Η πατρίς κινδυνεύει...

Σε λίγες μέρες θα γιορτάσουμε τα 80 χρόνια της ένδοξης σελίδας του ηρωικού Έπους. Η φετινή όμως επέτειος της 28ης Οκτωβρίου δε θα μοιάζει με καμία από τις προηγούμενες. Για πρώτη φορά, χωρίς στρατιωτική και μαθητική παρέλαση θα γιορτάσει η Ελλάδα το ιστορικό ΟΧΙ, αφού όλες οι εκδηλώσεις ακυρώθηκαν. Στιγμές όπως αυτές με τους εύζωνες της προεδρικής φρουράς, τα στελέχη των ειδικών δυνάμεων να παρελαύνουν στη λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου της Θεσσαλονίκης και τις στρατιωτικές μπάντες να παιανίζουν τον Εθνικό Ύμνο, δεν θα επαναληφθούν φέτος. Ανάλογη αναμένεται να είναι η εικόνα με εκείνη της 25ης Μαρτίου, οπότε είχαν ακυρωθεί και πάλι οι παρελάσεις, καθώς η χώρα ήταν σε λοκντάουν. Κυβέρνηση και λοιμωξιολόγοι εκτιμούν πως η ματαίωση των παρελάσεων είναι επιβεβλημένη, καθώς σε διαφορετική περίπτωση ο συνωστισμός θα ήταν αδύνατον να ελεγχθεί και ως εκ τούτου και η διασπορά του κορωνοϊού. Στο Μόντρεαλ, όπως γνωρίζουμε, οι παρελάσεις με τις μαθητικές επιδείξεις της 28ης Οκτωβρίου έχουν καταργηθεί μετά τη διάλυση της Ομοσπονδίας Γονέων και Κηδεμόνων. Έκτοτε, η μοναδική παρέλαση πραγματοποιείται στο Τορόντο. Ογδόντα χρόνια πέρασαν και η εθνική μας κυριαρχία απειλείται και πάλι. Οι Τουρκικές προκλήσεις, οι παραβιάσεις και οι απειλές αποτελούν μέρος της καθημερινότητας των Ελλήνων. Επικίνδυνες εξελίξεις που θα πρέπει να προβληματίσουν τους πάντες. Τον ελληνικό λαό, την κυβέρνηση, τα κόμματα της αντιπολίτευσης και όσους έχουν ρόλο και λόγο στην Ελλάδα. Δεν μπορεί κανείς παρά να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την πορεία που έχει πάρει η χώρα και κυρίως για τις εγκληματικές αμέλειες των κυβερνήσεων που φέρουν ακέραιη την ευθύνη. Δεν υπάρχει έλληνας πολίτης που να αισθάνεται ασφαλής, βέβαιος για τη ζωή του, σίγουρος για ότι δεν θα έχει εκπλήξεις στο μέλλον. Η πατρίδα κινδυνεύει και δυστυχώς δεν υπάρχουν στηρίγματα. Μόνο εκβιασμοί και πιέσεις, ένας ανίκανος πολιτικός κόσμος και τα ευχολόγια των «εταίρων». Δεν υπάρχουν πλέον Βενιζέληδες και Μεταξάδες ούτε Κολοκοτρώνηδες και Καραισκάκηδες. Η Ελλάδα βρίσκεται στο έλεος των «συμμάχων» με τους Τούρκους να χτυπούν τύμπανα πολέμου... Η πατρίδα κινδυνεύει γιατί με συμβιβασμένους κυβερνήτες γίνεται πράξη το όραμα κάποιων ξένων παραγόντων που τη θέλουν τεμαχισμένη γεωγραφικά, ανύπαρκτη ιστορικά, υποταγμένη στην ξενοκρατία και στα μνημόνιά της… Η πατρίδα κινδυνεύει γιατί έπαψε πια να γεννά γνήσιους πατριώτες. Ιστορία χιλιάδων ετών την κατέστρεψαν μέσα σε μερικές δεκαετίες ουτιδανοί και ανθέλληνες προδότες... Η ανοχή έχει πάρει κυρίαρχη θέση απέναντι στις εξελίξεις που μας πλησιάζουν ραγδαία και απειλούν να μας αφανίσουν ως λαό και ως έθνος... Μπροστά σ’ αυτή την επερχόμενη λαίλαπα, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τα λόγια του μεγάλου Έλληνα κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια: «Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλευση εις την ακαρδίαν μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης...» Τιμή και δόξα στους ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα!

Ελληνικά κόμματα στο εξωτερικό

Έντονη είναι η ανησυχία και αγωνία της ομογένειας για τα εθνικά θέματα. Όπως έχουν εξελιχθεί οι συνθήκες σήμερα, βρισκόμαστε εντελώς όμηροι της τουρκικής πολεμικής πολιτικής για την υφαρπαγή της εθνικής μας κυριαρχίας. Με την πίεση μάλιστα των «συμμάχων» αποδοχής όρων λύσεως των διαφορών μας για την ικανοποίηση των τουρκικών απαιτήσεων. Η κατάσταση όπως εξελίσσεται, είναι άκρως επικίνδυνη από κάθε άποψη. Στρατιωτικοί και γεωπολιτικοί αναλυτές καθημερινά κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και συνιστούν την άμεση αλλαγή νοοτροπίας της πολιτικής ηγεσίας με την εγκατάλειψη της υποτακτικής πολιτικής μέσω των «φιλικών» διαπραγματεύσεων. Έχει αποδειχτεί περίτρανα ότι δεν υπάρχει πλέον ίχνος φιλίας ή καλής πίστης από πλευράς της γείτονος, η οποία με κάθε τρόπο επιδιώκει να επιβάλει διά της βίας τη θέλησή της. Και είναι ξεκάθαρο ότι με την εξωτερική πολιτική που ακολουθεί η Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες οδηγούμαστε ολοταχώς σε πλήρη υποταγή. Η νηφαλιότητα και η διακριτική διπλωματία, όπως έχει πλέον αποδειχτεί, δεν αποφέρει θετικά αποτελέσματα όταν απέναντί σου έχεις εχθρική χώρα. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Ούτε οι οργανισμοί ούτε οι χώρες που έδειξαν κάποιο ενδιαφέρον είναι διατεθειμένες να εμπλακούν σε μία πολεμική σύρραξη με ένα κράτος που αποτελεί μια καλή αγορά για τα προϊόντα τους και εξυπηρετεί τις εμπορικές τους συναλλαγές στην περιοχή. Και τώρα το ερώτημα είναι τι μέλλει γενέσθαι. Θα συνεχίσει η κυβέρνηση να επικαλείται συνθήκες, διεθνείς οργανισμούς, ανώτατα δικαστήρια κτλ; Γεγονός είναι ότι έπαυσε προ πολλού η εποχή που συνεργαζόμαστε με ξένους, συνομιλώντας και αγγίζοντας τα προβλήματά μας με ευγένεια και διακριτικότητα. Η Ελλάδα και η Κύπρος μπορεί μεν να θεωρούνται μικρά κράτη-μέλη, προασπίζουν όμως με ετοιμότητα αυτοθυσίας τα χερσαία, εναέρια και θαλάσσια ευρωπαϊκά σύνορα. Γι’ αυτό και θα πρέπει να απαιτήσουμε τις αρχές και τις αξίες των εταίρων μας, όχι μόνο για τα ελληνοτουρκικά αλλά για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε ως έθνος και ως λαός. Τα κόμματα και οι 300 της βουλής φέρουν ακέραια την ευθύνη για τις δυσμενείς εξελίξεις και είναι καθόλα συνυπεύθυνοι για την αβέβαιη πορεία της χώρας. Ας μη ξεχνάμε, όταν πριν λίγα χρόνια η πρόεδρος της Βουλής κ. Άννα Μπενάκη-Ψαρούδα κατά την ορκωμοσία του προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια μίλησε για τον περιορισμό της Εθνικής μας κυριαρχίας και την παραβίαση των Δικαιωμάτων των πολιτών από τις εξουσίες, κανένα από τα πολιτικά κόμματα δεν αντέδρασε… Επανειλημμένα έχω επισημάνει ότι η δημιουργία ελληνικών κομμάτων στο εξωτερικό είναι περιττή και επιζήμια και ως οπαδοί ταυτιζόμαστε άμεσα με τις αρνητικές και προδοτικές κατά καιρούς ληφθείσες αποφάσεις. Ο πατριωτικός ρόλος μας, πιστεύω, ως οργανωμένη ομογένεια είναι η άσκηση πίεσης προς τις κατά τόπους αρχές για την υποστήριξη των δικαίων θέσεών μας. Το αποδείξαμε με τις αλλεπάλληλες ενέργειές μας, αποτέλεσμα των οποίων ήταν η διαφοροποίηση της εξωτερικής Καναδικής πολιτικής έναντι της Τουρκίας... >

Οι κρίσεις γεννάναι κροίσους...

Οι οικονομικές επιπτώσεις από την πανδημία του κορονοϊού άρχισαν να χτυπούν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ολόκληρη την παγκόσμια κοινότητα. Παρά ταύτα, η υγειονομική κρίση αποδείχτηκε πραγματικό χρυσορυχείο για ορισμένες επιχειρήσεις που κατέστησαν απαραίτητες σε αυτή τη συγκυρία. Ο Jeff Bezos π.χ. που επινόησε το ηλεκτρονικό εμπόριο Amazon, θεωρείται αυτή τη στιγμή ο πλουσιότερος άνθρωπος του πλανήτη. Ακολουθούν ο Reed Hastings, ιδρυτής του Netflix, ο Eric Yuan, σχεδιαστής της πλατφόρμας Zoom, o John Foley, επικεφαλής της εταιρίας εξοπλισμού γυμναστικής Peloton, ο Mark Zuckerberg, εμπνευστής της πλατφόρμας κοινωνικής δικτύωσης Facebook, ο Alex Gorsky, CEO της φαρμακευτικής Johnson & Johnson, κ.α. Όμως και οι Έλληνες δεν πηγαίνουν πίσω. Πέντε ελληνικά ονόματα φιγουράρουν στη λίστα του περιοδικού Forbes ανάμεσα στους δισεκατομμυριούχους. Οι πλουσιότεροι Έλληνες στον κατάλογο είναι οι Σπύρος Λάτσης, Φίλιππος Νιάρχος, Αριστοτέλης Μυστακίδης, Βαρδής Βαρδινογιάννης και Ιβάν Σαββίδης. Όπως διαβάζουμε, οι Έλληνες κροίσοι «έχτισαν» τις περιουσίες τους με την επαγγελματική τους ενασχόληση με τον χρηματοοικονομικό τομέα, τα ακίνητα, τα πετρέλαια, τη ναυτιλία, την μεταλλουργία, τη βιομηχανία, τις εκδόσεις, τον αθλητισμό, τον τουρισμό, και την τέχνη. Η πανδημία ωστόσο διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο στην κατακόρυφη αύξηση των κερδών τους. Σύμφωνα με το περιοδικό Forbes, ο πλουσιότερος Έλληνας κι ένας από τους πλουσιότερους του πλανήτη είναι ο τραπεζίτης, εφοπλιστής και μεγιστάνας της πετρελαιαγοράς Σπύρος Λάτσης. Ο 73χρονος κροίσος, με προσωπική περιουσία 3 δισεκατομμύρια δολάρια, κατέκτησε την 848η θέση της παγκόσμιας λίστας των πάμπλουτων. Μετά το θάνατο του πατέρα του, μεγαλοεφοπλιστή Γιάννη Λάτση το 2003, ο Σπύρος Λάτσης διαχειρίζεται την περιουσία της οικογένειας τους με επενδύσεις στη ναυτιλία μέσα από την επιχείρηση Latsco, τα ακίνητα μέσω της Lamda Development, τα πετρέλαια με την Hellenic Petroleum και τον τραπεζικό τομέα με την Alpha- Eurobank, καθώς η οικογένεια κατέχει μετοχές στην EFG International, έναν ιδιωτικό τραπεζικό όμιλο με έδρα τη Ζυρίχη. Τη δεύτερη θέση μεταξύ των Ελλήνων κατέχει ο Φίλιππος Νιάρχος με περιουσία 2,8 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο μεγαλύτερος γιος του Σταύρου Νιάρχου που κληρονόμησε το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής έργων τέχνης του πατέρα του, βρίσκεται στη θέση 912 της λίστας του Forbes. Τη συλλογή είχε αποκτήσει το 1957 από τον ηθοποιό Edward G. Robinson, έναντι 3 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Έλληνας μεγιστάνας κατέχει τη μεγαλύτερη ιδιωτική συλλογή έργων του Van Gogh, στην οποία περιλαμβάνεται και η περίφημη αυτοπροσωπογραφία του μεγάλου ζωγράφου με κομμένο το αυτί. Τρίτος πλουσιότερος Έλληνας αναδείχθηκε ο Αριστοτέλης Μυστακίδης (γνωστός ως Telis) με περιουσία, που σύμφωνα με το ίδιο περιοδικό ανέρχεται στα 1,8 δισεκατομμύρια δολάρια και η οποία αποκτήθηκε από τη δραστηριότητά του στον κλάδο των μετάλλων και εμπορευμάτων. Την πεντάδα των πλουσιότερων Ελλήνων συμπληρώνουν ο Βαρδής Βαρδινογιάννης και ο Ιβάν Σαββίδης, με περιουσία 1,6 δισεκατομμύρια δολάρια ο καθένας απ’ αυτούς. Ας όψονται οι «βολικές» συγκυρίες και βέβαια ο… κορονοϊός!

Ριάλιτι σόυ...

Με το χειμώνα ήδη να βρίσκεται δειλά προ των πυλών, τα νέα ψυχαγωγικά projects έρχονται να προστεθούν στα τηλεοπτικά προγράμματα για να μας «συντροφεύουν» τις μακριές νύχτες της παρατεταμένης μουντής εποχής. Για άλλη μία σαιζόν έχουμε να κάνουμε με μια σειρά εκπομπών τύπου ριάλιτι, όπου τελευταία έχουν κυριολεκτικά κατακλύσει τη μικρή οθόνη. Ένα φαινόμενο που ξεπέρασε πλέον τα δυτικά σύνορα και «χτύπησε» ανελέητα τις ευάλωτες χώρες μιμητικής συμπεριφοράς, μη εξαιρουμένης της Ελλάδας. Ούτε λίγα ούτε πολλά,16, άνευ αιδούς τηλεοπτικά κατασκευάσματα, υπόσχονται να «αξιοποιήσουν» τις ελεύθερες ώρες μας... Όλα τα ‘χει φέτος ο μπαξές. Μόδα, μαγειρική, διαγωνισμοί, έρωτες, ιδιομορφίες… Ξεχωρίζουν: το σεξιστικό «Bachelor», που από τους μαιτρ του είδους θεωρείται ο βασιλιάς των ριάλιτι έρωτος… το γνωστό και μη εξαιρετέο «Big Brother», με τις 56 κάμερες ηδονοβλεπτικής λειτουργίας… το ειδικά παραγμένο για ατάλαντους αοιδούς «Voice»… το «Your Face Sounds Familiar», για παίκτες ακαθορίστου κυρίως φύλλου… το «Masked Singer», για επίδοξες-αποτυχημένες μέλλουσες φίρμες… το αισθησιακό «Dancing With The Stars», το οργιώδες μυστικιστικό «Survivor», το σκληρού περιεχομένου «X-Factor», κ.α. Για να καταφέρω να μεταφέρω το ρεαλιστικό κλίμα που επικρατεί, παρακολούθησα (όσο οι αντοχές μου το επέτρεψαν) ορισμένα από τα αντιπροσωπευτικότερα ριάλιτι του είδους. Φυσικά, όλοι ανεξαιρέτως οι τίτλοι είναι Αγγλικοί... Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το «Bachelor», (ελληνιστί εργένης). Σε κάποια σκηνή είκοσι γυναίκες, σαν να είναι σε χαρέμι, κυνηγούν με κάθε τρόπο τον ένα και μοναδικό άντρα, χάνοντας την όποια εναπομείνασα αξιοπρέπειά τους. Και αναρωτιέμαι, ύστερα από τόσους αγώνες και προσπάθειες για ισότητα των φύλλων και βελτίωση της θέσης της γυναίκας, το θήλυ να παρουσιάζεται σαν το ασθενές φύλο, που με την ομορφιά και την περισσή σαγήνη να πασχίζει να κατακτήσει τον ιδανικό νυμφίο ώστε να καλοπαντρευτεί, μη διστάζοντας να ξεμαλλιαστεί για χάρη του με τις πιθανές ανταγωνίστριες! Δεν συζητώ για τα ανεκδιήγητα μαργαριτάρια που συνεχώς ακούγονται και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι όλων των ριάλιτι… Εξίσου προβληματικό μου φαίνεται το γεγονός ότι πλέον έχουμε καταλήξει να εμπορευόμαστε και τα ανθρώπινα συναισθήματα πάνω στα οποία χτίζονται παρόμοιες εκπομπές για χάρη της τηλεθέασης… Πιστεύω πως το να σε επιλέξουν σε αυτά τα σόου, σε υποβαθμίζουν σαν άτομο αλλά και σαν προσωπικότητα, αφού αναγκάζεσαι να εκτελέσεις πράγματα και κανόνες. Επίσης, νιώθεις την αίσθηση της διασημότητας, η οποία διαρκεί ελάχιστα, καθώς μετά το σόου δεν πρόκειται να σε αναγνωρίζει κανείς γιατί δεν θα είσαι πλέον «διάσημος». Σε καμία περίπτωση δεν κατακρίνω ανθρώπους που επιλέγουν να παρακολουθούν τέτοιου είδους προγράμματα. Ο καθένας βλέπει με διαφορετικά μάτια και έχει διαφορετικά γούστα. Ωστόσο, θα πρέπει να σκεφτούμε για μια στιγμή ποια είναι η κοινωνία που θα θέλαμε να ζούμε. Γιατί - κακά τα ψέματα – τοιαύτα θεάματα αντανακλούν και προβάλλουν κοντόφθαλμες αντιλήψεις και χυδαίες πράξεις που δεν θα έπρεπε καν να υφίστανται στον παρόντα αιώνα…

Ευρώπη: Η "γλωσσού" Γηραιά 'Ηπειρος...

Η 26η Σεπτεμβρίου έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ευρώπη. Είναι η Ημέρα κατά την οποία τονίζεται η αναγκαιότητα εκμάθησης ξένων γλωσσών. Σε όλη τη «Γηραιά Ήπειρο», 800 εκατομμύρια ευρωπαίοι ενθαρρύνονται να μάθουν περισσότερες γλώσσες στο σχολείο ή εκτός σχολείου. Το Συμβούλιο της Ευρώπης έχοντας πεισθεί ότι η γλωσσική πολυμορφία αποτελεί εργαλείο για επίτευξη μεγαλύτερης διαπολιτισμικής κατανόησης και βασικό στοιχείο στην πλούσια πολιτιστική κληρονομιά της Ηπείρου, προωθεί συστηματικά την πολυγλωσσία από το 2001. Οι γενικοί στόχοι της Ημέρας είναι: να ευαισθητοποιήσει το κοινό για τη σημασία της εκμάθησης γλωσσών, να προωθήσει την πλούσια γλωσσική και πολιτιστική ποικιλία της Ευρώπης και να ενθαρρύνει τη δια βίου εκμάθηση γλωσσών μέσα και έξω από το σχολείο. Στο πλαίσιο αυτών των στόχων, όπως βλέπουμε, οι πολίτες της Ευρώπης ενθαρρύνονται να ξεκινήσουν την εκμάθηση μιας γλώσσας ή να αισθάνονται ιδιαίτερα υπερήφανοι για τις υπάρχουσες γλωσσικές τους δεξιότητες. Με την ευκαιρία της Ημέρας μια σειρά από χάπενινγκ οργανώνονται ανά την Ευρώπη όπου περιλαμβάνονται εκδηλώσεις για παιδιά με προγράμματα στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, μαθήματα και συνέδρια. Υπάρχουν περίπου 300 ιθαγενείς γλώσσες στην Ευρώπη, οι περισσότερες από αυτές είναι ινδοευρωπαϊκής καταγωγής. Με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πιο πολύγλωσση. Στην Αγγλία μόνο, μιλιούνται περίπου 250 γλώσσες... Σύμφωνα με έρευνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης «Οι Ευρωπαίοι και οι Γλώσσες τους», 56% των πολιτών μιλούν μια γλώσσα πέρα από τη μητρική τους, αλλά το 44% παραδέχεται ότι δε μιλάει κάποια ξένη γλώσσα. Το 28% όμως γνωρίζει τουλάχιστον δύο ξένες γλώσσες. Το 38% των πολιτών της γνωρίζουν αγγλικά, ενώ τα γαλλικά και τα γερμανικά ακολουθούν με 14% η καθεμία. Στην Ελλάδα το 57% των πολιτών μιλάει μία ξένη γλώσσα, αλλά μόνο το 19% δύο ξένες γλώσσες. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ακολουθεί μια πολιτική πολυγλωσσίας, τόσο στο τρόπο λειτουργίας των θεσμών της όσο και ως στόχο για τους πολίτες της. Η Σύνοδος Κορυφής της Βαρκελώνης το 2002, έθεσε το στόχο τα παιδιά να μαθαίνουν τουλάχιστον δύο ξένες γλώσσες από μικρή ηλικία. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση επενδύει πάνω από €30 εκατομμύρια το χρόνο για την προώθηση της εκμάθησης γλωσσών και τη γλωσσική ποικιλία μέσα από τα προγράμματα Socrates και Leonardo da Vinci. Στις ΗΠΑ το 80% των κατοίκων θεωρούν ως μητρική τους γλώσσα την αγγλική. Στον Καναδά αντίστροφα, το 80% δηλώνουν μη Αγγλόφωνοι ή Γαλλόφωνοι. Το Κεμπέκ αντιθέτως, υπό τον φόβο της εξαφάνισης της τοπικής διαλέκτου, θεωρείται η μόνη επαρχία που επιβάλλει δια νόμου (νόμος 101) την γαλλική ως την μόνη επίσημη γλώσσα της επαρχίας με αυστηρές κυρώσεις για τους παραβάτες. Με αυτά τα δεδομένα και υπό τις επικρατούσες συνθήκες, η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας θεωρείται επιτακτική ανάγκη για την διατήρησή και διαφύλαξή της στο μεγάλο χωνευτήρι της Αμερικανικής Ηπείρου...

Η ειρήνη δεν χαρίζεται...

Όπως επανειλημμένα έχω πει, με τις Παγκόσμιες Ημέρες δεν τα πηγαίνω και πολύ καλά. Από τις αρχές του 20ου αιώνα, η «Κοινωνία των Εθνών», (ο μετέπειτα «Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών») άρχισε να γιορτάζει συγκεκριμένες Ημέρες, Εβδομάδες, Έτη, Δεκαετίες και Επετείους ως αφορμές για την επισήμανση συγκεκριμένων γεγονότων ή θεμάτων ώστε να προωθηθούν μέσω της ευαισθητοποίησης και της συντονισμένης δράσης οι στόχοι του Οργανισμού. Συνήθως, ένα ή περισσότερα κράτη μέλη προτείνουν αυτές τις διεθνείς περιστάσεις και η Γενική Συνέλευση τις θεσπίζει με ψήφισμα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι εορτασμοί ανακηρύσσονται από τις εξειδικευμένες υπηρεσίες των Ηνωμένων Εθνών, όπως η Οργάνωση του ΟΗΕ για την Εκπαίδευση, την Επιστήμη και τον Πολιτισμό (UNESCO), το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για Παιδιά (UNICEF), η Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας (FAO), κλπ. όταν αφορούν ζητήματα που εμπίπτουν στο πεδίο των αρμοδιοτήτων τους. Ορισμένες από αυτές μπορούν αργότερα να υιοθετηθούν και από τη Γενική Συνέλευση. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, το 1981 ορίστηκε και η Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης, η οποία γιορτάζεται στις 21 Σεπτεμβρίου για να γνωστοποιήσει και να ενδυναμώσει τα ιδανικά της ειρήνης αλλά και να βοηθήσει να γίνουν αντιληπτά τα κακά αποτελέσματα της βίας, ανάμεσα στα έθνη. Τη συγκεκριμένη ημέρα, πραγματοποιούνται από τον ΟΗΕ και από διάφορες θρησκευτικές οργανώσεις, εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο. Όταν ανάμεσα στις χώρες και στους ανθρώπους των χωρών επικρατεί φιλική και αρμονική σχέση, ησυχία και γαλήνη, τότε οι λαοί ζουν μεταξύ τους ειρηνικά. Σε αντίθεση με τον πόλεμο, ο οποίος προκαλεί κοινωνική και οικονομική αναστάτωση, η ειρήνη θεωρείται μεγάλο αγαθό. Σε καιρούς ειρήνης οι λαοί ευημερούν, αναπτύσσεται το βιοτικό επίπεδο, παρατηρείται γενικά μία άνθιση σε όλους τους τομείς. Παρόλο ότι γίνεται μεγάλη προσπάθεια για αποτροπή της βίας και επικράτηση της ειρήνης, αυτό φαίνεται να είναι μία ουτοπία. Καθημερινά παρακολουθούμε ανά το παγκόσμιο συγκρούσεις ανάμεσα σε κράτη, εξαιτίας κοινωνικών και θρησκευτικών διαφορών. Κατασκευάζονται και πωλούνται νέα οπλικά συστήματα, σκοτώνονται αθώοι άνθρωποι. Απτό παράδειγμα είναι η έξαρση της αναβίωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την τουρκική ηγεσία στην Ανατολική Μεσόγειο. Και αναρωτιέται κανείς, πως είναι δυνατόν να στέλνονται μηνύματα για ειρήνη από τον ΟΗΕ και την ίδια την ώρα η Τουρκία, κράτος μέλος του ΟΗΕ, με θρασύ και απροκάλυπτο τρόπο να επινοεί και να καταστρώνει σχέδια με στόχο τη πολεμική σύρραξη; Ποιος τελικά είναι ο σκοπός ύπαρξης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών όταν η πληθώρα των ψηφισμάτων που εκδίδει για τα ανθρώπινα δικαιώματα - και όχι μόνο - συνεχώς παραβιάζονται; Πάνω από 50 χώρες, μέχρι σήμερα αρνήθηκαν να συμμορφωθούν με τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών, με πρώτη και καλύτερη την Τουρκία. Η Ειρήνη δεν είναι δωράκι που μπορεί να χαρίζεται, ούτε επιβάλλεται μέσα από προκατειλημμένες αποφάσεις. Ας προβληματιστεί ο κάθε ηγέτης τι μέλλον και τι ποιότητα ζωής θέλει να προσφέρει στο λαό του…

Εσείς τι λέτε;

Ελληνόφωνη εκπαίδευση
Προσεγγίζοντας το αβέβαιο μέλλον

Η ιστορία των ημερήσιων ελληνικών σχολείων στον Καναδά άρχισε στις αρχές του 20ου αιώνα με τη δημιουργία στο Μόντρεαλ του σχολείου «Σωκράτης».
Αργότερα, ιδρύθηκε ο «Δημοσθένης» για να καλύψει τις ανάγκες των «μεταναστευόντων» Ελλήνων στο Λαβάλ. Με την ένωση των αστικών κοινοτήτων ο αριθμός των μαθητών και στα πέντε παραρτήματα υπερβαίνει σήμερα τους 1.200.
Στο Τορόντο λειτουργεί το ημερήσιο σχολείο «Μεταμόρφωση», της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, το οποίο περιλαμβάνει και δύο τάξεις Γυμνασίου, με 350 σήμερα μαθητές.
Παράλληλα, λειτουργούν και τα σχολεία συμπληρωματικής εκπαίδευσης της ΕΚΜΜ και των περιφερειακών ενοριών.
Τα ημερήσια σχολεία μας περιλαμβάνουν τάξεις Προ-νηπιαγωγείου, Νηπιαγωγείου, Δημοτικού και Γυμνασίου. Σε αυτά προστίθεται και το Λύκειο «Αριστοτέλης».
Εξ’ άλλου, Σαββατιανά, απογευματινά και κατηχητικά σχολεία λειτουργούν στις περισσότερες Καναδικές επαρχίες, όπου υπάρχουν ομογενείς.
Χαρακτηριστικό όλων των ελληνικών σχολείων είναι ότι ενώ ακολουθούν το αναλυτικό πρόγραμμα των επαρχιών, ακολουθούν επίσης και αυτό των σχολείων της Ελλάδας, όσον αφορά τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας.
Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα τα ελληνικά μας σχολεία είναι ότι οι γλωσσικές ικανότητες και ανάγκες των παιδιών μέσα σε μία τάξη διαφέρουν πολύ, εφόσον έχουμε παιδιά δεύτερης ή ακόμα και τρίτης γενιάς και παιδιά που προέρχονται από μεικτούς γάμους, όπου οι ευκαιρίες που έχουν για ακούσματα ή ομιλία της γλώσσας είναι σχεδόν ανύπαρκτες.
Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι οι εκπαιδευτικοί μας αποσύρονται λόγω ηλικίας ο ένας μετά τον άλλο και είναι δύσκολο να αντικατασταθούν, ενώ οι αποσπασμένοι δάσκαλοι περιορίζονται αποκλειστικά και μόνο στα στοιχειώδη καθήκοντά τους αποφεύγοντας να συμμετέχουν σε οποιεσδήποτε επιπρόσθετες σχολικές δραστηριότητες, απέχοντας ουσιαστικά από τη διαδικασία λήψης αποφάσεων.
Το μεγαλύτερο βέβαια πρόβλημα εδώ στο Κεμπέκ, όπως και άλλοτε έχουμε επισημάνει, είναι οι περικοπές στις επιχορηγήσεις προς τα σχολεία μας, με αποτέλεσμα το έλλειμμα που έχει δημιουργηθεί μόνο για τον «Σωκράτη - Δημοσθένη», να έχει υπερδιογκωθεί .
Ακόμη, το ιδιαίτερα ανταγωνιστικό εκπαιδευτικό πλαίσιο στο ευρύτερο Μόντρεαλ, δεν βοηθά στη διατήρηση ελληνικών ιδιωτικών ημερήσιων αλλά και Σαββατιανών σχολείων. Υπάρχει μια πληθώρα καλών δημόσιων σχολείων τα οποία παρέχουν μαθήματα ελληνικής γλώσσας, με αποτέλεσμα αρκετοί γονείς να βλέπουν τα υπόλοιπα ελληνικά εκπαιδευτικά προγράμματα ως χώρους πολιτισμικής επιρροής περισσότερο παρά ως σχολεία αυτά καθεαυτά.
Αυτή τη σχολική στιγμή, η ελληνόγλωσση εκπαίδευση στον Καναδά και ειδικότερα στο Κεμπέκ, βρίσκεται σε δύσκολη καμπή.
Δεν υπάρχει σημαντική μεταναστευτική κίνηση από Ελλάδα ενώ ταυτόχρονα γίνονται πολλοί μεικτοί γάμοι (το ποσοστό, σύμφωνα με την Εκκλησία ανέρχεται στο 70%) μεταξύ ελλήνων και άλλων μειονοτικών ομάδων.
Για να διατηρηθούν συνεπώς τα ελληνικά μας σχολεία με τις σημερινές αντίξοες συνθήκες που επικρατούν, εκτός από την αναγκαία οικονομική υποστήριξη,
απαιτούνται σωστός προγραμματισμός, δραστικές και άμεσες αποφάσεις και πάνω απ’ όλα ισχυρή βούληση εκ μέρους της κοινοτικής ηγεσίας.
Κατευθύνσεις τις οποίες - όπως διαπιστώνουμε - δεν είναι διατεθειμένες να ακολουθήσουν οι σημερινές διοικήσεις...

"Καλημέρα πατρίδα..."

Ένα νέο τηλεοπτικό πρόγραμμα έκανε την εμφάνιση του στο τοπικό πολυεθνικό κανάλι ICΙ με τίτλο «Καλημέρα πατρίδα». Το πολλά υποσχόμενο αυτό πρωτοποριακό πρόγραμμα, ξεκίνησε δυναμικά στις 31 Αυγούστου, 2020 με εκπομπές που θα καλύπτουν θέματα γενικού ενδιαφέροντος και αφορούν κυρίως τις δύο πατρίδες μας, την Ελλάδα και τον Καναδά. Στο τιμόνι, ο γνωστός δημοσιογράφος, συν-εκδότης των «Ελληνοκαναδικών Νέων», επί μακρόν συνεργάτης και καλός φίλος, Γιώργος Γκιούσμας. Ο Γιώργος, που έμελλε να «πέσει» κάτω από τη μηλιά, μπήκε δυναμικά στο χώρο των Media σε πολύ νεαρή ηλικία ξεκινώντας τη δημοσιογραφική του δράση στο πλευρό του καταξιωμένου πατέρα του, δημοσιογράφου - καθηγητή, Στυλιανού Γκιούσμα, εκδότου της εφημερίδας «ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΗ ΔΡΑΣΙΣ». Όπως πολλοί από σας θυμάστε, ο Γιώργος ξεκίνησε τις τηλεοπτικές εκπομπές, «ΤΗΛΕ ΔΡΑΣΗΣ» παροικιακού και ενημερωτικού περιεχομένου το1985 - ημίωρες αρχικά και ωριαίες αργότερα - στα κανάλια 24 Videotron και CF Cable, οι οποίες διήρκησαν μέχρι το 1997. Τηλεόραση έκανε επίσης και σε άλλα τοπικά κανάλια και συγκεκριμένα στο Odyssey TV του Δημήτρη Παπαδόπουλου, ενώ αργότερα συμμετείχε στο τηλεοπτικό πρόγραμμα «ΕΔΩ ΜΟΝΤΡΕΑΛ», του Γιάννη Κόκκωνα. Παράλληλα με την εφημερίδα και την τηλεόραση ασχολείται και με το ραδιόφωνο. Έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών με την Ρένα Παπαθανάκου στους «Ελληνικούς Αντιλάλους» και αυτή τη στιγμή παρουσιάζει την ενημερωτική εκπομπή «Σχολιάζοντας την Επικαιρότητα» στο «Ελληνικό Περισκόπιο» του μεγάλης εμβέλειας ραδιοσταθμού CFMB 1280 AM MONTREAL. Ευχόμαστε στο νέο τηλεοπτικό πρόγραμμα «ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΠΑΤΡΙΔΑ» να είναι καλοτάξιδο. Οπωσδήποτε ζούμε σε μια εποχή πρωτόγνωρης πορείας στον τομέα των ΜΜΕ, που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην νεοταξική δημοσιογραφική πατίνα, στις νέες τεχνολογίες και στον υποτιθέμενο ανταγωνισμό των αμφιβόλου εγκυρότητας κοινωνικών δικτύων. Τα ομογενειακά Μέσα δεν έμειναν ανεπηρέαστα αφού έχουν συνάμα να αντιμετωπίσουν και έναν άνισο ανταγωνισμό. Ένα ικανό μέρος της διαφημιστικής «πίτας», μεταφέρθηκε στις ηλεκτρονικές πλατφόρμες των social media. Συν τοις άλλοις, ορισμένοι ημέτεροι οργανισμοί «ηγετικής συμπεριφοράς», για τους δικούς τους ευνόητους λόγους, «ξεχνούν» πως τα ελληνόφωνα ενημερωτικά μέσα δεν παύουν να είναι επιχειρήσεις, με σεβαστά μάλιστα λειτουργικά έξοδα και απαιτούν διαρκώς τζάμπα καταχωρήσεις και παρεμβάσεις με ανεξέλεγκτο και επιθετικό συχνά περιεχόμενο... Πέρα πάντως των δυσκολιών που αντιπαλεύουν τα ελληνόφωνα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι η παροικία μας, σε αντίθεση με άλλες παροικίες του εξωτερικού, καλά κρατεί. Τρεις ελληνικές εφημερίδες, τρία τηλεοπτικά και τέσσερα ραδιοφωνικά προγράμματα, με ικανό υπαλληλικό προσωπικό και πρόθυμους εθελοντές, παρά τις όποιες αντιξοότητες, καλύπτουν όσο είναι εφικτό την καθημερινή επικαιρότητα. Εάν λάβουμε υπόψη μας την απουσία κρατικών διαφημίσεων, τις συρρικνωμένες επιχειρήσεις, την πανδημία, τον ανταγωνισμό και το υψηλό κόστος λειτουργίας, η επιβίωση τους είναι όντως εντυπωσιακή. Και οφείλεται κυρίως στο μεράκι και στον συνεχή αγώνα αντιμετώπισης της σημερινής προβληματικής πραγματικότητας. Αξίζει πάντως να τονιστεί ότι τα ομογενειακά Μ.Μ.Ε. πέρα από την ενημέρωση, επιτελούν έργο εθνικό, πολιτιστικό και κοινωνικό. Ας μη το ξεχνάμε…

Εσείς τι λέτε;

Ημερήσιο Σχολείο «Μεταμόρφωση»
Παράδειγμα προς μίμηση
Η ελληνόφωνη εκπαίδευση στον Καναδά αποτελούσε ανέκαθεν πρώτη προτεραιότητα της οργανωμένης ομογένειας.
Απ άκρου εις άκρον του Καναδά λειτουργούν σήμερα περισσότερα από ογδόντα  Απογευματινά -Σαββατιανά σχολεία και έξι Ημερήσια.
Ένα από τα πλέον επιτυχημένα από κάθε άποψη εκπαιδευτήρια, είναι το Ημερήσιο Σχολείο «Μεταμόρφωση» της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Καναδά που εδρεύει στο Τορόντο.  Άρχισε με δεκαέξι παιδιά και τώρα έχει περισσότερα από τριακόσια πενήντα και τουλάχιστον πενήντα σε λίστα αναμονής.
Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Αρχιεπισκοπής, το Ημερήσιο Σχολείο «Μεταμόρφωση» έχει άριστα αποτελέσματα, τόσο που σύμφωνα με τους εκπαιδευτικούς τα παιδιά πολλές φορές δεν θέλουν να φύγουν από την τάξη.
Το σχολείο δίνει έμφαση στην εκπαίδευση των μικρών παιδιών λειτουργώντας μέσα σε ένα περιβάλλον που προσφέρει προσωπική και ακαδημαϊκή ανάπτυξη.
Η εκπαίδευση οφείλει να είναι μια διαδραστική σχέση μεταξύ φοιτητών, γονέων και εκπαιδευτικών. Ένας στόχος που επιτυγχάνεται μόνο μέσω της συνεργασίας του σχολείου και της οικογένειας. Το ίδρυμα προσφέρει ιδανικές αναλογίες μαθητών-εκπαιδευτικών με πολύ έμπειρους και καταρτισμένους δασκάλους και καθηγητές.
Με την επέκτασή του το 2017, ένα ευρύ φάσμα σύγχρονων εγκαταστάσεων, νέων τεχνολογιών και άλλων ζωτικών πόρων, ενισχύει περαιτέρω την εμπειρία της μάθησης. Στους μαθητές προσφέρεται ένα ελκυστικό ακαδημαϊκό πρόγραμμα με ιδιαίτερη έμφαση στο γραμματισμό, την αριθμητική, τις επιστήμες και τις νέες τεχνολογίες. Αυτή η προσέγγιση εξασφαλίζει ότι οι πτυχιούχοι θα είναι πλήρως προετοιμασμένοι με τις δεξιότητες που απαιτούνται για να μαθαίνουν διαρκώς σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία.
Κατά τη διάρκεια του δημοτικού σχολείου διαμορφώνονται οι στάσεις απέναντι στη μάθηση και αναπτύσσονται τα θεμέλια των βασικών δεξιοτήτων και των μαθησιακών συνηθειών που επιτρέπουν τη μελλοντική ακαδημαϊκή επιτυχία.
Η φιλοσοφία του ημερήσιου Σχολείου «Μεταμόρφωση» είναι να ενθαρρύνει τους μαθητές του να προσπαθήσουν να επιτύχουν ακαδημαϊκή αριστεία και να τους επιτρέψουν να ωριμάσουν κοινωνικά, συναισθηματικά και πνευματικά σε ένα αγαπημένο και οικείο περιβάλλον.
Είναι ένας τόπος όπου οι μαθητές μπορούν να εξελιχθούν αυτόβουλα σε καλλιεργημένους και συμπονετικούς νέους χωρίς το άγχος των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν πολλοί νέοι στην σημερινή κοινωνία. Προωθείται και ενθαρρύνεται ένα υποστηρικτικό, αγαπημένο και ασφαλές θρησκευτικό περιβάλλον.
Οι εκπαιδευτικοί κατανοούν το σημαντικό ρόλο που παίζουν στη ζωή ενός μαθητή. Μέσω της θετικής επιρροής και της καθοδήγησης, οι μαθητές αποκτούν ανεκτίμητες γνώσεις που τους συνοδεύουν στο ταξίδι τους στην ενηλικίωση.
Θερμά συγχαρητήρια στην διευθύντρια Άννα Σαραντίδου, το διδακτικό προσωπικό, αλλά και στους γονείς των παιδιών.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το σχολείο «Μεταμόρφωση» αποτελεί μέρος των πολλαπλών περιουσιακών στοιχείων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Καναδά. Σύμφωνα με το Αρχιεπισκοπικό Συμβούλιο, η ακίνητη περιουσία της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Καναδά υπολογίζεται στα 140 εκατομμύρια δολάρια.
Η όλη υλική και πνευματική ανάπτυξη συντελέσθηκε κατά τα τελευταία 45 χρόνια επί ποιμαντορίας του Μητροπολίτου και νυν Αρχιεπισκόπου Καναδά κ. Σωτηρίου.
Στην Ιερά Αρχιεπισκοπή υπήρχαν πριν 45 χρόνια 22 κοινότητες-ενορίες και σήμερα έχουν φτάσει τις 77…

Εσείς τι λέτε;

Τάσος Ισαάκ - Σολωμός Σολωμού
Αυτοί που αψήφησαν το θάνατο…

Σύμφωνα με ένα ρητό, «Λαός που θυμάται και τιμά τούς ήρωες του είναι ζωντανός και προορισμένος να σηκωθεί και να μεγαλουργήσει ακόμη και αν ζει βυθισμένος σε σκότος ζοφερό. Λαός που δεν θυμάται εκείνους που χύσανε το αίμα για τη λευτεριά του και ζει μέσα στην κραιπάλη, αυτός είναι καταδικασμένος να μείνει αιώνια στο σκότος τού θανάτου…»
Αυτές τις μέρες, που το έθνος και η χώρα μας διέρχεται δύσκολες στιγμές, ας θυμηθούμε δύο ήρωες που αψήφησαν τον θάνατο για την ελευθερία μας. Τους Τάσο Ισαάκ και Σολωμό Σολωμού, που πριν από 25 σχεδόν χρόνια ακολούθησαν ο έναν τον άλλο στο ταξίδι προς την αθανασία. Δεν λάτρεψαν τη σκλαβιά της δήθεν ανεξαρτησίας και το σκοτάδι τού καθημερινού θανάτου. Πόθησαν σαν γνήσια τέκνα της την Ένωση με την Μάνα Ελλάδα και το Φως της Αιώνιας Ζωής.
Δεν ξεχνούμε εκείνο το μαρτυρικό 1996 που είχε άλλωστε δείξει νωρίς τις διαθέσεις του από την τραγική νύκτα των Ιμίων. Η προδοσία και ο ραγιαδισμός λοιπόν πλακώνανε Αθήνα και Λευκωσία και κάθε σκυμμένη και θλιμμένη Ελληνίδα Γη. Και τότε ακριβώς στον σωστό χρόνο, ξεπρόβαλε ο Τάσος Ισαάκ μαζί με τους συντρόφους του επάνω στις μηχανές τους, εκεί στο μεγάλο σύμβολο τού αγώνα για λευτεριά να διαδηλώσει την επιθυμία του να πέσει το τείχος των Τούρκων και των ψευτοσυμμάχων.
Και το έπραξε εναντίον όλων αυτών των τυράννων, εισερχόμενος μάλιστα εντός της διακεκαυμένης περιοχής με περισσό θάρρος κάτι που εν τέλει υπέγραψε με το ίδιο του το αίμα. Πρόθεσή του ήταν να δει τον πόθο του πράξη και  όχι να περιμένει άλλες χαμένες γενιές και άλλους ψευτοσωτήρες…
Ο Σολωμός Σολομού ήταν το ίδιο ανυπόμονος και ανυπότακτος Έλληνας. Δεν δέχτηκε ποτέ του το τουρκικό ρόπαλο που έπεσε στον σύντροφό του στον καλό αγώνα.
Ο Σολωμός δεν δέχτηκε τον βάρβαρο θάνατο τού Τάσου. Δεν δέχτηκε σε καμία περίπτωση πως το αίμα το ελληνικό θα χυνόταν άδικα. Δεν δέχτηκε πάνω από όλα να εγκαταλείψει τον αγώνα, γιατί ο Έλληνας που το πράττει αυτό είναι μονάχα ο δειλός και  ο νεκρός. Ο Ισαάκ και ο Σολωμός ήξεραν και κάτι ακόμη πολύ σημαντικό. Πως η μεγαλύτερη Τιμή προς εκείνους που θυσιάστηκαν για εμάς και τα παιδιά μας είναι να τούς θυμόμαστε κάθε μέρα της ζωής μας με την προοπτική να κάνουμε τον Όρκο Πίστης Νίκη στο Πεδίο της Τιμής.
Η Μεγαλύτερη Τιμή στους Γενναίους Έλληνες είναι να φτάσουμε στον Ιερό Σκοπό, να σπάσουμε συρματοπλέγματα και δεσμά και να απλώσουμε την Ελληνική Σημαία.
Αυτό ακριβώς έπραξαν τα δύο αθάνατα αδέρφια μας και αυτό ακριβώς πρέπει να πράξουμε κι εμείς. Κλίνουμε το γόνυ ευλαβικά μπροστά σας αδέρφια Τάσο και Σολωμέ και ετοιμαζόμαστε να στείλουμε τον Τουρκομογγόλο στον αγύριστο.
Ζήτω η Ελλάς, Ζήτω οι Αθάνατοι Ήρωες...

Εσείς τι λέτε;

Τελικά είμαστε άξιοι της τύχης μας…

Και ενώ η Τουρκία εντείνει την προκλητική συμπεριφορά της, με απρόβλεπτες για την Ελλάδα συνέπειες, κάποιοι «ομοιογενείς» ανθελληνικών απόψεων πασχίζουν με κάθε τρόπο να σπιλώσουν και να αναθεωρήσουν την ιστορία του γένους μας.
Τα παραδείγματα άλλωστε είναι αμέτρητα...
Στην τελετή ορκωμοσίας του προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια το 2005,
η πρόεδρος της Ελληνικής Βουλής Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη προανήγγειλε τον περιορισμό των εθνικών συνόρων και της εθνικής μας κυριαρχίας, χάριν της ειρήνης και της ευημερίας…
Με την προδοτική συμφωνία των Πρεσπών, πολλά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ βρήκαν την ευκαιρία να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Η Αναστασία Χριστοδουλοπούλου, πρώην βουλευτής επικρατείας, ο άνθρωπος που άνοιξε τα σύνορα, έκανε μία απίστευτη δήλωση στη Βουλή καθώς υποστήριξε ότι οι «ακραίοι» στην Ελλάδα δημιουργούν εχθρούς, όπως ομοφυλόφιλους, Αλβανούς, Μακεδόνες (εννοώντας τους Σκοπιανούς…)
Αναστάτωση και οργή προκάλεσαν στον Ποντιακό ελληνισμό τα όσα είπε ο τότε υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης για τη Γενοκτονία των Ποντίων, που κατά την άποψη του δεν ήταν γενοκτονία αλλά εθνοκάθαρση…
Την ίδια περίοδο η βουλευτίνα της ΔΗΜΑΡ Μαρία Ρεπούση στα σχολικά βιβλία της ΣΤ’ Δημοτικού αναφερόταν σε «συνωστισμό» των Ελλήνων στη Σμύρνη κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή…
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Χρήστος Καραγιαννίδης είχε πει επί λέξει: «Να αφήσουμε κατά μέρους τα εθνικά φαντασιακά, τους εθνικούς μας εχθρούς, γιατί σε αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχουν εθνικά σύνορα. Υπάρχουν ταξικά σύνορα»…
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών, σε συνέντευξή του στο κανάλι Turkish TV, χαρακτήρισε «εθνική κληρονομιά» τους τέσσερις αιώνες τουρκικής κατοχής…
Ο ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, καθηγητής Δημήτρης Καιρίδης, σε σεμινάριο με θέμα «Η Ελλάδα στον κόσμο», ισχυρίστηκε ότι οι Έλληνες είναι παιδιά Οθωμανών και ότι το σύνθημα «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» είναι ένας μύθος εθνικιστικός και ότι μύθος είναι και η Γενοκτονία των Ποντίων…
Ουκ ολίγες οι ανθελληνικές δηλώσεις του πρώην γραφικού Δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη. «Το σύνθημα η Μακεδονία είναι Ελληνική είναι επιθετικό. Το 30% της Μακεδονίας ανήκει στα Σκόπια και το υπόλοιπο στην Βουλγαρία»… και το επαίσχυντο, «Χέστηκα αν ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ σκότωσε ή όχι Έλληνες»…
Άφωνους άφησε ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης τους απανταχού Έλληνες με τις δηλώσεις του. «Δεν μπορεί αυτή η Ελλάδα να είναι η Ελλάδα του Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια. Δεν υπάρχουν Ορθόδοξοι λαοί. Είμαστε από τους πιο ομογενοποιημένους λαούς, θρησκευτικά. Δεν είμαστε λαός ορθόδοξος»…
Σε πρόσφατες δηλώσεις του ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών επί Σημίτη, Χρήστος Ροζάκης, είπε ότι το Καστελόριζο είναι… μακριά, χαρακτηρίζοντάς το «απομονωμένο» και «κοντά στις τουρκικές ακτές», ενώ σύμφωνα με το Καραμανλικό δόγμα «Η Κύπρος κείται μακράν»…
Στην ταλαίπωρη παροικία μας, εξ’ άλλου, γνωστοί και μη εξαιρετέοι «ταγοί» της θεσμικής διάλυσης, έσπευσαν ταχέως να μπλοκάρουν την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων από την Καναδική Γερουσία…
Άξιοι της τύχης μας; Αναμφισβήτητα και αναμφίβολα…

Εσείς τι λέτε;

Επιτροπή «ΕΛΛΑΔΑ 2021»
Έργα και Ημέραι…

Πριν μερικούς μήνες συστάθηκε η Επιτροπή «ΕΛΛΑΔΑ 2021» η οποία θα αναλάμβανε τον εορτασμό για τα 200 χρόνια από την Εθνική Παλιγγενεσία και Ανεξαρτησία του Γένους.
Στην Επιτροπή δέχτηκαν να συμμετάσχουν κορυφαίες προσωπικότητες από τον ακαδημαϊκό και πολιτιστικό χώρο. Δημιουργήθηκε μάλιστα και μία διαδικτυακή πλατφόρμα υποβολής προτάσεων για την υλοποίηση δράσεων ή άλλων εκδηλώσεων.
Έκτοτε, η υψηλά προσδοκώμενη πολυσύνθετη Επιτροπή, της οποίας προεδρεύει η κ. Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη δεν έχει να επιδείξει σχεδόν τίποτα εκτός ορισμένων γενικευμένων αναρτήσεων στα κοινωνικά δίκτυα. Όσον αφορά την επιλογή της εν λόγω κυρίας, όπως αποδείχθηκε δεν ήταν η πρέπουσα, κάτι που φάνηκε από την αρχή.
Όλους αυτούς τους μήνες οι λανθασμένες αποφάσεις της όχι μόνο έχουν διχάσει τους Έλληνες, αντί να τους ενώσουν, αλλά πλέον απευθύνονται σε όλο και λιγότερους μετά τις ομαδικές αποχωρήσεις των μελών.
Ως μέλος της οικονομικής ελίτ της Ελλάδας, η κ. Αγγελοπούλου δεν χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης για λόγους καθαρά ταξικούς ενώ το όνομά της είναι συνδυασμένο με την Ολυμπιάδα 2004 που στοίχισε υπερβολικά στην ελληνική οικονομία, ενώ άφησε ελάχιστα για τους πολίτες. Ακόμη μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει γνωστό το πραγματικό κόστος των Ολυμπιακών αγώνων.
Μια ατυχέστατη, εν τω μεταξύ, δημόσια παρέμβαση μέλους της Επιτροπής ήταν η ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα με την οποία ούτε λίγο ούτε πολύ χαρακτήριζε τον εμβληματικό πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια ως «δικτάτορα», δίνοντας άλλοθι στους δολοφόνους του…
Άλλη, εκτός χρόνου και τόπου, ανάρτηση στην επίσημη ιστοσελίδα αναφερόταν στην …ερωτική ζωή του Γεωργίου Καραϊσκάκη, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις.
Εύκολα διαπιστώνεται ότι η περίφημη Επιτροπή πέρα από τις γκάφες και τις γραφικότητες, μεροληπτεί προκλητικά. Είναι εντελώς απαράδεκτο τα μέλη της αντί να αναδείξουν το μεγαλείο του σύγχρονου Ελληνισμού να εργάζονται για την αποδόμησή τους και την αναθεώρηση της ιστορίας…
Γνωστές είναι άλλωστε οι προθέσεις μιας μειοψηφικής ομάδας ανθελλήνων να επιβάλλουν τις ιδεοληψίες τους για την ιστορία, την εκκλησία αλλά και την εξωτερική πολιτική της χώρας. Το επιχείρησαν γνωστοί και μη εξαιρετέοι «ιστορικοί» με τον «συνωστισμό» στην προκυμαία της Σμύρνης και τα παραποιημένα σχολικά βιβλία, με την προβολή των φιλοτουρκικών θέσεων τους στο σχέδιο Ανάν, την προδοτική συμφωνία των Πρεσπών και πιο πρόσφατα με την απόπειρα αμφισβήτησης των θεμελιωδών μυστηρίων της Ορθόδοξης Πίστης με την επίκληση του κορωνοϊού …
Ως εκ τούτου, δεν εκπλήσσει κανέναν η αφαίρεση του σταυρού από τη σημαία στο λογότυπο της Επιτροπής…
Εν τω μεταξύ - προφανέστατα εσκεμμένα - δεν δόθηκε το ανάλογο χρονικό διάστημα στους ομογενειακούς οργανισμούς ώστε να συμμετέχουν στις εορταστικές εκδηλώσεις «ΕΛΛΑΔΑ 2021». Ως φαίνεται οι οργανωτές και δη οι διοικούντες της «μητέρας πατρίδας», αγνοούν παντελώς το γεγονός ότι στις ελληνικές παροικίες του εξωτερικού καλλιεργήθηκε και διαδόθηκε η ιδέα της Εθνικής Παλιγγενεσίας.
Λησμονούν ακόμη ότι η ανιδιοτελής συμβολή των Ελλήνων της διασποράς στον αγώνα για την απελευθέρωση του Γένους υπήρξε άκρως αποφασιστική και καθοριστική.
Αυτά τα ολίγα προς γνώσιν και συμμόρφωσιν…

Εσείς τι λέτε;

Φέτος το καλοκαίρι μένουμε Καναδά…

Μπήκαμε για τα καλά στο καλοκαίρι.
Οι περισσότεροι, υποθέτω, θα έχετε ήδη προγραμματίσει τις διακοπές σας και όπως δείχνουν τα πράγματα η Ελλάδα και οι ΗΠΑ δεν φαίνεται να αποτελούν κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς, λόγω κορονοιού. Η πανδημία πάντως, παρ’ όλες τις αρνητικές επιδράσεις της μας δίνει εφέτος την ευκαιρία να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τον Καναδά.
Η δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα του πλανήτη, δεν θα μπορούσε παρά να διαθέτει εύρος επιλογών. Ο Καναδάς υπόσχεται μια αξέχαστη ταξιδιωτική εμπειρία η οποία περιλαμβάνει αχανή τοπία, ανατολικές και δυτικές ακτές και ζωντανές μεγαλουπόλεις.
Η πιο κοντινή μας πόλη είναι η πρωτεύουσα Οτάβα. Οι κάτοικοι σου δίνουν την εντύπωση ότι η πόλη δεν είναι μόνο ένας θαυμάσιος τόπος αλλά και ένα εξαίρετο μέρος για μερικές ευχάριστες ημέρες. Έχει ήρεμες γειτονιές, ασφαλείς δρόμους, πολυσύχναστο κέντρο και πρωτότυπα φεστιβάλ. Η Οτάβα προσφέρεται ακόμη για τους λάτρεις των μουσείων. Απέναντι βρίσκεται η Κεμπεκιώτικη πόλη Hull, η οποία πάντως είναι μέρος της περιοχής της πρωτεύουσας.
Πιο νότια, η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καναδά, το Τορόντο, χτισμένη στην βόρεια όχθη της λίμνης Οντάριο, ισορροπεί ανάμεσα στη δική της ταυτότητα και στον αμερικανικό τρόπο ζωής. Εάν την επισκεφτείτε μην παραλείψετε με τίποτα να πάτε στους καταρράκτες του Νιαγάρα.
Εάν πάλι θέλετε να μείνετε εντός συνόρων, πηγαίνετε στην ιστορική πόλη του Κεμπέκ. Η παλαιά πόλη Vieux Quebec είναι η μόνη πόλη της Βορείου Αμερικής της οποίας τα τείχη διατηρούνται σε άριστη κατάσταση.
Η πόλη ισορροπεί πάνω στον βράχο Cap Diamant, δίπλα στο ποτάμι του Αγίου Λαυρεντίου προς τις εκβολές του, απέναντι από το γοητευτικό νησί d’ Orleans. Βρίσκεται σε στρατηγική θέση με πλήρη θέα της γύρω περιοχής.
Πανέμορφη, με έντονο τον Γαλλικό της χαρακτήρα, με ιστορία πάνω από 400 χρόνια και με καταπληκτική αρχιτεκτονική. Η Unesco το 1989 την ανακήρυξε «Μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς».
Τέλος, εάν δεν διαθέτετε χρόνο για πολυήμερες διακοπές, το Μόντρεαλ με τα περίχωρά του, τα έχει όλα στον υπερθετικό. Ομολογουμένως, ζούμε σε μία καταπληκτική πόλη. Το κοσμοπολίτικο Μόντρεαλ, η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καναδά μετά το Τορόντο και η μεγαλύτερη γαλλόφωνη πόλη του κόσμου μετά το Παρίσι, είναι μια πόλη, ένα νησί και που θα μπορούσε κανείς να πει ότι έρχεται δεύτερη μετά τη Νέα Υόρκη. Η Παλιά πόλη ξαφνιάζει τον επισκέπτη. Μοιάζει να είναι μια ξένη πόλη και γι αυτό πολλά έργα του Χόλυγουντ έχουν γυριστεί εδώ.
Το Μόντρεαλ δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει τις άλλες μεγαλουπόλεις του κόσμου.
Άλλη εναλλακτική λύση διακοπών είναι η «Balconville», όπου μπορείτε να περάσετε ένα ξεκούραστο καλοκαίρι με τους δικούς σας στην αυλή του σπιτιού σας...
Ότι και αν έχετε προγραμματίσει, να θυμάστε: Κρατάμε αποστάσεις, κάνουμε χρήση μάσκας και τηρούμε ευλαβικά την υγιεινή των χεριών.
Καλό και ασφαλές καλοκαίρι σε όλους!

Εσείς τι λέτε;

Ψυχορραγεί το facebook;

Ανέκαθεν ήμουν σκεπτικός για την αποτελεσματικότητα των διαφημίσεων στα κοινωνικά δίκτυα και ειδικότερα στο facebook.
Αρκετά δισεκατομμύρια χρειάστηκε να ξοδέψουν από τον διαφημιστικό τους προϋπολογισμό μεγάλες εταιρείες έως ότου τελικά το διαπιστώσουν…
Εταιρείες - κολοσσοί, η μία μετά την άλλη, εγκαταλείπουν το facebook και δηλώνουν ότι σταματούν τις διαφημιστικές τους δαπάνες στην εν λόγω πλατφόρμα με το πρόσχημα ότι δεν κάνει αρκετά για την καταπολέμηση της ρατσιστικής βίας…
Συγκεκριμένα, ο αγγλο-ολλανδικός γίγαντας τροφίμων και καλλυντικών Unilever ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα ότι διακόπτει τις διαφημιστικές του καταχωρήσεις στο facebook, στο Instagram και στο Twitter. Ακολούθησαν η Coca Cola, η Microsoft, η Ford, η Pfizer, η Best Buy, η Starbucks κ.α.
Η λίστα με τις εταιρίες που ανέστειλαν μέχρι στιγμής οποιαδήποτε προωθητική ενέργεια στο facebook  και σε άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φτάνει περίπου τα 120 brands.
7,2 δισεκατομμύρια δολάρια έχασε σε μία μόνο ημέρα ο Μάρκ Ζάκερμπεργκ μετά την απόσυρση των διαφημίσεων…
Από τη δημιουργία του το 2004 μέχρι σήμερα το facebook έχει περάσει από πολλά διαφορετικά στάδια. Ο βασικός στόχος ήταν οι χρήστες να βρίσκονται συνεχώς σε επικοινωνία με φίλους, συγγενείς και γνωστούς σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη και αν ζουν. Σκοπός ακόμη ήταν να φέρνει σε επαφή ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα και/ή απόψεις μέσω ομάδων και άλλων σελίδων και να ενώνει μέλη οικογενειών και φίλους που είχαν χαθεί χάρη στην ευρέως διαδεδομένη χρήση του ιστότοπου.
Με πάνω από 2.6 δισεκατομμύρια χρήστες, το facebook δεν άργησε να μπει στον χώρο των media και να αποτελέσει μέσο παραγωγής και διοχέτευσης πολιτικού λόγου και μάλιστα με μεγάλη επιρροή. Η «ελευθερία λόγου» ωστόσο, επέτρεψε πολιτικές αντιπαραθέσεις, ρατσιστικές καταχωρήσεις μίσους, εκβιασμούς, παρενοχλήσεις κάθε είδους…
Όπως έχει αποδειχτεί, η εξάρτηση των χρηστών του facebook έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Σήμερα, οι περισσότεροι χρήστες το έχουν κάνει αναγκαίο κομμάτι της ζωής τους και ζούνε με αυτό προσπαθώντας να δείξουν στους φίλους τους ότι «περνάνε όμορφα», ότι έχουν ένα σωρό καλούς φίλους και ότι είναι «σουπερ σπέσιαλ».
Αναρτούν διαρκώς που πηγαίνουν, τι κάνουν, τι φοράνε, τι τρώνε… Σπατάλη χρόνου σε ψεύτικα και φτιαχτά δεδομένα. Φτάνουν μάλιστα στο σημείο να προσπαθούν να κάνουν πράγματα μόνο και μόνο για να απαθανατίσουν «αξέχαστες» στιγμές σε αναρίθμητες φωτογραφίες και video, με μόνο σκοπό να τα ανεβάσουν στη σελίδα τους…
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που οι σοβαρές εταιρίες, η μία μετά την άλλη ολοένα και απομακρύνονται .
Διάφορες δημοσιεύσεις και σχολιαστές έχουν προβλέψει το τέλος του facebook λόγω της φυσιολογικής φθίνουσας πορείας και των πολλαπλών σκανδάλων, όπως η συμμετοχή του στη Ρωσική παρέμβαση στις εκλογές του 2016 στις ΗΠΑ και η διαρροή προσωπικών δεδομένων τουλάχιστον 50 εκατομμυρίων χρηστών του από την εταιρία ανάλυσης Cambridge Analytica το 2018.
Το ερώτημα τώρα που τίθεται είναι, ποια θα είναι η επόμενη γενιά αντικαταστάτης του;

Εσείς τι λέτε;

Εικονικές εκδηλώσεις
Η νέα αληθής ψευδαίσθηση…

Τα Κοινωνικά δίκτυα, που μπήκαν για τα καλά στη ζωή μας, δεν είναι τίποτε άλλο από ηλεκτρονικές εφαρμογές, τις οποίες εμείς επιλέγουμε πως και σε ποιο βαθμό να τις χρησιμοποιήσουμε, υπέρ ή κατά.
Ωστόσο, η υπερβολική χρήση, ο λεγόμενος εθισμός, δημιουργεί το εύλογο ερώτημα. Που θέλουμε να ζούμε, μέσα στις οθόνες σε έναν ψεύτικο κόσμο και μια εικονική πραγματικότητα ή εκεί έξω στον πραγματικό κόσμο με όποιες δυσκολίες και εμπόδια;
Θα συνεχίσουμε να χάνουμε την αληθινή ζωή, να θυσιάζουμε τις ομορφότερές μας στιγμές και να ξεπουλάμε τον εαυτό μας για εφήμερες, εξωπραγματικές και φανταστικές ικανοποιήσεις ή θα την απολαύσουμε στον μέγιστο βαθμό, γεμάτοι χαρά και ευγνωμοσύνη; Η απάντηση βρίσκεται μέσα μας…
Η παγκόσμια πανδημία COVID-19 μας έφερε τους τελευταίους μήνες πολύ πιο κοντά στο ιντερνέτ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε τέτοιο βαθμό ώστε να εξαρτώμεθα σχεδόν πλήρως από αυτά.
Γεγονός είναι ότι οι εξειδικευμένες υπηρεσίες στο διαδίκτυο, προσφέρουν άπειρες ευκαιρίες, για επαγγελματική ανάπτυξη, σεμινάρια και ροή βίντεο για εκπαίδευση    χωρίς να χρειάζεται να αφήσουμε ποτέ την άνεση του σπιτιού μας…
Εντούτοις, στην προσωπική ζωή και στην κοινωνική μας πραγματικότητα, οι ψυχαγωγικές δραστηριότητες, οι συναντήσεις με φίλους, οι συναθροίσεις κάθε είδους, από ζωντανές έγιναν πλέον εικονικές, με ουσιαστικό ρυθμιστή και απόλυτο κυρίαρχο το ποντίκι του υπολογιστή μας…
Το φετινό καλοκαίρι, λόγω των περιοριστικών μέτρων και την τήρηση των αποστάσεων, θεωρείται μία δύσκολη εποχή για τους διοργανωτές εκδηλώσεων. Ο Κορονοϊός  οδήγησε σε εκτεταμένες ακυρώσεις και ανάγκασε τους ανθρώπους στη βιομηχανία του θεάματος να βρουν γρήγορα ένα σχέδιο Β. Την «ασημένια» επένδυση...
Οι προγραμματιστές εκδηλώσεων έχουν χρησιμοποιήσει τη δημιουργικότητά και την προοπτική τους μετακινώντας τις εκδηλώσεις στο διαδίκτυο… Αυτό, κατά κάποιο τρόπο, σημαίνει μεγαλύτερη προσβασιμότητα και περισσότερες ευκαιρίες να παρακολουθήσει κανείς μερικές από τις διαθέσιμες εκδηλώσεις και συμβάντα στον κόσμο μέσα από την οθόνη του υπολογιστή.
Όπως και άλλα πράγματα σήμερα, η κατάσταση πολλών εκδηλώσεων είναι λίγο αβέβαιη και μπορεί να αλλάξει. Λαμβάνοντας αυτά υπόψη, οι προγραμματιστές βάσεων δεδομένων για να διευκολύνουν τους ενδιαφερόμενους που διοργανώνουν εκδηλώσεις να ταξινομήσουν το ημερολόγιό τους, έχουν δημιουργήσει μια λίστα με μερικές από τις πλέον προσφιλείς εικονικές και υβριδικές εκδηλώσεις.
Αυτή την Κυριακή, π.χ. στο Τορόντο πραγματοποιείται η πρώτη στην ιστορία της εικονική παρέλαση υπερηφάνειας, για τους ομοειδείς και συμπαθούντες.
Με τον ίδιο περίπου τρόπο γιορτάζουμε φέτος τις εθνικές Ημέρες του Κεμπέκ και του Καναδά και ορισμένα από τα καθιερωμένα πανηγύρια.
Συνδέοντας τα πανηγύρια με τις θρησκευτικές τελετές πολλοί πιστοί, όπως φαίνεται, το έχουν πάρει κατάκαρδα που δεν μπορούν να πάνε ομαδικά στις εκκλησίες. Οπότε, ήταν θέμα χρόνου να υπάρξει μία ιστοσελίδα, το keraki.gr στη προκειμένη περίπτωση, όπου με ένα κλικ ανάβεις το ψηφιακό κεράκι σου και ότι έχεις ευχαρίστηση…
Το ελληνικό δαιμόνιο πάντα δίνει λύσεις, με το αζημίωτο εννοείται!

Εσείς τι λέτε;

Πατέρας
Συμπρωταγωνιστής ή θεατής;

Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα. Οι μπαμπάδες όλου του κόσμου έχουν και πάλι την τιμητική τους.
Η Ημέρα του Πατέρα, όπως καθιερώθηκε, γιορτάζει την πατρότητα και την επιρροή των πατέρων στην κοινωνία. Οι περισσότερες χώρες, συμπεριλαμβανομένου και του Καναδά, την γιορτάζουν την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου, ενώ σε άλλες χώρες γιορτάζεται με διαφορετικές ημερομηνίες.
Ανατρέχοντας στην ιστορία μαθαίνουμε ότι η γιορτή καθιερώθηκε στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα ως αντίποδας στην Ημέρα της Μητέρας προκειμένου να τιμήσει και τους πατέρες ως γονείς. Πιστεύεται πως η Γκρέις Γκόλντεν Κλέιτον εμπνεύστηκε από την εκστρατεία της Άννα Τζάρβις να καθιερώσει την Ημέρα της Μητέρας.
Η πρώτη «Ημέρα του Πατέρα» θεσπίστηκε στις 5 Ιουλίου 1908 στο Φέρμοντ της δυτικής Βιρτζίνια. Η Κλέιτον είχε πένθος για το χαμό του πατέρα της ο οποίος έχασε τη ζωή του το Δεκέμβριο του1907 στο ατύχημα των ανθρακωρυχείων Μόνιγκα που σκότωσε 361 άνδρες, 250 από τους οποίους ήταν πατέρες, αφήνοντας πίσω του περίπου χίλια ορφανά παιδιά.
Η Κλέιτον τότε πρότεινε στον πάστορα Ρόμπερτ Τόμας Γουέμπ να οργανώσουν μία εκδήλωση για να τιμήσουν όλους εκείνους του πατέρες.
Το 1966 ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον εξέδωσε το πρώτο προεδρικό διάγγελμα προς τιμήν του πατέρα στο οποίο προσδιορίζεται η τρίτη Κυριακή του Ιουνίου ως Ημέρα του Πατέρα. Έξι χρόνια αργότερα, η Ημέρα έγινε πλέον εθνική εορτή όταν ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον υπέγραψε τον σχετικό νόμο το 1972.
Αυτό, εν ολίγης το ιστορικό…
Σε όλους εμάς βέβαια τους μπέιμπι μπούμερς τέτοιου είδους γιορτές ήταν ανύπαρκτες.  Οι ρόλοι άλλωστε των γονιών μας ήταν δεδομένοι. Πριν μερικές δεκαετίες, εξ άλλου, ήταν πιο δεδομένες και ξεκάθαρες οι απαιτήσεις που υπήρχαν για τον ρόλο του πατέρα και της μητέρας στην οικογένεια και για τα καθήκοντα τους δεν αμείβονταν με δώρα ή γεύματα... Σήμερα, κυρίως μετά την έξοδο των γυναικών στην αγορά εργασίας ο ρόλος του πατέρα έχει διαφοροποιηθεί.
Πέρασαν οι εποχές που πατέρας σήμαινε κυρίως αυτός που έφερνε στο σπίτι τα αναγκαία για την επιβίωση της οικογένειας και όλα τα άλλα φορτώνονταν στους ώμους της μητέρας. Ο σύγχρονος πατέρας, παράλληλα με τη συζυγική σχέση, καλείται να καλύψει μια σειρά από ανάγκες του παιδιού.
Ωστόσο, ο τρόπος που οι πατεράδες ανατρέφουν τα παιδιά τους είναι ποιοτικά διαφορετικός από τον τρόπο που σχετίζονται οι μητέρες με τα παιδιά τους. Δύσκολος πάντως ο ρόλος του πατέρα στην τωρινή απαιτητική κοινωνία, αφού η ανατροφή και διαπαιδαγώγηση των παιδιών έχει εξελιχθεί σε μία πολύπλοκη υπόθεση.
Θα ήταν παράληψη αν δεν αναφερόμουν στην εσκεμμένη προώθηση τού αφύσικου ρόλου των ομοφυλόφιλων πατεράδων, με τις αναπόφευκτες αρνητικές συνέπειες στην ψυχική ανάπτυξη των υιοθετημένων παιδιών.
Δεν θα επεκταθώ όμως περεταίρω πάνω σε ένα θέμα το οποίο δεν είναι της ειδικότητάς μου.
Τελειώνω με μία απλή ευχή.
Χρόνια πολλά στους μπαμπάδες όλου του κόσμου!

Εσείς τι λέτε;

Ρατσισμός κατά των Ελλήνων
Νωπές οι μνήμες…
60 χρόνια συμπληρώθηκαν από τότε που η αστυνομία της Νοτίου Αφρικής πυροβόλησε εν ψυχρώ κατά μιας διαδήλωσης φοιτητών στην πόλη Σάρπβιλ της Νότιας Αφρικής με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 70 άνθρωποι.
Οι νεαροί διαδηλωτές διαμαρτύρονταν ειρηνικά κατά των νόμων του Απαρτχάιντ, που είχε επιβάλλει το καθεστώς της λευκής μειοψηφίας στη χώρα, εφαρμόζοντας τη θεωρία της ανισότητας ανάμεσα στις φυλές.
Το γεγονός αυτό καθιέρωσε την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού το 1966, σε ανάμνηση του τραγικού συμβάντος που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη.
Έξι δεκαετίες αργότερα το φαινόμενο του ρατσισμού είναι εντονότερο από ποτέ με τους ανθρώπους να εξακολουθούν να θεωρούν πως η φυλή τους είναι ανώτερη από τις υπόλοιπες.
Όταν αναφερόμαστε στον φυλετικό ρατσισμό η σκέψη μας συνήθως πηγαίνει στις διακρίσεις των λευκών κατά των μαύρων. Ωστόσο, ελάχιστοι γνωρίζουν
τις δυσκολίες, τις κακουχίες και τον κοινωνικό ρατσισμό που αντιμετώπισαν οι Έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ και τον Καναδά κατά τη διάρκεια της μαζικής μετανάστευσης την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα.
Σε πολλές περιοχές επιβάλλονταν οι «κανόνες» που εφάρμοζαν οι αρχές για τους «αλλοεθνείς», αφού διαχώριζαν τους δημόσιους χώρους σε σημεία στα οποία επιτρεπόταν να πάνε οι «καθαρόαιμοι» και σε πιο περιορισμένα σημεία οι «μη λευκοί», όπως αποκαλούσαν τους Έλληνες αλλά και άλλους μετανάστες.
Η έννοια «λευκός» δεν αναφερόταν απαραίτητα σε χρώμα δέρματος, αλλά στην κοινωνική τάξη που ανήκαν τα συγκεκριμένα άτομα. Ρατσιστές απέναντι στους Έλληνες ήταν ακόμα και οι Ιρλανδοί, που αποτελούσαν το πρώτο κύμα μεταναστών   και αρχικά έχαιραν της ίδιας αντιμετώπισης, αλλά πλέον είχαν αφομοιωθεί από την αμερικανική κοινωνία.
Από την πλευρά τους οι Έλληνες αρνούνταν να μάθουν αγγλικά και να ενταχθούν στο αγγλοσαξονικό περιβάλλον. Τα φθηνά εργατικά χέρια που πρόσφεραν τους εξασφάλιζαν δουλειά ακόμα και στη Μεγάλη Ύφεση του 1929. Το αποτέλεσμα ήταν οι ντόπιοι να κατηγορούν τους Έλληνες ότι τους έπαιρναν τις δουλειές, αν και στην πραγματικότητα επρόκειτο για δουλειές που οι ίδιοι αρνούνταν να κάνουν γιατί τις θεωρούσαν υποδεέστερες και ευτελείς.
Στον Έλληνα μετανάστη απέδιδαν τότε οι τοπικές εφημερίδες όλα τα στερεότυπα ότι οι Έλληνες είναι «βρώμικοι», «υπάνθρωποι», «απολίτιστοι», «άγριοι» και επιρρεπείς στο έγκλημα. Στην ιστορία έχει μείνει το πογκρόμ κατά των Ελλήνων μεταναστών στην πόλη Σάουθ Ομάχα της πολιτείας Νεμπράσκα στις 21 Φεβρουαρίου 1909 με τις βίαιες ανθελληνικές ταραχές. Ας μη ξεχάσουμε και το ρατσιστικό πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων μεταναστών τον Αύγουστο του 1918 στο Τορόντο, όπου επί τέσσερις ημέρες 10.000 Καναδοί βετεράνοι πολέμου μαζί με ένα πλήθος 40.000 «πατριωτών» Καναδών εξαπέλυσαν ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό σε βάρος των Ελλήνων με αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων μεταναστών καθώς και υλικές ζημιές πάνω από 1.000.000 δολάρια.
Με τα ως άνω αποτρόπαια γεγονότα έχουν ήδη ασχοληθεί τα «Ελληνοκαναδικά Νέα» σε παλαιότερες εκδόσεις .Τα σχετικά άρθρα υπάρχουν στο ηλεκτρονικό αρχείο της εφημερίδας…

Το όραμά μου για την ΕΚΜΜ

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΝΩΛΑΚΟΣ
Επίτιμος πρόεδρος 

Σε αποκλειστική συνέντευξη που μας παραχώρησε πρόσφατα ο επίτιμος πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ, κ. Δημήτριος Μανωλάκος, εξέφρασε τις έντονες ανησυχίες του για την πορεία και το μέλλον του οργανισμού.
M.T: Κύριε Μανωλάκο, στη μακρόχρονη εθελοντική σας δράση έχετε υπηρετήσει την ομογένεια του Καναδά σε διάφορα αξιώματα. Υπήρξατε πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ, αντιδήμαρχος της πόλης του Μόντρεαλ, πρόεδρος του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου και αυτή τη στιγμή κατέχετε τη θέση του επίτιμου προέδρου της ΕΚΜΜ. Με το έμπειρο μάτι σας, πως βλέπετε την πορεία και το μέλλον του οργανισμού;
Δ.Μ: Εντύπωση μου έκανε πρόσφατη ανάρτηση στο facebook όπου ο πρόεδρος της κοινότητας έκανε περίπατο στο κοινοτικό κέντρο με ακολουθία κάμερας, λες και είναι μεγάλη φυσιογνωμία, και εξηγούσε τις υπηρεσίες που προσφέρει η κοινότητα. Κολακευόμαστε για τα κατορθώματα μας, ενώ δεν ήμαστε σε θέση να δώσουμε σωστές απαντήσεις σε βασικά οικονομικά ερωτήματα.
Μ.Τ: Εννοείτε το πολυσυζητημένο αμφισβητούμενο κόστος της Κοίμησης της Θεοτόκου; 
Δ.Μ: Εκείνοι που επιδιώκουν και κατέχουν τις διοικητικές θέσεις πρέπει να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Και μία από τις ευθύνες το διοικητικού συμβουλίου είναι να δίνει στην παροικία απολογισμό αλλά και απαντήσεις. Γιατί δεν απαντάνε; Η σιωπή προδίδει ενοχή. Ας σεβαστούν τουλάχιστον την ευθύνη του επιστήμονα. Τι εννοεί ο ορκωτός λογιστής; Εννοεί ότι έχει εξετάσει όλα τα νούμερα και έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Παναγίτσα έχει κοστίσει πάνω από πέντε εκατομμύρια δολάρια. Άκουσα ότι το οριστικό ποσό περιλαμβάνει τον εσωτερικό καλλωπισμό, όπως οι πολυέλαιοι, ο εξοπλισμός, κλπ.
Από όπου και αν προέρχεται το χρέος, η διοίκηση είχε την υποχρέωση να το εξετάσει. Εφόσον δεν ενέκρινε τα επιπλέον έξοδα θα έπρεπε να τα απορρίψει. Ο καλλωπισμός θα μπορούσε να γίνει από δωρεές ατόμων και όχι να ξοδεύουν τα έτοιμα.
Μ.Τ: Ωστόσο, το πόρισμα και τα ευρήματα των ορκωτών λογιστών έχουν ψηφιστεί σε γενικές συνελεύσεις.
Δ.Μ: Δυστυχώς, με τον τρόπο που τα ψήφισε η Γενική Συνέλευση, με τον ίδιο τρόπο διοικείται η κοινότητα σήμερα. Η διοίκηση δεν σέβεται κανέναν όρο του καταστατικού, γι’ αυτό και δεν μπορεί να μαζέψει χρήματα. Σήμερα ποιος δίνει λεφτά στην κοινότητα, όταν ξέρει ότι έχουν ξοδευτεί ανεύθυνα τόσα μεγάλα ποσά; Ο κόσμος έχει χάσει πλέον κάθε εμπιστοσύνη.
Μ.Τ: Τι προτείνετε;
Δ.Μ: Η συμβουλή μου είναι ή να μαζευτεί η διοίκηση ή να σχηματιστεί μία διοίκηση κοινοτικής σωτηρίας, ένα task force, από νέους επιστήμονες και επιχειρηματίες με ζήλο και σεβασμό που θα λάβουν δραστήρια μέτρα για τη σωστή διακυβέρνηση του οργανισμού, χωρίς τη συμμετοχή των παλιών πολιτικάντηδων, εννοείται. Άτομα που σπέρνουν τη διχόνοια θα πρέπει να απομακρυνθούν.
Ας συμμορφωθούμε επί τέλους διότι χάσαμε όλα τα μέλη. Τα περισσότερα μέλη της κοινότητας είναι οι γονείς και αυτοί θεωρούνται αναγκαστικά μέλη. Δυστυχώς όμως δεν παρακολουθούν τις εργασίες της κοινότητας, ενώ ως άξιοι γονείς θα έπρεπε να εκμεταλλευτούν τη δύναμή τους και να αναλάβουν ορισμένες διοικητικές ευθύνες.
Μ.Τ: Τα σχολεία πάντως χρειάζονται και την οικονομική ενίσχυσή μας.
Δ.Μ: Την τελευταία ερανική προσπάθεια την έκανε ο γιατρός Γιώργος Τσούκας και μάζεψε περίπου $350.000. Τα χρήματα αυτά βρίσκονται σε ειδικό λογαριασμό για να μη τα σπαταλήσουν. Εάν δεν υπήρχε ειδικός λογαριασμός πολλοί, όπως και εγώ, δεν θα προσέφεραν. Εγώ έκανα την προσφορά μου όμως δεν θα έδινα πεντάρα εάν δεν ήξερα ότι θα πήγαιναν σε ένα ασφαλή λογαριασμό. Ας μη ξεχνάμε, τα ίδια άτομα, η ίδια κλίκα που διοικεί το τοπικό Κογκρέσο διοικεί σήμερα και την κοινότητα. Μη μας κάνουν καμία έκπληξη και βάλουν χέρι σε αυτά τα λεφτά, αλλοίμονο μας...
Μ.Τ: Συχνά μιλάτε για αναδιοργάνωση των ελληνικών μας σχολείων.
Δ.Μ: Εγώ, όπως γνωρίζετε, είμαι υπέρ του να δημιουργηθεί έναν οργανισμός που να διοικεί τα σχολεία μας. Έχω καταθέσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο και το υποσχέθηκα στην κυβέρνηση του Κεμπέκ όταν έδωσαν την επιχορήγηση που μας επέτρεψε να έχουμε σχολεία ποιότητας. Όμως δεν το συνέχισαν οι επόμενες διοικήσεις. Πάντως, ποτέ δεν είναι αργά.
Μ.Τ: Τι έχετε να πείτε για την επικρατούσα νοοτροπία, τα ίδια άτομα να υπηρετούν ταυτόχρονα διαφορετικούς οργανισμούς;
Δ.Μ: Απ’ ότι φαίνεται, οι καρέκλες της εξουσίας έχουν κόλλα. Όποιος παίρνει κάποια θέση θέλει να συνεχίσει. Κάποτε είχα περάσει ένα νόμο κανείς να μην έχει δικαίωμα να γίνεται πρόεδρος πάνω από δύο διετίες. Αυτό το άλλαξαν και είδαμε πόσα χρόνια έμειναν πρόεδροι ο Αδριανός Μαρής και ο Νίκος Παγώνης με αποτέλεσμα να αποθαρρυνθούν οι νέοι και να μη συμμετέχουν.
Μ.Τ: Κύριε Μανωλάκο σας ευχαριστούμε για τη συνέντευξη που μας παραχωρήσατε και σας ευχόμαστε καλή συνέχεια…
Δ.Μ: Και εγώ σας ευχαριστώ. Να είστε καλά

Έσω έτοιμος κ. Παυλίδη...

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ
85 Χρόνια ανελλιπή προσφορά στον προσκοπισμό

Ο Ελληνικός Προσκοπισμός γιορτάζει φέτος τα 110 του χρόνια.
Στο Μόντρεαλ του Καναδά, η πρώτη Ενωμοτία Ελλήνων Προσκόπων ιδρύεται το 1925 από τους πρωτοπόρους Προσκόπους Διονύση Κοτσονά και Περικλή Παπαδιαμάντη.
Τρείς δεκαετίες αργότερα, τα ηνία αναλαμβάνει ο κ. Μενέλαος Παυλίδης, ο οποίος αναμφιβόλως συνέβαλε ουσιαστικά στην ανάπτυξη του Προσκοπισμού στον Καναδά και θεωρείται σήμερα ένας από τους μακροβιότερους Έλληνες Προσκόπους εθελοντές.
Ο κ. Μενέλαος Παυλίδης έδωσε την υπόσχεση του ως Λυκόπουλο στις 2 Ιουνίου,1935 στο Κάιρο της Αιγύπτου. Αφού πέρασε όλους τους βαθμούς της ιεραρχίας, ορκίστηκε Πρόσκοπος το 1937 και το 1941 διορίζεται Υπαρχηγός των Λυκόπουλων της 1ης Αγέλης Καίρου.
Το 1943 μέχρι το 1946 κατετάγη στον Αγγλικό στρατό με βάση την Αλεξάνδρεια όπου συνέχισε την Προσκοπική του υπηρεσία στην 4η Αγέλη Λυκόπουλων Ιβραημίας ως Υπαρχηγός. Επιστρέφει στο Κάιρο και προάγεται στον βαθμό του Αρχηγού Λυκόπουλων.
Το 1947 μεταφέρεται στην Τοπική Εφορεία της Ισμαηλίας ως Υπαρχηγός, Αρχηγός, Αρχηγός Συστήματος και Βοηθός Τοπικού Εφόρου, υπεύθυνος των Λυκόπουλων.
Το 1953 μεταναστεύει στον Καναδά και διορίζεται Υπαρχηγός Λυκόπουλων στο Σύστημα του Rosemount και σύντομα προάγεται Αρχηγός Λυκόπουλων.
Το 1955 ο αείμνηστος πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητος Μόντρεαλ, Φρίξος Παπαχρηστίδης του ανέθεσε την όλη διοργάνωση της υποδοχής της Ελληνικής Αντιπροσωπείας για το Διεθνές Jamboree στον Niagara on the Lake του Οντάριο.
Λίγο αργότερα υπηρετεί στο Jamboree ως αρχηγός υπηρεσίας και διερμηνέας
στην υποκατασκήνωση του Κεμπέκ.
Η Προσκοπική του δράση στο Μόντρεαλ ουσιαστικά αρχίζει το 1958 όταν αναλαμβάνει   Υπαρχηγός και κατόπιν Αρχηγός της Ελληνικής Ομάδας Προσκόπων της Αγίας Τριάδος. Σύντομα ιδρύει και επιβλέπει Ελληνικές Ομάδες στον Άγιο Γεώργιο, στην Κοίμηση της Θεοτόκου, στους Αρχαγγέλους, στη Νότια Ακτή και στο Λαβάλ, ενώ βοηθά στην ίδρυση Ελληνικών Ομάδων στο Τορόντο.
Διορίζεται από την Ελληνική Κοινότητα Μόντρεαλ ως υπεύθυνος όλων των Ελληνικών Προσκοπικών Ομάδων και κατέχει τη θέση βοηθού τοπικού Εφόρου της τοπικής Εφορείας Northern.
Το 1962 με 62 Οδηγούς και Προσκόπους και με τη συμμετοχή Προσκοπικής φιλαρμονικής ορχήστρας οργανώνει την πρώτη Εθνική παρέλαση στο Μόντρεαλ.
To 1963 με οκτώ Προσκόπους και οκτώ Οδηγούς της Αγίας Τριάδος μεταβαίνουν στην Αθήνα για το Διεθνές Jamboree.
Το 1977 στο Διεθνές Προσκοπικό Συνέδριο του Μόντρεαλ, υπήρξε μέλος της επιτροπής υποδοχής και καθοδήγησης των αντιπροσώπων και βοηθός στα κεντρικά γραφεία.
Το 1993 λαμβάνει μέρος στο Πανκαναδικό Jamboree στην Αλμπέρτα ως υπηρεσιακός Αρχηγός στην υποκατασκήνωση Hochelaga.
Το 1995 διορίζεται βοηθός περιφερειακού Εφόρου στην περιφέρεια Wawanka του Ville Saint Laurent-Carterville.
To 2002 συμμετέχει ως μέλος της Καναδικής αντιπροσωπείας στο Διεθνές Προσκοπικό Συνέδριο της Θεσσαλονίκης. 
Σήμερα, ο κ. Μενέλαος Παυλίδης φέρει τον τίτλο του Εφόρου Προσκόπων.
Κατέχει θέση στο Επαρχιακό Συμβούλιο του Κεμπέκ, είναι μέλος της Διοίκησης της Περιφέρειας Laval-Laurentides και στις Προσκοπικές Ομάδες Παυλίδη της ΕΚΜΜ μέλος της Επιτροπής Δημοσίων Σχέσεων και ταμίας. Είναι ακόμη ο ιδρυτής, επίτιμος πρόεδρος και αρχηγός της Ομάδας Παλαιών Προσκόπων «Σωκράτης» από το 1996.
Η εθελοντική του εργασία στον Προσκοπισμό είναι αξιέπαινη. Για τη μακρόχρονη υπηρεσία του τιμήθηκε από το Καναδικό Προσκοπικό Σώμα με τα μετάλλια Long Service Medal, Good Service Medal, Medal of Merit, Medal of Silver Acorn, το μετάλλιο Bar Silver Acorn και αργότερα το μετάλλιο των 100 χρόνων Προσκοπισμού.
Από το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων έλαβε το Μετάλλιο Ευδόκιμου Υπηρεσίας, Προσκοπικής Αξίας καθώς και το ανώτατο Μετάλλιο του Αργυρού Φοίνικα (1996).
Το 2002 του απενεμήθη το Μετάλλιο της Βασίλισσας Ελισάβετ Golden Jubilee medal των 50 χρόνων Βασιλείας.
Την ίδια χρονιά έλαβε και το Βραβείο Αναγνώρισης (Recognition Award) από την Οργάνωση Canadian Fellowship of Baden Powell Guilds.
Το 2010 από το Σώμα Προσκόπων Κύπρου έλαβε το Μετάλλιο του Χάλκινου Αγρινίου  και από την Επαρχιακή κυβέρνηση του Κεμπέκ και τους βουλευτές Guy Ouellette και Γεράσιμο Σκλαβούνο το ανώτατο μετάλλιο της Εθνοσυνέλευσης του Κεμπέκ.
To 2012 έλαβε το Μετάλλιο της Βασίλισσας Ελισάβετ Diamond Jubilee Medal των 60 χρόνων Βασιλείας και το μετάλλιο εθελοντισμού από τον Γενικό Κυβερνήτη του Καναδά.
Το 2017 η Α.Χ.Ε.Π.Α Καναδά του απέμεινε τιμητική πλακέτα για τα 82 χρόνια Προσκοπικής του υπηρεσίας ενώ παράλληλα η Βουλευτής της περιοχής
D’ Ahunstic Cartieville, Melanie Joly του απένειμε το Έμβλημα των 150 χρόνων του Καναδά.
Έχει λάβει πολλά συγχαρητήρια διπλώματα από πρωθυπουργούς, υπουργούς και ομοσπονδιακούς βουλευτές, της κυβέρνησης του Κεμπέκ, του Δήμου Μόντρεαλ και πρόσφατα από τον Γενικό Κυβερνήτη στο Κεμπέκ, για την εθελοντική του υπηρεσία.
Στις 2 Ιουνίου 2020, ο κ. Μενέλαος Παυλίδης συμπλήρωσε 85 χρόνια από τότε που έδωσε την υπόσχεσή του να τηρεί τον Νόμο του Προσκόπου. Μια υπόσχεση που τηρεί αδιάκοπα μέχρι σήμερα.
«’Εσω ‘Ετοιμος, κ. Παυλίδη...

Εσείς τι λέτε;

Υγειονομική βόμβα οι τουρίστες;
Εντύπωση μου έκανε πρόσφατο δημοσίευμα της Γερμανικής εφημερίδας Handelsblatt, υπό τον τίτλο «Ελλάδα, εστία κινδύνου ο τουρισμός».
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο Γκερντ Χέλερ, οι υπεύθυνοι για τον τουρισμό είναι  αντιμέτωποι με ένα πρόβλημα. Μπορεί ο κίνδυνος μόλυνσης για τους τουρίστες στην Ελλάδα να είναι μηδαμινός. Τι θα γίνει όμως εάν φέρουν οι τουρίστες μαζικά τον ιό στη χώρα; 
Διαβάζοντας το δημοσίευμα της Handelsblatt η σκέψη μου πήγε στο άρθρο του συνάδελφου Γιώργου Γκιούσμα «Ετοιμαστείτε για ανθελληνική προπαγάνδα» (Ελευθεροστομίες 29/5/2020) που αναφέρεται στον επικείμενο απόλυτο έλεγχο του Καναδικού τύπου από τον σκοπιανό Jordan Bitove με την αγορά 70 Καναδικών εφημερίδων και πολλαπλών ειδησεογραφικών ιστοσελίδων και της ενδεχόμενης προπαγάνδας κατά της Ελλάδας. Είναι λοιπόν πολύ πιθανό ανθελληνικά δημοσιεύματα να αρχίσουν να βλέπουν το φως της δημοσιότητας.
Ανεξάρτητα το τι μέλλει γενέσθαι, η λογική στην Ελλάδα «ανοίξαμε και σας περιμένουμε» ομολογώ πως άρχισε να με προβληματίζει. Κι’ αυτό διότι στην προκειμένη περίπτωση, πέρα από τις όποιες ενδεχόμενες δυσφημιστικές εκστρατείες έχουμε να κάνουμε με μία επικίνδυνη υγειονομική πραγματικότητα. Τον κορωνοϊό...
Μόλις την περασμένη εβδομάδα  η Ελλάδα ανακοίνωσε τις 29 χώρες οι οποίες από τις 15 Ιουνίου ανοίγουν τα σύνορα για τους τουρίστες με αεροπορικές πτήσεις προς Αθήνα και Θεσσαλονίκη με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι ανησυχίες και οι προβληματισμοί για το ενδεχόμενο όλο αυτό το εγχείρημα να μετατραπεί σε νέα έξαρση.
Οι προβληματισμοί δεν είναι μόνο ελληνικοί. Ακόμα και τα φιλικά προσκείμενα διεθνή μέσα ενημέρωσης επισημαίνουν συνεχώς τον κίνδυνο η Ελλάδα να μετατραπεί σε υγειονομική βόμβα λόγω της αθρόας προσέλευσης τουριστών. 
Τι θα γίνει εάν φέρουν οι τουρίστες μαζικά τον ιό στην Ελλάδα; Μέχρι σήμερα οι ταξιδιώτες που φτάνουν στην Αθήνα από το εξωτερικό πρέπει να υποβάλλονται σε τεστ και να μπαίνουν σε 14ήμερη καραντίνα. Από τα μέσα Ιουνίου όμως η Ελλάδα προτίθεται να καταργήσει τα συστηματικά τεστ κορονοϊού τα οποία θα γίνονται μόνο δειγματοληπτικά. Όπως είπε ο Μητσοτάκης: «Πολίτες από χώρες με παρόμοια επιδημιολογικά δεδομένα με την Ελλάδα θα επιτρέπεται να εισέρχονται… ». Και εδώ κάπου αρχίζουν οι ανησυχίες.
Η λίστα με τις 29 χώρες, διαμορφώθηκε υποτίθεται ύστερα από μελέτη του επιδημιολογικού προφίλ των χωρών προέλευσης των τουριστών και αφού ελήφθησαν υπόψη οι ανακοινώσεις του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Ασφάλειας Αεροπορίας καθώς και η σχετική εισήγηση της Επιτροπής Λοιμωξιολόγων.
Στους επισκέπτες από τις εν λόγω χώρες θα πραγματοποιείται δειγματοληπτικός έλεγχος. Για όλες τις άλλες χώρες εξακολουθούν να ισχύουν οι υπάρχοντες κανόνες.
Στην λίστα των 29 χωρών δεν συμπεριλαμβάνονται ο Καναδάς και οι ΗΠΑ.
Σε πρόσφατη έρευνα της Deloitte για τον αντίκτυπο του κορονοϊού στον ελληνικό Τουρισμό και τη Φιλοξενία φαίνεται ξεκάθαρα ότι όλα τα σχετικά σενάρια είναι απαισιόδοξα εκ των πραγμάτων. Και το μέγα ερώτημα που θέτουν πολλοί Έλληνες είναι το ακόλουθο: «Κρατηθήκαμε 3 μήνες κλεισμένοι, για να κολλήσουμε από τους τουρίστες;».

Εσείς τι λέτε;

«Εκφυλισμένος» εστί πας όστις διαφωνέει…

Donate Now to Keep the Faith… τιτλοφορείται άρθρο του Εβδομαδιαίου Δελτίου της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ, το οποίο παροτρύνει τους συμπάροικους να κάνουν δωρεές για τις εκκλησίες του οργανισμού που χρειάζονται τη βοήθειά μας.
Δεν χωρεί αμφιβολία πως οι εκκλησίες για να διατηρηθούν και συνεχίσουν το έργο τους χρειάζονται εκτός από την ηθική και την υλική συμπαράστασή μας.
Ωστόσο, η διενέργεια αυτή της κοινότητας, εν μέσω ασαφών και αντιφατικών ερμηνειών σε ουσιώδη οικονομικά θέματα, ομολογώ ότι με βάζει σε βαθιές σκέψεις.
Και τούτο διότι η σημερινή διοίκηση - όπως και η προηγούμενη - εκτός του ότι έχει αποδειχτεί ένας κάκιστος οικονομικός διαχειριστής, χαρακτηρίζεται συνάμα από πλήρη αδιαφάνεια. Κρίσιμα ερωτήματα όπως το πραγματικό κόστος της Παναγίτσας και της αερογέφυρας, εξακολουθούν να μένουν προκλητικά αναπάντητα.
Επιπλέον, πέντε μήνες μετά τον περιβόητο τηλε-μαραθώνιο για τα σχολεία και ακόμη δεν έχει κατατεθεί οικονομικός απολογισμός εσόδων- εξόδων…
Με πρόσχημα τον κορονοϊό, οι ενίοτε «αναγγελίες» γίνονται κυρίως μέσω facebook, όπου ο κάθε παραγοντίσκος σύμβουλος αναρτά όποια παραπλάνηση και ασυναρτησία του κατέβει, μη διστάζοντας μάλιστα να αποκαλεί «εκφυλισμένους» τους διαφωνούντες με τα καμώματα της διοίκησης. Η αλαζονεία, η υπεροψία και η ασέβεια προς τα μέλη του οργανισμού σε όλο τους το μεγαλείο… 
Η ΕΚΜΜ αναμφίβολα περνάει σήμερα μία σοβαρή κρίση, οικονομική, λειτουργική, αλλά και κρίση αξιών. Οι φωνές διαμαρτυρίας για την υπεροπτική και προσβλητική συμπεριφορά των «ταγών» ολοένα και αυξάνονται. Σε πρόσφατη ραδιοφωνική συνέντευξη ο Επίτιμος Πρόεδρος κ. Δημήτριος Μανωλάκος, ζήτησε την άμεση απομάκρυνση της διοίκησης και την σύσταση ενός Task Force σωτηρίας.
Για να επανέλθω όμως στο θέμα των εκκλησιών, ο καρκίνος δεν θεραπεύεται με ασπιρίνες. Με την διαμορφωθείσα χαώδη κατάσταση απαιτούνται θαρραλέες αποφάσεις και ριζική ανασυγκρότηση.
Η προγενέστερη διοίκηση σε μία προσπάθεια εξομάλυνσης των τεταμένων σχέσεών της με την τότε Μητρόπολη και ευελπιστώντας να κερδίσει την εύνοιά της, προχώρησε σε μία ασύμφορη για την κοινότητα αύξηση της λογίας, παρά τις έντονες αντιρρήσεις μεγάλου αριθμού μελών.
Εκτός αυτού, η κοινότητα ως ιδιοκτήτρια, έχει την υποχρέωση της συντήρησης και του καλλωπισμού των ναών καθώς και τη μισθοδοσία των ιερέων και του υπαλληλικού προσωπικού.
Καλή είναι η φιλοσοφική θεμελίωση της ιδιοκτησίας, όμως υπάρχει και η κτηματομεσιτική λογική βάση της οποίας παν παθητικό ακίνητο πρέπει να ακολουθεί την φυσιολογική οδό της ρευστοποίησης.
Η ΕΚΜΜ θα πρέπει επί τέλους να απαλλαγεί από τις μεσαιωνικές δογματικές της αντιλήψεις. Σύμφωνα άλλωστε με τον ιδιωτικό νόμο του Κεμπέκ 231/1982 θεωρείται ουσιαστικά αστική. Οι ναοί, πνευματικά, διοικητικά και ιδιοκτησιακά, ανήκουν στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Καναδά.
Με το σκεπτικό αυτό, μία σωστή και δίκαιη διαπραγμάτευση με τον Αρχιεπίσκοπο θα έλυνε ένα μακροχρόνιο οικονομικό και ανταγωνιστικό πρόβλημα και θα επέτρεπε σε μία σοβαρή πλέον διοίκηση, ν’ ασχοληθεί με τις ζωτικής σημασίας υπηρεσίες τις οποίες υποχρεούται να προσφέρει τις δύσκολες μέρες που διανύουμε…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

10 χρόνια Bitcoin…
Η διαρκώς αυξανόμενη κοινότητα των χρηστών των κρυπτονομισμάτων τιμά την 22α   Μαΐου ως «Ημέρα Αγοράς Πίτσας με Bitcoin» (Bitcoin Pizza Day) γιατί την ημερομηνία αυτή του 2010 έγινε η πρώτη συναλλαγή με το νέο αυτό στην αγορά «νόμισμα».
Πριν δέκα χρόνια ο προγραμματιστής Λάζλο Χάνιετς παράγγειλε δύο πίτσες σε υποκαταστήματα της αλυσίδας Domino’s στη Φλώριδα των ΗΠΑ, δηλώνοντας ότι θα πληρώσει με Bitcoin. Η διεύθυνση της πιτσαρίας προφανώς βρέθηκε σε αμηχανία για το μέσο πληρωμής και χρειάστηκαν πέντε ημέρες για την έγκριση της παραγγελίας.
Τελικά, στις 22 Μαΐου ο Χάνιετς παρέλαβε τις δύο πίτσες του, πληρώνοντας το ποσόν των 10.000 Bitcoin, το ισοδύναμο των 41 δολαρίων τότε. ‘Εκτατό, η πορεία του Bitcoin είναι εκρηκτικά ανοδική και ο Χάνιετς ένας θρύλος του χώρου.
Ο διάσημος οικονομικός αναλυτής Ronnie Moas προβλέπει ότι το Bitcoin θα φτάσει την τιμή των $ 50.000 μέχρι τα τέλη του τρέχοντος έτους. Πιστεύει επίσης ότι το ανώτατο όριο αγοράς όλων των κρυπτονομισμάτων θα εκραγεί έως τα 2 τρισεκατομμύρια δολάρια μέσα στα επόμενα 10 χρόνια.
Τι είναι όμως το Bitcoin; Το Bitcoin, σύμφωνα με τους χρηματιστές, είναι πιθανώς η μεγαλύτερη αλλαγή στο διεθνές χρηματοοικονομικό σύστημα εδώ και έναν αιώνα. Θα μπορούσε να παραλληλιστεί με τη δημιουργία των πιστωτικών και χρεωστικών καρτών.
Σαν ορισμός, είναι ένα σύστημα πληρωμών, ένα ψηφιακό συνάλλαγμα ανοιχτού κώδικα, για τη διαχείριση του οποίου χρησιμοποιούνται μέθοδοι κρυπτογραφίας.
Με απλά λόγια, το Bitcoin είναι το πρώτο εντελώς ψηφιακό νόμισμα. Επισήμως, δεν υπάρχει σε φυσική μορφή, ούτε σαν χαρτονομίσματα, ούτε σαν κέρματα.
Αυτό, από μόνο του, δεν είναι κάτι τόσο καινοτόμο όσο ακούγεται. Ουσιαστικά, τα περισσότερα νομίσματα στον κόσμο υπάρχουν κυρίως σε ψηφιακή μορφή, σαν δεδομένα. Υπολογίζεται πως μόνο το 8% των χρημάτων διεθνώς υπάρχουν σε φυσική μορφή.
Αυτό που κάνει το Bitcoin να ξεχωρίζει, είναι το γεγονός πως δεν ελέγχεται από κάποια κυβέρνηση και από κάποια κεντρική τράπεζα. Καμία κυβέρνηση δεν ελέγχει άμεσα την ισοτιμία του. Καμία κεντρική τράπεζα δεν ελέγχει την παραγωγή του, δεν χρειάζεται ειδική άδεια και δεν υπάρχει κάποιος νομικός περιορισμός. Επιπλέον, οι συναλλαγές με Bitcoin δεν εξαρτώνται από καμία μεμονωμένη εταιρεία ή υπηρεσία. Δεν υπάρχουν καν κεντρικοί server που να ελέγχουν το νόμισμα.
Θεωρητικά, οποιοσδήποτε μπορεί να συμμετέχει στο δίκτυο παραγωγής των Bitcoin, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, ή περιουσιακής κατάστασης. Στην πράξη βέβαια, για τους περισσότερους από εμάς είναι πλέον πρακτικά αδύνατον να παράγουμε Bitcoin.
Μόλις πρόσφατα το Bitcoin είδε την αξία του να ενισχύεται έως και 2,7% στα $10.070  στην αγορά της Ασίας, με τους αναλυτές να προσπαθούν να εξηγήσουν τι τροφοδοτεί το ράλι ενός ενεργητικού που θεωρείται από τους περισσότερους υψηλού ρίσκου.
Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η χρήση των μετρητών εις το εγγύς μέλλον θα καταργηθεί, οπότε και απομένει να δούμε ποιες μορφές συναλλαγών τελικά θα επικρατήσουν…

Εσείς τι λέτε;

Αχαρακτήριστες αρνητικές παρεμβάσεις…
Πολλές γενοκτονίες γνώρισε ο εικοστός αιώνας και η Μικρασιατική γη τις χειρότερες από αυτές. Ας θυμηθούμε τούτες τις μέρες την ιστορική πλέον τοποθέτηση του σφαγέα Μπεχαεντίν Σακίρ το 1915: "Τα έθνη που απόμειναν στην αυτοκρατορία μας μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα που πρέπει να ξεριζωθούν. Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική δύναμη και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πειθώ. Άρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί βία…"
Η αρχή έγινε με τους Αρμένιους. Η συστηματική προσπάθεια της εξόντωσής τους έχει μείνει στην ιστορία ως η πρώτη προσπάθεια αναζήτησης μιας τεχνικής της γενοκτονίας, το πλέον αξιοσημείωτο εξαγώγιμο προϊόν του Κεμαλισμού.
Την εφάρμοσαν οι Γερμανοί επί των Εβραίων, οι Κεμαλιστές στον Πόντο, στη Μικρά Ασία, στην Πόλη, στην Κύπρο, στο Κουρδιστάν...
Η ανάγκη για τη διεθνή αναγνώρισή της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού είναι επιτακτική και αποτελεί ουσιαστικά μια προοδευτική πολιτική πράξη που αποσκοπεί στη διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων, ενώ ταυτόχρονα συνεισφέρει ενεργά στην ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή. Διότι αν είχαμε εγκαίρως διεκδικήσει πολιτικά την καταδίκη της Γενοκτονίας, όπως σωστά έπραξαν οι Εβραίοι, είναι σίγουρο ότι δεν θα είχαμε τα τραγικά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του1955, τις απελάσεις του1964, την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο το 1974...
Δεν θα είχαμε τις συνεχιζόμενες σε κάθε επίπεδο απαράδεκτες προκλήσεις και διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και τη Θράκη.
Θα πρέπει επιτέλους να κατατεθούν συγκεκριμένες προτάσεις για τον τρόπο προώθησης της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού και θα πρέπει να ενταθούν οι προσπάθειες που γίνονται προς αυτό το σκοπό.
Σχεδόν σε όλο τον πλανήτη οι άνθρωποι διώκονται, αποβάλλονται ή σκοτώνονται λόγω της φυλής, της θρησκείας, του φύλου ή της πολιτικής τους ένταξης.
Η διεθνής κοινότητα δυστυχώς, κλείνει τα μάτια της ή δεν πράττει τίποτα. Με τη διεθνή αναγνώριση μπορούμε να μην επιτρέψουμε άλλες γενοκτονίες, άλλες κτηνωδίες...
Στον Καναδά, χάρη στις εντατικές προσπάθειες του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, δεκατρείς Καναδικές πολιτείες και διαμερίσματα έχουν προχωρήσει στην αναγνώριση, με την πόλη του Λαβάλ τελευταία στη σειρά. Είχαν προηγηθεί η Οτάβα, το Τορόντο, η Οσαβα, το Λασάλ, η Σαιντ Μισέλ- Βίλερει, η Κοτ Σαιν Λίκ, το Μόντρεαλ, η Βάγκν, το Βανκούβερ, η Ρετζίνα, το Έντμοντον και το Κάλγκαρι.
Δια στόματος του Γερουσιαστή Λεωνίδα Χουσάκου, κατάπληκτοι πληροφορηθήκαμε για την αχαρακτήριστη αρνητική παρέμβαση της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ στον πρόεδρο της Καναδικής Γερουσίας, ενόσω η εισήγηση Merchant - Χουσάκου περί αναγνώρισης βρισκόταν υπό μελέτη.
Η ακατανόμαστη αυτή ενέργεια, αναμφίβολα συνέβαλε στην απόρριψη του αιτήματος από το ανώτατο νομοθετικό σώμα. Τέτοιου είδους ανθελληνικές συμπεριφορές μας παραπέμπουν σε κάποιες σκοτεινές εποχές διχόνοιας και προδοτικών πράξεων.
Πιστεύω ότι παρ’ όλες τις όποιες μικρότητες και αντιξοότητες, οι προσπάθειες δεν θα πρέπει να εγκαταλειφτούν…

Εσείς τι λέτε;

Η φύση τιμωρεί…
Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για τα εμβόλια και την Ατζέντα 21περί μείωσης του πληθυσμού, καθώς οι θεωρίες συνομωσίας δίνουν και παίρνουν.
Μια τέτοια θεωρία ισχυρίζεται ότι ο ιδρυτής της Microsoft, δισεκατομμυριούχος Bill Gates, σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει τις δοκιμές COVID-19 και ένα μελλοντικό εμβόλιο για την παρακολούθηση ατόμων με μικροτσίπ.
Γεγονός  είναι πως το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates εδώ και χρόνια υποστηρίζει εκτεταμένες δοκιμές και χρηματοδοτεί έρευνες εμβολίων, χωρίς πάντως να περιλαμβάνουν εμφυτευμένα μικροτσίπ.
Μόλις πρόσφατα διέθεσε επί πλέον 150 εκατομμύρια δολάρια για την έρευνα θεραπειών και εμβολίων για το COVID-19 καθώς η πανδημία συνεχίζει να εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο.
Σε συνέδριο στην TED το 2016 με τίτλο «Καινοτομία στο μηδέν», ο Γκέιτς προειδοποίησε για μία πιθανή παγκόσμια πανδημία τονίζοντας πως η ανθρωπότητα θα πρέπει να είναι έτοιμη να την αντιμετωπίσει.
Η ψηφιακή εποχή ευνοεί τις θεωρίες συνομωσίας και τα fake news  ταξιδεύουν μέσω του ιντερνέτ σε όλο τον κόσμο με ταχύτητα φωτός. Τα σενάρια περί προελεύσεως του κορωνοιού βρίθουν και εκατομμύρια κόσμος φαίνεται πως τα μοιράζεται καθημερινά μέσω των κοινωνικών δικτύων, γεγονός που συμβάλλει στον πολλαπλασιασμό και τη γρήγορη διασπορά ψευδών ειδήσεων. Κατά καιρούς γνωστά πρακτορεία ειδήσεων και  διακεκριμένοι δημοσιογράφοι έχουν πέσει θύματα παρόμοιων ψευδών ειδήσεων.
Πέρα όμως από τις όποιες θεωρίες συνομωσίας και ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, γεγονός είναι ο πληθυσμός της γης αυξάνεται με ιλιγγιώδη ρυθμό. Τη συνεχή αύξηση του πληθυσμού επιβεβαιώνουν τα στοιχεία που παρουσίασε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, στην 52η Σύνοδο της Επιτροπής του ΟΗΕ για τον πληθυσμό και την ανάπτυξη.
Σύμφωνα με αυτά τα στοιχεία ο πληθυσμός της Γης έφτασε το 2019 τα 7,7 δισεκατομμύρια κατοίκους, το 2050 αναμένεται να εκτιναχθεί στα 9,7 δισεκατομμύρια, ενώ στα τέλη του 21ου αιώνα θα φθάσει περίπου τα 11δισεκαυπομμύρια…
Οι βασικές τάσεις που διέπουν την αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού, όπως αναφέρεται στην εισήγηση, συνίστανται στο ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός γίνεται «πιο γηραιός και πιο κινητικός». Εκτός των άλλων, αναμένεται ότι η αύξηση του πληθυσμού μπορεί να επιφέρει μείωση των φυσικών πόρων και να επιβαρύνει το οικοσύστημα του πλανήτη.
Εξ άλλου, βάση των στοιχείων που αναφέρονται στην εισήγηση, ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν στις πόλεις μπορεί να αυξηθεί από το 59% που είναι σήμερα στο 68% το 2050. Στην εισήγηση επισημαίνεται επίσης, ότι το μέσο προσδόκιμο ζωής το 2019 έφθασε τα 72,3 χρόνια, ενώ το 2030 αναμένεται να αυξηθεί κατά δύο χρόνια φθάνοντας τα 74,3 χρόνια.
Ακόμη και με την έμφυτη επινοητικότητα του ανθρώπου, οι φυσικοί πόροι και τα οικοσυστήματα του πλανήτη δύσκολα θα μπορέσουν να καλύψουν τις ανάγκες ενός τέτοιου πληθυσμού.
Αναμφισβήτητα πάντως, η φύση θα βρει και πάλι τον τρόπο να αυτοπροστατευτεί, με ή δίχως τις ολέθριες ανθρώπινες συμπεριφορές.
Γεγονός είναι πως η φύση τιμωρεί, αλλά μόνο για να διορθώσει...

Εσείς τι λέτε;

Επιζήμιες παρεμβάσεις…
Μεμψιμοιρία και αλληλοκατηγορίες στον απόηχο της δικαστικής απόφασης για την πολύχρονη διαμάχη μεταξύ των κογκρέσων μας.
Σύνηθες βέβαια το φαινόμενο, άλλωστε καμία δικαστική απόφαση δεν ικανοποιεί απόλυτα όλες τις αντιμαχόμενες πλευρές.
Η ερμηνεία της νομολογίας πάντως εξακολουθεί ν’ αποτελεί  θέμα συζήτησης και αντιπαράθεσης εν μέσω κορονοϊού και κατ’ οίκον περιορισμού…
Ας ανατρέξουμε όμως λίγο στην ιστορία, ίσως μπορέσουμε και κατανοήσουμε τα κίνητρα που σχετίζονται με τη διένεξη και την προσφυγή στο δικαστήριο.
Το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο ιδρύθηκε στη δεκαετία του 80 και ουσιαστικά είναι το σχήμα που εκπροσωπεί όλους τους Ελληνοκαναδούς. Εν τούτοις, λόγω των αδυναμιών που έχει παρουσιάσει κατά καιρούς σε οργανωτικό επίπεδο αλλά και λόγω έλλειψης οικονομικών μέσων, δεν ήταν εύκολο να διαδραματίσει τον ηγετικό ρόλο που τυπικά του ανήκει. Παρά ταύτα κατάφερε, όσο ήταν εφικτό, να ευαισθητοποιήσει την Καναδική πολιτική ηγεσία στον δίκαιο αγώνα της Κύπρου, στο Μακεδονικό ζήτημα και στο Ποντιακό θέμα.
Ύστερα από επίμονες και επίπονες προσπάθειές η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού έχει πλέον επισήμως αναγνωριστεί από τις περισσότερες επαρχιακές και δημοτικές αρχές. Παρ’ όλες όμως τις σημαντικές επιτυχίες στα εθνικά θέματα, διαφορές που προέκυψαν στην πορεία με αδελφούς οργανισμούς, το οδήγησαν σε λανθασμένες ενέργειες. Η ίδρυση παραρτήματος στο Κεμπέκ, καθ’ ην στιγμήν η επαρχία εκπροσωπείτο ήδη από τοπικό Κογκρέσο είναι κάπως αδικαιολόγητη. Επί πλέον, κάποιες διατάξεις του καταστατικού δεν τηρήθηκαν ως έπρεπε.
Το Ελληνικό Κογκρέσο του Κεμπέκ είναι προϊόν των εξουσιαστικών τάσεων της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ, η οποία επιμένει να αυτοπροσδιορίζεται ως το κέντρο αναφοράς του ελληνισμού. Σκεπτικό που την ωθεί να ασκεί πλήρη έλεγχο στις ενέργειες και αποφάσεις των εξαρτώμενων οργανισμών . Εάν εξαιρέσουμε τη σύντομη παραγωγική θητεία της διοίκησης Παναγιώτη Γεωργακάκου, το έργο του Ελληνικού Κογκρέσου του Κεμπέκ είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο.
Χιλιάδες δολάρια δαπανήθηκαν άσκοπα σε δικαστικά έξοδα και σε αμοιβές δικηγόρων, το μεν Εθνικό για να εξασφαλίσει την πολυποθούμενη αναγνώρισή του, το δε τοπικό για να απαξιώσει τη διοίκηση του Εθνικού.
Πέρα όμως από τα όποια κίνητρα και τις όποιες προθέσεις, η ηθική ευθύνη για τη σημερινή «εμπόλεμη» κατάσταση, βαρύνει ολοκληρωτικά την πρώτη γενιά. Μια γενιά που στην πλειοψηφία της κουβαλά συνήθειες, νοοτροπίες και αναχρονιστικές αντιλήψεις ασυμβίβαστες με την σημερινή Καναδική πραγματικότητα.
Πριν τριάντα χρόνια μια ομάδα γονέων δεύτερης γενιάς, έθεσαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία της κοινότητας για να συμβάλλουν στη σωστή λειτουργία των ελληνικών σχολείων και του οργανισμού.
Αξιόλογοι νέοι, επιστήμονες, επαγγελματίες και επιχειρηματίες, μπήκαν στο στίβο με προοπτική την αρμονική συνεργασία για το κοινό καλό.
Γνωστοί και μη εξαιρετέοι καρεκλολάτρεις, αρνούμενοι πεισματικά να εγκαταλείψουν τη σκυτάλη, φρόντισαν εντέχνως να σπείρουν στους νεοσύλλεκτους το μικρόβιο της γκρίνιας και της διχόνοιας.
Είμαι πεπεισμένος πως εάν οι σημερινοί νέοι ηγήτορες καθίσουν στο διαπραγματευτικό τραπέζι, μακριά από επιζήμιες παρεμβάσεις, θα καταλήξουν σε μία αρμονική και βιώσιμη συνεργασία 
Αρκεί να το αντιληφθούν…