Ουτοπικές υποσχέσεις με ανεφάρμοστες δεσμεύσεις...

Κατ’ αρχήν, εύχομαι καλή επιτυχία σε όλους τους υποψηφίους Κοινοτικούς Συμβούλους στις επερχόμενες κοινοτικές εκλογές της 12ης Απριλίου, 2022. Η ικανοποιητική συμμετοχή υποψηφίων εθελοντών θεωρείται από πολλούς καλός οιωνός για την πορεία και το μέλλον της Μεγαλώνυμης. Ας ελπίσουμε η προσέλευση των ψηφοφόρων να είναι εξίσου υψηλή, την δύσκολη αυτή περίοδο που διάγει η Κοινότητά μας. Ωστόσο, στην μακρόχρονη πορεία της η Κοινότητα πέρασε από πολλά και ποικίλα στάδια έως την ενοποίησή της με τις περιφερειακές διοικήσεις, οπότε και κατέστη ένας διευρυμένος οργανισμός με σημαντικά περιουσιακά στοιχεία. Πάραυτα, εάν εξαιρέσουμε τις πρόσφατες αμφιλεγόμενες κυβερνητικές παροχές λόγω πανδημίας, στην ουσία εξακολουθεί να εμφανίζει σημαντικά ελλείμματα σε όλα τα τμήματά της και ένα καθόλου ευκαταφρόνητο χρέος προς το ελληνικό δημόσιο, σημαντικά εμπόδια για μελλοντικές αναχρηματοδοτήσεις και εκπληρώσεις ανειλημμένων υποχρεώσεων. Τα περιορισμένα έσοδά της προέρχονται κυρίως από τα σχολεία. Σύμφωνα με τους αληθινούς - αδημοσίευτους - οικονομικούς απολογισμούς, η κοινότητα βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσμενή οικονομική θέση, με αποτέλεσμα η ηγεσία της απερχόμενης διοίκησης να εξακολουθεί να θεωρεί ως μοναδική διέξοδο από την κρίση την δανειοδότηση ή και την πώληση αξιόλογων περιουσιακών στοιχείων. Η ιδιαίτερα ασύμφορη οικονομική διευθέτηση με την Αρχιεπισκοπή εξ’ άλλου, απέβη εις βάρος ουσιωδών υπηρεσιών του οργανισμού, όπως π.χ. την υπολειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της. Και αν προσθέσουμε τους μισθούς των ιερέων, του ιερατικού προσωπικού και την αποκατάσταση κατεστραμμένων ναών - όχι ασυνήθιστο φαινόμενο τα τελευταία χρόνια - τα έξοδα είναι αναλογικά τεράστια. Οι προκλήσεις όμως δεν περιορίζονται στον οικονομικό τομέα. Η κοινότητα πάσχει από χρόνια έλλειψη έμψυχου υλικού. Τα μέλη, για ευνόητους λόγους, απομακρύνθηκαν ενώ τα εναπομείναντα (τρίτης κυρίως ηλικίας) είναι ανεπαρκή για να υπάρχει απαρτία σε Συμβούλια και Γενικές Συνελεύσεις. Επί πλέον, οι ακατανόητες ανταγωνιστικές συμπεριφορές προς τους διαφόρους οργανισμούς, επηρεάζουν δυσμενώς κάθε ενδεχόμενο ομαλής συνεργασίας και αποτρέπουν οποιαδήποτε κοινή δράση. Η νέα Διοίκηση που θα εκλεγεί στις 12 Ιουνίου, 2022, θα κληθεί να λάβει δραστικές αποφάσεις και εκ των πραγμάτων θα υποχρεωθεί να προβεί άμεσα σε περικοπές εξόδων με τη μείωση ενδεχομένως υπαλληλικού προσωπικού. Θα πρέπει κάποτε η «αστική» Κοινότητα, να απαλλαγεί από τον δογματικό της μανδύα και να αγκαλιάσει όλους τους Έλληνες, ανεξαρτήτου θρησκεύματος, προέλευσης και πολιτικών πεποιθήσεων. Για να επιτευχθούν όμως όλα αυτά χρειάζεται αταλάντευτη βούληση, καθαρό όραμα, σκληρές αποφάσεις και πάνω από όλα ισχυρή ηγεσία. Διαπιστώνουμε, χωρίς ιδιαίτερη έκπληξη, ότι οι προγραμματικές δηλώσεις των υποψηφίων στο σύνολό τους περιορίζονται σε ουτοπικές υποσχέσεις με ανεφάρμοστες δεσμεύσεις. Παρήγορη ωστόσο η συμμετοχή αξιόλογων νέων ενθουσιωδών ανθρώπων. Ας ελπίσουμε ότι τα υψηλά προσόντα, η επαγγελματική κατάρτιση και οι «φρέσκιες» ιδέες των επίδοξων Συμβούλων, να συμβάλλουν θετικά ώστε η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ να οδηγηθεί επιτέλους στον σωστό δρόμο της προόδου και της πολυπόθητης ανάπτυξης. Μόνο ο χρόνος θα δείξει…

ΕΚΜΜ, Έρμαιο των παραγοντίσκων;

Μία σχεδόν εβδομάδα πριν τις κοινοτικές εκλογές της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ και οι υπό εξέλιξη αντιπαραθέσεις μεταξύ των υποψηφίων ομάδων προεξοφλούν ότι η πορεία σε καμία περίπτωση δεν προβλέπεται να είναι ομαλή... Εν όψει λοιπόν της κλιμακούμενης έντασης, βρήκαν την ευκαιρία ορισμένοι που θέλουν να το παίζουν παραγοντίσκοι, να ξαναβγούν στο μεϊντάνι και να διεκδικήσουν εκ νέου ρόλο. Κυκλοφορούν λοιπόν διάφορα μηνύματα στο διαδίκτυο που προκαλούν τον γέλωτα, όπως: «ευρισκόμεθα προ των πυλών της εξουσίας…», η οποία εξουσία μπορεί να είναι κάποιοι αθεράπευτοι εξουσιομανείς… Ακολουθούν: «εκπροσωπώ τους τάδε…», χωρίς ωστόσο οι τάδε να έχουν ιδέα πως χρησιμοποιούν το όνομά τους. Και από τα πιο αστεία: «αποφασίζω και διατάσω…» Πρόκειται κυρίως για αποκομμένους που κατηγορούν δεξιά και αριστερά τον τάδε ή τον δείνα για να επιτύχουν τον οποιονδήποτε σκοπό. Επιμένουν δε να πλασάρουν εαυτούς ως «ρυθμιστές» και πιστεύουν ότι απέκτησαν πρωταγωνιστικό ρόλο, επειδή κάνουν προεκλογικό θόρυβο! Είναι οι κατά φαντασία «ηγήτορες», που έχουν όλες τις λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ήμερα ο ταλαίπωρος οργανισμός και προσπαθούν να περάσουν τα «σωτήρια» μηνύματα μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα των μετρημένων στα δάκτυλα «φίλων»... Βέβαια, δεν λείπουν και οι πιστοί «ιπποκόμοι». Πρόκειται για τους «ακόλουθους», που δίχως δεύτερη ματιά δε χάνουν ούτε δευτερόλεπτο να κάνουν like στην κάθε ανούσια ανάρτηση... Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι ούτε και σε αυτές τις εκλογές δεν απουσιάζουν οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι τύποι που το παίζουν παραγοντίσκοι και ρυθμιστές των εκάστοτε εκλογικών διαδικασιών. Τους παρακολουθούμε με «ιδιαίτερο ενδιαφέρον» όλο αυτό το διάστημα σε χρόνο που θέλουμε να σκοτώσουμε και όντως έχει αρκετή πλάκα. Τόσο τα γελοία επιχειρήματά τους όσο και αυτά που σκαρφίζονται, τους αφήνουν ανεπανόρθωτα εκτεθειμένους στα μάτια της τοπικής κοινωνίας χωρίς μάλλον οι ίδιοι να το έχουν αντιληφθεί. Τώρα θα μου πείτε, εκλογές χωρίς αυτούς δεν υπάρχουν. Συμφωνώ και το θεωρώ ως η χιουμοριστική πτυχή της προεκλογικής περιόδου. Από την άλλη όμως, έχουμε υποχρέωση να τα επισημαίνουμε γιατί και ζημιά κάνουν στον οργανισμό και στους επίδοξους υποψηφίους. Η κοινότητά μας στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, περισσότερο από άλλοτε, χρειάζεται σύμπνοια και συνεργασία ώστε να αποφύγει το επερχόμενο «τσουνάμι» της ηθικής και οικονομικής αβεβαιότητας. Στις επικείμενες εκλογές της 12η Ιουνίου 2022, αρκετοί πρόθυμοι συμπάροικοι επέλεξαν οικιοθελώς να διαθέσουν τον πολύτιμο χρόνο τους για να υπηρετήσουν εθελοντικά τον πολύπαθο οργανισμό της παροικίας μας. Νέοι, ως επί τω πλείστον, αξιόλογοι, καταξιωμένοι επαγγελματίες και επιχειρηματίες, από όλα τα κοινωνικά στρώματα, καθώς και παλαίμαχοι που αφιέρωσαν τη ζωή τους για την προάσπιση της γλώσσας και την προστασία της πολιτιστικής και θρησκευτικής μας κληρονομιάς. Η κοινότητά μας διέρχεται κρίση ταυτότητας και περισσότερο από ποτέ άλλοτε χρειάζεται σωστή υποδομή, προγραμματισμό και προπαντός διαφάνεια ώστε να επανακτηθεί η χαμένη αξιοπιστία και εμπιστοσύνη. Οι φεισμπουκικές υστερίες δεν επιτυγχάνουν τίποτε άλλο από τον πλήρη ευτελισμό των αυτοδιορισμένων παραγοντίσκων…

ΔΙΧΟΝΟΙΑ, Το διαχρονικό πάθος της φυλής μας...

Άλλη μία επέτειος της άλωσης της Κωνσταντινούπολης. Η 29η Μαΐου 1453 σήμαινε και τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Οθωμανούς. Άπειροι θρύλοι και παραδόσεις συνόδευσαν την πτώση της Βασιλεύουσας, ενώ αντικείμενο θρύλων και μύθων έγινε ο τελευταίος αυτοκράτοράς της ο Κωνσταντίνος Δραγάσης Παλαιολόγος. Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση, η Άλωση ήταν «θέλημα Θεού», αλλά σύμφωνα με τους ιστορικούς η πτώση της Κωνσταντινούπολης και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που διήρκεσε για χίλια περίπου χρόνια, ήταν θέμα χρόνου καθώς τότε το Βυζάντιο βρισκόταν σε πλήρη οικονομική, πολιτική και πολιτισμική παρακμή και ήταν η σκιά της άλλοτε πανίσχυρης Αυτοκρατορίας. Ο ιστορικός Γεώργιος Φραντζής, έμπιστος σύμβουλος του τελευταίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, στο χρονικό της άλωσης αναφέρει λεπτομερέστατα πως ολόκληρο το Οθωμανικό στράτευμα μαζί με τον σουλτάνο έφτασαν σταδιακά έξω από τα τείχη της πόλης στις αρχές Απριλίου και αμέσως απέκλεισαν την πόλη από στεριά και θάλασσα. Στις 6 Απριλίου, ο τούρκος σουλτάνος Μωάμεθ ο Πορθητής κήρυξε και επίσημα την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, αφού πρώτα πρότεινε στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο να εγκαταλείψει την Πόλη, υποσχόμενος ότι θα σεβαστεί τη ζωή των κατοίκων. Ο Παλαιολόγος αρνήθηκε με αποτέλεσμα να αρχίσει η πολιορκία. Η μάχη ήταν σφοδρή, με τον βυζαντινό στρατό να αμύνεται με επιτυχία για αρκετό καιρό εναντίον του τεράστιου όγκου του οθωμανικού στρατού. Στις 21 Μαΐου ο σουλτάνος έστειλε πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη ζητώντας την παράδοση της πόλης με την υπόσχεση να επιτρέψει στον Αυτοκράτορα και σε όσους το επιθυμούσαν να φύγουν με τα υπάρχοντά τους. Επίσης, θα αναγνώριζε τον Κωνσταντίνο ως ηγεμόνα της Πελοποννήσου. Εγγυόταν ακόμη για την ασφάλεια του πληθυσμού που θα παρέμενε στην πόλη, πρόταση που ο Παλαιολόγος εκ νέου απέρριψε. Στις 29 Μαΐου έγινε η τελική επίθεση. Οι Οθωμανοί εισέβαλαν στην Κωνσταντινούπολη, η οποία επί της ουσίας ήταν πλέον δικιά τους. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος παράλληλα βρήκε τον θάνατο πολεμώντας σαν απλός στρατιώτης. Δυστυχώς, παρά την επικείμενη καταστροφή, η διχόνοια δεν εγκατέλειψε τον τόπο. Μέχρι τις τελευταίες στιγμές κάποιοι προτιμούσαν το τουρκικό φακιόλι αντί της λατινικής τιάρας. Η πόλη έπεσε, η διχόνοια έμεινε... Το 1821, οι έλληνες ξεσηκώθηκαν και πάλι. Νίκησαν, όμως ακολούθησαν οι εμφύλιοι και η ελευθερία που κερδήθηκε με αίμα χάθηκε... Το 1943, με τη χώρα να βρίσκεται υπό στυγνή ξενική κατοχή και πάλι οι έλληνες δεν ομονόησαν και πολέμησαν μεταξύ τους, σε έναν πόλεμο που διέλυσε τη χώρα... Σήμερα, εν μέσω του καταστροφικού πολέμου στην Ουκρανία, της οικονομικής κρίσης και της λανθασμένης διαχείρισης των εθνικών θεμάτων, η Ελλάδα για άλλη μία φορά φέρεται διχασμένη. Η πατρίδα αντιμετωπίζει μια τεράστια πρόκληση για το μέλλον της που θα καθορίσει την τύχη του ελληνισμού. Ας το καταλάβει η πολιτική ηγεσία, ας το καταλάβουν οι Έλληνες, αν θέλουν να έχουν μέλλον, στο εξαιρετικά πολύπλοκο σύγχρονο διεθνές σύστημα…

Ξενόφερτα πρότυπα...

Επίσημη ημέρα αργίας η Δευτέρα και μία από τις ελάχιστες στον Καναδά, αν βέβαια θελήσουμε να τις συγκρίνουμε με τις ελληνικές. Ο Αγγλικός Καναδάς γιορτάζει τα γενέθλια της βασίλισσας Victoria (24 Μάιου1819 - 22 Ιανουαρίου 1901) ενώ ο Γαλλικός Καναδάς τη μνήμη του εποίκου στρατιώτη Dollard des Ormeaux (23 Ιουλίου1635 - 21 Μάιου 1660). Δεν υπάρχουν σαφείς εξηγήσεις για τους λόγους που οφείλουμε να γιορτάζουμε τα δύο αυτά ιστορικά πρόσωπα. Ξεφυλλίζοντας την εγκυκλοπαίδεια βλέπουμε πως η Βικτώρια υπήρξε η μακροβιότερη βασίλισσα Ηνωμένου Βασιλείου Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας και αυτοκράτειρα των Ινδιών, (πάνω από έξι δεκαετίες) σε περίοδο μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών ανακατατάξεων. Γενεαλογικά είχε, σχεδόν εξ ολοκλήρου, γερμανική καταγωγή και ήταν η τελευταία εκπρόσωπος στο βρετανικό θρόνο του βασιλικού Οίκου Ανοβέρου. Μεταξύ των μεγάλων επιτευγμάτων της μοναρχίας της συγκαταλέγονται η θεσμική μεταρρύθμιση προς μια συνταγματική μορφή πολιτεύματος και η επέκταση της Αυτοκρατορίας, η οποία έφτασε στο απόγειο της δύναμής της, διπλασιαζόμενη σε μέγεθος με την προσάρτηση των Ινδιών, της Αυστραλίας, του Καναδά και εδαφών της Αφρικής και του Νότιου Ειρηνικού. Το 1858 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ’ της Γερμανίας, απέκτησαν οκτώ παιδιά, ανάμεσά τους ο Γουλιέλμος Β’ της Γερμανίας και η Σοφία, μετέπειτα Βασίλισσα της Ελλάδας. Οι συνεχείς δημόσιες παρουσίες της και οι απανωτές επιτυχίες στην εξωτερική πολιτική των κυβερνήσεων του στέμματος αύξησαν το κύρος του μοναρχικού θεσμού στη χώρα. Ο ρόλος της στις γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα του19ου αιώνα αναμφισβήτητα υπήρξε καθοριστικός. Το 1864 η Βικτώρια παραχώρησε στη συρρικνωμένη τότε Ελλάδα τα Επτάνησα ως δώρο για την ανάδειξη στον ελληνικό θρόνο του ανιψιού της πρίγκιπα της Δανίας Γουλιέλμου Γεωργίου. Όμως, η παραδοσιακή πολιτική της βρετανικής αυτοκρατορίας για θαλάσσια κυριαρχία, οδήγησε στη στήριξη το 1878 της οθωμανικής αυτοκρατορίας έναντι της ρωσικής στο συνέδριο του Βερολίνου. Το αντάλλαγμα για τη διάσωση ουσιαστικά μετά την ήττα της στο ρώσο - τουρκικό πόλεμο της «μεγάλης ασθενούς των Βαλκανίων», όπως ονομαζόταν τότε η οθωμανική αυτοκρατορία, ήταν η παραχώρηση στη Μεγάλη Βρετανία της Κύπρου... Η Βικτώρια ταύτισε το όνομά της με μία ολόκληρη εποχή. Ο Dollard des Ormeaux γεννήθηκε στη Γαλλία και έδρασε στον Καναδά όταν η χώρα του εξόριζε στην απομακρυσμένη τότε αμερικανική ήπειρο τους βαρυποινίτες κατάδικους και τις ανεπιθύμητες εταίρες .Υπερασπιστής των «αδικημένων» γαλλόφωνων εποίκων της Νέας Γαλλίας έπεσε στη μεγάλη μάχη του Long Sault σε ηλικία 25 χρονών και ηρωποιήθηκε... Η 21η Μάιου (ημέρα του θανάτου του) θεωρείται στο Κεμπέκ «Εθνική Ημέρα των Πατριωτών». Έχοντας 155 μόλις χρόνια ζωής ο Καναδάς, και ντοκουμέντα χρειάζεται αλλά και ήρωες ώστε να γράψει τη δική του ιστορία. Και δεν χωρεί καμιά αμφιβολία πως στην αχανή τούτη χώρα υπήρξαν και υπάρχουν αμέτρητα πρότυπα ηρωισμού, θάρρους και πατριωτισμού. Τα ξενόφερτα πρότυπα δεν επιτυγχάνουν τίποτε άλλο από το να διαιωνίζουν ένα αναχρονιστικό και απόλυτα ξεπερασμένο αποικιακό καθεστώς...

Εθνική αναξιοπρέπεια...

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα ζει ένα πρωτοφανές ολοκαύτωμα των πάντων. Μια ιστορική ανθρωπιστική καταστροφή που δεν έχει κανένα προηγούμενο στην σύγχρονη ιστορία της. Χιλιάδες πολίτες αυτοκτόνησαν και οικογένειες διαλύθηκαν ένεκα οικονομικών προβλημάτων. Καθημερινό πλέον φαινόμενο αποτελούν οι γυναικοκτονίες, οι ξυλοδαρμοί, οι βιασμοί, οι παρενοχλήσεις… Αμέτρητες επιχειρήσεις έκλεισαν ή πτώχευσαν, νέοι επιστήμονες αυτοεξορίστηκαν για να βρουν αλλού καλύτερη τύχη, η κοινωνία διχάστηκε σε εμβολιαστές και αντιεμβολιαστές, νοσοκομεία, πανεπιστήμια και ιδρύματα υπολειτουργούν, σπίτια δημοπρατήθηκαν, τα εθνικά θέματα εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους και η χώρα έγινε το κλοτσοσκούφι των γειτόνων της που απρόκλητα πλέον διεκδικούν εδάφη, νησιά και τους φυσικούς της πόρους... Παράλληλα, συνεχίστηκε και κορυφώθηκε η ανεξέλεγκτη ροή των λαθρομεταναστών για να φορτωθούν στο ήδη λεηλατημένο δημόσιο σε βάρος όσων προσπαθούσαν ακόμα να ορθοποδήσουν. Είναι αδύνατον να περιγράψει κάνεις σε όλο της το μεγαλείο την θεομηνία που επέβαλε στην Ελλάδα το προδοτικό πολιτικό σύστημα, παραχώνοντας απλόχερα ιστορία, πολιτισμό, ελληνικές ονομασίες αιώνων, που κερδοσκόπησε ασυνείδητα εναντίον της εθνικής υπόστασης μαζί με τους επιχειρηματίες που ευνοήθηκαν σκανδαλωδώς, που υπέκυψε στους ευρωπαϊκούς εταίρους , το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να δανείζουν για να επωφελούνται κερδοσκοπικά με την ουσιαστική υποδούλωση της πατρίδας μας. Για όλα αυτά, το ερώτημα που μπαίνει αμείλικτο είναι το πώς θα κλείσουν όλες αυτές οι πληγές που αιμορραγούν ασταμάτητα, πως θα ορθοποδήσει ένας κόσμος απελπισμένος που φαντάζει χωρίς ελπίδα, χωρίς προοπτική, χωρίς μέλλον. Πως θα σωθεί μια χώρα που χτυπήθηκε τόσο έντονα από τους συμμάχους της... Οι υπεύθυνοι της μεγαλύτερης αυτής εθνικής συμφοράς κάποτε θα πρέπει να πληρώσουν. Είναι απαίτηση του ελληνικού λαού να επιστρέψουν εδώ και τώρα τα κλεμμένα, να κατάσχουν ότι έχουν και δεν έχουν, να μπει χέρι σε όλες τις λίστες (λαγκάρντ κ.α.) και για τους υψηλά ιστάμενους το τίμημα να είναι πιο βαρύ και πιο παραδειγματικό. Η δικαιοσύνη ας είναι επί τέλους αμείλικτη σε όσους χρεοκόπησαν τη χώρα και λεηλάτησαν τον λαό. Μόνο έτσι η ταλαίπωρη πατρίδα θα μπορέσει κάπως να ξαναβρεί τον ρυθμό της και να σταθεί ξανά στα πόδια της. Εν τω μεταξύ, εν μέσω όλων αυτών των κρίσεων, σοβαρές διαφαίνονται οι άμεσες προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος (υψηλότερο της ευρωπαϊκής ένωσης) βρίσκεται γύρω στο 206% του ΑΕΠ, το σκληρό μνημόνιο με την Τρόικα, τα ευαίσθητα εθνικά θέματα (χάραξη ΑΟΖ, Θράκη, Αιγαίο, «Βόρεια» Μακεδονία, Κυπριακό και ορυκτός πλούτος) για τα οποία τα κόμματα ούτε καν ασχολούνται και ακόμα το πεσμένο ηθικό του απεγνωσμένου έλληνα που στη φάση αυτή δεν αρκεί η οποιαδήποτε υποσχόμενη ελπίδα για να του το αναπτερώσει... Το πιο επιεικώς ειρωνικό πάντως της όλης υπόθεσης είναι ν' ακούς τους τριακόσιους της βουλής (οι πλείστοι των οποίων είναι άμεσα υπεύθυνοι για την σημερινή κατάντια) να μιλούν για εθνική αξιοπρέπεια και για την Ελλάδα που ποτέ δεν πεθαίνει...

Η μητέρα του κόσμου...

Η παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας ή όπως έχουμε συνηθίσει να τη λέμε «Γιορτή της Μητέρας», θεωρείται μία παγκόσμια γιορτή όπου τιμούμε τις μητέρες όλου του κόσμου. Είναι κινητή εορτή όπως και η εορτή του πατέρα. Φυσικά, τους γονείς μας πρέπει να τους τιμάμε κάθε μέρα του χρόνου, αλλά οι παγκόσμιες αυτές ημέρες μας δίνουν την ευκαιρία να τους πούμε και να τους δείξουμε για μία ακόμη φορά πόσο τους σεβόμαστε και τους αγαπάμε. Η Ημέρα της Μητέρας θεωρείται ένας καλός λόγος για εκδηλώσεις ειλικρίνειας για την αγάπη και την εκτίμηση που τρέφουμε προς το πρόσωπο που μας έφερε στη ζωή. Η ιστορία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1850, όταν μια εθελοντική ομάδα γυναικών από τη δυτική Βιρτζίνια πρωτοστατούσε για την καλυτέρευση των συνθηκών υγιεινής, την προσπάθεια μείωσης της παιδικής θνησιμότητας και τον περιορισμό μόλυνσης του γάλακτος. Μέλημα των γυναικών ήταν παράλληλα η φροντίδα των τραυματισμένων στρατιωτών και από τα δύο μέτωπα του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου. Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά τον πόλεμο, η ακτιβίστρια Anna Jarvis με άλλες γυναίκες, οργάνωναν πικνίκ «Φιλίας» και πραγματοποιούσαν συμβολικές εκδηλώσεις με σκοπό την ενεργό πολιτική δράση του γυναικείου πληθυσμού για την προώθηση της ειρήνης και τη συμφιλίωση των δύο πλευρών. Με στόχο ακριβώς έναν ενεργό πολιτικό ρόλο από την πλευρά των γυναικών η Anna αγωνίστηκε για την καθιέρωση μιας Ημέρας αφιερωμένη στη Μητέρα, ορμώμενη από τους μακρόχρονους αγώνες της μητέρας της Ann Reeves Jarvis για ίσα δικαιώματα. Έτσι, οργάνωσε τον πρώτο εορτασμό της Ημέρα της Μητέρας το 1908. Στις 10 Μαΐου της ίδιας χρονιάς, είχαν προγραμματιστεί εκδηλώσεις στον τόπο όπου είχε γεννηθεί η Jarvis, στο Grafton της δυτικής Βιρτζίνια. Μέσω των προσπαθειών της Anna Jarvis, η Ημέρα της Μητέρας άρχισε να γιορτάζεται σε περισσότερες πόλεις μέχρι που ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Woodrow Wilson το 1914 καθιέρωσε ως επίσημη ημέρα την δεύτερη Κυριακή του Μάη. Όταν η επέτειος άρχισε να εμπορευματοποιείται, η μεγαλύτερη υποστηρίκτρια της ιδέας, Anna Jarvis εναντιώθηκε με όλα τα μέσα, καταλήγοντας να πεθάνει μόνη και χωρίς χρήματα σε ένα σανατόριο. Ωστόσο, η Γιορτή της Μητέρας, ημέρα εορτασμού της μητρότητας και ευχαριστιών προς τη μητέρα έχει αρχαιοελληνική προέλευση. Ήταν Γιορτή της Άνοιξης όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της η Ρέα η σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία και θεά της γονιμότητας. Με τα χρόνια και καθώς ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην Ευρώπη η Γιορτή μεταβλήθηκε προς τιμή της «Μητέρας Εκκλησίας» αλλά με τον καιρό οι δύο έννοιες συγχωνεύτηκαν. Έτσι, ο κόσμος τιμούσε ταυτόχρονα τη Μητέρα και την Εκκλησία. Παραδοσιακά δώρα όπως τα λουλούδια, τα φυτά και τα γλυκίσματα προσφέρονταν στη «Μητέρα Εκκλησία». Θρησκευτική ή κοσμική γιορτή, όπως και να έχει, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στις μητέρες όλου του κόσμου…

Χάνεται η ελληνική γλώσσα;

Διακόσιοι περίπου γλωσσολόγοι από διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες παρουσίασαν μία μελέτη που βγάζει ουκ ολίγα συμπεράσματα πάνω στις παρούσες γλωσσικές υπηρεσίες των νέων τεχνολογιών. Τα βασικότερα εργαλεία τα οποία μελέτησαν, ήταν η ύπαρξη αυτόματης μετάφρασης, η δυνατότητα φωνητικής αλληλεπίδρασης και ψηφιακής ανάλυσης κειμένου και η διαθεσιμότητα γλωσσικών πόρων ή πηγών. Πιο συγκεκριμένα, εξέτασαν εξονυχιστικά ιστοσελίδες που επιτρέπουν online μεταφράσεις. Το πείραμα δεν περιορίστηκε μόνο στην διαδικτυακή δραστηριότητα. Άλλωστε η τεχνολογία βρίσκεται και αλλού και αλληλεπιδρά με τη γλώσσα. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας των γλωσσολόγων, τρείς ευρωπαϊκές γλώσσες είναι αυτές που κινδυνεύουν άμεσα με ψηφιακό αποκλεισμό. Τα ισλανδικά, τα λιθουανικά και τα μαλτέζικα. Τα ελληνικά, τα βουλγαρικά, τα ουγγρικά και τα πολωνικά είναι η αμέσως επόμενη ομάδα γλωσσών, αυτές δηλαδή που έχουν κάποια τεχνολογική υποστήριξη, αλλά πάρα πολύ μικρή. Βέβαια, η γλώσσα που σε καμία περίπτωση δεν φοβάται να χαθεί είναι τα αγγλικά αλλά και οι υπόλοιπες «μεγάλες» γλώσσες της γηραιάς ηπείρου (γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, ισπανικά, πορτογαλικά) οι οποίες χαρακτηρίζονται από «μέτρια» υποστήριξη, γεγονός που μεγαλώνει - τουλάχιστον στο Internet - πολύ το χάσμα τους από τα αγγλικά. Οι επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας, Χανς Ουζκοράιτ και Γκέοργκ Ρεμ τόνισαν την ανάγκη να εξασφαλιστεί ο εφοδιασμός των μικρότερων και λιγότερο πλούσιων σε ψηφιακούς πόρους γλωσσών με τις απαραίτητες βασικές τεχνολογίες, διαφορετικά οι γλώσσες αυτές είναι καταδικασμένες σε ψηφιακή εξαφάνιση. Σε καμία περίπτωση βέβαια τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι η ελληνική γλώσσα θα πάψει να υπάρχει. Αυτό όμως που δηλώνουν είναι η αδυναμία της να επιβληθεί στην ψηφιακή εποχή και η δυσκολία κατασκευής «εργαλείων» που θα την κάνουν πιο προσιτή σε όλους. Για παράδειγμα, ακόμη και οι αυτόματοι διορθωτές στους επεξεργαστές κειμένων που έχουμε όλοι στους υπολογιστές μας δεν υποστηρίζουν τα ελληνικά τόσο σωστά όσο άλλες γλώσσες. Πράγμα που σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν μιλούν τα ελληνικά τόσο καλά ή δεν διευκολύνονται στο να τα μάθουν καλύτερα μέσω της τεχνολογίας. Εν τω μεταξύ, η γραφή της ελληνικής γλώσσας με λατινικούς χαρακτήρες βρίσκει σήμερα όλο και περισσότερους οπαδούς, κυρίως νέους, που τη χρησιμοποιούν ως μέσο επικοινωνίας στο διαδίκτυο, αλλά και στα μηνύματα που ανταλλάσσουν με τα κινητά τους τηλέφωνα. Η χρήση των greeklish έχει προκαλέσει αντιδράσεις και ατελείωτες συζητήσεις, όχι μόνο από τον ακαδημαϊκό χώρο, αλλά και από το χώρο των σχολείων, για το εάν η χρήση τους καταστρέφουν την ελληνική γλώσσα. Πολλοί είναι οι εκπαιδευτικοί και οι γλωσσολόγοι που ανησυχούν από τη χρήση των greeklish. Τι ειρωνεία στ’ αλήθεια. Να επιβιώνει μία ξένη γλώσσα (η αγγλική) όπου η πλειοψηφία των λέξεών της είναι ελληνικές και να κινδυνεύει η ίδια η γλώσσα των γλωσσών! Με λίγα λόγια, ότι δεν κατάφεραν επί αιώνες οι ξένοι δυνάστες και κατακτητές το πετυχαίνει μέσα σε λίγες δεκαετίες η κατευθυνόμενη και ανύπαρκτης βούλησης τεχνολογία...

Πάσχα των δογμάτων Πάσχα!

Όταν ήμουν μικρό παιδί αναρωτιόμουν, πως γίνεται ο Χριστός κάποιες χρονιές να σταυρώνεται και να ανασταίνεται δύο φορές μέσα σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες... Κι όταν κάποτε η δασκάλα μας έδωσε την δογματική εξήγηση εγώ εξακολουθούσα να αναρωτιέμαι γιατί ο πάνσοφος Θεός δεν έφτιαχνε ένα ενιαίο ημερολόγιο για να μπορώ να γιορτάζω το Πάσχα με την καθολική θεία μου Άννα... Αργότερα βέβαια συνειδητοποίησα τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους οι δύο μεγάλες εκκλησίες δεν τα «έβρισκαν» στο θέμα αυτό. Εν πάση περιπτώσει, ήρθε και πάλι η χρονιά που εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί θα γιορτάσουμε μετά το Καθολικό Πάσχα, αν και πολλοί, για οικογενειακούς λόγους, θα το γιορτάσουν δύο φορές. Ανατρέχοντας στην ιστορία, η λέξη Πάσχα προέρχεται από την εβραϊκή «pesah» που σημαίνει «διάβαση» και γιορταζόταν σε ανάμνηση της απελευθέρωσης του εβραϊκού λαού από τους Αιγυπτίους και της διάβασης της Ερυθράς θάλασσας. Το Πάσχα η Λαμπρή, θεωρείται η μεγαλύτερη Χριστιανική γιορτή κατά την οποία γιορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού και τη διάβαση από το θάνατο στη ζωή. Ξεκίνησε να γιορτάζεται ως κοινή γιορτή με τους εβραίους, αλλά σιγά - σιγά διαφοροποιήθηκε και οι Χριστιανοί γιόρταζαν το Πάσχα χωριστά μετά την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο το 325 μΧ. οπότε, όπως μας δίδαξαν στο μάθημα των θρησκευτικών, καθιερώθηκε να γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο που ακολουθεί ύστερα από την εαρινή ισημερία. Αν η πανσέληνος συμπέσει Κυριακή, τότε γιορτάζεται την επόμενη Κυριακή, κι αυτό για να μην συμπίπτει ποτέ με το εβραϊκό Πάσχα. Γιατί όμως δεν γιορτάζουν Ορθόδοξοι και Καθολικοί το Πάσχα πάντα την ίδια μέρα; Ο προσδιορισμός της ημερομηνίας του Πάσχα προκάλεσε πολλές και σφοδρές έριδες μεταξύ των Εκκλησιών. Στην ιστορία μπερδεύεται με την αλλαγή του ημερολογίου και την καθιέρωση του Γρηγοριανού, την πολιτική μισαλλοδοξία, την εμμονή στην παράδοση, δύσκολες αστρονομικές παρατηρήσεις βασισμένες σε αρχαίους πίνακες που κρατούν από τον 4ο αιώνα και έναν παράδοξο αλγόριθμο υπολογισμού. Κι όλα αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα άλλες χρονιές το Πάσχα Ορθοδόξων και Καθολικών να συμπίπτει κι άλλες - όπως φέτος - να έχει μία εβδομάδα διαφορά. Έτσι το Λατινικό Πατριαρχείο της Ιερουσαλήμ αποφάσισε να υιοθετήσει από το 2013 το Ιουλιανό ημερολόγιο για τον υπολογισμό του Πάσχα, προκειμένου να λυθεί ένα πρακτικό πρόβλημα. Ο Οικουμενισμός στους Αγίους Τόπους δεν είναι ένα θεολογικό πρόβλημα, είναι ένα ποιμενικό πρόβλημα. Επειδή πολλές οικογένειες είναι μεικτές, η Καθολική Εκκλησία θεώρησε σωστό να υιοθετήσει μόνο για το Πάσχα, όχι για τα Χριστούγεννα, το Ιουλιανό ημερολόγιο, ώστε να καταστεί δυνατό οι Χριστιανικές οικογένειές μας να γιορτάζουν το Πάσχα μαζί. Ο παραιτηθείς Πάπας Βενέδικτος XVII είχε εκφράσει πολλές φορές την ελπίδα για συμφωνία στον εορτασμό του Πάσχα μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών παγκοσμίως. Μια ευχή που όμως δεν πραγματοποιήθηκε. Εύχομαι στους Χριστιανούς όλων των δογμάτων, Καλή Ανάσταση και Ευτυχισμένο Πάσχα...

Το ελληνοκαναδικό λόμπι

Αφορμή για το παρών άρθρο μου έδωσε η αναγγελθείσα καμπάνια συγκέντρωσης χρημάτων του Ελληνικού Κογκρέσου του Κεμπέκ με σκοπό τη δημιουργία λόμπι. Το άρθρο είναι βασισμένο σε εκτεταμένη μελέτη του καθηγητή του Κέντρου Νεοελληνικών σπουδών του πανεπιστημίου Μόντρεαλ, Στέφανου Κωνσταντινίδη. “Το ελληνικό λόμπι στον Καναδά θα κάνει αισθητή την παρουσία του το 1967 με την απριλιανή δικτατορία στην Ελλάδα. Οι Έλληνες ομογενείς θα επιδείξουν την περίοδο αυτή ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πατρίδα τους δημιουργώντας αντιδικτατορικές οργανώσεις, προσπαθώντας έτσι να πετύχουν την καταδίκη της δικτατορίας μέσα από την κυβέρνηση του Καναδά. Παρά το γεγονός ότι η Καναδική κυβέρνηση βρισκόταν υπό την αμερικανική σφαίρα επιρροής και διαμόρφωνε την εξωτερική πολιτική ως μέλος του ΝΑΤΟ, η ενεργοποίηση για αντιδικτατορικές ενέργειες βρήκε σημαντική απήχηση μόνο ως προς τον επηρεασμό της καναδικής κοινής γνώμης για τη δυσάρεστη κατάσταση που είχε περιέλθει η Ελλάδα και όχι σε θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Το ελληνοκαναδικό λόμπι ήταν ένα εθνικό λόμπι που γεννήθηκε με αυθόρμητο τρόπο μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου και υποστήριξε τα εθνικά ζητήματα και τις εθνικές θέσεις της Ελλάδας. Οι ενοριακές κοινότητες που επικρατούσαν έδωσαν τη θέση τους σε ένα νέο μοντέλο ελληνικών αστικών κοινοτήτων που μέσα σε αυτό έκαναν την εμφάνισή τους ποικίλες οργανώσεις όπως πολιτιστικές, ακαδημαϊκές, εκπαιδευτικές κ.α. Οι οργανώσεις αυτές θα καταλήξουν από την ομπρέλα του «Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου», της τριτοβάθμιας οργάνωσης που δημιουργήθηκε για να αντιπροσωπεύσει σε πανκαναδικό επίπεδο όλες τις οργανώσεις. Εκτός από τις αντιδικτατορικές θέσεις, οι ελληνικές ομάδες πίεσης στον Καναδά υπερασπίστηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα του Κυπριακού λαού διαμαρτυρόμενοι έντονα για την τουρκική κατοχή στη Μεγαλόνησο. Και σε αυτή την περίπτωση οι καναδικές κυβερνήσεις ακολουθώντας την ίδια εξωτερική πολιτική με τις υπόλοιπες χώρες του δυτικού κόσμου, απέφυγαν επίσημα να καταδικάσουν την παράνομη ενέργεια των τούρκων. Το ελληνοκαναδικό λόμπι παρέμεινε ενεργοποιημένο και στα ζητήματα που προέκυψαν με την ονομασία της Fyrom, με την κρίση στο Αιγαίο εξαιτίας των τουρκικών απαιτήσεων και των δικαιωμάτων της Ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία. Το κλίμα της παροικιακής οργάνωσης και της δημιουργίας ελληνοκαναδικών ενώσεων άρχισε να επηρεάζει τους έλληνες ομογενείς του Καναδά, όπου μετά το 1970 άρχισαν να δείχνουν ενδιαφέρον για την πολιτική ζωή. Η εκλογή, εν τω μεταξύ, Ελληνοκαναδών βουλευτών στην ομοσπονδιακή βουλή, προσμετράτε ως μία ακόμη θετική εξέλιξη στο χώρο του λόμπι. Το ελληνοκαναδικό λόμπι έδρασε ως μία αυτοδιαχειριζόμενη προσπάθεια που όμως δεν υποστηρίχτηκε από την Ελλάδα με μία επίσημη εθνική στρατηγική”. Ατυχώς, η τακτική «διαίρει και βασίλευσε» οδήγησε στη δημιουργία τοπικών κογκρέσων, άνευ ουσιαστικής προσφοράς, ορισμένα εκ των οποίων αμφισβητώντας την νομιμότητα του εθνικού, το έσυραν εντελώς απερίσκεπτα στα δικαστήρια σε μία πολύχρονη δικαστική και δαπανηρή διαμάχη. Συνεπώς, πόσο αξιόπιστο και αποτελεσματικό θα μπορούσε να θεωρηθεί το λόμπι ενός οργανισμού με δικαστικές προσφυγές, όπως εν προκειμένω του Ελληνικού Κογκρέσου του Κεμπέκ;

'Οταν η εξουσία φθείρει και διαφθείρει...

Σήμερα, φίλοι αναγνώστες, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα άρθρο του καταξιωμένου κοινωνιολόγου Δ. Δένη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα και αφορά την εξουσία. Η εξουσία, γράφει ο κ. Δένης, είναι μεθυστική, πολλές φορές και αφροδισιακή. Δίνει την αίσθηση της παντοδυναμίας σε αυτούς που την ασκούν. Δίνει όμως και την δυνατότητα να δείξουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα, όσοι είναι πραγματικά αδύναμοι, αλλά και όσοι στερούνται των βασικών γονιδιακών ή επίκτητων «υποδομών» συγκρότησης και διαχείρισης μεγαλύτερων από όσες τους αναλογούν, ευθυνών. Όταν λοιπόν τους πιάσεις με την γίδα στην πλάτη και τους βγάλεις δημόσια στον τάκο (επισημαίνεις τα λάθη τους), τότε φουντώνει το εγώ τους, θυμώνουν και επιχειρούν να σε υποβαθμίσουν, είτε ατομικά είτε οργανωμένα είτε συντεχνιακά. Τι μπορεί να ισχυριστούν; Τα πάντα! -Ότι παρά το ότι τους ήσουν καλός και χρήσιμος όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση, τώρα εσύ «τα έχεις βρει» με τη νέα αντιπολίτευση. -Ότι συναλλάσσεσαι (όχι, δεν έχουμε όλοι τα ίδια μούτρα). -Ότι… τρελάθηκες και αν αυτό δεν πιάσει, ότι είσαι χαμηλού ειδικού βάρους να τους κρίνεις, ΑΥΤΟΥΣ, τους «Θεούς της γνώσης, της επιστημονικής επάρκειας, της ηθικής». -Ότι είσαι κατώτερος! Ναι είμαι περήφανος να είμαι ένα σκαλί πιο κάτω από άτομα της επόμενης γενιάς. Άλλωστε αυτό δεν είναι η εξέλιξη; Οι ασκούντες την εξουσία, όταν γίνει η στραβή, έχουν πάντα δύο δρόμους να διαλέξουν. Ή να παραδεχτούν τα λάθη τους και να προσπαθήσουν να μην τα επαναλάβουν, ή να τυφλωθούν από εγωισμό ή απληστία και να κάνουν ακόμη μεγαλύτερα. Τέλος, άλλοι καβαλάνε το καλάμι μετά από χρόνια, ενώ οι αδύναμοι μέσα σε μερικούς μήνες! «Όλοι αγωνιζόμαστε για το κοινό καλό», θα σου πουν. Ποιο κοινό καλό; Του συνόλου των πολιτών, ή μιας κλειστής ομάδας που βρέθηκαν σε θέσεις ευθύνης και είπαν να επωφεληθούν; Και θα κλείσω με μερικά αποφθέγματα επωνύμων που αφορούν την εξουσία. «Δεν μπορεί να σταθεί η εξουσία, όταν στηρίζεται στην αδικία, στην επιορκία και στην προδοσία» Δημοσθένης «Η εμπάθεια αυτών που ανεβαίνουν στην εξουσία φέρνει την καταστροφή» Αριστοτέλης «Η εξουσία μοιάζει με τις ερωμένες, που προκαλούν την αγάπη, όμως καταστρέφουν τους εραστές τους» Ισοκράτης «Αυτός που βρίσκεται στην εξουσία, δεν μπορεί να κοιμηθεί ήσυχα μια ολόκληρη νύχτα» Όμηρος «Κανείς δεν έχει τόση φρόνηση ή καλοσύνη που ν’ αξίζει την εμπιστοσύνη για απεριόριστη εξουσία» Τσαρλς Κόλτον «Αν θες να δοκιμάσεις τον χαρακτήρα κάποιου, δώσ’ του εξουσία» Αβραάμ Λίνκολν «Η μεγαλύτερη εξουσία μπορεί να χαθεί με κακή διοίκηση» Τάκιτος «Κάθε έθνος, κάθε εποχή, κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος, πρέπει συχνά να καθορίζει τα όρια ανάμεσα στην ελευθερία και την εξουσία. Γιατί ελευθερία χωρίς εξουσία καταντάει χάος και εξουσία χωρίς το σεβασμό της ελευθερίας, τυραννία» Στέφαν Τσβάιχ «Ο χωρίς σκέψη σεβασμός προς την εξουσία είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της αλήθειας» Άλμπερτ Αϊνστάιν Τα συμπεράσματα δικά σας…

1η Απριλίου 1955, των Ηρώων η αρχή!

Με την ευκαιρία της επετείου έναρξης του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ, θα αναφερθώ σήμερα στους Ήρωες της νεότερης ιστορίας της μαρτυρικής Κύπρου. Η Κύπρος μας την 1η Απριλίου γιορτάζει την 67η επέτειο από την έναρξη του αντιαποικιακού αγώνα της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών. Η 1η Απριλίου 1955 ήταν η ημέρα που οι Βρετανοί κατακτητές της Μεγαλονήσου βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις αντάρτικες ομάδες που οργάνωσε ο Κύπριος συνταγματάρχης Γεώργιος Γρίβας, γνωστότερος ως «Διγενής». Στις ηρωικές πράξεις της 1ης Απριλίου 1955 η ΕΟΚΑ έχασε το πρώτο της παλληκάρι, τον μαθητή Μόδεστο Παντελή από το Λιοπέτρι. Πέθανε από ηλεκτροπληξία στην προσπάθειά του ν’ αποκόψει ηλεκτροφόρα σύρματα για να επέλθει συσκότιση και να δράσουν πιο αποτελεσματικά οι ομάδες της ΕΟΚΑ στην Αμμόχωστο... Ο τομεάρχης Αμμοχώστου Γρηγόρης Αυξεντίου ήταν επικεφαλής της ομάδας που έδρασε στην Δεκέλεια. Στις 3 Μαρτίου του 1957 οι Άγγλοι, ύστερα από προδοσία ανακάλυψαν το κρησφύγετο του, έριξαν βενζίνη και τον έκαψαν ζωντανό… Άλλος θαρραλέος αγωνιστής ήταν ο Κυριάκος Μάτσης. Για τη δράση του οι Βρετανικές δυνάμεις ανατίναξαν το κρησφύγετο του με αποτέλεσμα να βρει οικτρό θάνατο… Ο Μιχαλάκης Καραολής, ένας από τους πιο γνωστούς αγωνιστές του Απελευθερωτικού αγώνα, απαγχονίστηκε μαζί με τον συναγωνιστή του Ανδρέα Δημητρίου στις 10 Μαΐου 1956… Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης δικάστηκε για κατοχή οπλοπολυβόλου. Στις 14 Μαρτίου 1957 απαγχονίστηκε από τους Άγγλους σε ηλικία μόλις 19 ετών... Ο Ανδρέας Παναγίδης απαγχονίστηκε από τις Αγγλικές δυνάμεις στις 21 Σεπτεμβρίου 1956 μαζί με τους συναγωνιστές του, Μιχαήλ Κουτσόφτα και Στέλιο Μαυρομάτη… Ήταν οι σκληροί καιροί. Οι Έλληνες της Κύπρου ονειρεύονταν τη λευτεριά τους από τον Αγγλικό ζυγό και την ένωση με την Μάνα Ελλάδα που όμως δεν έμελε να πραγματοποιηθεί λόγω του γνωστού φαινομένου της εμφύλιας διχόνοιας των Ελλήνων από τα πανάρχαια χρόνια. Σήμερα, πάνω από έξι δεκαετίες από την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, ένα μεγάλο τμήμα του εδάφους της Κύπρου βρίσκεται υπό Τουρκική κατοχή, ο θαλάσσιος χώρος της Κυπριακής Δημοκρατίας παραβιάζεται συνεχώς ενώ οι διαπραγματεύσεις για την επίλυση του Κυπριακού βρίσκονται σε αδιέξοδο. Η Κύπρος είχε ακόμη την «ατυχία» να ανακαλυφθούν κοιτάσματα φυσικού αερίου στον βυθό της ΑΟΖ της, γεγονός που άνοιξε την όρεξη του επιθετικού γείτονα αλλά και των «συμμάχων» με απρόβλεπτες συνέπειες. Δυσκολεύομαι να βάλω τελεία στο παρών άρθρο λόγω των ραγδαίων εξελίξεων. Απαιτείται, στους δύσκολους αυτούς καιρούς να διατηρήσουμε υψηλό το Εθνικό μας φρόνημά. Η Κύπρος, η Ελλάδα, μας χρειάζονται περισσότερο από ποτέ. Γι αυτό και θα πρέπει πάνω από όλα να είμαστε ΕΝΩΜΕΝΟΙ. Αυτά που μας ενώνουν άλλωστε είναι πολύ περισσότερα από εκείνα που μας χωρίζουν. Ας το καταλάβουν επιτέλους οι εδώ «ταγοί» μας, οι πράξεις και η συμπεριφορά των οποίων το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να μας διχάζουν και να μας απομακρύνουν ολοένα και περισσότερο από τα κοινά…

Το άδοξο τέλος των αγωνιστών του '21...

Κάθε χρόνο στις 25 Μαρτίου τιμούμε και γιορτάζουμε τον ξεσηκωμό των υπόδουλων Ελλήνων κατά του Οθωμανού δυνάστη για την ελευθερία. Θυμόμαστε ακόμη τους ανθρώπους που μέσα σε μια νύχτα έγιναν ηγέτες της Επανάστασης του ’21, θυσιάζοντας τις περιουσίες και τη ζωή τους για την Ελευθερία της πατρίδας. Και μπορεί αυτοί να έδωσαν ότι είχαν για την Επανάσταση, όμως πολύ γρήγορα αγνοήθηκαν από την «Ελεύθερη» Ελλάδα και οι περισσότεροι είχαν άδοξο τέλος. Ο λόγος για τους ΗΡΩΕΣ μας. Επειδή η έρευνα είναι το μεράκι μου, θα ήθελα με την ευκαιρία της Επετείου να μοιραστώ μαζί σας κάποια αδιάψευστα στοιχεία που συνέλεξα για να διαπιστώσετε πόσο αχάριστος μπορεί να είναι ένας λαός στους ανθρώπους που έδωσαν κυριολεκτικά το αίμα τους για τη Μεγάλη Ιδέα. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης καταδικάστηκε σε φυλάκιση και εν συνεχεία σε θάνατο που μετατράπηκε σε ισόβια, για τη στάση του εναντίον του βασιλέως. Πολύ αργότερα αφέθη ελεύθερος… Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης οδηγήθηκε σε δίκη, καταδικάσθηκε σε θάνατο που μετατράπηκε από τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε πλήρη στρατιωτική καθαίρεση πριν επανέλθει στα αξιώματά του. Δολοφονήθηκε καθώς επέστρεφε στο ελληνικό στρατόπεδο μετά το τέλος της μάχης... Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος δολοφονήθηκε από πρωτοπαλίκαρα του Μαυροκορδάτου στις φυλακές της Ακρόπολης. Ο γενναίος πολεμιστής ήρθε σε σύγκρουση με σημαντικούς πολιτικούς της εποχής, γεγονός που οδήγησε σε συνεχείς προσπάθειες για την εξόντωσή του. Κατηγορήθηκε για συνεργασία με τον εχθρό, φυλακίστηκε και τελικά δολοφονήθηκε με βάναυσο τρόπο... Ο Αθανάσιος Διάκος μετά την άρνησή του να προσκυνήσει τους πασάδες κάηκε ζωντανός αφού πρώτα οι Τουρκαλβανοί τον σούβλισαν… Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης μετά την ήττα του στο Δραγατσάνι φυλακίστηκε και αργότερα απελευθερώθηκε. Η κλονισμένη υγεία του δεν του επέτρεψε έκτοτε να βοηθήσει το επαναστατημένο έθνος. Δύο μήνες μετά την αποφυλάκισή του πέθανε στη Βιέννη μέσα σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και μιζέριας... Η Μαντώ Μαυρογένους απεβίωσε στην Πάρο από την πείνα και την εξαθλίωση και έχοντας δαπανήσει όλη της την περιουσία στον αγώνα… Η Μπουμπουλίνα Λασκαρίνα δολοφονήθηκε μέσα στο ίδιο της το σπίτι στις Σπέτσες από Σπετσιώτες «πατριώτες» καθώς προσέβαλε την τιμή τους κι ενώ η Ελλάδα σπαράσσονταν από τον εμφύλιο. Η μεγάλη καπετάνισσα, έδωσε την περιουσία της για τον αγώνα και θρήνησε ένα γιο στην επανάσταση. Η ελληνική πολιτεία έκλεισε την υπόθεση και δεν αναζήτησε καν τους δράστες... Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς, για τις υπηρεσίες του στον αγώνα συνελήφθη με την κατηγορία της συνωμοσίας, βασανίστηκε φριχτά έως ότου έχασε το φως του. Έτσι τυφλός, πεινασμένος, άστεγος και ξεχασμένος από όλους θα πεθάνει από το κρύο και την πείνα χωρίς να δεχθεί ποτέ να λάβει κανένα βοήθημα από το κράτος... Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης ήρθε σε αντίθεση με τους οπαδούς του Καποδίστρια και με τον Όθωνα. Καταδικάστηκε σε θάνατο με την κατηγορία ότι σχεδίαζε τη δολοφονία του βασιλιά… Ο Κόμης Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας, αφού πούλησε την τεράστια περιουσία του και διέθεσε όλα του τα χρήματα για την ανόρθωση του Έθνους δολοφονήθηκε από τον αδελφό και το γιο του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη καθώς «τόλμησε» να τα βάλει με τα μεγάλα τζάκια... Αμέτρητοι επώνυμοι και ανώνυμοι Ήρωες για την φιλοπατρία και αυτοθυσία τους εισέπραξαν αχαριστία, διωγμό, βασανιστήρια, ακόμη και τον θάνατο… Λένε πως η ιστορία διδάσκει όταν τη γνωρίζεις. Αν κρίνω από τον τρόπο σκέψης και διοίκησης της σύγχρονης πολιτικής και εκπαιδευτικής ηγεσίας, πολύ φοβάμαι πως η ιστορική της γνώση είναι δραματικά περιορισμένη, αν όχι ανύπαρκτη…

Ο μιμητισμός του νεοέλληνα...

Ε λοιπόν, το κακό έχει παραγίνει. Ανοίγεις την ελληνική τηλεόραση και αναρωτιέσαι σε ποια χώρα βρίσκομαι. Happy Day, Deal, Direct, Still Standing, ΤΙΚ Talk, The Bachelor, The 2night Show και δεν συμμαζεύεται... Το φαινόμενο της ξενομανίας και του μιμητισμού τα τελευταία χρόνια έχει πάρει ευρείες διαστάσεις. Βέβαια, δεν πρόκειται για ένα νέο «φρούτο» αφού υπήρχε και στην αρχαία Ελλάδα. Διαβάζω πως είναι ένα πανάρχαιο ελάττωμα της φυλής μας που επισημάνθηκε και πολεμήθηκε από τους αρχαίους φιλοσόφους και σατιρικούς (Λυκούργο, Αισχύλο, Σοφοκλή, Θουκυδίδη, Πλούταρχο, Αριστοφάνη κ.α.) αλλά και στα κατοπινά χρόνια του βυζαντινού μας παρελθόντος. Είναι αξιοσημείωτο ότι σε κάθε περίοδο παρακμής η ξενομανία μας εμφανίζει σημαντική έξαρση. Θα πει κανείς, κάθε πολιτισμός σήμερα δέχεται ξενικές επιδράσεις που είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας και της επικοινωνίας μεταξύ των λαών. Όμως, η ξενομανία σε μας που έχουμε μοναδική ιστορία και ανώτερο πολιτισμό είχε πάντοτε αρνητικές συνέπειες. Με την ξενομανία μας τελικά κινδυνεύουμε να αποκοπούμε από τη γλώσσα και την παράδοσή μας και να χάσουμε την ιδιαιτερότητά μας. Μιμούμενοι τους δυτικούς, που υιοθετούν κατώτερα ήθη και στοιχεία από τα δικά μας, αντί να επιτυγχάνουμε θετική εξέλιξη και πρόοδο οπισθοδρομούμε πολιτιστικά και όχι μόνο. Δυστυχώς, οι νεοέλληνες αγνοούν τη μεγάλη αξία της πολιτιστικής τους κληρονομιάς με συνέπεια να νοιώθουν αίσθημα κατωτερότητας απέναντι στον δυτικό πολιτισμό, παρότι τα στοιχεία του τελευταίου είναι βασισμένα στον ελληνικό… Το φαινόμενο ήταν ιδιαίτερα αισθητό στους εδώ προγενέστερους μετανάστες, οι οποίοι με το που πατούσαν το πόδι τους «ξεχνούσαν» τη γλώσσα τους και μιλούσαν μια ασυνάρτητη διάλεκτο, ένα κράμα ελληνο-αγγλικών λέξεων και φράσεων. Ακόμη και τα παιδιά τους ντρεπόντουσαν για την καταγωγή τους. Ευτυχώς σήμερα τα πράγματα, στον Καναδά τουλάχιστον, έχουν αλλάξει σημαντικά. Η μίμηση πάντως του καλύτερου με την έννοια της αναδημιουργίας και της προσαρμογής είναι θετική, δυστυχώς όμως δεν γίνεται μ’ αυτόν τον τρόπο από τον σύγχρονο Έλληνα. Ο Έλληνας δείχνει σαφέστατα την προτίμησή του στα ξένα προϊόντα, ακόμη και εν μέσω κρίσης, εισάγει και καταναλώνει τα πάντα αρκεί να προέρχονται από το εξωτερικό, ακούει ξένη μουσική, ελληνικά συγκροτήματα συνθέτουν και ερμηνεύουν σε ξένους ρυθμούς, τρώει στα φασφουτάδικα, χορεύει στις ντίσκο, περνάει τις ώρες του στις παμπ και δε διστάζει να υιοθετήσει τη συμπεριφορά και το λουκ των Αμερικανών… Χρησιμοποιεί ξένες λέξεις - με σπασμένη προφορά εννοείται - ενώ οι επιγραφές στα καταστήματα είναι σχεδόν πάντα γραμμένες σε κάποια ξένη γλώσσα. Νομίζω πως κάποτε θα πρέπει να ληφθούν δραστικά μέτρα (παρόμοια ίσως με εκείνα του γλωσσικού νόμου 101 του Κεμπέκ) για να περιοριστεί, αν όχι να σταματήσει τελείως το ανησυχητικό αυτό φαινόμενο της ξενομανίας και για να προστατευτεί η Ελληνική γλώσσα και οι παραδόσεις μας. Περισσότερο όμως από κάθε τι άλλο ο Έλληνας πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η συμπεριφορά της μίμησης είναι χαρακτηριστική στους πιθήκους…

Σύγχρονοι ψευδοπροφήτες

Ενδιαφέρον παρουσιάζει τον τελευταίο καιρό η ευκολία με την οποία ερμηνεύονται τα διάφορα συμβάντα και φυσικά φαινόμενα από τούς σύγχρονους αυτοαποκαλούμενους «προφήτες». Κάθε φορά που συμβαίνει κάποιο φαινόμενο ή σημαντικό γεγονός, όπως συρράξεις, σεισμοί, πυρκαγιές, πλημμύρες, κ.α. ακούμε ότι το είχε προβλέψει ο τάδε χαρισματικός προφήτης. Η Εκκλησία του Χριστού διδάσκει ξεκάθαρα ότι κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει το μέλλον πλην του ιδίου του Θεού και ότι οι προφήτες αρχίζουν από τον Αβραάμ (Γεν.20,7) και φθάνουν έως τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Μετά την έλευση του Χριστού στον κόσμο δεν υπάρχουν για την Εκκλησία ούτε προφήτες ούτε προφητείες αφού ο σκοπός τους προφανώς εκπληρώθηκε. Σύμφωνα με την Αποκάλυψη (13:11-15) οποιοσδήποτε μετά τον Χριστό - κληρικός ή λαϊκός - ομιλεί «προφητεύοντας» μελλοντικά γεγονότα θεωρείται από την Εκκλησία ως ψευδοδιδάσκαλος και ψευδοπροφήτης. Πρωταγωνιστές στις σύγχρονες προφητείες, που καθημερινά βλέπουν το φως της δημοσιότητας, είναι κάποιοι καλόγεροι τους οποίους οι πιστοί προτιμούν από προσηλωμένους ασκητές να τους βλέπουν σαν σύγχρονους Νοστράδαμους για τις προφητικές τους ιδιότητες. Αφορμή για το παρών άρθρο στάθηκαν, εκτός των φυσικών καταστροφών, ορισμένα σημαντικά γεγονότα, όπως οι δραματικές εξελίξεις στην Ουκρανία, οι συνεχιζόμενες τουρκικές προκλήσεις, η προσφυγική κρίση κ.α., γεγονότα που όντως μας απασχολούν και τα φανταστικά σενάρια που φούντωσαν είναι βασισμένα σε αποσπασματικές φράσεις μοναστηριακών καλόγηρων. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, όπως διαβάζω, πρώτος είχε κάνει αναφορές στους Ρώσους και Τούρκους, όμως εκείνη την περίοδο οι συνθήκες ήταν εντελώς διαφορετικές και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συγχέονται. Ο Ελλαδικός χώρος βρισκόταν επί οθωμανικής κυριαρχίας, η θρησκεία και η γλώσσα ήταν το μόνο που κρατούσε όρθιο τον Ελληνισμό επί 400 χρόνια σκλαβιάς, αλλά απαιτούταν και ένα όραμα ελπίδας και ελευθερίας το οποίο θα ενδυνάμωνε τη εθνική συνείδηση και πίστη. Η Ρωσία βρισκόταν συχνά σε πολεμική διαμάχη με τους Οθωμανούς, ήταν ορθόδοξη χώρα και δεδομένων των συνθηκών ο Κοσμάς ο Αιτωλός οραματίστηκε τους Ρώσους ως σωτήρες της Ελλάδος και ικανούς να διαλύσουν την οθωμανική αυτοκρατορία. Μερίδα των ΜΜΕ παρουσιάζει τους γέροντες-μάντεις ως τούς προφήτες του μέλλοντος. «Το ξανθό γένος» θα μας σώσει, υποστηρίζουν, και θα μας δώσει και την Κωνσταντινούπολη πίσω... Η βαθιά πίστη μας ωθεί να παραδεχόμαστε ενδόμυχα πως μόνο ένα ορθόδοξο χριστιανικό κράτος όπως η Ρωσία, μπορεί να ενδιαφερθεί πραγματικά για την Ελλάδα. Ηχούν λοιπόν χαρμόσυνα στ’ αυτιά μας οι ρήσεις των σύγχρονων «προφητών». Κάνοντας μια μικρή αναδρομή στο κοντινό παρελθόν, θα διαπιστώσουμε πως η ευρεία διάδοση των προφητειών συνδέεται με την άνοδο του Πούτιν και την αδιαλλαξία του Ερντογάν. Ωστόσο, η σημερινή Ρωσία του Πούτιν τα έχει βρει σε όλα με την Τουρκία και μας κουνάει αυστηρά το δάχτυλο για τη στάση μας στο Ουκρανικό ζήτημα. Που είναι λοιπόν το ξανθό γένος που θα πολεμήσει την Τουρκία και θα την κατακερματίσει, δίνοντάς ταυτόχρονα την Κωνσταντινούπολη των 15 εκατομμυρίων ψυχών στην Ελλάδα; Μέρος του λαού πάντως, ελπίζει να γενικευτεί ο πόλεμος με απώτερο σκοπό να μας δώσει ο Πούτιν την Πόλη… Και ελπίζει στις στερήσεις, τις κακουχίες, στους θανάτους αθώων και στο αιματοκύλισμα, μόνο και μόνο επειδή το είπαν κάποιοι θρησκευόμενοι μοναστηριακοί καλόγηροι. Έλεος…

Ευλογία ή κατάρα η μετανάστευση;

411.000 νέους μετανάστες αναμένεται να υποδεχτεί το 2022 ο Καναδάς. Σημαντικά αυξημένος αριθμός εν συγκρίσει με πέρσι, κυρίως λόγω της έλλειψης εργατικών χεριών. Προτεραιότητα τα τελευταία χρόνια δίνεται στους ασιάτες μετανάστες, ενώ ένα μικρότερο ποσοστό σε μετανάστες από χώρες της Αφρικής και της Ευρώπης. Οι έλληνες ανήκουν στην ομάδα των επαναπατριζόμενων οικονομικών μεταναστών, λόγω της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης. Είναι γεγονός ότι ο ελληνισμός του Καναδά έχει δραστηριοποιηθεί συστηματικά τον τελευταίο καιρό προκειμένου να βοηθήσει με κάθε τρόπο εκείνους που επιστρέφουν από την πατρίδα σε αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης. Επίσημα στοιχεία για τον ακριβή αριθμό των επαναπατριζόμενων που φεύγουν πίσω στις θετές τους πατρίδες δεν υπάρχουν επί του παρόντος. Ο αριθμός πάντως των αφικνούμενων στη φιλόξενή μας χώρα πρέπει να είναι αρκετά σημαντικός εάν λάβουμε υπόψη μας και τους απελπισμένους οι οποίοι δίχως δεύτερη σκέψη φθάνουν με φοιτητική ή τουριστική βίζα με την ελπίδα να μονιμοποιηθούν. Σε κάθε περίπτωση, οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να γνωρίζουν ότι τα πράγματα δεν είναι σήμερα όπως ήταν τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες όταν ο έλληνας ξεκινούσε από τη γενέτειρα χωρίς εφόδια και γινότανε ανειδίκευτος εργάτης, έβγαζε τον επιούσιο και φύλαγε και δύο δεκάρες για να γυρίσει στην πατρίδα όπως ήταν το αρχικό όνειρο. Ένα όνειρο που για τους περισσότερους έμεινε απραγματοποίητο... Σήμερα δεν μπορεί κάποιος να έρθει στον Καναδά για να πλύνει πιάτα, για τον απλούστατο λόγο ότι τα πιάτα τα έχουν αναλάβει πλέον ανειδίκευτοι εργάτες άλλων μειονοτήτων και ακόμη γιατί οι έλληνες της δεύτερης και τρίτης γενιάς δεν ασχολούνται με «υποτιμητικά» επαγγέλματα. Όπως και να έχει πάντως, οι επίδοξοι μετανάστες θα πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι για να μεταναστεύσει κανείς σήμερα στον Καναδά και να έχει σοβαρές ελπίδες να εξασφαλίσει μία αποδοτική εργασία, πρέπει εκτός των άλλων νομικών, μεταναστευτικών κλπ. προϋποθέσεων, να είναι εξειδικευμένος σε συγκεκριμένα ζητούμενα επαγγέλματα, να έχει επαρκή γνώση της αγγλικής και της γαλλικής, εάν επιλέξει το Κεμπέκ. Σε αυτό το τελευταίο δυστυχώς υστερούν οι νεοέλληνες οι οποίοι τέλειωσαν ελληνικά πανεπιστήμια που τους έδωσαν μεν καλές γενικές γνώσεις, σπάνια όμως κατέχουν τις γλώσσες και την εξειδίκευση. Εν τω μεταξύ, πολλοί από αυτούς με ελλιπείς και σε κάποιες περιπτώσεις παραπλανητικές πληροφορίες για την χώρα υποδοχής , χωρίς σαφή γνώση της μεταναστευτικής της πολιτικής και χωρίς να έχουν πλήρη εικόνα της κατάστασης του συστήματος και της τοπικής καθημερινότητας, θύματα συχνά «μεταναστευτικών» γραφείων, μπαίνουν σε ένα λαβύρινθο από τον οποίο δεν γνωρίζουν πως να ξεφύγουν… Αυτό τους στερεί από τη δυνατότητα εξασφάλισης άμεσα κάποιας εργασίας, με αποτέλεσμα να καταφεύγουν σε ομογενειακούς οργανισμούς προκειμένου να λάβουν κάποια βοήθεια, απασχόληση, στέγη και συχνά τα έξοδα επιστροφής στην πατρίδα όπως συμβαίνει συνήθως… Ευλογία ή κατάρα η μετανάστευση; Ένα σοβαρό ερώτημα που θα πρέπει να απασχολήσει όσους σκέπτονται να πάρουν τη μεγάλη απόφαση...

Μια παρεξηγημένη Ημέρα...

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, όπως θεσμοθετήθηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, καθιερώθηκε για να θυμίζει στις γυναίκες του κόσμου ότι ύστερα από πολλές θυσίες και άνισους αγώνες το γυναικείο φύλλο κατέκτησε ίσα δικαιώματα με τους άντρες, διεκδίκησε καλύτερες συνθήκες εργασίας καθώς και δικαίωμα ψήφου. Σε ποιές όμως γυναίκες αναφερόμαστε; Σ' εκείνες που είχαν την τύχη και γεννηθούν στην πολιτισμένη δύση ή σ' αυτές που είχαν την ατυχία να δουν το φως του ήλιου σε κάποια μεσαιωνικού τύπου χώρα; Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι η ισότητα των δύο φύλλων είναι δυστυχώς ανύπαρκτη σε πολλές ακόμη χώρες όπου υπάρχουν παιδιά, κοπέλες, γυναίκες, ηλικιωμένες που δεν έχουν καμία αξία, καμία υπόσταση μέσα στην κοινωνία. Ακόμη και σήμερα στον 21ο αιώνα της «εξέλιξης», υπάρχουν γυναίκες που γεννιούνται σε καθεστώτα ομηρίας και εκπορνεύονται πριν ακόμη ενηλικιωθούν. Κοπέλες που πωλούνται σαν αντικείμενα για «όλες» τις δουλειές... Η 8η Μαρτίου πρέπει να είναι Ημέρα κινητοποιήσεων σε όλο τον κόσμο και όχι Ημέρα γιορτής. Ημέρα «θλίψης» μάλλον, για τα εκατομμύρια κορίτσια θύματα σωματικής, σεξουαλικής ή συναισθηματικής βίας, κορίτσια που υποβάλλονται σε ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων, που συχνά δολοφονούνται από συγγενείς τους για λόγους τιμής... Σ' ολόκληρο τον πλανήτη, υπό την ανοχή κρατών, θυσιάζονται στο βωμό της σεξουαλικής εκμετάλλευσης και της ηδονής εκατομμύρια ανήλικα κορίτσια. Πώς είναι δυνατόν να γιορτάζονται μάχες που υποτίθεται ότι έχουν κερδηθεί, όταν υπάρχουν ακόμα ανοιχτές πληγές που αιμορραγούν; Πώς μπορούμε να μιλάμε για τιμή, ελευθερία, ισότητα, ιδανικά και πάνω απ’ όλα για ανθρώπινα δικαιώματα σ’ έναν απάνθρωπο κόσμο; Στις Ηνωμένες Πολιτείες οι εργάτριες στον τομέα της υφαντουργίας κινητοποιήθηκαν πριν 165 χρόνια, στις 8 Μαρτίου 1857 στη Νέα Υόρκη, για τις άθλιες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Ήταν η έναρξη του εργατικού κινήματος. Δύο χρόνια αργότερα οργανώθηκε το πρώτο σωματείο γυναικών το οποίο συνέχισε τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους. Ωστόσο, η Ημέρα της Γυναίκας δεν καθιερώθηκε από τη μια μέρα στην άλλη. Χρειάστηκε να περάσουν πάνω από 50 χρόνια για να γιορταστεί για πρώτη φορά στις 8 Μαρτίου 1909 έπειτα από πρωτοβουλία τότε του Σοσιαλιστικού Κόμματος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Δύο χρόνια αργότερα η γιορτή υιοθετήθηκε και από τη Σοσιαλιστική Διεθνή. Η καθιέρωση όμως ήρθε έπειτα από πολλά χρόνια και συγκεκριμένα το 1977 όταν η Ημέρα αυτή ορίστηκε επίσημα ως Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Στις μέρες μας όμως, η Ημέρα αυτή έχει χάσει το πολιτικό και κοινωνικό της μήνυμα. Αφενός εμπορευματοποιήθηκε και αφετέρου εκλήφθηκε ως ευκαιρία για να εκφράσουν οι άνδρες την αγάπη τους στις γυναίκες με λουλούδια και σοκολατάκια, όπως κατά την Ημέρα της Μητέρας και του Αγίου Βαλεντίνου... Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες του κόσμου, εργαζόμενες και μη…

Εθελοντισμός, μια παρεξηγημένη έννοια...

Οι δράσεις εθελοντισμού παίζουν σημαντικό ρόλο, ιδίως στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε. Ο εθελοντισμός άλλωστε αποτελεί μία εκδήλωση κοινωνικής συμπεριφοράς όπου τα άτομα, χωρίς το κίνητρο της υλικής ανταμοιβής, προσφέρουν τον ελεύθερο χρόνο τους για ένα κοινωφελή σκοπό, είτε με δική τους πρωτοβουλία είτε στο πλαίσιο μιας ομάδας ή φορέα. Ο σύγχρονος εθελοντισμός προχωρά πέρα από τις παραδοσιακές του μορφές και περικλείει μια δυναμική ενεργή συμμετοχή των εθελοντών που εμπλέκονται σε φορείς ή οργανώσεις. Τα τελευταία χρόνια η παρουσία του οργανωμένου εθελοντισμού γίνεται όλο και πιο αισθητή στην παροικία μας. Χαρακτηριστικά δείγματα αυτής της παρουσίας είναι η αύξηση του αριθμού εθελοντικών οργανώσεων, όπως του «Φιλανθρωπικού Οργανισμού Ελληνίδων Κυριών», του «Οργανισμού Τρίτης Ηλικίας Φιλία», του «Magic Mission», του «Σώματος Ελλήνων Προσκόπων» κ.α. Η έννοια του εθελοντισμού, αυτή καθεαυτή, είναι η βοήθεια σε άτομα που έχουν ανάγκη, η συμπόνια, η συμπαράσταση, η συμβολή στην προσπάθεια για μια δίκαιη κοινωνία και γενικά η συμμετοχή στη συντήρηση και ανέξοδη λειτουργία ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού. Η δύναμη του εθελοντισμού στις κοινωνίες των πολιτών, όπως καταγράφεται, είναι η βοήθεια στη διάδοση αξιών και κανόνων, η διευκόλυνση στην άσκηση κοινωνικών δικαιωμάτων, η συμβολή στη διάχυση πληροφοριών, η παροχή πληροφόρησης και γνώσης, η δημοσιοποίηση προβλημάτων κ.λπ. Οι υποχρεώσεις των εθελοντών είναι να σέβονται τις αρχές και τους κανόνες της ομάδας ή φορέα που συμμετέχουν, να κάνουν όσο πιο καλή δουλειά μπορούν, να είναι συνεπείς σε ότι αναλαμβάνουν, να έχουν σεβασμό προς τους άλλους και να τηρούν τους κανόνες προσωπικών δεδομένων, όπως ορίζει η νομοθεσία. Τι γίνεται όμως όταν κάποιοι εθελοντές στα γρανάζια της ιεραρχίας κάνουν υπέρβαση και κατάχρηση της εξουσίας; Ποιός προστατεύει το κύρος και τα μέλη ενός οργανισμού όταν οι διοικούντες θέλοντας να καλύψουν λάθη, παραλείψεις, κακοδιαχειρίσεις και οικονομικές παρατυπίες καταπατούν κανονισμούς λειτουργίας, προβαίνουν σε υστερόβουλες κινήσεις, υπερχρεώνουν κατασκευαστικά έργα και συμπεριφέρονται απρεπώς προς τα μέλη τους; Τοιαύτα πρωτόγνωρα, πρωτάκουστα και τραγελαφικά συμβαίνουν επί των ημερών μας σε πολυδιάστατο, μη κερδοσκοπικό (υποτίθεται) οργανισμό της παροικίας μας. Τον οργανισμό της πλήρους πλέον αδιαφάνειας, που έπαψε προ πολλού να σέβεται δημοκρατικές διαδικασίες, διατάξεις Καταστατικού και αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων… Τον οργανισμό, που εκμεταλλευόμενος την καθολική αποχή, διαγράφει άνευ σοβαρής αιτίας μέλη και κηρύσσει ανεπιθύμητους καταξιωμένους φορείς και άτομα εγνωσμένου κύρους… Τον οργανισμό που απομακρύνει αξιόλογα στελέχη, που φυσιολογικά θα έπρεπε να συνεχίσουν το κοινωφελές έργο που έθεσαν ως στόχο οι ιδρυτές του… Τον οργανισμό που κάποτε αποτελούσε κέντρο αναφοράς… Τον οργανισμό που καθημερινά βιώνει την αγανάκτηση, την απαξίωση, τη ντροπή … Τον οργανισμό μιας ομάδας ανεύθυνων διοικούντων, η αλαζονική και καταχρηστική συμπεριφορά των οποίων έχει άμεσο και καταστρεπτικό αντίκτυπο στις υπηρεσίες, στα σχολεία, στο προσωπικό και μοιραία στην ίδια την ύπαρξη του… Τοιαύτα ασεβή και τραγελαφικά διαδραματίζονται στον «εθελοντικό», υποτίθεται, οργανισμό που φέρει το όνομα ΕΚΜΜ…

Η ολισθηρή πορεία των γλωσσικών μας πραγμάτων

Στις 21 Φεβρουαρίου εορτάζεται η Διεθνής Ημέρα Μητρικής Γλώσσας που καθιερώθηκε από τη Γενική Συνέλευση της UNESCO στις 17 Νοεμβρίου 1999 και επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο από τον Φεβρουάριο του 2000. Σκοπός της είναι η προώθηση της γλωσσικής πολυμορφίας και της πολύγλωσσης εκπαίδευσης καθώς και η διάσωση των ολιγότερο ομιλουμένων γλωσσών. Κίνητρο για την υιοθέτησή της στάθηκε η Σφαγή της Ντάκα στις 21 Φεβρουαρίου1952, όταν φοιτητές του Ανατολικού Πακιστάν (σημερινού Μπανγκλαντές) ξεσηκώθηκαν στα πλαίσια του «Γλωσσικού Κινήματος» για να εμποδίσουν την απαγόρευση της γλώσσας τους Μπενγκάλι και την υιοθέτηση της επίσημης γλώσσας του Πακιστάν Ουρντού. Η αστυνομία έπνιξε τη διαμαρτυρία τους στο αίμα με αποτέλεσμα τουλάχιστον τέσσερις νεκρούς. Η ημέρα ξεκίνησε να εορτάζεται στο Μπανγκλαντές για να αναγνωριστεί μετά από την UNESCO. Στο Μπανγκλαντές είναι επίσημη αργία. Γεγονός είναι ότι οι γλώσσες, με τις σύνθετες επιπτώσεις τους στην ταυτότητα, την επικοινωνία, την κοινωνική ένταξη, την εκπαίδευση και την ανάπτυξη, έχουν στρατηγική σημασία για τους ανθρώπους και τον πλανήτη. Ωστόσο, εξαιτίας της παγκοσμιοποίησης βρίσκονται όλο και περισσότερο υπό απειλή ή εξαφανίζονται εντελώς. Όταν οι γλώσσες χάνονται, χάνεται και η πλούσια ιστορία της πολιτιστικής ποικιλομορφίας στον κόσμο. Σύμφωνα με έρευνες, από τις περίπου 6.000 γλώσσες που μιλιούνται σήμερα στον κόσμο, οι μισές από αυτές απειλούνται με εξαφάνιση. Μία από αυτές, όσο κι' αν ακούγεται παράδοξο, είναι και η ελληνική! Ένας από τους βασικούς λόγους που η γλώσσα μας απειλείται είναι διότι δεν διδάσκεται σωστά στα σχολεία, αφού η Ελλάδα ανέκαθεν διέθετε το μικρότερο ποσοστό του προϋπολογισμού της στην εκπαίδευση... Απειλείται ακόμη διότι οι ανελλήνιστες και οι ημιμαθείς που λυμαίνονται τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν προ πολλού ξεπεράσει κάθε ανεκτό όριο. Και η λεξιπενία των ελλήνων οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος στην αποβλακωτική επίδραση της τηλεόρασης. Επίδραση που, ας όψεται η δορυφορική, τα τελευταία χρόνια έχει γίνει αισθητή και στις παροικίες μας... Βάσει των στοιχείων, ενώ ο μέσος ευρωπαίος χρησιμοποιεί περίπου 2.500 λέξεις για να εκφραστεί, ο μέσος έλληνας τη «βολεύει» με 800, ενώ οι νέοι είναι ζήτημα να χρησιμοποιούν100! Υπολογίζεται ότι εάν η σημερινή κατάσταση συνεχιστεί, με τα ελληνικά μας να γίνονται καθημερινά φτωχότερα και αθλιότερα, το μέλλον για τη μητρική μας γλώσσα θα έχει πλέον προδιαγραφεί αναπότρεπτα και αρνητικά. Και εάν η γλώσσα μας χαθεί, θα είναι σχεδόν αδύνατο να διατηρήσουμε την εθνική μας υπόσταση. Τα ελληνικά μας σχολεία, τα μαθήματα νεοελληνικών σπουδών, η εκκλησία, ο προσκοπισμός, τα παροικιακά ΜΜΕ και βέβαια οι γονείς, εκείνοι που επιμένουν στην ελληνοπρεπή μόρφωση των παιδιών τους, μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της μητρικής γλώσσας και του πολιτισμού μας εδώ στον Καναδά. Αρκεί να υπάρχει θέληση, σύμπνοια, ενότητα, ηγεσία και διάθεση συνεργασίας. Αξίες όντως, οι οποίες πάντως με μεγάλη λύπη και απογοήτευση διαπιστώνουμε ότι τείνουν να εξαφανιστούν...

Η αξία της ελληνικής γλώσσας...

Στις 9 Φεβρουαρίου γιορτάζουμε τη «Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας». Οι δυτικοί λαοί, στην πλειοψηφία τους, αναγνωρίζουν πλέον την χρησιμότητα και σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας, που παράγει αναμφίβολα επιστήμη και τεχνολογία. Δυστυχώς, δεν συμβαίνει το ίδιο με τους έλληνες τις διασποράς οι οποίοι λόγω του ραγδαίου αφομοιωτικού ρυθμού τείνουν να την περιθωριοποιήσουν. Ζωντανό παράδειγμα οι έλληνες της Αμερικής. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα πρόσφατης απογραφής των ΗΠΑ, οι ομιλούντες την ελληνική στο σπίτι είναι 325.747 άτομα, ενώ δήλωσαν ως ελληνικής καταγωγής 1.390.000. Σε σύγκριση με την προηγούμενη απογραφή, ο αριθμός των ομιλούντων την ελληνική στο σπίτι μειώθηκε αισθητά σε ποσοστό 21% και αυτή θεωρείται η μεγαλύτερη μείωση σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εθνική ομάδα. Δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία χρόνια τέσσερα ελληνικά ημερήσια σχολεία στην ευρύτερη περιοχή της Νέας Υόρκης, όπου και ο μεγαλύτερος αριθμός ομογενών, έκλεισαν. Αλλά και σε άλλες δραστήριες πολιτείες σχολεία και νηπιαγωγεία σχεδόν εξαφανίστηκαν... Εν τω μεταξύ, τ’ αποτελέσματα της απογραφής του Καναδά δεν διαφέρουν κατά πολύ και πολύ φοβάμαι πως εάν δεν λάβουμε εγκαίρως τα απαραίτητα μέτρα το ίδιο μάλλον θα συμβεί και εδώ. Λέγεται ότι «πρέπει» να μιλάμε μόνο ελληνικά με τα παιδιά στο σπίτι. Συμφωνώ, όμως ο σημερινός τρόπος ζωής και οι διαμορφωθείσες ανάγκες σίγουρα δεν ευνοούν. Παλιότερα τα γλωσσικά καθήκοντα αναλάμβαναν η γιαγιά και ο παππούς, μετανάστες πρώτης γενιάς. Οι τωρινές γενιές των γιαγιάδων και παππούδων δεν μιλούν καν τα ελληνικά και σπάνια θ' ακούσετε γονείς που έτυχε να φοιτήσουν σε ελληνόφωνα σχολεία να μιλάνε στα παιδιά τους ελληνικά, έστω και σπασμένα. Πιστεύουμε ακόμη ότι πηγαίνοντας τα παιδιά στις εκκλησίες μας παραμένουν Έλληνες. Μα, στις περισσότερες εκκλησίες η λειτουργία γίνεται πλέον στην Αγγλική. Μπορεί μεν να γίνονται ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί στο θρήσκευμα, αλλά όχι Έλληνες, κατά μία έννοια. Το ίδιο συμβαίνει και στα ελληνικά μας σχολεία, των κοινοτήτων και των ενοριών, τα οποία θεωρούνται αμιγή ελληνικά. Ακόμη και σ' αυτά τα παιδιά μεταξύ τους προτιμούν να μιλάνε αγγλικά, παρουσία μάλιστα των δασκάλων και συχνά κατά την ώρα διδασκαλίας των ελληνικών... Παραδοσιακά ως λαός δημιουργούμε μύθους για να καλύπτουμε τις παραλείψεις μας. Και πάντα έχουμε έτοιμες δικαιολογίες αρνούμενοι να δούμε την ωμή πραγματικότητα, να την εξετάσουμε και να βρούμε λύσεις στα υπαρκτά προβλήματα. Η ελληνική γλώσσα αποτελεί το μεγαλύτερο κεφάλαιο που διαθέτει σήμερα ο ελληνισμός και αδιαμφισβήτητα συνέβαλε στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου άλλων γλωσσών. Η δύναμη του Έλληνα είναι η γλώσσα του και ο ρόλος των ελληνικών οργανώσεων στο σοβαρό αυτό θέμα θα πρέπει να είναι ενεργός και ουσιαστικός. Παρά ταύτα, οι «μεγάλοι» οργανισμοί μας, που βασικά θα έπρεπε να παίξουν έναν ενεργότερο ρόλο στον συγκεκριμένο τομέα, όπως διαπιστώνουμε, έχουν «σοβαρότερα» προβλήματα να επιλύσουν. Και δεν χρειάζεται να σας τα ονομάσω. Τα διαβάζετε στις εφημερίδες και τ' ακούτε στα ραδιόφωνα...

Εγκληματικότητα και ελληνική κοινωνία

Είναι να θλίβεται κανείς με όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα. Έχουν γίνει πλέον ρουτίνα τα εγκλήματα, οι βιασμοί, οι παρενοχλήσεις… Από τα πιο πρόσφατα περιστατικά, αποτροπιασμό προκαλεί η αποκάλυψη μιας 24χρονης κοπέλας όταν κατήγγειλε ότι έπεσε θύμα ομαδικού βιασμού στη Θεσσαλονίκη. Την ίδια ώρα ανήλικη του κατηχητικού κατήγγειλε Ιερέα στα Άνω Πατήσια ότι την βίαζε επανειλημμένως εν ονόματι του… Πατρός. Συγκλονίζει η μαρτυρία μιας 17χρονης κοπέλας που κατέθεσε ότι για δύο χρόνια είχε πέσει θύμα των αρρωστημένων ορέξεων του πατριού της και ακόμη η εξομολόγηση ενός κοριτσιού 12 ετών, που κακοποιήθηκε σεξουαλικά από τον 45χρονο πατέρα της… Μέσα στο 2021, δεκατέσσερις γυναίκες έχουν δολοφονηθεί ενώ σύνηθες φαινόμενο αποτελούν οι δολοφονίες ανδρών από συζύγους ή ερωμένες. Όσον αφορά τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις, αυτές αποτελούν πλέον καθημερινό φαινόμενο... Όπως μαθαίνουμε, οι βιασμοί ανηλίκων που εκδικάζονται στα ελληνικά δικαστήρια αφορούν το 35% των περιπτώσεων, ενώ οι βιασμοί ενηλίκων το 65%... Το μεγάλο πρόβλημα είναι πως τα εγκλήματα αυτά σπάνια δημοσιοποιούνται και ακόμα σπανιότερα φτάνουν στη γνώση των διωκτικών αρχών γιατί σπάνια καταγγέλλονται. Και αυτό, σύμφωνα με εγκληματολόγους συμβαίνει επειδή 6 στα 10 θύματα βιώνουν συναισθήματα ενοχής για την επίθεση πού δέχτηκαν. Τα στοιχεία είναι άκρως ανησυχητικά, εάν λάβει κανείς υπόψη ότι στην Ελλάδα έχουμε 4.500 βιασμούς ή απόπειρες βιασμού κάθε χρόνο και μόλις 9 καταδίκες… Σύμφωνα με τον φάκελο εγκληματικότητας, το 2019 εξιχνιάστηκαν 49.269 αδικήματα του κοινού και οργανωμένου εγκλήματος που αφορούν σε όλο το φάσμα της εγκληματικής δραστηριότητας. Συνελήφθησαν συνολικά 198.661 άτομα για αξιόποινες συμπεριφορές, χωρίς να σημαίνει ότι όλα αυτά τα άτομα κρατήθηκαν ή κρατούνται, από τα οποία 73.418 ενέχονται σε ανθρωποκτονίες, ληστείες, κλοπές και διαρρήξεις σπιτιών, αυτοκινήτων, καταστημάτων, ή σε αδικήματα σχετικά με ναρκωτικά. Άλλες κατηγορίες αδικημάτων αφορούν υποθέσεις παράβασης της νομοθεσίας για την πνευματική ιδιοκτησία, υποθέσεις εκβίασης, λαθρεμπορίου, αρχαιοκαπηλίας και πλαστογραφίας. Πέρυσι κατασχέθηκαν πάνω από 11 τόνοι κάνναβης και σημαντικές ποσότητες κοκαΐνης, ηρωίνης, δενδρυλλίων κάνναβης και λοιπών ναρκωτικών ουσιών. Όπως μπορεί κανείς να δει στο ηλεκτρονικό σύστημα Police On Line, συνελήφθησαν για σοβαρά αδικήματα 244 άτομα τα οποία καταζητούνταν με ευρωπαϊκά και διεθνή εντάλματα σύλληψης. Η Ελλάδα, εξ άλλου, διαχειρίστηκε αυξημένο αριθμό μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών με αποτέλεσμα να συλληφθούν από τις αστυνομικές και τις λιμενικές αρχές 123.710 παράτυποι μετανάστες έναντι 93.367 το 2020, ενώ συνελήφθησαν1.533 διακινητές λαθρομεταναστών. Όσο για τη δημόσια τάξη, σύμφωνα πάντοτε με τα επίσημα στοιχεία της αστυνομίας, διατέθηκαν 96.409 αστυνομικοί για την ομαλή διεξαγωγή και την τήρηση της δημόσιας τάξης στις 3.101 κινητοποιήσεις, συγκεντρώσεις και πορείες που πραγματοποιήθηκαν σε ολόκληρη την επικράτεια. Η συμμετοχή των αλλοδαπών δραστών στη γενική εγκληματικότητα είναι πολύ υψηλή συγκριτικά με τον αριθμό τους στον πληθυσμό. Ας σημειωθεί πάντως ότι η Ελλάδα θεωρείται η μοναδική ασφαλής χώρα στην Ευρώπη και μία από τις ασφαλέστερες χώρες του κόσμου…

Μετρώντας τις χαμένες ευκαιρίες...

Η περιοχή Chinatown, που ιδρύθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, χαρακτηρίστηκε από τον Δήμο του Μόντρεαλ ως Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς, κάτι που επί χρόνια επεδίωκε η Κινεζική παροικία. Το σκεπτικό του Δήμου Μόντρεαλ πίσω από την απόφαση ήταν να διατηρηθεί ο ιστορικός χαρακτήρας της περιοχής, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει περικυκλωθεί από εμπορικά συγκροτήματα και πανύψηλες πολυκατοικίες. Εξηγώντας την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, η Δήμαρχος Valerie Plante είπε ότι είναι σημαντικό να προστατευτεί ο χώρος από την απειλή της αναπόφευκτης εξαφάνισης. Στόχος της διαδικασίας είναι η διατήρηση των αρχιτεκτονικών χαρακτηριστικών και κοινωνικοιστορικών στοιχείων της περιοχής. Με το πέρασμα του χρόνου κάθε είδους κινεζικές επιχειρήσεις εγκαταστάθηκαν στην Chinatown τονίζοντας περαιτέρω τον ασιατικό χαρακτήρα της. Γεγονός είναι ότι οι οργανωμένες παροικίες, στις δυτικές κυρίως μεγαλουπόλεις, φρόντισαν να βάλουν τη σφραγίδα της ταυτότητάς τους σε ιδρύματα, μνημεία, λεωφόρους κ.α. Η «Μικρή Ιταλία/Little Italy», με κεντρικό σημείο τη λεωφόρο St. Larwrence, στην καρδιά του Μόντρεαλ, απέκτησε την νέα της ονομασία το 1960. Εκεί, στα μέσα του 19ου αιώνα εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι Ιταλοί μετανάστες και έκτοτε οι Ιταλικές επιχειρήσεις τονίζουν τον Ιταλικό χαρακτήρα της ευρύτερης περιοχής. Στο Τορόντο, η ελληνοκρατούμενη λεωφόρος Danforth είναι γνωστότερη ως «Greek town» λόγω της έντονης ελληνικής παρουσίας και της εμπορικής δραστηριότητας των ομογενών. Τα περιποιημένα ελληνικά εστιατόρια, περίφημα για τους γευστικούς συνδυασμούς, κατέχουν πλέον μία ξεχωριστή θέση ελκύοντας χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Ξακουστά ακόμη είναι τα ελληνικά φεστιβάλ και οι πολύμορφες εκθέσεις προϊόντων. Η κάποτε παραμελημένη Danforth έχει σήμερα αναβαθμιστεί δραματικά. Στη Νέα Υόρκη η κακόφημη και επικίνδυνη άλλοτε συνοικία Astoria, έχει αξιοποιηθεί στο μέγιστο και προβάλλεται πλέον ως «Greek Village/Ελληνικό χωριό». Εδώ και δεκαετίες έχει καταστεί ολόχρονος τουριστικός προορισμός με χαρακτηριστικό τον ιστορικό ελληνικό πληθυσμό. Το «Ελληνικό χωριό» της Astoria αποτελεί το αγαπημένο στέκι των σινεφίλ και πόλο έλξης για τους λάτρεις της διασκέδασης και του καλού φαγητού. Στα πλείστα ελληνικά εστιατόρια συχνάζουν σημαντικές προσωπικότητες, διανοούμενοι και μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της αμερικανικής και παγκόσμιας σόουμπιζ. Στο Μόντρεαλ, η ευρεία λεωφόρος Park Avenue υπήρξε κάποτε το κέντρο αναφοράς των πρώτων ελλήνων μεταναστών. Ο δρόμος έσφυζε κυριολεκτικά από κίνηση και ελληνική ζωή. Σε ολόκληρο το μήκος της οδού, από την Mount Royal έως την Jean Talon, δέσποζαν αμέτρητες ελληνικές επιχειρήσεις, εστιατόρια, κέντρα διασκέδασης, ζαχαροπλαστεία, ελληνικές τράπεζες και πάμπολλα σωματεία. Προ ολίγων ετών, παρά τις συνεχείς και επίμονες προσπάθειες του τοπικού Σωματείου Ελλήνων Επιχειρηματιών, το σχέδιο μετονομασίας της λεωφόρου δεν υλοποιήθηκε λόγω της αναποφασιστικότητας των μελών ως προς την κατάληξη του ονόματός. Από τις προτεινόμενες ονομασίες (Greek Town, Village Grec, Village Hellenique) καμία δεν συμφωνήθηκε εγκαίρως και με τη λήξη της διορίας κατάθεσης του σχετικού αιτήματος, το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε να απορρίψει την πρόταση. Μία μοναδική ευκαιρία να αποκτήσουμε το δικό μας «Ελληνικό χωριό» στην καρδιά του Μητροπολιτικού Μόντρεαλ χάθηκε, με αποτέλεσμα ο ελληνισμός να διασκορπιστεί στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα…

ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ Αντικείμενο εκμετάλλευσης;

Η χρονιά που πέρασε χαρακτηρίζεται για τις περισσότερες καταστροφές χριστιανικών ναών που συγκλόνισαν τον Καναδά. Και είναι παράδοξο το ότι οι αρχές ενήργησαν στο ελάχιστο για το κύμα βανδαλισμών και εμπρησμών που σημειώθηκαν σε 60 περίπου εκκλησίες. Ορισμένοι εμπρησμοί έπληξαν εκκλησίες που βρίσκονται σε εδάφη αυτοχθόνων και εικάζεται ότι συνδέονται άμεσα με το σκάνδαλο των θρησκευτικών οικοτροφείων οίτινα στον ένα αιώνα ύπαρξής τους στέγασαν 150.000 παιδιά, πολλά από τα οποία εξαφανίστηκαν για να ανακαλυφθούν σε μαζικούς ανώνυμους τάφους. Θεωρείται βέβαιο ότι ομάδες ακτιβιστών προχωρούν σε εμπρησμούς για να τιμωρήσουν την εκκλησία και τον χριστιανισμό. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι παρά την εξέταση των στοιχείων, μόλις ένας ύποπτος έχει συλληφθεί ενώ η εισαγγελική έρευνα έχει κυριολεκτικά «παγώσει». Στην παροικία μας τα τελευταία 40 χρόνια έχουν καεί πέντε εκκλησίες, τρείς από τις οποίες ολοσχερώς. Και εδώ, οι έρευνες που διεξήχθηκαν για να εξακριβωθούν τα ακριβή αίτια των πυρκαγιών είχαν σύντομη διάρκεια. Για κάποιους ανεξήγητους λόγους οι φάκελοι έκλεισαν οριστικά με την αιτιολογία ότι για τις φωτιές φταίνε μερικά ξεχασμένα αναμμένα κεριά… Λαμβανομένης υπόψη της αδράνειας των αρχών, οι κοινοτικές διοικήσεις έσπευσαν να εφαρμόσουν «κοινά αποδεκτές» λύσεις για την καλύτερη δυνατή «αξιοποίηση» των κατεστραμμένων κτισμάτων. Πολλές οι διαμαρτυρίες και καταγγελίες μελών για την ανάθεση των οικοδομικών εργασιών σε αρχιτέκτονες, πολιτικούς μηχανικούς και εργολάβους κατόπιν αμφισβητούμενων διαγωνισμών, για υπερβολικά έξοδα και καθυστερημένους ή κατασκευασμένους απολογισμούς. Αυτές τις μέρες θυμόμαστε την 36η επέτειο από την πυρκαγιά και ολοσχερή καταστροφή του Ιερού Ναού της Αγίας Τριάδος, της πρώτης εκκλησίας που γνώρισαν οι Έλληνες του Μόντρεαλ όταν μετανάστευσαν στον Καναδά. Ακόμα και σήμερα άγνωστα παραμένουν τα αίτια της καταστροφικής πυρκαγιάς. ‘Εκτοτε η Αγία Τριάδα έμελλε να γίνει αντικείμενο παντός είδους εκμετάλλευσης. Παρά τις υποσχέσεις ανακατασκευής της, την επιτυχημένη ερανική εκστρατεία και τον διακαή πόθο των πιστών, ο ναός δεν αποκαταστάθηκε αλλά ούτε και το μεγαλεπήβολο σχέδιο ανέγερσης Κοινοτικού Συγκροτήματος υλοποιήθηκε ποτέ. Το οικόπεδο παρέμεινε ιδιοκτησία της κοινότητας και στο σημείο στεγάζεται σήμερα ένα πολυώροφο ξενοδοχείο. Τον Οκτώβριο του 2018 η διοίκηση κινητοποίησε θεούς και δαίμονες για να δοθεί το οικόπεδο στους ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου για 10 εκατομμύρια δολάρια. Η πλειοψηφία των μελών ωστόσο αντέδρασε έντονα και η πρόταση δεν πέρασε. Σύμφωνα με την τρέχουσα αντικειμενική αξία, τις εκτιμήσεις έμπειρων κτηματομεσιτικών γραφείων και την εμπεριστατωμένη έρευνα των «Ελληνοκαναδικών Νέων», η αξία του προνομιούχου οικοπέδου έχει υπερδιπλασιαστεί. Υπάρχουν ενδείξεις που να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το παρόν συμβούλιο δεν έχει εγκαταλείψει την ιδέα ρευστοποίησής του και δεν αποκλείεται το θέμα να τεθεί εκ νέου προς ψήφιση. Βλέπουμε εδώ την επανάληψη ενός μοτίβου που παρατηρείται από την ύπαρξη του οργανισμού και επαναλαμβάνεται στις μέρες μας με θρησκευτική ευλάβεια… Η τηλεοπτική εκπομπή «Καλημέρα Πατρίδα» ασχολείται εκ νέου με το θέμα της Αγίας Τριάδος. Αξίζει να την παρακολουθήσετε

Ο χρόνος στη ζωή μας...

Πάει κι αυτός ο χρόνος. Ο παλιός, αφού αισίως συμπλήρωσε τον δωδεκάμηνο κύκλο της ζωής του, παρεχώρησε πλέον τη θέση του στον νέο, με πολλές ελπίδες, όνειρα και υποσχέσεις για ένα καλύτερο αύριο... Αλήθεια, πότε πέρασε κιόλας ένας χρόνος; Σαν να ήταν χθες που τον προϋπαντήσαμε... Τι είναι τέλος πάντων ο χρόνος και πως σχετίζεται με την καθημερινότητά μας; Χρόνος, σύμφωνα με την επιστημονική γνώση, εννοείται η ακαθόριστη κίνηση της ύπαρξης και των γεγονότων στο παρελθόν, το παρών και το μέλλον και μετράται σε μονάδες όπως το δευτερόλεπτο, η ώρα, ο μήνας, το έτος κλπ. Ποιό όμως είναι το πραγματικό μέτρημα του χρόνου; Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος περνά πιο αργά ή πιο γρήγορα. Παραδείγματος χάριν, περιμένοντας κάτι καρφώνοντας το βλέμμα στο ρολόι αισθανόμαστε ο χρόνος να κυλά αργά. Όταν είμαστε παρέα με πρόσωπα που μας ενδιαφέρουν μας κάνει εντύπωση στο τέλος «πώς πέρασε η ώρα τόσο γρήγορα». Πηγαίνοντας στον υπολογιστή υπολογίζουμε πως θα ανακαλέσουμε την πληροφορία που χρειαζόμαστε με δουλειά 5 λεπτών ενώ φεύγοντας έχουν περάσει 30 λεπτά... Οι παιδικές διακοπές μας ήταν ατέλειωτες ενώ στη μέση ηλικία ο χρόνος των διακοπών μας φαίνεται ελάχιστος. Για κάποιους, ο χρόνος είναι πολύτιμος και επιδιώκουν να τον αξιοποιήσουν ανάλογα, ενώ για άλλους πάλι εντελώς ασήμαντος και προσπαθούν με κάθε τρόπο να τον σκοτώσουν... Ο Άγιος Αυγουστίνος είχε πει για το χρόνο: «Τι είναι λοιπόν ο χρόνος; Αν δε με ρωτά κανείς, γνωρίζω. Αν όμως, θέλω να το εξηγήσω σε κάποιον που με ρωτά, δε γνωρίζω. Αλλά σε κάθε περίπτωση τολμώ να πω πως τούτο γνωρίζω. Αν τίποτε δεν τελείωνε, δε θα υπήρχε παρελθόν. Αν τίποτε δεν πλησίαζε, δε θα υπήρχε μέλλον. Αν τίποτε δεν υπήρχε, δε θα υπήρχε και παρόν. Όμως, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει το παρελθόν και το μέλλον, αφού το παρελθόν πέρασε και το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμη; Από την άλλη, αν το παρόν ήταν πάντα παρόν και δεν κυλούσε, το παρελθόν δε θα ήταν χρόνος αλλά αιωνιότητα. Αλλά, αν ήταν το παρόν μόνο χρόνος, γιατί κυλά στο παρελθόν, πώς μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει; Υπάρχει, μόνον γιατί κάποια στιγμή θα πάψει να υπάρχει. Το μόνο λοιπόν που μπορούμε να βεβαιώσουμε είναι ότι ο χρόνος οδηγεί στη μη-ύπαρξη...» Η ζωή μας συνεπώς μπορεί να διαιρεθεί σε τρεις περιόδους. Στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον. Από αυτές, εκείνη που ζούμε τώρα έχει κιόλας φύγει, εκείνη που θα ζήσουμε επαφίεται στο τυχαίο και η μόνη σίγουρη είναι εκείνη που έχουμε. Το πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος της ζωής τους το καταλαβαίνουν όλοι. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλοί άνθρωποι για να δείξουν τη μεγάλη αγάπη τους σε κάποιους άλλους, δε διστάζουν να τους προσφέρουν ένα κομμάτι της ζωής τους. Όλοι πρέπει να ξέρουν και να μαθαίνουν από μικροί ότι ο χρόνος είναι πολύτιμος και πρέπει να τον ξοδεύουν σωστά, για το καλό τους και προς όφελος της κοινωνίας. Ας είναι ο νέος χρόνος γεμάτος με μικρές ευτυχισμένες στιγμές, με υγεία, ειρήνη και αγάπη…

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, Γιορτή ανιδιοτελούς προσφοράς...

Τα Χριστούγεννα είναι η εποχή που για άλλη μία φορά μας δίνεται η ευκαιρία να δείξουμε την αγάπη μας προσφέροντας δώρα. Μόνο που η αγάπη δεν φαίνεται μόνο στα δώρα... Η αγάπη είναι αυτό το κάτι που μόνο να αισθανθείς μπορείς. Μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται, αποδεικνύεται με τα έργα και προορίζεται για ανταλλαγή μεταξύ ανθρώπων με στενούς δεσμούς. Δεσμούς αγάπης ή φιλίας. Υπάρχει όμως και μια άλλη αγάπη. Είναι η αγάπη που δεν θ’ έπρεπε να κοιμάται έντεκα μήνες το χρόνο και να ξυπνάει τον δωδέκατο. Όμως, συνήθως έτσι γίνεται. Βέβαια είναι εύκολο να λέμε ότι η αγάπη για τον συνάνθρωπο, για τον άγνωστο, για τον λιγότερο προνομιούχο θα έπρεπε να λειτουργεί ως καθήκον κάθε μέρα της ζωής μας. Όλοι το ξέρουμε, λίγοι το πράττουμε. Πάντως έστω και τώρα, τον δωδέκατο μήνα του χρόνου, με αφορμή τη Γιορτή των Χριστουγέννων μπορούμε να κάνουμε πράξη την αγάπη προς τον συνάνθρωπό μας με κινήσεις απλές και μικρές που δεν κάνουν εμάς ανώτερους, ούτε θίγουν την αξιοπρέπεια αυτών για τους οποίους προορίζονται. Είναι οι πράξεις που γίνονται χωρίς άλλο κίνητρο από την προσφορά, από τον άνθρωπο στον άνθρωπο, χωρίς ανιδιοτέλεια. Κάπου μέσα στη ντουλάπα υπάρχουν ρούχα που κάθονται και σκονίζονται. Καιρός να πιάσουν τόπο ζεσταίνοντας και αγκαλιάζοντας κάποιον που του λείπουν. Μέσα στο ψυγείο μας υπάρχει άφθονο φαγητό που μπορεί να επισκεφθεί ένα άλλο σπιτικό λιγότερο ζεστό και φιλόξενο, όπου όμως θα εκτιμηθεί δεόντως και θα καταναλωθεί με χαρά. Σκόρπια στο σπίτι υπάρχουν παιχνίδια που ίσως κακοπερνάνε στα χέρια παιδιών που τα έχουν βαρεθεί. Υπάρχουν άλλα παιδιά που δεν έχουν προλάβει να βαρεθούν κανένα παιχνίδι, επειδή δεν είχαν ποτέ κανένα... Αυτές τις μέρες θα πρέπει όλοι να αναλογιστούμε ουσιαστικές προσφορές στους γύρω μας. Σε ανθρώπους λιγότερο τυχερούς και να τους προσφέρουμε γενναιόδωρα αυτό που πραγματικά έχουν ανάγκη και μαζί βέβαια την άπλετη αγάπη και φιλανθρωπία μας που ετυμολογικά σημαίνει «αγάπη του ανθρώπου» με την έννοια της φροντίδας, για να θρέψει την ανάπτυξη και την ενίσχυση δεινοπαθούντων συνανθρώπων. Και βέβαια υπάρχουν πάμπολλοι Φιλανθρωπικοί Οργανισμοί στους οποίους μπορείτε να αποταθείτε, όπως ο Φιλανθρωπικός Οργανισμός Ελληνίδων Κυριών. Ας μη ξεχάσουμε τις άπορες οικογένειες, τους ανήμπορους, τα ορφανά. Ας μη ξεχάσουμε και τα δεινοπαθούντα παιδιά της Κιβωτού, του Χαμόγελου, της Αγκαλιάς, στην ιδιαίτερη πατρίδα μας, που αγκαλιάζει με στοργή και φροντίζει το Magic Mission. Δώστε απλόχερα την αγάπη σας αυτές τις μέρες, μην την τσιγκουνευτείτε, τόσο στον εαυτό σας όσο και στους άλλους. Αυτές είναι μέρες αγάπης, δείξτε την στους ανθρώπους που αγαπάτε, γιατί η αγάπη γαληνεύει την ψυχή και μας απελευθερώνει. Εύχομαι σύνεση, υγεία, χαρά δημιουργίας, ειρήνη και ευτυχία. Ας δώσουμε όλοι ιδέες και ευχές για να μπουν τα Χριστούγεννα στην θέση που τους αρμόζει. Στην καρδιά μας… ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ! ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ!

Ξένοι μετανάστες. Μια ανοιχτή πληγή για την Ελλάδα...

Η 18η Δεκεμβρίου ανακηρύχθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως «Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών», σε μια προσπάθεια να ενισχυθεί η εκστρατεία του ΟΗΕ για την προστασία του παγκόσμιου μετανάστη. Την ημερομηνία αυτή το 1990 υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ η «Διεθνής Συνθήκη για την Προστασία των Δικαιωμάτων όλων των Μεταναστών Εργατών και των μελών των Οικογενειών τους». Υπολογίζεται ότι το 4,7% του παγκόσμιου πληθυσμού, γύρω στα 258 εκατομμύρια ψυχές, ζουν εκτός της πατρίδας τους. Σήμερα, όπως αναφέρει ο Οργανισμός, η παγκοσμιοποίηση μαζί με την πρόοδο στις επικοινωνίες και τις μεταφορές έχει αυξήσει σημαντικά τον αριθμό των ανθρώπων που έχουν την επιθυμία και την ικανότητα να μετακινηθούν σε άλλα μέρη. Πολλές προηγμένες και δυναμικές οικονομίες, όπως η Καναδική, χρειάζονται την εργασία των μεταναστών για να καλύψουν θέσεις απασχόλησης που δεν αναλαμβάνουν οι ντόπιοι εργαζόμενοι. Η γήρανση του πληθυσμού αποτελεί μία ακόμη αιτία αυτής της αυξανόμενης ζήτησης, ενώ καθώς οι νεότερες γενιές μορφώνονται, λιγότερα άτομα στις τάξεις τους είναι ικανοποιημένα με χαμηλόμισθες και σωματικά απαιτητικές θέσεις εργασίας. Αυτά όσον αφορά την μετανάστευση στις ανεπτυγμένες χώρες. Στην Ελλάδα, η εισβολή χιλιάδων μεταναστών και κυρίως λαθρομεταναστών, σίγουρα δεν λύνει ούτε το δικό μας δημογραφικό πρόβλημα ούτε το δικό τους πρόβλημα που είναι κυρίως υπαρξιακό και οικονομικό. Αντίθετα, γίνονται χειρότερες οι συνθήκες και οι καταστάσεις και για τα δυο μέρη. Η μεγάλη τα τελευταία χρόνια αύξηση των μεταναστών με την ανεργία να βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα, είχε και έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνεται συνεχώς και εκθετικά η εγκληματικότητα και να μετατρέπονται διάφορες περιοχές, ειδικά στην Αθήνα, σε γκέτο ή σε περιοχές ελεγχόμενες από βίαιες και απάνθρωπες αλλοδαπές μαφίες, για τις οποίες οι ζωές των αλλόθρησκων γηγενών, δεν έχουν απολύτως καμία αξία. Οι Έλληνες είναι φιλόξενος λαός που γνωρίζει στο πετσί του τι σημαίνει προσφυγιά. Όταν βρεθούν μπροστά σε ανθρώπους δεν διστάζουν να τους προσφέρουν ακόμα και από το υστέρημά τους. Όμως υπάρχουν και όρια. Δεν μπορεί η Ελλάδα να αντέξει την εισβολή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και μάλιστα παράνομων, το 90% των οποίων θέλουν Ευρώπη γιατί στις χώρες τους είτε υπάρχει ανεργία, είτε τα μεροκάματα δεν τους φθάνουν... Αν πάρουμε για παράδειγμα τα νησιά μας στο Ανατολικό Αιγαίο όπου οι μετανάστες αριθμούν σε πληθυσμό αυτόν των ντόπιων Ελλήνων αναδεικνύει έντονα και άλλους πολύ πιο σοβαρούς κινδύνους. Ειδικά σε περίπτωση σύρραξης, οι Τούρκοι δεν θα χρειαστεί να μεταφέρουν στο μέτωπο μισθοφόρους-τζιχαντιστές, μιας και τους έχουν ήδη μεταφέρει με την ανοχή μας και με το πρόσχημα ενός καλύτερου μέλλοντος… Ως απεδείχθη στην πορεία, έβαλαν ως προτεραιότητα, τη δική τους επιβίωση χρησιμοποιώντας αθέμιτες πρακτικές συμβάλλοντας σημαντικά στην αύξηση της απειλής όχι μόνο για την εθνική μας ανεξαρτησία και την εδαφική μας ακεραιότητα αλλά και το ίδιο το μέλλον του έθνους μας…

"Κρυφό σχολειό" Μύθος ή πραγματικότητα;

Με αφορμή την ραδιοφωνική τοποθέτηση του ελληνιστή καθηγητή του Université de Montréal Jacques Bouchard στο αμφιλεγόμενο θέμα των κρυφών σχολειών και τις έντονες αντιδράσεις ορισμένων συμπαροίκων, η σημερινή στήλη θα προσπαθήσει να θίξει το θέμα με όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικά κριτήρια. Γεγονός είναι ότι η αμφισβήτηση των κρυφών σχολειών τα χρόνια της τουρκοκρατίας εξακολουθεί να απασχολεί πολλούς σύγχρονους ιστορικούς. «Ψάχνοντας» το θέμα μέσα από έγκυρα ιστορικά βιβλία και σοβαρές αναφορές σας μεταφέρω - περιληπτικά - και τις δύο απόψεις. Σύμφωνα με μία παραδοσιακή αντίληψη, οι ποικίλες εντάσεις, οι διακρίσεις και οι κατατρεγμοί που υφίσταντο οι υπόδουλοι έλληνες από τους Τούρκους, τους ανάγκαζαν συχνά να καταφεύγουν σε κρυφά σχολειά προκειμένου να διδαχθούν τα παιδιά τους γραφή, ανάγνωση, αριθμητική και στοιχεία της ελληνικής Ιστορίας. Η επίσημη πολιτική των σουλτάνων κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας επέτρεπε την ελεύθερη ίδρυση και λειτουργία ελληνικών σχολείων κάθε βαθμίδας. Οι κατά τόπους πασάδες όμως, οι οποίοι διέθεταν μεγάλη αυτονομία στην άσκηση πολιτικής, ήταν συχνά απρόθυμοι να επιτρέψουν τη λειτουργία σχολείων σε μεγάλη κλίμακα. Επίσημη απαγόρευση δεν υπήρξε ποτέ, αλλά τα σχολικά κτίρια μπορούσαν να δημευτούν και οι μαθητές ως άτομα να υποβληθούν σε ανείπωτες ταλαιπωρίες, έτσι ώστε στο τέλος να μην αξίζει τον κόπο να διατηρούνται τα σχολεία ανοιχτά. Η προφορική παράδοση για τα κρυφά σχολειά αναφέρει πως λειτουργούσαν κυρίως σε εκκλησίες και μοναστήρια, με δασκάλους ιερείς, φιλάνθρωπους ή εκπαιδευτικούς χωρίς επαγγελματική κατάρτιση, χρησιμοποιώντας ως αναγνωστικό βοήθημα τα Ιερά βιβλία της εκκλησίας. Υπάρχουν μαρτυρίες για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι Ρωμιοί κατά την εκπαίδευσή τους, οι οποίες ανάγονται στους μεταπελευθερωτικούς χρόνους. Επίσης, ως μαρτυρία για το κρυφό σχολειό θεωρείται και το παιδικό τραγούδι: «Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ, να πηγαίνω στο σκολειό, να μαθαίνω γράμματα, γράμματα σπουδάγματα, του Θεού τα πράγματα…» Την άποψη, εξ άλλου, υποστηρίζει ο σπουδαίος έλληνας ζωγράφος του 19ου αιώνα, Νικόλαος Γύζης, με τον επικό πίνακα «Κρυφό Σχολειό» το 1885. Γεγονός ωστόσο είναι πως η ύπαρξη κρυφών σχολειών έχει αμφισβητηθεί από αρκετούς σύγχρονους ιστορικούς, καθώς πολλές αναφορές γι 'αυτά προέρχονται από τα ελεύθερα χρόνια, από περιόδους όπου οι εθνικές κυβερνήσεις ήθελαν να τονώσουν το εθνικό αίσθημα. Κύριο επιχείρημα είναι η έλλειψη πηγών σύγχρονων με τα κρυφά σχολειά. Φαίνεται ότι η πρώτη αναφορά σε κρυφό σχολειό γίνεται το 1825, μετά την Επανάσταση του 1821. Επίσης ως επιχείρημα κατά της ύπαρξής τους προβάλλεται και η φιλελεύθερη πολιτική των σουλτάνων στην εκπαίδευση των Ρωμιών, αφού αφθονούν οι πηγές για τη λειτουργία ελληνικών σχολείων σε πολλές περιοχές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Όσον αφορά το τραγουδάκι «Φεγγαράκι μου λαμπρό» και το συσχετισμό του με την ιδέα του κρυφού σχολειού, υποστηρίζεται ότι αποτελεί έναν «μικρό μύθο» που ήρθε να ενισχύσει ένα μεγάλο μύθο, «τα 400 χρόνια σκλαβιάς και φυλακής» Τα συμπεράσματα δικά σας…

Δεκεμβριανά 1944

Κάθε μήνας έχει την δική του ιστορική επέτειο. Τα Δεκεμβριανά αναφέρονται σε μία σειρά ενόπλων συγκρούσεων που έλαβαν χώρα στην Αθήνα το Δεκέμβριο 1944 - Ιανουάριο1945, ανάμεσα στις δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και τις Βρετανικές και κυβερνητικές δυνάμεις που ανήκαν σε ένα ευρύ πολιτικό φάσμα, από την σοσιαλδημοκρατία έως την φιλομοναρχική δεξιά. Η έναρξή τους στις 3 Δεκεμβρίου του 1944, σηματοδοτείται από τους πυροβολισμούς των αστυνομικών δυνάμεων μπροστά στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη ενάντια στη διαδήλωση του ΕΑΜ, που είχε οργανωθεί ως απάντηση στο τελεσίγραφο της κυβέρνησης εθνικής ενότητας για τον αφοπλισμό όλων των αντάρτικων ομάδων, με αποτέλεσμα το θάνατο δεκάδων διαδηλωτών. Τα επεισόδια κράτησαν 33 μέρες και τερματίστηκαν στις 5 Ιανουαρίου 1945. Οι μάχες του Δεκεμβρίου 1944 ήταν η μοναδική περίπτωση κατά την οποία σημειώθηκαν πολεμικές συγκρούσεις τέτοιας έντασης στην ελληνική πρωτεύουσα από δημιουργίας του ελληνικού κράτους. Αμέσως μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς κατακτητές, η κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου ανέλαβε το δύσκολο έργο της ανόρθωσης της χώρας. Τα προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπιστούν άμεσα ήταν το πολιτειακό ζήτημα, η παραπομπή σε δίκη και τιμωρία των δοσίλογων και η συγκρότηση του εθνικού στρατού και αστυνομίας. Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο εξόριστος μονάρχης είχε πιεσθεί ώστε να δεσμευτεί να μην επιστρέψει στη χώρα πριν ο λαός αποφασίσει ρητά για τη μορφή του πολιτεύματος που επιθυμούσε. Έντονη ήταν η διαφωνία των κομμάτων στο ελληνικό κοινοβούλιο για την τελική μορφή του πολιτεύματος. Η κατάσταση οδηγήθηκε σε σύρραξη. Οι υπουργοί που ανήκαν στο ΕΑΜ παραιτήθηκαν στις 2 Δεκεμβρίου του 1944, ενώ το ΕΑΜ ζήτησε και έλαβε άδεια για συγκέντρωση διαμαρτυρίας την επόμενη ημέρα κηρύττοντας ταυτόχρονα γενική απεργία. Η κυβέρνηση απαγόρευσε το συλλαλητήριο, όμως τα μέλη του ΕΑΜ αψηφώντας την κυβερνητική απαγόρευση κατέκλυσαν ειρηνικά την πλατεία Συντάγματος. Η διαδήλωση που είχε μεγάλη συμμετοχή πνίγηκε στο αίμα όταν αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν προς το πλήθος. Ο απολογισμός της επίθεσης ήταν 33 νεκροί και περισσότεροι από 140 τραυματίες. Το ίδιο εκείνο βράδυ (3 Δεκεμβρίου 1944) ο Γεώργιος Παπανδρέου, προσπαθώντας να βρει διέξοδο στην τεταμένη κατάσταση, κατέθεσε πρόταση περί σχηματισμού οικουμενικής κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον αρχηγό των Φιλελευθέρων Θεμιστοκλή Σοφούλη με παραίτηση του ίδιου και όλων των υπουργών. Όλες οι αντιμαχόμενες πλευρές αποδέχτηκαν την πρόταση. Η νέα κυβέρνηση όμως δεν κατάφερε να επιβάλλει την τάξη και οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν και γενικεύτηκαν σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια. Τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 1944 θεωρούνται από τους ιστορικούς ως η δεύτερη φάση του Ελληνικού Εμφυλίου και οδήγησαν στην Τρίτη φάση που τερματίστηκε το 1949 με την στρατιωτική ήττα του ΚΚΕ. Μελετώντας προσεκτικά την ιστορία, δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι διδαχτήκαμε από την τραγωδία των Δεκεμβριανών και του Εμφυλίου Πολέμου. Κάποιοι μου δίνουν την αίσθηση ότι επιθυμούν την αναβίωση του διχασμού...