Εσείς τι λέτε;

 Καναδάς
Μια ευτυχισμένη χώρα
Η Παγκόσμια Έκθεση Ευτυχίας του ΟΗΕ, δημοσίευσε πρόσφατα τις 10 πιο ευτυχισμένες χώρες στον κόσμο. Σύμφωνα με την 136 σελίδων έκθεση, η Φιλανδία κατέχει την 1η θέση, ο Καναδάς την 9η και η Ελλάδα την 82η…
Για άλλη μία φορά λοιπόν διαπιστώνουμε ότι η νέα μας πατρίδα τα πάει πολύ καλλίτερα από τη γενέτειρα αλλά και από πολλές άλλες ανεπτυγμένες - υποτίθεται - χώρες του πλανήτη.     
Ο Καναδάς, που σε λίγες μέρες σβήνει τα 152 κεράκια, αποτελείται από ένα κράμα φυλών. Η παρουσία των πρώτων Ελλήνων στην αχανή αυτή χώρα, ανάγεται στον 15ο αιώνα, προτού ακόμη συσταθεί σε κράτος.
Ως γνωστόν, η μαζική μετανάστευση Ελλήνων προς τον Καναδά άρχισε ουσιαστικά με το τέλος του 19ου αιώνα, έλαβε σημαντικές διαστάσεις μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και κορυφώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 η μετανάστευση Ελλήνων προς τον Καναδά άρχισε να φθίνει και από το τέλος της δεκαετίας του 1980 έχει ουσιαστικά εκλείψει.
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, στον Καναδά κατοικούν 215.000 άτομα ελληνικής καταγωγής.  Ο αριθμός αυτός δεν περιλαμβάνει αναγκαστικά όλα τα άτομα των μεταγενέστερων γενεών ούτε τα άτομα ελληνικής καταγωγής που μετανάστευσαν   από χώρες εκτός Ελλάδας. Το 56% των Ελληνοκαναδών μιλάει ελληνικά και αυτό οφείλεται κυρίως στην ύπαρξη ελληνικών σχολείων.
Οι περισσότεροι ελληνόφωνοι βρίσκονται στην ευρύτερη περιφέρεια του Τορόντο (65.000 άτομα), στο Μόντρεαλ (40.000 άτομα) και το Βανκούβερ (5.200 άτομα). Μικρότερες ελληνόφωνες παροικίες υπάρχουν στην Οττάβα (2.300 άτομα), το Κάλγκαρι (1.300 άτομα), το Έντμοντον (1.000 άτομα) και το Χάλιφαξ (1.000 άτομα).
Πρέπει όντως να χαιρόμαστε που ζούμε σε αυτήν την υπέροχη δημοκρατική χώρα, η οποία και μετανάστες δέχεται και ανοιχτή είναι σε όλες τις κουλτούρες, εγγυάται περίθαλψη ιατροφαρμακευτική και εφαρμόζει ένα σύστημα οικονομικό το οποίο σίγουρα δεν είναι τέλειο, όμως τουλάχιστον αντέχει στα διεθνή προβλήματα και στις διεθνείς κρίσεις.
Θα πρέπει ακόμα να χαιρόμαστε που στην δεύτερη - για τους περισσότερούς μας - πατρίδα απολαμβάνουμε ασφάλεια, τάξη, ευκαιρίες εργασίας, τεράστιες δυνατότητες στον επιχειρηματικό τομέα και σίγουρα ένα υποδειγματικό και ταυτόχρονα προσιτό εκπαιδευτικό σύστημα.
Χιλιάδες ελληνόπουλα της δεύτερης και τρίτης γενιάς κατέχουν σήμερα υψηλές θέσεις σε όλους τους επαγγελματικούς τομείς. Η παροικία μας μπορεί να καυχιέται για τους αξιόλογους επιστήμονες, άξιους πολιτικούς και επιτυχημένους επιχειρηματίες της.
Με αυτά τα δεδομένα, δεν θεωρείται πλέον ασυνήθιστη η τάση πολλών ελλαδιτών να επιδιώκουν να μεταναστεύσουν στον Καναδά για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, μία σωστή εκπαίδευση και κατ επέκταση ένα λαμπρότερο μέλλον.
Και εάν θα μπορούσε να διαφοροποιηθεί η μεταναστευτική πολιτική του Κεμπέκ, σίγουρα θα βλέπαμε ένα νέο μεταναστευτικό ρεύμα από την Ελλάδα προς τον Καναδά παρόμοιο των δεκαετιών 50 και 60.
Με την ευκαιρία των γενεθλίων της Καναδικής Συνομοσπονδίας, ας ευχηθούμε στον Καναδά να τα χιλιάσει και του χρόνου… στην κορυφή!

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης

Εσείς τι λέτε;

Από πανηγύρια καλά πάμε…
Αφού μετονομάσαμε τη Μητρόπολη σε Αρχιεπισκοπή, αφού εκλέξαμε νέο Κοινοτικό Συμβούλιο, αφού τιμήσαμε άξιους και ευνοούμενους, καιρός να πάμε παρακάτω.
Στις φιέστες των "Νοτιοανατολικών" και "Βορειοδυτικών" προαστίων και πάσης της ενοριακής και μοναστηριακής επικράτειας, προς τέρψιν οφθαλμού και ουρανίσκου.
Να περάσουμε εμείς καλά κι’ αυτοί καλύτερα...
Τα πανηγύρια, μια και ο λόγος, κάποτε στα χωριά είχαν το πραγματικό τους νόημα. 
Ο κόσμος τα περίμενε πως και πως, να ξεκουραστεί, να καλοπεράσει, να διασκεδάσει. Η καθημερινή σκληρή δουλειά, το μεροκάματο, ο αγώνας επιβίωσης, δεν άφηναν κανένα περιθώριο ανάπαυσης. Το πανηγύρι του χωριού ήταν μία όαση μέσα στην ατέλειωτη έρημο του καθημερινού μόχθου και η συμμετοχή του κόσμου ήταν καθολική. Δεν έλειπε κανένας, ακόμα και άνθρωποι που όλο τον καιρό τους τον περνούσαν δουλεύοντας στην εξοχή. Βοσκοί, υλοτόμοι, ξωμάχοι κάθε λογής, τη μέρα του πανηγυριού κατέβαιναν στο χωριό, φόραγαν τα καλά τους και πήγαιναν στην εκκλησιά ν' ανάψουν το κεράκι τους, να κάνουν το σταυρό τους και να λειτουργηθούν.
Οι γυναίκες βρίσκανε την ευκαιρία να στολιστούν, να φορέσουν τα γιορτινά τους, να επιδειχτούν και να καμαρώσουν. Οι άντρες που είχαν όλο το βάρος της συντήρησης της οικογένειας, ήταν απόλυτα δικαιολογημένοι και κανένας δεν τους παρεξηγούσε αν έπιναν κανένα ποτηράκι παραπάνω κι' έριχναν καμιά βόλτα στη μουσική. Τα παιδιά οργίαζαν στους δρόμους και στην πλατεία του χωριού και ήταν αδύνατον να βρεθεί άνθρωπος να τα συμμαζέψει. Πανηγύριζαν με τον δικό τους αυθόρμητο τρόπο, παίζοντας, καυγαδίζοντας, φιλιώνοντας...
Το πανηγύρι άρχιζε από την παραμονή της γιορτής. Οι δρόμοι του χωριού γέμιζαν από μικροπωλητές κάθε λογής που έστηναν τους πάγκους τους και πουλούσαν τις κάθε λογής πραμάτειές τους. Εικόνες αγίων, φυλακτά, οικιακά σκεύη, υφάσματα, στολίδια, αρώματα, παιχνίδια για τα παιδιά, ζωντανά και ότι άλλο μπορούσε να βάλει ο νους του ανθρώπου. Το κάθε καφενείο είχε τη μουσική του. Έπρεπε να καπαρώσεις τραπέζι από νωρίς, να πάρεις σειρά για το χορό για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις ...
 Η κάθε νοικοκυρά έπρεπε να κουβαλήσει ταψιά και δίσκους γεμάτους με ότι καλύτερο είχε φτιάξει. Αξέχαστα, ανεπανάληπτα, τα πανηγύρια εκείνου του παλιού καλού καιρού στα χωριά...
Τα παραδοσιακά πανηγύρια στο Μόντρεαλ, τα αναβίωσε ο αείμνηστος Δημήτρης Γαλάνης σε πάρκα, σε προαύλια εκκλησιών και σε κοινοτικούς χώρους. Τέλεια οργανωμένα και με απόλυτη επιτυχία. Πανηγύρια που μάζεψαν τη νεολαία και ήταν η αφορμή για... ζευγαρώματα.
Με το χρόνο, τα πανηγύρια άλλαξαν χαρακτήρα και πολλά πήραν τη μορφή Φεστιβάλ, συγκεντρώνοντας μάλιστα και πολλούς ξένους, με σκοπό την οικονομική ενίσχυση των οργανωτών.
Όπως και ν’ άχει, το Πανηγύρι ή Φεστιβάλ, μας δίνει την ευκαιρία τώρα το καλοκαίρι να συνευρεθούμε, να διασκεδάσουμε, να φάμε ελληνικά, να κουτσομπολέψουμε, να περάσουμε λίγες ευχάριστες ώρες και, γιατί όχι, να ενισχύσουμε τους οργανισμούς μας.
Ας μη παραπονιόμαστε λοιπόν. Από πανηγύρια - τουλάχιστον -  καλά πάμε…

Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Εκ μέσης καρδίας, ουχί υποκρισίας…
Κατ’ αρχάς συγχαρητήρια στους νεοεκλεγέντες Συμβούλους της ΕΚΜΜ.
Ωστόσο η χαμηλή προσέλευση των ψηφοφόρων ας προβληματίσει τη νέα Διοίκηση, πρωταρχικό μέλημα της οποίας - κατά τη γνώμη μου - θα πρέπει να είναι η ανάκτηση της εμπιστοσύνης των συμπαροίκων, καθώς αυτή αποτελεί το θεμέλιο οποιασδήποτε πράξης μας. Εύχομαι στους εκλεγέντες και επιλαχόντες, κάθε επιτυχία στο ομολογουμένως δύσκολο έργο που αναλαμβάνουν.
Θέμα του παρόντος άρθρου είναι η επίκαιρη Γιορτή του Πατέρα και το νόημά της.
Αν και έχω ξαναασχοληθεί, προς αποφυγή οποιασδήποτε παρεξήγησης, οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις γιορτές και τις κάθε είδους επετείους. Αντίθετα, πιστεύω ότι μας δίνουν την ευκαιρία να τιμήσουμε αυτούς που αγαπάμε και ακόμη να περάσουμε μαζί τους ευχάριστες στιγμές.
Εκείνο το οποίο βρίσκω ελαφρώς ενοχλητικό είναι το καθεαυτό «πνεύμα» ορισμένων    «Ημερών», όπου κάποιοι - άσκοπα ή εσκεμμένα - καθιέρωσαν και όλοι εμείς αισθανόμαστε εξαναγκασμένοι να τηρούμε πιστά...
Ημέρα του πατέρα η αυριανή. Λες και δεν αγαπάμε τον πατέρα μας και περιμένουμε αυτή τη συγκεκριμένη Ημέρα να του το δείξουμε.  
Λες και δεν νοιαζόμαστε γι αυτόν τις υπόλοιπες ημέρες του χρόνου.
Έχουμε βέβαια και άλλες, ουκ ολίγες, «σπέσιαλ» Ημέρες, από τον καρκίνο μέχρι το Parkinson, το κάπνισμα, το σεξ, το περιβάλλον κλπ.
Τώρα θα πείτε, μήπως και έχω πρόβλημα με τη συγκεκριμένη Ημέρα αλλά όχι με τις Ημέρες του AIDS, του Gay Pride, κ.α. Η Ημέρα του AIDS πάντως δεν είναι γιορτή.
Η παρέλαση «Υπερηφάνειας» πάλι είναι μια διαφορετική υπόθεση γιατί (παρότι με βρίσκει κάθετα αντίθετο) πρόκειται για εκδήλωση ένωσης μιας κοινότητας προς υπενθύμιση συγκεκριμένων σκοπών και κόντρα - υποτίθεται - στο φόβο. Και η εργατική Πρωτομαγιά Ημέρα υπενθύμισης είναι, άσχετα αν οι περισσότεροι τη χρησιμοποιούν για να πιάσουνε το Μάη στην εξοχή και όχι για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους...
Σίγουρα, για πολλούς τέτοιες Ημέρες είναι πολύ σημαντικές γιατί έστω για μια φορά το χρόνο ο κόσμος υποθετικά αφυπνίζεται και όσοι έχουν χάσει ανθρώπους από τη ζωή, τιμάνε τη μνήμη τους κι’ εκφράζουν τον πόνο και την ελπίδα τους.
Βέβαια, ο κόσμος συνήθως αφυπνίζεται και ύστερα αδρανεί σαν να μη τρέχει τίποτα. Συχνά αναρωτιέμαι, μήπως το να δημιουργούμε ειδικές Ημέρες είναι το άλλοθι μας στην αδράνεια, την αδιαφορία και την άγνοια που μας χαρακτηρίζει τις επόμενες ημέρες του χρόνου;
Σέβομαι απόλυτα το γεγονός ότι ορισμένοι άνθρωποι έχουν ανάγκη αυτές τις ιδιαίτερες  Ημέρες μολονότι έχουν σκαρώσει τόσες πολλές που δεν τις προλαβαίνουμε...
Η αλήθεια είναι πως ο πατέρας μας και όλοι οι οικείοι μας χρειάζονται πολλά περισσότερα από μια συμβολική Ημέρα. Χρειάζονται την αγάπη, τη φροντίδα, τη μέριμνά μας, πολύ πιο πολύ από μια γραβάτα, ένα πουκάμισο, ένα γεύμα ίσως...
Οπωσδήποτε χρειάζονται και τη γιορτή, όμως γιορτή με αληθινό νόημα, γιορτή καθημερινή, γιορτή ολόκληρης ζωής...
Χρόνια Πολλά σε όλους τους πατέρες, εκ μέσης καρδίας, ουχί υποκρισίας…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Εκλογές ΕΚΜΜ 2019
Ουτοπικές υποσχέσεις και άτοπες δεσμεύσεις…
Κατ’ αρχήν, εύχομαι καλή επιτυχία σε όλους τους υποψηφίους Κοινοτικούς Συμβούλους.
Η ικανοποιητική συμμετοχή υποψηφίων επιτρέπει τελικά, ύστερα από μια αμφιλεγόμενη επταετή περίοδο, την διεξαγωγή κανονικών εκλογών. Ας ελπίσουμε η προσέλευση των ψηφοφόρων να είναι εξίσου υψηλή, την δύσκολη αυτή περίοδο που διάγει η Κοινότητά μας.
Ωστόσο, στην μακρόχρονη πορεία της η Κοινότητα πέρασε από πολλά και ποικίλα στάδια μέχρι την ενοποίησή της με τις περιφέρειες, οπότε και κατέστη ένας διευρυμένος εύπορος Οργανισμός με σημαντικά περιουσιακά στοιχεία. Πάραυτα, εμφανίζει σήμερα υπερβολικά ελλείμματα και ένα καθόλου ευκαταφρόνητο χρέος προς τις τράπεζες και το ελληνικό δημόσιο, σοβαρά εμπόδια για μελλοντικές αναχρηματοδοτήσεις και εκπληρώσεις ανειλημμένων υποχρεώσεων.
Τα περιορισμένα έσοδά της προέρχονται κυρίως από κρατικές επιδοτήσεις, αμφίβολης χρονικής διάρκειας, και από τα πενιχρά ταμεία των ναών.
Σύμφωνα με τους άτακτους οικονομικούς απολογισμούς, η Μεγαλώνυμη βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσμενή οικονομική θέση, με αποτέλεσμα η ηγεσία της απερχόμενης  διοίκησης να θεωρεί ως μοναδική διέξοδο από την κρίση την πώληση του προνομιούχου οικοπέδου της Αγίας Τριάδος, μάλιστα πολύ κάτω από την αγοραία αξία του...
Εξ άλλου, η ιδιαίτερα ασύμφορη οικονομική διευθέτηση με τη Μητρόπολη, απέβη εις βάρος ουσιωδών υπηρεσιών του Οργανισμού, όπως π.χ. η υπολειτουργία των σχολικών εγκαταστάσεων. Και αν προσθέσουμε μισθούς ιερέων, ιερατικού προσωπικού, αποκατάσταση κατεστραμμένων ναών - όχι ασυνήθιστο φαινόμενο τα τελευταία χρόνια - τα έξοδα είναι αναλογικά τεράστια.
Οι προκλήσεις όμως δεν περιορίζονται στον οικονομικό τομέα. Η κοινότητα πάσχει από χρόνια έλλειψη έμψυχου υλικού. Τα μέλη, για ευνόητους λόγους, απομακρύνθηκαν ενώ τα εναπομείναντα (τρίτης κυρίως ηλικίας) είναι ανεπαρκή για την ύπαρξη απαρτίας σε Συμβούλια και Γενικές Συνελεύσεις.
Επί πλέον, οι ακατανόητες ανταγωνιστικές συμπεριφορές προς το Εθνικό και προς άλλων παρεμφερών Οργανισμών, επηρεάζουν δυσμενώς κάθε ενδεχόμενο ομαλής συνεργασίας και ταυτόχρονα αποτρέπουν οποιαδήποτε κοινή ουσιαστική δράση.
Η νέα Διοίκηση που θα εκλεγεί μεθαύριο, θα κληθεί να λάβει δραστικές αποφάσεις και   εκ των πραγμάτων θα υποχρεωθεί να προβεί άμεσα σε περικοπές εξόδων με τη μείωση αρχικά του υπαλληλικού προσωπικού.
Τα προβληματικά κτίρια, κατά τη γνώμη μου, επιβάλλεται να ρευστοποιηθούν και οι ιδιόκτητες εκκλησίες, μ’ έναν δίκαιο διακανονισμό και με την τόσο αναγκαία τροποποίηση του αναχρονιστικού καταστατικού, να ενταχθούν στους κόλπους της Μητρόπολης.
Θα πρέπει κάποτε η «αστική» Κοινότητα, να απαλλαγεί από τον δογματικό της μανδύα και να αγκαλιάσει όλους τους Έλληνες, ανεξαρτήτου θρησκεύματος, προέλευσης και πολιτικών πεποιθήσεων.
Για να επιτευχθούν όμως όλα αυτά χρειάζεται αταλάντευτη βούληση, καθαρό όραμα, σκληρές αποφάσεις και πάνω από όλα ισχυρή ηγεσία.
Διαπιστώνουμε, χωρίς έκπληξη δυστυχώς, ότι οι προγραμματικές δηλώσεις των υποψηφίων στο σύνολό τους περιορίζονται σε ουτοπικές υποσχέσεις και άτοπες δεσμεύσεις. Παρήγορη ωστόσο η συμμετοχή αξιόλογων νέων ενθουσιωδών ανθρώπων.
Ας ελπίσουμε ότι τα υψηλά προσόντα, η επαγγελματική κατάρτιση και οι «φρέσκιες» ιδέες των επίδοξων Συμβούλων, θα συμβάλλουν θετικά ώστε η ΕΚΜΜ να οδηγηθεί επιτέλους στον σωστό δρόμο της προόδου και ανάπτυξης.
Κάτι που μόνο ο χρόνος θα δείξει…

Εσείς τι λέτε;

Για τα σχολεία μας…
Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι για να συνεχίσουν να υπάρχουν τα ελληνικά μας σχολεία πρέπει όλοι να τα υποστηρίξουμε εμπράκτως.
Μια σύντομη ιστορική αναδρομή δείχνει καθαρά τις επίπονες προσπάθειες εκείνων που έβαλαν τα θεμέλια και ύψωσαν το εκπαιδευτικό οικοδόμημα τούτης της παροικίας. Ένα οικοδόμημα που πάση θυσία πρέπει να διατηρήσουμε.
Το 1909 άρχισε να λειτουργεί στο Μόντρεαλ το πρώτο ελληνικό Σχολείο «Πλάτων» που το 1910 οργανώθηκε σε κανονικό ημερήσιο Σχολείο, το πρώτο στο είδος του στην Βόρεια Αμερική.
Το 1925 μια ομάδα εθελοντών αγόρασε την Εκκλησία της Αγίας Τριάδος και ίδρυσε δεύτερο Σχολείο, το «Σωκράτης», το οποίο ακολούθησε το πρόγραμμα διδασκαλίας που Προτεσταντικού Σχολικού Συστήματος και η ελληνική γλώσσα διδάσκονταν επιπλέον των αγγλικών και γαλλικών μαθημάτων.
Όμως, η οικονομική κρίση της εποχής, ανάγκασε τους έλληνες να συσπειρωθούν σε μία Εκκλησία, την Αγία Τριάδα και να ενώσουν το Σχολείο «Πλάτων» με το Σχολείο «Σωκράτης» το 1931. Παρά τα οικονομικά προβλήματα, τα μέλη της Κοινότητας κατάφεραν να κρατήσουν το Σχολείο.
Κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960 νέοι μετανάστες έφθαναν κατά χιλιάδες και ο αριθμός των μαθητών αυξανόταν συνεχώς.
Το 1970 άλλαξε το όνομα σε «Δημοτικό Σχολείο Σωκράτης» και το 1972 η Κοινότητα υιοθέτησε το γαλλικό σύστημα εκπαίδευσης, αποκτώντας έτσι το δικαίωμα για επιχορηγήσεις.
Το 1978 υπογράφτηκε συμφωνία με το Καθολικό Σύστημα CECM, εξασφαλίζοντας καλύτερα εκπαιδευτικά εφόδια, ενώ η οικονομική υποστήριξη της κυβέρνησης του Κεμπέκ βοήθησε το Σχολείο να αναπτυχθεί και να επεκταθεί. Λίγα χρόνια αργότερα άρχισε να λειτουργεί και το ημερήσιο Σχολείο «Δημοσθένης» στο Λαβάλ.
Ταυτόχρονα, η Ελληνική Ομοσπονδία Γονέων και Κηδεμόνων παρείχε Σαββατιανή εκπαίδευση σε μαθητές άλλων σχολικών Συστημάτων.
Χιλιάδες ελληνόπουλα απεφοίτησαν από τα ελληνικά μας Σχολεία και τα περισσότερα διέπρεψαν σε όλους τους τομείς της Καναδικής - και όχι μόνο - κοινωνίας.
Τα Σχολεία μας σήμερα θεωρούνται «μοντέλο» και παράδειγμα προς μίμηση. Η σωστή τους όμως λειτουργία, ανάπτυξη και μακροζωία - ιδίως μετά τις κυβερνητικές περικοπές - εξαρτάται από μας και μόνο.
Η ερανική επιτροπή των Σχολείων «Σωκράτης», «Δημοσθένης», «Αριστοτέλης», «Πλάτων-Όμηρος» και «Άγιος Νικόλαος» ζητά για άλλη μία φορά από την παροικία να δείξει και έμπρακτα την αγάπη και υποστήριξή της ώστε να συνεχιστεί η ανοδική πορεία και περαιτέρω ανάπτυξη των ελληνικών μας Σχολείων.
Σε δύο εβδομάδες θα διεξαχθεί η «Λαχειοφόρος 2019», Επίτιμος Πρόεδρος της οποίας εφέτος είναι ο υποστηρικτής και ευεργέτης των σχολείων μας Βασίλης Αγγελόπουλος. Την Κυριακή 15 Ιουνίου 2019 μας δίνεται άλλη μία ευκαιρία να στηρίξουμε το μέλλον της ελληνικής εκπαίδευσης.
Κακά τα ψέματα. Τα σχολεία μας εμείς και μόνο εμείς μπορούμε να τα διατηρήσουμε με τον ταπεινό οβολό μας και τις φιλότιμες προσπάθειες των ακούραστων εθελοντών.
Ας συμμετέχουμε λοιπόν όλοι μαζί σε αυτή την προσπάθεια για τα παιδιά μας, για τη γλώσσα, τον πολιτισμό, τη θρησκεία, τις παραδόσεις μας...

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Μη τα θέλουμε και όλα δικά μας…
Στην Ελλάδα της κρίσης, της λιτότητας και τις φθοράς, κάποιες νηφάλιες αποφάσεις, οι οποίες σε άλλες εποχές θα ξεσήκωναν το πανελλήνιο, σήμερα δυστυχώς περνούν στα ψιλά...
Πιο συγκεκριμένα αναφέρομαι στη συγκρότηση της Μεικτής Διεπιστημονικής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων Ελλάδας και πΓΔΜ, σκοπός της οποίας είναι να εξετάσει αλλαγές στα σχολικά βιβλία των δύο χωρών.
Επικεφαλής της Μεικτής Διεπιστημονικής Επιτροπής, που συστάθηκε από αμφότερα τα Υπουργεία Εξωτερικών μετά την επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, είναι ο Έλληνας υφυπουργός Εξωτερικών Μάρκος Μπόλαρης, ενώ συμμετέχουν και άλλα επτά μέλη.
Η αποστολή της Επιτροπής, όπου βάσει του άρθρου 8 οι δύο χώρες είναι ισότιμες, είναι η αξιολόγηση των σχολικών εγχειριδίων αλλά και βοηθητικού υλικού (όπως χάρτες, άτλαντες και οδηγοί διδασκαλίας).
Το περασμένο Σαββατοκύριακο πραγματοποιήθηκε στην Αχρίδα η τέταρτη συνάντηση της ΜΔΕ. Η σχετική ανακοίνωση αναφέρει ότι οι δύο αντιπροσωπείες από Σκόπια και Ελλάδα, σε μια εποικοδομητική  ατμόσφαιρα πραγματοποίησαν μια λεπτομερή και πλήρη αναθεώρηση των αναλυτικών προγραμμάτων της ιστορίας στα εκπαιδευτήρια, στα σχολικά βιβλία και στα διδακτικά βοηθήματα για την ιστορία στη χρήση και στις δύο χώρες.
«Το συμφωνηθέν υλικό θα πρέπει να κυκλοφορήσει το συντομότερο δυνατόν, απαλλαγμένο  από οποιαδήποτε αλυτρωτική και ρεβιζιονιστική αναφορά», τονίζει η ανακοίνωση του Σκοπιανού Υπουργείου Εξωτερικών.
Με βάση λοιπόν τη Συμφωνία των Πρεσπών και σύμφωνα με τους σκοπούς και τις αρχές της UNESCO και του Συμβουλίου της Ευρώπης, εγκρίθηκε η μεθοδολογία που περιγράφεται στα συμπεράσματα, όσον αφορά την αναθεώρηση των αναλυτικών προγραμμάτων και των σχολικών βιβλίων.
Και οι δύο αντιπροσωπείες συμφώνησαν να ενθαρρύνουν τη συμπερίληψη περισσότερου περιεχομένου στον τομέα του πολιτισμού και της τέχνης, στην εκπαίδευση γενικότερα, προκειμένου να δημιουργηθεί μια θετική εικόνα για το άλλο μέρος.
Αντιπολιτευόμενοι κύκλοι στην Αθήνα έχουν κατά καιρούς σχολιάσει αρνητικά τα σχολικά εγχειρίδια της γειτονικής χώρας τα οποία, όπως υποστηρίζουν, παρουσιάζουν σημάδια αλυτρωτισμού και συγκαλύπτουν την ελληνικότητα της αρχαίας Μακεδονίας.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το μη τροποποιήσιμο άρθρο 8 της Συμφωνίας των Πρεσπών βρίσκεται σε πλήρη εφαρμογή.
Τις αλλαγές ωστόσο στα σχολικά βιβλία και στους χάρτες, είναι εύκολο να τις μαντέψει κανείς...
Ο Μέγας Αλέξανδρος  π.χ. από Μακεδόνας, θα μετονομαστεί - κατά πάσα πιθανότητα -σε… Σκοπιανογύφτος, η Μακεδονική διάλεκτος  από ελληνική  σε …Βουλγαροσέρβικη, το αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης από Μακεδονίας σε …Νίκος Γκάλης κ.ο.κ.  
Ότι τέλος πάντων μπορεί να χωρέσει η ανιστόρητη φαντασία των νυν κυβερνώντων της  Ελλάδας των θαυμάτων και τεράτων, σε πλήρη εφαρμογή...
Γη και ύδωρ λοιπόν στους ψευτομακεδόνες και μιας και πήραμε φόρα κατηφόρα ας μην   αδικήσουμε και τα εξ ανατολών γειτονάκια της ΕΛΛΗΝΟ-μογγολικής «φιλίας», «θύματα» (κατά τον σουλτάνο) της γενοκτονίας που τόσο τα έχουμε ταλαιπωρήσει με τις εισβολές, κατακτήσεις και διεκδικήσεις μας!
Να γλείψουν κι αυτά κανένα κοκαλάκι από τα πλούσια εδαφικά μας ελέη...
Μη τα θέλουμε όλα δικά μας, όπως λέει και ο ανεκδιήγητος Κατρούγκαλος…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Γενοκτονία των Ποντίων
100 Χρόνια Ανέσπερης Μνήμης
Συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τότε που ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ αποτελείωσε το «έργο» του που ήταν η εξόντωση των Χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολίας.
Οι Έλληνες του Πόντου βρέθηκαν στο στόχαστρο με βάση της εθνικότητά τους.
Η 19η Μαΐου είναι Ημέρα Μνήμης, απόδοσης τιμής και σεβασμού στον Ποντιακό Ελληνισμό. Είναι και Ημέρα ευθύνης.
Ο δρόμος προς την αναγνώριση υπήρξε μακρύς και βραχύς, όχι όμως ακατόρθωτος.
Ας δούμε όμως ποιές χώρες και πόλεις έχουν μέχρι στιγμής αναγνωρίσει την Γενοκτονία των 353.000 Ποντίων, από το 1914 έως το 1923 από τους Νεότουρκους και Κεμαλιστές.
Η Κύπρος ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε τη Γενοκτονία με απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων στις 19 Μαΐου1994 και έκτοτε τιμά τη μνήμη των θυμάτων. Είχε προηγηθεί, ασφαλώς, η Ελλάδα, στις 24 Φεβρουαρίου 1994, που καθιέρωσε την Ημέρα Μνήμης με ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων.
Η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών, με βαρυσήμαντο ψήφισμά της στις 15 Δεκεμβρίου 2007 αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Σε αναγνώριση προχώρησε και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2006.
Στις 11 Μαρτίου 2010 η Σουηδία, με τη σειρά της προχώρησε στην αναγνώριση των γενοκτονιών των χριστιανικών πληθυσμών Ελλήνων, Αρμενίων και Συροχαλδαίων. Πέντε χρόνια αργότερα, στις 24 Μαρτίου 2015, η Αρμενία έστειλε το μήνυμα, με αντίστοιχη απόφαση της Εθνοσυνέλευσης της Αρμενικής Δημοκρατίας. Στις 9 Απριλίου
2015 και η Ολλανδία αναγνώρισε τη Γενοκτονία.
Πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής που αναγνώρισαν τη Γενοκτονία:
• Νέα Υόρκη, 19 Μαΐου 2002
• Νιου Τζέρσεϊ, 2 Σεπτεμβρίου 2002
• Κολούμπια, 8 Δεκεμβρίου 2002
• Νότια Καρολίνα, 10 Ιανουαρίου 2003
• Τζόρτζια, 3 Φεβρουαρίου 2003
• Πενσιλβάνια, 12 Δεκεμβρίου 2003
• Φλόριντα, 20 Απριλίου 2005
• Κλήβελαντ, 11 Μαΐου 2005
• Ρόουντ Άιλαντ, 19 Μαΐου 2008
• Ιντιάνα,1η Δεκεμβρίου 2014
• Νότια Ντακότα, 26 Φεβρουαρίου 2015
• Δυτική Βιρτζίνια, 24 Απριλίου 2016 
Πολιτείες της Αυστραλίας που έχουν προβεί σε αναγνώριση:
• Νότια Αυστραλία, 30 Απριλίου 2009
• Νέα Νότια Ουαλία,1η  Μαΐου 2013 η Γερουσία και στις 12 Μαΐου η Βουλή. 
. Γουίλομπι  Σύδνεϋ,11 Μαΐου 2015
Η αναγνώριση της Γενοκτονίας στις πόλεις του Καναδά:
Χάρη στις επίμονες και ακούραστες προσπάθειες του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, δεκατρείς Καναδικές πόλεις έχουν προχωρήσει στην αναγνώριση. Η Οτάβα, το Τορόντο, η ‘Οσαβα, το Λασάλ, το Λαβάλ, η Σαιντ Μισέλ- Βίλερει, η Κότ Σαιν Λίκ, το Μόντρεαλ, η Βάγκν, το Βανκούβερ, η Ρετζίνα, το Έντμοντον και το Κάλγκαρι.
Μεγάλη επιτυχία θεωρείται, εξ άλλου, η αναγνώριση από το Επαρχιακό Κοινοβούλιο του Οντάριο, κατόπιν της ομόφωνης εισήγησης του νομοσχεδίου 97.
Μόλις πρόσφατα κατατέθηκε νέο αίτημα στον Καναδό πρωθυπουργό Τζάστιν Τρυντώ, όπως ο Καναδάς αναγνωρίσει την Γενοκτονία των Ελλήνων Ποντίων.
Η εκατονταετηρίδα, πιστεύω, δίνει μία νέα ευκαιρία και παρά τις όποιες προγενέστερες απορρίψεις, οι προσπάθειες της οργανωμένης παροικίας επιβάλλεται να συνεχιστούν…

Εσείς τι λέτε;

Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος
Μία αναμενόμενη προδιαγεγραμμένη παραίτηση…
Αποχώρησε, μετά από 20 συναπτά έτη παραμονής του στον Αρχιεπισκοπικό θώκο, ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος, ύστερα από μία πολυετή διελκυστίνδα μεταξύ Φαναριού και της τοπικής Ορθόδοξης Ενορίας από τη μία και του ιδίου από την άλλη, καθώς είχε κατηγορηθεί για κακή διαχείριση εκατομμυρίων δολαρίων που προορίζονταν για την ανέγερση του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου στο Σημείο Μηδέν της Νέας Υόρκης. 
Τα προβλήματα του Γέροντα Δημητρίου, όπως είχα επισημάνει σε άρθρο μου τον Σεπτέμβριο του 2017, άρχισαν να γίνονται αντιληπτά όταν αποκαλύφθηκε η κακοδιαχείριση των οικονομικών της Αρχιεπισκοπής, με αποτέλεσμα την παραίτηση του τότε οικονομικού διευθυντού Τζέρι Δημητρίου. 
Εκείνο που ενέτεινε την αρνητική εικόνα του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου προς το Φανάρι ήταν το γεγονός ότι καταγγέλθηκε κατάχρηση κάποιων κονδυλίων από αυτά που είχαν συγκεντρωθεί για την ανέγερση του Ναού του Αγίου Νικολάου της Αμερικάνικης Μητρόπολης.
Ύστερα από οικονομική έρευνα αποκαλύφθηκε πως 5 εκατομμύρια δολάρια χρησιμοποιήθηκαν για να καλύψουν τρέχοντα έξοδα της Αρχιεπισκοπής ενώ τα χρήματα ήταν προορισμένα αποκλειστικά για την ανέγερση του Αγίου Νικολάου.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος, που θεωρείται υπεύθυνος για την εκτόξευση του προϋπολογισμού της ανέγερσης του Ναού (από 25 εκατομμύρια που ήταν ο αρχικός προϋπολογισμός έχει ξεπεράσει τα 80 εκατομμύρια) έχει χρεωθεί από το Φανάρι αλλά και από τους ισχυρούς παράγοντες της ελληνοαμερικανικής ομογένειας. 
Οι Επίτροποι του εξωτερικού ανεξάρτητου ταμείου υπό το όνομα «Φίλοι του Αγίου Νικολάου» αρνούνται να προχωρήσουν στην προσπάθεια συγκέντρωσης χρημάτων για τη συνέχιση των εργασιών αν δεν αποχωρήσει ο Αρχιεπίσκοπος, καθώς διατείνονται πως έχει πλέον χαθεί η εμπιστοσύνη των ισχυρών οικονομικών επενδυτών στο πρόσωπό του.
Στη Σύνοδο που πραγματοποιείται από 9-11 Μαΐου αναμένεται να εκλεγεί ο νέος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής.
Η οικονομική δυσπραγία της Αρχιεπισκοπής Αμερικής ενδέχεται να έχει επιπτώσεις και στις Μητροπόλεις των ΗΠΑ, που αποτελούν ένα είδος μικρογραφίας με πρωτοσύγκελους, υπαλληλικό προσωπικό, γραμματείς, διακόνους, διευθυντές και λοιπούς υπαλλήλους.
Εν τω μεταξύ, σε αντίθεση με την Αρχιεπισκοπή Αμερικής, η οικονομική κατάσταση της Ιεράς Μητρόπολης Καναδά, σύμφωνα με τον Μητροπολίτη κ. Σωτήριο, είναι υγιέστατη και σήμερα απολαμβάνει μία σεβαστή περιουσία αρκετών εκατομμυρίων.
Βέβαια, την κάλυψη των εκκλησιαστικών λειτουργικών εξόδων την επωμίζονται κυρίως οι μεγάλες Κοινότητες, οι οποίες παρότι βάση του καταστατικού τους θεωρούνται «αστικές», επέλεξαν να εκτελούν και θρησκευτικά χρέη (λογία, μισθοδοσία ιερέων και προσωπικού, πολυδάπανες ανακατασκευές ναών, κλπ.) ως τη μόνη σίγουρη οδό διασφάλισης της επιβίωσής τους.
Κατά την άποψή μου πάντως, εάν οι «αστικές» κοινότητες δεν διαφοροποιήσουν τελικά τον ρόλο τους και δεν περιοριστούν στα αυτά καθαυτά αστικά τους καθήκοντα, για τα οποία άλλωστε είναι ταγμένες, κινδυνεύουν να οδηγηθούν μοιραία σε οικονομικό μαρασμό.
Με αφορμή την αποπομπή του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Δημητρίου, ολοκληρώνω με μία εύλογη απορία. Πότε επιτέλους και σε ποίους θ’ αποδοθούν ηθικές και δη ποινικές ευθύνες για κακοδιαχείριση και υπερβολική υπερχρέωση της ημετέρας αποκατασταθείσης Παναγίτσας;

Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Φυσικό περιβάλλον
Ας αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας…
Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης έχουν κηρυχτεί πολλές πόλεις του Καναδά, χτισμένες σε ποταμούς και λίμνες, μεταξύ των οποίων η Οττάβα και το Μόντρεαλ λόγω κινδύνου εκτεταμένων πλημμυρών. Οι αρχές κήρυξαν ήδη κατάσταση έκτακτης ανάγκης, καθώς υπάρχει κίνδυνος να σημειωθούν νέες πλημμύρες που θα πλήξουν κατοικημένες περιοχές, λόγω των ασυνήθιστα σφοδρών για την εποχή βροχοπτώσεων.
Το επίπεδο των ποταμών έχει ήδη ξεπεράσει το επίπεδο στο οποίο είχαν φτάσει το 2017 όταν είχαν σημειωθεί καταστροφικές πλημμύρες στον Ανατολικό κυρίως Καναδά, οι χειρότερες της τελευταίας πεντηκονταετίας
Αρκετές τοπικές κοινότητες  βυθίστηκαν κάτω από τα νερά των φουσκωμένων ποταμιών και καναλιών, ειδικά των πόλεων Δυτικών Ακτών και Λαβάλ.
Στην επαρχία μας, μέχρι στιγμής, έχουν κινητοποιηθεί σχεδόν 1.000 στρατιωτικοί, καθώς 3.000 κατοικίες έχουν ήδη πλημμυρίσει και χιλιάδες κάτοικοι χρειάστηκε να απομακρυνθούν από τις εστίες τους, σύμφωνα με τον οργανισμό αντιμετώπισης εκτάκτων καταστάσεων.
Οι ανοιξιάτικες πλημμύρες στοίχισαν μέχρι στιγμής τη ζωή σε μία γυναίκα της οποίας το αυτοκίνητο παρασύρθηκε από τα ορμητικά νερά.
Οι προβλέψεις των μετεωρολόγων για ύφεση των φαινομένων δίνουν την ελπίδα στους κατοίκους ότι τα χειρότερα είναι «πίσω» τους.
Στο Ιράν, εξ άλλου,, έπειτα από τρείς εβδομάδες ισχυρών βροχοπτώσεων, που προκάλεσαν μεγάλες πλημμύρες, εκατοντάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, ενώ εκκενώθηκαν 70 χωριά...
Είναι πλέον γεγονός αναμφισβήτητο ότι η κλιματική αλλαγή επηρεάζει, ως ένα βαθμό, όλες της περιοχές του κόσμου. Οι πάγοι στις πολικές περιοχές λιώνουν με ταχύτατο ρυθμό και η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει. Ορισμένες περιοχές πλήττονται συχνότερα από ακραία καιρικά φαινόμενα και βροχοπτώσεις, ενώ άλλες δοκιμάζονται από μεγάλης έντασης καύσωνες και ξηρασίες. Οι επιπτώσεις αυτές αναμένεται να ενταθούν στις επόμενες δεκαετίες.
Η κλιματική αλλαγή έχει ήδη επιπτώσεις στην υγεία. Τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί αύξηση του αριθμού των θανάτων που σχετίζονται με τον καύσωνα σε ορισμένες περιοχές και μείωση των θανάτων που σχετίζονται με το κρύο σε άλλες.
Οι υλικές ζημιές και οι ζημιές στις υποδομές, καθώς και στην ανθρώπινη υγεία, συνεπάγονται υψηλό κόστος για την κοινωνία και την οικονομία. Τομείς που εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το επίπεδο της θερμοκρασίας και των βροχοπτώσεων, όπως η γεωργία, η δασοκομία, η ενέργεια και ο τουρισμός πλήττονται σε μεγάλο βαθμό. Πολλά ήδη φυτών και ζώων αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν την κατάσταση.
Τι φταίει τελικά για όλα αυτά; Μπορούμε να κάνουμε κάτι για να βελτιώσουμε την κατάσταση; Πολλά ερωτήματα που ζητούν απάντηση.
Πάντως, στο χέρι μας είναι να βελτιώσουμε και ακόμη να γυρίσουμε την κατάσταση.
Για να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος, ας τον δούμε σαν ένα τμήμα του εαυτού μας που θέλουμε να φροντίζουμε με τον πιο ασφαλή τρόπο. Άνθρωπος και περιβάλλον είναι δύο κρίκοι ενωμένοι στην αλυσίδα της ζωής και αν σπάσει ο ένας, αυτομάτως θα διαταραχθεί για πάντα η ισορροπία με απρόβλεπτες συνέπειες…

Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Πάσχα της αγάπης…
Όπου κι αν βρίσκονται οι Έλληνες, στις πόλεις και τα χωριά, στα βουνά, τους κάμπους και τα νησιά μας, στις χώρες της διασποράς, υποδέχονται με κατάνυξη το Άγιο Πάσχα, αυτή τη μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης και του ελληνισμού.
Πάσχα των Ελλήνων. Πάσχα της αγάπης, της συναδέλφωσης, της χαράς και της προσμονής. Πάσχα του οικουμενικού ελληνισμού. Πάσχα της ανάστασης των ελπίδων για ένα καλύτερο αύριο, για ένα πιο φωτεινό μέλλον του έθνους των Ελλήνων, όπου κι αν αυτό βρίσκεται. Μέσα στα γεωγραφικά όρια της χώρας ή στη διασπορά, όπου ζει και μεγαλουργεί η άλλη Ελλάδα της ομογένειας.
Στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα οι απόδημοι Έλληνες, μαζί με τους υπόλοιπους χριστιανούς, τιμούν ευλαβικά και πανηγυρίζουν για τη μεγαλύτερη και την πλουσιότερη σε λαογραφικές εκδηλώσεις γιορτή της χριστιανοσύνης, η οποία τόσο πολύ έχει δεθεί με τον ελληνισμό. Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι πιο λαμπρές εκδηλώσεις για το Πάσχα, τελούνται με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια στις οργανωμένες παροικίες. Ίσως γιατί εκτός ελληνικών συνόρων η Ανάσταση είναι συνυφασμένη περισσότερο με την έννοια της Ελευθερίας και τη φλόγα της γνώσης.
Η ομογενείς του Καναδά θα κατακλύσουν και πάλι της Εκκλησιές για να ανάψουν τις λαμπάδες με το Φώς της Αναστάσεως ψάλλοντας "Χριστός Ανέστη εκ νεκρών…."
Κι όπως υπενθυμίζει ο Παναγιότατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος, ο ελληνισμός ήταν αυτός, που όχι μόνο δέχθηκε από τους πρώτους τον Σωτήρα, αλλά επίσης έγινε διαπρύσιος κήρυκας και προσέφερε αυτή την σωτηρία ως δώρο και θεμέλιο πολιτισμού, μαζί με τη γραφή και την επιστήμη στην οικουμένη.
Συνταιριάζοντας ακριβώς το νόημα Πάσχα με την έννοια της Ελευθερίας, ο λαός αλλά και οι ποιητές μας, ύμνησαν την λαμπρότητα της γιορτής, δίνοντας σε στίχους πλαστικούς, όλη την ομορφιά μέσα στην οποία συντελείται το θαύμα της Ανάστασης.
Χριστός Ανέστη! Καλό Πάσχα!
Αυτές οι ευχές δεσπόζουν τις ημέρες αυτές στα χείλη μας και φωτίζουν τα πρόσωπα και τις καρδιές μας. Συμπυκνώνουν δε οι ευχές αυτές το μεγαλύτερο γεγονός της Ιστορίας και τις συνέπειες που έχει για τον καθένα μας, το γεγονός αυτό.  Η ευχή "Καλό Πάσχα" δείχνει για τον καθένα μας, μία πορεία που πρέπει να πάρουμε, για να νοιώσουμε την ευλογία της Αναστάσεως του Χριστού στην προσωπική μας ζωή. 
Αν θέλουμε να γιορτάσουμε και μείς αληθινά το Πάσχα, δεν πρέπει να περιοριστούμε στο εξωτερικό σκηνικό της γιορτής - τα αυγά, τους χορούς, τα τραγούδια - αλλά χρειάζεται να αφομοιώσουμε με την ψυχή μας το βαθύτερο νόημά της.
Κάθε Πάσχα είναι μία έντονη κλήση του Θεού για ΕΞΟΔΟ, από την ατμόσφαιρα του φόβου και της αποκαρδίωσης, στην περιοχή της ελπίδας...

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

 

Εσείς τι λέτε;

Προφητική προσφώνηση…
 Όσοι έχουν την τύχη να βρεθούν στο δρόμο από και προς το Κάιρο για την Αλεξάνδρεια, θα έρθουν αντιμέτωποι με μία φωτεινή επιγραφή γραμμένη στα ελληνικά. «ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ».
Η απόφαση ήρθε μετά από απαίτηση των Αιγυπτίων Δημάρχων της περιοχής για να τιμήσουν τον Μέγα Αλέξανδρο και βρίσκεται στην είσοδο της πρωτεύουσας της Αιγύπτου προσδίδοντας στην πόλη «άρωμα» ελληνικού πολιτισμού, κάτι βέβαια που δεν θα μπορούσε να αποτελεί τίποτα άλλο από μία αιχμηρή απάντηση όχι μόνο απέναντι στους Σκοπιανούς που χάρη της σημερινής προδοτικής ελληνικής κυβέρνησης κατάφεραν ν’ αποκτήσουν εκτός από το όνομα της γενέτειρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, «γλώσσα, εθνότητα και ταυτότητα». Δυστυχώς, πλείστοι των τριακοσίων της Βουλής των Ελλήνων, λόγω καρέκλας, αγνόησαν τις ρίζες, τον πολιτισμό και την πλούσια ιστορία μας...
Όταν το 332 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος πέρασε από την περιοχή της σημερινής Αλεξάνδρειας, γονάτισε στην αχανή παραλία και χάραξε στην άμμο το αμφιθεατρικό σχήμα της μελλοντικής πόλης η οποία θα γινόταν η πρωτεύουσα και θα έπαιρνε το όνομά του.
Οι Αιγύπτιοι εκτός από την απέραντη ευγνωμοσύνη που ένοιωσαν για τον Βασιλιά Ισκαντάρ, όπως τον αποκαλούν στην διάλεκτό τους, για την πανέμορφη πόλη που τους έχτισε, τον λάτρεψαν ως ελευθερωτή και τον ανακηρύξαν Φαραώ τους. Ουδέποτε τον διεκδίκησαν αλλά ούτε και διανοήθηκαν να παραχαράξουν την ιστορία με σκοπό την αποκομιδή οφελών.
Στην Αλεξάνδρεια τα ίχνη για την ελληνικότητα του Μέγα Στρατηλάτη και της ιδιαίτερης πατρίδας του της Μακεδονίας βρίσκονται αποτυπωμένα παντού. Σε αρχαία μνημεία,   νομίσματα, μουσεία…
Ατράνταχτα επιχειρήματα που δεν καταφέραμε να αξιοποιήσαμε ώστε να αποστομώσουμε τον νονό της σκοπιανής «Μακεδονίας» δικτάτορα Τίτο και τους   ΨΕΥΤΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ απογόνους του.
Εντελώς αδικαιολόγητη και απαράδεκτη η παθητική στάση και οι συνεχείς παραχωρήσεις μας στα εθνικά θέματα.
Θα μου πείτε, στην σημερινή Ελλάδα της χαώδους κατάστασης, της οξείας οικονομικής κρίσης  και των απρόβλεπτων πολιτικών εξελίξεων, ποιος έχει χρόνο να ασχολείται με διεκδικήσεις ονομάτων και εδαφών, παραβιάσεις, παράνομες γεωτρήσεις…
Πόσο επίκαιρη είναι στ αλήθεια η «προφητική» εκείνη προσφώνηση της τότε προέδρου της Βουλής των Ελλήνων Άννας Ψαρούδα-Μπενάκη, όταν το 2005 με την ανοχή όλων των πολιτικών παρευρισκομένων ανήγγειλε στον Κάρολο Παπούλια, την εκλογή του στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας.
 «Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις.
Tα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης…»
Τα περαιτέρω σχόλια περιττεύουν…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

ΚΑΝΑΔΑΣ
Το πρώτο θύμα της κλιματικής αλλαγής…
Σύμφωνα με πρόσφατη κυβερνητική έρευνα, διπλάσιος παρουσιάζεται ο ρυθμός αύξησης της θερμοκρασίας του Καναδά σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο.
Οι επιπτώσεις αυτού του φαινομένου είναι πιο εμφανείς στο βόρειο τμήμα της χώρας κοντά στον Αρκτικό Κύκλο, όπου οι μέσες ετήσιες θερμοκρασίες έχουν αυξηθεί κατά 1,7 βαθμό Κελσίου από το 1948, δηλαδή με ρυθμό σχεδόν διπλάσιο σε σχέση με αλλού όπου η μέση αύξηση της θερμοκρασίας είναι 0,8 βαθμός.
«Το κλίμα θα συνεχίσει να θερμαίνεται στο μέλλον υπό την ανθρώπινη επιρροή», τονίζει η έκθεση που συντάχθηκε έπειτα από αίτημα του Καναδικού Υπουργείου Περιβάλλοντος.
Εν τω μεταξύ, με κλιματικό χάος απειλείται ολόκληρος ο πλανήτης, προειδοποιούν επιστήμονες από όλο τον κόσμο, σύμφωνα με τις προβλέψεις των οποίων η αύξηση της θερμοκρασίας ενδέχεται να φτάσει και τους έξι βαθμούς Κελσίου ως το τέλος του αιώνα. Οι επιπτώσεις της υπερθέρμανσης αυτής είναι πολλές: λιώσιμο των πάγων, αύξηση του επιπέδου της θάλασσας, πλημμύρες, ξηρασία, κύματα καύσωνα και πιο συχνές δασικές πυρκαγιές.
Η έκθεση δόθηκε στη δημοσιότητα την ώρα που η κυβέρνηση του Τζάστιν Τρουντό, η οποία έχει αναγάγει το περιβάλλον στις πρώτες του προτεραιότητες, επέβαλε από την 1η Απριλίου 2019 ειδικό φόρο για την εκπομπή αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου σε τέσσερις επαρχίες στις οποίες όμως δεν συμπεριλαμβάνεται το Κεμπέκ.
Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με τις δεσμεύσεις που έχει λάβει ο Καναδάς βάσει της συμφωνίας του Παρισιού για το Κλίμα μαζί με άλλες 200 χώρες, πλην των ΗΠΑ, η χώρα μας πρέπει να μειώσει κατά 30% την εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου ως το 2030 σε σχέση με το 2005 ώστε να  αποφευχθεί μία δραματική κλιματική αλλαγή.
Είναι πλέον γεγονός ότι ο πλανήτης μας διατρέχει κίνδυνο να εισέλθει σε μια φάση συνθηκών «θερμοκηπίου» ακόμη κι αν οι στόχοι για τη μείωση των εκπομπών αερίων που προκαλούν την υπερθέρμανση του πλανήτη επιτευχθούν, προειδοποιούν οι επιστήμονες.
Όμως δεν είναι σαφές εάν το κλίμα της γης μπορεί να παραμείνει σταθερό και ασφαλές   πάνω από τα επίπεδα της προβιομηχανικής εποχής, ακόμη και σε περίπτωση που ο κόσμος φρενάρει ή σταματήσει τις εκπομπές αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Είναι εμφανές ότι οι ευσυνείδητοι πολίτες της Γης τα τελευταία χρόνια καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για την διάσωση του πλανήτη.
Θα πρέπει πάντως να ομολογήσω πως πολύ φοβάμαι ότι οι προσωπικές γενναίες μου προσπάθειές να περιορίσω την κλιματική αλλαγή (κλείνοντας φώτα, περιορίζοντας στο ελάχιστο την κατανάλωση καυσίμων, ανακυκλώνοντας χαρτοπλαστικά, κ.α.) θα πάνε στράφι, όταν ανάμεσα στους ελάχιστους αμφισβητούντες, ο λίαν αμφιλεγόμενος αντι-περιβαλλοντικός πλανητάρχης Ντόναλντ Τράμπ σε κάθε συμφωνία που καλείται να υπογράψει για το κλίμα απαντά: YOU ARE FIRED!
Συχνά πυκνά αναρωτιέμαι: Με τέτοιες «ηγετικές» συμπεριφορές, μήπως θ’ άπρεπε να εγκαταλείψω κάθε προσπάθεια διάσωσης του - εκ των πραγμάτων - καταδικασμένου εις θάνατον ταλαίπωρου πλανήτη μας; Αναρωτιέμαι…

Εσείς τι λέτε;

Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Μόντρεαλ
Μία ανάσα γνήσιας 7ης τέχνης…
Το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Μόντρεαλ συμπληρώνει φέτος 7 χρόνια δυναμικής παρουσίας στη πόλη μας. Μια διοργάνωση που γρήγορα έγινε θεσμός με ελληνικές και διεθνείς συνεργασίες, με μετακλήσεις δημιουργών, με παράλληλες εκδηλώσεις, με αναγνώριση και αποδοχή.
Ένας κινηματογραφικός θεσμός που φιλοδοξεί πάντοτε να φιλοξενεί ότι καλύτερο από τον χώρο του κινηματογράφου, τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό.
Ένας θεσμός δημιουργικός, παρεμβατικός και κυρίως ανήσυχος. Ένας τόπος συνάντησης ταινιών μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ, animation. Μια γιορτή της 7ης τέχνης...
Το ΦΕΚΜ (MGFF) φέρνει σε επαφή το κοινό με τον ποιοτικό κινηματογράφο για ενήλικες, νέους και παιδιά, προβάλλοντας τις πιο αξιόλογες παραγωγές. 
Ιδρύθηκε ως πλατφόρμα για τους Έλληνες κινηματογραφιστές, παραγωγούς, συγγραφείς και  ηθοποιούς, με σκοπό να προβάλλουν το έργο τους εδώ στο Μόντρεαλ.
Με την πάροδο των χρόνων, οι ομογενείς εξέφρασαν το πραγματικό τους ενδιαφέρον για τις ποιοτικές ελληνικές ταινίες, με αποτέλεσμα το Φεστιβάλ να επεκταθεί και να αυξηθεί σε δημοτικότητα.
Κάθε χρόνο καταβάλλεται ιδιαίτερη προσπάθεια ώστε να μπορείτε ν’ απολαμβάνετε τις καλύτερες σύγχρονες ελληνικές ταινίες από εξαιρετικούς σκηνοθέτες και ταλαντούχους ηθοποιούς, οι οποίοι μεταφέρουν ιστορίες που ασχολούνται κυρίως με την καθημερινή ζωή αλλά και με τις ιστορικές στιγμές του παρελθόντος.
Το Ελληνικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόντρεαλ επιστρέφει και πάλι φέτος πιο σύγχρονο και πιο δυναμικό από ποτέ.
Μία εκπληκτική εβδομάδα με κινηματογραφικές ταινίες υψηλής ποιότητας θα προβάλλονται από τις 7 έως και τις 14 Απριλίου και για πρώτη φορά σε πολλαπλές τοποθεσίες για την καλύτερη διευκόλυνση των συμπαροίκων και όχι μόνο αφού θα υπάρχουν υπότιτλοι στα Αγγλικά.
Η εναρκτήρια, όπως και η τελευταία παράσταση με κοκτέιλ, θα πραγματοποιηθούν στο ιστορικό κινηματοθέατρο Rialto, ενώ κατά τη διάρκεια της εβδομάδας διαφορετικές ταινίες θα προβάλλονται στις αίθουσες των γνωστών κινηματογράφων Guzzo Cote Vertu, Cinestarz CDN και Cinema du Parc.
Όπως κάθε χρόνο, θα υπάρχουν απογευματινές και matinée προβολές ταινιών μεγάλου και μικρού μήκους διαπρεπών Ελλήνων σκηνοθετών.
Αξίζει να σημειωθεί ότι δύο από τούς σκηνοθέτες είναι ελληνοκαναδικής καταγωγής.
Πρόκειται για τον Παναγιώτη Γιαννίτσο από το Βανκούβερ, σκηνοθέτη της πολυβραβευμένης ταινίας  Freedom Besiged, και την Αθηνά Scotes από το Μόντρεαλ, σκηνοθέτρια του διακεκριμένου ντοκιμαντέρ Last song to xenitia.
Η σειρά, την οποία μπορείτε να βρείτε στο σημερινό φύλο των Ελληνοκαναδικών Νέων, περιλαμβάνει ταινίες που έχουν τραβήξει την προσοχή των θεατών σε όλο τον κόσμο όπου προβλήθηκαν και έλαβαν τιμητικές διακρίσεις αλλά και σημαντικά βραβεία σε Διεθνή Φεστιβάλ Κινηματογράφου.
Σε μια αποχή όπου η τέχνη τείνει να αλλοιωθεί και να χάσει το πραγματικό της νόημα, παρόμοιες θεαματικές εκδηλώσεις, όπως το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Μόντρεαλ, έρχονται να κάνουν όλη τη μεγάλη διαφορά στη ζωή μας.
Εύγε στους οργανωτές, οι οποίοι μη φειδόμενοι κόπων και εξόδων συμβάλλουν με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο στην διατήρηση και προώθηση της γνήσιας 7ης τέχνης…
Εσείς τι λέτε;

Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

1η Απριλίου 1955
Μια σχεδόν ξεχασμένη ημερομηνία…
Πριν λίγες μέρες γιορτάσαμε τον Εθνικό ξεσηκωμό της  25ης Μαρτίου 1821.
Πέρα όμως από τις δύο μεγάλες Εθνικές μας Επετείους υπάρχουν και άλλοι Επέτειοι, εξ ίσου σημαντικοί, που δυστυχώς για κάποιους λόγους τείνουμε να ξεχάσουμε.
Μία από αυτές είναι η έναρξη του Απελευθερωτικού Αγώνα της μαρτυρικής Κύπρου που ξεκίνησε την 1η Απριλίου 1955 και που έμελε να σημαδέψει την ιστορία της Μεγαλονήσου.
Η δίψα για απελευθέρωση από τον αγγλικό ζυγό και ένωση με την μητέρα πατρίδα Ελλάδα, ξεσήκωσε τον Κυπριακό λαό σε έναν αγώνα με στρατιωτικό ηγέτη τον Γεώργιο Γρίβα Διγενή και πολιτικό ηγέτη τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο.
Οι πρώτες επιθέσεις έγιναν σε εγκαταστάσεις της Αγγλοκρατίας. ενώ ταυτόχρονα κυκλοφόρησαν φυλλάδια με ένα κείμενο, υπό την μορφή προκήρυξης, που συνέταξε ο Γεώργιος Γρίβας με την οποία ενημέρωνε τον Κυπριακό λαό για το σκοπό του Αγώνα και καλούσε τους πολίτες να συμπράξουν, για να ελευθερωθεί η Κύπρος.
Οι αγωνιστές έδωσαν όρκο με τον οποίο δεσμεύτηκαν ότι θ’ αγωνιστούν με όλες τους τις δυνάμεις για την απελευθέρωση της Πατρίδας. Μετά τις εκρήξεις της 1ης Απριλίου οι  Αγγλικές δυνάμεις τέθηκαν σε επιφυλακή.
Δεν άργησαν οι συλλήψεις των αγωνιστών της ΕΟΚΑ και πρώτος νεκρός ήταν ο Μόδεστος Παντελή ο οποίος πέθανε από ηλεκτροπληξία στην προσπάθεια του να αποκόψει ηλεκτροφόρα καλώδια στη Δεκέλεια.
Οι Βρετανοί επικήρυξαν τον Γρηγόρη Αυξεντίου που ήταν και υπαρχηγός της ΕΟΚΑ   και ο οποίος κατά τη διάρκεια του αγώνα ήταν κυρίως γνωστός με το ψευδώνυμο Ζήδρος, ενώ αργότερα ονομάστηκε «Σταυραετός του Μαχαιρά».
Τον Μάρτιο του 1957, οι Άγγλοι, μετά από προδοσία, πληροφορήθηκαν που βρισκόταν το κρησφύγετο του Γρηγόρη Αυξεντίου κοντά στο Μαχαιρά. Το περικύκλωσαν και μετά από πολύωρη μάχη και αρκετούς νεκρούς Άγγλους έριξαν βενζίνη στο κρησφύγετο και τον έκαψαν ζωντανό.
Ηρωική μορφή του απελευθερωτικού αγώνα υπήρξε και ο Κυριάκος Μάτσης, το κρησφύγετο του οποίου περικυκλώθηκε  και ανατινάχθηκε από τις Βρετανικές δυνάμεις.
Κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ, εκατοντάδες ήταν οι αγωνιστές που έχασαν την ζωή τους σε μάχες, ενέδρες και βασανιστήρια. Κάποιοι οδηγήθηκαν από τους Βρετανούς στην αγχόνη.
Ανάμεσά τους, οι Μιχάλης Καραολής, Ανδρέας Δημητρίου, Ανδρέας Ζάκος, Ιάκωβος Πατάτσος, Χαρίλαος Μιχαήλ, Μιχαήλ Κουτσόφτας, Ανδρέας Παναγίδης, Στέλιος Μαυρομμάτης και Ευαγόρας Παλληκαρίδης….
Είναι οι εννέα ήρωες που αντίκρισαν την αγχόνη μα δεν λύγισαν.
Οι απαγχονισθέντες τάφηκαν στο χώρο των φυλακών που σήμερα έχουν γίνει τόπος προσκυνήματος, ως «Φυλακισμένα Μνήματα». Εκεί βρίσκονται θαμμένοι και άλλοι τέσσερις ήρωες της ΕΟΚΑ που έπεσαν μαχόμενοι. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Κυριάκος Μάτσης, ο Στυλιανός Λένας και ο Μάρκος Δράκος.
Όλοι τους πέρασαν στο πάνθεον των Ηρώων και ο Αγώνας τους για απελευθέρωση έγραψε αμέτρητες σελίδες δόξας στην κυπριακή ιστορία…
Ζήτω η 1η Απριλίου 1955!

Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Από την απελπισία γεννιέται η Ελπίδα…
Εκατόν ενενήντα οκτώ χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την έναρξη της Εθνεγερσίας τού 1821. Στα πλαίσια της φετινής Επετείου για άλλη μία φορά θ’ ακουστούν τα ίδια ανθελληνικά μηνύματα με τα οποία μας έχει συνηθίσει η τωρινή κυβέρνηση της «αριστεράς», με την πολιτική του κατευνασμού και της υποχωρητικότητας...
Μηνύματα που καμία σχέση δεν θα έχουν με το αληθινό Νόημα της Μεγάλης αυτής Στιγμής του Γένους.
Μηνύματα πλήρους υποταγής, που θα υμνούν ξεδιάντροπα προδοτικές συμφωνίες, παραχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων, κ.α.
Θα υπάρξουν κι’ εκείνοι που θ’ αναρωτηθούν, ποια σκοπιμότητα εξυπηρετεί η απόδοση τιμών σ’ αυτήν την επέτειο; Τι νόημα έχει άραγε ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου σε μια εποχή «πολυπολιτισμικής κοινωνίας» και «παγκοσμιοποιημένης οικονομίας»;
Τι νόημα έχουν οι έννοιες της Εθνικής Ελευθερίας και των Αγώνων ενάντια στην σκλαβιά, σε μια εποχή που οι «εταίροι-σύμμαχοι» μάς καλούν να διαγράψουμε την Ιστορία μας και να αποκοπούμε από τις ρίζες μας εν ονόματι της Μεγάλης Ευρωπαϊκής Ιδέας…
Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι η 25η Μαρτίου1821, ως σύμβολο της διαχρονικής Αντίστασης των Ελλήνων ενάντια στην πικρή τυραννία, εξακολουθεί σήμερα να παραμένει «επικίνδυνη» για τους βολεμένους ενοίκους του Μαξίμου αφού υπενθυμίζει το αιώνιο χρέος κάθε πραγματικά Ελεύθερου Ανθρώπου να πολεμήσει για το Δίκαιο και την Ελευθερία.
Και ψεύδονται σκοπίμως όσοι σύγχρονοι «ιστορικοί» ισχυρίζονται ότι η Οθωμανική αυτοκρατορία ήταν το πρότυπο ενός «ανεκτικού» και «πολυπολιτισμικού κράτους», μέσα στο οποίο διαβιούσαν ειρηνικά ξεχωριστές φυλές και εθνότητες.
 Όπως μαρτυρούν και τα αδιάψευστα στοιχεία, οι Έλληνες πολέμησαν επί τέσσερις αιώνες με τεράστιες απώλειες, όπως είχαν καθήκον και υποχρέωση να πράξουν απέναντι στην μακραίωνη παράδοση του Γένους τους και καθήκον έναντι στην αλυσοδεμένη Πατρίδα. Κι όταν ήρθε πλέον το πλήρωμα του χρόνου, μια χούφτα αγράμματων και ταπεινών πολεμιστών απόσεισε τον βάρβαρο δυνάστη από κάθε σημείο της υπόδουλης Πατρίδας.
Εβδομήντα τέσσερις επαναστάσεις έχουν καταγραφεί κατά της Οθωμανικής τυραννίας, πολλές από τις οποίες «φρέναραν» κάποιοι προδότες και μαζί εκκλησιαστικοί ταγοί της εποχής, όπως ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄ με τον αφορισμό της Επανάστασης του 21... Υπήρξε βέβαια και ο απλός κλήρος ο οποίος συμμετείχε αποφασιστικά στον Αγώνα, θυσιαζόμενος για την απελευθέρωση του Γένους.
Σε μια εποχή που ο Ελληνικός λαός σαπίζει κάθε μέρα και περισσότερο στον βούρκο της λήθης και της υποταγής, το να επικαλούνται οι υπεύθυνοι της κατρακύλας την εθνική ανεξαρτησία αποτελεί ένα είδος υποκρισίας. Όλα δείχνουν ότι ζούμε την αρχή μιας νέας, ακόμη πιο ύπουλης κατοχής κι όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο είναι εκτός πραγματικότητας.
Οι καιροί καθιστούν αναγκαία όσο ποτέ τη δημιουργία ενός Πανελλήνιου Μετώπου Αντίστασης, με όλη τη σημασία της έννοιας. Όσο περισσότερο απλώνεται η δυστυχία και η απελπισία στο συννεφιασμένο ουρανό της υποταγμένης μας πατρίδας, τόσο η ώρα του ξεσηκωμού θα πλησιάζει γιατί, όπως έχει αποδειχτεί πολλάκις, από τη μεγαλύτερη απελπισία, γεννιέται η μεγαλύτερη Ελπίδα…
Ζήτω η 25η Μαρτίου 1821!

Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

                             

Σε ποιους χρωστάμε;
Ένα θέμα που συνεχίζει να απασχολεί έντονα την επικαιρότητα είναι το Παγκόσμιο Χρέος. Τα αστρονομικά, για την ακρίβεια, χρέη των κρατών και των ανά την υφήλιο νοικοκυριών.
Ας δούμε όμως πρώτα τι συμβαίνει στον Καναδά, καθότι μας ενδιαφέρει άμεσα. 
Τα οφειλόμενα ποσά των Καναδών σε σχέση με τα εισοδήματα τους τον περασμένο χρόνο, ήσαν αναλογικά υψηλότερα. Συγκεκριμένα, το χρέος προς τις Τράπεζες και   άλλους επενδυτικούς οργανισμούς το 2018 ξεπέρασε το 177%, που σημαίνει ότι οι Καναδοί χρεώθηκαν περίπου1,78 δολάρια για κάθε δολάριο, σε πιστωτικές κάρτες, σε προσωπικά, στεγαστικά, και σε άλλα δάνεια.
«Το γεγονός ότι οι Καναδοί δεν ελαφρύνουν το φορτίο του χρέους, παρά το υψηλό κόστος δανεισμού είναι σχετικό», αναφέρει σε έκθεσή της η Credit Counseling Society, μία μη κερδοσκοπική συμβουλευτική εταιρία οφειλομένων χρεών.
«Πολλοί Καναδοί μπορεί να δυσκολεύονται να συμβαδίσουν με την αύξηση των πληρωμών υποθηκών και άλλων χρεών», δήλωσε πρόσφατα ο πρόεδρος του CSS Scott Hannah προσθέτοντας «Εάν στο μέλλον υπάρξει μια περίοδος αργής οικονομικής ανάπτυξης, οι Καναδοί θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν σοβαρές απώλειες θέσεων εργασίας και σημαντική μείωση των εισοδημάτων τους».
Έκθεση εξ άλλου της Canada Mortgage and Housing Corporation τονίζει ότι οι Καναδοί που ζουν στις ανεπτυγμένες πόλεις Βανκούβερ και Τορόντο είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένοι σε οικονομικό κίνδυνο. Πέρυσι τα νοικοκυριά στο Βανκούβερ όφειλαν 2,40 δολάρια για κάθε δολάριο του διαθέσιμου εισοδήματός των και 2 δολάρια στο Τορόντο.
Όσον αφορά τώρα τη μεγάλη εικόνα, στοιχεία της StatsCan έδειξαν ότι ο συνολικός δανεισμός της πιστωτικής αγοράς επιβραδύνθηκε περαιτέρω καθώς τα νοικοκυριά δανείστηκαν 18,3 δισεκατομμύρια από 20,0 δισεκατομμύρια την προηγούμενη χρονιά.
Οι υποθήκες, εν τω μεταξύ, μειώθηκαν κατά 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια, όπως και η ζήτηση για καταναλωτική πίστη κατά 500 εκατομμύρια και ταυτόχρονα τα μη στεγαστικά δάνεια κατά 100 εκατομμύρια. Ο δείκτης εξυπηρέτησης του χρέους των νοικοκυριών, μετρούμενος ως σύνολο υποχρεωμένων πληρωμών κεφαλαίου και τόκων ως ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος, βρίσκεται στο 14,5%.
Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας του Καναδά, το συνολικό χρέος των Καναδών ανέρχεται σήμερα στα 2 περίπου τρισεκατομμύρια δολάρια, ήτοι ετήσια αύξηση 4%.
Στις ΗΠΑ το συνολικό χρέος έχει ξεπεράσει τα 13 τρισεκατομμύρια.
Στην Ελλάδα, οι πολίτες χρωστούν στο Δημόσιο και στις Τράπεζες 225 δισεκατομμύρια ευρώ.
Το Παγκόσμιο Χρέος, τέλος, ανήλθε στα 247 τρισεκατομμύρια αμερικάνικα δολάρια…
Το γεγονός αυτό εγείρει το εύλογο ερώτημα. Σε ποιούς χρωστάει η ανθρωπότητα τα ασύλληπτα αυτά ποσά; Ποιός ή ποιοί είναι αυτοί που τους χρωστάνε τα ατέλειωτα μηδενικά;
Την απάντηση θα μπορούσε να τη δώσει η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS), μια οργάνωση ομπρέλα 60 Κεντρικών Τραπεζών, που δημιουργήθηκε με τις Συμφωνίες της Χάγης το 1930 και που δε βρίσκεται υπό τον έλεγχο καμιάς εθνικής κυβέρνησης.
Πράγμα που σημαίνει ότι στην ουσία μπορεί να κάνει ότι θέλει…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
Υπό «ουδέτερη» οπτική γωνία…
Ημέρα αφιερωμένη στη γυναίκα η σημερινή.
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας εορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας εορτάστηκε το1909. 
Η ιδέα για τον εορτασμό της προέκυψε κατά το πέρασμα στον 20ο αιώνα, το οποίο σηματοδοτήθηκε από την εκβιομηχάνιση, την πληθυσμιακή έκρηξη και τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες. Το έναυσμα όμως είχε δοθεί αιώνες πριν με τη Λυσιστράτη να πρωτοστατεί σε μια ιδιόμορφη «φεμινιστική» απεργία, προκειμένου να τελειώσει ο πόλεμος των ανδρών...
Ασφαλώς, πολλά έχουν αλλάξει από τον πρώτο επίσημο εορτασμό πριν110 χρόνια.
Οι γυναίκες στις ανεπτυγμένες χώρες, απολαμβάνουν πλέον πλήρη ισότητα και το άλλοτε «ασθενές» φύλο επιδεικνύει άπειρα επιτεύγματα σε όλους τους επαγγελματικούς και επιχειρηματικούς τομείς. Τα αιτήματα των γυναικών, κατά τη γενική εκτίμηση, έχουν σε υψηλό βαθμό ικανοποιηθεί.
Ας σταθούμε όμως στην έννοια ισότητα των φύλων. Γυναίκες και άνδρες είναι πλέον ελεύθεροι να αναπτύξουν τις προσωπικές και επαγγελματικές τους ικανότητες, να προβαίνουν σε επιλογές χωρίς τους περιορισμούς που θέτουν οι καθορισμένοι ρόλοι των φύλων, αφού οι διαφορετικές συμπεριφορές, επιδιώξεις και ανάγκες των γυναικών και ανδρών θεωρούνται, εκτιμώνται και ευνοούνται εξίσου.
Τα κεκτημένα αυτά δικαιώματά, που με άπειρους κόπους και θυσίες αποκτήθηκαν, φαίνεται να απειλούνται τελευταία με εξαφάνιση, με την επικείμενη κατάργηση των όρων που υποδουλώνουν το φύλο.  
Με επαναστατικούς, πρωτόγνωρους στην ανθρώπινη ιστορία νόμους καταργούνται αιώνιοι όροι που παραπέμπουν στα δύο φύλα, όπως «μητέρα», «πατέρας», «husband», «wife» και αντικαθίστανται από ορισμούς ουδετέρου γένους για να εκφράσουν με «ρεαλιστικότερο» τρόπο τη διαμορφωθείσα σύγχρονη κοινωνία.
Είναι η έννοια της ισότητας των «ουδετέρων» φύλων με ότι αυτή συνεπάγεται.
Αποδεικνύεται, γι’ ακόμη μία φορά, ότι οι ανθρώπινες παρεμβάσεις ανατρέπουν με επικίνδυνο τρόπο τις ισορροπίες της φύσης.
Παρά το γεγονός ότι τα απροσδιορίστου φύλου τοιαύτα όντα, αποτελούν την συντριπτική μειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού, στο βωμό του κέρδους υπολογίζονται ως μία αστείρευτη πηγή εσόδων από τα νεοδημιουργηθέντα καταναλωτικά προϊόντα και υπηρεσίες που κατακλύζουν τις αγορές, για την κάλυψη των προκυπτόντων αναγκών...
Με τις ειλικρινείς ευχές μου για την Ημέρα της Γυναίκας, δράττομαι της ευκαιρίας να μοιραστώ μία καλοπροαίρετη σκέψη με εσάς που προφανώς νοιώθετε αδικημένες από την επικρατούσα ανισότητα, κατά μία έννοια, στο υπάρχων σύστημα. 
Θεωρώ ότι ο πραγματικός κίνδυνος που απειλεί άμεσα τα κτηθέντα δικαιώματα και την  πολυδιάστατη υπόσταση της σύγχρονης γυναίκας βρίσκεται «εκτός των πυλών».
Τα πραγματικά αίτια της εξαιρετικά ανησυχητικής αυτής νέας πραγματικότητας, θα πρέπει να αναζητηθούν στην αχαλίνωτου ρυθμού έλευση του λεγομένου «ουδετέρου» φύλου.
Κατά την άποψή μου, η νέα αυτή διεισδυτική μορφή ανισότητας, μόνο με την στενή συνεργασία και αμοιβαία αλληλεγγύη των δύο φυσιολογικών φύλων, θα μπορούσε να καταπολεμηθεί…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

 

Προς τι η αντιπαλότητα;  

Τον Σάββα Καλεντερίδη οι περισσότεροι από εμάς τον γνωρίσαμε μέσα από την τηλεόραση, όπου συχνά θίγει πολιτικά ζητήματα στρατηγικής σημασίας. 
Έλληνας Αξιωματικός εν αποστρατεία, θεωρείται σήμερα ένας από τους πλέον καταξιωμένους γεωστρατηγικούς αναλυτές και συγγραφείς.
Σε πρόσφατη ανάρτησή του σε προσωπική ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης γράφει μεταξύ άλλων: «Η Συμφωνία των Πρεσπών διχάζει την ομογένεια… Αναταράξεις στην ελληνική ομογένεια της Αυστραλίας και των ΗΠΑ προκαλεί η Συμφωνία των Πρεσπών ενόψει των παρελάσεων για την Εθνική Επέτειο της 25ης Μαρτίου.
Στη Νέα Υόρκη, ύστερα από έντονες φιλονικίες, αποφασίστηκε τελικά να μην σταλεί καμία πρόσκληση στα μέλη της Ελληνικής Βουλής.
Στη Μελβούρνη, με οριακή πλειοψηφία ελήφθη η απόφαση να σταλούν τελικά προσκλήσεις στους βουλευτές. Η συζήτηση που προηγήθηκε της ψηφοφορίας έγινε σε υψηλούς τόνους»
Σημειώνεται ότι τόσο στη Μελβούρνη όσο και στη Νέα Υόρκη οι φετινές παρελάσεις θα είναι αφιερωμένες στα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων.
Η ανάρτηση του Σάββα Καλεντερίδη, που συνοδεύεται από καυστικά σχόλια, αντικατοπτρίζει απόλυτα το πνεύμα και την πεμπτουσία της ελληνικής νοοτροπίας.
Το χάος της φυλετικής μας ασυνεννοησίας άλλωστε δεν είναι ούτε τωρινό ούτε άγνωστο.
Εξαίρεση, θα έλεγα, στην αντιπαραθετική αυτή στάση των Οργανωτικών Επιτροπών, αποτελούν οι Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου οι οποίες με κοινή τους διακήρυξη κηρύττουν ανεπιθύμητους όσους υπερψήφισαν την προδοτική συμφωνία των Πρεσπών.
Η Παμμακεδονική Ένωση Καναδά μάλιστα, σε ιδιαίτερα αυστηρό ύφος, προειδοποιεί  τους εκπροσώπους της Ελληνικής Βουλής και τους ομοϊδεάτες τους να μη τολμήσουν να συμμετάσχουν στις τοπικές εορταστικές εκδηλώσεις για την 25η Μαρτίου.
Απόφαση την οποία χαιρετίζει και επικροτεί το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο.
Η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ, εν τω μεταξύ, πρωτοβάθμιο μέλος του Εθνικού Κογκρέσου, αποφεύγει σθεναρά να συμπορευθεί, φοβούμενη προφανώς την οργή των εν Ελλάδι κυβερνώντων, μη τυχόν και ως αντίποινα απαιτήσουν την άμεση εξόφληση του χρέους της προς το ελληνικό δημόσιο…
Το Ελληνικό Κογκρέσο του Κεμπέκ επέλεξε την ασφαλή στάση σιωπής και σιγής…
Ας μη μας κάνει λοιπόν εντύπωση εάν στην εξέδρα των επισήμων δούμε ξαφνικά τον   υμνητή του «πατριώτη» Τσίπρα και της προδοτικής συμφωνίας, γυρολόγο Τέρενς Κουίκ ή κάποιον ομοϊδεάτη του να μας καμαρώνει αφ’ υψηλού…
Βλέπουμε λοιπόν πως αντί το Σκοπιανό και η επαίσχυντη Συμφωνία της λίμνης να μας δυναμώσει και να μας κάνει μια γροθιά, τουναντίον ενθαρρύνει τη διχόνοια και τον διχασμό.
Το είδαμε στο περσινό μποϋκοταρισμένο Συλλαλητήριο του Εθνικού Κογκρέσου για την Μακεδονία, το είδαμε στις ημέτερες αρνητικές αντιδράσεις σε κάθε προσπάθεια   αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων και το βλέπουμε καθημερινά στην πλήρη αντιπαλότητα που επικρατεί όποτε επιχειρείται η επίλυση ουσιωδών προβλημάτων που απασχολούν την ταλαίπωρη παροικία μας…
Και γεννάται το μεγάλο ερώτημα. Προς τι η άγρια αντιπαλότητα μεταξύ Ελλήνων και Ελλήνων;

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Μια «Μητέρα» άνευ μείζονος σημασίας…
Σεβόμενος την παραμετροποίηση της σελιδοποίησης της εφημερίδας, σύμφωνα με την οποία η έκταση των δημοσιευθέντων κειμένων δεν πρέπει να ξεπερνά τις 450 λέξεις, ολοκληρώνω σήμερα, με «λακωνικότερο» τρόπο, τις σκέψεις μου για την πορεία και το μέλλον της πάλαι ποτέ μεγαλώνυμης.
Στο προηγούμενο άρθρο μου είχα αναφερθεί και σε ορισμένα ιστορικά γεγονότα.
Εν συντομία λοιπόν: οι πρώτοι Έλληνες που έφτασαν εδώ αναζητώντας μία καλύτερη τύχη, συσπειρώθηκαν σε έναν ενιαίο φορέα με σκοπό να διατηρήσουν την εθνική τους ταυτότητα. Έτσι, γεννήθηκε η Ελληνική Κοινότητα Μόντρεαλ.
Οι μετανάστες της εποχής, με στερήσεις, θυσίες και πολύ κόπο, δημιούργησαν τα πρώτα ελληνικά σχολεία και εκκλησίες.  
Με τα χρόνια, οι εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες που εξακολουθούσαν να επικρατούν στη γενέτειρα, υποχρέωσαν πολλούς Έλληνες να εγκαταλείψουν την πατρίδα με αποτέλεσμα να αυξηθούν δραματικά οι ανάγκες της προπολεμικής αλλά και μεταπολεμικής ομογένειας.
Την περίοδο εκείνη η Κοινότητα έπαιξε έναν σπουδαίο ηγετικό ρόλο, τον όποιο έμελλε να διατηρήσει πάνω από έναν αιώνα.
Έφτιαξε ημερήσια σχολεία, παιδικούς σταθμούς, κοινοτικά κέντρα, αύξησε τους Ναούς, αποκτώντας έτσι μία αξιόλογη ακίνητη περιουσία η οποία, σύμφωνα με τις σημερινές εκτιμήσεις, ξεπερνά τα εκατό εκατομμύρια δολάρια. Τεράστιο ομολογουμένως επίτευγμα, αν αναλογιστεί κανείς ότι όλα αυτά φτιάχτηκαν από εθελοντές.
Παρά όμως την αναντίρρητη πρόοδό και την θεαματική εξέλιξή της, η Κοινότητα δεν μπόρεσε τελικά να αποφύγει την «κατάρα» της φυλής, με αποτέλεσμα η άλλοτε αξιοζήλευτη «Μητέρα» (όπως ορισμένοι θέλουν να την αποκαλούν) να μετατραπεί σε χώρο κομματικών και εκκλησιαστικών διενέξεων, ατομικών φιλοδοξιών και συμφερόντων. Η φθορά της ήταν πλέον αναπόφευκτη…
Οι έντονες και συνεχείς φιλονικίες και αντιπαραθέσεις, τα μικρο κοινοτικά, το κυνηγητό της εξουσίας και η ματαιοδοξία ορισμένων, μετέβαλαν σιγά-σιγά την Κοινότητα σε μια κουρασμένη «Μητέρα» δίχως όραμα, φαντασία και ουσιαστικό προγραμματισμό.
Μια  «Μητέρα» αχάριστη και παιδοφάγο, που στην πορεία αποθάρρυνε, κυνήγησε και ακόμη διέγραψε τα ίδια της τα παιδιά που την υπηρέτησαν!
Μια  «Μητέρα», σχεδόν απομονωμένη σήμερα, πληρώνει το βαρύ τίμημα των αδέξιων χειρισμών της, που την οδηγούν σταθερά σε κοινωνική αποστροφή και σε πλήρη οικονομική κατάρρευση...
Μια «Μητέρα», άνευ «Μείζονος» πλέον σημασίας, η οποία εξαιτίας των καπρίτσιών της, 
το μόνο που κατάφερε ήταν να απολέσει τον ηγετικό της ρόλο, που μοιραία ανέλαβαν αποκολλημένα τμήματά της όπως κογκρέσα, ιδρύματα κοινωνικών υπηρεσιών, κακοποιημένων γυναικών, τρίτης ηλικίας, υποτροφιών, ερανικών επιτροπών κλπ, τα οποία - κατά ειρωνικό τρόπο - διευθύνουν με επιτυχία τα «κυνηγημένα» τέκνα της!
Μια «Μητέρα» με αμφίβολη πλέον διαδοχή και αβέβαιο μέλλον...
Η Κοινότητα, κατά γενική ομολογία, υπάγεται αυτή τη στιγμή στην κατηγορία ενός μετρίου σωματείου, εκφραστή ελαχίστων μελών…
Με αυτά τα δεδομένα, η άμεση εκποίηση σοβαρού μέρους των περιουσιακών της στοιχείων, θεωρώ ότι είναι μία ρεαλιστική λύση στα μεγάλα αδιέξοδά της…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

«Η ισχύς εν τη… διαιρέσει»
Οφείλω κατ’ αρχήν να διευκρινίσω ότι το άρθρο μου «Διχόνοια, η διαχρονική πληγή του ελληνισμού» απευθύνετο κυρίως στη διχαστική νοοτροπία, η οποία ανέκαθεν επικρατεί στη γενέτειρα. Η εδώθε πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική.
Ανατρέχοντας πίσω στο χρόνο, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι νεοφερμένοι Έλληνες είχαν εμπλακεί στη διαμάχη μεταξύ Βενιζελικών και Βασιλικών. Ήταν μία περίοδος φθοράς και αλληλοεξόντωσης. Την σκληρή εκείνη περίοδο της διχόνοιας και του οικονομικού μαρασμού εμφανίζονται στο Μόντρεαλ τα πρώτα ελληνικά ιδρύματα…
Η σχετικά ήρεμη μεταπολεμική περίοδος που ακολούθησε, οδήγησε σε μία πολύχρονη υποτονική αδράνεια…
Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο παρατηρείται το δεύτερο μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα προς τον Καναδά. Οι ταλαιπωρημένοι από τον εμφύλιο και οικονομικά εξαθλιωμένοι απόδημοι, πέρα από την εχθρότητα, τον ρατσισμό και την υποτίμηση των ντόπιων, αντιμετώπισαν το σνομπάρισμα και την αποστροφή των ελίτ της πρώτης γενιάς.  
Οι έντονες αντιθέσεις είναι ρεαλιστικά καταγεγραμμένες στα βιβλία «Μετανάστες στον άλλο κόσμο», του δημοσιογράφου Χρήστου Κολύβα, «To build the dream”, της συγγραφέως Σοφίας Φλώρακας - Πετσάλη και σε αναρίθμητα άρθρα και αφηγήσεις του δημοσιογράφου Στυλιανού Γκιούσμα.
Τη συγκεκριμένη εποχή των έντονων αυτών αντιθέσεων και αντιπαραθέσεων αναδύθηκαν οι πρώτοι έλληνες εκατομμυριούχοι… Τα ήρεμα χρόνια που ακολούθησαν δεν μπορούμε να πούμε ότι ήταν τα παραγωγικότερα...
Στο μεταναστευτικό κύμα των δεκαετιών 60 και 70, καταφθάνει η τελευταία «φουρνιά» των «αγρίων», που έρχονται να διώξουν τα «ήμερα»...
Ο νεαρός τότε συμβολαιογράφος, Δημήτριος Μανωλάκος, κατεβαίνει στο κοινοτικό ριγκ με πρωτοποριακές για την εποχή ιδέες και προοπτικές. Παρά τις εξαιρετικά καχύποπτες αντιδράσεις των αντιπάλων του, εξασφαλίζει μειονοτική άδεια λειτουργίας ελληνικού σχολείου, τονώσει θεαματικά τις υπηρεσίες του οργανισμού και σημειώνει το πρώτο μηδενικό έλλειμμα στην ιστορία του οργανισμού...
Τα γαλήνια κοινοτικά ύδατα ήρθε να ταράξει ο αμφιλεγόμενος Αδριανός Μαρής, οι φιλοδοξίες και τα μεγαλεπήβολα σχέδια του οποίου δημιούργησαν ένα διαχρονικό πρόβλημα διένεξης με την ηγεσία της Εκκλησίας και μεταξύ των μελών του οργανισμού. Αποτέλεσμα της οξύτατης αυτής σύγκρουσης ήταν να αυγατίσει η κοινοτική περιουσία με την ανέγερση κοινοτικών κέντρων, σχολείων, ιδρυμάτων…
Το «κοινοτικό όνειρο» τελικά κατέρρευσε υπό το βάρος των αβάσταχτων χρεών…
Τα σκήπτρα, εν συνεχεία, παίρνουν οι «σωτήριες» διοικήσεις Γεωργουλή - Κατσαμπάνη για να «σπάσουν» όλα τα ρεκόρ συμμετοχής μελών ανεβάζοντας την κοινότητα στο ζενίθ του ενδιαφέροντος  αλλά και της γραφικότητας, καρπός της οποίας ήταν η απόκτηση ιδιόκτητου παιδικού σταθμού στο Λαβάλ...
Η θανάσιμα πληκτική περίοδος της «ελπιδοφόρας» θητείας, με ελλείμματα να αγγίζουν το «κόκκινο» και Κέντρα να θυμίζουν Σεληνιακό τοπίο, οδήγησε στη δημοπράτηση του προνομιούχου κτιρίου της Ομοσπονδίας αντί πινακίου φακής…
Στη σημερινή époque των ισχνών αγελάδων, ο εξελθών εκ ναφθαλίνης και πολλά υποσχόμενος, Νίκος Παγώνης, αντίθετος πάντοτε στο ρεύμα, με ευλαβική ακρίβεια εφαρμόζει μέτρα ιστορικού ρεκόρ δαπανών και εξόδων, που θα τα ζήλευε ακόμη και ο ίδιος ο Τρυντώ…
Και υπό τη σκιά της πλήρους οικονομικής κατάρρευσης και μαζικής πτώχευσης, η Αγία Τριάδα καλείται να κάνει το …θαύμα της.
Στην τελική πλέον αυτή φάση, νομίζω πως ένας τριφασικός φαγωμός, θα μπορούσε μάλλον να αποδειχτεί σωτήριος…
Άλλωστε, είναι και ιστορικά αποδεδειγμένο ότι «Η ισχύς εν τη… διαιρέσει»

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Πλουσιοπάροχα ανταλλάγματα…
Συχνά, όταν καταπιάνομαι με σοβαρά θέματα, όπως είναι τα Εθνικά, ελπίζω και εύχομαι να έχω πέσει έξω στη κρίση και τις εκτιμήσεις μου. Δυστυχώς, μέχρι τώρα κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί.
Ο λόγος σήμερα για την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στη  Τουρκία και τη συνάντησή του με τον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν. 
Όπως αναμένετο, στις δηλώσεις των δύο αρχηγών ακούστηκαν χιλιοειπωμένες γενικολογίες, ευχολόγια και «συνεργασίες», με πρωτογενές αίτημα της ελληνικής πλευράς την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, έναντι (φυσικά) κάποιων πλουσιοπάροχων ανταλλαγμάτων που θα δούμε στην πορεία…
Το πλήρες αποτέλεσμα της επίσκεψης του Αλέξη Τσίπρα στην Τουρκία περιγράφουν λεπτομερέστατα τα «Ελληνοκαναδικά Νέα».
O Ταγίπ Ερντογάν μίλησε από θέση πλήρους ισχύος, έχοντας αντίκρυ του έναν υποταγμένο, γονυπετή, πρόθυμο σε όλα Τσίπρα, ο οποίος ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες των ξένων αφεντικών του, μετά το αισχρό ξεπούλημα της Μακεδονίας, διαπραγματεύεται τώρα, έμμεσα πλην όμως σαφώς, Αιγαίο, Θράκη, Έβρο,   κοιτάσματα...
Πέρα όμως από την - κατά τα άλλα - «επιτυχημένη» αυτή συνάντηση, ο Τούρκος πρόεδρος με όσα πράττει, φαίνεται ότι σε κάποια στιγμή δεν θα διστάσει να τραβήξει το σχοινί. Αν κρίνουμε από τη συμπεριφορά των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων τα πράγματα, πίσω από τις χειραψίες και τα χαμόγελα, δεν παύουν να είναι σοβαρά. 
Και μέσα σ’ αυτή την σοβαρότητα υπάρχουν ακόμη «έλληνες» με πολιτικά αξιώματα που τολμούν να αμφισβητούν γενοκτονίες, ολοκαυτώματα, θηριωδίες και που ακόμη υμνούν βαρβάρους και σφαγείς με πρώτο και καλύτερο τον σφαγέα του ελληνισμού Κεμάλ Ατατούρκ...
Η Τουρκία, αποδεδειγμένα πια από την ιστορία, καταλαβαίνει ένα και μόνο πράγμα, που δυστυχώς εμείς δεν θέλουμε να καταλάβουμε. Τη δύναμη. Τίποτε άλλο δεν την σταματά. Αν πιστέψει ότι ο αντίπαλος δεν θα αντισταθεί, τότε το πλήγμα της θα είναι συντριπτικό. Το ζήσαμε τελευταία στην Κύπρο…
Οι καρεκλολάτρεις ένοικοι του Μαξίμου, ασχέτως κόμματος, δεν έχουν αντιληφθεί πως απέναντί μας έχουμε έναν κακό γείτονα.
Η Ελλάδα, τις δύσκολες αυτές στιγμές των απειλών και διεκδικήσεων, ζει την απόλυτη παρακμή. Έχει καταστεί μια χώρα με πολιτικούς ανίκανους να αντιληφτούν τις ανάγκες και απαιτήσεις των καιρών. Με κυβερνώντες που λένε συνεχώς ψέματα και ξεπουλάνε μ’ ευκολία πατρίδα και ιστορία, αγνοώντας παντελώς την λαϊκή βούληση.
Με πολίτες ζαλισμένους από τους φόρους και τις περικοπές που γκρινιάζουν για τη μοίρα τους, που οι ίδιοι καθόρισαν...
Η Ελλάδα του σήμερα, είναι μία χώρα χωρίς ηγεσία και στόχους, χωρίς όραμα και προγραμματισμό, για το παρών και το μέλλον...
Και στο μυαλό μου έρχεται το νοηματικό σε στίχο τραγούδι του Σπήλιου Μαντή…
«Μια βάρκα μόνη, λιώνει στη στεριά, χωρίς τιμόνι και χωρίς κουπιά.
Τη δέρνει η αρμύρα, ο ήλιος κι’ η βροχή και μέσα στη σιωπή πεθαίνει μοναχή.
Και πέρα μακριά, το πέλαγο γελά, κι’ εμένα σιωπηλά το δάκρυ μου κυλά.…»

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

ΔΙΧΟΝΟΙΑ
Η διαχρονική πληγή του ελληνισμού…
Στο σημερινό άρθρο και με αφορμή τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα,
θα προσπαθήσω να μεταφέρω ορισμένα γεγονότα τα οποία συνδέονται άμεσα με το μεγάλο διαχρονικό πάθος της φυλής μας, τη ΔΙΧΟΝΟΙΑ... 
Είναι αναμφισβήτητο γεγονός  ότι δια μέσου των αιώνων, εμείς οι Έλληνες, επιτύχαμε θαυμαστά και μεγαλειώδη κατορθώματα, αλλά εξ αιτίας αυτής τις διχόνοιας, τα ανατρέψαμε με τον πιο επαίσχυντο τρόπο. 
Συνέλεξα λοιπόν και σας παραθέτω κάποια κλασικά παραδείγματα της καταστροφικής αυτής εμφύλιας διχόνοιας στην μακραίωνη ιστορική μας πορεία. 
Η διχόνοια είναι γνωστή από τα πανάρχαια χρόνια και τη βλέπουμε ήδη στα Ομηρικά έπη με τη διαμάχη Αχιλλέα και Αγαμέμνονα, αλλά και ανάμεσα στους αρχαίους θεούς των Ελλήνων που μάλωναν μεταξύ τους...
Πέντε περίπου αιώνες π.Χ, αφού πρώτα γράψαμε μία μοναδική στρατιωτική εποποιία νικώντας την πανίσχυρη Περσική αυτοκρατορία, στη συνέχεια καταστραφήκαμε μόνοι μας με τον εξοντωτικό τριακονταετή εμφύλιο Πελοποννησιακό Πόλεμο...
Αργότερα, ο Μέγας Αλέξανδρος συνενώνοντας τους Έλληνες δημιούργησε τη μεγαλύτερη στην ιστορία της ανθρωπότητας αυτοκρατορία, η οποία όμως λόγω εσωτερικών διαμαχών και πολεμικών συγκρούσεων εξασθένησε με αποτέλεσμα να κυριευθεί τελικά από τους Ρωμαίους…
Παρόμοια παραδείγματα συναντούμε και στην Βυζαντινή μας ιστορία που τελείωσε με την άλωση της Πόλης το 1453, γεγονός στο οποίο συνέβαλε σημαντικά ο παράγοντας της εμφύλιας διχόνοιας...
Μετά από την Επανάσταση του 1821, ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των Ελλήνων οπλαρχηγών και “καλαμαράδων” για το ποιος θα έχει την εξουσία. Η τελική απελευθέρωση του ελλαδικού χώρου επιτεύχθηκε μόνο χάρη στην επέμβαση των ξένων δυνάμεων...
Κατά την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1912-1913, γράψαμε μια νέα πολεμική εποποιία, απελευθερώνοντας από τον τουρκικό ζυγό την Μακεδονία και την Ήπειρο. Παρ’ όλα αυτά, μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια χάσαμε την Μικρά Ασία και όλη την πανάρχαια κοιτίδα του Ελληνισμού στην Ανατολή…
Το 1940-1945 γράψαμε νέο έπος με την γενναία αντίστασή μας κατά των Ιταλών, των Γερμανών και των Βουλγάρων. Και ενώ εκδιώξαμε τους κατακτητές μας απελευθερώνοντας  την πατρίδα, ξεκίνησε ο γνωστός καταστροφικός εμφύλιος πόλεμος, που κράτησε μέχρι το 1949, ισοπεδώνοντας ότι είχε μείνει ακόμη όρθιο στον πολύπαθο τόπο μας από την λαίλαπα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στερώντας στην Ελλάδα να διεκδικήσει αυτά που της ανήκαν να πάρει ως δίκαιη ανταμοιβή για τη συμβολή της στη νίκη των Συμμάχων εναντίον των δυνάμεων του Άξονα…
Τι να πρωτοθυμηθεί και τι να πρωτοαναφέρει κανείς από τα άπειρα παραδείγματα που αναφέρει η αρχαία, η μεσαιωνική αλλά και η νεότερη ελληνική ιστορία.
Εξαίρεση πάντως δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν οι εδώ “ταγοί” μας οι οποίοι προφανώς λόγω DNA,βασανίζονται ανελέητα από τις διχογνωμίες και αντιπαραθέσεις…
Οι αρνητικές επιπτώσεις της εχθρότητας και της προκατάληψης που προκύπτουν από την έμφυτη αυτή τάση προς τη διχόνοια, είναι πλέον ορατότατες στους τοπικούς μας οργανισμούς…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Το βαρύ τίμημα των εσφαλμένων επιλογών…
Είναι να θλίβεται κανείς με τη σημερινή πολιτικοοικονομική κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα. Μια Ελλάδα που βρίσκεται πλέον στο έλεος των διεκδικητών γειτόνων, των δανειστών και των αναξιόπιστων κυβερνώντων…
Μια Ελλάδα ουσιαστικά ακυβέρνητη, που εμφανίζεται διεθνώς ως ξέφραγο αμπέλι,
προκαλώντας τον γέλωτα...
Τι κατάντια αλήθεια; Να συζητούν στην Ελληνική Βουλή πως θα προδώσουν τη χώρα, οι βουλευτές που εκλέχτηκαν να υπηρετούν το συμφέρον του Έθνους...
Και ο ταλαίπωρος λαός που τους ψήφισε, πιστεύοντας σε ένα καλύτερο αύριο, να υπομένει μαρτυρικά την ανέχεια, τα ψεύδη, την κοροϊδία, την παραχάραξη της ιστορίας του...
Μια χούφτα εφιάλτες ξεπουλάν ανενόχλητοι και με ξεδιαντροπιά την Ελλάδα, παραχωρώντας πλουσιοπάροχα ιστορία, γλώσσα, γη και θάλασσα…
Είναι πρωτοφανές ένας λαός να διαδηλώνει κατά των πολιτικών εκπροσώπων του για να προασπίσει το εθνικό του συμφέρον.
Οι λέξεις αξία, ντροπή, ήθος έχουν προ πολλού εκλείψει στο ελληνικό κοινοβούλιο. Κοινό χαρακτηριστικό των σύγχρονων ανθελλήνων «Ελλήνων» - εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων - είναι η δημαγωγία, η αχρειότητα και η διαφθορά, με ατιμώρητα σκάνδαλα που στοίχισαν και στοιχίζουν δισεκατομμύρια, επιφέροντας την φτωχοποίηση του τόπου.
Και οι μαριονέτες του πανίσχυρου συστήματος της νέας τάξης πραγμάτων βάζουν το κερασάκι στην τούρτα, υπογράφοντας με τα τέσσερα την άνευ όρων παράδοση της γης των προγόνων μας.
Τα δίνουν όλα για να μείνουν - όσο θα μείνουν - στην καρέκλα της εξουσίας.
Το δίκαιο μάλιστα αίτημα της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, να μη δοθεί το όνομα Μακεδονία στους Σκοπιανούς, χαρακτηρίζεται από την ανάξια
εμπιστοσύνης κυβέρνηση Τσίπρα «ρατσιστικό» και «φασιστικό». Εκεί φτάσαμε...
Έχουν βαλθεί να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι η εκχώρηση του ονόματος είναι μία «επωφελής λύση» και μία «μεγάλη ευκαιρία» που δεν πρέπει να χαθεί, γιατί διαφορετικά θα… χαθούμε. «Επωφελής λύση» λοιπόν η εθνική προδοσία, για την οποία το Σύνταγμα, μεταξύ άλλων προβλέπει:
 «Η παραχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας σε αλλοδαπές δυνάμεις ή η πράξη της απονομής   ελληνικού ονόματος σε άλλη χώρα ή η παράδοση της νομοθετικής αρμοδιότητας της Βουλής στους δανειστές ή η δωροδοκία πολιτικών εις βάρος του δημοσίου ή η παράδοση σε ξένη χώρα εγγράφων, σχεδίων, άλλων πραγμάτων που τα συμφέροντα της πολιτείας επιβάλλουν να τηρηθούν απόρρητα απέναντι σε ξένη κυβέρνηση, στοιχειοθετεί το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας με βάση την εθνική νομοθεσία.
Η Εσχάτη Προδοσία είναι διαρκές έγκλημα και ως τέτοιο εκδικάζεται αρμοδίως σύμφωνα με το άρθρο 97 του Συντάγματος».
Εν τω μεταξύ, ο ανώτατος πολιτειακός άρχοντας, Προκόπης Παυλόπουλος, στις κρισιμότατες αυτές στιγμές του Έθνους παραμένει απλός θεατής μπροστά στην κατάφωρη παραβίαση της δημοκρατίας και του Συντάγματος της Ελλάδος.
Και ο ευκολόπιστος και πάντα προδομένος ελληνικός λαός, επωμιζόμενος το βαρύ τίμημα των εσφαλμένων επιλογών του, πασχίζει μάταια να διορθώσει τα αδιόρθωτα και τετελεσμένα…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

«Λευκή τρύπα» εκατομμυρίων από αδρανείς καταθέσεις… 
Η οικονομική είδηση μας ήρθε από την Οττάβα.
Τραπεζικές καταθέσεις εκατομμυρίων δολαρίων παραμένουν στα αζήτητα σε αδρανείς τραπεζικούς λογαριασμούς και σε συνταξιοδοτικά προγράμματα, με αποτέλεσμα το  Υπουργείο Οικονομικών να εξετάζει τρόπους να φορολογήσει τις καταθέσεις και να μειώσει ή και εξαλείψει τους καταβληθέντες τόκους.
Οι σχετικές προτάσεις για την τροποποίηση του παρόντος καθεστώτος όσον αφορά τα "μη ζητηθέντα υπόλοιπα" έχουν υποβληθεί ύστερα από δύο χρόνια διαβουλεύσεων και επανεξετάσεων και τη στιγμή αυτή βρίσκονται στα χέρια των γραφειοκρατών. 
Στόχος είναι να εκσυγχρονιστεί ένα αρχαϊκό καθεστώς που χρονολογείται από τη δεκαετία του ‘40. Οι προτεινόμενες αλλαγές θα εξοικονομήσουν χρήματα ενώ ταυτόχρονα θα αυξήσουν τα ομοσπονδιακά έσοδα.
Κάθε χρόνο, οι ρυθμιζόμενες από το κράτος Τράπεζες, ως και οι εταιρείες περιορισμένης ευθύνης, επιστρέφουν στην Κεντρική Τράπεζα τα χρήματα που υπάρχουν σε λογαριασμούς που έχουν αδρανήσει τουλάχιστον επί μία δεκαετία και που ανήκουν σε καταθέτες που δεν μπόρεσαν να εντοπιστούν.
Την 31η Δεκεμβρίου 2017, η Κεντρική Τράπεζα του Καναδά μετέφερε συνολικά 742 εκατομμύρια δολάρια ως αζήτητα υπόλοιπα. Ένα κεντρικό ηλεκτρονικό Μητρώο, επιτρέπει στους πιθανούς κατόχους να δουν εάν το όνομά τους περιλαμβάνεται στην κατάσταση των δεδομένων. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι ανάλογοι τόκοι που καταβάλλονται κάθε χρόνο ανέρχονται στα 10 περίπου εκατομμύρια δολάρια. 
Η καταβολή τόκων σε αζήτητους λογαριασμούς χρονολογείται από το 1944, έτος κατά το οποίο το Ομοσπονδιακό Υπουργικό Συμβούλιο προσδιόρισε το ύψος του επιτοκίου στο 1,5%, μία μονάδα υψηλότερη από εκείνη που καταβάλλεται σε συνηθισμένους τραπεζικούς λογαριασμούς αποταμίευσης.
Ας σημειωθεί ότι η Τράπεζα του Καναδά κρατά τα χρήματα για 30 χρόνια αν το υπόλοιπο του λογαριασμού είναι κάτω από 1.000 δολάρια και για 100 χρόνια εάν είναι πάνω από 1.000 δολάρια.
Επιδίωξη της Οτάβας είναι να μειώσει ή να εξαλείψει τους τόκους που καταβλήθηκαν γι αυτά τα υπόλοιπα. Ποσά κάτω των 100 δολαρίων, τα οποία αντιπροσωπεύουν το 70% όλων των μη ζητηθέντων υπολοίπων, θα κρατηθούν για μια απροσδιόριστη περίοδο, μικρότερη πάντως των 30 χρόνων, αλλιώς θα περιέρχονται στο Δημόσιο.
Η Οτάβα σκοπεύει ακόμη να προσθέσει στο πρόγραμμα και τους αδρανείς λογαριασμούς σε δολάρια ΗΠΑ ή σε άλλα ξένα νομίσματα.
Το Υπουργείο Οικονομικών προτείνει εξ άλλου την επέκταση του νέου προτεινόμενου καθεστώτος ώστε να συμπεριληφθούν και τα μη ζητηθέντα συνταξιοδοτικά υπόλοιπα. Τη στιγμή αυτή υπάρχουν περισσότεροι από 500 τέτοιοι αδρανείς λογαριασμοί σε Ομοσπονδιακά ρυθμιζόμενα λήξαντα πλάνα.
Οι εν λόγω λογαριασμοί είναι ήδη διαθέσιμοι σε ειδικό ηλεκτρονικό μητρώο στην ιστοσελίδα www.bankofcanada.ca όπου οι ιδιοκτήτες έχουν εύκολη πρόσβαση.
Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η Οττάβα επιδιώκει αρχικά να αφαιρέσει τον φόρο εισοδήματος από τις μεταβιβαζόμενες συντάξεις και ταυτόχρονα να καταργήσει την καταβολή τόκων επί των υπολοίπων ποσών.
Αν τυχαίνει να έχετε κάποιον ξεχασμένο αδρανή τραπεζικό λογαριασμό, καλό θα είναι να τον ενεργοποιήσετε εγκαίρως και όσο είναι ακόμη καιρός...

Εσείς τι λέτε;

Θλίψη χωρίς… πλήξη
Υποδεχθήκαμε αισίως το 2019. Μια νέα χρονιά ξεκίνησε με πολλές προσδοκίες και ελπίδες για καλύτερες ημέρες. Ακούσαμε τα Πρωτοχρονιάτικα μηνύματα των ηγετών του πλανήτη, γεμάτα υπεραισιοδοξία, τόσο απαραίτητη βέβαια για να συνεχίσουμε.
Όλοι σχεδόν εύχονται «καλή χρονιά, καλή πρόοδο, καλές δουλειές, καλή προκοπή…»  
Η υγεία, η ειρήνη, η αγάπη, η ευτυχία, θεωρούνται πλέον λέξεις ξεπερασμένες… 
Μπήκαμε λοιπόν στο 2019, αφήνοντας πίσω μας ένα χρόνο γεμάτο από όλα εκείνα, τα πολλά ή λίγα πού κάναμε. Και οι σκέψεις μας τρέχουν και σε όλα εκείνα που είχαμε σχεδιάσει και που τελικά δεν καταφέραμε να υλοποιήσουμε.
Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι ώρα για ενοχές και λύπες. Θα πρέπει να είναι η ώρα της χαράς, της αισιοδοξίας και του σωστού προγραμματισμού.
Χαράς γιατί, για να μπορούμε να διαβάσουμε αυτές τις γραμμές, είμαστε καλά, τουλάχιστον όσο πιο καλά γίνεται. Ζούμε, γι αυτό θα πρέπει να έχουμε θάρρος και ελπίδα. Αρκεί να σκεφτούμε πόσοι συνάνθρωποί μας υποφέρουν.
Την χρονιά που πέρασε, πολλοί έφυγαν από τη ζωή, μαζί και άνθρωποι δικοί μας.
Άλλοι πάλι αποχαιρέτισαν δικούς τους ανθρώπους, άλλοι πόνεσαν, καταστράφηκαν, έχασαν την υγεία τους, τις δουλειές τους, τα πάντα…
Τα ίδια περίπου θα συμβούν και τούτη τη χρονιά που μόλις ξεκίνησε. Ας μη τρέφουμε αυταπάτες. Η ζωή τραβάει την ανηφόρα και την κατηφόρα... Ας μετρήσουμε και ας αξιολογήσουμε τις δικές μας ευλογίες, ξεκινώντας θετικά σχεδιάζοντας τα
μελλοντικά μας σχέδια και βήματα.
Ένα νέο έτος, μια νέα ελπίδα, ένα νέο όνειρο γεννήθηκε που εμπεριέχει όλα όσα θέλουμε να κατακτήσουμε. Αρκεί να το πιστέψουμε, να το ακολουθήσουμε και να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Παρά τα όποια απαισιόδοξα μηνύματα που λαμβάνουμε καθημερινά, ας προσπαθήσουμε να σκεπτόμαστε θετικά και ας αφήσουμε πίσω ότι μας βαραίνει. Η προσπάθεια άλλωστε, η αρχή, είναι το ήμισυ του παντός.
Σύμφωνα με τις προβλέψεις, το 2019 θα είναι έτος μεγάλων διεθνών εξελίξεων και αποφάσεων.
Η νέα χρονιά, συν τοις άλλοις, είναι και εκλογική και εκεί θα ήθελα κάπως να σταθώ. Εκλογές στον Καναδά, εκλογές στην Ευρώπη, εκλογές στην Ελλάδα, εκλογές στην ΕΚΜΜ. Στη διάρκειά της, θα κληθούμε να ψηφίσουμε και να αναδείξουμε εκείνους που θα μας εκπροσωπήσουν σε αυτά τα επίπεδα.
Στον Καναδά, οι κυβερνώντες Φιλελεύθεροι κατεβαίνουν στις εκλογές προβάλλοντας ως «επιτεύγματα» την νομιμοποίηση της κάνναβης, την αποδοχή χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών και την πολυαναμενόμενη κατάργηση των φύλλων...
Στην Ελλάδα το πρώτο μεγάλο πρόβλημα που αναμένεται να «σκάσει» μέσα στο 2019,   είναι το Σκοπιανό, που από μόνο του απειλεί να ρίξει την κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση η οποία με το άγχος των δημοσκοπήσεων, προσπαθεί παντοιοτρόπως να κρατηθεί στην εξουσία λόγω επικείμενου διαζυγίου Τσίπρα-Καμμένου)...
Στην Κοινότητά μας, η Διοίκηση έβαλε σκοπό ζωής, πριν λήξει η θητεία της, να παραδώσει τα κιτάπια με μηδενικό χρέος, προωθώντας προς τούτο την πώληση του σημαντικότερου περιουσιακού της στοιχείου, του οικοπέδου της πρώην Αγίας Τριάδος...
Μακρύς και βαρύς λοιπόν προβλέπεται ο φετινός χειμώνας σε όλα τα επίπεδα…     
Λίαν ενδιαφέρον και απρόβλεπτο το 2019 ομολογουμένως και η οποιαδήποτε ενδεχόμενη θλίψη, σίγουρα δεν θα προκαλέσει πλήξη….
Καλή Χρονιά

Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com