"Λαός που δεν γνωρίζει την ιστορία του χάνεται..."

Άλλη μία επέτειος του ΟΧΙ. Μνημονεύουμε και πάλι τους πεσόντες του 40, ακούμε και διαβάζουμε μακροσκελείς αναφορές και τετριμμένες ομιλίες... Φέτος γιορτάζουμε τα 81 χρόνια της ένδοξης σελίδας του ηρωικού Έπους. Αλήθεια, πόσοι άραγε γνωρίζουν την Ιστορία μας; Πολλοί συμφωνούν πως οι περισσότεροι σήμερα δεν γνωρίζουν το άμεσο παρελθόν του τόπου μας. Για τους δύο παγκοσμίους πολέμους, την κατοχή, την αντίσταση, τους ήρωες... Και όχι μόνο δεν γνωρίζουν - αλλά το δραματικότερο - αδιαφορούν να μάθουν. Κυρίως οι νέοι που τα περασμένα τους φαίνονται μακρινά, ξεπερασμένα, άσχετα και άχρηστα για τη ζωή και το μέλλον τους. Υπάρχει ένα φιλοσοφικό ρητό που λέει: «Λαός που δεν γνωρίζει την ιστορία του χάνεται...». Βλέπουμε πως σε άλλες χώρες δημιουργούν ή δανείζονται ήρωες, μόνο και μόνο για να έχουν κάτι να επιδείξουν στο πέρασμα της ιστορίας τους. Ο Μέγας Αλέξανδρος, για παράδειγμα, «φιγουράρει» ως πρόγονος των Σκοπιανών! Αλλού πάλι πειρατές, ληστές και βάρβαροι επιστρατεύονται για να αναδείξουν την «ανδρεία» των λαών που υπηρετούν... Η Ελλάδα, που γεννάει αληθινούς ήρωες, τους ξεχνάει ή δεν τους γνωρίζει καν και στο πέρασμα των χρόνων γίνονται αφανείς! Ιστορική λήθη ή εθνική αυτοκτονία; Μάλλον και τα δύο. Ποιός όμως ευθύνεται για την άγνοια και την αδιαφορία του νεοέλληνα ;Λίγο πολύ όλοι και όλα. Η παγκοσμιοποίηση, που οδηγεί τους λαούς της Γής με γρήγορους ρυθμούς σε μια ολοκληρωτική «ομογενοποίηση» με σημείο αναφοράς τον κόσμο και όχι την τοπική ή εθνική κοινωνία... Η Ενωμένη Γηραιά Ήπειρος που πασχίζει να «σβήσει» ιστορικές αλήθειες και να δικαιώσει εγκλήματα προνομιούχων μελών της... Οι «ελπιδοφόροι» ηγέτες κάθε παράταξης που πουλούν στους εναπομείναντες ονειροπόλους ανύπαρκτες ιδεολογίες, με την υπόσχεση ενός καλύτερου αύριο... Οι «διανοούμενοι», οι οποίοι οδηγούμενοι από ξενοκίνητα συμφέροντα και υπό την ανοχή του ανυποψίαστου ταλαίπωρου λαού, διαστρεβλώνουν και παραχαράσσουν την ιστορία μας... Απόλυτα τεκμηριωμένες διαπιστώσεις. Υπό τέτοιες συνθήκες άραγε θα χτίσουν το μέλλον τους οι νέες γενιές; Τι μέλλον μπορεί να έχουν σε μία κοινωνία δίχως αξίες και ιδανικά, μέσα σε έναν κόσμο ασώματο, ακρωτηριασμένο από συνεχείς πολέμους, σφαγές, γενοκτονίες, εγκληματικούς φανατισμούς και υπό το φόβο της τρομοκρατίας; Έναν κόσμο όπου για χάρη του πρόσκαιρου κέρδους αφανίζει ανελέητα το επίγειο, ενάλιο και εναέριο περιβάλλον; Έναν κόσμο στον οποίο το σύστημα ανέτρεψε και τις βασικές ακόμα ισορροπίες της φύσης; Η ανωμαλία κατέστη φυσιολογική ανθρώπινη λειτουργία και μάλιστα με νομική υπόσταση... Ο ρόλος της γυναίκας, εν ονόματι του καταναλωτισμού, διαφοροποιήθηκε τόσο στην κοινωνία όσο και στην οικογένεια με όλες τις γνωστές επιπτώσεις... Τα παιδιά έγιναν έρμαια της βίας και του φτηνού εργατικού δυναμικού... Η τρίτη ηλικία εγκαταλείφτηκε και λησμονήθηκε σε αφιλόξενους οίκους ευγηρίας... Το θέμα όμως είναι σοβαρό γι' αυτό και θα επανέλθουμε... Ζήτω η Ένδοξη Ελληνική Ιστορία! Ζήτω οι Αθάνατοι Ήρωες! Ζήτω το Ελληνικό Έπος του 1940!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ, η αρχαιότερη γλώσσα του κόσμου...

Με την ευκαιρία της επίσκεψης της Διευθύντριας Εκπαίδευσης Ελληνικής Αγωγής κ. Ευγενίας Μανωλίδου στο Μόντρεαλ, σκέφτηκα να γράψω λίγα λόγια για τη διαχρονική σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας, σύμφωνα με πληροφορίες που συνέλεξα από αξιόπιστες και έγκυρες πηγές. Η ελληνική γλώσσα που περιέχει 5.000.000 λέξεις, γράφεται με το ελληνικό αλφάβητο, ανήκει στην ινδοευρωπαϊκή οικογένεια και έχει τη μακροβιότερη καταγεγραμμένη ιστορία από οποιαδήποτε άλλη ζωντανή γλώσσα με τουλάχιστον 3.400 χρόνια γραπτής ιστορίας. Στο ελληνικό αλφάβητο βασίζεται το λατινικό, το κυριλλικό, το αρμενικό, το κοπτικό, το γοτθικό και πολλά άλλα αλφάβητα. Ξεκινώντας με τα Ομηρικά έπη, η αρχαία ελληνική λογοτεχνία περιλαμβάνει πολλά σημαντικά έργα της Ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Είναι η γλώσσα με την οποία συντέθηκαν πολλά από τα θεμελιώδη επιστημονικά και φιλοσοφικά κείμενα. Η Καινή Διαθήκη γράφτηκε στα ελληνικά και έπειτα μεταφράστηκε σε άλλες γλώσσες. Στην αρχαιότητα, η ελληνική υπήρξε η πιο διαδεδομένη γλώσσα στη Μεσόγειο και στη Νότια Ευρώπη, κυρίως εξαιτίας του πλήθους των αποικιών που είχαν ιδρυθεί από τους Έλληνες στις ακτές της Μεσογείου, ενώ έφτασε να είναι η γλώσσα του εμπορίου ακόμα και μέχρι και τα τέλη της Αλεξανδρινής περιόδου. Κατόπιν έγινε η επίσημη γλώσσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και εξελίχθηκε στα Μεσαιωνικά Ελληνικά. Η ελληνική γλώσσα κατέχει υψηλή ιστορική θέση στην πορεία του Δυτικού κόσμου. Στη σύγχρονη μορφή της, τα ελληνικά είναι η επίσημη γλώσσα της Ελλάδας και της Κύπρου και μια από τις 24 επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την ομιλούν, ως μητρική γλώσσα, τουλάχιστον 13,5 εκατομμύρια άνθρωποι στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Επίσης, εκατομμύρια άτομα γνωρίζουν ελληνικά, είτε την αρχαία μορφή της ή τα νέα ελληνικά. Η ελληνική ομιλείται από μεγάλες κοινότητες απόδημων Ελλήνων στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Αυστραλία, την Νότια Αφρική, τη Χιλή, την Βραζιλία, την Αργεντινή, τη Ρωσία, την Ουκρανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ιστορικά υπήρχαν σημαντικές ελληνόφωνες κοινότητες στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Νότια Ιταλία, την Τουρκία, την Κύπρο, τη Συρία, τον Λίβανο, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τη Λιβύη, στη περιοχή της Μαύρης Θάλασσας και σε μια μικρότερη έκταση στη δυτική Μεσόγειο εντός και γύρω από τις τότε αποικίες. Στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού χάρτη των περιφερειακών ή μειονοτικών γλωσσών, η ελληνική προστατεύεται και προωθείται επίσημα ως περιφερειακή και μειονοτική γλώσσα στην Αρμενία, την Ουγγαρία, την Ρουμανία και την Ουκρανία. Χιλιάδες είναι οι λέξεις που χρησιμοποιούνται σε όλο το φάσμα των επιστημών - και όχι μόνο - και έχουν ελληνική ρίζα. Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε από τον εκδότη Αριστείδη Κωνσταντινίδη, μόνο η Αγγλική γλώσσα περιέχει περισσότερες από 150.000 ελληνικές λέξεις. Η ελληνική ομιλείται από την 3η χιλιετία π.Χ. Το αρχαιότερο γραπτό κείμενο στα ελληνικά είναι η Γραμμική Β, η οποία χρονολογείται από το 1450 π.Χ., κάνοντας τα ελληνικά την αρχαιότερη ζωντανή γλώσσα του κόσμου...

Ευχαρίστηση ή καταναγκασμός;

Η μόδα θέλει, οι σύγχρονοι γονείς να γράφουν τα παιδιά τους σε αμέτρητες εξωσχολικές δραστηριότητες. Αυτό βέβαια συμβαίνει σε χώρες όπως ο Καναδάς όπου υπάρχει σχετική ευημερία και τα απαιτούμενα χρήματα για τα δαπανηρά μαθήματα μπαλέτου, μουσικής, χόκεϊ, καράτε κ.λπ. Πάραυτα, έχει διαπιστωθεί ότι οι πολλές και διαφορετικές δραστηριότητες συχνά κάνουν τα παιδιά να μη μπορούν να ασχοληθούν σοβαρά με μία απ’ αυτές τις ενασχολήσεις με αποτέλεσμα να μη τους αρέσει τελικά καμία. Βέβαια, η εύκολη λύση του γονέα, ύστερα από μερικά μαθήματα και αφού το παιδί ζοριστεί κάπως, είναι να του διακόψει την κάθε δραστηριότητα επειδή δεν του αρέσει και δεν θέλει να το πιέζει. Το πρόβλημα όμως που δημιουργείται από τέτοιου είδους αντιμετώπιση είναι ότι το παιδί ποτέ δεν μαθαίνει να δουλεύει και να κοπιάζει ώστε να ωφεληθεί από τις αθλητικές, καλλιτεχνικές ή άλλες εμπειρίες που αποκτά. Όμως, με οτιδήποτε και να ασχοληθεί, με εξαίρεση του να καθίσει σ’ ένα δωμάτιο και να παίζει βιντεοπαιχνίδια, χρειάζεται προσπάθεια, κόπος και αποφασιστικότητα. Και εδώ είναι το μεγάλο σφάλμα, το ότι πολλοί γονείς δίνουν στο παιδί να καταλάβει ότι όταν κάτι αρχίζει και δυσκολεύει, η εύκολη λύση είναι να τα παρατάει. Οπωσδήποτε όλα τα παιδιά δεν είναι ίδια. Άλλα είναι δραστήρια από τη φύση τους και άλλα όχι. Άλλα προτιμούν να παίζουν την περισσότερη ώρα μόνα τους και άλλα επιδιώκουν τα ομαδικά παιχνίδια. Άλλα έχουν μία έκδηλη καλλιτεχνική κλίση και άλλα είναι «γεννημένοι» αθλητές. Άλλα πάλι, δεν έχουν ακόμα ανακαλύψει τι τους αρέσει πραγματικά. Η άλλη άποψη είναι, γιατί σώνει και καλά πρέπει όλα τα παιδιά να μπουν σε μία ομάδα (αθλητική, μουσική, χορευτική) αν δεν το ζητήσουν από μόνα τους; Ποιος ο λόγος να βιαστούν οι γονείς να γράψουν το παιδί τους κάπου που στην ουσία δεν το εκφράζει; Οι εξωσχολικές δραστηριότητες σίγουρα έχουν πολλά να προσφέρουν στα παιδιά. Κοινωνικοποίηση, ομαδικότητα, νέες φιλίες και φυσικά εκτόνωση και έκφραση. Για όλα όμως υπάρχει η κατάλληλη στιγμή. Συχνά ζορίζουμε τα παιδί μας να διαπρέψει κάπου επειδή εμείς δεν είχαμε αυτή την ευκαιρία ή ακόμη επειδή μικροί θέλαμε να μοιάσουμε τα ινδάλματά μας, τον Pelé, την Κάλας, τη Φοντέιν, τον Presley,τον Gretzky κ.α. Πιστεύω ότι καλό θα ήταν οι γονείς προτού βιαστούν ν’ αποφασίσουν για το είδος των δραστηριοτήτων των παιδιών τους, να συμβουλευτούν πρωτίστως τους σχολικούς αρμόδιους επαγγελματικού και ψυχαγωγικού προσανατολισμού για ένα σωστό ξεκίνημα. Στην παροικία μας ευτυχώς, έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα από μία ευρεία γκάμα εξωσχολικών δραστηριοτήτων. Αθλητικές ομάδες, χορευτικά ομίλων, προσκοπισμό και μαθήματα μουσικής και φωνητικής υψηλής ποιότητας, από τους καταξιωμένους καλλιτέχνες της Chroma Musika, Δημήτρη Ηλία και Μαρία Διαμαντή. Με την ευκαιρία αυτή, η στήλη εύχεται καλή επιτυχία στην προσπάθεια όλων των παιδιών που συμμετέχουν στις διάφορες δραστηριότητες. Καλή δύναμη και καλή συνέχεια…

"'Επεσε" το facebook, ο πλανήτης "πάγωσε"...

6 ώρες οδύνη, θλίψη και απελπισία έζησαν δευτεριάτικα τα 4.8 δισεκατομμύρια χρήστες των κοινωνικών δικτύων Facebook, Instagram και WhatsApp, από την απροσδόκητη σιωπή… Για τα υπόλοιπα 3 δισεκατομμύρια των μη χρηστών, εν τω μεταξύ, κάτι έτρεξε στα γύφτικα… Η ζωή συνέχισε να κυλάει με τους κανονικούς ρυθμούς, η Γη περιστράφηκε κανονικά γύρω από τον άξονά της, ο ήλιος έδυσε και ανέτειλε και η ρουτίνα της ημέρας συνεχίστηκε… Αλήθεια, μήπως δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε χωρίς τα δίκτυα της κυριολεκτικής αποβλάκωσης και παραπληροφόρησης; Μήπως χωρίς αυτά η ζωή μας θα ήταν χειρότερη; Θεωρώ ότι εκτός από τους άμεσα ενδιαφερόμενους, που υποτίθεται ότι βγάζουν χρήματα από αυτή την ιστορία, για εμάς τους παλιομοδίτικους το μπλάκ άουτ ήταν μάλλον ένα ευχάριστο διάλλειμα στη ζωή μας. Ξαναχρησιμοποιήσαμε το τηλέφωνο με τον κλασικό τρόπο, ανοίξαμε την τηλεόραση και το ραδιόφωνο να ενημερωθούμε σωστά και υπεύθυνα από επαγγελματίες δημοσιογράφους, πήραμε στα χέρια μας τα εγκαταλειμμένα βιβλία, διαβάσαμε με ιδιαίτερη προσοχή τα «Ελληνοκαναδικά Νέα» να μάθουμε τι συμβαίνει στη παροικία, να δούμε τις δραστηριότητες των οργανισμών μας και τις διαφημιζόμενες επιχειρήσεις με τα αξιόλογα προϊόντα και υπηρεσίες που μας προσφέρουν. Κακά τα ψέματα, τα κοινωνικά δίκτυα δεν είναι ούτε κοινωνικά, ούτε ενημερωτικά. Δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την ορθόδοξη έννοια της δημοσιογραφίας και της εγκυρότητας. Το κακό παράγινε. Οι εθισμένοι στη χρήση, κυρίως του facebook, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να αναρτούν τον καθημερινό τους βίο και μέσα από την οθόνη των αχώριστων κινητών να δείχνουν ανά πάσα στιγμή που βρίσκονται, τι κάνουν, πως και που διασκεδάζουν, τι τρώνε, τι φοράνε… Μια ενοχλητική ομάδα συγκεκριμένων ατόμων αναρτά συστηματικά, με σχολαστική συνέπεια και με κάθε τρόπο το πόσο καλοζωιστές είναι εν συγκρίσει με όλους εμάς τους… δευτεροκλασάτους. Κάθε μορφή επικοινωνίας μετατρέπεται στα χέρια τους σ’ έναν επίγειο παράδεισο, ο οποίος γίνεται ένας μόνιμος πονοκέφαλος για τους ανυποψίαστους χρήστες - φίλους που πέφτουν διαρκώς πάνω σε βίντεο, φωτογραφίες σέλφις, γλυκανάλατα ποιήματα με προσωπικές αφιερώσεις και άλλα τέτοια γλαφυρά μηνύματα λατρείας μεταξύ «φίλων»… Διάβασα πρόσφατα μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Personality and Individual Differences», η οποία συμπεραίνει πως ίσως τελικά να πρέπει να συμπονούμε αυτά τα άτομα παρά να εκνευριζόμαστε μαζί τους. Το αποτέλεσμα έδειξε πως κάποια συγκεκριμένα στάτους στο facebook συσχετίζονται με διαφορετικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας των χρηστών. Σύμφωνα με το πόρισμα, όσοι ανεβάζουν συχνότερα ενημερώσεις για την ιδιωτική τους ζωή, είναι και οι πιο ανασφαλείς. Καλό θα ήταν πάντως, όσοι ασχολούνται συστηματικά με τα κοινωνικά δίκτυα, να προσέχουν τι μοιράζουν με τους υποτιθέμενους «φίλους» τους, καθώς εκτός από το να τους εκνευρίζουν, αποκαλύπτουν πολλά περισσότερα για την πραγματική τους προσωπικότητα από ότι νομίζουν… Εν κατακλείδι, τολμώ να πω, μακάρι να έμεναν «πεσμένα», να ξαναγυρίσουμε επιτέλους στη φυσιολογική μας ζωή…

Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων

Κάθε χρόνο την 1η Οκτωβρίου γιορτάζεται η «Παγκόσμια Ημέρα των Ηλικιωμένων», γνωστή και ως «Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία». Υιοθετήθηκε από την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το1990 για να αποτίσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους ηλικιωμένους αλλά και να επισημάνει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Το θέμα της φετινής Ημέρας: «Ψηφιακό κεφάλαιο για όλες τις ηλικίες». Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για τους ηλικιωμένους, κατά την απογραφή του 2017 ζούσαν σε όλο τον πλανήτη 962 εκατομμύρια άνθρωποι ηλικίας άνω των 60 ετών. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2025 ο αριθμός αυτός θα έχει φτάσει το 1,2 δισεκατομμύρια ενώ το 2050 θα έχει ξεπεράσει τα 2 δισεκατομμύρια. Στον Καναδά, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, 6.835.866 κάτοικοι είναι άνω των 65 ετών, δηλαδή ένας στους έξι. Από αυτούς 1.787.820 ζουν στο Κεμπέκ και 2.374.210 στο Οντάριο. Αναμένεται πως το 2050 οι ηλικιωμένοι θα φθάσουν τα 10 εκατομμύρια, δηλαδή το 25% του συνολικού πληθυσμού. H Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, είναι η πιο γερασμένη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς για κάθε τρία άτομα σε παραγωγική ηλικία το 2017 αντιστοιχούσε ένας ηλικιωμένος άνω των 65 ετών, γεγονός που φέρνει τη χώρα σε μία από τις πλέον δυσχερείς θέσεις. Ο ελληνικός πληθυσμός γερνάει με κίνδυνο να εκτινάξει τη συνταξιοδοτική δαπάνη εκτός στόχου παρά τις δραματικές περικοπές των συντάξεων. Η «Παγκόσμια Ημέρα των Ηλικιωμένων» έχει στόχο να αναγνωριστεί η συμβολή των ανθρώπων αυτών στην κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη και τούτο διότι στη σύγχρονη εποχή οι ηλικιωμένοι παίζουν έναν ολοένα σημαντικότερο ρόλο, μέσω του εθελοντικού έργου τους, της μετάδοσης των εμπειριών και των γνώσεών τους, της βοήθειας που προσφέρουν στα παιδιά τους, αλλά και της αυξανόμενης συμμετοχής τους στην αγορά εργασίας. Μελέτες έχουν δείξει ότι ο μέσος χρόνος σε λεπτά που διαθέτουν οι ηλικιωμένοι για να προσφέρουν εθελοντική εργασία, κυμαίνεται από 200 έως 300 την ημέρα. Βέβαια, αυτού του είδους η συμβολή στη σύγχρονη κοινωνία μπορεί να εξασφαλισθεί μόνον εάν οι ηλικιωμένοι διατηρούν ένα ικανοποιητικό επίπεδο υγείας και μια καλή ποιότητα ζωής. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι όλοι οι ηλικιωμένοι αξίζουν την προσοχή μας κι’ ένα καλύτερο επίπεδο διαβίωσης. Ας μη ξεχνάμε να τους δείχνουμε σεβασμό. Ας τους αναγνωρίσουμε τον σημαντικό τους ρόλο στην κοινωνία. Ας περνάμε λίγο παραπάνω χρόνο μαζί τους. Ας ζητήσουμε τη γνώμη τους, κάτι παραπάνω ξέρουν. Ας τους προσέξουμε πιο σχολαστικά. Ας μην τους αποκόβουμε. Ας τους αφήσουμε να είναι ενεργό μέρος της ζωής μας. Στο Κεμπέκ, η ποιότητα ζωής των ηλικιωμένων συμπατριωτών μας έχει βελτιωθεί σημαντικά τα τελευταία 37 χρόνια, αφότου ιδρύθηκε ο Οργανισμός Τρίτης Ηλικίας «Η Φιλία» με διευθύντρια την ακούραστη εθελόντρια κυρία Ιωάννα Τσουμπλέκα, της οποίας οι πολύτιμες υπηρεσίες έχουν αναγνωριστεί επίσημα και τιμητικά από το κράτος και την οργανωμένη παροικία μας.

Και τώρα τι γίνεται;

Στις 20 Σεπτεμβρίου, οι Καναδοί αποφάσισαν με την ψήφο τους ποιος θα αναλάβει να σχηματίσει την επόμενη κυβέρνηση. Ο Justin Trudeau, ως γνωστόν, προκήρυξε τον Αύγουστο πρόωρες εκλογές προκειμένου να αποπειραθεί να ανακτήσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που έχασε δύο χρόνια πριν. Το αποτέλεσμα όμως τον διέψευσε. Οι ψηφοφόροι για άλλη μία φορά δεν του έδωσαν την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης πλειοψηφίας. Το στοίχημα χάθηκε… Η φυσιολογική φθορά της εξουσίας έγινε πλέον αισθητή και η «Τρουντομανία» του 2015 μοιάζει πολύ μακρινή… Επικεφαλής κυβέρνησης μειοψηφίας από τον Οκτώβριο του 2019, ο Καναδός πρωθυπουργός εξαρτάται από τα κόμματα της αντιπολίτευσης για την προώθηση των προγραμματισμένων μεταρρυθμίσεών του. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν υπάρχει πλήρης εικόνα για τον ακριβή αριθμό των εδρών που έλαβε το κάθε κόμμα. Οι Φιλελεύθεροι κέρδισαν156 έδρες, μία λιγότερη σε σύγκριση με το 2019. Αφού καταμετρηθεί η επιστολική ψήφος δεν αποκλείεται να διαφοροποιηθεί το τελικό αποτέλεσμα. Οι Συντηρητικοί, αν και έλαβαν τους περισσότερους ψήφους λόγω του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος δεν κέρδισαν την πλειοψηφία των εδρών στη Βουλή των Κοινοτήτων με αποτέλεσμα να παραμείνουν ως αξιωματική αντιπολίτευση. Στα υπόλοιπα κόμματα δεν υπήρξε κάποια ανατροπή σε σχέση με το αποτέλεσμα, με εξαίρεση τους Νεοδημοκράτες που κέρδισαν τρείς έδρες. Οι φετινές εκλογές - κάθε άλλο από ομαλές - σημαδεύτηκαν από έντονες απεργίες, κυρίως για το κλίμα, συμπεριλαμβανομένης της πολυπληθούς πορείας στο Μόντρεαλ, μετά από ένα καλοκαίρι με πρωτοφανές κύμα καύσωνα με αρκετά θύματα. Οι Καναδοί είδαν τις τιμές των βασικών ειδών, όπως τα τρόφιμα, τα ρούχα και τις μεταφορές να αυξάνονται εξαιτίας του πληθωρισμού που άγγιξε το 3,7%, το μεγαλύτερο της δεκαετίας. Παράλληλα, οι τιμές των κατοικιών αυξήθηκαν σταθερά στις μεγαλουπόλεις τα τελευταία χρόνια, κατά μέσο όρο 40%. Η οικονομία, εξ’ άλλου, βρισκόταν στο «κόκκινο», πριν ακόμη χτυπήσει η πανδημία. Ο Trudeau, παρότι έχει δεχτεί κριτική για τις υπερβολικές δαπάνες, υποστηρίζει ότι ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ της χώρας - ένας τρόπος για να δείξει την ικανότητα μιας χώρας να επωμιστεί το δημόσιο χρέος της - παραμένει σε καλή κατάσταση. Στην προεκλογική του εκστρατεία είχε υποσχεθεί δαπάνες 78 δις δολαρίων, ενώ οι Συντηρητικοί υποσχέθηκαν ότι θα επιστρέψουν σε ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς μέσα σε μία δεκαετία χωρίς περικοπές στα προγράμματα και τις υπηρεσίες, υπόσχεση που πολλοί οικονομικοί αναλυτές αντιμετώπισαν με σκεπτικισμό. Οικονομολόγοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, προειδοποιώντας την κυβέρνηση ότι οι πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις σε εργαζόμενους και επιχειρήσεις για να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις της πανδημίας, θα ανεβάσουν το έλλειμμα της χώρας στο $ 1,2 τρις. Σοβαρές προκλήσεις τις οποίες η νέα εύθραυστη κυβέρνηση Trudeau καλείται να αντιμετωπίσει. Το ερώτημα ωστόσο παραμένει. Με τα υπάρχοντα συσσωρευμένα προβλήματα θα μπορέσει να σταθεί η κυβέρνηση μειοψηφίας ή οι Καναδοί θα κληθούν εκ νέου σύντομα στις κάλπες; Μένει να δούμε…

Ψήφος, το ισχυρότερο "όπλο" του πολίτη

Θα υπάρξει άραγε ενδιαφέρον στις επικείμενες ομοσπονδιακές εκλογές ή το εκλογικό σώμα για άλλη μία φορά θα αντιμετωπίσει με αδιαφορία το γεγονός; Υπενθυμίζω ότι η αποχή των ψηφοφόρων στις εκλογές του 2019 άγγιξε περίπου το 33%... Για ποιους λόγους όμως συμβαίνει αυτό και ποιος ευθύνεται για την ολοένα και μεγαλύτερη αποχή από τις κάλπες; Εύλογες ερωτήσεις με εύκολες και ίσως οδυνηρές απαντήσεις για μία υποχρέωση, ένα προνόμιο που επιμένουμε να αγνοούμε. Οι εκλογές είναι ένας θεσμός που δίνει στους πολίτες το δημοκρατικό δικαίωμα να επιλέγουν τους βουλευτές και το κόμμα που τους εκφράζει. Οι πολίτες έχουν ένα ισχυρό όπλο: Την ψήφο τους. Ας την χρησιμοποιήσουν. Η αδράνεια σημαίνει ανοχή και ανοχή σημαίνει αποδοχή και μαζί συνενοχή. Η αδιαφορία, σε τελευταία ανάλυση, θεωρείται επικίνδυνη αφού τελικά την πληρώνουν όλοι... Παρ’ όλο που οι φετινές εκλογές περιέχουν συστατικά που υποκινούν το ενδιαφέρον των πολιτών (σκάνδαλα, σπατάλες δημοσίου χρήματος, αλληλοκατηγορίες), πολύ φοβάμαι πως θ’ ακουστούν και πάλι οι κλασικές δικαιολογίες των απεχόντων: «Μας κούρασαν, απέχω, δεν πρόκειται να ξαναψηφίσω, δεν πρόκειται να παίξω το παιχνίδι τους...» «Τους πολίτες τους θυμούνται μόνο στις εκλογές, ενώ θα έπρεπε οι πολίτες να ερωτώνται και να αποφασίζουν σε θέματα που τους αφορούν...» «Όλο αυτό το γεγονός με αφήνει παντελώς αδιάφορο. Δεν θυμάμαι να έχει αλλάξει κάτι έως σήμερα. Λένε τα ίδια και τα ίδια, τάζουν στον κόσμο λαγούς με πετραχήλια και στο τέλος ανακαλούν τις υποσχέσεις τους… αρνούμαι να ψηφίσω..» Ακούγοντας τις απόψεις που εκφράζονται, συνειδητοποιεί κανείς ότι σχεδόν όλοι έχουν κάποιο δίκιο σ’ ένα βαθμό. Αυτό όμως που τελικά συμβαίνει είναι πως η αδιαφορία και το γενικόλογο «όλοι ίδιοι είναι», βγάζει μονίμως φταίχτες για όλα τα στραβά και ανάποδα που συμβαίνουν στη ζωή μας. Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι από όσους ψηφίζουν, οι περισσότεροι το κάνουν με γρήγορα και πρόχειρα κριτήρια, όπως π.χ. οικειότητα, κομματική επιταγή ή κατόπιν οικογενειακού συμβουλίου… Ποιος αλήθεια προσέχει προγράμματα και εξαγγελίες; Ποιος ελέγχει την αξιοπιστία των προσώπων; Δυστυχώς, ελάχιστοι. Για να αξιολογήσουμε, να κρίνουμε κάποιους υποψήφιους και να πάρουμε την τελική μας απόφαση θα πρέπει να αναρωτηθούμε: Είναι ανιδιοτελείς, έντιμοι, ηθικοί, ικανοί και πετυχημένοι στην όποια δραστηριότητά τους; Έχουν επιλύσει όλα τους τα επαγγελματικά προβλήματα ή βασίζονται μόνο στην πολιτική για την επιβίωσή τους; Είναι καινοτόμοι και διαθέτουν το απαραίτητο πάθος και τον ενθουσιασμό, ώστε να κάνουν πράξη αυτά που υπόσχονται; Αν είναι ήδη βουλευτές, ποιες ήταν οι προτάσεις τους στο Κοινοβούλιο, πώς ψήφισαν σε νομοσχέδια που αφορούν την οικονομία, την απασχόληση, την υγεία, την παιδεία, τα συνταξιοδοτικά και γενικότερα τη ζωή των πολιτών; Ας μη ξεχνάμε πως οι ομοσπονδιακές εκλογές είναι πολύ σημαντικές, αφού το αποτέλεσμά τους επηρεάζει άμεσα την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής και φυσικά τη ...τσέπη μας! Ας το λάβουμε σοβαρά υπόψη…

Οι δημοσκοπήσεις και η αλήθεια...

Δύο σχεδόν εβδομάδες πριν τις Ομοσπονδιακές εκλογές και οι δημοσκοπήσεις δίνουν και παίρνουν… Άλλες καταγράφουν προβάδισμα και ποσοστιαίες μονάδες και άλλες καθοδηγούν τους ψηφοφόρους. Σήμερα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ορισμένες σκέψεις μου γύρω από τα γκάλοπ που μας πλασάρουν κάθε τόσο και λιγάκι οι διάφορες εταιρίες μετρήσεων κοινής γνώμης. Βέβαια, μέχρι την παρούσα χρονική στιγμή που γράφεται το άρθρο τα δύο επικρατέστερα κόμματα των Φιλελευθέρων και Συντηρητικών φαίνεται να ισοψηφούν. Με διαφορά ακολουθούν τα κόμματα των Νεοδημοκρατών, Bloc Quebecois Πρασίνων και Λαϊκών. Οι δημοσκοπήσεις πάντως αυτές δεν αποκλείεται κάποια στιγμή να διαφοροποιηθούν ή και να διαψευστούν τελικά. Αλήθεια, ποιοί άραγε είναι οι λόγοι για τους οποίους οι δημοσκοπήσεις δεν μπορούν να καταγράψουν επαρκώς την εκλογική συμπεριφορά των πολιτών; Γεγονός είναι ότι ένα μεγάλο μέρος των ερωτηθέντων δεν απαντούν αποφεύγοντας συστηματικά να πουν τι και ποιούς θα ψηφίσουν. Επομένως, το εκάστοτε δείγμα σε καμία περίπτωση δεν είναι αντιπροσωπευτικό. Εξ άλλου, πολλοί από αυτούς που απαντούν δηλώνουν αναποφάσιστοι, προφανώς για να αποφύγουν να απαντήσουν. Ένας άλλος βασικός λόγος είναι ότι οι περισσότερες δημοσκοπήσεις είναι τηλεφωνικές και μάλιστα τα τηλεφωνήματα που γίνονται από τις εταιρίες είναι σε σταθερά. Όμως, πόσοι σήμερα βρίσκονται δίπλα σε σταθερά τηλέφωνα, τα οποία τείνουν τα εκλείψουν, για να απαντήσουν στους δημοσκόπους; Μάλλον ελάχιστοι και οι πιο μεγάλοι σε ηλικία, που σημαίνει ότι η νεανική άποψη ακούγεται στο ελάχιστο. Επίσης, πόσο σαφείς είναι οι ερωτήσεις που τίθενται και ακόμη πόσο ειλικρινείς είναι οι απαντήσεις που δίδονται; Θα πρέπει ακόμη να ληφθεί υπόψη ότι οι δημοσκοπήσεις αδυνατούν να σφυγμομετρήσουν τη γνώμη ορισμένων μειονοτικών ομάδων οι οποίες θεωρούν ότι αποτελούν στόχο, με αποτέλεσμα να αποφεύγουν να λάβουν μέρος. Εν τω μεταξύ, πολλοί πολίτες δεν απαντούν φοβούμενοι μήπως καταγράφεται η προτίμησή τους σε σχέση με το τηλέφωνό τους. Όπως και να έχει, οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν την εικόνα μιας δεδομένης στιγμής και κατά τη γνώμη μου σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν σωστή πρόβλεψη του εκλογικού αποτελέσματος. Περαιτέρω, θα πρέπει να επισημανθεί και η σημασία του στατιστικού λάθους που, σύμφωνα με τους υπολογισμούς, κυμαίνεται ανάμεσα στους 3 έως και 6 βαθμούς και το ότι κατά πόσο θα ισχύσει εξαρτάται από διάφορους παράγοντες . Κανείς πάντως δεν μπορεί να είναι βέβαιος για το εάν τελικά τα συμπεράσματα που εξάγονται από τις δημοσκοπήσεις θα αποτυπωθούν πραγματικά και στις κάλπες ή θα έχουμε εκπλήξεις... Συνεπώς, εάν οι εταιρίες δημοσκοπήσεων δεν εφαρμόσουν νέες μεθόδους (εκτός τις διαδικτυακές εννοείται) για να λαμβάνουν τα δείγματά τους, δεν πρόκειται ποτέ να ανακτήσουν την αξιοπιστία τους και μονίμως θα πέφτουν έξω. Ζωντανό παράδειγμα οι τελευταίες επαρχιακές δημοσκοπήσεις για την πρόθεση ψήφου που έπεσαν παταγωδώς έξω. Περιμένουμε λοιπόν να δούμε πόσο οι φετινές δημοσκοπήσεις, που διενεργούνται για τις Ομοσπονδιακές εκλογές του Σεπτεμβρίου, θα επαληθευτούν ή διαψευστούν...

Εύκαμπτες πολιτικές ιδεολογίες...

Δεν έχουν όρια οι αλλεπάλληλες μεταπηδήσεις των ταγών της εξουσίας, που εν ονόματι της πολυπόθητης καθέδρας αναθεωρούν πλήρως πολιτικά πιστεύω και θεμελιώδεις ιδεολογίες… Διόλου ασυνήθες το φαινόμενο, οι εντολοδόχοι της λαϊκής ετυμηγορίας να διαμορφώνουν την πολιτική τους άποψη στους κόλπους του αντιπολιτευόμενου στρατοπέδου. Κάπως έτσι πορεύονται οι πλείστοι των εξουσιαστών, ορισμένοι εκ των οποίων με τοιαύτη τακτική έμελλε να γράψουν τη δική τους ιστορία. Ο Pierre Elliott Trudeau, ταγμένος Σοσιαλδημοκράτης, κατέστη τελικά ο δημοφιλέστερος Φιλελεύθερος πρωθυπουργός του Καναδά... Ο Stephen Harper ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα με την Οργάνωση Νεολαίας του Φιλελεύθερου κόμματος, μετεπήδησε στη Συμμαχία Canadian Alliance για να καταλήξει αρχηγός του Συντηρητικού κόμματος και εν συνεχεία πρωθυπουργός... Ο Thomas Mulcair πριν μεταπηδήσει στο Ομοσπονδιακό Νεοδημοκρατικό κόμμα χρημάτισε Υπουργός Περιβάλλοντος στην επαρχιακή Φιλελεύθερη κυβέρνηση Jean Charest... Ο Jack Layton, πρώην αρχηγός του NDP, είχε ηγηθεί της Νεολαίας του Φιλελεύθερου κόμματος... Η πρώην Συντηρητική πρωθυπουργός Kim Campbell υπηρέτησε επί μακρόν το κόμμα των Social Credit… O Ralph Klein, Συντηρητικός πρωθυπουργός της Alberta, άρχισε την πολιτική του καριέρα με το Φιλελεύθερο κόμμα... Ο Bob Rae, πρώην Νεοδημοκράτης πρωθυπουργός του Ontario, βρήκε ασφαλές καταφύγιο στους Φιλελεύθερους… Ο Rene Levesque, αυτονομιστής πρωθυπουργός του Κεμπέκ, πολιτεύτηκε αρχικά με το Φιλελεύθερο κόμμα, μετεπήδησε στο Mouvement Souveraineté - Association για να ιδρύσει αργότερα το αποσχιστικό Parti Quebecois... «Εύκαμπτη» ιδεολογία είχε και ο Lucien Bouchard, εξ ανάγκης Συντηρητικός, ο οποίος με την αποχώρησή του ίδρυσε το αυτονομιστικό Bloc Quebecois για να καταλήξει πρωθυπουργός στο επαρχιακό Parti Quebecois... Ο Jean Charest υπηρέτησε τον Συντηρητικό χώρο ως αρχηγός για να χριστεί εν συνεχεία πρωθυπουργός του Κεμπέκ με το Φιλελεύθερο κόμμα... Ο Andrew Scheer συμμετείχε στο κόμμα των Canadian Alliance μέχρι που συγχωνεύτηκε με το Συντηρητικό… Ο Gordon Wilson, αρχηγός των Φιλελευθέρων της Βρετανικής Κολομβίας, παραιτήθηκε για να δημιουργήσει το κόμμα Democratic Alliance, ενώ αργότερα διεκδίκησε την αρχηγία του Νεοδημοκρατικού κόμματος… O Gilles Duceppe, δις αρχηγός του Bloc Quebecois, υπήρξε βασικό στέλεχος του Μαρξιστικού Λενινιστικού κόμματος. Επανειλημμένα διεκδίκησε ανεπιτυχώς την αρχηγία του Parti Quebecois... Ο αρχηγός του Action Democratique du Quebec Mario Dumond, είχε πρωτίστως ηγηθεί της Οργάνωσης Νεολαίας του Φιλελεύθερου κόμματος... Ο αμφιλεγόμενος Maxime Bernier, πρώην Υπουργός των Tories, ίδρυσε το People’s Party του οποίου και ηγείται… Η πρώην αρχηγός των «Πρασίνων» Elisabeth May, υπήρξε υποψήφια με το οικολογικό Small Party... Ο Yves-Francois Blanchet, πρώην Υπουργός του Parti Quebecois μετεπήδησε στο Ομοσπονδιακό Bloc Quebecois, όπου ηγείται σήμερα... Ο σημερινός πρωθυπουργός του Κεμπέκ, Francois Legault, ιδρυτής του Coalition Avenir Quebec, υπήρξε υπουργός της κυβέρνησης Parti Quebecois… Ο νυν πρωθυπουργός τέλος, Justin Trudeau, στην αρχή της πολιτικής του καριέρας ταυτίστηκε απόλυτα με τις θέσεις των αποσχιστικών κομμάτων δηλώνοντας ότι η ανεξαρτησία του Κεμπέκ είναι απολύτως εφικτή… Έδρανα έχουν κατά καιρούς αλλάξει και πάμπολλοι άλλοι επώνυμοι βουλευτές και βουλευτίνες... Δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι οι άλλοτε ιδεολογικές δεσμεύσεις έχουν πλέον καταστεί εντελώς ανύπαρκτες. Η δίψα για εξουσία, η αναζήτηση πρόσκαιρων ευκαιριών και ο σκοπός που «αγιάζει» τα μέσα (και τα κόμματα) θεωρούνται συνήθη πλέον φαινόμενα στον σημερινό σκληρό και λίαν ανταγωνιστικό πολιτικό χώρο...

"Μεταμόρφωση" Παράδειγμα προς μίμιση

Η ελληνόφωνη εκπαίδευση στον Καναδά αποτελούσε ανέκαθεν πρώτη προτεραιότητα της οργανωμένης ομογένειας. Απ άκρου εις άκρον του Καναδά λειτουργούν σήμερα περισσότερα από ογδόντα Απογευματινά -Σαββατιανά σχολεία και έξι Ημερήσια. Ένα από τα πλέον επιτυχημένα από κάθε άποψη εκπαιδευτήρια είναι το Ημερήσιο Σχολείο «Μεταμόρφωση» της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Καναδά που εδρεύει στο Τορόντο. Άρχισε με δεκαέξι παιδιά και τώρα έχει περισσότερα από τριακόσια εξήντα και τουλάχιστον εξήντα σε λίστα αναμονής. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Αρχιεπισκοπής, το Ημερήσιο Σχολείο «Μεταμόρφωση» έχει άριστα αποτελέσματα, τόσο που όπως αναφέρουν οι εκπαιδευτικοί τα παιδιά πολλές φορές δεν θέλουν να φύγουν από την τάξη. Το σχολείο δίνει έμφαση στην εκπαίδευση των μικρών παιδιών λειτουργώντας μέσα σε ένα περιβάλλον που προσφέρει προσωπική και ακαδημαϊκή ανάπτυξη. Η εκπαίδευση οφείλει να είναι μια διαδραστική σχέση μεταξύ φοιτητών, γονέων και εκπαιδευτικών. Ένας στόχος που επιτυγχάνεται μόνο μέσω της συνεργασίας του σχολείου και της οικογένειας. Το ίδρυμα προσφέρει ιδανικές αναλογίες μαθητών-εκπαιδευτικών με πολύ έμπειρους και καταρτισμένους δασκάλους και καθηγητές. Με την επέκτασή του το 2017, ένα ευρύ φάσμα σύγχρονων εγκαταστάσεων, νέων τεχνολογιών και άλλων ζωτικών πόρων, ενισχύει περαιτέρω την εμπειρία της μάθησης. Στους μαθητές προσφέρεται ένα ελκυστικό ακαδημαϊκό πρόγραμμα με ιδιαίτερη έμφαση στο γραμματισμό, την αριθμητική, τις επιστήμες και τις νέες τεχνολογίες. Αυτή η προσέγγιση εξασφαλίζει ότι οι πτυχιούχοι θα είναι πλήρως προετοιμασμένοι με τις δεξιότητες που απαιτούνται για να μαθαίνουν διαρκώς σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία. Κατά τη διάρκεια του δημοτικού σχολείου διαμορφώνονται οι στάσεις απέναντι στη μάθηση και αναπτύσσονται τα θεμέλια των βασικών δεξιοτήτων και των μαθησιακών συνηθειών που επιτρέπουν τη μελλοντική ακαδημαϊκή επιτυχία. Η φιλοσοφία του ημερήσιου Σχολείου «Μεταμόρφωση» είναι να ενθαρρύνει τους μαθητές του να προσπαθήσουν να επιτύχουν ακαδημαϊκή αριστεία και να τους επιτρέψουν να ωριμάσουν κοινωνικά, συναισθηματικά και πνευματικά σε ένα αγαπημένο και οικείο περιβάλλον. Είναι ένας τόπος όπου οι μαθητές μπορούν να εξελιχθούν αυτόβουλα σε καλλιεργημένους και συμπονετικούς νέους χωρίς το άγχος των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν πολλοί νέοι στην σημερινή κοινωνία. Προωθείται και ενθαρρύνεται ένα υποστηρικτικό, αγαπημένο και ασφαλές θρησκευτικό περιβάλλον. Οι εκπαιδευτικοί κατανοούν το σημαντικό ρόλο που παίζουν στη ζωή ενός μαθητή. Μέσω της θετικής επιρροής και της καθοδήγησης, οι μαθητές αποκτούν ανεκτίμητες γνώσεις που τους συνοδεύουν στο ταξίδι τους στην ενηλικίωση. Θερμά συγχαρητήρια στην διευθύντρια Άννα Σαραντίδου, το διδακτικό προσωπικό, αλλά και στους γονείς των παιδιών. Αξίζει να σημειωθεί ότι το σχολείο «Μεταμόρφωση» αποτελεί μέρος των πολλαπλών περιουσιακών στοιχείων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Καναδά. Σύμφωνα με το Αρχιεπισκοπικό Συμβούλιο, η ακίνητη περιουσία της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Καναδά υπολογίζεται στα 150 εκατομμύρια δολάρια. Η όλη υλική και πνευματική ανάπτυξη συντελέσθηκε κατά τα τελευταία 47 χρόνια επί ποιμαντορίας του Μητροπολίτου και νυν Αρχιεπισκόπου Καναδά κ.κ. Σωτηρίου. Στην Ιερά Αρχιεπισκοπή υπήρχαν πριν 47 χρόνια 22 κοινότητες-ενορίες και σήμερα έχουν φτάσει τις 77…

Οι γυναίκες απέναντι στη φρίκη...

Δυσοίωνο φαίνεται το μέλλον για τα κορίτσια και τις γυναίκες στο Αφγανιστάν μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν. Απόγνωση και κραυγή αγωνίας για εκατομμύρια ψυχές που βλέπουν τις ζωές τους να επιστρέφουν σε ένα καθεστώς κακομεταχείρισης και περιφρόνησης. Όσα με κόπο και αγώνες κατέκτησαν, βλέπουν τώρα να χάνονται και να επιστρέφουν στον Μεσαίωνα και τον σκοταδισμό. Όχι πως ήταν όλα ρόδινα για τις γυναίκες με το προηγούμενο καθεστώς, όμως στο εξής θα είναι χειρότερα. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι με τους Ταλιμπάν στην αφγανική διακυβέρνηση η χώρα πηγαίνει δεκαετίες πίσω, ειδικά για τις γυναίκες. Οι απάνθρωποι κανόνες, όπως αναμενόταν, άρχισαν ήδη να επιβάλλονται. Την περίοδο που οι Ταλιμπάν είχαν την εξουσία στο Αφγανιστάν, από το 1996 έως το 2001, οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης, τα νεαρά κορίτσια δεν επιτρέπονταν να πάνε σχολείο, ενώ το πέπλο προσώπου ήταν υποχρεωτικό. Οι γυναίκες έπρεπε να είναι καλυμμένες με ενδύματα από την κορυφή ως τα νύχια. Δεν τους επιτρεπόταν να εργαστούν, παρά μόνο σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις. Βασική ενασχόλησή τους με τις οικιακές εργασίες. Είχαν περιορισμένη πρόσβαση στο σύστημα Υγείας. Απαγορευόταν να συμμετέχουν στις εκλογές. Δεν μπορούσαν να βγουν από το σπίτι τους, χωρίς να συνοδεύονται από άνδρα- μέλος της οικογενείας τους. Απαγορευόταν να οδηγούν και έμπαιναν σε ειδικά λεωφορεία. Τα παράθυρα των σπιτιών τους έπρεπε να είναι βαμμένα, προκειμένου να μην μπορεί κανένας περαστικός απ’ έξω να δει στο εσωτερικό τους. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται στις περισσότερες χώρες της Ανατολής. Οι γυναίκες δεν έχουν το δικαίωμα να εκφράσουν την προσωπική τους άποψη και υφίστανται τον έλεγχο του συζύγου τους, ο οποίος είναι διαχειριστής της περιουσίας τους και υπεύθυνος για την ανατροφή των παιδιών της οικογένειας. Η μουσουλμάνα γυναίκα εξαρτάται από τη θρησκεία και οφείλει να υπακούει τον Ισλαμικό νόμο ο οποίος ρυθμίζει τα ζητήματα της ζωής των πιστών. Είναι χρέος των γυναικών να υποκύπτουν στις όποιες επιθυμίες των αντρών τους. Ο πατέρας-κηδεμόνας επιλέγει τον σύζυγο της κόρης του. Ο άντρας στις μουσουλμανικές χώρες δικαιούται να παντρευτεί περισσότερες από μία συζύγους. Εάν η γυναίκα τολμήσει να καταθέσει αίτηση διαζυγίου διώχνεται από το σπίτι του συζύγου, αφού πρωτίστως ξυλοκοπηθεί. Οι Μουσουλμάνοι δίνουν τεράστια σημασία στο θέμα της αγνότητας και της παρθενίας των γυναικών, οι οποίες οφείλουν να είναι αγνές και να μην έχουν σεξουαλικές σχέσεις πριν το γάμο. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ο πατέρας δολοφονεί την κόρη του για να … σωθεί η τιμή της οικογένειας. Η βία εναντίον των γυναικών και η καταπίεσή τους, σε όλο της το μεγαλείο... Βέβαια, στις ανεπτυγμένες χώρες όλα αυτά ακούγονται ακατανόητα. Η γυναίκες της δύσης, έχουν σήμερα πλήρη ελευθερία, απολαμβάνουν ίσα νομικά και πολιτικά δικαιώματα με τους άντρες, ίση αμοιβή και συχνά κατέχουν καλύτερες θέσεις εργασίας σταδιοδρομίας...

Απο πανηγύρια καλά πάμε...

Φτάσαμε αισίως στον Δεκαπενταύγουστο. Πανηγύρια, φεστιβάλ, φιέστες και πάσης φύσεως ενοριακές και μοναστηριακές γιορτές... Σουβλάκια, ζύθος, θέαμα, χορός - έστω και με περιορισμούς - για να περάσουμε εμείς καλά κι’ οι οργανισμοί μας καλύτερα... Τορόντο και Μόντρεαλ στα καλύτερά τους το καλοκαίρι τούτο που κόντεψε να μας ξεχάσει. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται τα πανηγύρια στα χωριά που κάποτε είχαν το πραγματικό τους νόημα. Ο κόσμος τα περίμενε πως και πως για να ξεκουραστεί, να καλοπεράσει, να διασκεδάσει, να ξεδώσει. Η καθημερινή σκληρή δουλειά, το μεροκάματο της ανέχειας, ο αγώνας επιβίωσης, δεν άφηναν κανένα περιθώριο ανάπαυσης. Το πανηγύρι του χωριού ήταν μία όαση μέσα στην ατέλειωτη έρημο του καθημερινού μόχθου και η συμμετοχή του κόσμου ήταν καθολική. Δεν έλειπε κανένας, νέοι, γέροι, παιδιά, ακόμα και άνθρωποι που όλο τον καιρό τους τον περνούσαν δουλεύοντας στις καλλιέργειες. Όπως τα διηγούνται εκείνοι που τα έζησαν, τη μέρα του πανηγυριού βοσκοί, υλοτόμοι, πραγματευτές κάθε λογής κατέβαιναν στο χωριό, φόραγαν τα καλά τους και πήγαιναν στην εκκλησιά ν' ανάψουν το κεράκι τους, να κάνουν το σταυρό τους και να λειτουργηθούν. Οι γυναίκες βρίσκανε την ευκαιρία να στολιστούν, να φορέσουν τα γιορτινά τους, να επιδειχτούν και να καμαρώσουν. Οι άντρες, που είχαν όλο το βάρος της συντήρησης της οικογένειας, ήταν απόλυτα δικαιολογημένοι και κανένας δεν τους παρεξηγούσε αν έπιναν κανένα ποτήρι παραπάνω κι' έριχναν καμιά βόλτα στη μουσική. Τα παιδιά οργίαζαν στους δρόμους και στην πλατεία του χωριού και ήταν αδύνατον να βρεθεί άνθρωπος να τα συμμαζέψει. Πανηγύριζαν με τον δικό τους αυθόρμητο τρόπο, παίζοντας, καυγαδίζοντας, μονιάζοντας... Το πανηγύρι άρχιζε από την παραμονή της γιορτής. Οι δρόμοι του χωριού γέμιζαν από μικροπωλητές που έστηναν τους πάγκους τους και πουλούσαν τις κάθε λογής πραμάτειές τους. Εικόνες, στολίδια, υφάσματα, οικιακά σκεύη, παιχνίδια, ζωντανά και ότι άλλο μπορούσε να βάλει ο νους του ανθρώπου. Το κάθε καφενείο της πλατείας είχε τη μουσική του. Έπρεπε να καπαρώσεις τραπέζι από νωρίς, να πάρεις σειρά για το χορό για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις... Η κάθε νοικοκυρά έπρεπε να κουβαλήσει ταψιά και δίσκους γεμάτους με ότι καλύτερο είχε φτιάξει. Αξέχαστα, ανεπανάληπτα, τα πανηγύρια εκείνου του, όχι και τόσο παλιού καιρού στα χωριά του τόπου μας. Τα παραδοσιακά πανηγύρια στο Μόντρεαλ τα αναβίωσε ο αείμνηστος Δημήτρης Γαλάνης σε πάρκα, προαύλια εκκλησιών, σε συλλογικούς και κοινοτικούς χώρους. Τέλεια οργανωμένα και με απόλυτη επιτυχία. Πανηγύρια που μάζεψαν τη νεολαία και συχνά ήταν η αφορμή για... ζευγαρώματα. Με το χρόνο τα πανηγύρια άλλαξαν χαρακτήρα και πολλά πήραν τη μορφή Φεστιβάλ με σκοπό την οικονομική ενίσχυση των οργανωτών. Όπως και να ‘χει το Πανηγύρι ή Φεστιβάλ, μας δίνει την ευκαιρία να σμίξουμε, να διασκεδάσουμε, να φάμε ελληνικά, να περάσουμε λίγες ευχάριστες ώρες και - γιατί όχι - να ενισχύσουμε τους οργανισμούς μας. Από πανηγύρια λοιπόν, καλά πάμε. Όσο για τα υπόλοιπα, θα επανέλθουμε εν καιρώ...

ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ: 'Ενα διαχρονικό φαινόμενο

Το φαινόμενο άρχισε να παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, επτά γυναικοκτονίες έχουν σημειωθεί στην Ελλάδα μέσα σε επτά μήνες… Πρόκειται για ένα φαινόμενο απόλυτης βίας, που όντως αντικατοπτρίζει την κοινωνία μας και θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά προβλήματα σε παγκόσμια κλίμακα. Ανθρωποκτονίες από πρόθεση, οι οποίες ξεκινούν από την κλιμακούμενη κακοποιητική συμπεριφορά με λεκτικές παρενοχλήσεις, συναισθηματική, ψυχική και σωματική κακοποίηση και φτάνουν ως το φόνο, την πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας. Ο όρος γυναικοκτονία, σύμφωνα με εμπεριστατωμένη αναφορά του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Joh Corry το 1801, ενώ στη νεότερη εποχή από την Diana Russell το 1976. Ήταν όμως το 2001 όπου η Russell αναδιατύπωσε την έννοια του όρου αναφερόμενη στη δολοφονία γυναικών με μοναδικό αίτιο το ίδιο τους το φύλο. Σήμερα αφορά δολοφονίες γυναικών και κοριτσιών εξαιτίας του φύλου τους, οι οποίες διαπράττονται ή γίνονται ανεκτές τόσο από ιδιώτες όσο και από δημόσιους φορείς. Το φαινόμενο έχει γίνει εντονότερο στον αιώνα μας. Το Μεξικό έχει το μεγαλύτερο αριθμό γυναικοκτονιών παγκοσμίως με 470 δολοφονίες το 2020. Την ίδια χρονιά στην Τουρκία δολοφονήθηκαν 430 γυναίκες. Τα πιο πρόσφατα στατιστικά στοιχεία με τον ακριβή αριθμό καταγράφηκαν το 2017 όταν 87.000 γυναίκες δολοφονήθηκαν παγκοσμίως, το 58% αυτών από σύντροφο ή μέλος της οικογένειας. Στην Ασία και στην Αφρική σημειώθηκαν οι περισσότερες γυναικοκτονίες. Στον Καναδά, όπως αναφέρει η Canadian Femicide Observatory for Justice and Accountability του Πανεπιστημίου Guelph, πέρυσι καταγράφηκαν160 βίαιες δολοφονίες γυναικών από συγγενικά πρόσωπα, που σημαίνει μία δολοφονία κάθε 2.5 μέρες. Πιστεύεται ότι η ραγδαία αύξηση των περιστατικών είναι επίπτωση της πανδημίας. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν επίσημα στατιστικά στοιχεία όσον αφορά το φαινόμενο, με αποτέλεσμα να παραμένει σκοτεινός ο αριθμός γυναικοκτονιών και αυτό οφείλεται εν μέρη στο γεγονός ότι δεν καταγγέλλονται τα κρούσματα βίας κατά των γυναικών, περιλαμβανομένης της ενδοοικογενειακής βίας, καθώς υπάρχει συγκάλυψη του συντρόφου από το ίδιο το θύμα ενώ πολλές φορές εάν καταγγελθούν οι φόνοι δεν καταγράφονται ως γυναικοκτονίες. Έγκυρα δημοσιεύματα ωστόσο αναφέρουν ότι το ζήτημα των δολοφονιών γυναικών δεν αφορά ζητήματα φεμινισμού, αλλά πρόκειται για βασικά ανθρώπινα δικαιώματα σύμφωνα με τα οποία άντρες και γυναίκες πρέπει να είναι ίσοι προς αυτά. Αφορά συνεπώς την ακραία μορφή έμφυλης και σεξιστικής βίας και την ανισότητα των φύλων. Το νόμισμα πάντως έχει δύο όψεις. Δεν είναι λίγες οι υποθέσεις γυναικών που σκότωσαν τους συζύγους ή συντρόφους τους με βάρβαρο τρόπο. Πυροβολισμοί, τεμαχισμοί ακόμη και καύση θυμάτων προκειμένου να μην αφήσουν κανένα στοιχείο. Το θέμα όμως των ανδροκτονιών θα το ψάξουμε εκτενέστερα και θα επανέλθουμε. Γυναικοκτονίες - ανδροκτονίες, οι περιπτώσεις πολλές και κάθε μία διαφορετική. Πάθος, ζήλεια, πόνος και φόβος είναι τα συναισθήματα που νιώθουν οι δράστες πριν κάνουν πράξη τις απειλές και τις σκέψεις τους… ​

'Ανευ αιδούς και εντροπής...

Τα χρώματα του ουράνιου τόξου θα φορέσει για άλλη μία φορά το Μόντρεαλ την ερχόμενη Δευτέρα 9 Αυγούστου, 2021 στα πλαίσια των γενικότερων εκδηλώσεων Montreal Pride 2021, με έναρξη την καθιερωμένη παρέλαση υπερηφάνειας. Στην Αθήνα, εν τω μεταξύ, συνεχίζονται οι εκδηλώσεις του Athens Pride 2021 που ξεκίνησαν στις 18 Ιουλίου και θα συνεχιστούν καθ’ όλη την διάρκεια του καλοκαιριού. Στόχος αμφότερων των οργανισμών είναι η οργάνωση των ετήσιων χάπενινγκς και των παρελάσεων υπερηφάνειας. Επιπρόσθετα πραγματοποιούν πολιτιστικές, κοινωνικές και πολιτικές εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Σκοπός των Pride, σύμφωνα με τους οργανωτές, είναι να παρέχουν τη μέγιστη ορατότητα για την LGBTQI (lesbian, gay, bisexual, transgender, queer, questioning, intersex) κοινότητα και να ανοίξουν τον δρόμο για την πλήρη ισότητα στην ευρύτερη κοινωνία. Η κεντρική επιδίωξη των Pride 2021 είναι η αναζήτηση των στοιχείων εκείνων που ενώνουν τα μέλη της κοινότητας, εξ’ ου και το σύνθημα «Αυτό που μας ενώνει». Ο καθένας έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να ορίζει την ιδιωτική του ζωή. Δεν έχει όμως κανένα δικαίωμα να εκφράζει δημόσια και με επαίσχυντο μάλιστα τρόπο τις προσωπικές και πιότερο σεξουαλικές του προτιμήσεις. Προς τι οι πανηγυρικές φιέστες και παρελάσεις των φανταχτερών κλόουν που θυμίζουν οργιαστικό καρναβάλι του Ρίο; Και γιατί εμείς οι πολίτες πρέπει να ανεχόμαστε μοιρολατρικά τις αναίσχυντες συμπεριφορές και τις άνευ ορίων προσβολές της δημοσίας αιδούς; Αναρωτιέμαι ακόμη, γιατί οι εκάστοτε κυβερνώντες έγιναν ξαφνικά υπέρμαχοι και προστάτες των κίναιδων; Σύμφωνα με τα πρόσφατα στατιστικά στοιχεία, το ποσοστό των ομοφυλόφιλων στο Κεμπέκ ανέρχεται στο 3.5 %, ενώ έρευνα για τη σεξουαλική συμπεριφορά του αθηναϊκού πληθυσμού που πραγματοποίησαν πανεπιστημιακοί ερευνητές, οι ομοφυλόφιλοι δεν υπερβαίνουν σήμερα το 1% του συνολικού πληθυσμού. Σ’ αυτό λοιπόν το ελάχιστο ποσοστό βλέπουμε να εστιάζουν όλο τους το ενδιαφέρον οι κατά καιρούς κυβερνώντες αντί να ενδιαφερθούν για την πλειοψηφία των πολιτών που αντιμετωπίζουν προβλήματα καθημερινής επιβίωσης, για τα παιδιά που πεινάνε, για τους ταλαίπωρους συνταξιούχους, για τους φτωχούς, τους ασθενείς, τους άστεγους… Φαίνεται λοιπόν καθαρά πως ο πολιτικός κόσμος δεν έχει χρόνο ν’ ασχοληθεί με τα σοβαρά θέματα της καθημερινότητας αφού είναι τρομερά απασχολημένος με την ψήφιση νόμων για την αλλαγή φύλλων, για τα σύμφωνα συμβίωσης των ομοφυλόφιλων, την αναδοχή παίδων, κλπ. Όποιος σήμερα έχει διαφορετική γνώμη για τον αφύσικο βίο χαρακτηρίζεται ομοφοβικός και ρατσιστής, εν ονόματι της «εξέλιξης». Μία άκρως επινοητική ορολογία η οποία πάντως εξυπηρετεί στο έπακρον προοδευτικούς, πολιτικούς, εμπόρους και πλείστους άλλους για κερδοσκοπικούς και ψηφοθηρικούς κυρίως λόγους. Εμείς πάντως, που αποτελούμε άλλωστε την συντριπτική πλειοψηφία, όλοι εμείς που πιστεύουμε στην πατρίδα, τη θρησκεία, στην παραδοσιακή οικογένεια, σε πείσμα της παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων, απερίφραστα καταδικάζουμε τέτοιες απαράδεκτες και εντελώς παράλογες συμπεριφορές. Αν υπάρχει κάτι που μας ενώνει, σίγουρα δεν βρίσκεται στις γελοίες και επαίσχυντες εκδηλώσεις «υπερηφάνειας»…

ΚΑΝΑΔΑΣ: Ιδανικός προορισμός για διακοπές...

Βρισκόμαστε πλέον στην καρδιά του καλοκαιριού. Οι περισσότεροι ίσως διστάζετε να προγραμματίσετε τις συνηθισμένες διακοπές σας, αφού όπως δείχνουν τα πράγματα, η Ελλάδα και οι ΗΠΑ δεν φαίνεται να αποτελούν κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς, λόγω της συνεχιζόμενης πανδημίας της COVIT-19. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη τους εκτός συνόρων αυστηρούς περιορισμούς, εφέτος είναι μία καλή ευκαιρία ν’ ανακαλύψουμε και να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τον Καναδά. Η απέραντη πατρίδα μας δεν θα μπορούσε παρά να διαθέτει εύρος επιλογών. Ο Καναδάς υπόσχεται μια αξέχαστη ταξιδιωτική εμπειρία προσφέροντας απλόχερα αχανή τοπία, ανατολικές και δυτικές ακτές και ζωντανές μεγαλουπόλεις. Η πιο κοντινή μας πόλη είναι η πρωτεύουσα Οτάβα. Οι κάτοικοί της σου δίνουν την εντύπωση ότι η πόλη δεν είναι μόνο ένας θαυμάσιος τόπος αλλά και ένα εξαίρετο μέρος για μερικές ευχάριστες ημέρες. Έχει ήρεμες γειτονιές, ασφαλείς δρόμους, πολυσύχναστο κέντρο και πρωτότυπα φεστιβάλ. Η Οτάβα προσφέρεται ακόμη για τους λάτρεις των μουσείων. Απέναντι βρίσκεται η Κεμπεκιώτικη πόλη Hull, η οποία πάντως είναι μέρος της περιοχής της πρωτεύουσας. Πιο νότια, η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καναδά το Τορόντο, χτισμένη στην βόρεια όχθη της λίμνης Οντάριο, ισορροπεί ανάμεσα στη δική της ταυτότητα και στον αμερικανικό τρόπο ζωής. Εάν την επισκεφτείτε μην παραλείψετε με τίποτα να πάτε στους καταρράκτες του Νιαγάρα. Εάν πάλι προτιμάτε να μείνετε στο Κεμπέκ, πηγαίνετε στην ιστορική του πρωτεύουσα. Η παλαιά πόλη Vieux Quebec είναι η μόνη πόλη της Βορείου Αμερικής της οποίας τα τείχη διατηρούνται σε άριστη κατάσταση. Η πόλη ισορροπεί πάνω στον βράχο Cap Diamant, δίπλα στο ποτάμι του Αγίου Λαυρεντίου προς τις εκβολές του, απέναντι από το γοητευτικό νησί d’ Orleans. Βρίσκεται σε στρατηγική θέση με πλήρη θέα της γύρω περιοχής. Πανέμορφη, με έντονο τον Γαλλικό της χαρακτήρα, με ιστορία πάνω από 400 χρόνια και με καταπληκτική αρχιτεκτονική. Η Unesco το 1989 την ανακήρυξε «Μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς». Τέλος, εάν δεν διαθέτετε χρόνο για πολυήμερες διακοπές, το Μόντρεαλ με τα πανέμορφα περίχωρά του, τα έχει όλα στον υπερθετικό. Ομολογουμένως, ζούμε σε μία καταπληκτική πόλη. Το κοσμοπολίτικο Μόντρεαλ, η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καναδά μετά το Τορόντο και η μεγαλύτερη γαλλόφωνη πόλη του κόσμου μετά το Παρίσι, είναι μια πόλη που θα μπορούσε κανείς να πει ότι έρχεται δεύτερη μετά τη Νέα Υόρκη. Η Παλιά πόλη ξαφνιάζει τον επισκέπτη. Μοιάζει να είναι μια ξένη πόλη και γι’ αυτό πολλά έργα του Χόλυγουντ έχουν γυριστεί εδώ. Το Μόντρεαλ δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει τις άλλες μεγαλουπόλεις του κόσμου. Άλλη εναλλακτική λύση διακοπών είναι η «Balconville», όπου μπορείτε να περάσετε ένα ξεκούραστο καλοκαίρι με τους δικούς σας στην αυλή του σπιτιού σας... Ότι κι’ αν έχετε προγραμματίσει, να θυμάστε: Εμβολιαζόμαστε, κρατάμε αποστάσεις, κάνουμε χρήση μάσκας και τηρούμε ευλαβικά την υγιεινή των χεριών. Όμορφο και ασφαλές καλοκαίρι σε όλους…

Αρχιεπίσκοπος Καναδά Σωτήριος

H μετανάστευση των Ελλήνων είναι γνωστή από την αρχαιότητα. Στις αρχές του 20ού αιώνα, στον Καναδά υπήρχαν περίπου 300 Έλληνες. Οι πρώτες Ελληνικές Κοινότητες που ιδρύθηκαν ήσαν στο Μόντρεαλ, στο Toronto και στο Thunder Bay. Πρώτος Επίσκοπος στον Καναδά διορίστηκε το 1960 ο Μητροπολίτης Ελαίας Αθηναγόρας. Ακολούθησε ο Επίσκοπος Ροδοστόλου Τιμόθεος 1963 -1967 και ο Επίσκοπος Αγκώνος Θεοδόσιος 1967-1973. Ο νυν Αρχιεπίσκοπος Σωτήριος, εξελέγη Επίσκοπος Κωνσταντίας στις 18 Δεκεμβρίου 1973 και χειροτονήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1974 και από τότε υπηρετεί την Ορθόδοξη Εκκλησία στον Καναδά. Προήχθη σε Επίσκοπο Τορόντο το 1979. Στις 24 Σεπτεμβρίου1996, με την αλλαγή του Συντάγματος και την διάσπαση της ενιαίας Αρχιεπισκοπής Αμερικής ανυψώθηκε σε Μητροπολίτη Τορόντο και Υπέρτιμο και Έξαρχο παντός Καναδά και σε Αρχιεπίσκοπο το 2019. Υπήρχαν τότε 22 Ελληνικές Ορθόδοξες Κοινότητες. Τώρα έχουν αυξηθεί σε 77. Σήμερα ο Ελληνισμός είναι περίπου 350.000. Κατά την Αρχιερατεία του τότε Επισκόπου και νυν Αρχιεπισκόπου Σωτηρίου, η Ιερά Επισκοπή και Ιερά Αρχιεπισκοπή τώρα, ίδρυσε τα κάτωθι κοινωφελή ιδρύματα: Ετήσιες Συνελεύσεις Νεολαίας (1980). Μηνιαία Ελληνορθόδοξη Εφημερίδα «Ορθόδοξη Πορεία» (1982). Κοινωνικές Υπηρεσίες (1984). Metahomes, δηλαδή στέγες για τους άστεγους (1984).Την Ελληνική Ορθόδοξη Αδελφότητα του Καναδά (1987). Εβδομαδιαίο Τηλεοπτικό Πρόγραμμα «Ορθόδοξη Φωνή» (1990), που μεταδίδεται σε ολόκληρο τον Καναδά. Σχολή Βυζαντινής Μουσικής (1991). Ιερές Μονές, Πατροκοσμά στο Τορόντο και Παρηγορήτισσας στο Μόντρεαλ (1993). Οργανισμό Ελληνορθόδοξης Παιδείας στο Οντάριο, (1996) «Μεταμόρφωση», Ημερήσιο Ελληνορθόδοξο Σχολείο, «Μεταμόρφωση», Παιδικός Σταθμός Toronto , «Μεταμόρφωση» (Προ-νηπιαγωγείο Toronto), «St. Nicholas», Παιδικός Σταθμός-Toronto. Οίκους Ευγηρίας (εννέα Γηροκομεία στις πόλεις, Toronto, Montreal, Laval, Vancouver). Πενήντα οικίες για οικογένειες με ανάγκες (Thunder Bay). Πατριαρχική Ορθόδοξη Θεολογική Ακαδημία Τορόντο (1998). Θερινές Κατασκηνώσεις «Μεταμόρφωσης» (1999). Πολιτιστικό Κέντρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής (2002). Συγκρότημα θερινών κατοικιών και κατασκηνώσεων (2012). Για την ιστορία, ο Αρχιεπίσκοπος Σωτήριος (Αθανασούλας) γεννήθηκε στα Λεπιανά του Δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων του Νομού Άρτας στις 19 Φεβρουαρίου 1936. Λαϊκός ακόμη, υπηρέτησε ως Επιμελητής στη Θεολογική Σχολή στη Βοστόνη. Χειροτονήθηκε διάκονος στις 17 Ιουλίου 1962 και ιερέας στις 18 Ιουλίου 1962. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στη Θεολογία από το Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ. Μιλά ελληνικά, αγγλικά και γαλλικά. Εφέτος, σε ηλικία 85 ετών συμπλήρωσε 47 συναπτά έτη στο τιμόνι της Εκκλησίας Καναδά και 25 χρόνια από την εγκαθίδρυση του ως Μητροπολίτης στην πρώτη Μητρόπολη Καναδά και εν συνεχεία Αρχιεπισκοπή. Για το πλούσιο και αξιοζήλευτο έργο του έχει τιμηθεί με το Χρυσό Μετάλλιο του Καναδά, το μετάλλιο για τα «125 χρόνια Καναδάς», το χρυσό Ιωβηλαίο της Βασίλισσας Ελισάβετ Β’ (2002), το μετάλλιο της πόλης των Αθηνών και το μετάλλιο Jubilee Diamond της Βασίλισσας Ελισάβετ Β ‘, της πόλεως των Αθηνών και του Ανωτέρου Ταξιάρχου του Τάγματος του Φοίνικα της Ελλάδας. Η στήλη του εύχεται ειλικρινά υγεία και μακροημέρευση.

"All we want is Greece"

Μπήκαμε επισήμως στην καρδιά του καλοκαιριού και αβέβαιο εξακολουθεί να παραμένει το πότε θα ξεκινήσει φέτος η τουριστική σαιζόν στην Ελλάδα. Η απόφαση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων να μην αναβαθμίσουν τους ελληνικούς προορισμούς στην πράσινη λίστα γεμίζει ανησυχία τους επαγγελματίες του τουρισμού που έχασαν ήδη τον Ιούνιο και ανησυχούν πως η μειωμένη κίνηση θα συμπαρασύρει και τον Ιούλιο. Όπως διαβάζουμε, η Βρετανία έχει αποκλείσει ουσιαστικά τις χώρες του Νότου σαν προορισμό για τους πολίτες της, καθώς ζητάει στην επιστροφή τους 10ήμερη καραντίνα και αρνητικό μοριακό τεστ, με αποτέλεσμα τις ομαδικές ακυρώσεις πακέτων διακοπών σε ελληνικά νησιά. Ας σημειωθεί ότι σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, η Βρετανία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη αγορά μετά τη Γερμανία για τον ελληνικό τουρισμό. Συγκεκριμένα το 2019, πριν ξεσπάσει η πανδημία, επισκέφτηκαν τους καλοκαιρινούς μήνες την Ελλάδα 3,5 εκατομμύρια Βρετανοί, αφήνοντας έσοδα 2,5 δισεκατομμύρια. Πολλοί επαγγελματίες δηλώνουν ότι δεν θεωρούν εφικτό τον γενικό στόχο που έχει τεθεί από το υπουργείο Τουρισμού για να καταγραφεί το 40% των εσόδων του 2019. Η απόφαση των Βρετανών, Βέλγων, Ολλανδών και Σκανδιναβών να ακυρώσουν τις διακοπές τους στην Ελλάδα θα αναγκάσουν αρκετά ξενοδοχεία να υπολειτουργήσουν, ενώ κάποια ίσως να μη σηκώσουν καν ρολά για τη φετινή σαιζόν. Υπάρχουν μικρά ενθαρρυντικά σημάδια από αγορές όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και η Γαλλία, όμως οι χώρες αυτές έμμεσα ή άμεσα ενθαρρύνουν τους πολίτες τους να κάνουν εσωτερικό τουρισμό. Σύμφωνα με άρθρο του Οικονομικού Ταχυδρόμου, τον Ιούνιο είχαν ανοίξει περίπου το 20% των ξενοδοχείων, πολλά εκ των οποίων με ελάχιστες κρατήσεις. Κατά τα λοιπά τα αστικά ξενοδοχεία φαίνεται να αντιμετωπίζουν ακόμη σοβαρότερα προβλήματα, καθώς το city break δεν ανακάμπτει ενώ και τα συνέδρια, βασικός αιμοδότης των ξενοδοχείων των μεγαλουπόλεων, είναι ακόμη στο «μηδέν». Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο ιός ακόμα καλά κρατεί και οι λοιμωξιολόγοι επιμένουν στους αυστηρούς κανόνες τήρησης αποστάσεων και άλλων μέτρων ασφαλείας. Την ίδια στιγμή η Ελλάδα απαντά στις προκλήσεις της νέας περιόδου με ένα πρωτόγνωρο επικοινωνιακό σχέδιο, παρουσιάζοντας βίντεο προβολής της χώρας στο εξωτερικό με κεντρικό μότο "All you want is Greece". Φέτος ο ΕΟΤ για πρώτη φορά πραγματοποιεί συνδιαφήμιση με 18 αεροπορικές εταιρίες αλλά και 76 Tour Operators, συνολικού προϋπολογισμού 12,3 εκατομμυρίων ευρώ. Ο Καναδάς, εν τω μεταξύ, έχει χαλαρώσει τους περιορισμούς που επιβάλλονται στους ταξιδιώτες που έχουν λάβει και τις δύο δόσεις των εμβολίων, θεωρώντας ότι έχουν ανοσοποιηθεί. Συνεχίζουν πάντως να υποβάλλονται σε τεστ κορονοϊού κατά την άφιξή τους, ενώ εάν χρειαστεί μπορεί να τους ζητείται να παραμένουν σε απομόνωση για συντομότερο όμως χρονικό διάστημα. Η χαλάρωση των μέτρων μας δίνει ξανά την δυνατότητα το φετινό καλοκαίρι να ταξιδέψουμε στην πατρίδα, ν’ απολαύσουμε τις ομορφιές της και να ξανασμίξουμε με αγαπημένους συγγενείς και φίλους. Ας μη ξεχνάμε: "All we want is Greece"

ΚΑΝΑΔΑΣ Η καλύτερη χώρα στον κόσμο...

Ο Καναδάς επανέκτησε την πρώτη θέση στην έκθεση αξιολόγησης καλύτερων χωρών του 2021, σύμφωνα με την ανάλυση US News & World Report. Το 2020 στην ετήσια κατάταξη κατείχε την δεύτερη θέση. Συγκεκριμένα, ο Καναδάς διατήρησε το προβάδισμα έναντι 78 άλλων χωρών συμπεριλαμβανομένων της Ιαπωνίας, της Γερμανίας, της Ελβετίας και της Αυστραλίας, που περιλαμβάνονται στις πρώτες πέντε χώρες. Οι ΗΠΑ βρίσκονται στην 6η θέση. Μεταξύ των κριτηρίων είναι η ποιότητα ζωής, η ασφάλεια, το περιβάλλον, η ελευθερία, η υγεία, η εκπαίδευση, η κοινωνική συνοχή, η κατοικία, η εργασία και το υψηλό εισόδημα. Η Ελλάδα βρίσκεται στην 50η θέση στον δείκτη ικανοποίησης από τη ζωή. Για μας τους έλληνες που ζούμε εδώ και παρακολουθούμε τα προβλήματα της γενέτειρας στον Ευρωπαϊκό και διεθνή κοινωνικοοικονομικό στίβο, είναι προφανές ότι η δεύτερή μας πατρίδα ο Καναδάς τα πάει πολύ καλλίτερα και συχνά ευλογούμε το χώμα που πατάμε για το αξιόλογο σύστημα που εφαρμόζει και το γεγονός ότι δεν έχουμε πέσει στην υποβάθμιση άλλων χωρών, συμπεριλαμβανομένης της γειτονικής μας Αμερικής. Μάλιστα, η στατιστική υπηρεσία του Καναδά, προ της πανδημίας εξέδωσε μία ανακοίνωση στην οποία αναφέρει ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες το ακαθάριστο προϊόν της χώρας μεταξύ 2019 και 2020 σημείωσε σημαντική ύφεση, ενώ στον Καναδά είχαμε μία πολύ πιο ήπια ύφεση της μείωσης του εθνικού ακαθάριστου προϊόντος. Παρά τη διεθνή κρίση, αυτό θεωρείται πολύ μικρότερο και από τις προηγούμενες οικονομικές κρίσεις που είχε περάσει ο Καναδάς το1980 το 1982 και βέβαια το 1991. Για το λόγο αυτό, θα πρέπει να χαιρόμαστε που ζούμε σε αυτή την υπέροχη χώρα, μια χώρα η οποία και μετανάστες δέχεται και ανοιχτή είναι σε όλες τις κουλτούρες, εγγυάται περίθαλψη ιατροφαρμακευτική και εφαρμόζει ένα αποδοτικό οικονομικό σύστημα το οποίο δεν είναι απόλυτα τέλειο, όμως τουλάχιστον αντέχει στα διεθνή προβλήματα και στις παγκόσμιες κρίσεις. Θα πρέπει ακόμα να χαιρόμαστε όπου στην δεύτερή μας πατρίδα απολαμβάνουμε ασφάλεια, τάξη, ηρεμία, ευκαιρίες εργασίας, τεράστιες δυνατότητες στον επιχειρηματικό τομέα και σίγουρα ένα υποδειγματικό εκπαιδευτικό σύστημα. Χιλιάδες ελληνόπουλα της δεύτερης, τρίτης και τέταρτης γενιάς κατέχουν σήμερα υψηλές θέσεις σε όλους τους επαγγελματικούς τομείς. Οι παροικίες μας μπορεί ακόμη να καυχώνται για τους αξιόλογους επιστήμονες, άξιους πολιτικούς και επιτυχημένους επιχειρηματίες. Με αυτά τα δεδομένα, δεν θεωρείται πλέον ασυνήθιστη η τάση των νεοελλήνων να επιδιώκουν τα τελευταία χρόνια, λόγω της κρίσης, να μεταναστεύσουν εδώ για να εξασφαλίσουν μία σωστή εκπαίδευση και ένα λαμπρότερο επαγγελματικό μέλλον. Και εάν μπορούσε να διαφοροποιηθεί η μεταναστευτική πολιτική, σίγουρα θα βλέπαμε ένα νέο μεταναστευτικό ρεύμα από την Ελλάδα, παρόμοιο των δεκαετιών 50 και 60. Η λύση πάντως αυτή σε καμία περίπτωση δεν θεωρείται η πρέπουσα, λόγω της σοβαρής υπογεννητικότητας αλλά και της αθρόας εισβολής προσφύγων και λαθρομεταναστών. Την 1η Ιουλίου, 2021 ο Καναδάς θα σβήσει 154 κεράκια. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΝΑΔΑ!

Παγκόσμιες "Ημέρες" προκλητικής υποκρισίας...

Προτού διαβάσετε το παρών άρθρο, προς αποφυγή οποιασδήποτε παρεξήγησης, οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με τις εκάστοτε γιορτές και τις κάθε είδους επετείους. Αντίθετα, πιστεύω ότι μας δίνουν την ευκαιρία να τιμήσουμε αυτούς που αγαπάμε και ακόμη να περάσουμε μαζί τους ευχάριστες στιγμές. Το πρόβλημά μου είναι το καθεαυτό «πνεύμα» των «Ημερών», όπου ορισμένοι, άσκοπα ή εσκεμμένα, καθιέρωσαν και όλοι εμείς αισθανόμαστε εξαναγκασμένοι να ακολουθούμε πιστά... Ο λόγος σήμερα για την «Ημέρα» του πατέρα. Λες και δεν αγαπάς τον πατέρα ή τη μητέρα σου και περιμένεις αυτή τη συγκεκριμένη μέρα να τους το δείξεις. Λες και δεν σκέπτεσαι τον πατέρα σου τις υπόλοιπες 364 ημέρες του χρόνου και πρέπει να έρθει το Father's Day για να τον θυμηθείς και ακόμη να χαίρονται τα μαγαζιά, τα εστιατόρια, τα μπαρ, τα ζαχαροπλαστεία... Δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι πιο συναισθηματικά εκμεταλλευτικό από αυτό. Έχουμε βέβαια και τις άλλες, ουκ ολίγες, ειδικές «Ημέρες», από τον καρκίνο μέχρι τα ζώα, τη μουσική, το σεξ, κλπ. Τώρα θα μου πείτε, έχεις πρόβλημα με την «Ημέρα» του πατέρα και της μητέρας αλλά όχι με την «Ημέρα» των ωκεανών ή του Gay Pride; Κατ’ αρχήν η «Ημέρα» των ωκεανών δεν είναι γιορτή. Η «Παρέλαση Υπερηφάνειας» πάλι είναι μια διαφορετική υπόθεση γιατί (παρότι δεν με βρίσκει σύμφωνο) πρόκειται για γιορτή και ένωση μιας κοινότητας προς υπενθύμιση συγκεκριμένων σκοπών και κόντρα στο φόβο. Και η εργατική Πρωτομαγιά μέρα υπενθύμισης είναι αλλά οι περισσότεροι τη χρησιμοποιούν για να πιάσουνε το Μάη (στην Ελλάδα εννοείται) και να φάμε κοψίδια κι’ όχι για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους... Για πολλούς τέτοιες «Ημέρες» είναι πολύ σημαντικές γιατί έστω για μια φορά το χρόνο ο κόσμος υποθετικά αφυπνίζεται και όσοι έχουν χάσει ανθρώπους από τη ζωή, τιμάνε τη μνήμη τους και εκφράζουν τον πόνο και την ελπίδα τους. Βέβαια, ο κόσμος συνήθως αφυπνίζεται κι’ ύστερα ξανακοιμάται σαν να μη τρέχει τίποτα. Συχνά αναρωτιέμαι, μήπως το να δημιουργούμε ειδικές «Ημέρες» είναι το άλλοθι μας στην αδράνεια, την αδιαφορία και την άγνοια που μας χαρακτηρίζει τις επόμενες ημέρες του χρόνου; «Χρόνια σου πολλά γέρο, με συγχωρείς που άργησα νάρθω στο γηροκομείο (που σε πέταξα), γιατί όπως καταλαβαίνεις πρέπει να δουλέψουμε και δεν έχουμε καιρό να σε κοιτάξουμε...» Η προσωποποίηση της υποκρισίας σε όλο της το μεγαλείο... Υποθέτω και το σέβομαι πως κάποιοι άνθρωποι έχουν ανάγκη αυτές τις ιδιαίτερες «Ημέρες» μολονότι έχουν σκαρώσει τόσες πολλές... Το θέμα είναι πως ο πατέρας μας και όλοι οι οικείοι μας χρειάζονται πολλά περισσότερα από μια «Ημέρα». Χρειάζονται την αγάπη, τη φροντίδα ,τη μέριμνά μας, πολύ πιο πολύ από μια γραβάτα, ένα πουκάμισο, ένα ρολόι, ένα γεύμα... Χρειάζονται γιορτή, όμως γιορτή με αληθινό νόημα, γιορτή καθημερινή, γιορτή ολόκληρης ζωής... ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ πατέρα, κάθε μέρα…

Μήπως τελικά είμαστε άξιοι της τύχης μας;

Κεραυνός εν αιθρία η ανακοίνωση της «Φιλικής Εταιρίας» με την οποία, ούτε λίγο ούτε πολύ, ζητείται η παραίτηση του προέδρου, της ταμίας και του γραμματέα ακίνητης περιουσίας και προμηθειών της Ε.Κ.Μ.Μ., Ανδρέα Κριλή, Βούλας Νεοφώτιστου και Αχιλλέα Νικόπουλου. Η Φ.Ε. κατηγορεί τα εν λόγω μέλη του εκτελεστικού και αυτοδιορισθέντα μέλη στο εκτελεστικό της Στέγης, για παράτυπη χρέωση του κτιρίου με δάνειο ενός εκατομμυρίου δολαρίων χωρίς την έγκριση Γενικής Συνέλευσης, λίγες μόλις μέρες πριν τη μεταβίβασή του στην Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ. «Είναι προφανές ότι οι ενέργειες των τριών μελών του εκτελεστικού της ΕΚΜΜ διασύρουν το κύρος του Διοικητικού Συμβουλίου και ολόκληρης της Κοινότητας και θα πρέπει να παραιτηθούν αμέσως», καταλήγει η ανακοίνωση… Γεγονός είναι ότι ολοένα και πληθαίνουν οι φωνές διαμαρτυρίας, δυσαρέσκειας και αγανάκτησης με αποδέκτη τη διοίκηση του οργανισμού. Δικαιολογημένα άλλωστε, αφού ο τρόπος διαχείρισης και λήψης αποφάσεων τα τελευταία χρόνια αφήνει πολλά ερωτηματικά. Η ξαφνική αποχώρηση της πολλά υποσχόμενης προέδρου Αννης Κουτράκη άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό στο Δ.Σ. Τα νεόφερτα μέλη, παντελώς άπειρα σε θέματα διοικητικού χαρακτήρα, πασχίζοντας να αποδείξουν την αποτελεσματικότητά τους, προχώρησαν σε απερίσκεπτες και ζημιογόνες ενέργειες, όπως η ασύδοτη οικονομική διαχείριση, ο αποκλεισμός των ενημερωτικών μέσων, οι σκόπιμες «ενημερωτικές συνεδριάσεις», κ.α. Η αποχή εξ’ άλλου των μελών, με δικαιολογία την πανδημία, όξυνε την χαοτική κατάσταση, οπότε η έλλειψη αντιδράσεων οδήγησε τελικά στον αναπόφευκτο αυταρχισμό. Και διερωτώμαι, μήπως για όλα αυτά τελικά φταίμε εμείς, που εκτρέφουμε και ανεχόμαστε ανεπαρκείς διοικούντες στην πολιτική, στην κοινωνία, στην οικονομία και όπου αλλού; Το πρόβλημα, κατ’ εμέ, δεν περιορίζεται στα συγκεκριμένα τρία μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, ούτε στα σημαντικά η ασήμαντα αναφοράς πεπραγμένα στη διετή πορεία τους. Το μεγάλο ζήτημα εδώ είναι η θεσμοποίηση της κακοδιοίκησης και προκλητικής αδιαφάνειας. Είναι ο εθισμός στις μεθόδους των εκάστοτε εξουσιαστών. Είναι η ενσωμάτωση των ανεύθυνων στην αναλήθεια, στην περιφρόνηση, στην αναξιόπιστη συμπεριφορά, στην μυστικοπάθεια… Αυτό που ζούμε τελευταία ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Ξεπερνά τις ανοχές κάθε ανθρώπου που σέβεται τον εαυτό του να ανέχεται αλαζονικές υπάρξεις να υποτιμούν την νοημοσύνη του. Το ερώτημα ωστόσο είναι ρητορικό. Και είναι έτσι διότι έχουμε μάλλον συνηθίσει στην κοροϊδία, σε όλα της τα επίπεδα. Συνηθίσαμε να βλέπουμε βίαιες παραβιάσεις των εσωτερικών κανονισμών, μονομερείς αποφάσεις, παράτυπα δάνεια… Συνηθίσαμε να βλέπουμε συμβούλους, δίχως ίχνος παιδείας, να ασεβούν προσβάλλοντας άτομα και θεσμούς… Πώς μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς τέτοιου είδους άτοπες και απαράδεκτες συμπεριφορές; Δυστυχώς, είμαστε άξιοι της τύχης και της μοίρας μας. Η ευθύνη ανήκει κυρίως σε μας, που με την αδιαφορία μας εκτρέφουμε και ανεχόμαστε τον κάθε άσχετο στη ζωή μας. Στις περιβόητες κοινοτικές εκλογές της 9ης Ιουνίου, 2019 ψήφισαν συνολικά 1.067 μέλη, που αντιπροσωπεύουν ποσοστό λιγότερο από το 1% των 75.000 συμπαροίκων. Ας το λάβουν σοβαρά υπ’ όψιν οι διεκδικούντες την εξουσία…

Το φιλότιμο νίκησε...

Οι δράσεις εθελοντισμού παίζουν σημαντικό ρόλο στην τοπική κοινωνία. Ο εθελοντισμός άλλωστε, αποτελεί μία εκδήλωση κοινωνικής συμπεριφοράς όπου τα άτομα, χωρίς το κίνητρο της υλικής ανταμοιβής, προσφέρουν τον ελεύθερο χρόνο τους για ένα κοινωφελή σκοπό, είτε με δική τους πρωτοβουλία είτε στο πλαίσιο μιας ομάδας ή φορέα. Η έννοια του εθελοντισμού, αυτή καθεαυτή, είναι η βοήθεια σε κάποιον που έχει ανάγκη, η συμπόνια, η συμπαράσταση, η συμβολή στην προσπάθεια για μια πιο δίκαιη κοινωνία και γενικά η συμμετοχή στη συντήρηση και ανέξοδη λειτουργία ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού. Η δύναμη του εθελοντισμού στις κοινωνίες των πολιτών είναι η βοήθεια στην διάδοση αξιών και κανόνων, η διευκόλυνση στην άσκηση κοινωνικών δικαιωμάτων, η συμβολή στη διάχυση πληροφοριών, η παροχή πληροφόρησης και γνώσης, η δημοσιοποίηση προβλημάτων κ.λπ. Οι υποχρεώσεις των εθελοντών είναι να σέβονται τις αρχές και τους κανόνες τις ομάδας ή φορέα που συμμετέχουν, να κάνουν όσο πιο καλή δουλειά μπορούν, να είναι συνεπείς σε ότι αναλαμβάνουν, να έχουν σεβασμό προς τους άλλους και να τηρούν τους κανόνες προσωπικών δεδομένων, όπως ορίζει η νομοθεσία. Ο εθελοντισμός είναι στάση ζωής και δρα εποικοδομητικά στο κοινωνικό στερέωμα καθώς αφορά όλους ανεξάρτητα από κοινωνικές και οικονομικές διακρίσεις, προάγει την ενεργή συμμετοχή των πολιτών στην προάσπιση των θεμελιωδών τους δικαιωμάτων και ενδυναμώνει την κοινωνική αλληλεγγύη και συνοχή. Σύμφωνα με τις βασικές αρχές, ο εθελοντισμός είναι μία κίνηση καλής θέλησης, δεν είναι υποχρεωτικός και στηρίζεται στην αυτόβουλη συμμετοχή του ενεργού πολίτη. Στόχος ενός εθελοντή είναι η βελτίωση των κοινωνικών, οικονομικών περιβαλλοντολογικών, αθλητικών, εκπαιδευτικών και άλλων θεμελιωδών αναγκών μιας κοινωνίας. Στο πλαίσιο αυτό στον Καναδά, όπως συμβαίνει σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες, έχουν κάνει την εμφάνισή τους πολλές μη κυβερνητικές οργανώσεις με πληθώρα εθελοντικών δράσεων και κύρια πεδία εφαρμογής την υγεία, τον πολιτισμό, τις κοινωνικές υπηρεσίες, την εκπαίδευση. Τα τελευταία χρόνια η παρουσία του οργανωμένου εθελοντισμού γίνεται όλο και πιο αισθητή στην παροικία μας. Χαρακτηριστικά δείγματα αυτής της παρουσίας είναι οι κοινωφελείς δραστηριότητες διαφόρων εθελοντικών οργανώσεων όπως του «Οργανισμού Τρίτης Ηλικίας ΦΙΛΙΑ», του «Magic Mission», του «Φιλανθρωπικού Οργανισμού Ελληνίδων Κυριών», του «Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Σωκράτης», της «Ερανικής Επιτροπής EKMM», της «ΑΧΕΠΑ», του «Λυκείου Ελληνίδων Μόντρεαλ» κ.α. Συχνά, οι εθελοντικές οργανώσεις καταφεύγουν σε ερανικές προσπάθειες ώστε να συγκεντρώσουν τα απαιτούμενα χρήματα για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένους σκοπούς. Μία τέτοια προσπάθεια είναι και ο Ραδιοέρανος για τις ανάγκες των ελληνικών μας σχολείων που ξεκίνησε to 1997 με τη συμμετοχή όλων των Eνημερωτικών Mέσων της παροικίας μας. Οι ανάγκες αυτές, δυστυχώς, εξακολουθούν να υφίστανται. Το περασμένο Σαββατοκύριακο, τα ΜΜΕ ένωσαν και πάλι τις προσπάθειές τους με αποτέλεσμα να συγκεντρωθεί ένα σεβαστό ποσό που τείνει να ξεπεράσει τις $225.000. Πίσω από κάθε μεγάλη επιτυχία κρύβονται πολλοί άνθρωποι που φανερά ή σιωπηρά οργανώνουν τον έρανο. Συγχαρητήρια σε όλους. Ενωμένοι μπορούμε να επιτύχουμε πολλά…

Στηρίζουμε τα σχολεία μας...

Έχει γίνει πλέον συνείδηση σε όλους πως για να συνεχίσουν να υπάρχουν τα ελληνικά σχολεία χρειάζονται την υποστήριξη μας. Μια σύντομη ιστορική αναδρομή δείχνει καθαρά τις επίπονες προσπάθειες των πρωτοπόρων, εκείνων που έβαλαν τα θεμέλια και ύψωσαν το εκπαιδευτικό οικοδόμημα τούτης της παροικίας. Ένα οικοδόμημα που με πάση θυσία πρέπει να διατηρήσουμε. Το 1909 άρχισε να λειτουργεί στο Μόντρεαλ το πρώτο ελληνικό σχολείο «Πλάτων» που το 1910 οργανώθηκε σε κανονικό ημερήσιο σχολείο, το πρώτο στο είδος του στην Βόρεια Αμερική. Το 1925 μια ομάδα εθελοντών της ΕΚΜ αγόρασε την εκκλησία της Αγίας Τριάδος και ίδρυσε δεύτερο σχολείο, το «Αγγλο-Ελληνικό Σωκράτης», το οποίο ακολούθησε το πρόγραμμα διδασκαλίας του Προτεσταντικού Σχολικού Συστήματος και η ελληνική γλώσσα και κουλτούρα διδάσκονταν επιπλέον των αγγλικών και γαλλικών μαθημάτων. Όμως, η οικονομική κρίση της εποχής ανάγκασε τους έλληνες να συσπειρωθούν σε μία εκκλησία, την Αγία Τριάδα και να ενώσουν το σχολείο «Πλάτων» με το σχολείο «Σωκράτης» το 1931. Παρά τα οικονομικά προβλήματα, τα μέλη της Κοινότητας κατάφεραν να κρατήσουν το σχολείο και να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960 νέοι μετανάστες έφθαναν κατά χιλιάδες και συνέχεια αυξανόταν ο αριθμός των μαθητών. Το 1970 άλλαξε το όνομα σε «Δημοτικό Σχολείο Σωκράτης» και το 1972 η Κοινότητα υιοθέτησε το γαλλικό σύστημα εκπαίδευσης, αποκτώντας έτσι το δικαίωμα κρατικών επιχορηγήσεων. Το 1978 υπογράφτηκε συμφωνία με το Καθολικό Σύστημα CECM, εξασφαλίζοντας καλύτερα εκπαιδευτικά εφόδια, ενώ η οικονομική υποστήριξη της κυβέρνησης του Κεμπέκ βοήθησε το σχολείο να αναπτυχθεί και να επεκταθεί. Λίγα χρόνια αργότερα άρχισε να λειτουργεί και το ημερήσιο σχολείο «Δημοσθένης» στο Λαβάλ. Χιλιάδες ελληνόπουλα απεφοίτησαν από τα ελληνικά μας σχολεία και τα περισσότερα διέπρεψαν σε όλους τους τομείς της Καναδικής κοινωνίας και όχι μόνο. Τα σχολεία μας σήμερα θεωρούνται «μοντέλο» και παράδειγμα προς μίμηση. Η σωστή όμως λειτουργία, ανάπτυξη και μακροζωία τους - κυρίως μετά τις κυβερνητικές περικοπές - εξαρτάται από μας και μόνο. Η Επιτροπή Εράνου «Μεταμόρφωση 200», των Σχολείων «Σωκράτης», «Δημοσθένης», «Αριστοτέλης», «Πλάτων-Όμηρος» και «Άγιος Νικόλαος», που εν τω μεταξύ πλαισιώθηκε με αξιόλογα στελέχη της νέας γενιάς, ζητά για άλλη μία φορά από την παροικία να δείξει και έμπρακτα την αγάπη και υποστήριξή της ώστε να συνεχιστεί η ανοδική πορεία και περαιτέρω ανάπτυξη των ελληνικών μας σχολείων. Η έναρξη της ερανικής εκστρατείας «Στηρίζω τα σχολεία μας», με επίτιμο πρόεδρο τον συμπάροικο Ιωάννη Μούκα, γίνεται το ερχόμενο Σάββατο 29 Μαΐου, 2021με οκτάωρο Ραδιοέρανο, ο οποίος θα φιλοξενηθεί από τους τρείς τοπικούς ελληνικούς ραδιοσταθμούς. Τον CFMB 1280 AM, το Radio Centreville 102.3 FM και τους Ακρίτες Μόντρεαλ 1610 AM. Συμμετέχουν δυναμικά οι τοπικές εφημερίδες «Ελληνοκαναδικό Βήμα» «Ελληνοκαναδικά Νέα», και «Χρονικά». Στόχος για το 2021 είναι η συγκέντρωση $600.000. Ας προσπαθήσουμε να τον επιτύχουμε, η καλύτερα... να τον ξεπεράσουμε. Όλοι μαζί μπορούμε

Τιμή και δόξα στους ήρωες της Μάχης της Κρήτης

Ο Μάιος είναι ο μήνας των συγκλονιστικών γεγονότων. Η Αιματηρή Πρωτομαγιά, η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, η Άλωση της Πόλης και βέβαια η Μάχη της Κρήτης… Η Μάχη της Κρήτης, το πιο πρόσφατο ιστορικό γεγονός, ξεκίνησε στις 20 Μαΐου1941. Πρόκειται για μία μάχη ενός υπερήφανου λαού απέναντι σε έναν αδίστακτο κατακτητή, που εξαπέλυσε την εκδικητική του μανία με θηριωδίες που ακόμα και σήμερα περιμένουν τη Θεία Δίκη. Η Μάχη της Κρήτης, που δεν τελείωσε με την κατάκτηση του νησιού από τους Γερμανούς αλλά συνεχίστηκε σε πόλεις και χωριά, σε βουνά και θάλασσες, από τους αντάρτες που δεν σταμάτησαν ούτε λεπτό να πολεμούν τους ναζί. Μια εποποιία, στην οποία υποκλίθηκε και συνεχίζει να υποκλίνεται ολόκληρος ο κόσμος, καταγράφηκε με το ανεξίτηλο αιματοβαμμένο μελάνι. Ένα γεγονός κομβικής σημασίας για την εξέλιξη και έκβαση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς κατέδειξε τον ηρωισμό των Κρητικών, που χωρίς κανένα ουσιαστικό αμυντικό μέσο κατάφεραν να αναμετρηθούν με την ισχυρότερη πολεμική μηχανή της εποχής, εκείνη της ναζιστικής Γερμανίας, να κατατροπώσουν τη στρατιωτική ελίτ των αλεξιπτωτιστών και σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς να αναγκάσουν τον Χίτλερ να αλλάξει τα σχέδιά του απέναντι στον βασικό στόχο του, που ήταν η Ρωσία. Η Μάχη της Κρήτης δεν ήταν ένα απλό περιστατικό στην ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά εκείνο που κατέδειξε τη δύναμη της κρητικής ψυχής, το μεγαλείο της και έδωσε ορισμό στην αντίσταση με βαρύ τίμημα για ολόκληρο το νησί. Η Μάχη της Κρήτης συγκλόνισε, συγκίνησε, αναθάρρησε τον κόσμο που μάχονταν τις δυνάμεις του Άξονα και έκανε τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της εποχής να υμνήσουν την αντίσταση των Κρητικών και τη σημασία εκείνης της γιγαντομαχίας. Σήμερα, ογδόντα χρόνια από την έναρξη της Μάχης της Κρήτης και το μήνυμα παραμένει: Δεν ξεχνάμε! Δεν τους ξεχνάμε! Δεν ξεχνάμε το αποτρόπαιο πρόσωπο του ολοκληρωτισμού, όποια μορφή κι αν παίρνει ιστορικά. Δεν το ξεχνάμε γιατί προκαλεί πόνο και δυστυχία. Πόλεμο και καταστροφή. Δεν ξεχνάμε εκείνους που στάθηκαν με θάρρος απέναντι σε αυτό το πρόσωπο. Που αντιστάθηκαν με αυταπάρνηση για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι και να δημιουργούμε εν ειρήνη. Δεν ξεχνάμε τους παππούδες - κάποιοι βρίσκονται ακόμη στη ζωή - που ανέτρεψαν όλα τα προγνωστικά. Που αντιστάθηκαν στη ναζιστική πολεμική μηχανή και ανέτρεψαν τα επεκτατικά σχέδια του Χίτλερ. Αν και έχουν περάσει οκτώ δεκαετίες, η διεξαγωγή και η έκβασή της εξακολουθούν να διδάσκουν τους ιστορικούς και στρατιωτικούς μελετητές. Ο αγώνας στη Μάχη της Κρήτης κράτησε 10 ημέρες. Οι γερμανικές δυνάμεις επικράτησαν παρά τη γενναιότητα με την οποία πολέμησαν οι ελληνικές δυνάμεις του νησιού και την με κάθε μέσο αντίσταση του ηρωικού Κρητικού λαού, του οποίου το θάρρος, η τόλμη, η γενναιότητα και το πνεύμα αυτοθυσίας υπήρξαν ανυπέρβλητα. Τιμή και δόξα στους ήρωες της Μάχης της Κρήτης…

Μιά επιβεβλημένη αναγνώριση...

Πολλές γενοκτονίες γνώρισε ο εικοστός αιώνας και η Μικρασιατική γη τις χειρότερες από αυτές. Ας θυμηθούμε τούτες τις μέρες την ιστορική πλέον τοποθέτηση του σφαγέα Μπεχαεντίν Σακίρ το 1915: «Τα έθνη που απόμειναν από παλιά στην αυτοκρατορία μας μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα που πρέπει να ξεριζωθούν. Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική δύναμη και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται… Και αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πειθώ. Άρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί βία…» Η αρχή έγινε με τους Αρμένιους. Η συστηματική προσπάθεια της εξόντωσής τους έχει μείνει στην ιστορία ως η πρώτη προσπάθεια αναζήτησης μιας τεχνικής της γενοκτονίας, το μόνο αξιοσημείωτο εξαγώγιμο προϊόν του Κεμαλισμού. Την εφάρμοσαν οι Γερμανοί επί των Εβραίων, την εφάρμοσαν οι Κεμαλιστές στον Πόντο, στην Μικτά Ασία, στην Πόλη, στην Κύπρο, στο Κουρδιστάν... Μετά την αναγνώριση της γενοκτονίας του Ποντιακού ελληνισμού από την Βουλή των Ελλήνων, η ανάγκη για τη διεθνή αναγνώρισή της είναι πλέον επιτακτική και αποτελεί ουσιαστικά μια προοδευτική πολιτική πράξη που αποσκοπεί στη διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων, ενώ ταυτόχρονα συνεισφέρει ενεργά στην ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή. Διότι αν είχαμε εγκαίρως διεκδικήσει πολιτικά την καταδίκη της Γενοκτονίας, όπως σωστά έπραξαν οι Εβραίοι, είναι σίγουρο ότι δεν θα είχαμε τα τραγικά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, τις απελάσεις του 1964, την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο το 1974... Δεν θα είχαμε τις συνεχιζόμενες απαράδεκτες προκλήσεις και διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και τη Θράκη... Θα πρέπει επιτέλους να κατατεθούν συγκεκριμένες προτάσεις για τον τρόπο προώθησης της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας του Ποντιακού ελληνισμού και θα πρέπει να ενταθούν οι προσπάθειες που γίνονται προς αυτό το σκοπό. Ειδικότερα τώρα που το θέμα ήρθε ξανά στην επικαιρότητα με αφορμή την επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν ότι οι σφαγές του 1915 των Αρμενίων από το οθωμανικό καθεστώς συνιστούν Γενοκτονία. Με πρωτοβουλία του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, ως γνωστόν, 13 πόλεις μέχρι στιγμής προέβησαν στην αναγνώριση, μεταξύ των οποίων οι μεγαλουπόλεις Τορόντο, Οττάβα, Βανκούβερ, Μόντρεαλ, Λαβάλ, κ.α., ενώ συνεχίζονται οι προσπάθειες προς την Καναδική Γερουσία μέσω του ελληνικής καταγωγής γερουσιαστή Λεωνίδα Χουσάκου. Ο Σύλλογος Ποντίων Μόντρεαλ «Ο Εύξεινος Πόντος», όπως κάθε χρόνο, θα τιμήσει την επέτειο της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης με την κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, ενώ η Αδελφότητα Ποντίων Τορόντο «Παναγία Σουμελά», στο Μνημείο των πεσόντων. Σχεδόν σε όλο τον πλανήτη οι άνθρωποι διώκονται, αποβάλλονται ή σκοτώνονται λόγω της φυλής, της θρησκείας, του φύλου ή της πολιτικής τους ένταξης. Παρά τη ρητορική η διεθνής κοινότητα κλείνει τα μάτια της ή δεν πράττει τίποτα. Με τη διεθνή αναγνώριση μπορούμε να μην επιτρέψουμε άλλες γενοκτονίες, άλλες κτηνωδίες...

Ημέρα ευγνωμοσύνης και τιμής

Γιορτή της Μητέρας. Μέρα εορτασμού της μητρότητας και ευχαριστιών προς τη μητέρα, με αρχαιοελληνική προέλευση… Ήταν Γιορτή της άνοιξης όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της η Ρέα η σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία και θεά της γονιμότητας. Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, συναντάμε τη Γιορτή της Μητέρας ως γιορτή αφιερωμένη στη Θεά Κυβέλη που γινόταν κάθε Μάρτιο. Στη συνέχεια φτάνουμε στην Αγγλία του 15ου - 16ου αιώνα μ.Χ., όπου γιορταζόταν η «Mothering Sunday», δηλαδή η «Κυριακή της Μητέρας» την 4η Κυριακή της Σαρακοστής και ήταν αφιερωμένη στις μητέρες. Εκείνη τη ημέρα όλοι οι υπηρέτες έπαιρναν από το αφεντικό τους μία μέρα άδεια για να επισκεφτούν τα σπίτια τους και να περάσουν την ημέρα τους μαζί με τις μητέρες τους. Με τα χρόνια και καθώς ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην Ευρώπη η Γιορτή μεταβλήθηκε προς τιμή της «Μητέρας Εκκλησίας» αλλά με τον καιρό οι δύο έννοιες συγχωνεύτηκαν. Έτσι ο κόσμος τιμούσε ταυτόχρονα τη μητέρα και την εκκλησία. Παραδοσιακά δώρα όπως τα λουλούδια, τα φυτά και τα γλυκίσματα προσφέρονταν στη «Μητέρα Εκκλησία». Στις ΗΠΑ, στις αρχές του 20ου αιώνα, η δασκάλα Άννα Τζάρβιτς από τη Φιλαδέλφεια, αγωνίστηκε για την καθιέρωση της Γιορτής της Μητέρας, τη 2η Κυριακή του Μαΐου. Ήθελε να τιμήσει την μητέρα της που αγωνίστηκε για τη συμφιλίωση Νοτίων και Βορείων Αμερικανών μετά τη λήξη του Αμερικανικού Εμφυλίου πολέμου το 1864. Έτσι, ξεκίνησε το 1907 εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή που να τιμά τη μητέρα. Οι αγώνες της Άννας Τζάρβιτς δικαιώθηκαν το 1914 όταν το Αμερικανικό Κογκρέσο καθιέρωσε την Επίσημη Εθνική Γιορτή της Μητέρας. Ωστόσο, τα χρόνια πέρασαν και η Γιορτή, όπως και πολλές άλλες, έγινε «θύμα» των εμπόρων που σύντομα ανακάλυψαν μια νέα πηγή εσόδων και έτσι τα πρώτα συμβολικά λουλούδια της γιορτής έγιναν γρήγορα ανθοδέσμες και γλάστρες ώστε σύντομα η Γιορτή της Μητέρας να καταστεί η εμπορικότερη για λουλούδια και φυτά. Πλέον στο 1920 η Jarvis από υπέρμαχος της Γιορτής άρχισε έναν έντονο αγώνα για να ακυρώσει την Ημέρα της Μητέρας και παρότρυνε τους πολίτες να μην αγοράζουν λουλούδια και άλλα δώρα τη συγκεκριμένη ημέρα. Η Ana Jarvis πέρασε τις τελευταίες ημέρες της σε ένα σανατόριο βουτηγμένη στα χρέη. Πέθανε στις 24 Νοεμβρίου 1948 χωρίς να μάθει ποτέ πως ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων για την παραμονή της στο ίδρυμα εξοφλήθηκε από μία ομάδα ανθοπωλών... Σύμφωνα με την Εθνική Ομοσπονδία Εμπορίου των ΗΠΑ, υπολογίζεται ότι φέτος θα ξοδευτούν σε λουλούδια και δώρα για τη Γιορτή, περίπου 24 δις δολάρια! Οι καναδοί αναμένεται να ξοδέψουν γύρω στα 2 δισεκατομμύρια! Θεωρείται η τρίτη πιο καταναλωτική Ημέρα, μετά τα Χριστούγεννα και τη Γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στις Μητέρες όλου του κόσμου...

'Ενα Πάσχα προσαρμοσμένο...

Φτάσαμε αισίως στο Πάσχα. Η λέξη «Πάσχα» σημαίνει το πέρασμα του Χριστού από τον θάνατο στη ζωή. Λέγεται και αλλιώς «Λαμπρή», ονομασία που προήλθε από τους αναστάσιμους κανόνες της εκκλησίας, οι οποίοι ονομάζουν «Λαμπροφόρο» την ημέρα του Πάσχα και συνιστούν στους πιστούς «Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί». Το Χριστιανικό Πάσχα ή κοινώς «Πασχαλιά» ή ελληνοπρεπώς «Λαμπρή», είναι η μεγαλύτερη γιορτή της Ορθοδοξίας. Το Πάσχα είναι κινητή γιορτή και γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας του Μαρτίου. Γιορτάζεται η Ανάσταση του Ιησού Χριστού, η οποία πιστεύεται ότι έγινε το 33 μ.Χ (αν και σε κανένα Ευαγγέλιο δεν προσδιορίζεται με ακρίβεια ο χρόνος της Ανάστασης). Πώς όμως προέκυψε η ονομασία Πάσχα; Το Πάσχα, στον Ιουδαϊσμό καθιερώθηκε ως ανάμνηση της Εξόδου, που ελευθέρωσε τους Εβραίους από την αιγυπτιακή δουλεία. Μεταγενέστερα υιοθετήθηκε ως εορτασμός από τους Χριστιανούς αναφορικά με τον θυσιαστικό θάνατο και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Η περίοδος του Χριστιανικού Πάσχα βέβαια αρχίζει τρεις εβδομάδες πριν από τη Μεγάλη Σαρακοστή, με την αρχή του Τριωδίου και τελειώνει με την Πεντηκοστή. Στη μακρά αυτή περίοδο προετοιμάζεται ο πιστός, με νηστεία και προσευχή, για να μπορέσει να παραστεί στο Θείο Δράμα. Βρισκόμαστε προ των πυλών της εορτής του Πάσχα, καθώς και τη χρονιά αυτή η μεγαλύτερη γιορτή για την ορθοδοξία μας, δυστυχώς δεν θα γιορταστεί όπως κάθε χρόνο αλλά όλοι θα είμαστε μάρτυρες μιας άκρως πρωτόγνωρης κατάστασης για τα ελληνικά δεδομένα με τις θείες λειτουργίες κατά την διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας να τελούνται πολύ νωρίτερα, λόγω των περιοριστικών μέτρων, παρουσία ελαχίστων πιστών και η Ανάσταση να μη σηκώνεται στην ώρα της, με αποτέλεσμα η καθιερωμένη αναμετάδοση της ακολουθίας από τον ραδιοσταθμό CFMB MONTREALνα είναι φέτος αδύνατη. Ο κορωνοϊός έχει επιβάλει ριζικές αλλαγές στις ελληνικές παραδόσεις με το κάθε νοικοκυριό να ετοιμάζεται να γιορτάσει το Πάσχα μέσα στο σπίτι, ακυρώνοντας όλες τις γνώριμες συναθροίσεις της οικογένειας γύρω από το πασχαλινό τραπέζι. Μπορεί να είναι λίγο διαφορετικά φέτος αλλά αυτό δεν συνεπάγεται ότι δεν θα νιώσουμε ότι έφτασε το Πάσχα. Εκεί που μπαίνει φρένο ολοκληρωτικά είναι τα ποικίλα έθιμα τα οποία για να πραγματοποιηθούν είναι αναγκαία η παρουσία του κόσμου. Μπορεί και η φετινή χρονιά να είναι διαφορετική από ότι περιμέναμε αλλά ας μην χάνουμε την ελπίδα σας, καθώς και φέτος θα λάβουμε το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης του Χριστού, ίσως με κάποιο ασυνήθιστο τρόπο για όλους εμάς. Γι ’αυτό τον λόγο λοιπόν ας ενώσουμε τις προσευχές μας ώστε να νικηθεί αυτός ο αόρατος εχθρός και την επόμενη χρονιά να είμαστε πάλι όλοι μαζί με τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Καλή Ανάσταση σε εσάς και τις οικογένειες σας με υγεία!

'Αξιοι 'Ελληνες

Ολοένα και περισσότεροι επιστήμονες βλέπουν τη μετανάστευση από την Ελλάδα ως μονόδρομο επιβίωσης. Ουσιαστικά, τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και των κρατικών δομών πλήττουν όχι μόνον τη νέα γενιά Ελλήνων επιστημόνων, η μετανάστευση των οποίων δυστυχώς πλέον δεν εκπλήσσει, αλλά και εκείνους που συνιστούν το πιο δυναμικό επιστημονικό κομμάτι μιας χώρας, καθώς συνδυάζουν την εμπειρία με τις προοπτικές. Βασικότεροι λόγοι μετανάστευσης παραμένουν η μειωμένη αξιοκρατία και η διαφθορά, ενώ οι τέσσερις στους δέκα δεν θεωρούν πιθανή την επιστροφή στην Ελλάδα. Υπολογίζεται ότι περίπου 500.000 Έλληνες έφυγαν από τη χώρα την τελευταία δεκαετία για να αναζητήσουν αλλού εργασία. Απαρτίζουν την ελίτ της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας, στελεχώνοντας κορυφαία πανεπιστήμια και ερευνητικές δομές του εξωτερικού. Στους τομείς τους είναι διακεκριμένα ονόματα, με σημαντικό έργο και μεγάλη συνεισφορά. Η διαδρομή τους αποκαλύπτει την ικανότητα του λαού, αυτό το έμψυχο εθνικό κεφάλαιο που συναντά τη διεθνή αναγνώριση. Κι όμως στη χώρα τους παραμένουν σχεδόν άγνωστοι. Δεν είναι διάσημοι επιστήμονες, παρά άνθρωποι ταγμένοι στο καθήκον τους που κάνουν τη μεγάλη διαφορά. Οι πρωτοποριακές εργασίες τους είναι σπουδαίες και με μεγάλη επιρροή στην παγκόσμια επιστήμη. Καταξιωμένοι ακαδημαϊκοί και ερευνητές, ζουν και αναπνέουν για τη γνώση και την προαγωγή της. Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Καναδά, εν τω μεταξύ, τιμά και εκφράζει την ευγνωμοσύνη της σε όλους τους επιστήμονες, ερευνητές και επαγγελματίες της ιατρικής και της δημόσιας κυρίως υγείας, οι οποίοι εργάζονται ακούραστα και με πολλές θυσίες, ώστε να νικηθεί ο κορωνοϊός. Ιδιαίτερα, η Ι. Αρχιεπισκοπή αποδίδει έπαινο σε πολλούς Έλληνες και Κύπριους Καναδούς επιστήμονες και εργαζόμενους στο χώρο της ιατρικής φροντίδας που αναπτύσσουν καινοτόμες λύσεις στη μάχη ενάντια στην πανδημία και που με αυτοθυσία, αγάπη και αφοσίωση υπηρετούν τους ασθενείς. Για παράδειγμα, οι γιατροί Ελευθέριος Διαμαντής και Ιωάννης Πρασσάς του Πανεπιστημίου Τορόντο και του Νοσοκομείου «Mount Sinai» ανέπτυξαν ένα νέο τέστ για τον Covid 19 το οποίο με ακρίβεια και ευκολία θα μπορούσε να αντιστρέψει τους «όρους του παιχνιδιού» ενάντια στη μάχη με τον ιό. Η επιστημονική εφευρετικότητα και ιατρική ευρηματικότητα των γιατρών Διαμαντή και Πρασσά οφείλει να αναγνωριστεί και να επαινεθεί ως προσπάθεια βοήθειας της κοινωνίας να επανέλθει στην κανονικότητά της. Η Ι. Αρχιεπισκοπή επίσης συγχαίρει όλους τους ελληνοκαναδούς γιατρούς, νοσοκόμους και ιατρικό προσωπικό που συνεχίζουν να υπηρετούν κοινότητες από άκρη σ’ άκρη του Καναδά για πάνω από ένα χρόνο από τότε που ξεκίνησε η πανδημία. Αποτελούν παράδειγμα χριστιανικής αγάπης ακολουθώντας τα βήματα των πολλών Αγίων Αναργύρων της Εκκλησίας που υπηρέτησαν και θεράπευσαν ασθενείς χωρίς προσωπικό κέρδος. «Καθώς πλησιάζουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα και τη χαρά της Ανάστασης, προσευχόμαστε και ελπίζουμε το φως της Ανάστασης του Χριστού να φωτίζει όλους τους επιστήμονες και εργαζόμενους στο χώρο της υγείας και να τους δίνει κουράγιο και στήριξη, ώστε να συνεχίζουν να υπηρετούν την ανθρωπότητα», αναφέρει η ανακοίνωση της Αρχιεπισκοπής.