Εσείς τι λέτε;

Διακοπές στην Ελλάδα για πάντα!

Έχει φοβηθεί το μάτι μου με τα αρνητικά για την Ελλάδα δημοσιεύματα που κυκλοφορούν κάθε τόσο, κυρίως κατά την περίοδο των διακοπών. Γι αυτό και η συστηματική "ανίχνευση" των μου έχει γίνει πλέον συνήθεια. Σε καμία περίπτωση βέβαια η φετινή σαιζόν δεν αποτελεί εξαίρεση,  αφού η συκοφαντική δυσφήμηση για τη γενετήρια δίνει και παίρνει...Στο επίκεντρο του διεθνούς Τύπου βρίσκεται για ακόμη μία φορά η πατρίδα μας. Τα επικριτικά δημοσιεύματα ανταγωνίζονται τα ειρωνικά σχόλια διαμορφώνοντας αρνητικό κλίμα για τη χώρα. Ειρωνικό πρόσφατο άρθρο στους Financial Times συγκρίνει την Ελλάδα με την Πομπηία... "O ήλιος λάμπει, τα εστιατόρια είναι γεμάτα και η Αθήνα απέχει πολύ από το να είναι σε πανικό", γράφει o Tony Barber. "Η Ελλάδα, όπως όλοι ξέρουν, ξεμένει από χρήματα" γράφει ο "πολύς" δημοσιογράφος Mark Gilbert. Αυτό σημαίνει ότι η χώρα δεν θα μπορεί να πληρώνει τα χρέη της γεγονός που προκαλεί ανησυχία στην Ευρώπη. Ο αρθρογράφος επικαλείται άρθρο των Times για τα δις που πρέπει να πληρώσει η Ελλάδα και το άρθρο της Die Zeit που αναφέρεται σε σχέδιο της γερμανικής κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της ελληνικής χρεοκοπίας. Στη συνέχεια προχωράει σε ανάλυση του τι θα συμβεί εάν η Ελλάδα δεν αποπληρώσει τα δάνεια προς το ΔΝΤ και βάζει την Ελλάδα στην ίδια κατηγορία με τις χώρες που δεν έχουν αποπληρώσει τα αντίστοιχα δάνεια όπως το Σουδάν, η Σομαλία και η Ζιμπάμπουε. Η Frankfurter Allgemeine Zeitung δεν θεωρεί τη λύση βιώσιμη παραθέτοντας τις αρνητικές δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Σε άρθρο του στην οικονομική ιστοσελίδα The Street ο Τζον Μέισον, επιχειρηματίας, αρθρογράφος και πρώην κυβερνητικό στέλεχος των ΗΠΑ, επιτίθεται στον Αλέξη Τσίπρα και καλεί τους ευρωπαίους εάν η ελληνική κυβέρνηση δεν ανταποκριθεί στις "υποχρεώσεις' της να προχωρήσουν στο σχέδιο για το πώς θα διαχειριστούν την αποτυχία. "Αν στον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ δεν αρέσουν οι κανόνες της Ευρωζώνης τότε ας τους αφήσουν να φύγουν και ας συνεχίσει η νομισματική ένωση σε πιο σημαντικά πράγματα", αναφέρει χαρακτηριστικά.Παραδόξως όμως υπήρξαν και κάποια ενθαρρυντικά για την πατρίδα μας άρθρα."Τη φετινή περίοδο η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ τους τουρίστες, υποστηρίζει μεταξύ άλλων το Bloomberg, αναφερόμενο στην οικονομική κατάσταση της χώρας. Σε δημοσίευμά του για την Ελλάδα, το αμερικανικό πρακτορείο επισημαίνει πως η ελληνική οικονομία απαιτεί πιο πολύ από ποτέ τη στήριξη του τουριστικού κλάδου. 
"Μέχρι στιγμής τα πράγματα πηγαίνουν καλά, αν και οι επόμενοι τρεις μήνες θα καθορίσουν την επιτυχία της φετινής περιόδου" αναφέρει το Bloomberg, υπενθυμίζοντας πως οι εκτιμήσεις της κυβέρνησης κάνουν λόγο για αφίξεις 3 εκατομμυρίων περισσότερων τουριστών από το 2014 τονίζοντας τους τέσσερις καταλυτικούς παράγοντες  για την πορεία του τουρισμού στην Ελλάδα:
1. Φθηνότερο ευρώ
2. Μείωση τουριστικών δαπανών
3. Νέες "αγορές"
4. Μεταναστευτική κρίση
Όπως και να' χει πάντως εμείς εδώ έχουμε κάνει τις επιλογές μας.
Διακοπές στην Ελλάδα, για πάντα!

Εσείς τι λέτε;

Εσείς τι λέτε;

Αν τις Αθηναίος εταιρήση...

Στη σημερινή εποχή η ομοφυλοφιλία θεωρείται σταδιακά λιγότερο ταμπού και οι ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι και διαφυλικοί αποκτούν όλο και περισσότερα δικαιώματα.Τα πράγματα όμως δεν ήταν πάντοτε έτσι. Οι ομοφυλόφιλοι, μέχρι πρότινος, έκρυβαν την σεξουαλική τους προτίμηση προκειμένου να μη διωχτούν ή απομονωθούν από το κοινωνικό τους περιβάλλον. Στο Κεμπέκ μάλιστα το 1828 τέθηκε σε ισχύ νόμος σύμφωνα με τον οποίο η ομοφυλοφιλία θεωρείτο εγκληματική πράξη. Και στις μέρες μας όμως εκτός νόμου εξακολουθεί να θεωρείται η ομοφυλοφιλία σε ορισμένα κράτη της Ασίας και της Αφρικής, με επιπτώσεις ποινών φυλάκισης σε όσους αποκαλύπτουν δημοσίως τη σεξουαλική τους ταυτότητα, ενώ για τους Τζιχαντιστές η ομοφυλοφιλία ισοδυναμεί με τη θανατική ποινή!  Στην Ελλάδα κάποτε οι ΓκΛΑΤ ήταν εύκολος στόχος χλευασμού. Σήμερα βγήκαν πλέον από την ντουλάπα και οι σεξουαλικές προτιμήσεις των ελλήνων έγιναν δικαίωμα και μάλιστα συνταγματικά κατοχυρωμένο. Πρωτοφανής ήταν η πρόσφατη πολύχρωμη παρέλαση "Athens Pride" στο κέντρο της Αθήνας και άκρως εντυπωσιακή η "Πορεία υπερηφάνειας" στη Λευκωσία. Μαζί με τα χιλιάδες μέλη της "κοινότητας" πορεύτηκαν χέρι χέρι αντιπρόσωποι και αρχηγοί κομμάτων, εκπρόσωποι ξένων πρεσβειών, δήμαρχοι, καλλιτέχνες, διανοούμενοι, κ.α. Πόσο αλήθεια αλλάζουν οι καιροί... Ας δούμε όμως τι ακριβώς συνέβαινε στην αρχαία Ελλάδα και τι προέβλεπαν οι νόμοι για όσους προέβαιναν σε ομοφυλοφιλικές σχέσεις. Οι σύγχρονοι ερευνητές έψαξαν το θέμα και απέδειξαν με πανηγυρικό τρόπο πως η ομοφυλοφιλία ήταν κατακριτέα στην αρχαία ημών γενέτειρα. Έτσι μας λένε, η πλατιά γνωστή συκοφαντία που διαδίδεται από ανθέλληνες ιστορικούς καταρρέει, αφού οι νόμοι στην αρχαία Ελλάδα ήταν ξεκάθαροι. "Αν τις Αθηναίος εταιρήση, με έξεστω αυτω των εννέα αρχόντων γενέσθαι, μηδέ ιερωσύνην ιερώσασθαι, μηδέ συνδικήσαι τω δήμω, μηδέ αρχήν αρχέτω μηδεμιάν, μήτε ενδημον, μήτε υπερόριον, μήτε κληρωτήν, μήτε χειροτονητήν, μηδέ επικυρήκειαν αποστελλέσθω, μηδέ γνώμην λεγέτω, μηδέ εις τα δημοτελή ιερά εισίτω, μηδέ εν ταις κοιναίς σταφονοφορίες σταφανούσθω, μηδέ εντός των της αγοράς περιρραντηριων πορευέσθω. Εάν δε ταύτα τις ποιή, καταγνωσθέντως αυτού εταιρείν, θανάτω ζημιούσθω". Δηλαδή: αν κάποιος Αθηναίος συνάψει ομοφυλοφιλική σχέση με άλλον θα έχει τις εξής κυρώσεις:
1. Δεν του επιτρέπεται να γίνει μέλος των 9 αρχόντων
2. Δεν του επιτρέπεται να εκλεγεί ιερέας
3. Δεν του επιτρέπεται να είναι συνήγορος του λαού
4. Δεν επιτρέπεται να ασκεί εξουσία εντός ή εκτός της Αθήνας
5. Δεν επιτρέπεται να σταλεί ως κήρυκας πολέμου
6. Δεν επιτρέπεται να εκθέσει γνώμη 
7. Δεν επιτρέπεται να μαίνει σε δημόσιους Ναούς.
8. Δεν επιτρέπεται να στεφανωθεί στις στεφανοφορίες
9. Δεν επιτρέπεται να μπαίνει στον ιερό χώρο της αγοράς
Όποιος λοιπόν έχει καταδικαστεί ως ομοφυλόφιλος αλλά ενεργήσει αντίθετα των διατάξεων του νόμου θα τιμωρείται ακόμη και με θάνατο! Ας τα διαβάσουν αυτά όσοι κακώς ισχυρίζονται ότι στην αρχαία Ελλάδα η ομοφυλοφιλία, ήταν ανεκτή...

Εσείς τι λέτε;

Εσείς τι λέτε;

                      

"Ένα όνειρο γίνεται στόχος όταν γίνονται ενέργειες για την πραγματοποίησή του" Bo Bennett, Αμερικανός Σύμβουλος Αυτοβοήθειας

Είναι πλέον σε όλους γνωστό ότι τα ελληνικά μας σχολεία αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και οι απανωτές κυβερνητικές περικοπές δυσχεραίνουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Τα τελευταία χρόνια άρχισε να γίνεται αντιληπτό πως για να συνεχίσουν να υπάρχουν τα σχολεία μας χρειάζονται την υποστήριξη μας.Μια σύντομη ιστορική αναδρομή δείχνει καθαρά τις επίπονες προσπάθειες των πρωτοπόρων ελλήνων μεταναστών που έβαλαν τα θεμέλια και ύψωσαν το εκπαιδευτικό οικοδόμημα τούτης της παροικίας. Ένα οικοδόμημα που με πάση θυσία πρέπει να διατηρήσουμε.Το 1909 άρχισε να λειτουργεί στο Μόντρεαλ το πρώτο ελληνικό σχολείο "Πλάτων" το οποίο το 1910 οργανώθηκε σε κανονικό ημερήσιο σχολείο, το πρώτο στο είδος του στην Βόρεια Αμερική.Το 1925 μια ομάδα δραστήριων εθελοντών αγόρασε την εκκλησία της Αγίας Τριάδας και ίδρυσε δεύτερο σχολείο, το "Αγγλο-Ελληνικό Σωκράτης", το οποίο ακολούθησε το πρόγραμμα διδασκαλίας του Προτεσταντικού Σχολικού Συστήματος του Μόντρεαλ και η ελληνική γλώσσα και κουλτούρα διδάσκονταν επιπλέον των αγγλικών και γαλλικών μαθημάτων.Όμως, η οικονομική κρίση της εποχής, ανάγκασε τους έλληνες να συσπειρωθούν σε μία εκκλησία, την Αγία Τριάδα και να ενώσουν το σχολείο "Πλάτων" με το σχολείο "Σωκράτης" το 1931. Παρά τα τεράστια οικονομικά προβλήματα της εποχής, τα μέλη της Κοινότητας κατάφεραν να κρατήσουν το σχολείο και να σπουδάσουν τα παιδιά τους.Κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960 νέοι μετανάστες έφθαναν κατά χιλιάδες και συνέχεια αυξανόταν ο αριθμός των μαθητών.Το 1970 άλλαξε το όνομα σε "Δημοτικό Σχολείο Σωκράτης" και το 1972 η Κοινότητα υιοθέτησε το γαλλικό σύστημα εκπαίδευσης, αποκτώντας έτσι το δικαίωμα για επιχορηγήσεις.Το 1978 υπογράφτηκε συμφωνία με το Καθολικό Σύστημα CECM, εξασφαλίζοντας καλύτερα εκπαιδευτικά εφόδια, ενώ η οικονομική υποστήριξη της κυβέρνησης του Κεμπέκ βοήθησε το σχολείο να αναπτυχθεί και να επεκταθεί. Λίγα χρόνια αργότερα άρχισε να λειτουργεί και το ημερήσιο σχολείο "Δημοσθένης" στο Λαβάλ.Χιλιάδες ελληνόπουλα απεφοίτησαν από τα ελληνικά μας σχολεία και τα περισσότερα διέπρεψαν σε όλους τους τομείς της Καναδικής κοινωνίας και όχι μόνο. Τα σχολεία μας σήμερα θεωρούνται "μοντέλο" και παράδειγμα προς μίμηση. Η σωστή   όμως λειτουργία, ανάπτυξη και μακροζωία τους - κυρίως μετά τις κυβερνητικές περικοπές - εξαρτάται από μας και μόνο.Η ερανική επιτροπή των σχολείων "Σωκράτης", "Δημοσθένης", "Αριστοτέλης", "Πλάτων-Όμηρος" και "Άγιος Νικόλαος" ζητά για άλλη μία φορά από την παροικία να δείξει και έμπρακτα την αγάπη και υποστήριξή της ώστε να συνεχιστεί η ανοδική πορεία και περαιτέρω ανάπτυξη των ελληνικών μας σχολείων. Στόχος του Μαραθωνίου, που διεξάγεται αυτό το Σαββατοκύριακο, είναι το ποσό των $150,000. Ένας στόχος τον οποίο θα πρέπει να πετύχουμε πάση θυσία. Η καλύτερα, να τον ξεπεράσουμε...Ο Μαραθώνιος 2015" είναι αφιερωμένος στη μνήμη του πρόσφατα εκλιπόντος προέδρου της ερανικής επιτροπής Ορφέα Βοσνιάδη. 

Εσείς τι λέτε;

            

Εσείς τι λέτε;

Υπέρ ή κατά του μνημονίου;

Παρακολουθώντας από κοντά τις πολιτικο-οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα εύκολα διαπιστώνει κανείς πως ιδεολογίες και κόμματα έχουν πλέον περιέλθει σε δεύτερη μοίρα. Οι έλληνες σήμερα έχουν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα. Στους μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς. Έτσι, η μεν αντιμνημονιακή σημερινή κυβέρνηση δείχνει το δάχτυλο προς την αντιπολίτευση για την τωρινή κατάσταση, η δε μνημονιακή αντιπολίτευση δείχνει το δάχτυλο στην κυβέρνηση, λέγοντας ότι αν ήταν στη θέση της θα είχε πράξει διαφορετικά και άρα δεν θα είχαμε φτάσει στο αδιέξοδο.. Η αλήθεια είναι ότι τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση αποτελείται από ανεπαρκείς ανθρώπους που δυστυχώς λίγο πολύ αντικατοπτρίζουν την ελληνική κοινωνία  όπως έχει διαμορφωθεί. Στο μνημόνιο ούτως ή άλλως θα φτάναμε, ήταν θέμα χρόνου...Τι ακριβώς όμως είναι το μνημόνιο; Βασικά είναι μια "ευκολία" που μας κάνουν οι  συνέταιροί μας για να αποφύγουμε τα χειρότερα τα οποία πάντως δεν είναι η χρεοκοπία αφού η Ελλάδα έχει προ πολλού χρεοκοπήσει... Τα χειρότερα λοιπόν τι είναι; Τα χειρότερα είναι μια δημοσιονομική προσαρμογή ακόμα πιο βίαιη από τη σημερινή. Για να γίνει αντιληπτό αυτό το ελληνικό κράτος στα επόμενα κοντινά χρόνια θα πρέπει να κλείσει την ψαλίδα μεταξύ δαπάνες και έσοδα κατά 30 δις ευρώ περίπου. Το μνημόνιο λοιπόν μας χρηματοδοτεί για να γίνει αυτή η προσαρμογή σταδιακά. Αν δεν υπήρχε το μνημόνιο τότε η μείωση της ψαλίδας μεταξύ των εσόδων και εξόδων θα έπρεπε να γίνει απότομα και με πολύ πιο βίαιο τρόπο διότι απλά η χώρα θα είχε κάνει στάση πληρωμών και οι αγορές δεν θα μας δάνειζαν. Αποτέλεσμα θα ήταν η κυβέρνηση να μη μπορεί να πληρώσει τις υποχρεώσεις της και θα έπρεπε να πάρει ορισμένες πολύ σκληρές αποφάσεις που θα είχαν να κάνουν με μεγάλες μειώσεις των συντάξεων και των αποδοχών στο δημόσιο, άμεσες μαζικές απολύσεις και κλείσιμο οργανισμών του δημόσιου. Άρα δεν υπάρχει φως και επιστροφή στις παλιές καλές μέρες; Θεωρητικά αυτό θα μπορούσε να συμβεί μόνο μετά από μια θεαματική βελτίωση της ελληνικής οικονομίας κάτι που δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Υπέρ λοιπόν η κατά του μνημονίου; Ούτε το ένα ούτε το άλλο, όπως έχουν τα πράγματα σήμερα. Ποιός φταίει λοιπόν γι αυτή την κατάσταση; Πέραν βέβαια από τους πολιτικούς  φταίει και ο ελληνικός λαός που επιμένει να ψηφίζει ανεπαρκές πολιτικές ηγεσίες δεκαετίες τώρα και αρνείται να στείλει στη βουλή ικανούς ανθρώπους που να προωθήσουν μια αποτελεσματική αναδιοργάνωση της οικονομίας και του διοικητικού ιστού της χώρας. Το μνημόνιο θα βοηθήσει την Ελλάδα να βγει κάποτε από τούτο τον λαβύρινθο; Σαφώς όχι. Για να βγει η χώρα από την τωρινή κατάσταση θα πρέπει να δρομολογηθούν πολιτικές τέτοιες που θα κάνουν τον ιδιωτικό τομέα να επενδύσει και να πάρει ρίσκο. Η αναπτυξιακή πορεία της Ελλάδας εξαρτάται από τους ίδιους τους έλληνες, κάτι που πάνω από όλα προϋποθέτει βούληση και ριζική αλλαγή νοοτροπίας. Μεγάλη ευθύνη για τη σημερινή αδιέξοδη κατάσταση φέρουν και τα φερέφωνα media, ορισμένα "θύματα" των περικοπών δαπανών, τα οποία δίχως ίχνος αντικειμενικότητας, με ανύπαρκτη εθνική συνείδηση τα πλείστα, δεν διστάζουν να τοποθετούνται μνημονιακότερα των μνημονιακών ή αντιμνημονιακότερα των αντιμνημονιακών, (αναλόγως της πνοής του ανέμου) εν ονόματι των "καλών και συμφερόντων των ψυχών ημών..."  

Εσείς τι λέτε;  
Μιχάλης Τελλίδης
michael.tellides@cfmbradio.com    

Εσείς τι λέτε;

Αγία Σοφία
Tο "λυπημένο" τζαμί! 

Το Συμβούλιο Ελληνοαμερικανικής Ηγεσίας έχει ξεκινήσει εδώ και ένα χρόνο μία καμπάνια με αίτημα να μη μετατραπεί η Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη σε τζαμί. Όπως επισημαίνεται στο κείμενο του ψηφίσματος, επιτροπή του τουρκικού κοινοβουλίου εξετάζει αίτηση που υπέβαλαν πολίτες για την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Σχέδιο νόμου έχει εισαχθεί για την μετατροπή της και πάλι σε "σύμβολο κατάκτησης” της Κωνσταντινούπολης, ενώ ο αντιπρόεδρος της Τουρκίας Μπουλέντ Αρίντς υποσχέθηκε ότι το "λυπημένο" τζαμί  σύντομα θα “χαμογελά” ξανά, ως τέμενος...Το ψήφισμα του ΣΕΗ έχει συγκεντρώσει πάνω από 25.000 υπογραφές και έχει ήδη παραδοθεί στην UNESCO η οποία το 1985  έχει κηρύξει την Αγία Σοφία Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομίας.Όπως επισημαίνεται, εάν η Αγία Σοφία μετατραπεί σε τζαμί θα χάσει τα χριστιανικά και βυζαντινά χαρακτηριστικά της, τα οποία θα πρέπει να προστατευτούν, βάσει της συνθήκης για τα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, την οποία επικύρωσε η Τουρκία. Η Αγία Σοφία, εν τω μεταξύ, χρησιμοποιείται για "προσευχή" από τον Ταγίπ Ερντογάν  προκειμένου να ενισχύσει το πολιτικό του προφίλ που πλήττεται επανειλημμένα τον τελευταίο καιρό. Δίνει μάλιστα το ραντεβού στην Ayasofya τη σημαδιακή ημέρα της επετείου της άλωσης της Πόλης, με καλεσμένους ισλαμιστές ηγέτες να προσεύχονται μέσα στο ναό, προβάλλοντας έτσι την ειλημμένη απόφασή του να αρθεί η μουσειακή χρήση του μνημείου και να επιστρέψει η λατρευτική. Γνωστές βέβαια οι προθέσεις της Τουρκίας.. Θα αντιδράσει άραγε δυναμικά η ελληνική κυβέρνηση; Η Unesco πάντως τηρεί σιγή ιχθύος και προκαλεί εντύπωση η "αδράνεια" της και των υπολοίπων διεθνών οργανισμών σε αυτή την πρόκληση εκ μέρους της γείτονος.Για την ιστορία, ο πρώτος ναός της Αγίας Σοφίας θεμελιώθηκε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο το 330 μΧ  όταν ονόμασε τη μετέπειτα Κωνσταντινούπολη πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η ανέγερση του ναού ολοκληρώθηκε από τον γιο του Κωνστάντιο και για χίλια και πλέον χρόνια (537-1453), η Αγία Σοφία θα αποτελέσει το κέντρο της ορθοδοξίας και του ελληνισμού. Εκεί, ο λαός θα γιορτάσει τους θριάμβους, θα θρηνήσει τις συμφορές και θα αποθεώσει τους νέους αυτοκράτορες. Η τελευταία λειτουργία τελέστηκε στις 29 Μαΐου του 1453. Μετά την άλωση της Πόλης έγινε τζαμί και με την επανάσταση του Κεμάλ Ατατούρκ μετατράπηκε σε μουσείο. Η ουσία είναι ότι μια τέτοια κίνηση, μια τέτοια βεβήλωση της Αγίας Σοφίας θα αποτελέσει την πλήρη ταπείνωση του νεοελληνικού κράτους. Μας αξίζει; Κατά πάσα πιθανότητα ναι. Μας αξίζει. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι εμείς ήμασταν αυτοί που "προωθούσαμε" την Τουρκία στην Ευρώπη, που συνεχώς υποχωρούσαμε σε όλα τα ζητήματα  και που αποδεχόμασταν ως παγιωμένες τις αμφισβητήσεις μας. Τζαμί η Αγία Σοφία, τζαμιά και στην Αθήνα, τζαμιά παντού. Και μετά απορούμε που σε κάποιο καιρό,  όπως πάμε, όχι μόνον η Θράκη, αλλά ολόκληρη η Ελλάδα  θα περιέλθει υπό τουρκικό έλεγχο...

Εσείς τι λέτε; 

Εσείς τι λέτε;

Euro(without)vision...

Μπήκαμε πανηγυρικά στην τελική ευθεία...Ο λόγος για τον περιβόητο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2015 που ρίχνει    σήμερα την αυλαία του στη Βιέννη της Αυστρίας. Κι' επειδή τυγχάνει να είμαι άνθρωπος της περιέργειας (δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό) πήρα σβάρνα τα συμμετέχοντα τραγούδια στο Youtube για να έχω μια ιδέα πριν καταγράψω τις σκέψεις μου.Στο παρελθόν, για να πω και του στραβού το δίκιο, ενδεχομένως έβγαιναν μέσω Eurovision και κάποια καλά τραγούδια που είχαν πει καταξιωμένες ερμηνεύτριες όπως η Μαρινέλλα, η Ελπίδα, η Μαρίζα Κωχ... Σήμερα το πανηγύρι αυτό - γιατί περί πανηγυριού πλέον πρόκειται - μου δίνει την αίσθηση μιας παρωδίας που εξακολουθεί να προβάλλεται ως ένα σημαντικό γεγονός. Και μια χώρα της τέχνης και του πολιτισμού,  όπως είναι η Ελλάδα, προσπαθεί να κερδίσει εύσημα από την άνευ περιεχομένου "ανοραματικής" Eurovision. Αν είναι δυνατόν... Την Ελλάδα φέτος εκπροσωπεί η κύπρια Μαρία-Ελενα Κυριάκου με το τραγούδι "One Last Breath" (Μια τελευταία ανάσα). Μια χαρά κοπέλα η Μαρία-Ελενα και της εύχομαι ειλικρινά να τα καταφέρει και να κάνει μια αξιοπρεπή καριέρα στον καλλιτεχνικό χώρο. Αναρωτιέμαι όμως, δεν βρέθηκε τέλος πάντων ένας άνθρωπος του χώρου να την καθοδηγήσει στην σωστή επιλογή του τραγουδιού; Γιατί τέτοια ξενομανία, να πασχίζει    απεγνωσμένα να μιμηθεί μεγάλες ντίβες τύπου Barbra Streisand, Whitney Houston, Celine Dion... Δεν είμαι μουσικολόγος, απλά ένας άνθρωπος που λατρεύει το ποιοτικό ελληνικό τραγούδι και πιστεύω ακράδαντα εδώ και χρόνια ότι πρέπει να συμμετέχουμε με ελληνικό στίχο.  Στην Eurovision δίνουμε το παρών την δύσκολη αυτή εποχή της κρίσης και της αβεβαιότητας και θα έπρεπε νομίζω να εκμεταλλευτούμε έστω και τούτη την τηλεοπτική ευκαιρία για να περάσουμε ένα μήνυμα αξιοπρέπειας και αισιοδοξίας στη δύσπιστη προς εμάς Ευρώπη. Ένα μήνυμα με ελληνικό χρώμα και νοηματικό στίχο. Και όχι να στέλνουμε μία μαϊμουδίζουσα αοιδό που να επιβεβαιώνει για άλλη μία φορά για τον ασφαλή βαθμό αφοσίωσης και την ολοκληρωτική μας παράδοση στην ξενόφερτη δυτική κουλτούρα... Παρά ταύτα, το One Last Breath της Μαρίας-Ελενας δεν είναι σε καμία περίπτωση το χειρότερο από ορισμένα άλλα τραγούδια που στείλαμε στο παρελθόν με την Άννα Βίσση, την Κρίστη Στασινοπούλου και την Αφροδίτη Φρίντα. Η επιλογή όμως του συγκεκριμένου - εκτός χρόνου και τόπου - τραγουδιού ήταν ατυχέστατη και για άλλη μία φορά χάσαμε την ευκαιρία να δείξουμε την ταυτότητά και τις αξίες μας στο ευρείας τηλεθέασης ευρωπαϊκό αυτό σόου. Πιθανότατα, όταν θα διαβάζετε το παρών άρθρο να έχουν ήδη αναδειχτεί οι νικητές της Eurovision 2015 και ειλικρινά εύχομαι στην Μαρία-Ελένη Κυριάκου να βρίσκεται ανάμεσα στους διακριθέντες. Διότι πέρα από τις λάθος μουσικές επιλογές της, το ταλέντο της είναι αναμφισβήτητο...

Εσείς τι λέτε;                

Εσείς τι λέτε;

                         

Γενοκτονία των Ποντίων
Μια επιβεβλημένη αναγνώριση...

Πολλές γενοκτονίες γνώρισε ο εικοστός αιώνας και η Μικρασιατική γη τις χειρότερες από αυτές. Ας θυμηθούμε τούτες τις μέρες την ιστορική πλέον τοποθέτηση του σφαγέα Μπεχαεντίν Σακίρ το 1915: "Τα έθνη που απόμειναν από παλιά στην αυτοκρατορία μας μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα που πρέπει να ξεριζωθούν. Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική δύναμη και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται… Και αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πειθώ. Άρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί βία…"Η αρχή έγινε με τους Αρμένιους. Η συστηματική προσπάθεια της εξόντωσής τους έχει μείνει στην ιστορία ως η πρώτη προσπάθεια αναζήτησης μιας τεχνικής της γενοκτονίας, το μόνο αξιοσημείωτο εξαγώγιμο προϊόν του Κεμαλισμού. Την εφάρμοσαν οι Γερμανοί επί των Εβραίων,   την εφάρμοσαν οι Κεμαλιστές στον Πόντο, στην Μικτά Ασία, στην Πόλη, στην Κύπρο, στο Κουρδιστάν...Μετά την αναγνώριση της γενοκτονίας του Ποντιακού ελληνισμού από την Βουλή των Ελλήνων, η ανάγκη για τη διεθνή αναγνώρισή της είναι πλέον επιτακτική και αποτελεί ουσιαστικά μια προοδευτική πολιτική πράξη που αποσκοπεί στη διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων, ενώ ταυτόχρονα συνεισφέρει ενεργά στην ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή. Διότι αν είχαμε εγκαίρως διεκδικήσει πολιτικά την καταδίκη της Γενοκτονίας, όπως σωστά έπραξαν οι Εβραίοι, είναι σίγουρο ότι δεν θα είχαμε τα τραγικά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, τις απελάσεις του 1964, την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο το 1974... Δεν θα είχαμε τις συνεχιζόμενες σε κάθε επίπεδο απαράδεκτες προκλήσεις και διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και τη Θράκη... Θα πρέπει επιτέλους να κατατεθούν συγκεκριμένες προτάσεις για τον τρόπο προώθησης της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας του Ποντιακού ελληνισμού και θα πρέπει να ενταθούν οι προσπάθειες που γίνονται προς αυτό το σκοπό. Ειδικότερα τώρα που το θέμα Γενοκτονία ήρθε ξανά στην επικαιρότητα με αφορμή την παγκόσμια κινητοποίηση των Αρμενίων. Σχεδόν σε όλο τον πλανήτη οι άνθρωποι διώκονται, αποβάλλονται ή σκοτώνονται λόγω της φυλής, της θρησκείας, του φύλου ή της πολιτικής τους ένταξης. Παρά τη ρητορική η διεθνής κοινότητα κλείνει τα μάτια της ή δεν πράττει τίποτα. Με τη διεθνή αναγνώριση μπορούμε να μην επιτρέψουμε άλλες γενοκτονίες,.. Ευπρόσδεκτη η πρωτοβουλία της ΕΚΜΜ να τιμήσει την επέτειο της 19η Μαΐου και τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων στον Μικρασιατικό Πόντο. "Αόρατο"-για ακόμη μία φορά-το Ελληνικό Κογκρέσο του Κεμπέκ το οποίο λόγω και του ρόλου του θα έπρεπε να ήταν μπροστάρης και καθοδηγητής σε όλα τα θέματα ύψιστης σημασίας που μας απασχολούν. Πάντως, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τον συνάδελφο Γιώργο Γκιούσμα πως το Κογκρέσο θα πρέπει επί τέλους να αλλάξει δομή. Αν και προσωπικά πιστεύω πως καιρός είναι να το στείλουμε σε μόνιμες διακοπές, γιατί είναι πλέον όλο και πιο κοινή η διαπίστωση ότι  παρακουράστηκε να "επιτελεί έργο" τελευταία!  

Εσείς τι λέτε;

Εσείς τι λέτε;

Ημέρα ή γιορτή της μητέρας;

H Ημέρα της Μητέρας, που έγινε 100 ετών, είναι γνωστή κυρίως ως μία ευκαιρία για λουλούδια, δώρα, κάρτες, ευχές και γενικά ενδείξεις αγάπης και εκτίμησης στη γυναίκα που μας έφερε στον κόσμο.
Ωστόσο, ο αρχικός σκοπός της ίδρυσής της ήταν εντελώς διαφορετικός. Η συγκεκριμένη εορτή έχει πιο μελαγχολικές ρίζες: Ιδρύθηκε για τις πενθούσες γυναίκες προκειμένου να θυμούνται τους πεσόντες στρατιώτες και να προσπαθούν για την ειρήνη.
 Όλα ξεκίνησαν στη δεκαετία του 1850, όταν η οργανώτρια των γυναικών της Δυτικής Βιρτζίνια, Ανν Ριβς Τζάρβις (η μητέρα της Άννας) οργάνωνε την Ημέρα της Μητέρας, ομάδες γυναικών που εργάζονταν για τη βελτίωση των συνθηκών υγιεινής και προσπαθούσαν να μειώσουν τη βρεφική θνησιμότητα με την καταπολέμηση των ασθενειών. Οι ομάδες αυτές φρόντιζαν επίσης τους πληγωμένους στρατιώτες και από τις δύο πλευρές κατά τη διάρκεια του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου.
Η Τζάρβις είχε επίσης ξεκινήσει την Ημέρα Φιλίας της Μητέρας για την ένωση των γυναικών όλης της χώρας. Πάντως, ήταν η κόρη της Άννα που δημιούργησε αυτό που σήμερα ονομάζουμε Ημέρα και Μητέρας. Το 1905 ο θάνατος της μητέρας της την ενέπνευσε να οργανώσει εκδηλώσεις για την συγκεκριμένη Ημέρα.   
Στις 10 Μαΐου του ίδιου έτους, οικογένειες συγκεντρώθηκαν στην γενέτειρά της Τζάρβις, στο Γκράφτον της Δυτικής Βιρτζίνια αλλά και σε πολλές άλλες πόλεις και τελικά ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Γουίλσον το 1914 επίσημα ανακήρυξε τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου ως Ημέρα της Μητέρας.
Για την Τζάρβις, η Ημέρα της Μητέρας ήταν μια ημέρα όπου τα παιδιά θα έπρεπε να πηγαίνουν στο πατρικό τους σπίτι, να περάσουν χρόνο με τη μητέρα τους και να την ευχαριστήσουν για όσα έχει κάνει και διευκρίνιζε πάντα ότι ήταν Ημέρα της Μητέρας και όχι Γιορτή της Μητέρας...
Ωστόσο η επιτυχία της Τζάρβις σύντομα μετατράπηκε σε αποτυχία, τουλάχιστον στα μάτια της. Η ιδέα της γρήγορα έγινε ένα εμπορικό χρυσορυχείο με επίκεντρο την αγορά  λουλουδιών, γλυκών και ευχετήριων καρτών, μια εξέλιξη που την ενόχλησε βαθιά.    Έτσι, αφιέρωσε τον εαυτό της και την περιουσία της στο να καταφέρει να επιστρέψει η Ημέρα της Μητέρας στις ευλαβικές της ρίζες.
Οργάνωσε μποϊκοτάζ, απείλησε με αγωγές και ακόμη επιτέθηκε στην τότε πρώτη κυρία των ΗΠΑ, Ελέανορ Ρούσβελτ, κατηγορώντας την ότι χρησιμοποιεί την Ημέρα της Μητέρας για να αντλήσει κεφάλαια για φιλανθρωπίες.
Οι έντονες προσπάθειες της Τζάρβις για την εξυγίανση της Ημέρας της Μητέρας συνεχίστηκαν τουλάχιστον μέχρι τις αρχές του 1940, ενώ το 1948 πέθανε αδέκαρη σε ηλικία 84 ετών στο Σανατόριο της Πλατείας Μάρσαλ στη Φιλαδέλφεια. Σήμερα φυσικά η Ημέρα της Μητέρας συνεχίζει να κυλάει σαν μια μηχανή του καταναλωτισμού...  
Όπως και να έχει, Χρόνια Πολλά σε όλες τις μητέρες του κόσμου!

Εσείς τι λέτε;

Εσείς τι λέτε;

ΕΚΜΜ 
Ριζική αναδιάρθρωση εδώ και τώρα...

Το ένα χτύπημα μετά το άλλο δέχεται τελευταία η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ. Οι απανωτές κυβερνητικές περικοπές στις επιδοτήσεις των σχολείων, το ογκώδες χρέος στο ελληνικό δημόσιο, με αμυδρή πλέον ελπίδα να διαγραφεί, οι αυξανόμενες πιεστικές οικονομικές απαιτήσεις της Μητρόπολης, σε συνδυασμό με τα απρόβλεπτα συμβάντα όπως η πρόσφατη πυρκαγιά στην Παναγίτσα, διαγράφουν το μέλλον του Οργανισμού εξαιρετικά ζοφερό και αβέβαιο και με περαιτέρω συρρίκνωση της αξίας των περιουσιακών στοιχείων. Παρ όλα αυτά, η Κοινότητα θεωρείται αρκετά "εύπορη" και τώρα με την περιφερειακή ένωση ευπορότερη... Σε πάνω από εκατό εκατομμύρια δολάρια υπολογίζεται η ακίνητη περιουσία .Πως όμως γίνεται με τέτοια - καθόλου ευκαταφρόνητη - περιουσία η Μεγαλώνυμη να λειτουργεί με παθητικό και οι υπηρεσίες της να υπολειτουργούν; Το κύριο πρόβλημα, σύμφωνα με τους διοικούντες, εστιάζεται στο ότι τα περισσότερα κτίρια της είναι προβληματικά και μη εισοδηματικά. Στο Μόντρεαλ π.χ. το Κοινοτικό Κέντρο, με τις ελάχιστες εκδηλώσεις που διεξάγονται, συχνά δεν καλύπτει καν τα έξοδά του. Το Κέντρο στη Νότια Ακτή, λόγω απόστασης αλλά κυρίως λόγω έλλειψης ελληνικού πληθυσμού, συντηρείται από το ταμείο της "μητέρας". Τα σχολικά κτίρια συνεχώς απαιτούν εκτεταμένες πολυδάπανες επισκευές. Οι εκκλησίες "μπαίνουν" μέσα λόγω πληθυσμιακής μετακίνησης και αποδημίας των τακτικών πιστών. Και εάν εξαιρεθούν οι   μη επαρκείς εξωσχολικές επιδοτήσεις για τα τμήματα τα οποία ο Οργανισμός υποχρεούται να διατηρεί λόγω της μη κερδοσκοπικής του ιδιότητας, (κοινωνικές υπηρεσίες, πολιτιστικό και αθλητικό τμήμα. κ.α.) η Κοινότητα δεν έχει άλλα σοβαρά εισοδήματα. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε τους διακόσιους πενήντα τόσους μόνιμους και έκτακτους υπαλλήλους που απασχολεί (εκπαιδευτικούς, γραφιάδες, συντηρητές, κ.λπ.) ουσιαστικά βρίσκεται στο κόκκινο... Οι καιροί που διανύουμε είναι δύσκολοι και απρόβλεπτοι, όλοι το γνωρίζουμε και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα πρέπει να ληφθούν σοβαρές και αποτελεσματικές αποφάσεις. Η προθυμία και η όποια ικανότητα της κάθε διοίκησης δεν επαρκούν για να λυθούν τα πολλαπλά προβλήματα της καθημερινότητας. Υπάρχουν βέβαια και οι εθελοντές μας, η ραχοκοκαλιά του Οργανισμού, οι οποίοι πάντως δεν ανανεώνονται, ορισμένοι  κουράστηκαν ενώ κάποιοι από αυτούς στην φιλότιμη προσπάθειά τους να προσφέρουν, λόγω ουσιαστικής έλλειψης προγραμματισμού, συντονισμού και συνεννόησης, προβαίνουν σε λανθασμένες πρωτοβουλίες και κινήσεις με συνέπεια το αποτέλεσμα των προσπαθειών τους να είναι αντίθετο από το ποθητό. Σε δύο περίπου μήνες διεξάγεται ο ετήσιος Μαραθώνιος της Κεντρικής Ερανικής Επιτροπής για τα ελληνικά μας σχολεία. Ας επικεντρώσουμε εκεί όλη μας την προσοχή. Γεγονός αναμφισβήτητο είναι πως η Κοινότητα για να επιβιώσει και να πάει μπροστά χρειάζεται εδώ και τώρα ριζική αναδιάρθρωση στον τρόπο λειτουργίας της. Και  χρειάζεται ακόμη καμιά δεκαριά επιτυχημένους στον κλάδο τους που ξέρουν πως να σκέφτονται και των οποίων οι γνώσεις και η πείρα ευελπίστως θα οδηγήσουν τον Οργανισμό στον δρόμο της επιτυχίας και ανάπτυξης.  
Προτού είναι πολύ αργά...

Εσείς τι λέτε;

Εσείς τι λέτε;

Δημοσιογραφικά "παράσιτα"

Αν η δημοσιογραφία και οι δημοσιογράφοι που την υπηρετούν δεν ασκούν το συγκεκριμένο λειτούργημα με βάση τους κανόνες της αμεροληψίας και δημοσιογραφικής δεοντολογίας τότε η πληροφόρηση που μεταφέρουν είναι ανεύθυνη, απαράδεκτη, αν όχι επικίνδυνη... Στην καταταλαίπωρη παροικία μας όπου όλα επιτρέπονται και είσαι ότι δηλώσεις (ακόμη και "δημοσιογράφος"), για να ασχοληθείς με το είδος δεν χρειάζονται ιδιαίτερα προσόντα,  εξειδικευμένες γνώσεις, υποδειγματική συμπεριφορά, ήθος, κ.α. Ένα άξυστο μολύβι ή κάποιο σκουριασμένο μικρόφωνο αρκούν για να ασκήσεις το "επάγγελμα". Έτσι, οι δημοσιογραφικές απόψεις και αναλύσεις επικρατούν στο χώρο μας σαν θέσφατα, με αποτέλεσμα και οι "ισχυρότεροι" πολιτικοί, επιστήμονες, κοινοτάρχες, κόγκρεσμεν και άπαντες εν γένει να εκλιπαρούν την εύνοια του "δημοσιογράφου" με τον οποίο εξαναγκάζονται να συμπλεύσουν για να μην περιπέσουν στη δυσμένειά του!           Και αυτό δείχνει τον τρόπο με τον οποίο γίνονται οι πολιτικές, κοινωνικές, κοινοτικές και άλλες "αναλύσεις" στη σύγχρονη παροικία μας. Οποιοσδήποτε διαθέτει πρόσβαση σε έντυπο, γυαλί, ή μικρόφωνο, με την "δημοσιογραφική" ιδιότητα, αμέσως μεταμορφώνεται σε ειδικό αναλυτή των πάντων και σε κριτή, ελέγχοντας, κατακρίνοντας, αποδοκιμάζοντας, χλευάζοντας και κάνοντας ότι ο ίδιος επιθυμεί και ότι νομίζει, επηρεάζοντας τις ανυποψίαστες μάζες και "ενημερώνοντας" με οδηγό την αδιαμφισβήτητη αμάθεια, την ασχετοσύνη και το θράσος! Αποτέλεσμα της δημοσιογραφικής "κρίσης" είναι να μη παρέχεται ενημέρωση από το συγκεκριμένο μέσο, αλλά γενική τύφλωση που οδηγεί σε καταστάσεις τριτοκοσμικές και ολοταχώς στο μεσαιωνικό παρελθόν... Στον Καναδά, δυστυχώς, το επάγγελμα του δημοσιογράφου, σε αντίθεση με άλλα ελεύθερα επαγγέλματα, δεν είναι κατοχυρωμένο. Δεν προϋποθέτει ή απαιτεί ακαδημαϊκές γνώσεις, ειδική εκπαίδευση ή κάποιο ανάλογο πτυχίο. Όσοι πιστοί προσέλθετε... Την περασμένη εβδομάδα γίναμε μάρτυρες μιας ακόμη καταδικαστέας συκοφαντικής λασπολογίας  της "φιλελληνικής" Gazette, η οποία στην "προσπάθειά" της να καλύψει "αμερόληπτα" το θλιβερό γεγονός της πυρκαγιάς στην Παναγίτσα, έσπευσε να αντλήσει τις πληροφορίες της από "υπεύθυνη", ελληνόφωνη υποτίθεται, "δημοσιογραφική" πηγή .Τα υπόλοιπα είναι ιστορία... Οι ταγοί μας ακόμη τρέχουν και δεν προφταίνουν να σώσουν τα άσωστα που προξένησαν κάποιες απωθημένες μνήμες διαβρωμένων μικροφώνων. Με τον πρόεδρο της μείζονος να πασχίζει αγωνιωδώς να δικαιολογήσει στα κοινωνικά δίκτυα διαστρεβλωμένες συνεντεύξεις, τα ψηφιακά "Κοινοτικά Νέα" να αφιερώνουν πρωτοσέλιδα σε ανούσια "έκτακτα παραρτήματα" και το Κοινοτικό φατσοβιβλίο που - για τον άρτον τον επιούσιον - δεν χάνει ευκαιρία να αναρτά φάτσες, αποκλειστικά "ρεπορτάζ" και να αναμεταδίδει ερτζιανές ασυναρτησίες και κάθε λογής του γέλωτος μαργαριτάρια! Αυτά, αγαπητοί γνώστες και αναγνώστες συμβαίνουν καθ ην στιγμήν με χίλιες μύριες θυσίες πασχίζουμε να μάθουμε στα παιδιά μας λίγα σωστά ελληνικά. Κι' αντί να καταπολεμήσουμε την "ηχορύπανση" και τα κάθε είδους δημοσιογραφικά   "παράσιτα" τα επαινούμε κι από πάνω με άριστους βαθμούς DEKA! Και εις ανώτερα, με...φάσκελα DEKA!

Εσείς τι λέτε;

 

"Χρῆμα ή γλώττα..."

Μάταια τελευταία προσπαθώ να βρω κάτι θετικό σε όλα όσα συμβαίνουν στην ταλαίπωρη πατρίδα. Άλλη μία νότα απαισιοδοξίας στο γκρίζο φόντο τα πρόσφατα στοιχεία ης Γ.Γ. Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, σύμφωνα με τα οποία η Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια έχασε συνολικά 1.000.000 θέσεις εργασίας και υπολογίζεται πως θα χρειαστούν 25 χρόνια για την επανάκτησή τους, αν συνεχιστούν οι σημερινοί ρυθμοί στη δημιουργία θέσεων απασχόλησης... Μεγάλοι χαμένοι οι νέοι που καταλαμβάνουν τη μεγάλη πλειονότητα των 200.000 ελλήνων που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό για να βρουν δουλειά. Όπως σημειώνεται, με τον σημερινό ρυθμό και το μείγμα δημιουργίας επιχειρήσεων, η Ελλάδα θα χρειαστεί ένα τέταρτο του αιώνα για να δημιουργήσει τις θέσεις εργασίας που απαιτούνται... Με το θέμα της φυγής των νέων η στήλη ασχολήθηκε επανειλημμένα. Πράγματι,  θλίβεται κανείς όταν βλέπει τα σημερινά ελληνόπουλα να εγκαταλείπουν την πατρική γη για μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό. Τα παραδείγματα των νέων που φεύγουν δεν είναι λίγα. Η Ελλάδα βέβαια έχει ξαναβρεθεί σε παρόμοιες άσχημες συνθήκες και οι άνθρωποι έχουν ξαναβιώσει έντονες κοινωνικοοικονομικές κρίσεις. Το κοινωνικό πλαίσιο όμως σήμερα είναι διαφορετικό. Η Ελλάδα δεν βρίσκεται σε μια μεταπολεμική περίοδο. Ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης κι έχοντας (ακόμη) κοινό νόμισμα ,γνώρισε μεγάλη άνθηση η οποία όμως - όπως αποδείχτηκε - ήταν απλά μια ψευδαίσθηση που γρήγορα διαλύθηκε και σήμερα κινδυνεύει να διαλυθεί και το ίδιο το ευρώ. Οι παλιοί μετανάστες ήταν σαφώς πιο σίγουροι για την εύρωστη οικονομία των χωρών που τους υποδέχονταν, κάτι για το οποίο οι σημερινοί αμφιβάλλουν μιας και οι αναλυτές μιλούν για παγκόσμια κρίση. Σήμερα όμως τι πρέπει να κάνει ο έλληνας; Ως πολίτης του νέου κόσμου πρέπει να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες που του δίνονται; Από τη μια είναι η λογική, που λέει πως δεν πρέπει να μένει καμία ευκαιρία ανεκμετάλλευτη, αλλά από την άλλη τίθεται το ερώτημα: τι θα συμβεί αν όλοι οι Έλληνες φύγουν στο εξωτερικό; Μπορεί οι ίδιοι ν’ ακυρώνουν τις ευκαιρίες και να την μετατρέψουν σε μία χώρα γερόντων και αλλοδαπών....Το ζήτημα του εξωτερικού συνεχίζει ν’ απασχολεί πολλούς. Σε δεκάδες χιλιάδες  υπολογίζονται οι αιτήσεις των ελλήνων που θέλουν να μεταναστεύσουν στον Καναδά, ο οποίος πάντως τα τελευταία χρόνια "κλειδαμπάρωσε" τις πόρτες του στους προσοντούχους ευρωπαίους και τις "ορθάνοιξε" διάπλατα στους εύπορους ασιάτες και γαλλόφωνους πρόσφυγες... Χρῆμα ή γλώττα λοιπόν, τα απαραίτητα "προσόντα" για να γίνει κάποιος Καναδός! ο θέμα όμως συνεχώς εξελίσσεται, γι αυτό θα επανέλθουμε...   

                                                                                                                    

                                                                                                  

Εσείς τι λέτε;

Πάσχα των δογμάτων Πάσχα!

Όταν ήμουν μικρό παιδί αναρωτιόμουν, πως γίνεται ο Χριστός κάποιες χρονιές να σταυρώνεται και να ανασταίνεται δύο φορές μέσα σε λίγες μέρες ή βδομάδες... Κι όταν κάποτε η δασκάλα μας έδωσε την δογματική εξήγηση εγώ εξακολουθούσα να αναρωτιέμαι γιατί ο πάνσοφος Θεός δεν έφτιαχνε ένα ενιαίο ημερολόγιο για να μπορώ να γιορτάζω πάντοτε το Πάσχα με την καθολική θειά μου Άννα... Αργότερα βέβαια συνειδητοποίησα τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους οι δύο μεγάλες εκκλησίες δεν τα "έβρισκαν" στο θέμα αυτό... Εν πάση περιπτώσει, ήρθε και πάλι η χρονιά που εμείς οι Ορθόδοξοι θα γιορτάσουμε "καθυστερημένα" το Πάσχα, αν και πολλοί από μάς, για οικογενειακούς κυρίως λόγους, θα το γιορτάσουμε δύο φορές. Ανατρέχοντας γρήγορα στην ιστορία, η λέξη Πάσχα προέρχεται από την εβραϊκή "pesah" που σημαίνει "διάβαση" και γιορταζόταν σε ανάμνηση της απελευθέρωσης του εβραϊκού λαού από τους Αιγυπτίους και της διάβασης της Ερυθράς θάλασσας. Το Πάσχα η Λαμπρή, θεωρείται η μεγαλύτερη Χριστιανική γιορτή κατά την οποία γιορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού και τη διάβαση από το θάνατο στη ζωή. Ξεκίνησε να γιορτάζεται ως κοινή γιορτή με τους εβραίους, αλλά σιγά - σιγά διαφοροποιήθηκε και οι Χριστιανοί γιόρταζαν το Πάσχα χωριστά μετά την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο το 325 μ.Χ. οπότε, όπως μάθαμε στο σχολείο, καθιερώθηκε να γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο που ακολουθεί ύστερα από την εαρινή ισημερία. Αν η πανσέληνος συμπέσει Κυριακή, τότε γιορτάζεται την επόμενη Κυριακή, κι αυτό για να μην συμπίπτει ποτέ με το εβραϊκό Πάσχα. Γιατί όμως δεν γιορτάζουν Ορθόδοξοι και Καθολικοί το Πάσχα πάντα την ίδια μέρα; Ο προσδιορισμός της ημερομηνίας του Πάσχα προκάλεσε πολλές και σφοδρές έριδες μεταξύ των Εκκλησιών. Στην ιστορία μπερδεύεται με την αλλαγή του ημερολογίου και την καθιέρωση του Γρηγοριανού, την πολιτική μισαλλοδοξία, την εμμονή στην παράδοση, δύσκολες αστρονομικές παρατηρήσεις βασισμένες σε αρχαίους πίνακες που κρατούν από τον 4ο αιώνα και έναν παράδοξο αλγόριθμο υπολογισμού κι όλα αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα άλλες χρονιές το Πάσχα Ορθοδόξων και Καθολικών να συμπίπτει κι άλλες - όπως φέτος - να έχει μία εβδομάδα διαφορά. Έτσι το Λατινικό Πατριαρχείο της Ιερουσαλήμ αποφάσισε να υιοθετήσει από το 2013 το Ιουλιανό ημερολόγιο για τον υπολογισμό του Πάσχα, προκειμένου να λυθεί ένα πρακτικό πρόβλημα. Ο Οικουμενισμός στους Αγίους Τόπους δεν είναι ένα θεολογικό πρόβλημα, είναι ένα ποιμενικό πρόβλημα. Επειδή πολλές οικογένειες είναι μεικτές, η Καθολική Εκκλησία αποφάσισε να υιοθετήσει μόνο για το Πάσχα, όχι για τα Χριστούγεννα, το Ιουλιανό ημερολόγιο, ώστε να καταστεί δυνατό οι Χριστιανικές οικογένειές μας να γιορτάζουν το Πάσχα μαζί. Ο παραιτηθείς Πάπας Βενέδικτος XVII είχε εκφράσει πολλές φορές την ελπίδα για συμφωνία στον εορτασμό του Πάσχα μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών παγκοσμίως. Η στήλη εύχεται στους Χριστιανούς όλων των δογμάτων, Καλή Ανάσταση και Ευτυχισμένο Πάσχα... 

Εσείς τι λέτε;

Εσείς τι λέτε;

e-εμπόριο και επιπτώσεις...

Το ηλεκτρονικό εμπόριο, ή όπως είναι ευρύτερα γνωστό ως e-commerce είναι το εμπόριο παροχής αγαθών και υπηρεσιών που πραγματοποιείται εξ αποστάσεως με ηλεκτρονικά μέσα χωρίς να καθίσταται αναγκαία η φυσική παρουσία των  ενδιαφερομένων μερών, δηλαδή του πωλητή-αγοραστή. Ο σχετικά νέος αυτός τρόπος συναλλαγής παρουσιάζει αρκετά πλεονεκτήματα και μαζί αμέτρητα μειονεκτήματα. Βασικά πλεονεκτήματα είναι πώς τα ηλεκτρονικά καταστήματα είναι ανοιχτά 24 ώρες το 24ωρο, το κόστος των προϊόντων που πωλούνται μέσω internet είναι κατά γενικό κανόνα πολύ χαμηλότερο από τις τιμές του εμπορίου και γενικά απαιτεί πολύ λιγότερο υπαλληλικό προσωπικό. Η αγορά εξ άλλου είναι παγκόσμια, η συναλλαγή ακόμη είναι γρήγορη και άμεση. Κάθε εταιρία που έχει ηλεκτρονική παρουσία μπορεί να διευρύνει τον κύκλο εργασιών της επεκτείνοντας τα γεωγραφικά όρια των συναλλαγών της που σημαίνει πως κάθε επιχείρηση που διαθέτει προϊόντα online μπορεί και αποκτά πελάτες σε περιοχές που βρίσκονται μακριά από την έδρα της. Παρόλα όμως τα όποια πλεονεκτήματα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι διατυπώνουν έντονο προβληματισμό τόσο για την ποιότητα των ειδών, την εγγύηση και βέβαια την ασφάλειά και ησυχία τους δεδομένου ότι υποχρεούνται να δώσουν προσωπικά στοιχεία και πληροφορίες με αποτέλεσμα να γίνονται εύκολος στόχος άλλων παρεμφερών e-επιχειρήσεων που την επόμενη κιόλας αρχίζουν να βομβαρδίζονται με ατέλειωτες e-προσφορές. Πολλοί καταναλωτές  ακόμα δεν εμπιστεύονται για τις συναλλαγές τους το διαδίκτυο και κυρίως διστάζουν να αποστείλουν τον αριθμό της πιστωτικής τους κάρτας. Το ηλεκτρονικό εμπόριο ελλοχεύει κινδύνους για τον ανυποψίαστο χρήστη. Πολλά θέματα που σχετίζονται με εθνικούς και διεθνείς νόμους και κανονισμούς παραμένουν ανεπίλυτα. Η εργασία στο ηλεκτρονικό εμπόριο είναι πιθανό να μην προστατεύεται όπως συμβαίνει με την παραδοσιακή απασχόληση που ρυθμίζεται από την εργατική νομοθεσία και τις συλλογικές συμβάσεις καθώς δεν είναι εφικτό να ελέγχονται οι εργαζόμενοι όταν δεν θα υπάρχει η φυσική παρουσία τους. Ορισμένα είδη e-επιχειρήσεων, όπως για παράδειγμα ενδύματα, τρόφιμα, κοσμήματα, κ.α. είναι σχεδόν αδύνατον, προς το παρών τουλάχιστον, να ελεγχθούν επαρκώς για την ποιότητα που προσφέρουν. Το ηλεκτρονικό εμπόριο άρχισε να δημιουργεί σοβαρά προβλήματα βιωσιμότητας σε ορισμένες εμπορικές επιχειρήσεις. Ζωντανό παράδειγμα το πρόσφατο κλείσιμο μεγάλων αλυσίδων καταστημάτων, όπως Target, Future Shop, Sony, Mexx, κ.α. Εκλείπει έτσι σταδιακά η παραδοσιακή μορφή πώλησης σε καταστήματα και παρατηρούνται μαζικές απολύσεις εργαζομένων. Οι αρνητικές επιπτώσεις του ηλεκτρονικού εμπορίου στην οικονομία άρχισαν ήδη να γίνονται ορατές. Το κλείσιμο των καταστημάτων σημαίνει απώλεια κρατικών εσόδων που απέφερε η φορολογία, πτώση της αξίας των κενών κτιρίων, μείωση του προσωπικού συντήρησής (ηλεκτρολόγων, υδραυλικών, καθαριστών) κλπ.Το σοβαρότερο βέβαια πρόβλημα είναι η αύξηση των άνεργων καταναλωτών, εκείνοι οι οποίοι ουσιαστικά κινούν την οικονομία...

Εσείς τι λέτε;

Εσείς τι λέτε;

Πάντα άξια Ιωάννα!

Κάπου διάβασα πως η λύπηση δεν είναι λύση, γιατί μας οδηγεί απλά στην αδράνεια. Η φιλανθρωπία δεν είναι αρκετή, γιατί αντιμετωπίζει μόνο στιγμιαία τις ανάγκες των ανθρώπων. Αντίθετα, η εθελοντική δράση δίνει σε κάθε άνθρωπο τη δυνατότητα να προσφέρει με έναν τρόπο που συνδυάζει την ατομική ολοκλήρωση με την κοινωνική ευημερία. Ο εθελοντισμός θεωρείται χρήσιμος όσο ποτέ άλλοτε για την επίλυση κοινωνικών, οικονομικών και ανθρωπιστικών ζητημάτων και είναι η ατομική συνεισφορά που δεν σχετίζεται με κέρδος, αμοιβή ή καριέρα, αλλά στοχεύει στην ευημερία των συνανθρώπων ή του συνόλου της κοινωνίας. Είναι ένα θέμα που μας αγγίζει όλους ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης και επαγγελματικής ιδιότητας. Η παροικία μας στην μακρόχρονη ιστορία της ευτύχησε να έχει αρκετούς ικανούς και δραστήριους εθελοντές, που χάρη στην αφιλοκερδή προσφορά τους ιδρύθηκαν και προόδευσαν κοινότητες, σωματεία, σχολεία, εκκλησίες και ακόμη συστάθηκαν κοινωφελή ιδρύματα που καλύπτουν σήμερα πολλαπλές ανάγκες. Ανάμεσά σε αυτά ξεχωρίζει ο Οργανισμός Τρίτης Ηλικίας "Η Φιλία", με ιδρύτρια - διευθύντρια την ακούραστη εθελόντρια Ιωάννα Τσουμπλέκα, η οποία αναμφίβολα συνέβαλε τα μέγιστα στην βελτίωση της ποιότητας ζωής των ηλικιωμένων μας, της μέχρι πρότινος "ξεχασμένης" αυτής ηλικιακής ομάδας.Γεγονός είναι ότι η Τρίτη Ηλικία συνοδεύεται από αρκετά προβλήματα. Η συνταξιοδότηση πλέον συνδέεται έντονα με την μείωση των εσόδων ενώ ταυτόχρονα λόγω της μη απασχόλησης αλλάζει και ο κοινωνικός ρόλος στην ψυχολογική προσαρμογή. Ακόμη, πολλοί ηλικιωμένοι εμφανίζουν προβλήματα υγείας που μπορούν να περιορίσουν τις δραστηριότητές τους με αποτέλεσμα να πλήττεται η ποιότητα ζωής τους αλλά και ολόκληρης της οικογένειας. Η φυσική αυτή φθορά του οργανισμού μπορεί να αυξήσει το αίσθημα ευαλωτότητας του ατόμου με αποτέλεσμα ο ηλικιωμένος να αρχίσει να φοβάται ότι είναι ευάλωτος, ότι επιβαρύνει τους δικούς του, ότι αρχίζει να εξαρτάται από τους άλλους και δεν μπορεί να ζήσει αυτόνομα, εκδηλώνοντας έτσι συμπτώματα όπως το άγχος και η κατάθλιψη.Η Ιωάννα κατανόησε πλήρως τις ιδιαιτερότητες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα αυτά και με πεισματική επιμονή και υπομονή κατάφερε να τα συσπειρώσει σαν μια μεγάλη ενήλικη οικογένεια και χάρη στο ιδιαίτερο αμείλικτο ενδιαφέρον της και τις πολυποίκιλες οργανωμένες δραστηριότητες, εκατοντάδες συμπατριώτισσες και συμπατριώτες μας απολαμβάνουν σήμερα την "Χρυσή Ηλικία" σε όλο της το μεγαλείο. Με την Ιωάννα είχα την τύχη και την χαρά να συνεργασθώ στενά και μπορώ απερίφραστα να πω ότι την διακρίνει η τιμιότητα, η εντιμότητα και η υπευθυνότητα, θετικότατα στοιχεία του ήθους και του χαρακτήρα της. Η Ιωάννα Τσουμπλέκα "DID IT HER WAY". Για την πολύχρονη συμβολή της στο κοινωνικό έργο που επέλεξε, διακρίθηκε και τιμήθηκε από όλα σχεδόν τα κυβερνητικά επίπεδα και οργανισμούς υψηλού κύρους. Η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ (έστω και καθυστερημένα) αναγνώρισε την πολύτιμη ανιδιοτελή εθελοντική προσφορά της και την ανέδειξε εφέτος Ελληνίδα της Χρονιάς.  

Πάντα άξια, Ιωάννα!

 

Εσείς τι λέτε;

Ανάγκη για νέο ξεσηκωμό; 

Εκατόν ενενήντα τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την έναρξη της Εθνεγερσίας τού 1821. Στα πλαίσια λοιπόν της φετινής επετείου θα ακουστούν τα ίδια   ανιαρά μηνύματα των εκπροσώπων της πολιτικής ζωής, μηνύματα που καμία σχέση δεν θα έχουν με το Νόημα της μεγάλης αυτής στιγμής του Γένους. Κάποιοι δικαίως θα αναρωτηθούν, ποια σκοπιμότητα εξυπηρετεί η απόδοση τιμών σ’ αυτήν την επέτειο; Τι νόημα έχει άραγε ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου σε μια εποχή "πολυπολιτισμικής κοινωνίας" και "παγκοσμιοποιημένης οικονομίας"; Τι νόημα έχουν οι έννοιες της εθνικής ελευθερίας και των αγώνων ενάντια στην Σκλαβιά σε μια εποχή που οι "σύμμαχοι" "εταίροι" "φίλοι" μάς καλούν να διαγράψουμε την Ιστορία μας και να αποκοπούμε από τις ρίζες μας εν ονόματι της Μεγάλης Ευρωπαϊκής Ιδέας! Η 25η Μαρτίου, ως σύμβολο της διαχρονικής Αντίστασης των Ελλήνων ενάντια στην πικρή Τυραννία, εξακολουθεί σήμερα να παραμένει "επικίνδυνη" για τους εκάστοτε κυβερνώντες αφού υπενθυμίζει το αιώνιο χρέος κάθε πραγματικά Ελεύθερου Ανθρώπου να πολεμήσει για το Δίκαιο και την Ελευθερία... Και ψεύδονται σκοπίμως όσοι ισχυρίζονται (Ρεπούση & Σία) ότι η Οθωμανική αυτοκρατορία ήταν το πρότυπο ενός "ανεκτικού" και "πολυπολιτισμικού κράτους", μέσα στο οποίο διαβιούσαν ειρηνικά ξεχωριστές φυλές και εθνότητες. Όπως μαρτυρούν και τα αδιάψευστα στοιχεία, οι Έλληνες πολέμησαν επί τέσσερις αιώνες με τεράστιες απώλειες, όπως είχαν καθήκον και υποχρέωση να πράξουν απέναντι στην μακραίωνη παράδοση του Γένους τους και καθήκον έναντι στην αλυσοδεμένη Πατρίδα. Κι όταν ήρθε πλέον το πλήρωμα του χρόνου, μια χούφτα αγράμματων και ταπεινών πολεμιστών απόσεισε τον βάρβαρο δυνάστη από κάθε σημείο της υπόδουλης Πατρίδας. Εβδομήντα τέσσερις επαναστάσεις έχουν καταγραφεί κατά της Οθωμανικής τυραννίας, πολλές από τις οποίες "φρέναραν" κάποιοι προδότες και μαζί εκκλησιαστικοί ταγοί της εποχής, όπως ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄ με τον αφορισμό της Επανάστασης του 21... Πέρα όμως από τον αρνητικό ρόλο της ανωτάτης εκκλησιαστικής ηγεσίας, που αναμφίβολα μέρος αυτής είχε προσκυνήσει τον δυνάστη, υπάρχει και ο απλός κλήρος  ο οποίος συμμετείχε αποφασιστικά στον Αγώνα. Χιλιάδες παπάδες του λαού, που πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα ήταν Έλληνες, πήραν κι αυτοί τα καριοφίλια και έβαψαν το ράσο με ελληνικό αίμα, θυσιαζόμενοι για την απελευθέρωση του Γένους. Σε μια εποχή που ο ελληνικός λαός σαπίζει κάθε μέρα και περισσότερο στον βούρκο της λήθης και της υποταγής, το να επικαλούνται οι υπεύθυνοι της κατρακύλας την εθνική ανεξαρτησία αποτελεί ένα είδος υποκρισίας. Όλα δείχνουν ότι ζούμε την αρχή μιας νέας, ακόμη πιο ύπουλης κατοχής, χειρότερης της Οθωμανικής κι όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Οι καιροί καθιστούν αναγκαία όσο ποτέ τη δημιουργία ενός σύγχρονου Κρυφού Σχολειού, αλλά και μιας Πανελλήνιας Φιλικής Εταιρείας. Όσο περισσότερο απλώνεται η δυστυχία και η απελπισία στο συννεφιασμένο ουρανό της υποταγμένης μας πατρίδας, τόσο η ώρα του ξεσηκωμού μιας επαναστατικής μειοψηφίας θα πλησιάζει, γιατί από τη μεγαλύτερη απελπισία, γεννιέται η μεγαλύτερη Ελπίδα...

Ζήτω η 25η Μαρτίου 1821!

Εσείς τι λέτε;

      Παγκόσμιες Ημέρες  Σκοπός στη "σκοπιμότητα" 

Η πληθώρα των Παγκοσμίων Ημερών δημιουργεί εύλογα ερωτήματα σχετικά με την πραγματική χρησιμότητά τους. Είναι γεγονός πως οι περισσότερες ημέρες του χρόνου έχουν καθιερωθεί ως Παγκόσμιες Ημέρες κατά τις οποίες οι άνθρωποι θυμούνται και τιμούν ένα σημαντικό γεγονός ή ενημερώνονται και ευαισθητοποιούνται για ζητήματα μείζονος σημασίας, όπως για παράδειγμα η Ημέρα Δημοσίων Υπηρεσιών. Συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο; Ωφελούν στ’ αλήθεια οι Παγκόσμιες Ημέρες την ανθρωπότητα ή αποτελούν στην ουσία ένα μέσο εμπορικής εκμετάλλευσης; Μέσα από σχετικά άρθρα διαπίστωσα πως η καθιέρωση των "Ημερών" έγινε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πιστεύοντας αρχικά πως αφενός κάποια γεγονότα θα μείνουν έτσι για πάντα χαραγμένα στην ανθρώπινη μνήμη και αφετέρου θα επιτυγχάνεται με αυτό τον τρόπο η ευαισθητοποίηση της παγκόσμιας κοινότητας. Με αυτή τη λογική λοιπόν το ετήσιο ημερολόγιο περιλαμβάνει παγκόσμιες Ημέρες που σχετίζονται με σημαντικά ζητήματα όπως Ημέρα κατά τις Παιδικής Εργασίας, Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων, Ημέρα Περιβάλλοντος κλπ. Βέβαια, είναι εύλογο να αναρωτιέται κανείς γιατί οι περισσότερες "Ημέρες" πρέπει να είναι "άρρωστες"; Γιατί σώνει και καλά να τις αφιερώνουν σε ασθένειες όπως: Κατά της Λέπρας, του Καρκίνου, της Φυματίωσης, του Αυτισμού, Ηπατίτιδας, AIDS, Alzheimer, Parkinson, Αναπηρίας και άλλες περίεργες ημέρες που δεν ξέρω που εξυπηρετούν, παρόλο που υποψιάζομαι...Το μεγάλο ερώτημα πάντως παραμένει το εξής: Έχουν ανταποκριθεί οι Παγκόσμιες Ημέρες στις προσδοκίες που οδήγησαν στην καθιέρωση τους ή μήπως η ύπαρξή τους τελικά δεν σχετίζεται καθόλου με τα παραπάνω αλλά οφείλεται στην εξυπηρέτηση άλλων επιδιώξεων, οι οποίες τελικά συμβάλλουν και στην αποτυχία τους αφού δεν υπάρχει ούτε καν μείωση, πόσο μάλλον εξάλειψη, σε παγκόσμια φαινόμενα... Οι λόγοι φυσικά αυτής της αποτυχίας ποικίλουν τόσο σε πλήθος όσο και σε σημασία. Ένας από τους σημαντικότερους είναι η εμπορευματοποίησή τους. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου διάφορες εταιρίες βρίσκουν την ευκαιρία να προωθήσουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους σε κάποια εκδήλωση μιας Παγκόσμιας Ημέρας όπως συμβαίνει την Ημέρα της Μητέρας, του Πατέρα, της Γυναίκας, του Αγίου Βαλεντίνου ή την Ημέρα της Μπριζόλας και Πεοχειλίας (κοινώς πίπας) που γιορτάζουμε στις 14 Μαρτίου!Τέλος, υπάρχουν και άνθρωποι που εκ των προτέρων θεωρούν τις Παγκόσμιες Ημέρες αποτυχημένες διότι πιστεύουν πως η προσπάθεια και ο αγώνας για ένα οποιοδήποτε ζήτημα πρέπει να διαρκεί συνεχώς και να μην προβάλλεται ως ανάγκη μόνο για μια μέρα του έτους, καθώς έτσι θεωρούν πως η προσπάθεια δεν έχει κανένα νόημα. Δεν χωρεί αμφιβολία λοιπόν πως αν η κατάσταση που αφορά στις Παγκόσμιες Ημέρες δεν αλλάξει ριζικά, τότε αυτές δεν θα καταφέρουν ποτέ να πετύχουν τους στόχους που οφείλουν να επιδιώκουν...

Εσείς τι λέτε;

Εσείς τι λέτε;

Νέο-μετανάστες. Η τελευταία ελπίδα;

Κατά εκατοντάδες χιλιάδες μεταναστεύουν κάθε χρόνο με στόχο μια καλύτερη ζωή στο εξωτερικό. Πρόκειται για νέους, που με μια βαλίτσα στο χέρι αφήνουν τη χώρα τους προς αναζήτηση εργασιακού μέλλοντος. Πρόκειται για την "διαρροή εγκεφάλων", την "εξαγωγή ευφυΐας και ταλέντων". Ένα ευρωπαϊκό φαινόμενο. Στην Ελλάδα, όπου περισσότεροι από ένας στους δύο είναι άνεργοι, πάνω από 200,000 νέοι ηλικίας 20 έως 45 ετών εγκατέλειψαν την χώρα τα τελευταία πέντε χρόνια. Από αυτούς οι 180,000 περίπου είναι απόφοιτοι πανεπιστημίου και οι μισοί κάτοχοι διδακτορικού... 140,000  έλληνες επιστήμονες ήδη εργάζονται στο εξωτερικό. Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι επτά στους δέκα έλληνες αποφοίτους επιθυμούν να φύγουν, ενώ ένας στους δέκα ήδη ψάχνει για δουλειά σε άλλη χώρα ή προσπαθεί να συνεχίσει τις σπουδές του για να αποκτήσει πρόσβαση σε άλλες αγορές εργασίας. Αυτή είναι η σημερινή ελληνική γενιά εξόδου στο εξωτερικό. Μετανάστευση. Μια πληγή που ανοίγει ξανά στην Ελλάδα, μια ευλογία πάντως για τις χώρες που υποδέχονται τους νεοέλληνες ευφυείς φυγάδες. Ένα ανεξέλεγκτο κύμα μαζικής μετανάστευσης που όμως δεν προβλέπεται να κοπάσει σύντομα. Η δυναμική παροικία της Αυστραλίας (τα επιτεύγματα της οποίας τόνισε στο περασμένο φύλο ο συνάδελφος Αντώνης Μπότσικας) έπεισε τις αρχές να δεχθούν έναν ικανοποιητικό αριθμό ελλήνων μεταναστών. Το ίδιο έγινε και στην "Γη των ευκαιριών" τις ΗΠΑ. Εδώ όμως; Εκατοντάδες αξιόλογοι νέοι έρχονται στον Καναδά με την ελπίδα να μονιμοποιηθούν ώστε να μπορέσουν να ξεκινήσουν μια καινούργια ζωή. Χωρίς όμως καμιά ουσιαστική βοήθεια και συμπαράσταση μόλις λήξει η βίζα τους επιστρέφουν άπρακτοι στην Ελλάδα. Με εκλεγμένους και διορισμένους ελληνικής καταγωγής, σε όλα σχεδόν τα κέντρα των αποφάσεων, θα μπορούσαμε και εμείς κάλλιστα να πείσουμε τους αρμόδιους να μεταβάλλουν κάπως τον μεταναστευτικό νόμο ώστε να επιτραπεί η είσοδος και σε έλληνες που πληρούν τα απαραίτητα κριτήρια. Μια καλή αρχή έγινε από τον αλησμόνητο πρόεδρο του Κογκρέσου Παναγιώτη Γεωργακάκο που δυστυχώς δεν έμελλε να προχωρήσει. Επιτακτική ανάγκη σήμερα είναι η δημιουργία ενός νέου δυναμικού πανπαροικιακού Σχήματος, απαλλαγμένου από πάθη του παρελθόντος, προσωπικές εμπάθειες, φιλοδοξίες και θρησκοληπτικές αντιλήψεις, ανοιχτό για όλους, που να ρυθμίζει αποτελεσματικά σημαντικά και ζωτικής σημασίας ζητήματα που μας αφορούν, άμεσα ή έμμεσα. Μια καθαρή φωνή στην υπηρεσία των συμφερόντων των πολλών. Ας μη ξεγελάμε τον εαυτό μας. Οι "μεγάλοι" οργανισμοί μας πνέουν τα λοίσθια. Οι ταγοί μας βάρυναν και (κακά τα ψέματα) οι επίδοξοι υποψήφιοι αντικαταστάτες δεν φαίνεται να διακατέχονται από τα πιο έντονα ειλικρινή πατριωτικά συναισθήματα... Πεντέξι φιλότιμοι συνταξιούχοι εθελοντές πασχίζουν πάση θυσία να κρατήσουν στη ζωή τα προβληματικά σχολεία με εράνους, λαχεία και παραδοσιακές φιέστες... Η έλευση προσοντούχων Νέο-μεταναστών και η ενεργή συμμετοχή τους στα κοινά, αναμφισβήτητα θα αποτελέσει μία τονωτική ένεση στους καταδικασμένους σε εξαφάνιση οργανισμούς μας. Η τελευταία ίσως ελπίδα...

Εσείς τις λέτε;

Εσείς τι λέτε;

Κινδυνεύουν οι καταθέσεις μας σε ελληνικές τράπεζες;

Ρωτούν τελευταία με έκδηλη ανησυχία οι ομογενείς που έχουν εμπιστευθεί χρήματά τους σε τράπεζες της γενέτειρας."Αν πτωχεύσει η Ελλάδα θα μπορέσουμε να πάρουμε τα χρήματά μας ή θα τα χάσουμε;" Δυστυχώς, κανένας δεν γνωρίζει τι επιφυλάσσει το αύριο. Με κριτήριο τις τελευταίες πολιτικοοικονομικές εξελίξεις και την τετράμηνη παράταση του προγράμματος στήριξης-το αποτέλεσμα του οποίου είναι απρόβλεπτο-ο αντικειμενικός παρατηρητής θα διακινδύνευε την εκτίμηση ότι η Ελλάδα διαφεύγει τον κίνδυνο πτώχευσης. Η διάσωση της πατρίδας μας από την χρεοκοπία δεν εξαρτάται από τις αποφάσεις και τις δράσεις της κυβέρνησης Τσίπρα που, όπως οι προηγούμενες κυβερνήσεις, δεν διαθέτει δυστυχώς μαγικό ραβδί. Οφείλεται αποκλειστικά στο διαγνωσμένο κίνδυνο συνολικής κατάρρευσης της Ευρώπης και του ευρώ, σε περίπτωση που καταρρεύσει η Ελλάδα. Οφείλεται στο διαρκή κίνδυνο του "ντόμινο", δηλαδή της κατάρρευσης της μιας ευρωπαϊκής χώρας μετά την άλλη, υπό το βάρος των χρεών της Ελλάδας και άλλων χωρών-μελών της ευρωζώνης, που αντιμετωπίζουν όμοια ή σχετικά προβλήματα. Συνεπώς, "αν κινδυνεύουν οι καταθέσεις μας σε ελληνικές τράπεζες;" κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τι θα φέρει το αύριο. Υπάρχουν όμως κάποιες αποφάσεις της Ευρώπης και της διεθνούς κοινότητας που ενισχύουν την εκτίμηση ότι το τραπεζικό σύστημα της Ελλάδας δεν κινδυνεύει- τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Κατ’ αρχήν, υπάρχει το Ευρωπαϊκό Ταμείο Οικονομικής Στήριξης που δημιουργήθηκε για να στηρίξει το τραπεζικό σύστημα χωρών-μελών της ευρωζώνης, που κινδυνεύουν να καταρρεύσουν. Οι ραγδαίες εξ άλλου εξελίξεις στο χώρο της Ευρώπης, υποχρέωσαν την πολιτική ηγεσία να λάβει πρόσθετα μέτρα για την προστασία της Ένωσης και του ευρώ, εγκρίνοντας αύξηση των εγγυήσεων που προσφέρει το EFSF (European Financial Stability Facility) σε πιστωτές απειλούμενων τραπεζών, συμπεριλαμβανομένων και των ελληνικών. Εάν λάβουμε υπόψη μας την πολιτική βούληση να κρατηθεί η Ελλάδα στην ευρωζώνη και τις κατηγορηματικές δηλώσεις κορυφαίων ηγετικών στελεχών ότι καμία χώρα-μέλος δεν πρόκειται να εκδιωχθεί από την Ευρώπη και το ευρώ, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι, όσο η Ελλάδα παραμένει στην Ευρώπη δεν κινδυνεύουν οι καταθέσεις μας σε ελληνικές τράπεζες.Τέλος, η πρόθεση εξαιρετικά μεγάλου ποσοστού δανειστών της Ελλάδας να ανταλλάξουν τα ομόλογα που λήγουν το 2020 με ομόλογα μακροπρόθεσμης ρευστοποίησης, ενδεχομένως με χαμηλότερο τόκο, προσλαμβάνεται ως "ενισχυτική" της προσπάθειας της Ευρώπης "να σώσει" την Ελλάδα. Η διαχείριση χρημάτων, αξιών και ακίνητης περιουσίας είναι προσωπική υπόθεση κάθε ανθρώπου και σύνθεση διαφόρων παραγόντων (γνώσεις, πρόθεση ρίσκου, απληστία, κ.ά.) Δεν υπάρχουν απόλυτες συνταγές ή συμβουλές. Εν προκειμένω, οι ομογενείς με καταθέσεις σε ελληνικές τράπεζες αποφασίζουν οι ίδιοι, αν θα αποσύρουν τα χρήματά τους ή όχι. Επειδή δε ο πανικός είναι κακός σύμβουλος, οι ενδιαφερόμενοι ας εκτιμήσουν ψύχραιμα και αντικειμενικά την κατάσταση και τις προοπτικές του τραπεζικού συστήματος της Ελλάδας, πριν προβούν σε κινήσεις πανικού κι' απελπισίας...

Εσείς τι λέτε;                                                                                                                  Μιχάλης Τελλίδης

Εσείς τι λέτε;

Επευφημίες ή γιουχαΐσματα;

Είναι σχεδόν αδύνατον ένα άρθρο μη ημερήσιου εντύπου να καταγράψει τις απρόβλεπτες και ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις όταν μάλιστα υπάρχει το περιορισμένο χρονικό όριο παράδοσής του.
Ευτυχώς ή δυστυχώς πάντως η ιστορία επαναλαμβάνεται με αποτέλεσμα το όποιο     άρθρο να είναι σχεδόν "μέσα" στα γεγονότα και τις προβλέψεις...
Κατά τη χρεοκοπία της Ελλάδας τον 19ο αιώνα, οι ξένοι ομολογιούχοι ύστερα από την επιβολή δραστικών περιοριστικών μέτρων ανάγκασαν την ελληνική κυβέρνηση να δεχθεί τους όρους των πιστωτών και καθιερώθηκε ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος που επέβαλε την εξόφληση των ξένων δανειστών με νέους έμμεσους φόρους.
Κάποιοι έχουν την αίσθηση ότι τα ίδια συμβαίνουν σήμερα και είναι πρόθυμοι να πουν το μεγάλο "όχι" καθώς πλήττεται η ανεξαρτησία της χώρας και δεν δέχονται να υποστούν εκβιασμό. Βέβαια τα πράγματα τώρα είναι κάπως διαφορετικά. Οι "κακοί" ξένοι δεν χρειάζεται να διατυπώσουν ανοιχτά "πιεστικές προτάσεις". Αντίθετα, εμφανίζονται "φιλικοί", λιγομίλητοι και σκεπτικοί και τελικά αποχωρούν, σίγουροι ότι η έλλειψη ρευστότητας θα αναγκάσει την όποια ελληνική κυβέρνηση να αποδεχθεί τα μέτρα πολιτικής που θέλουν. Αφήνουν τον χρόνο και την απειρία να κάνουν το θαύμα τους. Δεν χρειάζονται πλέον περιοριστικά μέτρα και αποκλεισμοί. Αρκεί μια διοικητική απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με την οποία η ρευστότητα των ελληνικών τραπεζών περιορίζεται και γίνεται ακριβότερη…
Πριν από το Μνημόνιο το σημαντικότερο εξαγώγιμο προϊόν της χώρας ήταν τα ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου και γι’ αυτό η Ελλάδα έφθασε στη χρεοκοπία. Η ευχέρεια αυτή δεν υπάρχει, καθώς η χώρα έχει αποκλειστεί από τις αγορές και δεν μπορεί να δανειστεί από τις ξένες τράπεζες. Με τους περιορισμούς που τέθηκαν από την ΕΚΤ αποκλείστηκαν ουσιαστικά και οι ελληνικές τράπεζες από την ευχέρεια να δανείζουν το Δημόσιο. Κι αυτό συμβαίνει ενώ οι νέοι υπουργοί έσπευσαν να εξαγγείλουν μέτρα που απαιτούν νέες δαπάνες ενώ ταυτόχρονα κατάργησαν επιλογές όπως οι ιδιωτικοποιήσεις που θα έφερναν έσοδα στο Δημόσιο. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν δέχεται ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου ως ενέχυρο προκειμένου να χρηματοδοτεί ελληνικές τράπεζες, αφήνει όμως ανοιχτό το παράθυρο παροχής ρευστότητας μέσα από την Τράπεζα της Ελλάδος που διαχειρίζεται τον ELA. (Emergency Liquidity Assistance) 
Η διαφορά είναι ότι ούτε αυτή η χρηματοδότηση είναι απεριόριστη και κυρίως έχει υψηλότερο επιτόκιο από τα δάνεια της ΕΚΤ. Με την Επείγουσα Παροχή Ρευστότητας οι τράπεζες μπορούν να καλύψουν το κενό από ενδεχόμενη μείωση καταθέσεων αλλά δεν μπορούν να διοχετεύουν κεφάλαια στο Δημόσιο καθώς δεν μπορούν να αγοράσουν περισσότερα έντοκα γραμμάτια.
Το ελληνικό Δημόσιο βαδίζει σε δρόμο στον οποίο οι δαπάνες είναι ανάλογες των εσόδων και επειδή περιορίζονται και τα έσοδα, μειωμένες θα είναι και οι δαπάνες.
Το πρόβλημα είναι ότι ο δρόμος αυτός οδηγεί σε βαθύτερη ύφεση και μεγαλύτερη ανεργία κι ούτε καθιστά βιώσιμο το χρέος. Γι’ αυτό τα κείμενα της ερμηνείας της όποιας συμφωνίας, εάν και όταν επέλθει, θα πρέπει να μελετώνται σοβαρά πριν από τις οποιεσδήποτε επευφημίες ή γιουχαΐσματα...

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
michael.tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Ευθανασία: Δικαίωμα ή έγκλημα;

Μια ιστορική και άκρως σημαντική απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου του Καναδά, δίνει το δικαίωμα σε εκείνους που πάσχουν από ανίατες ασθένειες να τερματίσουν, εάν   το επιθυμούν, τη ζωή τους με την βοήθεια του θεράποντος ιατρού. Βέβαια και άλλες χώρες έχουν αναγνωρίσει το δικαίωμα στην ευθανασία όπως είναι το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία, η Ελβετία καθώς και οι πολιτείες Oregon και Washington των ΗΠΑ. Το ερώτημα όμως που τίθεται εδώ είναι το εξής: Είναι θεμιτό και ηθικό να τελειώνει η ζωή ενός ανθρώπου απλώς με το πάτημα ενός κουμπιού; Ένα διαχρονικό θέμα που έχει έντονα απασχολήσει με ολοένα και αυξανόμενο ρυθμό τα κράτη και τις κοινωνίες των ανθρώπων είναι η ευθανασία. Τα βασανιστικά ερωτήματα που εγείρονται είναι πολλά, καθώς το ζήτημα αυτό ενέχει σημαντικές ηθικές, νομικές και πνευματικές πλευρές. Ποιος έχει το δικαίωμα να βλάψει ή να καταστρέψει την ανθρώπινη ζωή; Πόσο σίγουρο είναι ότι δεν θα υπονομευτεί η αμοιβαία εμπιστοσύνη που χαρακτηρίζει τη σχέση γιατρού - ασθενή; Πόσο αγνά και ειλικρινή είναι τα κίνητρα των συγγενών του ασθενή που ζητούν την ευθανασία του; Πρόκειται για εξαιρετικά κρίσιμα ερωτήματα που ζητούν την απάντησή τους προτού προβεί κανείς σε μη αναστρέψιμες πράξεις, όπως αυτή της νομιμοποίησης του υποβοηθούμενου θανάτου. Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη μιας τέτοιας πράξης; Κι αν έχει γίνει λάθος διάγνωση της ασθένειας και ενδεχομένως δεν είναι ανίατη; Το αποτέλεσμα θα ήταν να χαθεί μία ζωή δίχως λόγο...  Ή ακόμη κι αν ο ασθενής ζητήσει ευθανασία και στη συνέχεια αλλάξει γνώμη; Η λιποψυχία μπορεί να χαρακτηρίσει έναν άνθρωπο όταν βρίσκεται αντιμέτωπος ακόμη και με το παραμικρό πρόβλημα, πόσο μάλλον όταν έχει να αντιμετωπίσει ένα πραγματικά δύσκολο θέμα που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, όπως μία ασθένεια. Αν διαθέτει λίγες ψυχικές δυνάμεις, λογικό είναι να θεωρήσει πως η ευθανασία είναι λύση όταν μάλιστα την ενθαρρύνουν συνάνθρωποι, είτε αυτοί είναι γιατροί, είτε κοντινά πρόσωπα. Η εκκλησία θεωρεί ότι η ζωή δεν ταυτίζεται απόλυτα με την βιολογική ύπαρξη του ανθρώπου, ούτε ο θάνατος είναι το τέλος της ζωής που δεν ανήκει στον άνθρωπο άλλα στον Θεό, γι' αυτό και δεν μπορεί να παρεμβαίνει κανείς σε κάτι που δεν το προσδιόρισε. Μια κοινωνία πάντως που νομιμοποιεί την ευθανασία μαθαίνει στους πολίτες της πως η λύση σε ένα αδιέξοδο είναι η δραπέτευση, η διαφυγή, τη στιγμή που θα έπρεπε να τους παροτρύνει να είναι μαχητικοί και να παλεύουν για ότι αξίζει. Απόλυτες απαντήσεις σε ένα τόσο περίπλοκο θέμα όπως η ευθανασία δεν μπορούν εύκολα να δοθούν. Παρόλα αυτά, ας μη ξεχνάμε πως πρόκειται για μία πράξη που, τουλάχιστον έως σήμερα δεν έχει γυρισμό...                                                                                                                
Εσείς τι λέτε;                                                                                                                   Μιχάλης Τελλίδης                                                                           michael.tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Χωρισμός Εκκλησίας και Κοινότητας
Πόσο εφικτός είναι;

Άγνωστες είναι ακόμα οι προθέσεις της νέας ελληνικής κυβέρνησης για τον τρόπο χειρισμού του χρέους της ΕΚΜΜ προς το ελληνικό δημόσιο. Ο νέος κύκλος των επικείμενων επαφών του προέδρου της κοινότητας με κυβερνητικούς αξιωματούχους πάντως θα μας δώσει μία σαφέστερη εικόνα για το που βρίσκεται το όλο θέμα.
Πέρα όμως από τις οποιεσδήποτε οικονομικές υποχρεώσεις μας απέναντι στο ελληνικό δημόσιο και τον τρόπο διευθέτησής, εκείνο που θεωρείται σχεδόν βέβαιο είναι ότι οι ριζικές μεταρρυθμίσεις στο πολιτειακό θέμα που προτίθεται να εφαρμόσει το κυβερνών κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ αναμφισβήτητα θα επιφέρουν σημαντικές αλλαγές, εντός και εκτός Ελλάδας, αλλαγές που θα μπορούσαν να λύσουν ή να περιπλέξουν μερικά από τα χρονοβόρα προβλήματα που επί δεκαετίες απασχολούν έντονα την ταλαίπωρη παροικία μας... Ας δούμε όμως τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τις σχέσεις εκκλησίας - κράτους και πιο συγκεκριμένα τις απόψεις του Αναπληρωτή Υπουργού Παιδείας Τάσου Κουράκη, οι οποίες έχουν κατά καιρούς ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων. Σε πρόσφατο άρθρο του στην "Αυγή" ο Τάσος Κουράκης προτείνει, πέρα από τον χωρισμό εκκλησίας - πολιτείας, την αντικατάσταση του μαθήματος των θρησκευτικών με θρησκειολογία, την κατάργηση του υποχρεωτικού εκκλησιασμού και της πρωινής προσευχής στα σχολεία καθώς και την απαγόρευση ανάρτησης θρησκευτικών συμβόλων στα δημόσια κτίρια. Ειδικότερα στο άρθρο του αναφέρει χαρακτηριστικά: "Η εγκύκλια εκπαίδευση, πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια, πρέπει ν’ απεμπλακεί από τον στόχο της μετάδοσης των γνήσιων στοιχείων της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης ενώ το μάθημα των θρησκευτικών με τον σημερινό του ομολογιακό προσανατολισμό πρέπει ν’ αντικατασταθεί από μάθημα θρησκειολογίας. Επιπλέον, αποτελεί αναγκαιότητα η απαλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της εκκλησίας, ιδιαίτερα δε από κατηχητικές παραεκπαιδευτικές δραστηριότητες που καθιστούν τα σχολεία παραρτήματα ενοριών και υπονομεύουν τη συνύπαρξη παιδιών με διαφορετικές πολιτισμικές παραδόσεις". Ο κ. Κουράκης προτείνει ακόμη την κατάργηση της μισθοδοσίας των ιερέων από το κράτος και την επιβολή φόρου υπέρ της εκκλησίας που θα επιβάλλεται μόνο στους πολίτες που οικειοθελώς θα δηλώνουν χριστιανοί ορθόδοξοι. Στην συνέχεια, κάνοντας αναδρομή σε ευνοϊκά φορολογικά προνόμια που διατηρεί η εκκλησία με αποφάσεις προγενέστερων κυβερνήσεων, επισημαίνει ότι "το ερώτημα είναι πόσα έσοδα χάνονται από το Δημόσιο από τη διατήρηση αυτών των σκανδαλωδών και καταφανώς άδικων προνομίων". Βασική πρόταση του Υπουργού είναι οι εκκλησίες και οι ενορίες να μετατραπούν σε πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου. "Είναι προφανές ότι αυτό προκύπτει με τον διαχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος. Εάν αυτό είναι δύσκολο να γίνει, θα μπορούσαμε να συζητήσουμε την επιβολή ειδικού φόρου σε όσους πολίτες δηλώνουν στη φορολογική τους δήλωση ότι είναι χριστιανοί ορθόδοξοι, φόρος που θα αποδίδεται στην εκκλησία", σημειώνει χαρακτηριστικά ο κ. Κουράκης. Εάν τελικά η κυβέρνηση Τσίπρα προχωρήσει στην τροποποίηση του σχετικού άρθρου του Συντάγματος, ο νέος νόμος θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για την πλήρη ή μερική απεξάρτηση εκκλησίας - κοινοτήτων στον Καναδά και αλλού με όσα και ότι     συνεπάγονται οι κατά νόμο έννοιες αυτές (κατάργηση "λογίας" προς τη Μητρόπολη, διακοπή μισθοδοσίας ιερέων, ρευστοποίηση εκκλησιαστικής περιουσίας κλπ...) Το βασικό ερώτημα εδώ είναι ποιές θα είναι οι κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις   ενός πιθανού "διαζυγίου" Εκκλησίας - Κοινότητας (όσο εφικτό και εάν είναι) και ακόμη ποιοί θα τολμήσουν να κινήσουν τις διαδικασίες μιας τέτοιας ληξιαρχικής πράξης σε μια βαθιά θρησκευόμενη ομογένεια... 

Εσείς τι λέτε;                                                                                                                Μιχάλης Τελλίδης                                                                          michael.tellides@cfmbradio.com

Εσείς τι λέτε;

Εθνική αναξιοπρέπεια...

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα ζει ένα πρωτοφανές ολοκαύτωμα των πάντων. Μια ιστορική ανθρωπιστική καταστροφή που δεν έχει κανένα προηγούμενο στην σύγχρονη ιστορία της. Χιλιάδες πολίτες πάσης ηλικίας αυτοκτόνησαν, οικογένειες διαλύθηκαν ένεκα οικονομικών προβλημάτων, αμέτρητες επιχειρήσεις έκλεισαν ή πτώχευσαν πετώντας στον δρόμο δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους, νέοι επιστήμονες - η ελπίδα του έθνους - αυτοεξορίστηκαν για να βρουν αλλού καλύτερη τύχη, νοσοκομεία διαλύθηκαν αφήνοντας ξεκρέμαστους και χωρίς φάρμακα τους ασθενείς, σχολές και ιδρύματα καταργηθήκαν ή υπολειτουργούν με άθλιες συνθήκες, πανεπιστήμια βούλιαξαν, σπίτια που κτιστήκαν με δάνεια δημοπρατήθηκαν με όλα τα δυσμενή επακόλουθα, τα εθνικά θέματα εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους και η χώρα έγινε το κλοτσοσκούφι των γειτόνων της φτάνοντας στο σημείο οι τουρκικές φρεγάτες να κάνουν κρουαζιέρες έξω από το Σούνιο... Μέσα σε όλα αυτά κορυφώθηκε η εγκληματικότητα, η πορνεία, η αναλγησία για τον πόνο του διπλανού, οι εν ψυχρώ δολοφονίες υπερηλίκων, οι διαρρήξεις έγιναν καθημερινή ρουτίνα ενώ άνθησαν κάθε είδους παράνομα τυχερά παιχνίδια που έγιναν το όραμα του νεοέλληνα να ξεπεράσει το μαρτύριο της επιβίωσης του, έτσι όπως τον κατάντησαν. Παράλληλα συνεχίστηκε και κορυφώθηκε η ανεξέλεγκτη ροη των λαθρομεταναστών για να φορτωθούν στο ήδη λεηλατημένο δημόσιο σε βάρος όσων προσπαθούσαν ακόμα να ορθοποδήσουν. Είναι αδύνατον να περιγράψει κάνεις σε όλο της το μεγαλείο την θεομηνία που επέβαλε στην Ελλάδα το προδοτικό πολιτικό σύστημα που κερδοσκόπησε ασυνείδητα εναντίον της εθνικής υπόστασης μαζί με τους "κολλητούς" επιχειρηματίες που ευνοήθηκαν σκανδαλωδώς και ακόμη οι ξένοι "σύμμαχοι" ανθέλληνες τοκογλύφοι που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να δανείζουν για να επωφελούνται κερδοσκοπικά με την ουσιαστική υποδούλωση της χώρας. Για όλα αυτά, το ερώτημα που μπαίνει αμείλικτο είναι το πώς θα κλείσουν όλες αυτές οι πληγές που αιμορραγούν ασταμάτητα, πως θα ορθοποδήσει ένας κόσμος απελπισμένος που φαντάζει χωρίς ελπίδα, χωρίς προοπτική, χωρίς μέλλον. Πως θα σωθεί μια χώρα που χτυπήθηκε τόσο έντονα από τους ετέρους της... Οι υπεύθυνοι της μεγαλύτερης αυτής εθνικής συμφοράς κάποτε θα πρέπει να πληρώσουν. Είναι απαίτηση του ελληνικού λαού να επιστρέψουν εδώ και τώρα τα κλεμμένα, να κατάσχουν ότι έχουν και δεν έχουν, να μπει χέρι σε όλες τις λίστες (λαγκάρντ κ.α.) και για τους υψηλά ιστάμενους το τίμημα να είναι πιο βαρύ και πιο παραδειγματικό. Η δικαιοσύνη ας είναι επί τέλους αμείλικτη σε όσους χρεοκόπησαν τη χώρα και λεηλάτησαν τον λαό. Μόνο έτσι η ταλαίπωρη πατρίδα θα μπορέσει κάπως να ξαναβρεί τον ρυθμό της και να σταθεί ξανά στα πόδια της. Εν τω μεταξύ, εν μέσω όλων αυτών των κρίσεων, σοβαρές διαφαίνονται οι άμεσες προκλήσεις της νέας "ελπιδοφόρας" κυβέρνησης συνασπισμού: Το δημόσιο χρέος (υψηλότερο της ευρωπαϊκής ένωσης) που βρίσκεται γύρω στο 175% του ΑΕΠ, το νέο σκληρό Μνημόνιο με την Τρόικα, τα ευαίσθητα εθνικά θέματα (χάραξη ΑΟΖ, Θράκη, Αιγαίο, ονομασία Σκοπίων, Κυπριακό και ορυκτός πλούτος) για τα οποία τα κόμματα ούτε καν ασχολήθηκαν και ακόμα το πεσμένο ηθικό του απεγνωσμένου έλληνα που στη φάση αυτή δεν αρκεί η οποιαδήποτε υποσχόμενη ελπίδα για να του το αναπτερώσει...Το πιο επιεικώς ειρωνικό πάντως της όλης υπόθεσης είναι ν' ακούς τους τριακόσιους της βουλής (οι πλείστοι των οποίων είναι άμεσα υπεύθυνοι για την σημερινή κατάντια) να μιλούν για εθνική αξιοπρέπεια και για την Ελλάδα που ποτέ δεν πεθαίνει...

Εσείς τι λέτε;                                                                                                                     Μιχάλης Τελλίδης                                                                          michael.tellides@cfmbradio.com