οποίο περιείχε το θρησκευτικό στοιχείο, το κάλλος, την ευγένεια, τη λιτότητα, την αγνότητα, την εκεχειρία, την αγωνιστικότητα και γενικά το πνευματικό ήθος και την ιερότητα για την ανθρώπινη ζωή…

Ολυμπιακοί Αγώνες - Απο την αρχαιότητα μέχρι σήμερα

Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2024, γνωστοί ως Αγώνες της 33ης Ολυμπιάδας και ως Παρίσι 2024, ξεκίνησαν στις 26 Ιουλίου και θα διαρκέσουν έως τις 11 Αυγούστου στο Παρίσι και σε 16 πόλεις στη Μητροπολιτική Γαλλία και στη γαλλική αποικία της Ταϊτής. Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, το πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων αποτελείται από 32 αθλήματα και 329 αγωνίσματα, από τα οποία τα 28 είναι υποχρεωτικά, ενώ θα κάνει την πρώτη του εμφάνιση ως Ολυμπιακό άθλημα το Breakdance. Η Ελλάδα θα εκπροσωπηθεί από 101 αθλητές και αθλήτριες (42 γυναίκες, 59 άνδρες) και ο Καναδάς από 338. Ο συνολικός αριθμός αθλητών παγκοσμίως ανέρχεται στους 10.500. Για την ιστορία, ο πρώτος καταγεγραμμένος εορτασμός των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν στην Ολυμπία το 776 π.Χ. Πρώτος Ολυμπιονίκης αναφέρεται ο Ηλείος Κόροιβος. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν ένας λαμπρός θεσμός με φήμη, άρτια οργάνωση, υψηλό επίπεδο άμιλλας αθλητών, διέθετε το μεγαλύτερο κύρος έναντι των άλλων Πανελληνίων Αγώνων και δικαιολογημένα προσέλκυε πλήθος επισκεπτών, πνευματικών ανθρώπων, καλλιτεχνών, εμπόρων και όλα αυτά προσέδιδαν αίγλη και λαμπρότητα στο θεσμό. Οι αγώνες γινόταν κάθε τέσσερα χρόνια. Κατά τους ιστορικούς όμως χρόνους, η διοργάνωσή τους θα οδηγήσει τις πόλεις-κράτη σε συγκρούσεις, γι’ αυτό μία ιδιαζόντως πολιτιστική και πολιτική ενέργεια η Ολυμπιακή Εκεχειρία, θα γίνει ο ρυθμιστής των σχέσεων ανάμεσα στις πόλεις-κράτη, αφού κατά τη διάρκειά της αναστέλλονται οι εχθροπραξίες μεταξύ των εμπολέμων. Η Εκεχειρία ήταν ιερή και απαραβίαστη. Τυχόν παραβίαση της σήμαινε πολύ αυστηρά πρόστιμα αλλά προπαντός πλήρη απαξίωση της πόλης που την παραβίαζε. Οι Ολυμπιονίκες απολάμβαναν καθολικό σεβασμό, αναγνώριση και στεφανώνονταν με ένα κότινο ελιάς. Οι νικητές των αγώνων θαυμάζονταν και γίνονταν Αθάνατοι μέσα από ποιήματα και αγάλματα. Οι γυναίκες στους Αρχαίους Ολυμπιακούς αγώνες δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής ούτε παρακολούθησης. Η μοναδική γυναίκα που τόλμησε να παραβιάσει τον νόμο και να παρακολουθήσει τους Αγώνες ήταν η Ροδίτισσα Καλλιπάτειρα, κόρη του Ολυμπιονίκη της πυγμαχίας Διαγόρα του Ροδίου. Οι Ολυμπιακοί είχαν επίσης θρησκευτική σημασία αφού γίνονταν προς τιμή του Θεού Δία, του οποίου το τεράστιο άγαλμα στεκόταν στην Ολυμπία. Οι Αγώνες σιγά σιγά έχασαν τη σημασία τους όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την Ελλάδα και όταν ο Χριστιανισμός έγινες επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, οι Ολυμπιακοί θεωρούνταν πια σαν μία παγανιστική γιορτή και το 393 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος απαγόρευσε τη διεξαγωγή τους. Οι προσπάθειες για την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων στη σύγχρονη εποχή κορυφώθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα με την αποφασιστική συμβολή του Γάλλου βαρόνου Πιέρ ντε Κουμπερντέν και του Έλληνα Δημητρίου Βικέλα. Οι πρώτοι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες τελέσθηκαν με μεγάλη λαμπρότητα το 1896 στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Η σημαία των Ολυμπιακών Αγώνων αποτελείται από πέντε κύκλους με διαφορετικό χρώμα που συνδέονται μεταξύ τους και συμβολίζουν την ένωση των πέντε ηπείρων.

'Αχ καλοκαιράκι...με τα πανηγύρια σου!

Πανηγύρια, φεστιβάλ, φιέστες και πάσης φύσεως ενοριακές και μοναστηριακές γιορτές… Σουβλάκια, ζύθος, θέαμα, χορός, για να περάσουμε εμείς καλά κι ’οι οργανισμοί μας καλύτερα... Οι παλαιότεροι θα θυμούνται τα πανηγύρια στα χωριά που κάποτε είχαν το πραγματικό τους νόημα. Ο κόσμος τα περίμενε πως και πως για να ξεκουραστεί, να καλοπεράσει, να διασκεδάσει, να ξεδώσει. Η καθημερινή σκληρή δουλειά, το μεροκάματο της ανέχειας, ο αγώνας επιβίωσης, δεν άφηναν κανένα περιθώριο ανάπαυσης. Το πανηγύρι του χωριού ήταν μία όαση μέσα στην ατέλειωτη έρημο του καθημερινού μόχθου και η συμμετοχή του κόσμου ήταν καθολική. Δεν έλειπε κανένας, νέοι, γέροι, παιδιά, ακόμα και άνθρωποι που όλο τον καιρό τους τον περνούσαν δουλεύοντας στις καλλιέργειες. Όπως τα διηγούνται εκείνοι που τα έζησαν, τη μέρα του πανηγυριού βοσκοί, υλοτόμοι, πραγματευτές κάθε λογής, κατέβαιναν στο χωριό, φόραγαν τα καλά τους και πήγαιναν στην εκκλησιά ν' ανάψουν το κεράκι τους, να κάνουν το σταυρό τους και να λειτουργηθούν. Οι γυναίκες βρίσκανε την ευκαιρία να στολιστούν, να φορέσουν τα γιορτινά τους, να επιδειχτούν και να καμαρώσουν. Οι άντρες, που είχαν όλο το βάρος της συντήρησης της οικογένειας, ήταν απόλυτα δικαιολογημένοι και κανένας δεν τους παρεξηγούσε αν έπιναν κανένα ποτήρι παραπάνω κι' έριχναν καμιά βόλτα στη μουσική. Τα παιδιά οργίαζαν στους δρόμους και στην πλατεία του χωριού και ήταν αδύνατον να βρεθεί άνθρωπος να τα συμμαζέψει. Πανηγύριζαν με τον δικό τους αυθόρμητο τρόπο, παίζοντας, καυγαδίζοντας, μονιάζοντας... Το πανηγύρι άρχιζε από την παραμονή της γιορτής. Οι δρόμοι του χωριού γέμιζαν από μικροπωλητές που έστηναν τους πάγκους τους και πουλούσαν τις κάθε λογής πραμάτειές τους. Εικόνες, στολίδια, υφάσματα, οικιακά σκεύη, παιχνίδια, ζωντανά και ότι άλλο μπορούσε να βάλει ο νους του ανθρώπου. Το κάθε καφενείο είχε τη μουσική του. Έπρεπε να καπαρώσεις τραπέζι από νωρίς, να πάρεις σειρά για το χορό για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις... Η κάθε νοικοκυρά έπρεπε να κουβαλήσει ταψιά και δίσκους γεμάτους με ότι καλύτερο είχε φτιάξει. Αξέχαστα, ανεπανάληπτα, τα πανηγύρια εκείνου του, όχι και τόσο παλιού καιρού στα χωριά του τόπου μας. Μια ιστορία και ένας κόσμος που δεν υπάρχει πια, παρά μόνο ως ανάμνηση, σε όσους έτυχε να τα ζήσουν και ακόμα θυμούνται… Τα παραδοσιακά πανηγύρια στο Μόντρεαλ τα αναβίωσε ο αείμνηστος Δημήτρης Γαλάνης σε πάρκα, προαύλια εκκλησιών, σε συλλογικούς και κοινοτικούς χώρους. Τέλεια οργανωμένα και με απόλυτη επιτυχία. Πανηγύρια που μάζεψαν τη νεολαία και συχνά ήταν η αφορμή για... ζευγαρώματα. Με το χρόνο, τα πανηγύρια άλλαξαν χαρακτήρα και πολλά πήραν τη μορφή Φεστιβάλ με σκοπό την οικονομική ενίσχυση των οργανωτών. Όπως και να ‘χει , το Πανηγύρι ή Φεστιβάλ, μας δίνει την ευκαιρία να σμίξουμε, να διασκεδάσουμε, να φάμε ελληνικά, να περάσουμε λίγες ευχάριστες ώρες και - γιατί όχι - να ενισχύσουμε τους οργανισμούς μας. Καλή διασκέδαση!

Κύπρος η πολύπαθη - Μια ιστορική αναδρομή

Αυτές τις μέρες η σκέψη όλων μας βρίσκεται στην Κύπρο. Το πολύπαθο νησί της Αφροδίτης με την πλούσια ιστορία, τα λαμπρά επιτεύγματα και την μακραίωνη πολιτιστική κληρονομιά. Δυστυχώς, από τον Ιούλιο του 1974 ένα μεγάλο μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς του νησιού βρίσκεται κάτω από την τουρκική κατοχή. Αυτή η κληρονομιά υποβάλλεται συνεχώς σε σοβαρές καταστροφές και οι τουρκικές δυνάμεις του Αττίλα επιδιώκουν συστηματικά τη δημογραφική και πολιτιστική αλλοίωση της κατακτημένης Κύπρου. Η γεωγραφική θέση της Κύπρου καθόρισε από τα πανάρχαια χρόνια την πολύ ταραγμένη ιστορική της μοίρα. Πριν από 3.500 χρόνια, τους πρώτους κατοίκους διαδέχθηκαν οι Μυκηναίοι Αχαιοί εδραιώνοντας τον πολιτισμό τους και εισάγοντας στο νησί μόνιμα πλέον τις ελληνικές ρίζες. Από τότε πέρασαν πολλοί άλλοι λαοί, ανάμεσά τους οι Φοίνικες, οι Ασσύριοι, οι Σταυροφόροι, οι Ενετοί, οι Τούρκοι και οι Βρετανοί, που άφησαν πίσω τους σημάδια της διέλευσής τους. Κατά τη μεγάλη και νικηφόρα εκστρατεία του το 333 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος κατακτά την Περσία και εντάσσει την Κύπρο στην Μακεδονική αυτοκρατορία. Με τη διαίρεση της αυτοκρατορίας του, η Κύπρος περιλαμβάνεται στα όρια του ελληνιστικού βασιλείου των Πτολεμαίων της Αιγύπτου και κατ’ επέκταση στον ελληνικό Αλεξανδρινό κόσμο. Στην Ρωμαϊκή εποχή, μετά την ήττα του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας το 31 π.Χ., η Κύπρος γίνεται οριστικά τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στη Βυζαντινή περίοδο, με το χωρισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε ανατολικό και δυτικό κράτος, η Κύπρος γίνεται τμήμα του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους. Λίγους αιώνες αργότερα, το 647, οι Άραβες κάνουν την πρώτη τους καταστρεπτική επιδρομή εναντίον της Κύπρου. Άραβες και πειρατές ταλανίζουν το νησί για τρείς αιώνες, μέχρι που ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς ελευθερώνει το νησί το 965. Το 1191 ο βασιλιάς της Αγγλίας Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, καταλαμβάνει την Κύπρο και λίγο αργότερα πωλεί το νησί στους Ναίτες για 100.000 δηνάρια, οι οποίοι τον επόμενο χρόνο πωλούν την Κύπρο στον έκτοπο βασιλιά των Ιεροσολύμων Γουίδωνα Λουζινιανό. Επίσημη Εκκλησία αναγνωρίζεται η Καθολική, η οποία διώκει και καταπιέζει την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου. Η δυναστεία των Λουζινιανών τελειώνει όταν η βασίλισσα Αικατερίνη Κορνάρο, παραχωρεί την Κύπρο στην Ενετική Δημοκρατία το 1489. Το 1570 τουρκικές δυνάμεις επιτίθενται εναντίον της Κύπρου και την καταλαμβάνουν. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας, οι Κύπριοι πέρασαν κάθε είδους δοκιμασίες. Το 1878 η Μεγάλη Βρετανία, ύστερα από ειδική συμφωνία με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της Κύπρου. Το 1955 ο ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ, οδηγεί στην ανεξαρτησία και τη δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στις 15 Ιουλίου του 1974, εκδηλώνεται πραξικόπημα της στρατιωτικής χούντας των Αθηνών και στις 20 Ιουλίου, η Τουρκία προφασιζόμενη το άρθρο 4 της Συνθήκης Εγγυήσεων, εισβάλλει βίαια στο νησί και καταλαμβάνει το 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. 50 χρόνια πέρασαν και το Κυπριακό ζήτημα δυστυχώς παραμένει άλυτο...

ΗΠΑ - Αναμέτρηση "δεινόσαυρων" για την προεδρία

Η πρώτη προεκλογική αναμέτρηση μεταξύ Μπάιντεν και Τραμπ έδειξε για άλλη μία φορά την δυσμενή πολιτική πορεία της γείτονος. Δεν θα σχολιάσω τα περί ντιμπέιτ, διότι αφ’ ενός δεν είμαι απόλυτα γνώστης της πολιτικής και οικονομικής κατάστασης των ΗΠΑ, ούτε και ψηφοφόρος. Με το θέμα άλλωστε ασχολούνται πολίτες και πολιτικοί αναλυτές. Θα σταθώ στους υποψηφίους και σε κάποια ενδιαφέροντα γεγονότα. 160 περίπου εκατομμύρια ψηφοφόροι θα κληθούν τον Νοέμβριο να εκλέξουν τον επόμενο Αμερικανό πρόεδρο έχοντας ένα μεγάλο δίλλημα, καθώς θα έχουν να επιλέξουν μεταξύ του 81χρονου Τζο Μπάιντεν και του 78χρονου Ντόναλντ Τραμπ. Η εκλογή του επόμενου Αμερικανού προέδρου γίνεται σε μια εξαιρετικά δύσκολη καμπή των παγκοσμίων εξελίξεων, καθώς η μετά τον ψυχρό πόλεμο ισορροπία έχει ανατραπεί και διαμορφώνεται μια νέα Παγκόσμια Τάξη η οποία για να αντιμετωπιστεί χρειάζεται μία στιβαρή ηγεσία στην ηγέτιδα δύναμη του Δυτικού κόσμου. Όπως επεσήμανα και σε προγενέστερα άρθρα μου, η δύση τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζει σοβαρό έλλειμμα ηγεσίας. Δεν υπάρχουν πλέον εξέχουσες προσωπικότητες όπως ο Αβραάμ Λίνκολν, ο Φράνκλιν Ρούσβελτ, ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, ο Τζον Κένεντι, για να αναφέρω τους πιο γνωστούς, ούτε Ευρωπαίοι ηγέτες, όπως ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο Κόνραντ Αντενάουερ, ο Σαρλ ντε Γκωλ, η Μάργκαρετ Θάτσερ, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και τόσοι άλλοι. Οι αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου είναι καθοριστικές για την αναδιαμόρφωση του νέου παγκόσμιου χάρτη. Έχουμε δύο γενικευμένους πολέμους στην Ουκρανία και τη Γάζα, που αναδιατάσσουν τις παγκόσμιες ισορροπίες και γεννώνται σοβαρές απειλές για την παγκόσμια ασφάλεια και οικονομία, που σήμερα βρίσκουν τις ΗΠΑ χωρίς εμπνευσμένη ηγεσία. Εν όψει αυτών των σοβαρών προκλήσεων, εντείνεται η αγωνία του αμερικανικού λαού εάν οι δύο υποψήφιοι θα μπορέσουν λόγω ηλικίας και φυσικής και διανοητικής κατάστασης να ανταποκριθούν σε αυτή την πρόκληση, η οποία αφορά τις τύχες όλου του πλανήτη. Όποιος πάντως κι αν κερδίσει θα σπάσει ένα ρεκόρ. Αν εκλεγεί ο Τραμπ, θα είναι ο πιο ηλικιωμένος πολιτικός που αναλαμβάνει στα 78 του την προεδρία των ΗΠΑ. Ρεκόρ μπορεί να σπάσει και ο Μπάιντεν, αν επανεκλεγεί, που διανύει το 81ο έτος της ηλικίας του. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση το 73% των ψηφοφόρων δήλωνε ότι ο Μπάιντεν είναι πολύ ηλικιωμένος για να ασκήσει αποτελεσματικά τα καθήκοντά του, με το 42% να πιστεύει το ίδιο για τον Τράμπ. Μετά το Ντιμπέιτ, πολλοί Δημοκρατικοί πιστεύουν πως πρέπει να αντικατασταθεί πριν τις εκλογές. Ο Τραμπ, παρόλο που λεκτικά «κέρδισε» το ντιμπέιτ δεν είναι αρεστός σ’ ένα μεγάλο κομμάτι της αμερικανικής κοινωνίας, για την απρόβλεπτη συμπεριφορά του και κυρίως για την ιδιωτική ζωή του. Και οι δύο υποψήφιοι δηλώνουν ότι είναι ικανοί να υπηρετήσουν ως πρόεδροι. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, είναι ανησυχητική η διαπίστωση ότι η μεγαλύτερη δύναμη της Δύσης, θα έχει μία από αυτές τις δύο επιλογές για την ηγεσία της...

ΚΑΝΑΔΑΣ - Διακοπές αξέχαστες και ασφαλείς

Μπαίνουμε για τα καλά στο καλοκαίρι και οι διακοπές για πολλούς από εμάς είναι προ των πυλών. Εφέτος είναι μία καλή ευκαιρία πιστεύω, ν’ ανακαλύψουμε και να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα την δεύτερη πατρίδα μας, τον Καναδά. Ο Καναδάς υπόσχεται μια αξέχαστη ταξιδιωτική εμπειρία, προσφέροντας απλόχερα αχανή τοπία, ανατολικές και δυτικές ακτές και ζωντανές μεγαλουπόλεις όπως είναι το Τορόντο, το Μόντρεαλ και το Βανκούβερ. Πέρα όμως από τις αμέτρητες ομορφιές του ο Καναδάς είναι μία ασφαλής περιοχή. Για την ακρίβεια, η ασφαλέστερη χώρα για να επισκεφτεί κάποιος το 2024. Σε έκθεσή της, η εταιρεία ταξιδιωτικής ασφάλισης Berkshire Hathaway Travel Protection, εξηγεί ότι κατατάσσεται στην κορυφή της λίστας των χωρών που είναι ασφαλής για ταξίδια χάρη στις συγκριτικά χαμηλές θερμοκρασίες και τη μικρή πυκνότητα πληθυσμού. Η Bershire διευκρινίζει ότι η λίστα καταρτίστηκε με βάση τις απαντήσεις στα ερωτήματα ποιες χώρες είναι σε μεγάλο βαθμό απαλλαγμένες από τρομοκρατική δραστηριότητα και ασφαλείς από κρούσματα ασθενειών, και σε πιο σοβαρά ερωτήματα, όπως σε ποια μέρη επιτρέπεται σε όλους τους τύπους ανθρώπων να μπορούν να μετακινούνται ελεύθερα χωρίς διακρίσεις ή παρενόχληση. Δεύτερη χώρα στη λίστα της BHTP είναι η Ελβετία, τρίτη η Νορβηγία, τέταρτη η Ιρλανδία και πέμπτη η Ολλανδία. Εάν αποφασίσετε να κάνετε διακοπές στον Ανατολικό Καναδά, μία ενδιαφέρουσα από όλες τις απόψεις πόλη είναι η Οττάβα. Οι κάτοικοι της σου δίνουν την εντύπωση ότι δεν είναι μόνο ένας θαυμάσιος τόπος αλλά και ένα εξαίρετο μέρος για μερικές ευχάριστες ημέρες. Έχει όμορφες γειτονιές, πολυσύχναστο κέντρο και πρωτότυπα φεστιβάλ. Προσφέρεται ακόμη για τους λάτρεις των μουσείων. Πιο νότια, η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καναδά, το Τορόντο ισορροπεί ανάμεσα στη δική της ταυτότητα και στον αμερικανικό τρόπο ζωής. Εάν την επισκεφτείτε, μην παραλείψετε με τίποτα να πάτε στους καταρράκτες του Νιαγάρα. Το κοσμοπολίτικο Μόντρεαλ, η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καναδά μετά το Τορόντο και η μεγαλύτερη γαλλόφωνη πόλη του κόσμου μετά το Παρίσι, είναι μια πόλη που θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι εφάμιλλη των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων, με έναν καθαρά ευρωπαϊκό χαρακτήρα. Η παλαιά πόλη Vieux Quebec, πρωτεύουσα της επαρχίας, είναι η μόνη πόλη της Βορείου Αμερικής της οποίας τα τείχη διατηρούνται σε άριστη κατάσταση. Η πόλη ισορροπεί πάνω στο βράχο Cap Diamant, δίπλα στο ποτάμι του Αγίου Λαυρεντίου προς τις εκβολές του, απέναντι από το γοητευτικό νησί d’ Orleans. Βρίσκεται σε στρατηγική θέση με πλήρη θέα της γύρω περιοχής. Πανέμορφη, με έντονο τον Γαλλικό της χαρακτήρα, με ιστορία πάνω από 400 χρόνια, ανακηρύχτηκε το 1989 «Μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς». Και η λίστα δεν τελειώνει… Σε μελλοντικό άρθρο θ’ ασχοληθώ με τον δυτικό Καναδά. Όποιος κι’ αν είναι ο φετινός καλοκαιρινός σας προορισμός, να περάσετε ένα ξεκούραστο, χαρούμενο και ασφαλές καλοκαίρι και να αποκτήσετε ξεχωριστές και καινούργιες εμπειρίες...

Ιωάννης ο Βαπτιστής - Εθνικισμός, πατριωτισμός στο μπλέντερ ενός Αγίου...

Έφτασε και πάλι η Εθνική γιορτή της αμφιλεγόμενης Επαρχίας μας. Ο χαρακτηρισμός βέβαια δεν είναι τυχαίος, αφού το Κεμπέκ παρότι σήμερα απολαμβάνει μία σχετική πολιτική ηρεμία, εξακολουθεί να συμπεριλαμβάνεται στις αμφιλεγόμενες περιοχές του κόσμου όπως η Κριμαία, η Καταλονία, η Νότια Οσσετία, η Βόρεια Κύπρος, για να αναφέρω μόνο μερικές, με κοινό χαρακτηριστικό την αυτοδιάθεση. Σε μια χώρα όπως ο Καναδάς, όπου τα βασικά προβλήματα μπορούμε να πούμε είναι κατά κάποιο τρόπο λιμένα, το γαλλόφωνο Κεμπέκ ήρθε πριν από μισό αιώνα να ταράξει τα νερά του κατά τ’ άλλα εξαιρετικά οργανωμένου και δομημένου Καναδικού κράτους. Στην άλλοτε Belle Province λοιπόν, με την αχανέστατη έκταση σιτοβολώνων, εύφορων πεδιάδων και πάγων, μια μερίδα κατοίκων έφεραν στο προσκήνιο ένα σχέδιο απόσχισης και ανεξαρτητοποίησης. Για την ιστορία, το Κεμπέκ αρχίζει να αποκτά γαλλική χροιά πριν 500 σχεδόν χρόνια, όταν ο Γάλλος εξερευνητής Ζακ Καρτιέ ξεκίνησε να δημιουργεί τις πρώτες γαλλικές αποικίες. Το 1608 ο Γάλλος Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν ιδρύει την Πόλη του Κεμπέκ και δύο αιώνες αργότερα, λίγο πριν ξεσπάσει η Αμερικανική Επανάσταση, οι Γαλλικές αποικίες πέφτουν στα χέρια των Βρετανών. Οι Βρετανοί από την Γηραιά Αλβιώνα, με το φόβο μήπως οι Γάλλοι επαναστατήσουν με τους Αγγλοσάξονες αποίκους παραχώρησαν στους Κεμπεκουά αυτονομία. Τους επέτρεψαν να χρησιμοποιούν το φεουδαρχικό σύστημα ως σύστημα διοργάνωσης και αυτοδιοίκησης, τον Γαλλικό Αστικό Κώδικα ως άσκηση του νόμου και του δικαίου, επίσημη γλώσσα την γαλλική και ως θρήσκευμα το χριστιανικό καθολικό δόγμα. Το 1841, μετά τις εξεγέρσεις των αγγλόφωνων και των γαλλόφωνων κοινοτήτων, οι Βρετανοί ένωσαν τις κτήσεις τους με τις γαλλικές αποικίες και δημιούργησαν το «The Dominion of Canada». Γεγονός είναι πως οι γαλλόφωνες κοινότητες ήταν πάντοτε παραγκωνισμένες και περιθωριοποιημένες από τους αγγλόφωνους κατοίκους του Καναδά με αποτέλεσμα κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι δύο κοινότητες να έρθουν σε ρήξη, λόγω της άρνησης των γαλλόφωνων να πάρουν μέρος στον πόλεμο. Η Καναδική κυβέρνηση για να εξομαλύνει την κατάσταση στο εσωτερικό της ενδοχώρας καθιέρωσε την γαλλική γλώσσα ισότιμη της αγγλικής στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα νοσοκομεία, τις αυτοδιοικήσεις και τις πινακίδες, κάνοντας έτσι ένα μεγάλο βήμα για την έννοια της κοινής Καναδικής συνείδησης. To Κεμπέκ εξακολουθεί να έχει δικό του σύνταγμα, λόγω του ότι δεν έχει υπογράψει το Καναδικό και οι αποφάσεις για την εκπαίδευση, την ασφάλεια, την υγεία και την αυτοδιοίκηση παίρνονται από την Εθνοσυνέλευση. Να υπενθυμίσουμε ότι οι κάτοικοι του Κεμπέκ έχουν απορρίψει δύο φορές την απόσχιση στα δύο δημοψηφίσματα τα οποία έλαβαν μέρος τα έτη 1980 και 1995. Αυτά εν συντομία, για την ιστορία της Επαρχίας μας ή του Έθνους, κατ’ άλλους.... Στις 24 Ιουνίου θα γιορτάσουμε την Εθνική γιορτή του Κεμπέκ, που συμπίπτει με την γιορτή του προστάτη και πολιούχου Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Bonne Fête Québec!

Κακοποίηση ηλικιωμένων - 'Ενα φαινόμενο με ανησυχητικές διαστάσεις

Συγκλονιστικά τα στοιχεία για την κακοποίηση των ηλικιωμένων. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, 1 στα 10 άτομα ηλικίας άνω των 60 ετών έχουν δεχτεί κάποια μορφή κακοποίησης, ενώ το 90% των περιπτώσεων της κακοποίησης ασκούνται από άτομα του οικογενειακού περιβάλλοντος. Ο όρος «κακοποίηση ηλικιωμένων» χρησιμοποιείται για να περιγράψει την καταχρηστική συμπεριφορά ή την έλλειψη φροντίδας, που έχει ως αποτέλεσμα την πρόκληση βλάβης ή δυσφορίας σε ένα ηλικιωμένο άτομο. Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει χιλιάδες μελέτες και αναλύσεις γύρω από το ευαίσθητο θέμα της κακοποίησης των ατόμων της τρίτης ηλικίας, που μπορεί να συμβεί σε όλα τα είδη σχέσεων: Μεταξύ των γενεών της οικογένειας, με συντρόφους και σε σχέσεις, όπως αυτές που αφορούν φροντιστές, επαγγελματίες, γείτονες, κλπ. Κοινωνιολόγοι, κοινωνικοί επιστήμονες και κοινωνικοί λειτουργοί συμφωνούν πως η κακοποίηση ηλικιωμένων μπορεί να είναι δύσκολο να αναγνωριστεί και μπορεί να φαίνεται διαφορετική κάθε φορά. ‘Ένα άτομο που βιώνει κακοποίηση μπορεί να αποτραβηχτεί, να γίνει ανήσυχο, φοβισμένο ή καταθλιπτικό, συχνά απρόθυμο να ζητήσει βοήθεια επειδή ανησυχεί για τις συνέπειες. Η κακοποίηση ηλικιωμένων μπορεί να λάβει διάφορες μορφές: ψυχολογική, οικονομική, σωματική ή σεξουαλική. Κάθε ηλικιωμένος μπορεί να υποστεί κακοποίηση. Αυτό περιλαμβάνει άτομα όλων των φύλων και εθνοτήτων και από όλες τις κοινωνικές τάξεις. Οι ηλικιωμένοι που είναι απομονωμένοι ή που χρειάζονται κάποια βοήθεια στις καθημερινές τους εργασίες μπορεί να διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο και δυστυχώς η κακοποίηση γίνεται συνήθως από κάποιον που εμπιστεύεται ο ηλικιωμένος. Η κακοποίηση ηλικιωμένων διαπράττεται συνήθως από μέλη της οικογένειας και συχνά περιλαμβάνει εξαναγκαστικό έλεγχο, καθώς ο δράστης κρύβει την κακοποίησή του πίσω από το πρόσχημα της οικογενειακής φροντίδας και ευθύνης. Στον Καναδά, η γενική κοινωνική έρευνα δείχνει ότι περίπου το 10% των ηλικιωμένων είναι θύματα κακοποίησης κάθε χρόνο. Το 2020 η αστυνομία κατέγραψε 15,157 κακοποιητικές και χειριστικές συμπεριφορές, ποσοστό που αντιπροσωπεύει το 4% των συνολικών κακοποιήσεων. Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια το φαινόμενο της κακοποίησης και αμέλειας κατά της ευάλωτης ομάδας των ηλικιωμένων αποτελεί μείζον κοινωνικό πρόβλημα. Το μέγεθος και η φύση του προβλήματος παραμένουν άγνωστα, δεδομένου ότι υπάρχει μεγάλη έλλειψη δεδομένων για το μέγεθος του προβλήματος, ενώ η ταχεία γήρανση του πληθυσμού οδηγεί σε όξυνση του φαινομένου. Το φαινόμενο της κακοποίησης ηλικιωμένων σε όλο τον κόσμο παίρνει μεγάλες διαστάσεις, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς υφίστανται σωματική βία, απειλούνται, καθυβρίζονται, καταπιέζονται προκειμένου να αλλάξουν τις διαθήκες τους, υφαρπάζονται οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί και βιάζονται. Οι ηλικιωμένοι είναι ευπρόσβλητοι στην κακομεταχείριση στον χώρο τους ή σε άλλο περιβάλλον. Ιδιαίτερα πλησιάζοντας στο τέλος της ζωής τους, παρουσιάζουν αδυναμία και προβλήματα υγείας και αυτό τους καθιστά ευάλωτους και τους μειώνει την ικανότητα να είναι λειτουργικοί στην καθημερινότητά τους, αυξάνοντας τον βαθμό εξάρτησής τους από άλλα άτομα. Η 15η Ιουνίου καθιερώθηκε από τον ΟΗΕ ως Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Κακοποίησης των Ηλικιωμένων.

"Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο"

Στην τελικά ευθεία για τις ευρωεκλογές και η Ελλάδα. Οι εκλογές για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο πραγματοποιούνται στις 6-9 Ιουνίου 2024. Για την ιστορία, η εκλογή μελών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο γίνεται κάθε πέντε χρόνια. Η Ελλάδα αποτελεί μία ενιαία εκλογική περιφέρεια και έχει το δικαίωμα εκλογής 21 αντιπροσώπων. Ο αριθμός των ευρωβουλευτών για την περίοδο 2024 - 2029 ανέρχεται στους 720. Δικαίωμα ψήφου για την εκλογή ευρωβουλευτών έχουν οι Έλληνες πολίτες που έχουν συμπληρώσει το 17ο έτος της ηλικίας τους κατά το έτος της εκλογής, είναι εγγεγραμμένοι σε εκλογικό κατάλογο δήμου της χώρας και δεν έχουν στερηθεί του δικαιώματος του εκλέγειν. Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική. Παράλληλα με τους Έλληνες εκλογείς της Επικράτειας, έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και οι Έλληνες πολίτες κάτοικοι των 27 λοιπών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και εκείνοι οι Έλληνες που θα βρίσκονται την ημέρα της ψηφοφορίας σε κάποιο κράτος μέλος της Ε.Ε. Αξίζει να σημειωθεί ότι για πρώτη φορά καθιερώθηκε η επιστολική ψήφος ως μέσο διευκόλυνσης της άσκησης του εκλογικού δικαιώματος των εκλογέων για τις ευρωεκλογές και τα εθνικά δημοψηφίσματα. Με την επιστολική ψήφο δίνεται η δυνατότητα στους Έλληνες πολίτες να ψηφίσουν από τον τόπο κατοικίας τους χωρίς να απαιτείται η φυσική παρουσία τους στο εκλογικό κέντρο στο οποία είναι εγγεγραμμένοι. Η διαδικασία αυτή αφορά και τους ομογενείς, τα ονόματα των οποίων βρίσκονται στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους επιστολικής ψήφου. Το σύστημα εκλογής των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι αμιγές αναλογικό, ενώ ο εκλογέας μπορεί να εκφράσει την προτίμησή του υπέρ τεσσάρων, κατά ανώτατο όριο, υποψηφίων ενός συνδυασμού. Για να εκλέξει ένα κόμμα ή συνασπισμός κομμάτων ευρωβουλευτή πρέπει να συγκεντρώσει ποσοστό εγκύρων ψηφοδελτίων τουλάχιστον ίσο με το 3% του συνόλου των εγκύρων ψηφοδελτίων. Οι ευρωβουλευτές είναι οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των πολιτών της ΕΕ και εκλέγονται για να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα των πολιτών και των πόλεων ή των περιφερειών τους στην Ευρώπη. Ο μισθός ενός μέλους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ανέρχεται στο διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 10.000 ευρώ τον μήνα (καθαρά 7.853.89 ευρώ). Οι ευρωβουλευτές λαμβάνουν επίσης 4.950 ευρώ τον μήνα ως έξοδα γραφείου. Για τη συμμετοχή τους στις συνεδριάσεις της Ολομέλειας, των Επιτροπών ή οποιουδήποτε άλλου κοινοτικού Οργάνου λαμβάνουν ως ημερήσια αποζημίωση το ποσόν των 350-525 ευρώ. Όσον αφορά τις μετακινήσεις, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καλύπτει πλήρως σε κάθε ευρωβουλευτή τα αεροπορικά εισιτήρια, μέχρι 24 ταξίδια τον χρόνο. Σε κάθε ευρωβουλευτή επίσης βγαίνει ένα κονδύλι ύψους 28.696 ευρώ τον μήνα για τους μισθούς των συνεργατών του. Τέλος, όταν συμπληρώσουν το 63ο έτος της ηλικίας τους, οι πρώην ευρωβουλευτές δικαιούνται σύνταξη ίση με 3.5% του μισθού τους για κάθε πλήρες έτος της θητείας τους στο Ευρωκοινοβούλιο. Κι όλα αυτά «Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο», όπως είπε η υποψήφια ευρωβουλευτής Βούλα Πατουλίδου…

Η άλλη πλευρά του φεμινισμού

Ο κόσμος, όπως τον ξέραμε, αλλάζει με γοργούς ρυθμούς και τρόπους που ξαφνιάζουν. Η τεχνολογία που προήλθε από την έκρηξη της γνώσης της δεκαετίας του 1960 έχει φέρει παγκοσμίως κοινωνική και βιομηχανική επανάσταση. Οι επιστήμονες, οι επιχειρηματίες, οι εκπαιδευτικοί και οι πολιτικοί, λειτουργούν με την πεποίθηση ότι με τη γνώση και τους διαθέσιμους πόρους η ανθρωπότητα θα μπορούσε να λύση όλα τα προβλήματα. Ωστόσο, με όλες τις προόδους που έγιναν έχουμε σήμερα μεγαλύτερα δεινά. Η απειλή ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος εξακολουθεί να υπάρχει, η τρομοκρατία και η βία συνεχίζονται, οι εθνοτικές και θρησκευτικές συγκρούσεις αποτελούν παντού κάθε μορφής διανθρώπινης συμβίωσης, τα ήθη συνεχίζουν να εκφυλίζονται με ταχείς ρυθμούς... Η σύγχρονη οικογένεια μοιάζει με πλοίο έτοιμο να ναυαγήσει. Τα αλλεπάλληλα διαζύγια, η ελεύθερη συμβίωση, οι γάμοι και οι τεκνοθεσίες ομοφυλοφίλων, η κατάργηση των φύλων και η κουλτούρα της άρνησης πλεονάζουν στον υποτιθέμενο «ελεύθερο κόσμο». Σε όλα αυτά που συμβαίνουν, δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε και την αρνητική επίδραση των φεμινιστικών κινημάτων. Σύμφωνα με μελέτες κοινωνιολόγων, ικανό μέρος της κατηγορίας αυτής των γυναικών ευθύνεται για την κοινωνική παρακμή που βιώνουμε. Ψευτοφεμινίστριες δεν χάνουν την ευκαιρία να λογοκρίνουν οτιδήποτε με το οποίο διαφωνούν. Η αντρική ενέργεια, αποφασιστικότητα και δράση θεωρείται επιθετική συμπεριφορά… Μία συνήθης πρακτική του φεμινισμού που περιλαμβάνει ως ρητορική μίσους μόνο οτιδήποτε αντικρούει την φεμινιστική ατζέντα. Η ρητορική μίσους για τους άντρες είναι καθημερινό φαινόμενο. Επί δεκαετίες διδάσκεται σε πανεπιστήμια και ολόκληρες καμπάνιες κατά της «τοξικής αρρενωπότητας» χρηματοδοτούνται από σοβαρούς οργανισμούς για να μας εξηγήσουν πως η φύση του άντρα είναι άγρια και εγκληματική… Τα τελευταία χρόνια φεμινιστικά βιβλία και άρθρα υπερασπίζονται τη μισανδρία ως μέσο ώστε να δημιουργηθεί χώρος για την αλληλεγγύη μεταξύ των γυναικών. Με λίγα λόγια, η απροκάλυπτη μισανδρία διαφημίζεται ως δικαίωμα. Πλασματικές ιστορίες κατακλύζουν καθημερινά τα «φιλόξενα» κοινωνικά δίκτυα με αναρτήσεις φεμινιστριών να περιγράφουν φανταστικές παρενοχλήσεις και βιασμούς αντρών εις βάρος τους, που συνέβησαν μάλιστα πριν δεκαετίες… Αποτέλεσμα: καριέρες επώνυμων να καταστρέφονται και αθώοι να τραβιούνται στα δικαστήρια να αποδείξουν την αθωότητα τους. Ο «νοθευμένος» φεμινισμός και τα ακραία Meetoo κινήματα δεν χάνουν ευκαιρία να μας ρητορεύουν πως είναι σωστό να μισούμε τους άντρες... Υπάρχει ωστόσο και ο γνήσιος φεμινισμός που έχει να κάνει με τα δίκαια αιτήματα των γυναικών. Με την ισότητα, όχι την ανωτερότητα ή το μίσος προς τους άντρες. Σύμφωνα με τον χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων, η ισότητα γυναικών και αντρών πρέπει να εξασφαλίζεται σε όλους τους τομείς, μεταξύ άλλων στην απασχόληση, την εργασία και τις αποδοχές. Οι άντρες και οι γυναίκες έχουν ίδια δικαιώματα στη ζωή και αυτό σημαίνει να αντιμετωπίζουν μαζί τις δυσκολίες στην οικογένεια και να προσφέρουν το ίδιο στην κοινωνία. Η διάσημη Αμερικανίδα συγγραφέας Sally Kempton έχει πει: «Έγινα φεμινίστρια σαν εναλλακτική λύση στο να γίνω μαζοχίστρια…»

Κανένα παιδί δεν πρέπει να πεινάει...

Αν κάποιος πριν λίγα χρόνια έλεγε για υποσιτισμένα παιδιά στην Ελλάδα, θα τον χαρακτήριζαν υπερβολικό. Κι όμως, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, στην Ελλάδα της βαθειάς οικονομικής κρίσης και της εξαθλίωσης, εκατοντάδες παιδιά λιποθυμούν καθημερινά στις σχολικές αίθουσες επειδή πεινάνε… Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους, τα νούμερα είναι δραματικά και αποκαλύπτουν το μέγεθος του οικονομικο-κοινωνικού προβλήματος στις ελληνικές οικογένειες. Παιδιά που φοιτούν σε νηπιαγωγεία και δημοτικά της χώρας, δεν έχουν ούτε τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους. Ένα κουλούρι ή φρούτο, λίγο γάλα ή χυμό. Τα άκρως απαραίτητα για την επιβίωση και την ανάπτυξη ενός παιδιού έχουν πλέον γίνει είδη πολυτελείας. Και πώς να μην είναι άλλωστε όταν οι περισσότερες ελληνικές οικογένειες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, με τον ένα ή και τους δύο γονείς να βρίσκονται χωρίς δουλειά... Γεγονός είναι ότι η οικονομική κρίση που περνά η Ελλάδα από το 2009 μέχρι σήμερα, έχει οδηγήσει σε μια πρωτοφανή για καιρό ειρήνης πτώση του κατά κεφαλήν εισοδήματος. Σύμφωνα με τις επίσημες μετρήσεις, οι Έλληνες έχασαν την περίοδο αυτή το 1/3 από το διαθέσιμο εισόδημά τους. Και θεωρείται βέβαιο ότι η κρίση θ’ αφήσει βαθιά τραύματα στην ελληνική κοινωνία η οποία θα αργήσει πολύ να τα ξεπεράσει. Στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης δείχνουν ότι οι Έλληνες υποφέρουν από τις υψηλότερες τιμές για καθημερινά αγαθά και υπηρεσίες, ενώ ταυτόχρονα έχουν μια από τις χαμηλότερες αγοραστικές δυνάμεις. Οι χαμηλοί μισθοί και η ακρίβεια τσακίζουν κυριολεκτικά τα νοικοκυριά. Το φαινόμενο των αστέγων έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Μόλις πρόσφατα καταγράφηκαν συνολικά 1.645 άστεγοι, ενώ οι αριθμοί αυτοί πιστεύεται πως είναι αρκετά μεγαλύτεροι. Οι κοινωφελείς οργανισμοί για το παιδί υπολειτουργούν λόγω σοβαρής έλλειψης δωρητών, μια και οι μέχρι πρότινος δωρητές σπανίζουν αφού παλεύουν οι ίδιοι να επιβιώσουν κάτω από τις δύσκολες συνθήκες που δημιούργησε η κρίση στην πατρίδα. Η απανταχού ομογένεια ωστόσο συνεχίζει τη συστηματική εκστρατεία με στόχο την ανακούφιση και ενίσχυση των ευπαθών κοινωνικών ομάδων. Παρόμοιο έργο ανέλαβε, εδώ και μερικά χρόνια, η «Μαγική Αποστολή», με σκοπό την συμπαράσταση των Παιδικών Ιδρυμάτων της Ελλάδας. Με πρωτοβουλία της ακούραστης εμπνεύστριας κ. Βρισηίδας Μαύρου-Παιδούση και με δεκάδες φιλότιμους εθελοντές που δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, συνεχίζεται η δική μας εκστρατεία για την ενίσχυση των κοινωφελών ιδρυμάτων που ασχολούνται με τα παιδιά. Τα ιδρύματα αυτά φιλοξενούν χιλιάδες παιδιά προσφέροντας μεταξύ άλλων συσσίτια, περίθαλψη και πάνω απ’ όλα φροντίδα, θαλπωρή και προστασία σε καθημερινή βάση. Καλούμαστε όλοι μας να τα ενισχύσουμε με κάποια τρόφιμα, είδη ρουχισμού, σχολικά είδη. Όσα μπορεί ο καθένας... Την ερχόμενη Κυριακή 26 Μαΐου 2024, η Επιτροπή Συμπαράστασης Παιδικών Ιδρυμάτων της Ελλάδας «Magic Mission», σας προσκαλεί σε γεύμα στο Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο Μόντρεαλ, για την ενίσχυση των άπορων παιδιών της Ελλάδας. Γιατί κανένα παιδί δεν πρέπει να πεινάει…

Διαιώνιση του αποικιακού καθεστώτος...

Επίσημη ημέρα αργίας η ερχόμενη Δευτέρα και μία από τις μετρημένες στον Καναδά, αν θελήσουμε να τις συγκρίνουμε με τις ευρωπαϊκές. Ο Αγγλικός Καναδάς γιορτάζει τα γενέθλια της βασίλισσας Victoria (24 Μάιου1819 - 22 Ιανουαρίου 1901) ενώ ο Γαλλικός Καναδάς τη μνήμη του εποίκου στρατιώτη Dollard des Ormeaux (23 Ιουλίου1635 - 21 Μάιου 1660). Δεν υπάρχουν σαφείς εξηγήσεις για τους λόγους που οφείλουμε να γιορτάζουμε τα δύο αυτά ιστορικά πρόσωπα. Ξεφυλλίζοντας την ιστορία βλέπουμε πως η Βικτώρια υπήρξε η μακροβιότερη βασίλισσα Ηνωμένου Βασιλείου, Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας και αυτοκράτειρα των Ινδιών, (πάνω από έξι δεκαετίες) σε περίοδο μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών ανακατατάξεων. Γενεαλογικά είχε, σχεδόν εξ ολοκλήρου, γερμανική καταγωγή και ήταν η τελευταία εκπρόσωπος στο βρετανικό θρόνο του βασιλικού Οίκου Ανοβέρου. Μεταξύ των μεγάλων επιτευγμάτων της μοναρχίας της συγκαταλέγονται η θεσμική μεταρρύθμιση προς μια συνταγματική μορφή πολιτεύματος και η επέκταση της αυτοκρατορίας η οποία έφτασε στο απόγειο της δύναμής της, διπλασιαζόμενη σε μέγεθος με την προσάρτηση των Ινδιών, της Αυστραλίας, του Καναδά και εδαφών της Αφρικής και του Νότιου Ειρηνικού. Το 1858 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ’ της Γερμανίας, απέκτησαν οκτώ παιδιά, ανάμεσά τους ο Γουλιέλμος Β’ της Γερμανίας και η Σοφία, μετέπειτα Βασίλισσα της Ελλάδας. Οι συνεχείς δημόσιες παρουσίες της και οι απανωτές επιτυχίες στην εξωτερική πολιτική των κυβερνήσεων του στέμματος, αύξησαν το κύρος του μοναρχικού θεσμού στη χώρα. Ο ρόλος της στις γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα του19ου αιώνα αναμφισβήτητα υπήρξε καθοριστικός. Το 1864 η Βικτώρια παραχώρησε στη συρρικνωμένη τότε Ελλάδα τα Επτάνησα, ως δώρο για την ανάδειξη στον ελληνικό θρόνο του ανιψιού της πρίγκιπα της Δανίας Γουλιέλμου Γεωργίου. Η παραδοσιακή όμως πολιτική της βρετανικής αυτοκρατορίας για θαλάσσια κυριαρχία, οδήγησε στη στήριξη το 1878 της οθωμανικής αυτοκρατορίας έναντι της ρωσικής στο Συνέδριο του Βερολίνου. Το αντάλλαγμα για τη διάσωση ουσιαστικά μετά την ήττα της στο ρώσο - τουρκικό πόλεμο της «μεγάλης ασθενούς των Βαλκανίων» όπως ονομαζόταν τότε η οθωμανική αυτοκρατορία, ήταν η παραχώρηση στη Μεγάλη Βρετανία της Κύπρου. Η Βικτώρια ταύτισε το όνομά της με μία ολόκληρη εποχή. Ο Dollard des Ormeaux γεννήθηκε στη Γαλλία και έδρασε στον Καναδά όταν η χώρα του εξόριζε στην απομακρυσμένη τότε αμερικανική ήπειρο τους βαρυποινίτες κατάδικους και τις ανεπιθύμητες εταίρες. Υπερασπιστής των υποδεέστερων γαλλόφωνων εποίκων της Νέας Γαλλίας έπεσε στη μεγάλη μάχη του Long Sault σε ηλικία 25 χρονών και ηρωποιήθηκε... Η 21η Μάιου, ημέρα θανάτου του, θεωρείται στο Κεμπέκ «Εθνική Ημέρα των Πατριωτών». Έχοντας 157 μόλις χρόνια ύπαρξης ο Καναδάς και ντοκουμέντα χρειάζεται αλλά και ήρωες ώστε να γράψει τη δική του ιστορία. Και δεν χωρά αμφιβολία πως στην αχανή τούτη χώρα υπήρξαν και υπάρχουν αμέτρητα πρότυπα ηρωισμού, θάρρους και πατριωτισμού. Τα ξενόφερτα πρότυπα δεν επιτυγχάνουν τίποτε άλλο από το να διαιωνίζουν ένα αναχρονιστικό και απόλυτα ξεπερασμένο αποικιακό καθεστώς...

Μητέρα ή "Γονέας Α '- Γονέας Β;"

Έφτασε και πάλι η Ημέρα της Μητέρας, μια γιορτή που τιμά κάθε χρόνο τις μητέρες και την προσφορά τους στην οικογένεια και την κοινωνία, καθώς αυτές παίζουν βασικό ρόλο στη διαμόρφωση της νέας γενιάς. Ανεξάρτητα από την εμπορευματοποίηση της, η Ημέρα αυτή τιμά γενικότερα την μητρότητα. Και ενώ οι λαοί του κόσμου ετοιμάζονται να γιορτάσουν την ξεχωριστή αυτή Ημέρα, τα κινήματα της λεγόμενης «αφύπνισης» εξακολουθούν να επιδιώκουν την κατάργηση, ακόμη και την απαγόρευση της λέξης «Μητέρα». Ήδη σε ορισμένα κράτη, συμπεριλαμβανομένου του Καναδά, η αντικατάσταση στα επίσημα έγγραφα των όρων «μητέρα» και «πατέρας» με τον όρο «γονέας» είναι πλέον γεγονός. Υποχρεούμαι να επανέλθω στο θέμα, που τείνει να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Στη εποχή μας και ειδικότερα στις ελεύθερες κοινωνίες, θριαμβεύει πλέον το κίνημα της αφύπνισης, η λεγόμενη WOKE κουλτούρα. Στο όνομα της αποκατάστασης αδικιών του παρελθόντος εις βάρος των μαύρων και ιθαγενών, των ατόμων με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό, των μεταναστών, των διεμφυλικών, (νέα λέξη) το κίνημα αυτό κινητοποιείται συνεχώς, κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και με ακτιβιστικές ενέργειες, ώστε να ακυρωθεί στον δημόσιο λόγο οποιαδήποτε παρέμβαση δεν είναι σύμφωνη μ’ αυτή. Η κουλτούρα του εξοστρακισμού ή της ακύρωσης, απαγορεύει να μιλούν δημόσια άνθρωποι που έχουν αντίθετες απόψεις, επειδή θεωρεί τον λόγο τους ρατσιστικό, ακυρώνει παραδοσιακούς όρους καθώς και νόμους της φύσης, πιέζει ώστε να μη διδάσκονται στα σχολεία οι ηθικές αξίες, ο θεσμός της πυρηνικής οικογένειας, λογοτεχνικά κείμενα στα οποία, κατά την αντίληψη της, διαφαίνεται υποτίμηση των μελών της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και ζητά να γυρίζονται σειρές ή ταινίες που διαστρέφουν την Ιστορία, όπως π.χ. η μαύρη βασίλισσα Κλεοπάτρα, ο γκέι Μέγας Αλέξανδρος κ.α., ώστε να επέλθει έτσι η κάθαρση από τις αμαρτίες του παρελθόντος... Σύμφωνα με συμπεράσματα εμπεριστατωμένων κοινωνικών μελετών, όσοι είναι «αφυπνισμένοι», βλέπουν παντού αδικίες. Αλλιώς θεωρούνται συμβιβασμένοι με το σύστημα που ευνοεί τους «προνομιούχους» καθώς αυτοί εκμεταλλεύονται τους ευάλωτους. Τη νομοθεσία επίσης που «πρέπει» να θεωρήσει ως κανονικότητα το δικαίωμα του ανθρώπου να κάνει ότι θέλει χωρίς τους ηθικούς φραγμούς του παρελθόντος, ιδίως σε ότι αφορά στο σώμα και την ταυτότητά του, ενώ το σύγχρονο ρεύμα της άφυλης αντίληψης θεωρεί ότι το φύλο είναι κοινωνική κατασκευή που αποδίδεται στον άνθρωπο και τίποτα δεν υπάρχει εκ φύσεως. Χωρίς να αρνείται κάποιος τις αδικίες που συμβαίνουν ή το κακό που διαπράττεται, δεν μπορεί παρά να σταθεί με περίσκεψη έναντι ενός κινήματος που ζητά να αλλάξει τον κόσμο όχι εμπνέοντας, αλλά αλλοιώνοντας την μορφή του, κατασκευάζοντας αλήθειες που διαλύουν ταυτότητες εθνικές, θρησκευτικές, κοινωνικές και προσωπικές, όχι όμως για να χτίσουν έναν κόσμο με αρχές, αλλά για να κάνουν να θριαμβεύσει ο λεγόμενος δικαιωματισμός, (νέα λέξη) που τελικά γίνεται απόλυτος μηδενισμός. Υπάρχει επιτακτική ανάγκη για κοινωνική αφύπνιση... Χρόνια Πολλά στις Μητέρες όλου του κόσμου!

Αμφισβήτηση της ιστορικότητας του Ιησού

Κάθε χρόνο, πριν από τις μεγάλες Χριστιανικές γιορτές, όπως τα Χριστούγεννα, η Ανάσταση κ.α., βλέπουμε, ακούμε και διαβάζουμε διάφορα σενάρια αμφισβήτησης της ιστορικότητας του Ιησού Χριστού. Η αμφισβήτηση βασίζεται στο γεγονός ότι στον αρχαίο κόσμο και ειδικότερα την περίοδο που υπολογίζεται ότι έζησε ο Ιησούς, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να αποδεικνύουν την ύπαρξή του. Απ’ όσα γνωρίζουμε, οι Χριστιανικές πηγές για την ιστορικότητα του Ιησού είναι κυρίως τα συγγράμματα της Καινής Διαθήκης όπως τα Ευαγγέλια, οι Πράξεις των Αποστόλων και οι Επιστολές του Απόστολου Παύλου. Η ιδέα ότι δεν υπήρχε τέτοιος ιστορικός άνθρωπος και ότι ο Ιησούς ήταν μια καθαρά μυθική φιγούρα, κατατέθηκε για πρώτη φορά τον 18ο αιώνα όταν μερικοί ευρωπαίοι διαφωτιστές και διανοούμενοι άρχισαν να εφαρμόζουν τη φιλολογική και ιστορική κριτική στα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Το εύλογο ερώτημα που γεννάται εδώ είναι, εάν ο Ιησούς δεν υπήρξε σαν ιστορική πραγματικότητα, τότε τι συνέβη και το θυμήθηκαν κάποιοι μετά από 17 αιώνες; Τελευταία η υπόθεση αναβιώνει μέσω αναξιόπιστων ντοκιμαντέρ και ανυπόστατων δημοσιευμάτων. Το θέμα της ιστορικότητας του προσώπου του Ιησού είναι αναντίρρητα ένα φλέγον θέμα που απασχόλησε και απασχολεί πολλούς, κυρίως αλλόθρησκους και άθεους διανοητές. Μεγάλη μερίδα σύγχρονων ιστορικών συμφωνούν ότι ο Ιησούς υπήρξε, βασιζόμενοι στα γραπτά που συγγράφτηκαν εντός 200 χρόνων από τότε που έλαβαν χώρα τα ιστορικά γεγονότα που σχετίζονται με τη ζωή, τη δράση και το έργο του Ιησού Χριστού στην Ιουδαία και τη Γαλιλαία, τα οποία θεωρούνται ιδιαίτερα αξιόπιστα στοιχεία. Ποιοί όμως είναι οι λόγοι αμφισβήτησης της ιστορικότητας του Ιησού; Και γιατί η αμφισβήτηση δεν είναι τόσο έντονη στις άλλες πολυπληθέστερες θρησκείες όπως ο Ινδουισμός, ο Ιουδαϊσμός και το Ισλάμ; Αν ανατρέξουμε στην ιστορία, θα δούμε ότι ο Ιησούς υπήρξε άμεση απειλή για το ιερατικό συμβούλιο των Ιουδαίων της εποχής, λόγω της επικίνδυνα αυξανόμενης μετατόπισης των πιστών, που αποδίδεται στην απολυταρχική συμπεριφορά του ιερατικού κατεστημένου, για κερδοσκοπικούς και πολιτικούς λόγους. Αποτέλεσμα, οι διώξεις κατά των Χριστιανών από την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έως τον 4ο αιώνα. Γεγονός είναι ότι οι θρησκείες ανέκαθεν υπήρξαν λίαν ανταγωνιστικές. (σήμερα υπολογίζεται ότι υπάρχουν περισσότερες από 4.000 διαφορετικές θρησκείες παγκοσμίως) Και δεν είναι τυχαίο ότι ο Χριστιανισμός, που διαθέτει πάνω από 2.6 δισεκατομμύρια ακολούθους και αποτελεί τη μεγαλύτερη αριθμητικά θρησκεία στον κόσμο, να εξακολουθεί να διώκεται. Σύμφωνα με στοιχεία, σε τουλάχιστον 50 χώρες οι Χριστιανοί διώκονται βάναυσα και γίνονται αποδέκτες ακόμη και σωματικής βίας και κοινωνικού αποκλεισμού εξαιτίας των πεποιθήσεών των. Δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι πίσω από την αμφισβήτηση της ιστορικότητας του Ιησού, κρύβονται πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες, οι οποίες πέρα του ότι προσβάλλουν σε ρατσιστικό πλαίσιο ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, υπονομεύουν ταυτόχρονα την ελεύθερη βούληση, την αυτόφωτη σκέψη και τα κεκτημένα δικαιώματα των λαών στις ελεύθερες κοινωνίες... Καλή Ανάσταση και καλή Λαμπρή!

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ - Να ψηφίσω ή να μην ψηφίσω;

Στις κάλπες καλούνται από τις 6 έως τις 9 Ιουνίου 2024, οι ψηφοφόροι στις 27 χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης για δέκατη φορά στην ιστορία, για να εκλέξουν εκείνους που θα τους εκπροσωπήσουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Για πρώτη φορά όσοι ‘Έλληνες υπήκοοι ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό, θα έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν από τις χώρες διαμονής τους. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ηλεκτρονική αίτηση εγγραφής στους εκλογικούς καταλόγους επιστολικής, που μπορεί να γίνει εύκολα και γρήγορα από έναν προσωπικό υπολογιστή με την χρήση του username και του κωδικού εισόδου του taxisnet ή με στοιχεία ελληνικού Διαβατηρίου μόνο για κατοίκους εξωτερικού μέχρι τις 29 Απριλίου 2024. Οι έδρες της Ελλάδας στο Ευρωκοινοβούλιο παραμένουν στις 21. Για την ιστορία, στις ευρωεκλογές του 2019 πρώτο κόμμα αναδείχθηκε η Νέα Δημοκρατία με ποσοστό 33.12% και οκτώ έδρες, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε ποσοστό 23.75% και έξι έδρες. Εκλογή αντιπροσώπων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξασφάλισαν επιπλέον το Κίνημα Αλλαγής, το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή. Την εκλογή ευρωβουλευτή πέτυχε και η Ελληνική Λύση. Η συμμετοχή ανήλθε το 58.69% και το ποσοστό των λευκών - άκυρων στο 4.47%. Αναφορικά με την ψήφο των αποδήμων, εδώ εγείρονται διάφορα ουσιώδη ερωτήματα. Είναι καλή ιδέα να ψηφίζουν οι Έλληνες του εξωτερικού; Ενδεχομένως αδαής ερώτηση. Λογικά, εφόσον οι άνθρωποι ζουν τη ζωή τους αλλού και δεν τους επηρεάζει η διακυβέρνηση της Ελλάδας, γιατί να ψηφίσουν; Η γενική αντίληψη είναι ότι πολλοί Έλληνες του εξωτερικού προφανώς και επηρεάζονται από τις αποφάσεις των εκάστοτε κυβερνήσεων. Έχουν περιουσίες, πληρώνουν φόρους, ΕΝΦΙΑ, κ.λπ. Μπορεί να έχουν περιουσία ή και οικογένεια στην Ελλάδα και συνεπώς άμεσα συμφέροντα. Θεωρούνται πολίτες της χώρας, οπότε έχουν ίσα δικαιώματα με όλους τους άλλους. Άλλωστε, ποτέ δεν τους αμφισβητήθηκε το δικαίωμα στην ψήφο. Σύμφωνα με μια διαφορετική άποψη, όταν κάποιος παίρνει την απόφαση να φύγει από την Ελλάδα και ζει μόνιμα στο εξωτερικό, άσχετα με το ποιοι τον ώθησαν να φύγει, εφόσον δεν σκοπεύει να επιστρέψει δεν θα έπρεπε καν να έχει δικαίωμα να ψηφίσει, διότι απλούστατα δεν τον επηρεάζουν οι αλλαγές ούτε στο ελάχιστο. Τα άτομα αυτά δεν ψηφίζουν απλά εκ του ασφαλούς, ψηφίζουν με δεδομένα που δεν γνωρίζουν καν. Δεν ζουν στην κοινωνία που έχει επηρεαστεί τα τελευταία χρόνια από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, γνωρίζουν μόνο ότι βλέπουν και ακούν στην τηλεόραση, δεν περνούν την καθημερινότητά τους στην Ελλάδα για να μπορούν να κρίνουν εάν εκείνον που θα ψηφίσουν συνεχίζει να είναι καλή επιλογή. Ωστόσο, η απόφαση είναι καθαρά προσωπική. Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση, οι δύο στους τρείς ομογενείς (67%) απάντησαν ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Το ποσοστό ξεπερνά το 90% όταν πρόκειται για τα παιδιά και ειδικότερα τα εγγόνια τους. Μία πραγματικότητα που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αγνοηθεί...

Πνέει τα λοίσθια ο πλανήτης μας;

Κάθε χρόνο στις 22 Απριλίου εορτάζεται η Διεθνής Ημέρα της Γης. Σε όλο τον πλανήτη πραγματοποιούνται εκδηλώσεις με στόχο την ευαισθητοποίηση για την προστασία του περιβάλλοντος. Η Ημέρα της Γης συντονίζεται παγκοσμίως από το Δίκτυο Earth Day Network και εορτάζεται σε περισσότερες από 190 χώρες. Η έμπνευση του θεσμού αποδίδεται στον ακτιβιστή Τζον ΜακΚόννελλ το 1969 σε ένα Συνέδριο της UNESCO στο Σαν Φρανσίσκο. Με τις Παγκόσμιες Ημέρες, όπως έχω ξαναγράψει, δεν τα πάω και πολύ καλά, επειδή οι περισσότερες από αυτές, παρότι καθιερώθηκαν ως αφορμές για την επισήμανση συγκεκριμένων συμβάντων ή θεμάτων, με σκοπό την προώθηση και την ευαισθητοποίηση των ζητημάτων ζωτικής σημασίας, τελικά οδηγηθήκαν στην πλήρη εμπορευματοποίηση. Κλασικά παραδείγματα οι Ημέρες της μητέρας, του πατέρα, της αγάπης, κ.α. ‘Όπως και να’ ναι, η συγκεκριμένη Ημέρα, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να είναι Ημέρα σκέψης, προβληματισμού και παραγωγικού συλλογισμού για όλους τους ανθρώπους. Ο πλανήτης μας καταστρέφεται με τρομακτικούς ρυθμούς και είναι ελάχιστα τα μέρη στη Γη όπου ό άνθρωπος δεν έχει παρέμβει. Υπολογίζεται ότι το 95% της επιφάνειας του πλανήτη, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται η Ανταρκτική, εμφανίζει έντονα σημάδια ανθρώπινης δραστηριότητας. Η αστική ανάπτυξη, τα έργα της μεγάλης κλίμακας και οι μεταλλευτικές εξορύξεις αλλοιώνουν ολόκληρα εδάφη, ενώ η αποψίλωση των δασών και η γεωργία αλλάζουν ολόκληρα οικοσυστήματα. Η ρύπανση που παράγεται από τον άνθρωπο μπορεί να βρεθεί σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας. Πρόσφατο ντοκιμαντέρ του BBC παρουσιάζει μερικούς από τους πιο δραματικούς τρόπους με τους οποίους ο άνθρωπος άλλαξε οριστικά την επιφάνεια του πλανήτη. Νέο καμπανάκι κινδύνου έκρουσε η επιστημονική κοινότητα για το μέλλον του πλανήτη εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, για την οποία ευθύνεται άμεσα ο άνθρωπος. Οι ανθρώπινες δραστηριότητες ωθούν τη Γη πέρα από τα όρια των φυσικών της κύκλων. Μάλιστα, επιστήμονες αναφέρουν πως έχουμε μπει σε μια νέα γεωλογική εποχή, το λεγόμενο Ανθρωπόκαινο, μια περίοδο κατά την οποία οι άνθρωποι ασκούν ολοένα και πιο καθοριστική επίδραση στον πλανήτη. Οδεύει άραγε η Γη προς ένα σημείο χωρίς επιστροφή; Ορισμένοι εμπειρογνώμονες θεωρούν ότι είναι δύσκολο να προβλέψουμε τις επιπτώσεις των αλλαγών. Γι’ αυτό ανησυχούν ότι μπορεί να πλησιάζουμε κάποια «οριακά σημεία», στα οποία ξαφνικές και απρόβλεπτες κλιματικές αλλαγές θα προκαλούσαν ολέθρια αποτελέσματα. Εν όψει παρόμοιων απειλών, έχουν κατά καιρούς προταθεί λύσεις για τη διάσωση του ανθρώπινου είδους. Ο δισεκατομμυριούχος ‘Ελον Μασκ, π.χ. υποστηρίζει ότι η αποίκιση του Άρη θα μας σώσει σε περίπτωση τρίτου παγκοσμίου πολέμου. Ωστόσο, ο πλανήτης μας στα 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια ύπαρξής του κατάφερε να ξεπεράσει τις αλλεπάλληλες καταστροφές τις οποίες υπέστη και βρίσκει πάντοτε τον τρόπο να επουλώνει τα τραύματα του. Σε κάθε περίπτωση, η εξαφάνιση του ανθρώπου θα δώσει τη ευκαιρία στα εναπομείναντα όντα να ζήσουν εν πλήρει ασφάλεια, στον υπέροχο αυτό πλανήτη που αποκαλούμε Γη….

Woke κουλτούρα - Το κίνημα των "δικαιωματιστών"...

Η Woke κουλτούρα, όπως παλαιότερα η κουλτούρα του ροκ, της ποπ, των χίπις κλπ, σημαίνει διαφορετικές συμπεριφορές, νέες τάσεις και προϊόντα, και διαφημιστικές καμπάνιες, που σύμφωνα με τους εμπνευστές της πρέπει να ταιριάζουν στις «σύγχρονες» απόψεις . Κάθε καινούργια γενιά προβάλλει τις προτιμήσεις της, οι οποίες εξαρτώνται από το πώς βλέπει τον κόσμο και ποιες αλλαγές ζητάει. Η μεταπολεμική δεκαετία του1950 π.χ. θεωρείται συχνά ως χρυσή εποχή, μια εποχή ευτυχίας και ευημερίας. Είναι η δεκαετία μιας ανθρωπότητας που γεννιέται ξανά μέσα από τις στάχτες της. Ο κόσμος έχει ανάγκη να ελπίσει και η νέα ευμάρεια της ανοικοδόμησης και η κουλτούρα μιας νέας απελευθέρωσης σπέρνουν παντού την αισιοδοξία. Οι αξίες της οικογένειας καθόριζαν τον τρόπο της ζωής και τις σκέψεις των ανθρώπων. Η δεκαετία του1960 ήταν η δεκαετία των εξεγέρσεων και των πραξικοπημάτων. Ωστόσο, οι ανθρώπινες αξίες δεν αλλοιώθηκαν και η οικογένεια, παρά το ότι οι άνδρες εξακολουθούσαν να έχουν την απόλυτη κυριαρχία, δεν διαταράχτηκε. Την δεκαετία του1970 εμφανίζεται στις ΗΠΑ το κίνημα των χίπις, μια αντικουλτούρα που υποστήριζε πιο ελεύθερες απόψεις και την οποία χαρακτήριζε η αντικοινωνική συμπεριφορά. Ο προάγγελος, θα μπορούσαμε να πούμε, του σημερινού εξοστρακισμού. Η δεκαετία του1980 θεωρείται μία από τις παραγωγικότερες δεκαετίες, πολιτικά, κοινωνικά, πολιτιστικά και καταναλωτικά. Η ανθρωπότητα πέρασε σε μία καινούργια εποχή, πλαστής ωστόσο ευδαιμονίας, που η ανεμελιά και η καλοπέραση ήταν στο κέντρο της ζωής των ανθρώπων. Η δεκαετία του1990 χαρακτηρίστηκε από την καθιέρωση του πολιπολιτισμού, που συνεχίστηκε και τη δεκαετία του 2000. Με την πτώση του παγκόσμιου κομμουνισμού, υπήρξε μία μετατόπιση προς τα δεξιά, η οποία εδραίωσε την ποικιλομορφία των πολιτισμών και των ατόμων να συνυπάρχουν. Ο 21ος αιώνας χαρακτηρίζεται ουσιαστικά από την μαζική μετατόπιση πληθυσμών. Η υπογεννητική Ευρώπη, εν όψει της έλλειψης εργατικών χεριών, απορροφά εκατομμύρια μετανάστες διαφορετικών πολιτισμών και θρησκειών, με αποτέλεσμα να ελλοχεύει ο κίνδυνος διαμόρφωσης μιας «πανευρωπαϊκής» και απρόσωπης κουλτούρας που σιγά σιγά αρχίζει να ισοπεδώνει τις πολιτιστικές ιδιαιτερότητες κάθε ξεχωριστού λαού, με τις όποιες συνέπειες. Ουσιαστικές επιπτώσεις παρατηρούνται και στην ποιότητα ζωής των πολιτισμών, όπως η διαμόρφωση καταναλωτικών και εμπορικών προτύπων ζωής, καθώς και η αναβίωση μισαλλόδοξων θεωριών και πρακτικών, όπως ο ρατσισμός και ο εθνικισμός, ως αντίδραση στην επικείμενη αλλοίωση της εθνικής ταυτότητας. Στις μέρες μας τείνει να επικρατήσει παγκοσμίως η κουλτούρα Woke, η οποία σημαδεύει το λεγόμενο κίνημα των «δικαιωματιστών» που, μεταξύ άλλων, λανσάρει προϊόντα «άκρως απαραίτητα» για τις δήθεν περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες: μουσουλμανικές μαντίλες, transexual κούκλες, προϊόντα ομορφιάς για άφυλους κ.λπ. Και οι κυρίαρχοι κολοσσοί και - υποχρεωτικά - ένθερμοι οπαδοί της Woke ατζέντας, Google, Facebook, Microsoft, Amazon, κ.α. ασχολούνται πλέον σοβαρά με την εθνοτική καταγωγή των καταναλωτών, τη σεξουαλικότητά και τα υποτιθέμενα ταξικά τους προνόμια, για να μην υποστούν τυχόν μποϊκοτάζ. Και η ζωή τραβάει την… κατηφόρα!

Η ήττα Ερντογάν και η επόμενη μέρα

Η οικονομία κατά κύριο λόγο ήταν το επίκεντρο των επιλογών που έκαναν οι Τούρκοι ψηφοφόροι στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές. Και είναι γνωστό πως η οικονομία δεν πηγαίνει καλά με αποτέλεσμα ο λαός, αγανακτισμένος από την ακρίβεια, να δώσει άμεση προτεραιότητα στο θέμα αυτό. Βεβαίως υπήρξαν και άλλοι λόγοι, όπως η αργή ταχύτητα της ανοικοδόμησης σε περιοχές που επλήγησαν από τον σεισμό, αλλά και τα φρέσκα πρόσωπα των υποψηφίων της αντιπολίτευσης, όπως ο πολλά υποσχόμενος Εκρέμ Ιμάμογλου με την επικοινωνιακή του δεινότητα και το χάρισμα του απέναντι στον γερασμένο Ερντογάν. Το κύμα της αμφισβήτησης των επιλογών του Τούρκου προέδρου, πέρα από την Κωνσταντινούπολη επεκτάθηκε σε όλη την Τουρκία, ειδικά στους νέους ψηφοφόρους. Ο Ερντογάν ωστόσο πολιτικά παραμένει αναμφισβήτητος και πολύ ισχυρός, θεσμικά τουλάχιστον, για τα επόμενα χρόνια. Από την άλλη όμως η απολυταρχική διακυβέρνηση που είδαμε τα τελευταία χρόνια το πιθανότερο είναι να αρχίσει να ξεφτίζει. Στο κόμμα του υπάρχουν ήδη σκέψεις για την επόμενη μέρα, δηλαδή ποιος θα τον αντικαταστήσει και προφανώς θα υπάρξει μία μεγαλύτερη ένταση ανάμεσα στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, η οποία ενθαρρυμένη από τα αποτελέσματα θα σηκώνει πιο εύκολα κεφάλι στις επιλογές που μέχρι σήμερα δεν μπορούσε να το κάνει. Στα επόμενα τέσσερα χρόνια θεωρείται βέβαιο πως ο Ερντογάν θα ετοιμάσει την διαδοχή του. Πάντως, μετά το μέγεθος της ήττας που υπέστη είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πως λογικά θα σκεφτεί για την επόμενη μέρα. Εκτιμώ ωστόσο ότι τα νέα για την Ελλάδα δεν είναι και τόσο ευχάριστα, εάν λάβουμε υπόψη μας ότι η δύση αρχίζει να πιστεύει πως η Τουρκία αποφάσισε να επιστρέψει στην δυτική αγκαλιά, με όλα τα επακόλουθα. Αυτό για την πατρίδα μας είναι επικίνδυνο, με τη λογική ότι πριν από λίγο καιρό ο ίδιος ο Ερντογάν είπε ότι σε ένα δύο χρόνια έχουμε να λύσουμε τρία τέσσερα μεγάλα προβλήματα, εννοώντας προφανώς το Κουρδικό, το Αρμενικό, το Αιγαίο, τη Μεσόγειο και το Κυπριακό, τα οποία όπως τόνισε εμποδίζουν την ανάπτυξη της Τουρκίας ως μεγάλης δύναμης. Και ας μη ξεχνάμε, η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για λύσεις όπως τις βλέπουμε εμείς, αλλά για λύσεις οι οποίες είναι προσχώρηση στις απόψεις τις δικές της, όπως να αποδεχτούμε τη γαλάζια πατρίδα, τις γκρίζες ζώνες, τα δύο κράτη στην Μεγαλόνησο, κ.α. Ας μη ξεχνάμε ακόμη και την πάγια εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Ο Εκρέμ Ιμάμογλου μπορεί να φέρεται φιλικά προσκείμενος προς εμάς, όμως η εξουσία φθείρει και διαφθείρει, και η απόλυτη εξουσία ακόμη περισσότερο. Σήμερα είναι οπαδός της μεγάλης Τουρκίας και αυτό είναι ένα πρόβλημα που θα αντιμετωπίσουμε τα επόμενα χρόνια. Λαμβάνοντας όλα αυτά σοβαρά υπόψη μας, σε καμία περίπτωση δεν συγχωρούνται οι ψευδαισθήσεις. Η Τουρκία θεωρεί ότι είναι μία μεγάλη δύναμη και ότι η δύναμή της εκφράζεται με εδαφική επέκταση…

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Η ανοιχτή πληγή του Ελληνισμού...

Πολλά έχουν λεχθεί, καταγραφεί και ειπωθεί για την έναρξη του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ την 1η Απριλίου 1955, ημέρα που σημάδεψε και έκρινε την πορεία της Κύπρου. Μια πορεία που πρέπει να προσεγγίζεται με πολύ προβληματισμό. Την 1η Απριλίου 1955 οι ελληνοκύπριοι ξεσηκώθηκαν για να αποτινάξουν τον βρετανικό ζυγό, με στόχο την «Ένωσιν» με τη μητέρα-πατρίδα Ελλάδα. Ο αγώνας τους έληξε με τις γνωστές «Συμφωνίες Λονδίνου-Ζυρίχης» (19 Φεβρουαρίου 1959), με τις οποίες η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος. Πρώτος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας εκλέχτηκε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος το 1960 και παρέμεινε στο αξίωμα αυτό μέχρι τον θάνατό του το 1977. Το αίτημα των Ελληνοκυπρίων για την αποτίναξη της βρετανικής κατοχής στη Μεγαλόνησο και την ένωση με την Ελλάδα ήρθε δυναμικά στο προσκήνιο το 1950 με το δημοψήφισμα, όπου το 95% των ψηφισάντων τάχθηκε υπέρ της ένωσης και την εκλογή του Μακαρίου Γ’ ως Αρχιεπισκόπου Κύπρου. Λίγα χρόνια αργότερα, ο απόστρατος συνταγματάρχης Γεώργιος «Διγενής» Γρίβας φθάνει στο νησί και συγκροτεί την Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) η οποία αναλαμβάνει δράση κατά των Βρετανών αποικιοκρατών, σηματοδοτώντας την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα των Κυπρίων. Παρά το αίμα που χύθηκε και τους αγωνιστές που έδωσαν τη ζωή τους (Καραολής, Δημητρίου, Παλληκαρίδης, Αυξεντίου, κ.ά.) ο στόχος της ένωσης δεν επιτεύχθηκε. Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 εναντίον της νόμιμης κυβέρνησης, το οποίο οργάνωσε η τότε στρατιωτική χούντα των Αθηνών, έδωσε στην Τουρκία το πρόσχημα που επιζητούσε από πολύ καιρό για να εισβάλλει στο νησί. Ως αποτέλεσμα, γύρω στο 36.2% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας κατελήφθη και βρίσκεται ακόμα υπό το στρατιωτικό έλεγχο της Τουρκίας. Γεγονός είναι ότι λόγω της στρατηγικής της θέσης και του φυσικού της πλούτου, η Κύπρος υπήρξε σ’ όλη τη διάρκεια της μακραίωνης και πολυτάραχης ιστορίας της στόχος κατακτητών. Φοίνικες, Ασσύριοι, Πέρσες, Αιγύπτιοι, Ρωμαίοι, Άραβες, η Φράγκικη δυναστεία των Λουζινιανών, Ενετοί, Οθωμανοί Τούρκοι και Άγγλοι άφησαν τα ίχνη τους εκεί, καθιστώντας το νησί ένα μεγάλο υπαίθριο μουσείο. Μέχρι την προδοσία του 1974 η Ελλάδα θεωρείτο το εθνικό κέντρο και οι αποφάσεις, οι οποίες αφορούσαν το Κυπριακό και τα της Κύπρου, αποφασίζονταν από αυτήν και η Κύπρος ήταν υποχρεωμένη να υπακούσει στο εθνικό κέντρο. Αυτό επέφερε εντάσεις και συγκρούσεις μεταξύ των δύο κυβερνήσεων με αποκορύφωμα το πραξικόπημα του Ιουλίου του 1974 και την τουρκική εισβολή που επακολούθησε. Αργότερα, με την μεταπολίτευση το «δόγμα» άλλαξε και μετατράπηκε στο δεύτερο, «Η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάς συμπαρίσταται. Σημαντικές ελπίδες για το μέλλον της Κύπρου προσέφερε η ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 με την κατοχύρωση της ασφάλειας, της ευημερίας και των δικαιωμάτων όλων των πολιτών της. Πιστεύεται ευρέως ωστόσο πως μέχρι την επίλυση του το Κυπριακό θα εξακολουθήσει να αποτελεί μία οδυνηρή ανοικτή πληγή για ολόκληρο το ελληνικό έθνος…

Είμαστε πιο Έλληνες απο αυτούς στην Ελλάδα...

Σε πρόσφατη ραδιοφωνική συνέντευξη που μου παρεχώρησε βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου του κυβερνώντος κόμματος, είπε μεταξύ άλλων ότι εμείς εδώ είμαστε πιο Έλληνες από αυτούς στην Ελλάδα. Και βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που δεχόμαστε παρόμοιες φιλοφρονήσεις από Έλληνες πολιτικούς οι οποίοι κατά καιρούς μας επισκέπτονται, καλεσμένοι συνήθως τοπικών οργανώσεων. Πέρα όμως από την όποια σκοπιμότητα, πίσω από αυτές τις δηλώσεις κρύβεται μια αλήθεια... Θα γιορτάσουμε και φέτος το ηρωικό 21 με τις καθιερωμένες εκδηλώσεις είτε παρελαύνοντας, είτε παρακολουθώντας την μεγαλοπρεπή παρέλαση. Για άλλη μία χρονιά θα θαυμάσουμε τα παιδιά μας που επάξια τιμούν την επέτειο της Εθνικής Παλιγγενεσίας. Συγχαρητήρια στους γονείς και δασκάλους που μεταφέρουν σε αυτά τα βλαστάρια την αγάπη προς την πατρίδα, το μεγαλείο της φυλής και τον σεβασμό στους προγόνους μας. Εύγε! Θα γιορταστεί και στην γενέτειρα η Επέτειος και τα κανάλια θα «φροντίσουν» και πάλι να προβάλουν τις ιστορικές «γνώσεις» των νεοελλήνων. «Ξέρω τι γιορτάζουμε, το …Έπος του 40», είπε στην κάμερα με πατριωτικό ενθουσιασμό η Κατερίνα...«Μα έχει άτομο που δεν γνωρίζει τη σπουδαιότητα της ημέρας;» απάντησε νεαρός, φανερά ενοχλημένος από την ερώτηση.«Σαν σήμερα το 1821 είπε το ΟΧΙ ο Μεταξάς στους …Γερμανούς» Ενδιαφέρον συγκεντρώνουν και οι απαντήσεις που έδωσαν πολίτες που ρωτήθηκαν αν ξέρουν γιατί γίνεται η παρέλαση και γιατί πηγαίνουν να την παρακολουθήσουν. «Φυσικά και ξέρω τι είναι η Εθνική μας επέτειος. Επειδή τυγχάνει να είμαι εκπαιδευτικός τα δικά μου παιδιά ξέρουν, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία δεν γνωρίζουν τι έγινε σήμερα. Δυστυχώς, πολλά παιδιά συμμετέχουν χωρίς να ξέρουν το γιατί». «Ίσως να μην τονίζεται πλέον η σημασία της γιορτής ούτε στα σχολεία όσο θα έπρεπε, ή πιθανόν να μη δίνουν τα παιδιά σημασία στις γιορτές για να μάθουν το πραγματικό νόημα της ημέρας», δήλωσε η Χριστίνα τραπεζική υπάλληλος.«Άλλες χρονιές είχε περισσότερο κόσμο που παρακολουθούσε την παρέλαση. Σιγά σιγά αρχίζει να ξεφτίζει ο όρος λόγω άγνοιας. Θεωρώ ότι όσο περνάνε τα χρόνια κανείς δεν θα γνωρίζει πλέον τι είναι η 25η Μαρτίου. Έχουμε ημερομηνία λήξης…» Αυτά βλέπουμε και ακούμε στην ελληνική τηλεόραση και απογοητευμένοι αναρωτιόμαστε. Αγωνιζόμαστε να μεταφέρουμε στα παιδιά μας τις αξίες και τα ιδανικά της φυλής, να βαστάξουμε την ελληνική λαλιά, τον πολιτισμό και την πατρίδα μας ψηλά. Δεν είναι στ’ αλήθεια τραγικό, δύο και πλέον αιώνες μετά την απελευθέρωση, να χαρίζουμε το όνομα και την ιστορία της Μακεδονίας; Να αποκαλούμε την Βόρεια Κύπρο τουρκικό κρατίδιο; Κάποιοι αγνώμονες πολιτικοί να διαπραγματεύονται τα εδάφη και τις θάλασσές μας που με τόσους αγώνες, θυσίες και αίμα επανακτήσαμε; Να «προσαρμόζουμε» τα ιστορικά μας βιβλία για να μη προκαλέσουμε τους απειλητικούς γείτονες; Και ακόμη να φοβόμαστε να οριοθετήσουμε τα σύνορά μας; Όντως, θα τρίζουν τα κόκκαλα των προγόνων ηρώων μας με όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα...

EUROVISION - Μία κάκιστη επιλογή...

Από τις 7 έως τις 9 Μαΐου 2024, θα διεξαχθεί στο Μάλμε της Σουηδίας ο διαγωνισμός τραγουδιού Eurovision, που διοργανώνεται κάθε χρόνο από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU), όπου συμμετέχουν καλλιτέχνες που εκπροσωπούν ευρωπαϊκές κυρίως χώρες. Βασισμένη στο Φεστιβάλ Μουσικής του Σαν Ρέμο της Ιταλίας, η Eurovision είναι ένα από τα πιο μακροχρόνια τηλεοπτικά προγράμματα στον κόσμο. Η Eurovision κατατάσσεται μεταξύ των πιο μη-αθλητικών εκδηλώσεων παγκοσμίως που παρακολουθούνται κάθε χρόνο από εκατομμύρια θεατές. Αρκετοί μάλιστα από τους καλλιτέχνες με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στον κόσμο, έχουν συμμετάσχει σε παλαιότερους διαγωνισμούς, όπως η Σελίν Ντιόν, ο Χούλιο Ινγκέσιας, η Νάνα Μούσχουρη και η Ολίβια Νιούτον-Τζον. Ο διαγωνισμός ωστόσο δέχεται κριτική για τη μουσική και καλλιτεχνική του ποιότητα και για μια αντιληπτή πολιτική πτυχή της εκδήλωσης. Οι διαγωνιστικές συμμετοχές έχουν κατά καιρούς χλευασθεί για την κάλυψη διαφόρων εθνοτικών και διεθνών στυλ, ενώ τα τελευταία χρόνια έχουν εκφραστεί ανησυχίες σχετικά με τις πολιτικές φιλίες και τις αντιπαλότητες μεταξύ χωρών που ενδέχεται να επηρεάσουν τα αποτελέσματα. Κατόπιν σοβαρών επισημάνσεων, οι αμφιλεγόμενες στιγμές από προγενέστερους διαγωνισμούς, περιλαμβάνουν τις συμμετέχουσες χώρες που αποσύρονται σε καθυστερημένο στάδιο, λογοκρισία τμημάτων και πολιτικά γεγονότα που επηρεάζουν τη συμμετοχή. Στον διαγωνισμό, όπως έχει εξελιχθεί, συμμετέχουν συνήθως τραγούδια που εκπροσωπούν την ποπ μουσική, ενσωματωμένη με άλλα είδη όπως έθνικ, ροκ και ραπ. Ο διαγωνισμός επίσημα είναι μη κερδοσκοπικός και η χρηματοδότηση συνήθως επιτυγχάνεται μέσω σοβαρής συμμετοχής από κάθε συμμετέχοντα ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό, συνεισφορές από τον κεντρικό οργανισμό και τη διοργανώτρια πόλη, καθώς και εμπορικά έσοδα από χορηγίες, πωλήσεις εισιτηρίων και τηλεοπτικές προσφορές. Η Ελλάδα, από το ντεμπούτο της το 1974, έχει συμμετάσχει στην Eurovision 45 φορές, χάνοντας μόνο έξι διαγωνισμούς. Το 2005 κέρδισε για πρώτη φορά με το τραγούδι των Χρήστου Δάντη - Ναταλίας Γερμανού «My Number One», με ερμηνεύτρια την ‘Ελενα Παραρίζου. Φέτος είναι μία συμβολική χρονιά για την Ελλάδα, καθώς είναι ο 50ος διαγωνισμός από την πρώτη φορά που συμμετείχε στην Eurovision το 1974. Το τραγούδι με το οποίο θα εκπροσωπηθεί η χώρα μας έχει τίτλο «ΖΑΡΙ» και το ερμηνεύει η Μαρίνα Σάττι. Η Μαρίνα Σάττι είναι μία ανερχόμενη και πολλά υποσχόμενη νέα φωνή στο ελληνικό τραγούδι. Είναι τραγουδίστρια, συνθέτης, οργανοπαίκτρια και ηθοποιός. Η ποικιλία της μουσικής της αντλεί έμπνευση από παραδοσιακές επιρροές και έχει εμφανιστεί δίπλα σε μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, όπως ο Γιώργος Νταλάρας, ο Μάριος Φραγκούλης κ.α., ενώ παράλληλα έχει πραγματοποιήσει εμφανίσεις σε πολύ σημαντικούς χώρους πολιτισμού, όπως το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και αλλού. Την κάθε άλλο παρά θετική άποψή μου για τον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision την έχω εκφράσει σε παλαιότερα άρθρα μου. Όσον αφορά το συγκεκριμένο τραγούδι, θεωρώ ότι ήταν μία κάκιστη επιλογή της - κατά τα άλλα - συμπαθέστατης και ταλαντούχας καλλιτέχνιδας…

Τοξικές συμπεριφορές

Το 2024 είναι η χρονιά με τις περισσότερες εκλογικές αναμετρήσεις στην ιστορία. Συγκεκριμένα, μέχρι το τέλος του έτους έχουν προγραμματίσει εκλογές 76 χώρες. Η πρώτη προεκλογική περίοδος, στις δημοκρατικές κυρίως χώρες, έχει αρχίσει και είναι ακριβώς όπως τις περιμέναμε. Επιθέσεις, αλληλοκατηγορίες, αμφισβητήσεις, με άνευ προηγουμένου τοξικές συμπεριφορές. Στην προσπάθειά μου να κατανοήσω τα αίτια που οδηγούν τους ανθρώπους σε τέτοιου είδους συμπεριφορές, κατέφυγα σε κάποιες αξιόπιστες μελέτες. Είναι συχνό φαινόμενο στις μέρες μας να ακούμε να μιλούν για τοξικές συμπεριφορές. Αυτές αφορούν και μπορεί να περιλαμβάνουν τούς αντιπάλους, ανταγωνιστές, συνάδελφους, φίλους, συγγενείς, ακόμα και μέλη της οικογένειας. Τι είναι όμως ένα τοξικό άτομο; Είναι εκείνο που θεωρεί πως τα πάντα γυρίζουν γύρω του και πως όλοι πρέπει να ασχολούνται μαζί του. Συνήθως, θέλει να επιβάλει την γνώμη του και να έχει την απόλυτη επιρροή στη ζωή κάποιου ή κάποιων. Τοξική σχέση, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι όταν η συμπεριφορά του τοξικού ατόμου είναι επιβλαβής, καταπιεστική και γενικά έχει αρνητικό αντίκτυπο με διάφορους τρόπους, στην ποιότητα της ζωής του ατόμου το οποίο αναγκάζεται να την υποστεί. Αυτές οι συμπεριφορές επηρεάζουν την ψυχολογία και τις αποφάσεις σε τέτοιο βαθμό που να μην μπορεί να λειτουργήσει φυσιολογικά στις καθημερινές ασχολίες του. Οι τοξικές σχέσεις ακόμη, είναι δυνατόν να επηρεάζουν σε βάθος την ζωή μας. Το τοξικό άτομο αδυνατεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος και την τροπή των συμβάντων στο στενό ή το γύρω περιβάλλον του. Έτσι η τοξικότητα συνεχίζει να υφίσταται και να χειροτερεύει. Σύμφωνα με έγκυρες μελέτες, υπάρχουν πολύ συγκεκριμένες συμπεριφορές, που αν και θεωρούνται υγιείς και φυσιολογικές είναι 100% τοξικές. Είναι σχεδόν βέβαιο πως στην πορεία μας έχουμε συναντήσει τουλάχιστον ένα τοξικό άτομο. Ίσως πρόκειται για εκείνο τον χειριστικό συνάδελφο, τον απαισιόδοξο φίλο, τον επίμονο συνεργάτη, τον γνωστό που δε σέβεται τον χρόνο και τη θέση σου. Τοξικοί είναι εκείνοι οι άνθρωποι που σε αποσπούν από θετικές και παραγωγικές συνήθειες, εκπέμπουν αρνητική ενέργεια και αρνούνται να συμμετέχουν στις επιτυχίες σου. Και το ακόμα χειρότερο, η τοξικότητα είναι μεταδοτική. Συνήθως είναι προσκολλημένοι επάνω σου για χρόνια και το να φύγουν από τη ζωή σου δεν φαίνεται καθόλου εύκολο. Οι άνθρωποι που δρουν τοξικά δεν αναγνωρίζουν την έννοια των ορίων, απαιτούν να έχουν τον έλεγχο και συχνότατα σε κάνουν να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου. Είναι ιδιαίτερα επικριτικοί, έχουν πάντα δίκιο, αποποιούνται των ευθυνών τους και συχνά κατηγορούν άλλους επιλέγοντας το ρόλο του θύματος. Τοξικοί είναι εκείνοι των οποίων η συμπεριφορά προσθέτει αρνητικότητα και αναστάτωση στη ζωή μας. Τοξικοί άνθρωποι δεν λείπουν (και) από την παροικία μας. Δύσπιστοι, καχύποπτοι και ανάλγητοι, με αμφιλεγόμενο παρελθόν, επιδιώκουν με κάθε τρόπο και μέσο να επιβάλλουν τις επιζήμιες αντιλήψεις τους. Είναι οι λεγόμενοι «πεφωτισμένοι σωτήρες» και «αυτόκλητοι συμβουλάτορες». Ας το λάβουν σοβαρά υπόψη, οι ηγήτορές μας...

Ντόναλντ Τραμπ - Το "αμερικανικό όνειρο" των Ρεπουμπλικάνων

Μπορούν να σταματήσουν τον Ντόναλντ Τραμπ; Μάλλον όχι, όπως φάνηκε από την επικράτηση του πρώην προέδρου σε ‘Αιοβα, Νιου Χάμσαϊρ, Νεβάδα, Νότια Καρολίνα και Μίσιγκαν, όπου έδειξε ότι είναι ο επικρατέστερος για να λάβει το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων για τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου. Σε πέντε από τις τελευταίες σφυγμομετρήσεις που διεξήχθησαν σε εθνική κλίμακα, ο Τραμπ εμφανίζεται να έχει υπερσκελίσει τον νυν πρόεδρο Τζο Μπάιντεν ως προς την πρόθεση ψήφου του αμερικανικού εκλογικού σώματος. Παρά τις πολλές ανοικτές δίκες για εγκληματικές πράξεις με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπος, ο Τραμπ αναμφισβήτητα αποτελεί το μεγάλο φαβορί για να επιλεγεί από το Ρεπουμπλικανικό κόμμα ως υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ. Τα ερωτήματα ωστόσο που εγείρουν τα δημοσιογραφικά δίκτυα είναι πιο επιτακτικά από ποτέ. Ποιανού συμφέροντα υπερέχουν, του κράτους ή του Τραμπ; Υπόκειται στους νόμους του κράτους ή όχι; Κατά κοινή παραδοχή, ο Τραμπ είναι ένας προικισμένος πολιτικός δημαγωγός που προκαλεί έντονα αισθήματα στον κόσμο. Τον Τραμπ ή τον αγαπάς ή τον αντιπαθείς. Ελάχιστοι πολιτικοί στην ιστορία των ΗΠΑ έχουν διχάσει τον αμερικανικό λαό όσο αυτός και είναι πλέον αποδεδειγμένο πως ένας οπαδός πολύ δύσκολα εγκαταλείπει την ομάδα του ή τον πολιτικό του. Έτσι, παρά τα συνεχή σκάνδαλα, όπως π.χ. η συντονισμένη προσπάθεια ανατροπής του εκλογικού αποτελέσματος το 2020, η χώρα είναι μοιρασμένη σχεδόν 50-50%. Και κατά έναν περίεργο λόγο, όσο περισσότερα σκάνδαλα και όσο πιο σοβαρές οι κατηγορίες που του αποδίδονται, τόσο αυξάνεται η δημοτικότητά του. Οι οπαδοί του αδιαφορούν παντελώς για τις κατηγορίες και τις ευθύνες που του αποδίδουν οι αντίπαλοί του, θεωρώντας τα ανύπαρκτα ή άνευ ιδιαίτερης σημασίας. Τα γεγονότα πάντως δείχνουν προς διαφορετική κατεύθυνση. Δείχνουν μια σειρά από πράξεις παράνομες, ανήθικες, ανάρμοστες προς την προεδρία της χώρας. Πράξεις, οι οποίες πάντως σε καμία περίπτωση δεν του στερούν το δικαίωμα της επανεκλογής στην προεδρία της χώρας. Από την άλλη, η δυσανασχέτηση των αμερικανών προς τον πρόεδρο Μπάιντεν και τους Δημοκρατικούς δεν είναι τυχαία. Η άνοδος της εγκληματικότητας που μαστίζει τις ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια ανησυχεί σοβαρά τους πολίτες, που ζητούν αυστηροποίηση των ποινών για τα σοβαρά εγκλήματα. Η αθρόα εισροή λαθρομεταναστών, κυρίως από το Μεξικό υπό την ανοχή της κυβέρνησης, παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, δημιουργώντας έκρηξη των φυλετικών και κοινωνικών διακρίσεων. Η νέα «πανδημία» της δυσφορίας του φύλου, πλήρως αποδεκτή από τους Δημοκρατικούς, έχει δημιουργήσει σοβαρά ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα στην κατ’ εξοχήν πουριτανή κοινωνία της γείτονος. Η ακρίβεια στα καταναλωτικά αγαθά στις ΗΠΑ πλήττει στην κυριολεξία τα νοικοκυριά και τους μικροεπιχειρηματίες. Το δημόσιο χρέος ξεπέρασε τα 34 τρισεκατομμύρια δολάρια. Οι ΗΠΑ ακόμη, από την άνοδο του Τζο Μπάιντεν στην εξουσία, εμπλέκονται από τον έναν καταστροφικό πόλεμο στον άλλον. Συμπερασματικά πιστεύω ότι η αλματώδης άνοδος της δημοτικότητας του Ντόναλντ Τραμπ, κάθε άλλο παρά εφήμερη είναι…

Γάμος ομοφυλόφιλων - Αμφιλογίες, προβληματισμοί και επιπτώσεις

Όταν ο γάμος των ομοφυλόφιλων ζευγαριών έγινε νόμιμος στον Καναδά το 2005, ο Καναδάς κατέστη το πρώτο κράτος εκτός Ευρώπης που νομιμοποίησε επίσημα τον θεσμό στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα σε εθνικό επίπεδο. Η νέα αυτή πραγματικότητα, που αγγίζει όλες τις πτυχές της οικογενειακής ζωής, συνεχίζει να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι εκλαμβάνουν σήμερα την καναδική οικογένεια. Επιτρέποντας τις ενώσεις προσώπων του ιδίου φύλου, η σύμβαση γέννησε νέες προσδοκίες και μία νέα μορφή οικογένειας στα μάτια του κοινού, ενώ ταυτόχρονα προβλημάτισε πλείστους καναδούς που πίστευαν στο κλασσικό μοντέλο της πυρηνικής οικογένειας. Η αλλαγή αυτή δημιούργησε αβεβαιότητα ως το πώς θα μοιάζει στο εξής η καναδική οικογένεια. Πρέπει δύο ομοφυλόφιλοι άντρες να υιοθετούν παιδιά; Πρέπει δύο λεσβίες να έχουν βιολογικά παιδιά; Πρέπει ένας ομοφυλόφιλος άνδρας και ο σύντροφος του να έχουν την ίδια προτεραιότητα στην διαδικασία υιοθεσίας ή η κυβέρνηση οφείλει να επικεντρωθεί στο να δώσει πρωτίστως παιδιά σε ετερόφυλα ζευγάρια, που υποστηρίζουν το μοντέλο της πυρηνικής οικογένειας; Τα ερωτήματα αυτά προέκυψαν από τη διαδικασία καθιέρωσης νόμιμων ενώσεων ατόμων του ιδίου φύλου. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της αμφισβήτησης είναι ακόμη άλυτο μέχρι σήμερα. Πολλά ζευγάρια της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας παραμένουν διστακτικά όσον αφορά την δημιουργία οικογένειας. Η υιοθεσία σε καμία περίπτωση δεν είναι μία εύκολη διαδικασία, τόσο για τα ετερόφυλα όσο και για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Η τελευταία κατηγορία μάλιστα αντιμετωπίζει μεγαλύτερα εμπόδια στη διαδικασία της υιοθεσίας. Η πρώτη νόμιμη υιοθεσία από ομοφυλόφιλα ζευγάρια στον Καναδά έγινε στην Βρετανική Κολομβία το 1996 και η τελευταία στο Νιούναβικ του Κεμπέκ το 2011. Έκτοτε, εξακολουθούν να υφίστανται πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στον Καναδά, στην προσπάθειά τους να υιοθετήσουν παιδιά και να δημιουργήσουν οικογένεια. Τα ζητήματα αυτά - μεταξύ άλλων - περιλαμβάνουν τις διακρίσεις, την έλλειψη κατανόησης του κοινού και τη νομική προσέγγιση. Όλα αυτά συμβάλλουν σε μία απροκάλυπτη ομοφυλοφοβία, η οποία είναι άκρως διαδεδομένη στην καναδική κοινωνία. Όταν ένα ομοφυλόφιλο άτομο υποβάλλει αίτηση για υιοθεσία, βάση της καναδικής νομοθεσίας είναι ουσιαστικά απαλλαγμένο από κάθε είδους απόρριψη και αποδοκιμασία. Ωστόσο, η νομιμότητα που εφαρμόστηκε για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, να θεωρούνται ίσα στα μάτια του καναδικού νόμου, δεν προστατεύει τους ΛΟΑΤΚΙ από διακρίσεις στην δημόσια ζωή, κάτι που καθιστά τη διεθνή υιοθεσία σχεδόν αδύνατη. Στον Καναδά, εξ άλλου, ο νόμος για την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή (AHRC) επιτρέπει μόνο την «αλτρουιστική», όπως χαρακτηρίζεται, παρένθετη μητρότητα. Εξαίρεση αποτελεί το Κεμπέκ, όπου ειδικός νόμος καθιστά όλες τις συμβάσεις παρένθετης μητρότητας παράνομες. Αξίζει να σημειωθεί ότι τουλάχιστον 38 χώρες στον κόσμο, κυρίως στην Ευρώπη και την Αμερική, έχουν θεσπίσει νόμους που επιτρέπουν στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια να παντρεύονται και να τεκνοθετούν. Στην Ελλάδα, η ψήφιση του νομοσχεδίου για τον γάμο των ομοφυλόφιλων ζευγαριών, έγινε πριν μερικές ημέρες με διευρυμένη πλειοψηφία.

Και ο Θεός έπλασε τους...Έλληνες

Το σημερινό άρθρο είναι εμπνευσμένο από την μυθολογία. Στην παγκόσμια μυθολογία λοιπόν, περιγράφεται γλαφυρά με ποιο τρόπο ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και τις διάφορες φυλές της Γης. Τα υλικά, λέει, που χρησιμοποίησε ο Θεός για να δημιουργήσει τον Έλληνα ήταν διαφορετικά από αυτά που χρησιμοποίησε για τους ανθρώπους των άλλων χωρών και φυλών. Πάντως, αφού ο Θεός τελείωσε με τη δημιουργία του, έπεσε να ξεκουραστεί. Όταν ξύπνησε, οι άγγελοι έντρομοι του ανέφεραν ότι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στη Γη. Ποιό ήταν το πρόβλημα; Ο Έλληνας είχε επιβληθεί σε όλους τους κατοίκους του κόσμου και τους είχε βάλει «τα δύο πόδια σ’ ένα παπούτσι»! Τι θα γίνει τώρα Πανάγαθε; Έτσι θα τσακώνονται οι λαοί εκεί κάτω; Αφού ο Θεός διαπίστωσε ότι η κατάσταση απαιτούσε την επέμβασή του, σαν πάνσοφος που είναι, έδωσε ταχύτατα τη λύση και αποσύρθηκε πάλι να ξεκουραστεί. Όταν ξύπνησε, ήλθαν οι άγγελοι και με χαρά του ανέφεραν ότι στη Γη επικρατεί ειρήνη, είναι όλοι ευχαριστημένοι και ζουν με ομόνοια. Η λύση που έδωσε ο Παντοδύναμος ήταν εξαιρετικά απλή: Ο Θεός δημιούργησε άλλον ένα Έλληνα με τα ίδια υλικά που είχε φτιάξει τον πρώτο και φυσικά οι δύο Έλληνες άρχισαν να τσακώνονται μεταξύ τους, ενώ όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι του πλανήτη παρακολουθούσαν τον καυγά τους, διασκεδάζοντας και στοιχηματίζοντας. Σκέφτηκα λοιπόν, μήπως όλο αυτό το μυθολογικό σκηνικό είναι λίγο επίκαιρο; Μήπως περιγράφει το διαχρονικό πρόβλημά μας, τη διχόνοια, που κανείς δεν ξέρει τι συνέπειες μπορεί να έχει στις δύσκολες στιγμές που περνάμε; Άλλωστε, όσες φορές η Ελλάδα έζησε καταστροφές δεν είναι συνέπεια διχασμού; Γιατί άραγε δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε μια φορά; Με την ιστορία η στήλη έχει ασχοληθεί επανειλημμένα. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών το 431 π.Χ διήρκεσε 27 χρόνια και η επίσημη συμφωνία ειρήνης υπεγράφη μόλις τον 20 αιώνα μ.Χ! Ονόματα του αρχαίου ελληνικού κόσμου που προκαλούν σήμερα ρίγη με το μέγεθος και το ανάστημά τους, άλλοι εκτελέστηκαν και άλλοι εξορίστηκαν! Στη σύγχρονη ιστορία, οι συνεχείς φιλονικίες και αλληλοσπαραγμοί των Ελλήνων οδήγησαν στον Οθωμανικό ζυγό που κράτησε την Ελλάδα δέσμια για 400 χρόνια! Τσακώθηκαν οι Βασιλικοί με τους Βενιζελικούς και είχαμε τη Μικρασιατική Καταστροφή! Αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαμε τον εμφύλιο! Σε καμία περίπτωση δεν διακατέχομαι από φανατισμό και εμπάθεια, ούτε για την πολιτική, ούτε για την θρησκεία, ούτε για οποιαδήποτε άλλα θέματα. Όμως, θα πρέπει κάποτε ως Έλληνες, να ενεργήσουμε συλλογικά και να δούμε τι είναι ωφέλιμο για το κοινωνικό σύνολο. Τελευταία σκέφτομαι, μήπως πρέπει να προσευχηθούμε στον Πανάγαθο Θεό να πάρει πίσω τα υλικά που χρησιμοποίησε για να δημιουργήσει τον Έλληνα; Φταίνε άραγε αυτά που μας κάνουν να «αλληλοφαγωνόμαστε»; Ποιος ξέρει, ίσως ο Θεός κάνει το θαύμα του και έχουμε επιτέλους μια ειρηνική και «αναίμακτη» Γενική Συνέλευση…

ΓΛΩΣΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ - Η σημαντικότερη στον κόσμο

Στις 9 Φεβρουαρίου γιορτάζουμε τη «Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας». Οι δυτικοί λαοί, στην πλειοψηφία τους, αναγνωρίζουν πλέον την χρησιμότητα και σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας, που παράγει αναμφίβολα επιστήμη και τεχνολογία. Δυστυχώς, δεν συμβαίνει το ίδιο με τους έλληνες τις διασποράς οι οποίοι λόγω του ραγδαίου αφομοιωτικού ρυθμού τείνουν να την περιθωριοποιήσουν. Ζωντανό παράδειγμα οι έλληνες της Αμερικής. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα απογραφής στις ΗΠΑ, οι ομιλούντες την ελληνική στο σπίτι είναι 325.747 άτομα, ενώ δήλωσαν ως ελληνικής καταγωγής 1.390.000. Σε σύγκριση με την προηγούμενη απογραφή, ο αριθμός των ομιλούντων την ελληνική στο σπίτι μειώθηκε αισθητά σε ποσοστό 21% και αυτή θεωρείται η μεγαλύτερη μείωση σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εθνική ομάδα. Δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία χρόνια αρκετά ελληνικά ημερήσια σχολεία στην ευρύτερη περιοχή της Νέας Υόρκης, όπου και ο μεγαλύτερος αριθμός ομογενών, έκλεισαν. Αλλά και σε άλλες δραστήριες πολιτείες σχολεία και νηπιαγωγεία σχεδόν εξαφανίστηκαν... Εν τω μεταξύ, τ’ αποτελέσματα της απογραφής του Καναδά δεν διαφέρουν κατά πολύ και φοβάμαι πως εάν δεν λάβουμε εγκαίρως τα απαραίτητα μέτρα το ίδιο, όπως φαίνεται, θα συμβεί και εδώ. Λέγεται ότι «πρέπει» να μιλάμε μόνο ελληνικά με τα παιδιά στο σπίτι. Συμφωνώ, όμως ο σημερινός τρόπος ζωής και οι διαμορφωθείσες ανάγκες σίγουρα δεν ευνοούν. Παλιότερα τα γλωσσικά καθήκοντα αναλάμβαναν η γιαγιά και ο παππούς, μετανάστες πρώτης γενιάς. Οι τωρινές γενιές των γιαγιάδων και παππούδων δεν μιλούν καν τα ελληνικά και σπάνια θ' ακούσετε γονείς που έτυχε να φοιτήσουν σε ελληνόφωνα σχολεία να μιλάνε στα παιδιά τους ελληνικά, έστω και σπασμένα. Πιστεύουμε ακόμη ότι πηγαίνοντας τα παιδιά στις εκκλησίες μας παραμένουν Έλληνες. Μα, στις περισσότερες εκκλησίες η λειτουργία γίνεται πλέον στην Αγγλική. Μπορεί μεν να γίνονται ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί στο θρήσκευμα, αλλά όχι Έλληνες, κατά μία έννοια. Το ίδιο συμβαίνει και στα ελληνικά μας σχολεία, των κοινοτήτων και των ενοριών, τα οποία θεωρούνται αμιγή ελληνικά. Ακόμη και σ' αυτά τα παιδιά μεταξύ τους προτιμούν να μιλάνε αγγλικά, παρουσία μάλιστα των δασκάλων και συχνά κατά την ώρα διδασκαλίας των ελληνικών... Παραδοσιακά ως λαός δημιουργούμε μύθους για να καλύπτουμε τις παραλείψεις μας. Και πάντα έχουμε έτοιμες δικαιολογίες, αρνούμενοι να δούμε την ωμή πραγματικότητα, να την εξετάσουμε και να βρούμε λύσεις στα υπαρκτά προβλήματα. Η ελληνική γλώσσα αποτελεί το μεγαλύτερο κεφάλαιο που διαθέτει σήμερα ο ελληνισμός και αδιαμφισβήτητα συνέβαλε στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου άλλων γλωσσών. Η δύναμη του Έλληνα είναι η γλώσσα του και ο κύριος ρόλος των ελληνικών οργανώσεων στο σοβαρό αυτό θέμα θα πρέπει να είναι ενεργός και ουσιαστικός. Παρά ταύτα, οι οργανισμοί μας που βασικά θα έπρεπε να παίξουν έναν ενεργότερο ρόλο στον συγκεκριμένο τομέα, όπως διαπιστώνουμε, έχουν «σοβαρότερα» προβλήματα να επιλύσουν. Και δεν χρειάζεται να σας τα ονομάσω. Τα διαβάζετε στις εφημερίδες και τ' ακούτε στα ραδιόφωνα...