Εσείς τι λέτε;

 

Εκκλησία και γλώσσα...

Η πρόσφατη συμφωνία μεταξύ ΕΚΜΜ και Μητρόπολης (όταν και εφόσον επικυρωθεί), δημιουργεί - εκ των πραγμάτων - μια δυσβάσταχτη υποχρέωση από την πλευρά της κοινότητας για το αόριστο μέλλον.                                                                                       Ποιά όμως θα είναι τα ουσιαστικά δικαιώματα που εξασφαλίζει η συμφωνία στα μέλη, ως φορολογούμενα "ποίμνια", εάν εξαιρέσουμε την "ευνοϊκή" ρύθμιση των "τελών" προς την θρησκευτική αρχή;

Πιστεύω πως μόνο η νέα διοίκηση έχει τις απαντήσεις...
Ένα βασικό δικαίωμα το οποίο, εδώ και χρόνια, διεκδικούν οι πιστοί της τρίτης κυρίως ηλικίας, είναι η γλώσσα που θα πρέπει να χρησιμοποιούν οι ιερείς στις λειτουργίες και τα μυστήρια.
Εν τω μεταξύ ολοένα και περισσότεροι, ως επί το πλείστον νέοι, συνηγορούν για τη μεγαλύτερη χρήση της αγγλικής γλώσσας στις ελληνορθόδοξες εκκλησίες, ώστε να συμμετέχουν πληρέστερα στις λατρευτικές λειτουργίες μια και δεν έχουν την απαιτούμενη ευχέρεια στην ελληνική γλώσσα.
Σ΄ αυτούς ανήκουν όσοι έχουν ασπασθεί την ορθοδοξία καθώς και οι απόγονοι των ελλήνων που αποφάσισαν να εγκατασταθούν στον Καναδά.
Γεγονός είναι πως οι Ιερείς, της δεύτερης και τρίτης γενιάς, χρησιμοποιούν κατά κόρον την Αγγλική ως εκκλησιαστική γλώσσα.
Το θέμα αυτό έχει δημιουργήσει ποικίλα σχόλια και αντιδράσεις από τις παλιότερες κυρίως γενιές μεταναστών για να μην χάσουν - όπως πιστεύουν - την γλώσσα και την ταυτότητά τους. Είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η ελληνική ήταν η μόνη γλώσσα των εκκλησιών και κοινοτήτων όταν δημιουργήθηκαν και θα πρέπει να μείνουν τα πράγματα όπως είναι.
Αισθάνονται εξ άλλου ότι έφεραν μέρος της πατρικής τους χώρας μαζί τους.
Αυτές οι γενιές θέλουν να διατηρήσουν τη γλώσσα των εκκλησιαστικών λειτουργιών στα ελληνικά για να κρατήσουν τον δεσμό τους με την κουλτούρα τους.
Οι νεότερες γενιές που έχουν γεννηθεί εδώ όμως βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά. Μιλούν κυρίως αγγλικά αλλά εξακολουθούν να θεωρούν τον εαυτό τους έλληνες. Ένα μεγάλο ποσοστό έχουν παντρευτεί μη έλληνες και θέλουν οι σύζυγοι και τα παιδιά τους να είναι ευπρόσδεκτοι στην εκκλησία και τις κοινότητες.
Συνεπώς, εάν δεν χρησιμοποιηθεί περισσότερο η Αγγλική ή Γαλλική γλώσσα στις λειτουργίες και τα μυστήρια, υπάρχει η πιθανότητα να απομακρυνθούν βαθμιαία και τότε ποιοι θα γεμίσουν τις εκκλησίες όταν οι παλαιότεροι φύγουν από τη ζωή;
Οι κοινότητες και οι ενορίες ιδρύθηκαν από έλληνες και θα συνεχίσουν να είναι ελληνικές ακόμη κι αν μιλιέται συχνά η Αγγλική, με την οποία - όπως είναι φυσιολογικό - συνεννοούνται σήμερα οι νέοι που αναλαμβάνουν τα ηνία.
Η εκκλησία υπάρχει για να πηγαίνει ο κόσμος να προσεύχεται, να λατρεύει και να γεμίζει με ειρήνη και ηρεμία. Και η γλώσσα, η κάθε γλώσσα, θεωρώ, σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να αποτελεί αιτία διαίρεσης.                                                   
Εάν η γλώσσα, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, γίνει η αιτία της απομάκρυνσης των πιστών από τις εκκλησίες, η ευθύνη θα είναι όλη δική μας...

 

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης

Εσείς τι λέτε;

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΣ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΜΟΝΤΡΕΑΛ

Μέγιστη απόδοση 490 ίππους...

Συγχαρητήρια στους νεοεκλεγέντες συμβούλους της ΕΚΜΜ και καλή επιτυχία στα νέα τους καθήκοντα. Η "ικανοποιητική" συμμετοχή των υποψηφίων στο κεντρικό επέτρεψε τελικά, έστω και στο παρά πέντε, την διεξαγωγή εκλογών...
Ελάχιστες αντίθετα οι υποψηφιότητες στα περιφερειακά που επιβεβαιώνουν πλέον περίτρανα την αποτυχία της Ένωσης...
Αποκαρδιωτική και απογοητευτική πάντως η συμμετοχή των ψηφοφόρων. Μόλις και μετά βίας 490 μέλη άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα, σε μια περίοδο όπου τα πολλαπλά περίπλοκα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο οργανισμός απαιτούν καθολική συμμετοχή και σοβαρές αποφάσεις.
Πολλές οι προκλήσεις ενώ ο δρόμος μακρύς και βραχύς...
Η σύγχρονη ΕΚΜΜ μετά την "πολυπόθητη"  Ένωση κατέστη (επιφανειακά τουλάχιστον) ένας εύπορος οργανισμός με περιουσιακά στοιχεία που ξεπερνούν τα εκατό εκατομμύρια. Εμφανίζει όμως υπερβολικά ελλείμματα και ένα καθόλου ευκαταφρόνητο χρέος προς το ελληνικό δημόσιο κάμποσων εκατομμυρίων, σοβαρά εμπόδια για αναγκαίες μελλοντικές αναχρηματοδοτήσεις και εκπληρώσεις ανειλημμένων υποχρεώσεων, όπως μισθοδοσία προσωπικού, συντήρηση κτιρίων, "τέλη" προς την θρησκευτική αρχή, κ.α.  
Τα εισοδήματα εξ άλλου είναι ελάχιστα και προέρχονται κυρίως από κρατικές επιδοτήσεις και από τα ταμεία των εκκλησιών που συχνά παρουσιάζουν μείον.
Η κοινότητα - σύμφωνα πάντοτε με εσωτερικές εκτιμήσεις - βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσμενή οικονομική κατάσταση, με αποτέλεσμα τα διοικούντα μέλη να θεωρήσουν ως μοναδική διέξοδο από την κρίση την εσπευσμένη ασύμφορη συμφωνία με την Μητρόπολη. Συμφωνία την οποία  χρεώνεται η νέα διοίκηση με τις οποιεσδήποτε συνέπειες...
Οι προκλήσεις όμως δεν περιορίζονται στον οικονομικό τομέα. Η κοινότητα τα τελευταία χρόνια πάσχει σοβαρά από έλλειψη έμψυχου υλικού, κάτι άλλωστε που διαπιστώσαμε στις πρόσφατες εκλογές. Τα μέλη (για ευνόητους λόγους)  απομακρύνθηκαν σταδιακά ενώ τα εναπομείναντα (κυρίως τρίτης ηλικίας) δεν επαρκούν για την ύπαρξη απαρτίας στις γενικές συνελεύσεις...Οι σχέσεις κοινότητας - κογκρέσου  είναι ολοφάνερα ανταγωνιστικές, γεγονός που επηρεάζει και εμποδίζει κάθε πιθανή κοινή συνεργασία και δράση...
Ένα άλλο φαινόμενο που παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις, προσβάλλοντας ταυτόχρονα βάναυσα την ιδέα του εθελοντισμού, είναι η "χρησιμοποίηση" των πρωτοβάθμιων οργανισμών από εθελοντές προκειμένου να αναδειχτούν και να αναρριχηθούν σε θέσεις οικονομικής και πολιτικής εξουσίας...
Η νέα διοίκηση οφείλει να λάβει σκληρές αποφάσεις, προβαίνοντας σε αναγκαίες περικοπές των εξόδων με την μείωση του προσωπικού, ακόμη και την μείωση επί πλέον Ναών. Είναι εντελώς αδικαιολόγητη η ύπαρξη δύο γειτονικών εκκλησιών στην συρρικνωμένη πλέον περιοχή του Park Extension...
Τα προβληματικά σχολικά κτίρια θα πρέπει πάση θυσία να ρευστοποιηθούν προς όφελος ενός  MEGA-σχολικού συγκροτήματος σε προνομιούχα περιοχή, ενώ η ιδέα ανέγερσης  τρίτου "Παρθενώνα " θα πρέπει να εγκαταλειφτεί πλήρως, ώστε η κοινότητα  να αποφύγει ένα νέο Βατερλό...
Θα πρέπει τέλος ο οργανισμός (παρότι δηλωμένος ορθόδοξος) να πετάξει τον δογματικό μανδύα και να δεχθεί στους κόλπους του όλους τους έλληνες ανεξαρτήτου θρησκεύματος και πολιτικών πεποιθήσεων και με προαιρετική συνδρομή...
Για να επιτευχθούν όμως όλα αυτά, χρειάζεται βούληση, καθαρό όραμα, σκληρές αποφάσεις, μα πάνω από όλα ισχυρή ηγεσία...
Μόνο ο χρόνος θα δείξει. Αν φυσικά προλάβει...  

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης 

Εσείς τι λέτε;

Από πανηγύρια καλά πάμε...

Αφού τα "βρήκαμε" με τον Δεσπότη (ελπίζω να βρούμε και τα χρήματα!), αφού "εκλέξαμε" νέο Συμβούλιο, καιρός να πάμε παρακάτω. Σε άλλα...πανηγύρια.Στις φιέστες των "Νοτιοανατολικών" και  "Βορειοδυτικών" προαστίων και πάσης της ενοριακής και μοναστηριακής επικράτειας...Να περάσουμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα...Τα πανηγύρια λοιπόν, μιας και τόφερε ο λόγος, κάποτε στα χωριά είχαν το πραγματικό τους νόημα.  Ο κόσμος τα περίμενε πως και πως, να ξεκουραστεί, να καλοπεράσει, να διασκεδάσει. Η καθημερινή σκληρή δουλειά, το μεροκάματο, ο αγώνας επιβίωσης, δεν άφηναν κανένα περιθώριο ανάπαυσης. Το πανηγύρι του χωριού ήταν μία όαση μέσα στην ατέλειωτη έρημο του καθημερινού μόχθου και η συμμετοχή του κόσμου ήταν καθολική. Δεν έλειπε κανένας. Ακόμα και άνθρωποι που όλο τον καιρό τους τον περνούσαν δουλεύοντας στην εξοχή, βοσκοί, υλοτόμοι, ξωμάχοι κάθε λογής, τη μέρα του πανηγυριού κατέβαιναν στο χωριό, φόραγαν τα καλά τους και πήγαιναν στην εκκλησιά ν' ανάψουν το κεράκι τους, να κάνουν το σταυρό τους και να λειτουργηθούν. Οι γυναίκες βρίσκανε την ευκαιρία να στολιστούν, να φορέσουν τα γιορτινά τους, να επιδειχτούν και να καμαρώσουν. Οι άντρες που είχαν όλο το βάρος της συντήρησης της οικογένειας, ήταν απόλυτα δικαιολογημένοι και κανένας δεν τους παρεξηγούσε αν έπιναν κανένα ποτήρι παραπάνω κι' έριχναν καμιά βόλτα στη μουσική. Τα παιδιά οργίαζαν στους δρόμους και στην πλατεία του χωριού και ήταν αδύνατον να βρεθεί άνθρωπος να τα συμμαζέψει. Πανηγύριζαν με τον δικό τους αυθόρμητο τρόπο, παίζοντας, καυγαδίζοντας, φιλιώνοντας...Το πανηγύρι άρχιζε από την παραμονή της γιορτής. Οι δρόμοι του χωριού γέμιζαν από μικροπωλητές κάθε λογής που έστηναν τους πάγκους τους και πουλούσαν τις κάθε λογής πραμάτειές τους. Εικόνες αγίων, φυλακτά, οικιακά σκεύη, υφάσματα, στολίδια, αρώματα, παιχνίδια για τα παιδιά και ότι άλλο μπορούσε να βάλει ο νους του ανθρώπου. Το κάθε καφενείο είχε τη μουσική του. Έπρεπε να καπαρώσεις τραπέζι από νωρίς, να πάρεις σειρά για το χορό για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις ...Η κάθε νοικοκυρά έπρεπε να κουβαλήσει ταψιά και δίσκους γεμάτους με ότι καλύτερο είχε φτιάξει. Αξέχαστα, ανεπανάληπτα, τα πανηγύρια εκείνου του καιρού στα χωριά...Το παραδοσιακά πανηγύρια στο Μόντρεαλ, απ ότι θυμάμαι, τα αναβίωσε ο Δημήτρης Γαλάνης σε πάρκα, προαύλια εκκλησιών και σε κοινοτικούς χώρους. Τέλεια οργανωμένα και με απόλυτη επιτυχία. Πανηγύρια που μάζεψαν τη νεολαία και ήταν η αφορμή για... ζευγαρώματα. Με το χρόνο, τα πανηγύρια άλλαξαν χαρακτήρα και πολλά πήραν τη μορφή Φεστιβάλ με σκοπό την οικονομική ενίσχυση των οργανωτών. Όπως και να έχει, το Πανηγύρι ή Φεστιβάλ, μας δίνει την ευκαιρία να συνευρεθούμε, να διασκεδάσουμε, να φάμε ελληνικά, να περάσουμε λίγες ευχάριστες ώρες και - γιατί όχι - να ενισχύσουμε τους οργανισμούς μας. Εν πάση περιπτώσει, από πανηγύρια τουλάχιστον, καλά πάμε. Έστω...

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης
michael.tellides@cfmbradio.com         

Εσείς τι λέτε;

Ελλάδα, η πλουσιότερη χώρα του κόσμου...

Εντείνεται η εκστρατεία για την ενίσχυση του τουριστικού ρεύματος από την Βόρεια Αμερική προς την Ελλάδα με το "πλούσιο" σύνθημα "World's Richest Country". Το μήνυμα της φετινής εκστρατείας είναι εντονότερο. Κι αυτό γιατί ενώ συνολικά οι αφίξεις τουριστών στην Ελλάδα έχουν σπάσει κάθε ρεκόρ (17.919.580 το 2013, έναντι 15,517.622 το 2012 και 16.165.000 την προηγούμενη χρονιά - ρεκόρ το 2007), τα στοιχεία από τις ΗΠΑ και τον Καναδά δεν μπορούν να θεωρηθούν ενθαρρυντικά. Αν και το 2013 σημειώθηκε αύξηση 24,8% σε σύγκριση με το 2012 ο αριθμός είναι σημαντικά μειωμένος σε σύγκριση με το 2007 και το 2008. Είναι φανερό για μας ότι ο αρνητικότερος παράγοντας (πέραν της οικονομικής κρίσης και του αισθήματος ανασφάλειας που δημιουργήθηκε για την Ελλάδα) είναι η έλλειψη ικανοποιητικού αριθμού απευθείας πτήσεων προς την Ελλάδα, μετά την πώληση της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Οι υπάρχουσες direct πτήσεις δεν αρκούν για να εξυπηρετήσουν αποτελεσματικά τους ομογενείς των μεγαλουπόλεων, όπως Τορόντο και  Μόντρεαλ.Προσπάθειες έγιναν διάφορες, ίσως όχι με την σοβαρότητα που επιβάλλουν οι συνθήκες. Όμως η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Όσο δεν αυξάνεται η ζήτηση  δεν υπάρχει η πιθανότητα να ενδιαφερθούν οι αεροπορικές εταιρείες να βάλουν απευθείας πτήσεις και να αυξήσουν τις συνδέσεις τους με την Ελλάδα. Εδώ εισέρχεται ο ρόλος της "οργανωμένης" παροικίας! Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή ο αριθμός των ατόμων που δηλώνουν ελληνική καταγωγή στον Καναδά ήταν μόλις 243,000 με τον πραγματικό αριθμό να ξεπερνά τις 400,000! Σίγουρα ο αριθμός αυτός είναι υπερπολλαπλάσιος των ατόμων από τον Καναδά που σύμφωνα με τα στοιχεία επισκέφθηκαν πέρυσι την Ελλάδα που σημαίνει ότι αν έχουμε τη θέληση, εμείς και μόνο οι Έλληνες του Καναδά αλλά και των ΗΠΑ μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά και να βοηθήσουμε την Ελλάδα να πατήσει ακόμη πιο γερά στα πόδια της, καθώς ο τουρισμός είναι μία από τις ελάχιστες "βιομηχανίες" που της απέμειναν. Η στήλη απευθύνεται σ’ όλους τους Ελληνοκαναδούς να κάνουν τη διαφορά και να    προτιμήσουν φέτος το καλοκαίρι την Ελλάδα.Να δυναμώσουν τους δεσμούς με τον τόπο που γεννήθηκαν αυτοί, οι γονείς και οι παππούδες τους. Να γνωρίσουν τους συγγενείς τους και τους ομοεθνείς τους και να τους μεταφέρουν τις εμπειρίες τους από την δεύτερη πατρίδα τους.
Να δείξουν στα παιδιά τους από πού όλα ξεκίνησαν. Να ζήσουν τις ομορφιές της Ελλάδας, να πάρουν γεύση της ιστορίας και του πολιτισμού της και της ελληνικής φιλοξενίας.Η Ελλάδα, παρά την κρίση, προσφέρει πολλές ευκαιρίες και η αύξηση της ζήτησης θα φέρει σύντομα και τις απευθείας αεροπορικές πτήσεις.Πέρυσι, η Γιάννα Αγγελοπούλου - Δασκαλάκη είχε στείλει το μήνυμα "ετοιμάστε τις βαλίτσες σας και πάμε Ελλάδα". Πολλοί ακολούθησαν τη συμβουλή της. Φέτος ας γίνουμε περισσότεροι. Η Ελλάδα μας χρειάζεται κι οι Έλληνες της Βόρειας Αμερικής μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά.
Φέτος το Καλοκαίρι ας επισκεφτούμε την πλουσιότερη χώρα του κόσμου...

Εσείς τι λέτε;                                                                                                                    Μιχάλης Τελλίδης                                                                                     michael.tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Ελληνικό Εμπορικό Επιμελητήριο Μόντρεαλ

Πορεία χωρίς μπούσουλα...

Κάποτε, όταν οι νέοι αποφοιτούσαν από πανεπιστήμια ή άλλες ανώτατες σχολές, αναζητούσαν, όπως ήταν φυσιολογικό, αμέσως εργασία.Τα τελευταία χρόνια όμως έχει παρατηρηθεί πως οι νέοι στην πλειοψηφία τους δεν επιθυμούν να έχουν αφεντικό στο κεφάλι τους και όλο και περισσότεροι επιδιώκουν να γίνουν αυτοαπασχολούμενοι ιδιώτες. Μια εξαίρετη ιδέα, στην θεωρία τουλάχιστον. Αντί δηλαδή ο Καναδάς να φροντίζει να βρίσκει δουλειές σε αυτούς τους νέους, οι ίδιοι οι νέοι δημιουργούν τις δουλειές είτε ανοίγοντας μία επιχείρηση είτε δουλεύοντας από το σπίτι.Ορισμένοι νέοι έχουν επιτύχει με αυτό τον τρόπο κυρίως στον τομέα της τεχνολογίας. Μέσω αυτής π.χ. άλλος μπορεί να έφτιαξε ένα λογισμικό για υπολογιστές που του απέφερε μερικά εκατομμύρια, άλλος πάλι να ξεκίνησε μία εταιρία που καθαρίζει χιόνια ή ασχολείται με κηπουρικές εργασίες και ούτω καθεξής... Η σκληρή πραγματικότητα πάντως είναι ότι πάρα πολλοί από αυτούς τους νέους που ξεκινούν δικές τους επιχειρήσεις τελικά δεν τα καταφέρνουν και καταλήγουν να έχουν αγοράσει πανάκριβα μηχανήματα για να κάνουν τη δουλειά τους, χωρίς όμως να έχουν αποκτήσει πελάτες για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Μεγάλο ρόλο σ' αυτό έχει παίξει το γεγονός ότι η κοινωνία μας έχει έντονα στραφεί προς την μάθηση και την διανοητική ανάπτυξη των νέων χωρίς να δίνεται έμφαση στην τεχνική δουλειά. Και όταν κάποιος επιδιώκει να γίνει ελεύθερος επαγγελματίας συχνά οι τεχνικές γνώσεις παίζουν πρωταρχικό ρόλο στα τεχνικά κυρίως επαγγέλματα.Συνεπώς, θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο μέσα στα σχολεία να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στις διάφορες τέχνες, οι οποίες μπορεί μεν να μην οδηγούν σε διδακτορικά ή σε μεγάλους τίτλους, οδηγούν όμως στην απασχόληση και στο να μπορεί κανείς να συντηρήσει τον εαυτό του.Εκείνο που έντονα παρατηρείται στο χώρο μας είναι η έλλειψη επαγγελματικού προσανατολισμού και επαγγελματικής αξιολόγησης και καθοδήγησης των νέων μας. Κατά καιρούς έχουν γίνει ορισμένες προσπάθειες, από κοινοτικής κυρίως πλευράς, οι οποίες όμως δεν απέδωσαν. Πριν μερικά χρόνια κάποιοι επώνυμοι συμπάροικοι ίδρυσαν καλοπροαίρετα το Ελληνικό Εμπορικό Επιμελητήριο Μόντρεαλ με σκοπό να ενθαρρύνουν και να προωθήσουν τους νέους στο να αναπτύξουν περαιτέρω τις οποιεσδήποτε επαγγελματικές και επιχειρηματικές τους δραστηριότητες. Με την αλλαγή όμως της φρουράς το Επιμελητήριο ξέφυγε σιγά σιγά από τους αρχικούς του στόχους και κατέληξε σε ένα "Ελίτ κλαμπ" με μόνη σχεδόν "δραστηριότητα" την απονομή DEKA ετήσιων βραβείων. Αξιέπαινη κατά τ' άλλα θα θεωρείτο η πρωτοβουλία της βράβευσης, αφού βέβαια ο οργανισμός θα είχε ταυτόχρονα να επιδείξει κάποιο ουσιαστικό έργο και εφόσον οι επιλογές γινόντουσαν με τα σωστά κριτήρια και με βάση το ήθος και την ουσιαστική προσφορά των τιμώμενων προσώπων. Η φετινή άτοπη και απαράδεκτη απονομή βραβείου εκ μέρους του Ελληνικού Εμπορικού Επιμελητηρίου Μόντρεαλ σε αμφιβόλου ποιότητας και προσφοράς "επικοινωνιακού" μέσου, μειώνει ανεπανόρθωτα  το κύρος και την αξιοπιστία του οργανισμού ενώ ταυτόχρονα υποτιμά την νοημοσύνη τόσο των παρευρισκομένων όσο και των υπολοίπων βραβευθέντων...

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης
michael.tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Ανύπαρκτη στήριξη...

Η είδηση έρχεται από την μακρινή Αυστραλία."Η Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας, καλεί την Αυστραλιανή κυβέρνηση να στηρίξει τους εθνοτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς". Συγκεκριμένα, σε ανακοίνωσή της η ΕΚΜΒ καταδικάζει την πρόταση της Επιτροπής Δημοσιονομικού Ελέγχου προς την κυβέρνηση Άμποτ για κατάργηση της οικονομικής βοήθειας που σήμερα παρέχει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση στους εν λόγω σταθμούς. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η ανακοίνωση του αρχηγού της αντιπολίτευσης προς την ομοσπονδιακή κυβέρνηση προκειμένου αυτή να μην υιοθετήσει την πρόταση της Επιτροπής.Η ΕΚΜΒ εξάλλου τονίζει την προσφορά των ραδιοφωνικών σταθμών στους μη αγγλοσαξονικής καταγωγής μετανάστες αλλά και το γεγονός ότι στα 40 χρόνια από την καθιέρωση του θεσμού των σταθμών καμία κυβέρνηση δεν θεώρησε την χρηματοδότησή τους σπατάλη και πάντα οι κοινοτικοί σταθμοί έχαιραν της στήριξης όλων των πολιτικών δυνάμεων της χώρας Η πρόταση της Επιτροπής έχει εξοργίσει τους πάνω από 4.000 εθελοντές παραγωγούς και εκφωνητές  αλλά και το αρμόδιο όργανό τους, το Εθνικό Συμβούλιο Εθνοτικών και Πολυπολιτισμικών Εκφωνητών, που προειδοποιούν την κυβέρνηση ότι μία τέτοια απόφαση στην κυριολεξία θα σκοτώσει τον χώρο."Η Αυστραλία θα υποφέρει ως έθνος καθώς μία τέτοια απόφαση θα έχει άμεσο αντίκτυπο στην κοινωνική συνοχή που οι κοινοτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί καλλιεργούν, δίνοντας βήμα σε διαφορετικές κοινότητες μειονοτήτων", δήλωσε χαρακτηριστικά η πρόεδρος του Συμβουλίου.Τώρα θα μου πείτε, τι μας ενδιαφέρει εμάς τι συμβαίνει στην Αυστραλία; Δικό τους πρόβλημα... Το πρόβλημα δεν νομίζω ότι είναι μόνο δικό τους ούτε και μπορούμε να μείνουμε αδιάφοροι στην συγκινητική αντίδραση της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτωρίας, όπου ζουν σήμερα τετρακόσιες χιλιάδες έλληνες.Τόσο η ηγεσία της, όσο και εκείνη των άλλων τοπικών πολιτιστικών οργανισμών, με την αντίδραση αυτή αναγνωρίζει πλήρως την αμέριστη προσφορά και επιρροή των ηλεκτρονικών και άλλων μέσων μαζικής ενημέρωσης , χωρίς τα οποία θα ήταν αδύνατη η πρόοδος και η ανάπτυξή τους. Η ενέργεια αυτή τους τιμά ιδιαίτερα.Βέβαια, εδώ στον Καναδά οι κυβερνήσεις δεν παρέχουν καμία απολύτως οικονομική βοήθεια προς τα εθνοτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι πόροι των οποίων προέρχονται αποκλειστικά και μόνο από διαφημίσεις και χορηγίες.Από δικής τους πλευράς, τα ΠΜΜΕ - στην πλειοψηφία τους - δίνουν σχεδόν πάντοτε το παρών και συχνά καθίστανται "εθελοντικά" όργανα εξυπηρετώντας τους σκοπούς και τους στόχους των διαφόρων οργανισμών και ενίοτε (εν αγνοία τους) των...ταγών!Τα media της Αυστραλίας, του Καναδά και του κόσμου περνούν αυτή τη στιγμή μεγάλη κρίση. Παράδειγμα, οι τοπικές εφημερίδες La Presse και Le Soleil που είναι έτοιμες να διακόψουν την έντυπη έκδοσή τους.Συχνά ακούμε πως είμαστε η πιο "οργανωμένη" κοινότητα (με την ευρύτερη έννοια της λέξης) στον κόσμο. Εάν κάτι τέτοιο αληθεύει την ύπαρξή της - κατά κύριο λόγο - την οφείλει στα τοπικά ελληνόφωνα media, την προσφορά των οποίων σπάνια έχει αναγνωρίσει, απαιτώντας επί πλέον να τα χρησιμοποιεί κατά κόρον και... στο τζαμπέ! θα πρέπει κάποτε, κοινότητες, κογκρέσα και οργανισμοί να μάθουν να τα στηρίζουν υλικά και ηθικά, για το δικό τους πρωτίστως συμφέρον και για το γεγονός ότι τα ΜΜΕ αναμφισβήτητα και αποδεδειγμένα θεωρούνται η τέταρτη εξουσία! 

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης     
michael.tellides@cfmbradio.com                                                                                            

Εσείς τι λέτε;

Όλοι μαζί μπορούμε...

Στην ψηφιακή εποχή μπαίνουν πλέον τα σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Σωκράτης και Δημοσθένης, καθώς εκπαιδευτικοί και μαθητές θα έχουν τη δυνατότητα μέσω της αξιοποίησης των νέων τεχνολογιών να προσεγγίσουν τη διδασκαλία των μαθημάτων με ηλεκτρονικά μέσα.Η ΕΚΜΜ βρίσκεται τη στιγμή αυτή στο στάδιο υλοποίησης του "Ψηφιακού Σχολείου" εισάγοντας μία σειρά δράσεων που οργανώνονται με την βοήθεια του ηλεκτρονικού εξοπλισμού με την τοποθέτηση διαδραστικών πινάκων (electronic school boards) και την παροχή κινητών ηλεκτρονικών ταμπλετών (I-pads) σε όλους του μαθητές.Το πρόγραμμα μελλοντικά προβλέπει και την δημιουργία ειδικής ιστοσελίδας που θα περιέχει όλα τα βιβλία για όλες τις τάξεις και τα μαθήματα σε ψηφιακή μορφή (e-books) στα οποία θα έχουν ελεύθερη πρόσβαση μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς, ενώ δάσκαλοι και καθηγητές θα επιμορφώνονται σταδιακά στην εκπαιδευτική αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών. Όλα αυτά - σύμφωνα με την διεύθυνση των σχολείων - συνθέτουν ένα ολοκληρωμένο σύστημα ηλεκτρονικής διοίκησης της εκπαίδευσης και διαχείρισης εκπαιδευτικών δεδομένων, ενώ η χρήση των νέων τεχνολογιών θα εξοικειώσει τους μαθητές με πιθανά εργαλεία μελλοντικής εργασιακής απασχόλησης.Το "Ψηφιακό Σχολείο" θα τεθεί αρχικά σε εφαρμογή στις τελευταίες τάξεις των δημοτικών μας σχολείων.Το στοίχημα για την επόμενη σχολική χρονιά, που αναμένεται να ξεκινήσει η χρήση στην πράξη των νέων τεχνολογιών, δεν είναι μόνο να εφοδιαστούν με υπολογιστές και σύγχρονα συστήματα οι σχολικές μονάδες, αλλά να λειτουργήσουν ως καταλύτης για την αλλαγή του τρόπου διδασκαλίας και μάθησης. Από νέο σχολικό έτος θα ενταχτούν:Η ενίσχυση των υποδομών δικτύου και του ηλεκτρονικού εξοπλισμού των σχολείων για την ολοκλήρωση της ψηφιακής τάξης. Μέσα σε ένα περιβάλλον γρήγορης σύνδεσης με το διαδίκτυο οι αίθουσες διδασκαλίας αναμένεται να είναι πλήρως εξοπλισμένες με διαδραστικά συστήματα εκμάθησης. Το βασικό εργαλείο βέβαια είναι οι διαδραστικοί πίνακες, οι οποίοι συνδεδεμένοι με υπολογιστές, μετατρέπουν τον μαυροπίνακα σε μια μεγάλη οθόνη ηλεκτρονικού υπολογιστή. Με αυτόν τον τρόπο οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές αλληλεπιδρούν με δυναμικό τρόπο με τη χρήση όλων των σύγχρονων εργαλείων των νέων τεχνολογικών και πληροφορικής Ένα πλούσιο, διαδραστικό και αντιστοιχημένο με τα προγράμματα σπουδών ψηφιακό εκπαιδευτικό περιεχόμενο (e-books) για όλες τις τάξεις και τα μαθήματα μαζί με τις ταμπλέτες ώστε να επιτρέπουν σε μαθητές και γονείς να μεταφέρουν την ύλη σε ηλεκτρονική πλέον μορφή.Ωστόσο, για να λειτουργήσει αποτελεσματικά το "Ψηφιακό Σχολείο" απαιτούνται σεβαστά κονδύλια και για τον λόγο αυτό η Ερανική Επιτροπή της ΕΚΜΜ αποφάσισε τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν από τον φετινό έρανο να διατεθούν εξ ολοκλήρου στον τεχνολογικό εξοπλισμό των σχολείων μας.Αυτό το Σαββατοκύριακο δώστε το δυναμικό παρών στον Ραδιομαραθώνιο 2014. Στόχος μας, να συγκεντρώσουμε το ποσό των $150,000. Όλοι μαζί μπορούμε...

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης                                                                            michael.tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Οι απόγονοι ναν καλά...

Διάβασα πρόσφατα ένα πολύ ανησυχητικό άρθρο. Οι Καναδοί είναι όλο και περισσότερο χρεωμένοι. Οπωσδήποτε το πρόβλημα αυτό παρουσιάζεται κυρίως σε καταναλωτικές κοινωνίες όπως η δική μας με το πλαστικό χρήμα και με τις ευκολίες πληρωμής. Όμως ξεχνάμε πολλές φορές ότι οι τράπεζες θα γυρίσουν μια μέρα να μας ζητήσουν τα χρήματα. Έτσι βλέπουμε πως για κάθε δολάριο που οι Καναδοί εισπράττουν από τις εργασίες τους, οφείλουν $1.64. Μεγάλο πρόβλημα ομολογουμένως...Βέβαια, το μεγαλύτερο πρόβλημα δημιουργείται όταν δεν υπάρχει σωστή ενημέρωση κυρίως σε νεαρές ηλικίες για το πως να αντιμετωπιστεί το χρέος και πως να χρησιμοποιηθεί σωστά το πλαστικό χρήμα. Όλο και πιο συχνά βλέπουμε νέα παιδιά τα οποία με τόση πλέον ευκολία αποκτούν αμέσως την πιστωτική κάρτα, ιδίως όταν προέρχονται από οικογένειες που ήταν πιο φειδωλές στα έξοδα τους και που δεν δίδαξαν ποτέ την αξία της αποταμίευσης, με αποτέλεσμα  τα παιδιά τους να μπαίνουν σε χρέος πολύ νωρίς στη ζωή τους και ύστερα να το πληρώνουν για ατελείωτα χρόνια.Πιστεύω πως το πρόβλημα δεν προέρχεται μόνο από την πλευρά των καταναλωτών αλλά και από την πλευρά της ηγεσίας μας.Η ηγεσία μας είναι εκείνη που θα πρέπει σε κάποια στιγμή να φρενάρει τα ξέφρενα αυτά επιτόκια τα οποία επιβάλλουν οι τράπεζες στους καταναλωτές, όπως κάτι τριαντάρια τοις εκατό για παράδειγμα, που προέρχονται από κάρτες μεγάλων πολυκαταστημάτων, όπως για παράδειγμα το Bay. Μάλιστα, τριάντα τοις εκατό επιτόκια. Απίστευτο και όμως αληθινό! Και όταν σε "βάλουν" στο χέρι, είναι αδύνατον με το ελάχιστο μηνιάτικο που πληρώνεις να ξεπληρώσεις ένα χρέος μερικών χιλιάδων δολαρίων ούτε σε 50 χρόνια! Με λίγα λόγια, οι απόγονοί μας θα κληθούν να πληρώσουν το τεράστιο αυτό χρέος.Η ηγεσία μας οφείλει, με οποιοδήποτε κόστος, να κάνει αυτό το βήμα και όχι πάντοτε να χαϊδεύει τους μεγαλοτραπεζίτες. Να κοιτάξει, επί τέλους, τον κοσμάκη ο οποίος υποφέρει γιατί είναι πάρα πολύ εύκολο να του δώσεις σήμερα χρήματα και μετά να έχει πρόβλημα να τα ξεπληρώσει και να χάνει το σπίτι του, την περιουσία του, τα αγαθά του...Είναι κάτι το οποίο οι κυβερνήσεις θα πρέπει να κοιτάξουν πολύ προσεκτικά.Το παράδειγμα ωστόσο που μας δίνουν κάθε άλλο παρά υποδειγματικό μπορεί να θεωρηθεί. Ο Καναδάς τη στιγμή αυτή χρωστάει 1,4 τρισεκατομμύρια δολάρια ενώ το Κεμπέκ 175 δισεκατομμύρια! Πράγμα που σημαίνει πως ο κάθε κάτοικος, βρέφος, νέος και ηλικιωμένος χρωστάει $20,124,33 στον Καναδά και $21,08,00 στο Κεμπέκ. Σύνολον $ 41,832.33 χωρίς εδώ να αναφέρουμε το δημοτικό χρέος...Τι να πούμε, οι απόγονοί μας ναν καλά! 

Μιχάλης Τελλίδης

                                                                                                                         

  

Εσείς τι λέτε;

Η Μητέρα των εμπόρων...    

Γιορτή της Μητέρας. Μέρα εορτασμού της μητρότητας και ευχαριστιών προς τη μητέρα, με αρχαιοελληνική προέλευση…Ήταν Γιορτή της άνοιξης όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της η Ρέα η σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία και θεά της γονιμότητας.Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, συναντάμε τη Γιορτή της Μητέρας ως γιορτή αφιερωμένη στη Θεά Κυβέλη που γινόταν κάθε Μάρτιο. Στη συνέχεια φτάνουμε στην Αγγλία του 15^ου-16^ου αιώνα μ.Χ., όπου γιορταζόταν η “Mothering Sunday”, δηλαδή η "Κυριακή της Μητέρας" την 4^η Κυριακή της Σαρακοστής και ήταν αφιερωμένη στις μητέρες. Εκείνη τη μέρα όλοι οι υπηρέτες έπαιρναν από το αφεντικό τους μία μέρα άδεια για να επισκεφτούν τα σπίτια τους και να περάσουν τη μέρα τους μαζί με τις μητέρες τους.Με τα χρόνια και καθώς ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην Ευρώπη η Γιορτή μεταβλήθηκε προς τιμή της "Μητέρας Εκκλησίας" αλλά με τον καιρό οι δύο έννοιες συγχωνεύτηκαν. Έτσι ο κόσμος τιμούσε ταυτόχρονα την μητέρα και την εκκλησία. Παραδοσιακά δώρα όπως τα λουλούδια, τα φυτά και τα γλυκίσματα προσφέρονταν στη "Μητέρα Εκκλησία".Στις ΗΠΑ, στις αρχές του 20ου αιώνα, η δασκάλα Άννα Τζάρβιτς από την Φιλαδέλφεια, αγωνίστηκε για την καθιέρωση της Γιορτής της Μητέρας, τη 2^η Κυριακή του Μαΐου. Ήθελε να τιμήσει την μητέρα της που αγωνίστηκε για τη συμφιλίωση Νοτίων και Βορείων Αμερικανών μετά τη λήξη του Αμερικανικού Εμφυλίου πολέμου το 1864. Έτσι, ξεκίνησε το 1907 εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή που να τιμά την μητέρα. Οι αγώνες της Άννας Τζάρβιτς δικαιώθηκαν το 1914 όταν το Κογκρέσο όρισε την Επίσημη εθνική Γιορτή της Μητέρας τη γιορτή αυτή. Ωστόσο, τα χρόνια πέρασαν και η Γιορτή ,όπως και πολλές άλλες, έγινε "θύμα" των εμπόρων που σύντομα ανακάλυψαν μια νέα πηγή εσόδων και έτσι τα πρώτα συμβολικά λουλούδια της γιορτής έγιναν γρήγορα ανθοδέσμες και γλάστρες ώστε σύντομα η Γιορτή της Μητέρας να καταστεί η εμπορικότερη για λουλούδια και φυτά. Πλέον στο 1920 η Jarvis από υπέρμαχος της Γιορτής άρχισε έναν έντονο αγώνα για να ακυρώσει την Ημέρα της Μητέρας και παρότρυνε τους πολίτες να μην αγοράζουν λουλούδια και άλλα δώρα τη συγκεκριμένη ημέρα. Η Ana Jarvis πέρασε τις τελευταίες ημέρες της σε ένα σανατόριο βουτηγμένη στα χρέη. Πέθανε στις 24 Νοεμβρίου 1948 χωρίς να μάθει ποτέ πως ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων για την παραμονή της στο ίδρυμα εξοφλήθηκε από μία ομάδα ανθοπωλών...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στις Μητέρες του κόσμου.

Μιχάλης Τελλίδης

michael.tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Σύγχρονη μετανάστευση. Ευλογία ή κατάρα;

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι ο ελληνισμός του Καναδά έχει δραστηριοποιηθεί συστηματικά τα τελευταία χρόνια προκειμένου να βοηθήσει με κάθε τρόπο όσους   καταφθάνουν εδώ σε αναζήτηση καλύτερης τύχης.  Βέβαια επίσημα στοιχεία σε ότι αφορά τον ακριβή αριθμό των ελλήνων που μεταναστεύουν δεν υπάρχουν επί του παρόντος. Εικάζεται ότι τα σχετικά με "χιλιάδες έλληνες που μεταναστεύουν” είναι υπερβολικά. Οι περισσότεροι  έρχονται με φοιτητική ή τουριστική βίζα. Οπωσδήποτε υπάρχει ένας πολύ μεγαλύτερος αριθμός ελλήνων-υπηκόων ξένων κρατών, που κάποτε παλιννόστησαν στην Ελλάδα και τώρα φεύγουν πίσω στις θετές τους πατρίδες. Αυτοί, όμως δεν μπορούν να θεωρηθούν ως “μετανάστες”. Σε κάθε περίπτωση, οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να γνωρίζουν ότι τα πράγματα δεν είναι σήμερα όπως ήταν τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες. Τότε ξεκινούσε ο έλληνας από το χωριό χωρίς να γνωρίζει τη γλώσσα, δίχως να έχει κάποια τέχνη στα χέρια του. Έτσι, γινότανε τα πρώτα χρόνια εργάτης, έπειτα πιατάς, μάγειρας, στη συνέχεια εστιάτορας. Έβγαζε τον επιούσιο και φύλαγε και δυο δεκάρες  για να "γυρίσει" στην πατρίδα, όπως ήταν το όνειρο αρχικά. Σήμερα δεν μπορεί κανείς να έρθει στον Καναδά για να πλύνει πιάτα. Γιατί απλά τα πιάτα τα έχουν αναλάβει πλέον οι Ασιάτες. Και οι έλληνες της δεύτερης και τρίτης γενιάς, στην πλειοψηφία τους, δεν ασχολούνται πλέον με εστιατόρια. Για να μεταναστεύσει κανείς σήμερα στον Καναδά και να έχει σοβαρές ελπίδες να εξασφαλίσει μία αποδοτική εργασία, πρέπει (εκτός των άλλων νομικών, μεταναστευτικών κλπ. προϋποθέσεων) να έχει πολύ καλή γνώση της Αγγλικής και της Γαλλικής, εάν πρόκειται να γίνει δεκτός στο Κεμπέκ. Και οπωσδήποτε να διαθέτει εξειδίκευση. Σ' αυτό το τελευταίο υστερούν οι νέοι έλληνες. Τέλειωσαν ελληνικά Πανεπιστήμια που τους έδωσαν καλές γενικές γνώσεις. Σπάνια, όμως κατέχουν τις γλώσσες και την εξειδίκευση… Σε κάθε περίπτωση, οι νέοι μετανάστες χρειάζονται ένα  χέρι βοήθειας όταν βρεθούν στην ξένη χώρα. Πολύ περισσότερο καθώς πολλοί από αυτούς, “με ελλιπείς και σε κάποιες περιπτώσεις παραπλανητικές πληροφορίες για την χώρα υποδοχής”, χωρίς σαφή γνώση της μεταναστευτικής της πολιτικής και χωρίς να έχουν πλήρη εικόνα της κατάστασης, του συστήματος και της τοπικής καθημερινότητας, (θύματα συχνά "Μεταναστευτικών Γραφείων") μπαίνουν σε ένα λαβύρινθο από τον οποίο δεν γνωρίζουν πως να ξεφύγουν…Αυτό τους στερεί από τη δυνατότητα εξασφάλισης άμεσα κάποιας εργασίας, με αποτέλεσμα πολλοί να καταφεύγουν σε ομογενειακούς οργανισμούς προκειμένου να λάβουν κάποια βοήθεια, δουλειά, φαγητό και τα έξοδα επιστροφής στην Ελλάδα όπως συμβαίνει συνήθως… Γεγονός είναι ότι ομογενειακές οργανώσεις, όπως ο Εργατικός Σύλλογος του Κεμπέκ, αναζητούν τρόπους καλύτερης λύσης του προβλήματος. Ευλογία Θεού ή κατάρα η μετανάστευση; Ένα σοβαρό ερώτημα που θα πρέπει να απασχολήσει όσους σκέπτονται να πάρουν τη μεγάλη απόφαση...

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης                                                                                    

Εσείς τι λέτε;

 

"Σωστή" νέα γενιά...

Είναι πράγματι απογοητευτικό... Λίγες εβδομάδες πριν τις κοινοτικές εκλογές και ακόμη δεν έχουν εμφανιστεί υποψήφιοι να διεκδικήσουν την νέα διοίκηση του οργανισμού. Ήταν βέβαια αναμενόμενο, εάν κρίνουμε από τις γενικές συνελεύσεις που δεν καταφέρνουν να συγκεντρώσουν απαρτία με αποτέλεσμα τις απανωτές αναβολές...Το συγκεκριμένο γεγονός ωστόσο θα πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά. Που βαδίζουμε τελικά; Από τη μια έχουμε μία ιστορική κοινότητα με οργανωμένες υποτίθεται υπηρεσίες και με περιουσία η οποία - σύμφωνα με εκτιμήσεις - ξεπερνά τα εκατό εκατομμύρια και από την άλλη μία "ζωντανή" παροικία ογδόντα τόσων χιλιάδων, όπου μόλις ένας στους 1,600 συμμετέχει στα κοινά! Η στήλη το επεσήμανε επανειλημμένα. Τούτη εδώ η κοινότητα πάσχει από όραμα και προγραμματισμό και πολύ φοβάμαι πως όλα αυτά τα χρόνια χτίζαμε "Παρθενώνες" στην άμμο! Στραβό και το "άνοιγμα" με την αλλαγή της "αμαρτωλής" σκυτάλης... Οι νέοι "Μεσσίες" - που με τόσο ενθουσιασμό "υποδεχτήκαμε" - μοναδικό σκοπό είχαν την "ομαλή" φοίτηση των παιδιών τους στον "Σωκράτη"... Σίγουρα, η ατυχέστερη επιλογή της εκατονταετηρίδας...Τι να θυμηθεί κανείς, τι να ξεχάσει... Επί "ελπιδοφόρας" θητείας χάθηκαν οι σχολικές επιδοτήσεις, επιδεινώθηκαν οι σχέσεις Μητρόπολης- Κοινότητας, εθελοντές κατηγορήθηκαν χωρίς ενοχοποιητικά στοιχεία, (εάν τελικά υπήρξαν ουδέποτε δόθηκαν στην δημοσιότητα)  "δικάστηκαν" και διαγράφηκαν δίχως την έγκριση της Γ.Σ, αξιόλογα μέλη του οργανισμού "εξαφανίστηκαν" ή συρρικνώθηκαν δραματικά, περιουσιακά στοιχεία προνομιακής τοποθεσίας εκποιήθηκαν και το "κερασάκι" στην τούρτα, ρεζιλευτήκαμε στα ξένα μέσα ενημέρωσης για ανύπαρκτα σκάνδαλα που σκοπίμως διοχέτευσαν αντιπολιτευόμενοι "καλοθελητές"...Η εποχή μας χαρακτηρίζεται ως α-κοινοτική. Φαινόμενό της είναι η αποχή των συμπαροίκων από τα κοινοτικά δρώμενα. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να προβληματίσει όλους μας μα περισσότερο τους κοινοτικούς και όσους ελάχιστους ασχολούνται ακόμη  με τον οργανισμό. Η "σωστή" νέα γενιά πιστεύω είναι αυτή που έχει τη δύναμη και τα προσόντα να επέμβει δυναμικά στην εξέλιξη του οργανισμού και να τον οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση, την αδιαφορία και την βέβαιη εξαφάνιση... Ωστόσο, έχει αποστασιοποιηθεί από όλα αυτά καθώς το παρόν κοινοτικό σύστημα λειτουργεί μέσα στο πιο αναχρονιστικό θεσμικό πλαίσιο. Φυσικά, και οι ίδιοι οι νέοι οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι η αδιαφορία και η μη συμμετοχή τους στα κοινοτικά δρώμενα ζημιώνει κατά κύριο λόγο τον οργανισμό και την ομογένεια σαν σύνολο. Θα πρέπει λοιπόν να στοχεύουν στην πολιτική συμμετοχή. Γιατί οι νέοι άνθρωποι, εκτός από τις γνώσεις, έχουν μεγαλύτερη συναίσθηση των κοινωνικών προβλημάτων, καθώς πολλά από αυτά απασχολούν ιδιαίτερα τους ίδιους, όπως η παιδεία, η θρησκεία, η εργασία...  Ακόμη, πολλά θέματα έχουν τη δυνατότητα να τα διαχειριστούν με μεγαλύτερη αντίληψη και ταχύτητα, όπως εκείνα που σχετίζονται με την τεχνολογία. Έφτασε η ώρα η "σωστή" νέα γενιά να πρωτοστατήσει στην επίλυση των πολλαπλών συλλογικών προβλημάτων. Πάντως, μέχρις ότου η γενιά αυτή δείξει το ανάλογο ενδιαφέρον νομίζω πως η ανανεωμένη θητεία της παρούσας διοίκησης θα ήταν μάλλον μία ρεαλιστική - έστω και προσωρινή - λύση. Ωστόσο, είμαι πεπεισμένος  πως η ενεργή και γόνιμη συμμετοχή των "σωστών" νέων στην κοινότητα και τους οργανισμούς θα οδηγήσει στην διαφύλαξη, την πρόοδο και - γιατί όχι - στην ανάπτυξή τους...

 

Εσείς τι λέτε;

                                                                                       

Εσείς τι λέτε;

Πάσχα της αγάπης...

Όπου κι αν βρίσκονται οι Έλληνες, στις πόλεις και τα χωριά, στα βουνά, τους κάμπους και τα νησιά μας, στις χώρες της διασποράς, υποδέχονται με κατάνυξη το Άγιο Πάσχα, αυτή τη μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης και του ελληνισμού.
Πάσχα των Ελλήνων. Πάσχα της αγάπης, της συναδέλφωσης, της χαράς και της προσμονής. Πάσχα του οικουμενικού ελληνισμού. Πάσχα της ανάστασης των ελπίδων για ένα καλύτερο αύριο, για ένα πιο φωτεινό μέλλον του έθνους των Ελλήνων, όπου κι αν αυτό βρίσκεται. Μέσα στα γεωγραφικά όρια της χώρας ή στη διασπορά, όπου ζει και μεγαλουργεί η άλλη Ελλάδα της ομογένειας.
Στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα οι απόδημοι Έλληνες, μαζί με τους υπόλοιπους χριστιανούς, τιμούν ευλαβικά και πανηγυρίζουν για τη μεγαλύτερη και την πλουσιότερη σε λαογραφικές εκδηλώσεις γιορτή της χριστιανοσύνης, η οποία τόσο πολύ έχει δεθεί με τον ελληνισμό. Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι πιο λαμπρές εκδηλώσεις για το Πάσχα, τελούνται με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια στις οργανωμένες παροικίες. Ίσως γιατί εκτός ελληνικών συνόρων η Ανάσταση είναι συνυφασμένη περισσότερο με την έννοια της Ελευθερίας και τη φλόγα της γνώσης.
Η ομογενείς του Καναδά θα κατακλύσουν και πάλι της Εκκλησιές για να ανάψουν τις λαμπάδες με το Φώς της Αναστάσεως ψάλλοντας "Χριστός Ανέστη εκ νεκρών…."
Κι όπως υπενθυμίζει ο Παναγιότατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος, ο ελληνισμός ήταν αυτός, που όχι μόνο δέχθηκε από τους πρώτους τον Σωτήρα, αλλά επίσης έγινε διαπρύσιος κήρυκας και προσέφερε αυτή την σωτηρία ως δώρο και θεμέλιο πολιτισμού, μαζί με τη γραφή και την επιστήμη στην οικουμένη.
Συνταιριάζοντας ακριβώς το νόημα Πάσχα με την έννοια της Ελευθερίας, ο λαός αλλά και οι ποιητές μας, ύμνησαν την λαμπρότητα της γιορτής, δίνοντας σε στίχους πλαστικούς, όλη την ομορφιά μέσα στην οποία συντελείται το θαύμα της Ανάστασης.
Χριστός Ανέστη! Καλό Πάσχα!
Αυτές οι ευχές δεσπόζουν τις ημέρες αυτές στα χείλη μας και φωτίζουν τα πρόσωπα και τις καρδιές μας. Συμπυκνώνουν δε οι ευχές αυτές το μεγαλύτερο γεγονός της Ιστορίας και τις συνέπειες που έχει για τον καθένα μας, το γεγονός αυτό. Η ευχή "Καλό Πάσχα" δείχνει για τον καθένα μας, μία πορεία που πρέπει να πάρουμε, για να νοιώσουμε την ευλογία της Αναστάσεως του Χριστού στην προσωπική μας ζωή. 
Αν θέλουμε να γιορτάσουμε και μείς αληθινά το Πάσχα, δεν πρέπει να περιοριστούμε στο εξωτερικό σκηνικό της γιορτής - τα αυγά, τους χορούς, τα τραγούδια - αλλά χρειάζεται να αφομοιώσουμε με την ψυχή μας το βαθύτερο νόημά της.
Κάθε Πάσχα είναι μία έντονη κλήση του Θεού για ΕΞΟΔΟ, από την ατμόσφαιρα του φόβου και της αποκαρδίωσης, στην περιοχή της ελπίδας...

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Μιχάλης Τελλίδης
 

Εσείς τι λέτε;

Απόσχιση, το ανεκπλήρωτο όνειρο...

Στη "ντουλάπα" και πάλι το δημοψήφισμα για την απόσχιση, εάν κρίνουμε από τα εκλογικά αποτελέσματα. Για να δούμε...
Γεγονός πάντως είναι πως ένα "φάντασμα" πλανάται στον κόσμο, αν κοιτάξουμε το θέμα κάπως σφαιρικά. Το φάντασμα της απόσχισης... Και όλες οι δυνάμεις στις πέντε ηπείρους έχουν ενωθεί  σε μια ιερά συμμαχία για να το εξορκίσουν! Από τον Πάπα ως τον νέο τσάρο Putin, από τον Holland ως την Merkel, από τον Cameron ως τον Napolitano, από τον Harper ως τον Couillard και πάει λέγοντας...  
Είναι όμως πράγματι τόσο ισχυρή και επικίνδυνη αυτή η τάση της απόσχισης των παραδοσιακών κρατών; Μια ματιά στους γεωπολιτικούς χάρτες και επιβεβαιώνεται περίτρανα το μέγεθος του φαινομένου...Τελικά τι είναι αυτό το φαινόμενο; Η απάντηση στο ερώτημα είναι σύνθετη. Ίσως ο καλύτερος ορισμός, ­κατά την μαρξιστική ορολογία, ­είναι: "Απόσχιση, η γεροντική ασθένεια του εθνικισμού". Ένας υψηλός δηλαδή πυρετός των μικρό-εθνικιστικών ιδιαιτεροτήτων.  Από το μέγεθος δηλαδή του κράτους - έθνους περνάμε σε μεγέθη περιφερείας - έθνους ή περιοχής - έθνους ή ακόμη (όπως στην δική μας περίπτωση) επαρχίας - έθνους. Κάπου διάβασα πως η απόσχιση, κατά μία ερμηνεία, είναι η εξτρεμιστική άποψη της ιδεολογικής αρχής της "αυτοδιάθεσης των λαών". Μιας αρχής που έγινε ξανά της μόδας μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την ένωση των δύο Γερμανιών. Γιατί απαγορεύεται στους Ουαλούς, στους Σκωτσέζους, στους Βάσκους, στους Κορσικανούς, στους Τσετσένους, στους Βορειοηπειρώτες, αυτό που πέτυχαν με τις ευλογίες και τη βοήθεια της Δύσης ­ οι Γερμανοί, οι Κροάτες, οι Βόσνιοι και οι Σλοβένιοι; Η ερώτηση εν τω μεταξύ, εμπεριέχει και μια πρώτη ερμηνεία του φαινομένου της απόσχισης: το τέλος του διπολισμού και η κατάρρευση του κομμουνιστικού μπλοκ στην Ευρώπη απελευθέρωσαν φυγόκεντρες δυνάμεις που έχουν ήδη αλλάξει τον παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη. Μια άλλη ερμηνεία είναι μια λέξη πολύ της μόδας: η παγκοσμιοποίηση. Μια περιοχή ή και μια πόλη έχει σήμερα οικονομικά συμφέροντα σε όλες τις ηπείρους πολύ πιο ισχυρά από άλλες περιοχές ή πόλεις του ίδιου κράτους. Έτσι κάθε μία από αυτές προσπαθεί να εφαρμόσει μια δική της εξωτερική οικονομική και εμπορική πολιτική, πολλές φορές σε αντίθεση με εκείνη του κράτους στο οποίο ανήκει. Και αυτό, σε μια εποχή όπου η οικονομία έχει αντικαταστήσει την πολιτική, έχει σαν αποτέλεσμα την κρίση της έννοιας του κράτους - έθνους. Στο Κεμπέκ το "φάντασμα" υποβλήθηκε σε προσωρινή αναισθησία. Παραμένει όμως στη ζωή με μηχανική υποστήριξης και καιροφυλακτεί...Πάλι με χρόνους με καιρούς, κάποια άλλη Marois θα αφυπνίσει το θηρίο, εν ονόματι   της "γλώττας" και της "καθαροαιμίας"...  Κάποιος άλλος "ελιτιστής" θα επιρρίψει όλες τις ευθύνες στους φεντεραλιστές για την "μιζέρια" και "κακοτυχιά" των αιώνιων "victimes", κυνηγώντας και πάλι το ανεκπλήρωτο όνειρο...                                                                                                 

Εσείς τι λέτε;  

 

                                                                                                        

Εσείς τι λέτε;

Όλοι στις κάλπες...

Το δικαίωμα της ψήφου όλων των πολιτών είναι από τις πιο βασικές κολώνες της δημοκρατίας. Γνωρίζοντας ότι η απεμπόληση σημαντικών δικαιωμάτων είναι πάντα εις βάρος του λαού και η απαξίωση τόσων λαϊκών αγώνων για τη θεμελίωση της Δημοκρατίας ώστε να έχουμε σήμερα το "εκλέγειν και το εκλέγεσθαι", η προοπτική της αποχής από κάθε εκλογική διαδικασία με βρίσκει τελείως αντίθετο. Το είπα και το έγραψα επανειλημμένα.Πιστεύω ότι το σημαντικότερο όπλο του πολίτη να αλλάξει την κοινωνία του είναι η κυρίαρχη έκφραση της πολιτικής του βούλησης μέσω της ψήφου. Αν αυτή η κυρίαρχη πολιτική πράξη παραχωρηθεί στα χέρια των λίγων, γεγονός που βιώνουμε σε παγκόσμια κλίμακα τα τελευταία χρόνια, τότε το δικαίωμα της πολιτικής λαϊκής έκφρασης είτε με την μορφή της αποδοχής και επιβράβευσης συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών είτε η απόρριψή τους, τότε η έκφραση της διαμαρτυρίας χάνεται... Και μαζί χάνεται και η προοπτική για καλυτέρευση της καθημερινότητας που ο καθένας μας ζει και βιώνει. Στις επικείμενες επαρχιακές εκλογές  ας δώσουμε όλοι το παρών και ας στηρίξουμε τα κόμματα και τους ανθρώπους που έχουν Αρχές, Αξίες και Ιδανικά και ενδιαφέρονται για το κοινό συμφέρον. Ανθρώπους που η μέχρι τώρα πορεία της ζωής τους τα έχει δείξει αυτά. Ας μην αφεθούμε στην οργή και στην απογοήτευση ισοπεδώνοντας τους πάντες με τη φράση "όλοι ίδιοι είναι". Ας βρούμε και ας επιλέξουμε τους - κατά την αντίληψή μας - καλύτερους. Άλλωστε, στο δημοκρατικό πλαίσιο αυτό ακριβώς είναι υποχρέωση του καθενός μας. Η αποχή από τις εκλογές - σύνηθες φαινόμενο στην παροικία μας - όχι μόνο δεν λύνει τα πολλαπλά καθημερινά προβλήματά μας, αντίθετα τα επιδεινώνει... Απέχοντας από τις εκλογές στηρίζουμε τα συμφέροντα των ολίγων, αφού τα αποτελέσματα των εκλογών βγαίνουν με βάση αυτών που ψήφισαν και όχι των απεχόντων... Συνεπώς, απέχοντας είμαστε όλοι υπεύθυνοι για εκείνους που τελικά θα εκλεγούν. Τι θα γίνει τώρα αν οι απογοητευμένοι ψηφίσουν; Θα επιλέξουν τους αξιολογότερους που θα μπορέσουν να βελτιώσουν την καθημερινότητά τους. Ξενιτευτήκαμε για μια καλύτερη ζωή και διαλέξαμε ως δεύτερη πατρίδα μας τον Καναδά της ειρήνης, της ελευθερίας και της ευημερίας. Για μας και τα παιδιά μας... Οι καιροί είναι δύσκολοι και πονηροί. Ας κρατήσουμε το μυαλό και τα μάτια μας ανοιχτά. Οι μεθαυριανές εκλογές στο Κεμπέκ είναι εξαιρετικά κρίσιμες. Έχουμε καθήκον και υποχρέωση να κατεβούμε όλοι να ψηφίσουμε. Η μη συμμετοχή σίγουρα δεν είναι η λύση για να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο.
Ας γίνουμε ενεργοί πολίτες που αποφασίζουν για το Μέλλον και τη Ζωή τους. Στις 7 Απριλίου 2014 όλοι στις κάλπες...

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλιδης                                                                                                      

Εσείς τι λέτε;

Κεμπέκ: "Κράτος" εν κράτει;

Λίγες μόλις ημέρες πριν τις εκλογές και κύριο θέμα των κομματικών αντιπαραθέσεων εξακολουθεί να παραμένει το δημοψήφισμα για την απόσχιση ή όχι του Κεμπέκ από τον υπόλοιπο Καναδά...  Και παρότι η κ. Pauline Marois μας λέει "άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε" ο "σκοπός" του Parti Quebecois είναι πλέον ξεκάθαρος. Βέβαια οι "καθαρόαιμοι" δεν το βάζουν κάτω ακόμη και μετά τα "χαμένα" δημοψηφίσματα, το 1980 και το 1995 με τη σημαντική διαφορά 60% έναντι 40%. Δεν είμαι σίγουρος εάν ο επιμένων πάντοτε νικά. Γεγονός πάντως είναι πως μία νίκη των αυτονομιστών θα μπορούσε να οδηγήσει σε σοβαρή οικονομική αναταραχή για τον Καναδά και ίσως την μεγαλύτερη πολιτική κρίση στην ολιγόχρονη ιστορία του, αφού θα έχανε το 1/4 των κατοίκων και το 1/6 των εδαφών. Θα ήταν μία διάσπαση χωρίς προηγούμενο μεταξύ των δυτικών δημοκρατιών. Στην αντίθετη περίπτωση, οι ηττημένοι εθνικιστές θα αναζητήσουν προφανώς αποδιοπομπαίους τράγους και οπωσδήποτε θα καταρτίσουν μελλοντικά μια νέα εκστρατεία για να πετύχουν ένα ανεξάρτητο κυρίαρχο γαλλόφωνο κράτος, οπότε η ιστορία συνεχίζεται και πάει λέγοντας... Ας δούμε όμως ορισμένα από τα πιθανά σενάρια μετά από μια νίκη των αυτονομιστών. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα μπορούσε να προκηρύξει ένα πανεθνικό δημοψήφισμα καλώντας τους Καναδούς να απαντήσουν αν θα πρέπει να προχωρήσει σε διαπραγμάτευση της απόσχισης του Κεμπέκ. Θα μπορούσε επίσης να ζητήσει ένα δεύτερο δημοψήφισμα στο Κεμπέκ με πιο άμεσο ερώτημα για την απόσχιση. Το Κεμπέκ από την πλευρά του θα μπορούσε να καταγγείλει τον Καναδά ότι δεν διαπραγματεύεται καλόπιστα για μια σχέση συνεργασίας και να προχωρήσει μονομερώς σε ανεξαρτησία. Είναι δύσκολο να προβλεφθεί ποιά θα είναι σε αυτή την περίπτωση η αντίδραση του Καναδά και της διεθνούς κοινότητας. Πάντως το σύνταγμα του Καναδά δεν προβλέπει το δικαίωμα σε μια επαρχία να αποσχισθεί μονομερώς. Έτσι η κυβέρνηση θα μπορούσε να ζητήσει από το ανώτατο δικαστήριο να εξετάσει τη νομιμότητα της απόσχισης που θα ήταν νόμιμη μόνο αν το ενέκριναν το κοινοβούλιο και όλες οι δέκα επαρχίες... Εδώ αξίζει να αναφέρουμε ότι οι αυτονομιστικές τάσεις δεν είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται μόνο στο Κεμπέκ. Το ζει έντονα η Ισπανία με τους Βάσκους και Καταλανούς, η Σκωτία με το Σκοτσέζικο Εθνικό κόμμα, κρατίδια των Βαλκανίων και της ανατολικής Ευρώπης, η βόρεια Ιταλία μέχρι ένα σημείο, κ.α. Γενικά οι τάσεις απόσχισης περιοχών από κράτη του διεθνούς συστήματος στην κυριολεξία έχουν αποδείξει την επιφανειακή αντιμετώπιση των μεταψυχροπολεμικών εξελίξεων. Βέβαια η περίπτωση του Κεμπέκ είναι ιδιάζουσα και έχει να κάνει με παλιές ιστορίες και ανεκπλήρωτα "απωθημένα" ανάμεσα στους Γάλλους και τους Άγγλους τα οποία καλούμαστε να πληρώσουμε όλοι εμείς οι ανυποψίαστοι μετανάστες που διαλέξαμε να κάνουμε τον Καναδά δεύτερή πατρίδα μας...

Εσείς τι λέτε;  
Μιχάλης Τελλίδης 

 

Εσείς τι λέτε;

Ιστορική άγνοια... 

Εντελώς απαράδεκτο να μην γνωρίζει ο καθένας την ιστορία του. Όλοι θα πρέπει να έχουν γνώση για τους προγόνους και την καταγωγή τους, να αισθάνονται περήφανοι για το τυχόν καλό και φημισμένο παρελθόν της οικογενείας τους.  Κάθε έθνος άλλωστε επιβάλλεται να γνωρίζει την πραγματική ιστορία του. Όχι αυτή που συγγράφεται από σκοπιμότητες ή επιχειρεί να αλλάξει τα γεγονότα στοχεύοντας σε ιδιαίτερα συμφέροντα, όπως μεθοδικά γίνεται τα τελευταία χρόνια. Είναι αλήθεια αυτό που μας παρουσιάζουν οι σύγχρονοι παραχαράκτες της ιστορίας; Εμείς θα πρέπει να κάνουμε την διασταύρωση των πηγών ώστε να επαληθεύσουμε ή απορρίψουμε τα "σερβιρισμένα"
γεγονότα... Δυστυχώς, οι νεοέλληνες  στην πλειοψηφία τους δεν γνωρίζουν ιστορία και δεν είναι τυχαία η αρνητική αυτή κατάσταση. Το Υπουργείο Παιδείας δεν δείχνει το απαραίτητο ενδιαφέρον για τις ιστορικές και φιλοσοφικές σπουδές με αποτέλεσμα η διαστρέβλωση της Ιστορίας να διδάσκεται και να αποτυπώνεται με τον πιο προκλητικό τρόπο στα σχολικά  βιβλία και το ειρωνικότερο από έλληνες "ιστορικούς!" Το θέμα είναι σοβαρό. Όταν δεν γνωρίζουμε την Ιστορία μας δεν έχουμε την πείρα του παρελθόντος ούτε και την ικανότητα να προβλέψουμε το μέλλον. Έχει σοφά διατυπωθεί η ρήση: "Λαός που δεν γνωρίζει το παρελθόν του δεν μπορεί να οικοδομήσει το μέλλον του". Πώς όμως θα φτάσουμε στην αλήθεια όταν το κράτος αντί να διευκολύνει αντίθετα προβάλλει συνέχεια εμπόδια στην διδασκαλία των Ιστορικών Επιστημών; Δυστυχώς τώρα, λίγο πριν το χείλος της καταστροφής, η Ελλάδα μας μετράει την πνευματική της ανεπάρκεια. Αυτή είναι η πραγματικότητα. ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ οι νεοέλληνες την Ιστορία τους. Είναι ανιστόρητοι σε τραγικό βαθμό.... Ο κλάδος της Ιστορίας που έπρεπε να ήταν στην κορυφή των προγραμμάτων των σχολείων, απλά με την ευθύνη του ελληνικού κράτους και την αδιαφορία του αρμόδιου Υπουργείου στερεί από την νεολαία το μεγαλείο της φυλής και το ένδοξο παραδειγματικό παρελθόν. Το αποτέλεσμα το ζούμε έντονα σήμερα...Η παροικία μας, ευτυχώς, μέχρι στιγμής αντιστέκεται και επιμένει... Ελπίζουμε η έλευση των διορισμένων εκπαιδευτικών από την Ελλάδα να αποβεί θετική για την ακαδημαϊκή μόρφωση των μαθητών των σχολείων μας. Ελπίζουμε ακόμη να μην "εισαχθεί" το μικρόβιο της συνδικαλιστικής νοοτροπίας και του ζαμανφουτισμού που - δυστυχώς - χαρακτηρίζει ικανή μερίδα νεοελλήνων "λειτουργών" των γραμμάτων. Είμαι πάντως της γνώμης πως το  Υπουργείο Παιδείας εφόσον προσφέρεται να βοηθήσει τα σχολεία μας, θα μπορούσε κάλλιστα να μας διαθέσει τα ανάλογα κονδύλια ώστε να προσλάβουμε "δικούς" μας εκπαιδευτικούς που συνεννοούνται απόλυτα και γνωρίζουν καλύτερα την νοοτροπία των παιδιών μας, όπως ήδη συμβαίνει σε άλλες   παροικίες. Η ομογένεια, δόξα των Θεώ, δεν στερείται προσοντούχων εκπαιδευτικών...                      
Ζήτω η 25η Μαρτίου 1821!                                                                                                 

Εσείς τι λέτε;

Ο μύθος της αδιαφορίας...

Με αφορμή τη νέα "εξ αναβολής" Γ.Σ. της ΕΚΜΜ θέλω να μοιραστώ μαζί σας έναν προβληματισμό μου. Λένε, λέμε ότι είμαστε αδιάφοροι για τα κοινά και τα πεπραγμένα στην παροικία μας.  Ότι πέρα από τη μύτη μας δεν θέλουμε να ασχολούμεθα με τίποτε και με κανέναν. Έρχεται η πραγματικότητα όμως και πατάει πόδι και μας δείχνει τη μεγάλη συμμετοχή - κυρίως των νέων - σε άλλες εκτός παροικίας δραστηριότητες και εκδηλώσεις. Και είναι αυτή η "πελατεία" που χρειάζονται οι οργανισμοί μας για να συνεχίσουν να υφίστανται. Γιατί να το κάνουμε αυτό αν πραγματικά είμαστε αδιάφοροι, όπως μας θεωρούν... Μήπως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως θέλουν να τα παρουσιάσουν ορισμένοι    ενταγμένοι στο παροικιακό "σύστημα" και είναι το αντίθετο; Μήπως πραγματικά νοιαζόμαστε και αγωνιούμε για την πορεία των κοινοτήτων, των σχολείων, των συλλόγων μας και ότι άλλο την αφορά; Μήπως κάτι άλλο φταίει που μας απομακρύνει από τα συλλογικά; Για να δικαιολογήσουν τις "άδειες" καρέκλες απλά και έξυπνα "σπέρνουν" ορισμένοι ότι ο Έλληνας είναι αδιάφορος για αυτό και για εκείνο... Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω ριζικά. Ποιο πολιτικοποιημένο ον από τον Έλληνα δεν νομίζω ότι υπάρχει. Ασχολείται με όλα, έχει άποψη για όλα και καλά κάνει. Αν απέχουμε από τη διαδικασία των εκλογών δεν είναι γιατί απαξιούμε να ασκήσουμε το εκλογικό μας καθήκον.  Είναι γιατί πιστεύουμε ότι κανείς δεν θα μας βγάλει από το αδιέξοδο που έχουμε οδηγηθεί... Είναι γιατί οι "μεγάλοι" οργανισμοί μας δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις των καιρών... Είναι γιατί το σύνθημα "Δώστε και Σώστε", με τις ξεπερασμένες μορφές προσέγγισης και εράνων, έπαψε πλέον να "πουλά"... Είναι γιατί η ΕΚΜΜ λειτουργεί εντελώς αναχρονιστικά και μέσα σε ασφυκτικά στενά δογματικά πλαίσια, εκφράζοντας μία δραματικά περιορισμένη μερίδα μελών...Είναι γιατί η "μεγαλώνυμη" πεισματικά επιμένει να θεωρείται εκκλησιαστικό ίδρυμα που εξυπηρετεί πρωταρχικά τις "πνευματικές" ανάγκες, σε βάρος των άλλων υπηρεσιών της,  κυρίως των σχολείων... Είναι γιατί επικρατεί ένας αρρωστημένος ανταγωνισμός μεταξύ κοινότητας και κογκρέσου, η ηγεσία του οποίου αντί να τηρεί τους σκοπούς για τους οποίους ιδρύθηκε και να προστατεύει τα συμφέροντά μας, "εκλέχτηκε" για να πάρει πίσω το αίμα της! "Ηγέτες" τούτης της παροικίας. Έχετε αποτύχει ως ασχολούμενοι με τα κοινά - εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων -, που αντί να σας "μαυρίσουμε", σας αφήνουμε με την αποχή μας να μας πουλάτε "σχέδια" και "στόχους!"Που ήσασταν κύριοι κόγκρεσμεν στις ακροάσεις που θα κρίνουν το μέλλον μας σε τούτον εδώ τον τόπο; στις σχολικές περικοπές που κινδυνεύουν να εξαφανίσουν τα σχολειά μας; στις προκλητικές "τοποθετήσεις" των κομμάτων που υποστηρίζετε, επάνω στα εθνικά μας θέματα;Επανέρχομαι στην "αδιαφορία" μας την οποία θεωρώ ότι είναι μια αμυντική στάση. Κύριοι της "εξουσίας", δώστε μας κάτι αξιόλογο για να υιοθετήσουμε και θα δείτε που θα πάει ο ζαμανφουτισμός μας. Εμείς είμαστε σε επιφυλακή, εσείς είστε βαθειά νυχτωμένοι... Αλλάξτε επί τέλους "τροπάριο" και να είστε βέβαιοι τότε, όλοι εμείς οι "αδιάφοροι" θα ενδιαφερθούμε. Διαφορετικά κλείστε επί τέλους τα μαγαζιά και πηγαίνετε στη δουλειά σας!

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης