Εσείς τι λέτε;

«Καήκαμε!»

Η παροικία μας τον τελευταίο καιρό ξαναζεί έναν μεγάλο εφιάλτη!
Το οριστικό - όπως φαίνεται - «κάψιμο» των δορυφορικών καρτών.
Μας ξάφνιασε το γεγονός. Μας βρήκε απροετοίμαστους, κυριολεκτικά ανήμπορους να αντιδράσουμε μπροστά στην αναπάντεχη αυτή «απώλεια» της «λατρεμένης» δορυφορικής.
Στο εξής, η ζωή μας δεν Θάνε πλέον η ίδια...
Παντού κυριαρχεί σκοτάδι, μαύρη μοναξιά, απομόνωση...
Έτσι ξαφνικά,...χάσαμε τις «Επτά θανάσιμες πεθερές», τις «Υποδείξεις» του Ευαγγελάτου, τα «Ενημερωτικά Παράθυρα», τα «Παρατράγουδα» της Ανίτας, τους…φάλτσους «Fame-στορίτες!»
Αίφνης, τα χαζοκούτια σίγησαν...
Τη στιγμή μάλιστα που ο Στέφανος και η Όλγα …«Φιλούσαν τον γάιδαρό τους!»
Και οι ταλαίπωροι συμπάροικοι έτρεξαν πανικόβλητοι στους αρχιτέκτονες των μαύρων κουτιών, «ακουμπώντας» τον βιό τους, με την ελπίδα να ξαναβρούν το «χαμένο» φως τους!
Του κάκου όμως... Οι κάρτες «αποτεφρώθηκαν». Τελεία και παύλα!
Και τώρα τι γίνεται;
Τι θα κάνουμε χωρίς τις «7 Ζωές», τα «40 κύματα», την «Εκδίκηση της ξανθιάς!»
Τι θάχουμε να λέμε στους κουμπάρους, τους συμπέθερους, τους γείτονες...
Φοβάμαι πως θα μας φάει η πλήξη...
Σκέψου, ν΄ αρχίσουμε πάλι να καταπιανόμαστε με τα δικά μας...
Την Κοινότητα, τον Σύλλογο, τα Σχολεία.... Να το σκέφτεσαι και να σε πιάνει τρέλα!
Βέβαια, τώρα πλέον δεν υπάρχει δικαιολογία. Θα αναγκαστούμε να επικοινωνούμε πάλι μεταξύ μας, να πηγαίνουμε ξανά στις Κοινοτικές Συνελεύσεις, να βλέπουμε Κόκκωνα, ν΄ ακούμε ραδιόφωνο...
Ποιος ξέρει; Ίσως μάθουμε πότε έχουμε εκλογές, ποιος είναι ο πρωθυπουργός του Καναδά, σε ποια χώρα ζούμε και τι καιρό θα κάνει στο Μόντρεαλ!
Ίσως πάρει το αυτί μας για την λαχειοφόρο και τον έρανο του Δημοσθένη!
Θα μου πείτε τώρα, μπανάλ πράγματα αυτά... τι σχέση μπορεί να έχουμε εμείς με όλα αυτά τα ξεπερασμένα, τα πεζά, τα δικά μας τα καθημερινά....
Πάνω που «ανακαλύψαμε» την Ελλάδα και αρχίσαμε - επί τέλους - να «εμπλουτίζουμε» το νεοελληνικό μας λεξιλόγιο!
Βέβαια, οι «ατσίδες» πασχίζουν νύχτα-μέρα μπας και καταφέρουν να σβήσουν τις «καμένες» κάρτες και να μας δώσουν πίσω το «φως» μας!
Και τότε...«καήκαμε!»

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Η Αβάνα στο Κοινοτικό Κέντρο Μόντρεαλ

Το τελευταίο της βιβλίο με τίτλο «Ημερολόγιο Αβάνας. Η Κούβα στο λυκόφως του Κάστρο» (εκδόσεις Ηλέκτρα 2008) παρουσιάζει η λογοτέχνης Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, όπως αναφέρει η παρακάτω πρόσκληση:
Η Γενική Πρόξενος της Ελλάδας στο Μόντρεαλ Κα Μαρία Καρνούτσου σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη «Ημερολόγιο Αβάνας»
Το βιβλίο θα παρουσιάσουν η δήμαρχος του Πλατό Ελένη Φωτόπουλος, ο σύμβουλος τύπου της Ελληνικής Πρεσβείας Θεοδόσης Δημητρακόπουλος, ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών και διευθυντής του ΚΕΕΚ Στέφανος Κωνσταντινίδης, ενώ αποσπάσματα θα διαβάσει ο Ηλίας Μοσχάκης.
Θα ακολουθήσει δεξίωση και υπογραφή βιβλίων από τη συγγραφέα.

Κυριακή , 8 Φεβρουαρίου , 2-5 μ .μ.
Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο
5777 Wilderton Ave
Είσοδος ελεύθερη

Προσωπικά χαίρομαι που η καταξιωμένη λογοτέχνης επέλεξε να πραγματοποιήσει την εκδήλωση για την Αβάνα της στο Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο, καθώς επανειλημμένα μου έχει τονίσει πως θέλει να ενδυναμωθεί η σχέση της παροικίας με τον Ελληνικό Πολιτισμό αλλά και με την ίδια την Ελληνική Κοινότητα του Μόντρεαλ.
Πιστεύω πως η παρουσία της Ιουστίνης Φραγκούλη στην παροικία μας με τη δημιουργική φωνή της στα ελληνικά γράμματα, είναι μια τονωτική ένεση για όλους εμάς που τη διαβάζουμε και την περιβάλλουμε στη συγγραφική της πορεία και διαδρομή.
Αλλά τι είναι το νέο της βιβλίο «Ημερολόγιο Αβάνας. Η Κούβα στο λυκόφως του Κάστρο»;
Πρόκειται για ένα ημερολογιακό κείμενο στον αγαπημένο μας τουριστικό προορισμό την Αβάνα, όπου η Ιουστίνη Φραγκούλη σκύβει με ιδιαίτερη ευαισθησία πάνω στους Έλληνες της Κούβας.
Προσωποκεντρικό και περιηγητικό ταυτόχρονα «Το ημερολόγιο», ξεναγεί στην Αβάνα του Κάστρο, του Τσε και του Χέμινγουαιη, σκιαγραφώντας την μετά την επανάσταση εποχή. Η καθημερινή Αβάνα της μουσικής, των πούρων, των καλλιτεχνών του δρόμου, των ιερειών της νύχτας, των μπαρ, της τουριστικής εποχής, περνά κινηματογραφικά μέσα από την πένα και τον φωτογραφικό φακό της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη.
Η συγγραφέας περιδιαβαίνει τα σοκάκια της Αβάνας, συνομιλεί με επισκέπτες, αποκρυπτογραφεί τη νέα τάξη πραγμάτων στο λυκόφως του ηγέτη της Φιντέλ Κάστρο, λίγες μέρες πριν παραδώσει την εξουσία στον αδελφό του Ραούλ.

Το βιβλίο αναφέρεται διεξοδικά στους λιγοστούς Έλληνες της Κούβας,«Γιατί εμείς έχουμε το ίδιο αίμα μπονίτα», όπως λέει ο ομογενής Κουβανός Χοσέ Λουϊ Γκίκας με το εστιατόριο στην ανατολική ακτή της Αβάνας...

Εσείς τι λέτε;

«Άσκοπη σπατάλη χρόνου»

Μπήκαμε λοιπόν αισίως στο 2009, αφήνοντας πίσω μας ένα χρόνο γεμάτο από όλα εκείνα - πολλά ή λίγα - που κάναμε.

Και βέβαια, οι σκέψεις τρέχουν και σε όλα εκείνα που είχαμε σχεδιάσει και που ποτέ δεν καταφέραμε να υλοποιήσουμε.
Όμως, δεν είναι η ώρα των ενοχών και της λύπης... Είναι η ώρα της χαράς και του σωστού προγραμματισμού.
Λέω χαράς γιατί, για να μπορούμε να διαβάζουμε αυτές τις γραμμές, είμαστε καλά. Τουλάχιστον όσο πιο καλά γίνεται.
Ζούμε, γι αυτό πρέπει να έχουμε θάρρος και ελπίδα. Αρκεί να σκεφτούμε πόσοι συνάνθρωποί μας υπέφεραν πέρυσι και βέβαια εξακολουθούν τα υποφέρουν.
Πολλοί έφυγαν από τη ζωή, άλλοι αποχαιρέτισαν δικούς τους ανθρώπους, αναρίθμητοι καταστράφηκαν, πόνεσαν, έχασαν την υγεία τους, τις δουλειές τους....
Ας μετρήσουμε και ας αξιολογήσουμε τις δικές μας ευλογίες, ξεκινώντας θετικά σχεδιάζοντας τα μελλοντικά μας βήματα.

Το ποιο σημαντικό – πιστεύω - που πρέπει να κάνουμε είναι να καθορίσουμε τις δικές μας προτεραιότητες της ζωής μας. Και μόνο όταν αυτές οι προτεραιότητες είναι ξεκάθαρες θα καταφέρουμε να έχουμε μία ισορροπημένη ζωή. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να προστατέψουμε τον προσωπικό μας χρόνο διότι, κάπου διάβασα, δεν υπάρχει πιο άδικο και σπάταλο πράγμα από του να αφήσουμε χρόνο να σπαταλείται ανούσια χωρίς κανένα συγκεκριμένο σκοπό.

Το ίδιο ισχύει και για τα άτομα που μας είναι σημαντικά και που σημαίνουν πολλά για μας και τη ζωή μας.
Αν σκεφθούμε τον πραγματικό χρόνο που τους αφιερώνουμε είναι πολύ πιθανό πως θα εκπλαγούμε φοβερά! Δηλαδή, είναι πιθανό να ανακαλύψουμε ότι τα πρόσωπα που σημαίνουν τόσα πολλά για μας παίρνουν μία ελάχιστη μερίδα από τον καθημερινό μας χρόνο.

Και το τραγικότερο είναι να διαπιστώνει κανείς ότι ο χρόνος περνά μακριά και από τις προτεραιότητές μας και από τα σημαντικά για μας και τη ζωή μας πρόσωπα...

Εσείς τι λέτε;

Ευστυχισμένος ο νέος χρόνος!

Μιχάλης Τελλίδης

tellides@cfmbradio.com 

Εσείς τι λέτε;

«Γιορτές, τρίτη ηλικία και μοναξιά...»

Χριστούγεννα και όμως...
Ένα κομπολόι μετράει τη μοναξιά.... Το βλέμμα σκληρό, βλέπει ακόμη έναν χρόνο να φεύγει... Και τα παιδιά, χαμένα σε υποχρεώσεις με συντρόφους και οικογένειες δεν έχουν καιρό να σκεφτούν… να θυμηθούν...
Το σύνδρομο της «Άδειας Φωλιάς» , που διακατέχει τους γονείς όταν το παιδί ενηλικιώνεται και φεύγει από το σπίτι, είναι συνήθως η βάση συναισθημάτων απόρριψης και ματαίωσης, αλλά και αιτία κατάθλιψης στην τρίτη ηλικία….(Άννα Περουτσή - εκπομπή ΝΕΤ)

Στην παροικία μας τα πράγματα δεν διαφέρουν και πολύ.
Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις...
Ο ζεστός Σύλλογος Ηλικιωμένων «Η Φιλία» τα Χριστούγεννα γεμίζει και προσφέρει πολύτιμη συντροφιά. «Τα Χριστούγεννα το κλίμα εδώ είναι πιο ζεστό», μας είπε η διευθύντρια, κυρία Ιωάννα Τσουμπλέκα. «Έρχεται περισσότερος κόσμος. Αυτές τις μέρες οι ηλικιωμένοι άνθρωποι γίνονται πιο ευαίσθητοι και έχουν μεγάλη ανάγκη από συντροφιά».
Η ανδρική «χρυσή ηλικία» αντιδρά κάπως διαφορετικά, λόγω νοοτροπίας κυρίως... Οι λέσχες και τα Mc Donald’s έγιναν μόνιμα καταφύγια για εκείνους που αναζητούν αδιέξοδο στη μοναξιά τους...
Στις γιορτές, ανάγκες και συναισθήματα εντείνονται. Το βλέμμα σπάει… Η κυρία Ελένη συγκινείται. Θυμάται το γιο της, που λείπει χρόνια στο Vancouver και δεν μπορεί να τη βλέπει συχνά.
Η κυρία Βάσω μιλά με παράπονο στην πρόθυμη εθελόντρια που συμπληρώνει τις Χριστουγεννιάτικες κάρτες. «Πρέπει και εσείς οι νέοι να μας καταλαβαίνετε, και να μη μας παρατάτε...»
Η συναναστροφή με συνομήλικους δίνει ελπίδα και νέο ενδιαφέρον για τη ζωή, στους ηλικιωμένους. Όμως, όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης στη χαρά και τη λύπη τους. Τι να πούμε; Ότι πρέπει να επισκεπτόμαστε τους γονείς μας τώρα τα Χριστούγεννα; Ότι πρέπει να τους πάρουμε ένα τηλέφωνο; Να τους κάνουμε κάποιο δωράκι; Είναι αυτονόητα πράγματα αυτά...
Λένε ότι για όσους ωριμάζουν, η «μέρα σκοτεινιάζει γρηγορότερα». Ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά όμως, μάλλον αρκούν για να φωτίσουν τις μικρές μέρες που διανύουμε…

Αλήθεια, εσείς τι λέτε;
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Έρχεται ο Santa Claus... »

Έρχεται ο Santa Claus ...
Που σημαίνει...να «σβουρίζεις» από πλάζα σε πλάζα να βρεις δώρα!
Έρχεται ο Santa Claus…
Που σημαίνει...ν΄ ανοίγεις το χαζοκούτι και να πέφτεις πάνω σε ατελείωτες διαφημίσεις για παιχνίδια, αρώματα, εσώρουχα και ...πιστωτικές κάρτες!
Κι’ ακόμη νά "απολαμβάνεις" τα σποτάκια της Coca Cola, που δεν παραλείπει κάθε χρόνο να μας υπενθυμίζει ποιανού επινόηση ήταν ο ευτραφής Santa Claus και οι πτερωτοί του τάρανδοι! Κάθε μέρα, από τον Αύγουστο!

Έρχεται ο Santa Claus...
Που σημαίνει... εφημερίδες διπλές και τρίδιπλες από τα διαφημιστικά φυλλάδια!
Έρχεται ο Santa Claus... στο Κεμπεκιώτικο «Έθνος» των Canadiens, του καζίνου και της πρόνοιας!
Έρχεται ο Santa Claus…στον Καναδά της ύφεσης που «κόβει» κουλτούρα για να «ανασάνει» η χώρα τούτη του «παγωμένου κοινοβουλίου» και των «τριαδικών» συμμαχιών!
Έρχεται ο Santa Claus ...στο downtown των ταλαίπωρων μαγαζάτορων και του «Free» Parking!
Έρχεται ο Santa Claus... στους άστεγους, με μια κούπα φάβα!
Έρχεται ο Santa Claus…στους νοσηλευόμενους των νοσοκομειακών «λειψών» κρεβατιών!
Έρχεται ο Santa Claus…στην ανήσυχη τρίτη ηλικία (φέτος τον πρόλαβε η ΦΙΛΙΑ!)
Έρχεται ο Santa Claus…στα παιδιά των διαλυμένων σπιτιών, θύματα της «κοινωνικής εξέλιξης» και της «γυναικείας απελευθέρωσης!»

Όμως - ευτυχώς- τούτες τις Άγιες μέρες έρχεται και ο δικός μας Άγιος Βασίλης...
Ο αληθινός, που δεν κατεβαίνει από τις καμινάδες ούτε που έχει σχέση με τον υπέρβαρο Santa Claus της Coca Cola, της κατανάλωσης και του άγχους...
Ο Άγιος Βασίλης που είναι μέσα μας και έρχεται πάντα με την προσευχή μας που γίνεται με ειλικρίνεια και από βάθος ψυχής...
Ο Άγιος Βασίλης που «από καρδιάς» σκορπίζει χαρά στους δικούς του ανθρώπους αλλά και σε ανθρώπους που είναι μόνοι αυτές τις μέρες...
Ο Άγιος Βασίλης που έρχεται πάντα με σκοπό να σκορπίσει όχι τόσο υλικά δώρα, όσο ένα χαμόγελο, μια τρυφερή κουβέντα σε αυτούς τους μοναχικούς ανθρώπους, τους άρρωστους, τους πονεμένους, τους φτωχούς, τα ορφανά...
Ο δικός μας Άγιος Βασίλης, από την Καισαρεία, έρχεται να θυμίσει πως η ανθρωπιά ακόμη δεν έχει χαθεί από τον κόσμο...

Εσείς τι λέτε;
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Αναγκαία στήριξη...»

Συχνά, εκπρόσωποι της Ελληνικής Πολιτείας αναφέρονται με κολακευτικούς χαρακτηρισμούς στον πολυδιάστατο ρόλο των Ομογενειακών Μέσων Επικοινωνίας.

Πράγματι, τα ελληνόφωνα ΟΜΕ είναι ο αδιάψευστος μάρτυρας της οδύσσειας των αγώνων, της προόδου, αλλά και των προβλημάτων των - ανά τον κόσμο - παροικιών. Και θεωρούνται μπροστάρηδες στις εκστρατείες για τα δικαιώματά, την προώθηση του ελληνικού πολιτισμού και την προάσπιση των εθνικών θεμάτων.

Σ΄ αυτά τα μέσα ενημέρωσης, οι ελάχιστοι δημοσιογράφοι είναι ήρωες. Εργάζονται ατέλειωτες ώρες και σε πολλούς ρόλους, αμείβονται ελάχιστα και συχνά καθόλου. Πιστεύω ότι ο ρόλος των (επαγγελματικών) μέσων ενημέρωσης είναι πιο σημαντικός από αυτόν των κοινοτήτων και οργανώσεων, αφού αυτά σε τελική ανάλυση ενημερώνουν και κινητοποιούν την ομογένεια.

Συνεπώς, οι ελληνικές αρχές θα πρέπει κάποτε να αναγνωρίσουν ότι τα «δικά» μας μέσα φτάνουν σε ένα μεγάλο κοινό και να εισηγούνται σε δημόσιους φορείς της πατρίδας να διαφημίζονται σ' αυτά. Και προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι ακόμα και οι Ελληνικές Δημόσιες Υπηρεσίες ζητούν από τον Παροικιακό Τύπο, να καταχωρεί δωρεάν τις ανακοινώσεις τους!

Η Ελλάδα ξοδεύει – κατά καιρούς - τεράστια ποσά σε ενημερωτικές εκστρατείες που αφορούν τους ομογενείς. Και όμως, δεν ξόδεψε ούτε ένα δολάριο για τα ΟΜΕ του Καναδά. Η μερίδα του λέοντος γι αυτές τις διαφημιστικές εκστρατείες, πηγαίνει για «ευνόητους» λόγους, στα ζημιογόνα δορυφορικά κανάλια!
Ακόμη και ο συμβολικός θεσμός των βραβείων των Ομογενειακών Μέσων Ενημέρωσης, αντί να βελτιωθεί, τελικά καταργήθηκε και αυτός. Ούτε και προσκαλούνται πλέον δημοσιογράφοι από την ομογένεια στην Παγκόσμια Συνέλευση του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού, για λόγους «οικονομίας», ενώ αντίθετα συμμετέχουν δεκάδες άσχετοι σύνεδροι, λησμονημένων και αδρανών οργανισμών...

Μάλιστα η απουσία των ομογενών δημοσιογράφων από την 4η τακτική συνεδρίαση του Προεδρείου του ΣΑΕ, που άρχισε σήμερα στη Θεσσαλονίκη, έγινε για μία ακόμη φορά αισθητή.

Οι περικοπές, λοιπόν ξεκίνησαν από τους ομογενείς δημοσιογράφους και μάλιστα την ίδια στιγμή που όταν μας έρχονται «επίσημοι» από την πατρίδα, τους συνοδεύουν συχνά-πυκνά αρκετοί «δημοσιογράφοι», που σπάνια γράφουν κάποια αράδα για μας και αυτή μερικές φορές διαστρεβλωμένη!

Τα ΟΜΕ δεν είναι απλώς ο φορέας της ομογενειακής ενημέρωσης για το τι συμβαίνει στον Καναδά και την πατρίδα. Είναι το μέσον που προβάλει δυναμικά την πορεία και τις προοπτικές της ομογένειας και ο μοχλός κινητοποίησης αυτού του εθνικού κεφαλαίου.

Αν είναι να αξιοποιηθεί περισσότερο ο ελληνισμός της διασποράς, πρέπει -πάνω απ' όλα - να στηριχθούν πιο αποτελεσματικά και τα εκφραστικά του όργανα.

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης

tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Εύγε σας»

«Αυτή δεν είναι μια πόλη σαν τις άλλες...Είναι η μαγική πόλη του καρναβαλιού, η πόλη του τρομερού Βασιλιά της Νύχτας, με τους δαίμονές του και της καλοσυνάτης Βασίλισσας της Μέρας με τη στρατιά της από ζώα και πουλιά.
Ο εντεκάχρονος Κώστας και η οχτάχρονη Αγγελική κατεβαίνουν με τους γονείς τους απ’ το χωριό, ντυμένοι με τις στολές που τους έχει φτιάξει η μητέρα τους. Όμως, τους βλέπει ο Βασιλιάς της Νύχτας που ζηλεύει τις στολές των παιδιών και στέλνει τους δαίμονές του να τα απαγάγουν για να τις κλέψει. Τα δυο παιδιά παλεύουν με θάρρος κι εξυπνάδα να γλιτώσουν...».
Κάπως έτσι έχει τούτη η θαυμαστή κι αστεία ιστορία, γεμάτη περιπέτειες και μουσική , μέρος της οποίας απολαύσαμε το περασμένο Σάββατο στο Κοινοτικό Κέντρο στην επίσημη πρεμιέρα του Βιβλίου/CD «Το «Καρναβάλι των θαυμάτων και των τεράτων».
Μία ομολογουμένως κολοσσιαία ελληνο-καναδική συμπαραγωγή της CHROMA MUSIKA και του φημισμένου μουσικού οίκου Φίλιππος Νάκας, σε κείμενο του Μιχάλη Μακρόπουλου και μουσική και στίχους του Γιάννη Γεωργαντέλη.
Για τις ανάγκες της πρωτότυπης αυτής παιδικής όπερας, 40 Ελληνόπουλα της παροικίας μας επιλέχθηκαν μετά από ακροάσεις για να σχηματίσουν την χορωδία που τραγουδάει στο CD μαζί με την Συμφωνική Ορχήστρα Ποπ του Μόντρεαλ.
Υπό την φωνητική καθοδήγηση της σοπράνο και σολίστ Μαρίας Διαμαντή και την διεύθυνση του τενόρου-σολίστα Δημήτρη Ηλία, τα μικρά αηδόνια είχαν την ευκαιρία να ανακαλύψουν τη μαγεία μιας συμφωνικής ορχήστρας και να διδαχθούν πώς ηχογραφείται ένα επαγγελματικό CD.
Η ηχογράφηση και ψηφιακή μίξη του CD έγινε υπό την επίβλεψη του καθηγητή του Μουσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Concordia Δόκτορα Mark Corwin.
Στην Αθήνα, πνοή στο Βιβλίο έδωσε με την εικονογράφησή της η επίσης συμπάροικος Κατερίνα Βερούτσου, ενώ ο αφηγητής Μάκης Παπαγαβρηίλ μαζί με τον συνθέτη και την σολίστ Μαριαλένα Σπίνουλα ήρθαν στο Μόντρεαλ ειδικά για την παρουσίαση του βιβλίου.
Μετά τον «Εγωιστή Γίγαντα» και τους «Μικρούς Φυγάδες» το «Καρναβάλι» ήρθε να δώσει άλλη μία πνοή ελπίδας στην καταταλαίπωρη παροικία μας που τελευταία κυριολεκτικά «βομβαρδίζεται» από τις απαράδεκτες εισαγόμενες «φειμστορίτικες» παραφωνίες!
Συγχαρητήρια στους πρεσβευτές μας της ποιοτικής και αξιόλογης μουσικής, Μαρία Διαμαντή και Δημήτρη Ηλία, στα συμμετέχοντα παιδιά των σχολείων μας, αλλά περισσότερο στους γονείς που με επιμονή και ενθουσιασμό τα καθοδηγούν και παροτρύνουν…
Εύγε σας.

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης

tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Χάριν της …ειρήνης!»

Στις 15 Νοεμβρίου 1983, η Τουρκία ανακήρυξε επίσημα τα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου - δηλαδή το 37% περίπου του νησιού - «ανεξάρτητο κράτος». Βέβαια, η αυτοονομαζόμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου» δεν αναγνωρίστηκε από κανένα άλλο κράτος εκτός από την ίδια την Τουρκία...
Η αυθαίρετη ανακήρυξη ανεξαρτησίας δεν έγινε δεκτή ούτε από τα Ηνωμένα Εθνη, τα οποία καταδίκασαν την ενέργεια αυτή με τα ψηφίσματα 541/1983 και 550/1984 του Συμβουλίου Ασφαλείας και την θεώρησαν νομικά άκυρη. Ζήτησαν επίσης την άμεση ανάκλησή της και παράλληλα προέτρεψαν όλα τα κράτη να μην την αναγνωρίσουν.
Εκτός από τα Ηνωμένα Έθνη, την ανακήρυξη ανεξαρτησίας δεν αναγνώρισε και το Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο με απόφασή του απεφάνθη πως λόγω της παρουσίας 30.000 τούρκων στρατιωτών στο νησί, η διοίκηση στα κατεχόμενα από την Τουρκία εδάφη της Κύπρου είναι μια υποτελής διοίκηση και πως η ίδια ευθύνεται για τις πράξεις και παραλείψεις της.
Εξαίρεση αποτέλεσε ο Οργανισμός Ισλαμικών Συνδιασκέψεων που αναγνώρισε την Βόρεια Κύπρο ως κράτος και το δέχθηκε ως παρατηρητή στον οργανισμό, με την ονομασία «Τουρκικό Κυπριακό Κράτος».
Με τη σημερινή λοιπόν 25η «επέτειο» της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου», ήρθε στο νου μου η προσφώνηση της Προέδρου της Ελληνικής Βουλής, Άννας Ψαρούδα Μπενάκη στην ορκωμοσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, κ. Κάρολου Παπούλια.
Μεταξύ άλλων η κ. Μπενάκη είχε πει: «Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία πενταετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης...»
Στην αντιφώνηση του ο κ. Κ. Παπούλιας, αντί να ζητήσει εξηγήσεις από την Πρόεδρο της Βουλής για τα περί «μείωσης των συνόρων και την απώλεια εθνικής κυριαρχίας», είπε: «Ευχαριστώ θερμά για τη μεγάλη τιμή, την οποία αποδέχομαι με αίσθημα ευθύνης...».
Εμείς τι να πούμε.... Ύστερα από τη πτώση της Κωνσταντινούπολης, την απώλεια της Βόρειας Ηπείρου, της Βόρειας Κύπρου και παρ’ ολίγον των Επτανήσων και Δωδεκανήσων, η ανοχή αλλά και οι «ευλογίες» μας δεν έχουν όρια!
Μήπως ο «υπαινιγμός» της κ. Προέδρου αφορούσε τα σύνορα της Θράκης ... της Μακεδονίας... του Αιγαίου; Έστω, τουλάχιστον θα περιορισθούν… «χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας!»

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης

Εσείς τι λέτε;

«Happy Halloween!»

Halloween και είπα ν΄ ασχοληθώ κάπως με το θέμα, αφού ελάχιστα μάλλον γνωρίζουμε γι΄ αυτή τη «διαβολική» αγγλοσαξονική παραδοσιακή γιορτή!
«Σερφάροντας» λοιπόν μέσα στο διαδυκτιακό τοπίο της Βικιπαίδια , ανακάλυψα πως το Halloween έχει τις ρίζες του σε μια παλιά Κέλτικη γιορτή που λέγεται Samhain και γιορταζόταν στην Ιρλανδία και τη Βρετανία τον 19ο αιώνα ,την τελευταία μέρα του Οκτωβρίου, με το τέλος του θερισμού.
Η λέξη Halloween προέρχεται από το All-Hallow-Even, που σημαίνει παραμονή της γιορτής των Αγίων Πάντων που γιορτάζεται από την Δυτική Εκκλησία την 1η Νοεμβρίου. Μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα περίπου, οι εορτασμοί άρχιζαν από την προηγούμενη, δηλαδή στις 31 Οκτωβρίου, μέρα κατά την οποία οι παγανιστές πίστευαν ότι τα πνεύματα επικοινωνούσαν με τους ζωντανούς.
Οι Κέλτες γιόρταζαν με φωτιές και μασκαρέματα για να πετύχουν τον εξευμενισμό των κακών πνευμάτων. Παλαιότερα, όταν οι Ρωμαίοι είχαν φτάσει στις Κέλτικες περιοχές ως κατακτητές, οι Ρωμαϊκές γιορτές των νεκρών και οι εορτασμοί προς τιμήν της θεάς Πομόνας, που σύμβολό της ήταν το μήλο, ενσωματώθηκαν σιγά-σιγά στα Κέλτικα έθιμα του Samhain.Έτσι, με το πέρασμα των χρόνων και μια μικρή «βοήθεια» από την Hallmark, δημιουργήθηκε η γιορτή του Halloween όπως την ξέρουμε σήμερα: μασκαρέματα, κολοκύθες σμιλεμένες σαν φαντάσματα και ανάλογα παιχνίδια τρόμου...
Τα χρώματα του Halloween είναι το πορτοκαλί και το μαύρο. Το πορτοκαλί συμβολίζει τις σοδειές και το μαύρο τους νεκρούς. Οι μασκαράδες ντύνονται φαντάσματα, δράκουλες, τέρατα ή μάγισσες, αν και στις μέρες μας κυκλοφορούν διάφορες στολές, ειδικά για τα μικρά παιδιά. Μια πολύ διαδεδομένη συνήθεια είναι το trick-or-treating, όπου ομάδες μασκαρεμένων παιδιών πάνε από σπίτι σε σπίτι, χτυπάνε τα κουδούνια και ρωτάνε: Trick or Treat; (να σας τρομάξουμε ή θα κεράσετε;). Αν αυτός που ανοίξει την πόρτα δεν έχει κάτι για τα παιδιά ( φωνάζουν μπουυυυυυυ και άλλα παρόμοια τρομακτικά). Φυσικά, όλοι πλέον έχουν ένα κέρασμα πρόχειρο, συνήθως κάτι σοκολατένιο, καραμέλες, μερικούς ξηρούς καρπούς ή ένα μήλο.

Ωστόσο, ενώ η γιορτή του Halloween για πολύ κόσμο είναι ανώδυνη και διασκεδαστική, για ορισμένους - κυρίως θρησκόληπτους - θεωρείται άκρως ... «σατανική!»

Εν πάση περιπτώσει, όσοι σκέφτεστε να το ρίξετε λιγάκι έξω αυτό το «τρομακτικό» Σαββατοκύριακο, δε χρειάζεται να ...φοβηθείτε.
Να θυμάστε πως το κακό όπως και το καλό βρίσκεται μόνο μέσα μας και όχι στον θρύλο και τη ...μεταμφίεσή μας!

Εσείς τι λέτε;
Happy Halloween!

Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Φωτεινά παραδείγματα προς μίμηση…»

Στα πλαίσια της Β’ Τακτικής Συνέλευσης ΣΑΕ Περιφέρειας Καναδά, που πραγματοποιήθηκε στο Μόντρεαλ από τις 3 - 5 Οκτωβρίου 2008, συμμετείχαν εκπρόσωποι της Ελληνικής Πολιτείας, μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου, η Μητρόπολις, το Περιφερειακό Συμβούλιο ΣΑΕ, η ηγεσία του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, καθώς και ο Παγκόσμιος Πρόεδρος του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού, Στέφανος Ταμβάκης.
Με αφορμή λοιπόν την Β΄ Τακτική, η στήλη έκρινε χρήσιμο ν’ ασχοληθεί με δύο σημαντικούς παράγοντές της, που τυγχάνει να παρουσιάζουν πολλά κοινά σημεία μεταξύ τους.
Τον Δημήτρη Μανωλάκο και τον Στέφανο Ταμβάκη.
Ο Δημήτρης Μανωλάκος , ελληνοκαναδός τρίτης γενιάς, κληρονόμησε την απεριόριστη αγάπη των γονιών του για τον τόπο καταγωγής του και από πολύ νωρίς συνειδητοποίησε τις αξίες και τα ιδανικά της ελληνικής φυλής.
Ταυτόχρονα, δείχνει και έναν απεριόριστο σεβασμό προς την δεύτερή του πατρίδα - τον φιλόξενο Καναδά –που απλόχερα προσέφερε στην οικογένειά του και τον ίδιο μια καλύτερη ζωή.
Ο πατέρας του υπηρέτησε την ΕΚΜ ως πρόεδρος και υπήρξε ιδρυτικό μέλος σε διάφορους κοινωφελείς οργανισμούς σε εποχές μάλιστα δύσκολες όταν η βασική προτεραιότητα των μεταναστών ήταν η επιβίωσή τους.
Ο Δημήτρης Μανωλάκος, συμβολαιογράφος, σημερινός πρόεδρος του ΕΚΚ, ακολούθησε πιστά τα αχνάρια του πατέρα του και με την σεμνότητα που τον διακρίνει, τον ζήλο και εργατικότητά του, αφού στην πορεία υπηρέτησε επάξια την ΕΚΜ καθώς και μια πλειάδα άλλων παροικιακών οργανισμών, ανέβηκε τελικά στο υψηλότερο αξίωμα του Προέδρου του ΕΚΚ.
Ο Αλεξανδρινός Στέφανος Ταμβάκης, είναι απόγονος Λιμνιωτών μεταναστών.
Ο προπάππους του βρέθηκε στην Αίγυπτο τον 19ο αιώνα, εγκαταλείποντας τη γενέτειρα, λόγω των δύσκολων συνθηκών που επικρατούσαν εκείνη την εποχή στο νησί.
Δουλεύοντας σκληρά πρόκοψε και έθεσε σαν σκοπό της ζωής του την ευεργεσία, την κοινωφέλεια, την διάδοση της γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού στην πόλη των Πτολεμαίων.
Ο Στέφανος Ταμβάκης , σημερινός παγκόσμιος πρόεδρος του ΣΑΕ ,άξιος συνεχιστής του έργου των «Ταμβάκηδων», αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Λονδίνο, επέστρεψε στην Αίγυπτο και ανέλαβε την - από το 1905 - οικογενειακή επιχείρηση τροφίμων ενώ ταυτόχρονα συνέχισε να προσφέρει εθελοντικές υπηρεσίες μέσα από διάφορους οργανισμούς.
Υπήρξε ο νεότερος Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας, πριν αφοσιωθεί στο Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού, από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα.
Ο Δημήτρης Μανωλάκος και ο Στέφανος Ταμβάκης συνεχίζουν με τον ίδιο ζήλο, ενθουσιασμό και πάθος το κοινωφελές έργο που ξεκίνησαν οι πρόγονοί τους, εδώ και μερικούς αιώνες...
Δύο φωτεινά παραδείγματα προς μίμηση...

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Διαλέγετε και παίρνετε!»

Παρά το γεγονός ότι οι επερχόμενες Ομοσπονδιακές εκλογές είναι καθοριστικές και αποφασιστικής σημασίας, τις μεγαλύτερες εντυπώσεις - μέχρι στιγμής τουλάχιστον –έχουν κερδίσει οι σχεδόν ταυτόχρονες στις γειτονικές ΗΠΑ.
Ας όψεται βέβαια γι΄ αυτό το δαιμόνιο μάρκετινγκ!
Διότι, ενώ και οι δύο υποψήφιοι Αμερικανοί πρόεδροι κάθε άλλο παρά χαρισματικοί θεωρούνται, εν τούτοις το System Image και η εξαιρετική μαεστρία των κατασκευαστών ειδώλων έκαναν και πάλι το θαύμα τους!
Τον δεδομένο «πάτο» του «ωρυόμενου» Mc Cain ήρθε να «σώσει» - έστω και προσωρινά - η εν πολλαίς αμαρτίαις Αλασκανή Palin που, υπό την έντεχνη καθοδήγηση των Image Makers, «καταγοήτευσε» τους παραδοσιακά πουριτανούς Yankees...
Μέχρι και Barbie μοστράρισε!
Τον «άβολο» Obama, από την άλλη, «ανάστησαν» η αχαλίνωτη φιλοδοξία της Hillary , η έκδηλη αντιπάθεια προς τον Bush και οπωσδήποτε το «κραχ» στη Γουόλ Στρίτ.
Οι εκλογές πάντως παίζονται μέχρι την τελευταία στιγμή.
Εδώ στον Καναδά, το σκηνικό είναι κάπως διαφορετικό.
Τα όντως «ανιαρά» θέματα και η έλλειψη φαντασίας στον πολιτικό λόγο θα απομακρύνουν - όπως φαίνεται - για άλλη μία φορά τους ψηφοφόρους από τις κάλπες.
Και το προφίλ ακόμη των αρχηγών προκαλεί ...υπνηλία!
Ο Συντηρητικός Harper, ο οποίος είναι περισσότερο δημοφιλής στο εξωτερικό, προηγείται στις δημοσκοπήσεις κυρίως λόγω της «εύνοιας» των media αλλά και του ευφυούς μάρκετινγκ!
Ο διανοούμενος Dion,παρά τις «πράσινο- φιλελεύθερες» ευαισθησίες του, εκτός του ότι «θάβεται» κυριολεκτικά από τα ΜΜΕ , θεωρείται επίσης σνομπ αλλά και πολύ... «λίγος!».
Ο Μπλοκίστας Duceppes , παρά τρίχα Σεφ του Παρτί Κεμπεκουά, του κάκου πασχίζει να σερβίρει στο Κεμπέκ τις ξεπερασμένες αυτονομιστικές του «ιδέες».
Ακόμη και ο ρόλος του ως επαρχιακού «αστυφύλακα» θεωρείται ...πασέ.
Ο Εντιπίστας Layton, «καταφύγιο» των διαμαρτυρόμενων ψήφων, δεν κατάφερε να παρουσιάσει ένα πρόγραμμα της προκοπής...
Και η πρόθεσή του να συνασπιστεί με το Bloc επιβεβαιώνει τον αντικειμενικό σκοπό , ο οποίος ...αγιάζει τα μέσα!
H «πράσινη» May τέλος, υποστηριζόμενη από τους οικολόγους, με μηδαμινές ελπίδες να εκπροσωπηθεί στο κοινοβούλιο, το καλύτερο που ελπίζει είναι η... συνέχιση της κρατικής επιχορήγησης. Έστω...
Αυτά , εν ολίγοις, χωρίς έντονο φόβο και υπερβολικό πάθος...
Εσείς – βέβαια - διαλέγετε και παίρνετε!
Στις εκλογές του 2006 το ποσοστό των απεχόντων στον Καναδά έφθασε το 35%!
Είναι άραγε δύσκολο να αναρωτηθεί κανείς γιατί;
Προσωπικά πιστεύω πως ,παρά την επικρατούσα αδιαφορία, η αποχή από τις εκλογές δεν θα έκανε άλλο από το να αφήσει απόλυτα ανεξέλεγκτους τους πολιτικούς, στους δύσκολους μάλιστα καιρούς που διανύουμε...

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

«Πολίτες δύο ταχυτήτων»

Δρόμος μετ’ εμποδίων το «πολυπόθητο» δικαίωμα ψήφου των αποδήμων από την εκάστοτε χώρα διαμονής των.Οι διαφωνίες στο αρμόδιο Υπουργείο , όσον αφορά τον τρόπο που πρέπει να ψηφίζουν οι απόδημοι, βρίσκονται πλέον στο καθημερινό μενού.

Κατά την τελευταία ευρεία σύσκεψη για το συγκεκριμένο θέμα η διαφωνία εστιάστηκε σε δύο βασικά σημεία: Από το προσχέδιο δίδεται εξουσιοδότηση να καθορίζεται με Προεδρικό Διάταγμα ο χρόνος διενέργειας εκλογών για τους αποδήμους. Και με δεδομένη την πρόβλεψη για ταυτόχρονη ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, θεωρείται βέβαιο ότι θα προσδιορίζεται ο χρόνος εκλογών για τους αποδήμους πολύ νωρίτερα σε σχέση με την ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών στην Ελλάδα.
Το δεύτερο σημείο, στο οποίο επικεντρώνεται η διαφωνία, είναι η πρόβλεψη στο νομοσχέδιο να προσμετρούνται οι ψήφοι των αποδήμων στην πρώτη καταμέτρηση, με την οποία γίνεται η κατανομή εδρών.Εν τω μεταξύ, ο Υπουργός Εξωτερικών επεσήμανε ότι τελικά προτείνεται οι απόδημοι να μη ψηφίζουν για την Επικράτεια.
Αυτά, εν ολίγοις με το προσχέδιο, τις εκάστοτε προτάσεις και τις μόνιμες (για ευνόητους λόγους) διαφωνίες των κομμάτων...
Ας έρθουμε όμως στην ουσία.Η δική μας ψήφος σε τι θα ωφελήσει; Πόσο σωστό και δίκαιο είναι να επηρεάσει τα πολιτικά πράγματα η ψήφος ανθρώπων ξεκομμένων από τη ζωή μιας χώρας; Και με ποια κριτήρια θα ψηφίζουμε άραγε; Μήπως με τις αναμνήσεις και τα συναισθήματα; Η με οδηγό μας τα «παράθυρα» του Antenna!
Ας σοβαρευτούμε. Όσοι από τους αποδήμους διατηρούν ακόμη στενούς δεσμούς με την γενέτειρα μπορούν κάλλιστα, εφ όσον το επιθυμούν, να μεταβούν αυτοπροσώπως στην Ελλάδα να ψηφίσουν. Όσο για τους υπόλοιπους, που απλώς θέλουν να διεκδικήσουν κάποια αιτήματά τους, μπορούν κάλλιστα να τα καταθέσουν στο Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ), το οποίο άλλωστε εκπροσωπεί τους αποδήμους της διασποράς, χωρίς να χρειαστεί να μπουν στην διαδικασία να ψηφίσουν.
Προς το παρών, ας ασχοληθούμε με «τα του οίκου μας». Την δεύτερή , όπως συνηθίζουμε να λέμε πατρίδα μας, που ουσιαστικά όμως θεωρείται πρώτη. Τον Καναδά, την χώρα που ζούμε και κινούμαστε, εργαζόμαστε, πληρώνουμε φόρους και έχουμε υποχρεώσεις αλλά και κεκτημένα δικαιώματα.
Και ένα από αυτά είναι να ψηφίσουμε στις επικείμενες Καναδικές εκλογές.
Αυτή, θα πρέπει να είναι και η πρώτη μας προτεραιότητά...

mtellides@gmail.com

Ο ΣΤΑΘΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΑΣ...

Το εβδομαδιαίο ραντεβού σας με τη δυναμική ομάδα...
Δημήτρης Ηλίας
Δρ Αθανάσιος Κατσάρκας
Βριησίς Μαύρου Παιδούση
Γιάννης Μπουγάς
Γιώργος Γκιούσμας
Γιώργος Τελλίδης
Μιχάλης Τελλίδης

HELLO!

Hello fellow bloggers...

This is RadioMichael coming to you from Montreal.
Είμαι εδώ για να σας ενημερώσω ,να σας διασκεδάσω και βέβαια να σας ακούσω...
Καλές ακροάσεις και καλές αναγνώσεις!!!

Michael Tellides
mtellides@gmail.com