Η άλλη πλευρά του φεμινισμού

Ο κόσμος, όπως τον ξέραμε, αλλάζει με γοργούς ρυθμούς και τρόπους που ξαφνιάζουν. Η τεχνολογία που προήλθε από την έκρηξη της γνώσης της δεκαετίας του 1960 έχει φέρει παγκοσμίως κοινωνική και βιομηχανική επανάσταση. Οι επιστήμονες, οι επιχειρηματίες, οι εκπαιδευτικοί και οι πολιτικοί, λειτουργούν με την πεποίθηση ότι με τη γνώση και τους διαθέσιμους πόρους η ανθρωπότητα θα μπορούσε να λύση όλα τα προβλήματα. Ωστόσο, με όλες τις προόδους που έγιναν έχουμε σήμερα μεγαλύτερα δεινά. Η απειλή ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος εξακολουθεί να υπάρχει, η τρομοκρατία και η βία συνεχίζονται, οι εθνοτικές και θρησκευτικές συγκρούσεις αποτελούν παντού κάθε μορφής διανθρώπινης συμβίωσης, τα ήθη συνεχίζουν να εκφυλίζονται με ταχείς ρυθμούς... Η σύγχρονη οικογένεια μοιάζει με πλοίο έτοιμο να ναυαγήσει. Τα αλλεπάλληλα διαζύγια, η ελεύθερη συμβίωση, οι γάμοι και οι τεκνοθεσίες ομοφυλοφίλων, η κατάργηση των φύλων και η κουλτούρα της άρνησης πλεονάζουν στον υποτιθέμενο «ελεύθερο κόσμο». Σε όλα αυτά που συμβαίνουν, δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε και την αρνητική επίδραση των φεμινιστικών κινημάτων. Σύμφωνα με μελέτες κοινωνιολόγων, ικανό μέρος της κατηγορίας αυτής των γυναικών ευθύνεται για την κοινωνική παρακμή που βιώνουμε. Ψευτοφεμινίστριες δεν χάνουν την ευκαιρία να λογοκρίνουν οτιδήποτε με το οποίο διαφωνούν. Η αντρική ενέργεια, αποφασιστικότητα και δράση θεωρείται επιθετική συμπεριφορά… Μία συνήθης πρακτική του φεμινισμού που περιλαμβάνει ως ρητορική μίσους μόνο οτιδήποτε αντικρούει την φεμινιστική ατζέντα. Η ρητορική μίσους για τους άντρες είναι καθημερινό φαινόμενο. Επί δεκαετίες διδάσκεται σε πανεπιστήμια και ολόκληρες καμπάνιες κατά της «τοξικής αρρενωπότητας» χρηματοδοτούνται από σοβαρούς οργανισμούς για να μας εξηγήσουν πως η φύση του άντρα είναι άγρια και εγκληματική… Τα τελευταία χρόνια φεμινιστικά βιβλία και άρθρα υπερασπίζονται τη μισανδρία ως μέσο ώστε να δημιουργηθεί χώρος για την αλληλεγγύη μεταξύ των γυναικών. Με λίγα λόγια, η απροκάλυπτη μισανδρία διαφημίζεται ως δικαίωμα. Πλασματικές ιστορίες κατακλύζουν καθημερινά τα «φιλόξενα» κοινωνικά δίκτυα με αναρτήσεις φεμινιστριών να περιγράφουν φανταστικές παρενοχλήσεις και βιασμούς αντρών εις βάρος τους, που συνέβησαν μάλιστα πριν δεκαετίες… Αποτέλεσμα: καριέρες επώνυμων να καταστρέφονται και αθώοι να τραβιούνται στα δικαστήρια να αποδείξουν την αθωότητα τους. Ο «νοθευμένος» φεμινισμός και τα ακραία Meetoo κινήματα δεν χάνουν ευκαιρία να μας ρητορεύουν πως είναι σωστό να μισούμε τους άντρες... Υπάρχει ωστόσο και ο γνήσιος φεμινισμός που έχει να κάνει με τα δίκαια αιτήματα των γυναικών. Με την ισότητα, όχι την ανωτερότητα ή το μίσος προς τους άντρες. Σύμφωνα με τον χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων, η ισότητα γυναικών και αντρών πρέπει να εξασφαλίζεται σε όλους τους τομείς, μεταξύ άλλων στην απασχόληση, την εργασία και τις αποδοχές. Οι άντρες και οι γυναίκες έχουν ίδια δικαιώματα στη ζωή και αυτό σημαίνει να αντιμετωπίζουν μαζί τις δυσκολίες στην οικογένεια και να προσφέρουν το ίδιο στην κοινωνία. Η διάσημη Αμερικανίδα συγγραφέας Sally Kempton έχει πει: «Έγινα φεμινίστρια σαν εναλλακτική λύση στο να γίνω μαζοχίστρια…»

Κανένα παιδί δεν πρέπει να πεινάει...

Αν κάποιος πριν λίγα χρόνια έλεγε για υποσιτισμένα παιδιά στην Ελλάδα, θα τον χαρακτήριζαν υπερβολικό. Κι όμως, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, στην Ελλάδα της βαθειάς οικονομικής κρίσης και της εξαθλίωσης, εκατοντάδες παιδιά λιποθυμούν καθημερινά στις σχολικές αίθουσες επειδή πεινάνε… Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους, τα νούμερα είναι δραματικά και αποκαλύπτουν το μέγεθος του οικονομικο-κοινωνικού προβλήματος στις ελληνικές οικογένειες. Παιδιά που φοιτούν σε νηπιαγωγεία και δημοτικά της χώρας, δεν έχουν ούτε τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους. Ένα κουλούρι ή φρούτο, λίγο γάλα ή χυμό. Τα άκρως απαραίτητα για την επιβίωση και την ανάπτυξη ενός παιδιού έχουν πλέον γίνει είδη πολυτελείας. Και πώς να μην είναι άλλωστε όταν οι περισσότερες ελληνικές οικογένειες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, με τον ένα ή και τους δύο γονείς να βρίσκονται χωρίς δουλειά... Γεγονός είναι ότι η οικονομική κρίση που περνά η Ελλάδα από το 2009 μέχρι σήμερα, έχει οδηγήσει σε μια πρωτοφανή για καιρό ειρήνης πτώση του κατά κεφαλήν εισοδήματος. Σύμφωνα με τις επίσημες μετρήσεις, οι Έλληνες έχασαν την περίοδο αυτή το 1/3 από το διαθέσιμο εισόδημά τους. Και θεωρείται βέβαιο ότι η κρίση θ’ αφήσει βαθιά τραύματα στην ελληνική κοινωνία η οποία θα αργήσει πολύ να τα ξεπεράσει. Στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης δείχνουν ότι οι Έλληνες υποφέρουν από τις υψηλότερες τιμές για καθημερινά αγαθά και υπηρεσίες, ενώ ταυτόχρονα έχουν μια από τις χαμηλότερες αγοραστικές δυνάμεις. Οι χαμηλοί μισθοί και η ακρίβεια τσακίζουν κυριολεκτικά τα νοικοκυριά. Το φαινόμενο των αστέγων έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Μόλις πρόσφατα καταγράφηκαν συνολικά 1.645 άστεγοι, ενώ οι αριθμοί αυτοί πιστεύεται πως είναι αρκετά μεγαλύτεροι. Οι κοινωφελείς οργανισμοί για το παιδί υπολειτουργούν λόγω σοβαρής έλλειψης δωρητών, μια και οι μέχρι πρότινος δωρητές σπανίζουν αφού παλεύουν οι ίδιοι να επιβιώσουν κάτω από τις δύσκολες συνθήκες που δημιούργησε η κρίση στην πατρίδα. Η απανταχού ομογένεια ωστόσο συνεχίζει τη συστηματική εκστρατεία με στόχο την ανακούφιση και ενίσχυση των ευπαθών κοινωνικών ομάδων. Παρόμοιο έργο ανέλαβε, εδώ και μερικά χρόνια, η «Μαγική Αποστολή», με σκοπό την συμπαράσταση των Παιδικών Ιδρυμάτων της Ελλάδας. Με πρωτοβουλία της ακούραστης εμπνεύστριας κ. Βρισηίδας Μαύρου-Παιδούση και με δεκάδες φιλότιμους εθελοντές που δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, συνεχίζεται η δική μας εκστρατεία για την ενίσχυση των κοινωφελών ιδρυμάτων που ασχολούνται με τα παιδιά. Τα ιδρύματα αυτά φιλοξενούν χιλιάδες παιδιά προσφέροντας μεταξύ άλλων συσσίτια, περίθαλψη και πάνω απ’ όλα φροντίδα, θαλπωρή και προστασία σε καθημερινή βάση. Καλούμαστε όλοι μας να τα ενισχύσουμε με κάποια τρόφιμα, είδη ρουχισμού, σχολικά είδη. Όσα μπορεί ο καθένας... Την ερχόμενη Κυριακή 26 Μαΐου 2024, η Επιτροπή Συμπαράστασης Παιδικών Ιδρυμάτων της Ελλάδας «Magic Mission», σας προσκαλεί σε γεύμα στο Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο Μόντρεαλ, για την ενίσχυση των άπορων παιδιών της Ελλάδας. Γιατί κανένα παιδί δεν πρέπει να πεινάει…

Διαιώνιση του αποικιακού καθεστώτος...

Επίσημη ημέρα αργίας η ερχόμενη Δευτέρα και μία από τις μετρημένες στον Καναδά, αν θελήσουμε να τις συγκρίνουμε με τις ευρωπαϊκές. Ο Αγγλικός Καναδάς γιορτάζει τα γενέθλια της βασίλισσας Victoria (24 Μάιου1819 - 22 Ιανουαρίου 1901) ενώ ο Γαλλικός Καναδάς τη μνήμη του εποίκου στρατιώτη Dollard des Ormeaux (23 Ιουλίου1635 - 21 Μάιου 1660). Δεν υπάρχουν σαφείς εξηγήσεις για τους λόγους που οφείλουμε να γιορτάζουμε τα δύο αυτά ιστορικά πρόσωπα. Ξεφυλλίζοντας την ιστορία βλέπουμε πως η Βικτώρια υπήρξε η μακροβιότερη βασίλισσα Ηνωμένου Βασιλείου, Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας και αυτοκράτειρα των Ινδιών, (πάνω από έξι δεκαετίες) σε περίοδο μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών ανακατατάξεων. Γενεαλογικά είχε, σχεδόν εξ ολοκλήρου, γερμανική καταγωγή και ήταν η τελευταία εκπρόσωπος στο βρετανικό θρόνο του βασιλικού Οίκου Ανοβέρου. Μεταξύ των μεγάλων επιτευγμάτων της μοναρχίας της συγκαταλέγονται η θεσμική μεταρρύθμιση προς μια συνταγματική μορφή πολιτεύματος και η επέκταση της αυτοκρατορίας η οποία έφτασε στο απόγειο της δύναμής της, διπλασιαζόμενη σε μέγεθος με την προσάρτηση των Ινδιών, της Αυστραλίας, του Καναδά και εδαφών της Αφρικής και του Νότιου Ειρηνικού. Το 1858 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ’ της Γερμανίας, απέκτησαν οκτώ παιδιά, ανάμεσά τους ο Γουλιέλμος Β’ της Γερμανίας και η Σοφία, μετέπειτα Βασίλισσα της Ελλάδας. Οι συνεχείς δημόσιες παρουσίες της και οι απανωτές επιτυχίες στην εξωτερική πολιτική των κυβερνήσεων του στέμματος, αύξησαν το κύρος του μοναρχικού θεσμού στη χώρα. Ο ρόλος της στις γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα του19ου αιώνα αναμφισβήτητα υπήρξε καθοριστικός. Το 1864 η Βικτώρια παραχώρησε στη συρρικνωμένη τότε Ελλάδα τα Επτάνησα, ως δώρο για την ανάδειξη στον ελληνικό θρόνο του ανιψιού της πρίγκιπα της Δανίας Γουλιέλμου Γεωργίου. Η παραδοσιακή όμως πολιτική της βρετανικής αυτοκρατορίας για θαλάσσια κυριαρχία, οδήγησε στη στήριξη το 1878 της οθωμανικής αυτοκρατορίας έναντι της ρωσικής στο Συνέδριο του Βερολίνου. Το αντάλλαγμα για τη διάσωση ουσιαστικά μετά την ήττα της στο ρώσο - τουρκικό πόλεμο της «μεγάλης ασθενούς των Βαλκανίων» όπως ονομαζόταν τότε η οθωμανική αυτοκρατορία, ήταν η παραχώρηση στη Μεγάλη Βρετανία της Κύπρου. Η Βικτώρια ταύτισε το όνομά της με μία ολόκληρη εποχή. Ο Dollard des Ormeaux γεννήθηκε στη Γαλλία και έδρασε στον Καναδά όταν η χώρα του εξόριζε στην απομακρυσμένη τότε αμερικανική ήπειρο τους βαρυποινίτες κατάδικους και τις ανεπιθύμητες εταίρες. Υπερασπιστής των υποδεέστερων γαλλόφωνων εποίκων της Νέας Γαλλίας έπεσε στη μεγάλη μάχη του Long Sault σε ηλικία 25 χρονών και ηρωποιήθηκε... Η 21η Μάιου, ημέρα θανάτου του, θεωρείται στο Κεμπέκ «Εθνική Ημέρα των Πατριωτών». Έχοντας 157 μόλις χρόνια ύπαρξης ο Καναδάς και ντοκουμέντα χρειάζεται αλλά και ήρωες ώστε να γράψει τη δική του ιστορία. Και δεν χωρά αμφιβολία πως στην αχανή τούτη χώρα υπήρξαν και υπάρχουν αμέτρητα πρότυπα ηρωισμού, θάρρους και πατριωτισμού. Τα ξενόφερτα πρότυπα δεν επιτυγχάνουν τίποτε άλλο από το να διαιωνίζουν ένα αναχρονιστικό και απόλυτα ξεπερασμένο αποικιακό καθεστώς...

Μητέρα ή "Γονέας Α '- Γονέας Β;"

Έφτασε και πάλι η Ημέρα της Μητέρας, μια γιορτή που τιμά κάθε χρόνο τις μητέρες και την προσφορά τους στην οικογένεια και την κοινωνία, καθώς αυτές παίζουν βασικό ρόλο στη διαμόρφωση της νέας γενιάς. Ανεξάρτητα από την εμπορευματοποίηση της, η Ημέρα αυτή τιμά γενικότερα την μητρότητα. Και ενώ οι λαοί του κόσμου ετοιμάζονται να γιορτάσουν την ξεχωριστή αυτή Ημέρα, τα κινήματα της λεγόμενης «αφύπνισης» εξακολουθούν να επιδιώκουν την κατάργηση, ακόμη και την απαγόρευση της λέξης «Μητέρα». Ήδη σε ορισμένα κράτη, συμπεριλαμβανομένου του Καναδά, η αντικατάσταση στα επίσημα έγγραφα των όρων «μητέρα» και «πατέρας» με τον όρο «γονέας» είναι πλέον γεγονός. Υποχρεούμαι να επανέλθω στο θέμα, που τείνει να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Στη εποχή μας και ειδικότερα στις ελεύθερες κοινωνίες, θριαμβεύει πλέον το κίνημα της αφύπνισης, η λεγόμενη WOKE κουλτούρα. Στο όνομα της αποκατάστασης αδικιών του παρελθόντος εις βάρος των μαύρων και ιθαγενών, των ατόμων με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό, των μεταναστών, των διεμφυλικών, (νέα λέξη) το κίνημα αυτό κινητοποιείται συνεχώς, κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και με ακτιβιστικές ενέργειες, ώστε να ακυρωθεί στον δημόσιο λόγο οποιαδήποτε παρέμβαση δεν είναι σύμφωνη μ’ αυτή. Η κουλτούρα του εξοστρακισμού ή της ακύρωσης, απαγορεύει να μιλούν δημόσια άνθρωποι που έχουν αντίθετες απόψεις, επειδή θεωρεί τον λόγο τους ρατσιστικό, ακυρώνει παραδοσιακούς όρους καθώς και νόμους της φύσης, πιέζει ώστε να μη διδάσκονται στα σχολεία οι ηθικές αξίες, ο θεσμός της πυρηνικής οικογένειας, λογοτεχνικά κείμενα στα οποία, κατά την αντίληψη της, διαφαίνεται υποτίμηση των μελών της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και ζητά να γυρίζονται σειρές ή ταινίες που διαστρέφουν την Ιστορία, όπως π.χ. η μαύρη βασίλισσα Κλεοπάτρα, ο γκέι Μέγας Αλέξανδρος κ.α., ώστε να επέλθει έτσι η κάθαρση από τις αμαρτίες του παρελθόντος... Σύμφωνα με συμπεράσματα εμπεριστατωμένων κοινωνικών μελετών, όσοι είναι «αφυπνισμένοι», βλέπουν παντού αδικίες. Αλλιώς θεωρούνται συμβιβασμένοι με το σύστημα που ευνοεί τους «προνομιούχους» καθώς αυτοί εκμεταλλεύονται τους ευάλωτους. Τη νομοθεσία επίσης που «πρέπει» να θεωρήσει ως κανονικότητα το δικαίωμα του ανθρώπου να κάνει ότι θέλει χωρίς τους ηθικούς φραγμούς του παρελθόντος, ιδίως σε ότι αφορά στο σώμα και την ταυτότητά του, ενώ το σύγχρονο ρεύμα της άφυλης αντίληψης θεωρεί ότι το φύλο είναι κοινωνική κατασκευή που αποδίδεται στον άνθρωπο και τίποτα δεν υπάρχει εκ φύσεως. Χωρίς να αρνείται κάποιος τις αδικίες που συμβαίνουν ή το κακό που διαπράττεται, δεν μπορεί παρά να σταθεί με περίσκεψη έναντι ενός κινήματος που ζητά να αλλάξει τον κόσμο όχι εμπνέοντας, αλλά αλλοιώνοντας την μορφή του, κατασκευάζοντας αλήθειες που διαλύουν ταυτότητες εθνικές, θρησκευτικές, κοινωνικές και προσωπικές, όχι όμως για να χτίσουν έναν κόσμο με αρχές, αλλά για να κάνουν να θριαμβεύσει ο λεγόμενος δικαιωματισμός, (νέα λέξη) που τελικά γίνεται απόλυτος μηδενισμός. Υπάρχει επιτακτική ανάγκη για κοινωνική αφύπνιση... Χρόνια Πολλά στις Μητέρες όλου του κόσμου!

Αμφισβήτηση της ιστορικότητας του Ιησού

Κάθε χρόνο, πριν από τις μεγάλες Χριστιανικές γιορτές, όπως τα Χριστούγεννα, η Ανάσταση κ.α., βλέπουμε, ακούμε και διαβάζουμε διάφορα σενάρια αμφισβήτησης της ιστορικότητας του Ιησού Χριστού. Η αμφισβήτηση βασίζεται στο γεγονός ότι στον αρχαίο κόσμο και ειδικότερα την περίοδο που υπολογίζεται ότι έζησε ο Ιησούς, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να αποδεικνύουν την ύπαρξή του. Απ’ όσα γνωρίζουμε, οι Χριστιανικές πηγές για την ιστορικότητα του Ιησού είναι κυρίως τα συγγράμματα της Καινής Διαθήκης όπως τα Ευαγγέλια, οι Πράξεις των Αποστόλων και οι Επιστολές του Απόστολου Παύλου. Η ιδέα ότι δεν υπήρχε τέτοιος ιστορικός άνθρωπος και ότι ο Ιησούς ήταν μια καθαρά μυθική φιγούρα, κατατέθηκε για πρώτη φορά τον 18ο αιώνα όταν μερικοί ευρωπαίοι διαφωτιστές και διανοούμενοι άρχισαν να εφαρμόζουν τη φιλολογική και ιστορική κριτική στα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Το εύλογο ερώτημα που γεννάται εδώ είναι, εάν ο Ιησούς δεν υπήρξε σαν ιστορική πραγματικότητα, τότε τι συνέβη και το θυμήθηκαν κάποιοι μετά από 17 αιώνες; Τελευταία η υπόθεση αναβιώνει μέσω αναξιόπιστων ντοκιμαντέρ και ανυπόστατων δημοσιευμάτων. Το θέμα της ιστορικότητας του προσώπου του Ιησού είναι αναντίρρητα ένα φλέγον θέμα που απασχόλησε και απασχολεί πολλούς, κυρίως αλλόθρησκους και άθεους διανοητές. Μεγάλη μερίδα σύγχρονων ιστορικών συμφωνούν ότι ο Ιησούς υπήρξε, βασιζόμενοι στα γραπτά που συγγράφτηκαν εντός 200 χρόνων από τότε που έλαβαν χώρα τα ιστορικά γεγονότα που σχετίζονται με τη ζωή, τη δράση και το έργο του Ιησού Χριστού στην Ιουδαία και τη Γαλιλαία, τα οποία θεωρούνται ιδιαίτερα αξιόπιστα στοιχεία. Ποιοί όμως είναι οι λόγοι αμφισβήτησης της ιστορικότητας του Ιησού; Και γιατί η αμφισβήτηση δεν είναι τόσο έντονη στις άλλες πολυπληθέστερες θρησκείες όπως ο Ινδουισμός, ο Ιουδαϊσμός και το Ισλάμ; Αν ανατρέξουμε στην ιστορία, θα δούμε ότι ο Ιησούς υπήρξε άμεση απειλή για το ιερατικό συμβούλιο των Ιουδαίων της εποχής, λόγω της επικίνδυνα αυξανόμενης μετατόπισης των πιστών, που αποδίδεται στην απολυταρχική συμπεριφορά του ιερατικού κατεστημένου, για κερδοσκοπικούς και πολιτικούς λόγους. Αποτέλεσμα, οι διώξεις κατά των Χριστιανών από την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έως τον 4ο αιώνα. Γεγονός είναι ότι οι θρησκείες ανέκαθεν υπήρξαν λίαν ανταγωνιστικές. (σήμερα υπολογίζεται ότι υπάρχουν περισσότερες από 4.000 διαφορετικές θρησκείες παγκοσμίως) Και δεν είναι τυχαίο ότι ο Χριστιανισμός, που διαθέτει πάνω από 2.6 δισεκατομμύρια ακολούθους και αποτελεί τη μεγαλύτερη αριθμητικά θρησκεία στον κόσμο, να εξακολουθεί να διώκεται. Σύμφωνα με στοιχεία, σε τουλάχιστον 50 χώρες οι Χριστιανοί διώκονται βάναυσα και γίνονται αποδέκτες ακόμη και σωματικής βίας και κοινωνικού αποκλεισμού εξαιτίας των πεποιθήσεών των. Δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι πίσω από την αμφισβήτηση της ιστορικότητας του Ιησού, κρύβονται πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες, οι οποίες πέρα του ότι προσβάλλουν σε ρατσιστικό πλαίσιο ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, υπονομεύουν ταυτόχρονα την ελεύθερη βούληση, την αυτόφωτη σκέψη και τα κεκτημένα δικαιώματα των λαών στις ελεύθερες κοινωνίες... Καλή Ανάσταση και καλή Λαμπρή!

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ - Να ψηφίσω ή να μην ψηφίσω;

Στις κάλπες καλούνται από τις 6 έως τις 9 Ιουνίου 2024, οι ψηφοφόροι στις 27 χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης για δέκατη φορά στην ιστορία, για να εκλέξουν εκείνους που θα τους εκπροσωπήσουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Για πρώτη φορά όσοι ‘Έλληνες υπήκοοι ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό, θα έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν από τις χώρες διαμονής τους. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ηλεκτρονική αίτηση εγγραφής στους εκλογικούς καταλόγους επιστολικής, που μπορεί να γίνει εύκολα και γρήγορα από έναν προσωπικό υπολογιστή με την χρήση του username και του κωδικού εισόδου του taxisnet ή με στοιχεία ελληνικού Διαβατηρίου μόνο για κατοίκους εξωτερικού μέχρι τις 29 Απριλίου 2024. Οι έδρες της Ελλάδας στο Ευρωκοινοβούλιο παραμένουν στις 21. Για την ιστορία, στις ευρωεκλογές του 2019 πρώτο κόμμα αναδείχθηκε η Νέα Δημοκρατία με ποσοστό 33.12% και οκτώ έδρες, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε ποσοστό 23.75% και έξι έδρες. Εκλογή αντιπροσώπων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξασφάλισαν επιπλέον το Κίνημα Αλλαγής, το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή. Την εκλογή ευρωβουλευτή πέτυχε και η Ελληνική Λύση. Η συμμετοχή ανήλθε το 58.69% και το ποσοστό των λευκών - άκυρων στο 4.47%. Αναφορικά με την ψήφο των αποδήμων, εδώ εγείρονται διάφορα ουσιώδη ερωτήματα. Είναι καλή ιδέα να ψηφίζουν οι Έλληνες του εξωτερικού; Ενδεχομένως αδαής ερώτηση. Λογικά, εφόσον οι άνθρωποι ζουν τη ζωή τους αλλού και δεν τους επηρεάζει η διακυβέρνηση της Ελλάδας, γιατί να ψηφίσουν; Η γενική αντίληψη είναι ότι πολλοί Έλληνες του εξωτερικού προφανώς και επηρεάζονται από τις αποφάσεις των εκάστοτε κυβερνήσεων. Έχουν περιουσίες, πληρώνουν φόρους, ΕΝΦΙΑ, κ.λπ. Μπορεί να έχουν περιουσία ή και οικογένεια στην Ελλάδα και συνεπώς άμεσα συμφέροντα. Θεωρούνται πολίτες της χώρας, οπότε έχουν ίσα δικαιώματα με όλους τους άλλους. Άλλωστε, ποτέ δεν τους αμφισβητήθηκε το δικαίωμα στην ψήφο. Σύμφωνα με μια διαφορετική άποψη, όταν κάποιος παίρνει την απόφαση να φύγει από την Ελλάδα και ζει μόνιμα στο εξωτερικό, άσχετα με το ποιοι τον ώθησαν να φύγει, εφόσον δεν σκοπεύει να επιστρέψει δεν θα έπρεπε καν να έχει δικαίωμα να ψηφίσει, διότι απλούστατα δεν τον επηρεάζουν οι αλλαγές ούτε στο ελάχιστο. Τα άτομα αυτά δεν ψηφίζουν απλά εκ του ασφαλούς, ψηφίζουν με δεδομένα που δεν γνωρίζουν καν. Δεν ζουν στην κοινωνία που έχει επηρεαστεί τα τελευταία χρόνια από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, γνωρίζουν μόνο ότι βλέπουν και ακούν στην τηλεόραση, δεν περνούν την καθημερινότητά τους στην Ελλάδα για να μπορούν να κρίνουν εάν εκείνον που θα ψηφίσουν συνεχίζει να είναι καλή επιλογή. Ωστόσο, η απόφαση είναι καθαρά προσωπική. Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση, οι δύο στους τρείς ομογενείς (67%) απάντησαν ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Το ποσοστό ξεπερνά το 90% όταν πρόκειται για τα παιδιά και ειδικότερα τα εγγόνια τους. Μία πραγματικότητα που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αγνοηθεί...

Πνέει τα λοίσθια ο πλανήτης μας;

Κάθε χρόνο στις 22 Απριλίου εορτάζεται η Διεθνής Ημέρα της Γης. Σε όλο τον πλανήτη πραγματοποιούνται εκδηλώσεις με στόχο την ευαισθητοποίηση για την προστασία του περιβάλλοντος. Η Ημέρα της Γης συντονίζεται παγκοσμίως από το Δίκτυο Earth Day Network και εορτάζεται σε περισσότερες από 190 χώρες. Η έμπνευση του θεσμού αποδίδεται στον ακτιβιστή Τζον ΜακΚόννελλ το 1969 σε ένα Συνέδριο της UNESCO στο Σαν Φρανσίσκο. Με τις Παγκόσμιες Ημέρες, όπως έχω ξαναγράψει, δεν τα πάω και πολύ καλά, επειδή οι περισσότερες από αυτές, παρότι καθιερώθηκαν ως αφορμές για την επισήμανση συγκεκριμένων συμβάντων ή θεμάτων, με σκοπό την προώθηση και την ευαισθητοποίηση των ζητημάτων ζωτικής σημασίας, τελικά οδηγηθήκαν στην πλήρη εμπορευματοποίηση. Κλασικά παραδείγματα οι Ημέρες της μητέρας, του πατέρα, της αγάπης, κ.α. ‘Όπως και να’ ναι, η συγκεκριμένη Ημέρα, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να είναι Ημέρα σκέψης, προβληματισμού και παραγωγικού συλλογισμού για όλους τους ανθρώπους. Ο πλανήτης μας καταστρέφεται με τρομακτικούς ρυθμούς και είναι ελάχιστα τα μέρη στη Γη όπου ό άνθρωπος δεν έχει παρέμβει. Υπολογίζεται ότι το 95% της επιφάνειας του πλανήτη, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται η Ανταρκτική, εμφανίζει έντονα σημάδια ανθρώπινης δραστηριότητας. Η αστική ανάπτυξη, τα έργα της μεγάλης κλίμακας και οι μεταλλευτικές εξορύξεις αλλοιώνουν ολόκληρα εδάφη, ενώ η αποψίλωση των δασών και η γεωργία αλλάζουν ολόκληρα οικοσυστήματα. Η ρύπανση που παράγεται από τον άνθρωπο μπορεί να βρεθεί σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας. Πρόσφατο ντοκιμαντέρ του BBC παρουσιάζει μερικούς από τους πιο δραματικούς τρόπους με τους οποίους ο άνθρωπος άλλαξε οριστικά την επιφάνεια του πλανήτη. Νέο καμπανάκι κινδύνου έκρουσε η επιστημονική κοινότητα για το μέλλον του πλανήτη εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, για την οποία ευθύνεται άμεσα ο άνθρωπος. Οι ανθρώπινες δραστηριότητες ωθούν τη Γη πέρα από τα όρια των φυσικών της κύκλων. Μάλιστα, επιστήμονες αναφέρουν πως έχουμε μπει σε μια νέα γεωλογική εποχή, το λεγόμενο Ανθρωπόκαινο, μια περίοδο κατά την οποία οι άνθρωποι ασκούν ολοένα και πιο καθοριστική επίδραση στον πλανήτη. Οδεύει άραγε η Γη προς ένα σημείο χωρίς επιστροφή; Ορισμένοι εμπειρογνώμονες θεωρούν ότι είναι δύσκολο να προβλέψουμε τις επιπτώσεις των αλλαγών. Γι’ αυτό ανησυχούν ότι μπορεί να πλησιάζουμε κάποια «οριακά σημεία», στα οποία ξαφνικές και απρόβλεπτες κλιματικές αλλαγές θα προκαλούσαν ολέθρια αποτελέσματα. Εν όψει παρόμοιων απειλών, έχουν κατά καιρούς προταθεί λύσεις για τη διάσωση του ανθρώπινου είδους. Ο δισεκατομμυριούχος ‘Ελον Μασκ, π.χ. υποστηρίζει ότι η αποίκιση του Άρη θα μας σώσει σε περίπτωση τρίτου παγκοσμίου πολέμου. Ωστόσο, ο πλανήτης μας στα 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια ύπαρξής του κατάφερε να ξεπεράσει τις αλλεπάλληλες καταστροφές τις οποίες υπέστη και βρίσκει πάντοτε τον τρόπο να επουλώνει τα τραύματα του. Σε κάθε περίπτωση, η εξαφάνιση του ανθρώπου θα δώσει τη ευκαιρία στα εναπομείναντα όντα να ζήσουν εν πλήρει ασφάλεια, στον υπέροχο αυτό πλανήτη που αποκαλούμε Γη….

Woke κουλτούρα - Το κίνημα των "δικαιωματιστών"...

Η Woke κουλτούρα, όπως παλαιότερα η κουλτούρα του ροκ, της ποπ, των χίπις κλπ, σημαίνει διαφορετικές συμπεριφορές, νέες τάσεις και προϊόντα, και διαφημιστικές καμπάνιες, που σύμφωνα με τους εμπνευστές της πρέπει να ταιριάζουν στις «σύγχρονες» απόψεις . Κάθε καινούργια γενιά προβάλλει τις προτιμήσεις της, οι οποίες εξαρτώνται από το πώς βλέπει τον κόσμο και ποιες αλλαγές ζητάει. Η μεταπολεμική δεκαετία του1950 π.χ. θεωρείται συχνά ως χρυσή εποχή, μια εποχή ευτυχίας και ευημερίας. Είναι η δεκαετία μιας ανθρωπότητας που γεννιέται ξανά μέσα από τις στάχτες της. Ο κόσμος έχει ανάγκη να ελπίσει και η νέα ευμάρεια της ανοικοδόμησης και η κουλτούρα μιας νέας απελευθέρωσης σπέρνουν παντού την αισιοδοξία. Οι αξίες της οικογένειας καθόριζαν τον τρόπο της ζωής και τις σκέψεις των ανθρώπων. Η δεκαετία του1960 ήταν η δεκαετία των εξεγέρσεων και των πραξικοπημάτων. Ωστόσο, οι ανθρώπινες αξίες δεν αλλοιώθηκαν και η οικογένεια, παρά το ότι οι άνδρες εξακολουθούσαν να έχουν την απόλυτη κυριαρχία, δεν διαταράχτηκε. Την δεκαετία του1970 εμφανίζεται στις ΗΠΑ το κίνημα των χίπις, μια αντικουλτούρα που υποστήριζε πιο ελεύθερες απόψεις και την οποία χαρακτήριζε η αντικοινωνική συμπεριφορά. Ο προάγγελος, θα μπορούσαμε να πούμε, του σημερινού εξοστρακισμού. Η δεκαετία του1980 θεωρείται μία από τις παραγωγικότερες δεκαετίες, πολιτικά, κοινωνικά, πολιτιστικά και καταναλωτικά. Η ανθρωπότητα πέρασε σε μία καινούργια εποχή, πλαστής ωστόσο ευδαιμονίας, που η ανεμελιά και η καλοπέραση ήταν στο κέντρο της ζωής των ανθρώπων. Η δεκαετία του1990 χαρακτηρίστηκε από την καθιέρωση του πολιπολιτισμού, που συνεχίστηκε και τη δεκαετία του 2000. Με την πτώση του παγκόσμιου κομμουνισμού, υπήρξε μία μετατόπιση προς τα δεξιά, η οποία εδραίωσε την ποικιλομορφία των πολιτισμών και των ατόμων να συνυπάρχουν. Ο 21ος αιώνας χαρακτηρίζεται ουσιαστικά από την μαζική μετατόπιση πληθυσμών. Η υπογεννητική Ευρώπη, εν όψει της έλλειψης εργατικών χεριών, απορροφά εκατομμύρια μετανάστες διαφορετικών πολιτισμών και θρησκειών, με αποτέλεσμα να ελλοχεύει ο κίνδυνος διαμόρφωσης μιας «πανευρωπαϊκής» και απρόσωπης κουλτούρας που σιγά σιγά αρχίζει να ισοπεδώνει τις πολιτιστικές ιδιαιτερότητες κάθε ξεχωριστού λαού, με τις όποιες συνέπειες. Ουσιαστικές επιπτώσεις παρατηρούνται και στην ποιότητα ζωής των πολιτισμών, όπως η διαμόρφωση καταναλωτικών και εμπορικών προτύπων ζωής, καθώς και η αναβίωση μισαλλόδοξων θεωριών και πρακτικών, όπως ο ρατσισμός και ο εθνικισμός, ως αντίδραση στην επικείμενη αλλοίωση της εθνικής ταυτότητας. Στις μέρες μας τείνει να επικρατήσει παγκοσμίως η κουλτούρα Woke, η οποία σημαδεύει το λεγόμενο κίνημα των «δικαιωματιστών» που, μεταξύ άλλων, λανσάρει προϊόντα «άκρως απαραίτητα» για τις δήθεν περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες: μουσουλμανικές μαντίλες, transexual κούκλες, προϊόντα ομορφιάς για άφυλους κ.λπ. Και οι κυρίαρχοι κολοσσοί και - υποχρεωτικά - ένθερμοι οπαδοί της Woke ατζέντας, Google, Facebook, Microsoft, Amazon, κ.α. ασχολούνται πλέον σοβαρά με την εθνοτική καταγωγή των καταναλωτών, τη σεξουαλικότητά και τα υποτιθέμενα ταξικά τους προνόμια, για να μην υποστούν τυχόν μποϊκοτάζ. Και η ζωή τραβάει την… κατηφόρα!

Η ήττα Ερντογάν και η επόμενη μέρα

Η οικονομία κατά κύριο λόγο ήταν το επίκεντρο των επιλογών που έκαναν οι Τούρκοι ψηφοφόροι στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές. Και είναι γνωστό πως η οικονομία δεν πηγαίνει καλά με αποτέλεσμα ο λαός, αγανακτισμένος από την ακρίβεια, να δώσει άμεση προτεραιότητα στο θέμα αυτό. Βεβαίως υπήρξαν και άλλοι λόγοι, όπως η αργή ταχύτητα της ανοικοδόμησης σε περιοχές που επλήγησαν από τον σεισμό, αλλά και τα φρέσκα πρόσωπα των υποψηφίων της αντιπολίτευσης, όπως ο πολλά υποσχόμενος Εκρέμ Ιμάμογλου με την επικοινωνιακή του δεινότητα και το χάρισμα του απέναντι στον γερασμένο Ερντογάν. Το κύμα της αμφισβήτησης των επιλογών του Τούρκου προέδρου, πέρα από την Κωνσταντινούπολη επεκτάθηκε σε όλη την Τουρκία, ειδικά στους νέους ψηφοφόρους. Ο Ερντογάν ωστόσο πολιτικά παραμένει αναμφισβήτητος και πολύ ισχυρός, θεσμικά τουλάχιστον, για τα επόμενα χρόνια. Από την άλλη όμως η απολυταρχική διακυβέρνηση που είδαμε τα τελευταία χρόνια το πιθανότερο είναι να αρχίσει να ξεφτίζει. Στο κόμμα του υπάρχουν ήδη σκέψεις για την επόμενη μέρα, δηλαδή ποιος θα τον αντικαταστήσει και προφανώς θα υπάρξει μία μεγαλύτερη ένταση ανάμεσα στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, η οποία ενθαρρυμένη από τα αποτελέσματα θα σηκώνει πιο εύκολα κεφάλι στις επιλογές που μέχρι σήμερα δεν μπορούσε να το κάνει. Στα επόμενα τέσσερα χρόνια θεωρείται βέβαιο πως ο Ερντογάν θα ετοιμάσει την διαδοχή του. Πάντως, μετά το μέγεθος της ήττας που υπέστη είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πως λογικά θα σκεφτεί για την επόμενη μέρα. Εκτιμώ ωστόσο ότι τα νέα για την Ελλάδα δεν είναι και τόσο ευχάριστα, εάν λάβουμε υπόψη μας ότι η δύση αρχίζει να πιστεύει πως η Τουρκία αποφάσισε να επιστρέψει στην δυτική αγκαλιά, με όλα τα επακόλουθα. Αυτό για την πατρίδα μας είναι επικίνδυνο, με τη λογική ότι πριν από λίγο καιρό ο ίδιος ο Ερντογάν είπε ότι σε ένα δύο χρόνια έχουμε να λύσουμε τρία τέσσερα μεγάλα προβλήματα, εννοώντας προφανώς το Κουρδικό, το Αρμενικό, το Αιγαίο, τη Μεσόγειο και το Κυπριακό, τα οποία όπως τόνισε εμποδίζουν την ανάπτυξη της Τουρκίας ως μεγάλης δύναμης. Και ας μη ξεχνάμε, η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για λύσεις όπως τις βλέπουμε εμείς, αλλά για λύσεις οι οποίες είναι προσχώρηση στις απόψεις τις δικές της, όπως να αποδεχτούμε τη γαλάζια πατρίδα, τις γκρίζες ζώνες, τα δύο κράτη στην Μεγαλόνησο, κ.α. Ας μη ξεχνάμε ακόμη και την πάγια εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Ο Εκρέμ Ιμάμογλου μπορεί να φέρεται φιλικά προσκείμενος προς εμάς, όμως η εξουσία φθείρει και διαφθείρει, και η απόλυτη εξουσία ακόμη περισσότερο. Σήμερα είναι οπαδός της μεγάλης Τουρκίας και αυτό είναι ένα πρόβλημα που θα αντιμετωπίσουμε τα επόμενα χρόνια. Λαμβάνοντας όλα αυτά σοβαρά υπόψη μας, σε καμία περίπτωση δεν συγχωρούνται οι ψευδαισθήσεις. Η Τουρκία θεωρεί ότι είναι μία μεγάλη δύναμη και ότι η δύναμή της εκφράζεται με εδαφική επέκταση…

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Η ανοιχτή πληγή του Ελληνισμού...

Πολλά έχουν λεχθεί, καταγραφεί και ειπωθεί για την έναρξη του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ την 1η Απριλίου 1955, ημέρα που σημάδεψε και έκρινε την πορεία της Κύπρου. Μια πορεία που πρέπει να προσεγγίζεται με πολύ προβληματισμό. Την 1η Απριλίου 1955 οι ελληνοκύπριοι ξεσηκώθηκαν για να αποτινάξουν τον βρετανικό ζυγό, με στόχο την «Ένωσιν» με τη μητέρα-πατρίδα Ελλάδα. Ο αγώνας τους έληξε με τις γνωστές «Συμφωνίες Λονδίνου-Ζυρίχης» (19 Φεβρουαρίου 1959), με τις οποίες η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος. Πρώτος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας εκλέχτηκε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος το 1960 και παρέμεινε στο αξίωμα αυτό μέχρι τον θάνατό του το 1977. Το αίτημα των Ελληνοκυπρίων για την αποτίναξη της βρετανικής κατοχής στη Μεγαλόνησο και την ένωση με την Ελλάδα ήρθε δυναμικά στο προσκήνιο το 1950 με το δημοψήφισμα, όπου το 95% των ψηφισάντων τάχθηκε υπέρ της ένωσης και την εκλογή του Μακαρίου Γ’ ως Αρχιεπισκόπου Κύπρου. Λίγα χρόνια αργότερα, ο απόστρατος συνταγματάρχης Γεώργιος «Διγενής» Γρίβας φθάνει στο νησί και συγκροτεί την Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) η οποία αναλαμβάνει δράση κατά των Βρετανών αποικιοκρατών, σηματοδοτώντας την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα των Κυπρίων. Παρά το αίμα που χύθηκε και τους αγωνιστές που έδωσαν τη ζωή τους (Καραολής, Δημητρίου, Παλληκαρίδης, Αυξεντίου, κ.ά.) ο στόχος της ένωσης δεν επιτεύχθηκε. Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 εναντίον της νόμιμης κυβέρνησης, το οποίο οργάνωσε η τότε στρατιωτική χούντα των Αθηνών, έδωσε στην Τουρκία το πρόσχημα που επιζητούσε από πολύ καιρό για να εισβάλλει στο νησί. Ως αποτέλεσμα, γύρω στο 36.2% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας κατελήφθη και βρίσκεται ακόμα υπό το στρατιωτικό έλεγχο της Τουρκίας. Γεγονός είναι ότι λόγω της στρατηγικής της θέσης και του φυσικού της πλούτου, η Κύπρος υπήρξε σ’ όλη τη διάρκεια της μακραίωνης και πολυτάραχης ιστορίας της στόχος κατακτητών. Φοίνικες, Ασσύριοι, Πέρσες, Αιγύπτιοι, Ρωμαίοι, Άραβες, η Φράγκικη δυναστεία των Λουζινιανών, Ενετοί, Οθωμανοί Τούρκοι και Άγγλοι άφησαν τα ίχνη τους εκεί, καθιστώντας το νησί ένα μεγάλο υπαίθριο μουσείο. Μέχρι την προδοσία του 1974 η Ελλάδα θεωρείτο το εθνικό κέντρο και οι αποφάσεις, οι οποίες αφορούσαν το Κυπριακό και τα της Κύπρου, αποφασίζονταν από αυτήν και η Κύπρος ήταν υποχρεωμένη να υπακούσει στο εθνικό κέντρο. Αυτό επέφερε εντάσεις και συγκρούσεις μεταξύ των δύο κυβερνήσεων με αποκορύφωμα το πραξικόπημα του Ιουλίου του 1974 και την τουρκική εισβολή που επακολούθησε. Αργότερα, με την μεταπολίτευση το «δόγμα» άλλαξε και μετατράπηκε στο δεύτερο, «Η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάς συμπαρίσταται. Σημαντικές ελπίδες για το μέλλον της Κύπρου προσέφερε η ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 με την κατοχύρωση της ασφάλειας, της ευημερίας και των δικαιωμάτων όλων των πολιτών της. Πιστεύεται ευρέως ωστόσο πως μέχρι την επίλυση του το Κυπριακό θα εξακολουθήσει να αποτελεί μία οδυνηρή ανοικτή πληγή για ολόκληρο το ελληνικό έθνος…

Είμαστε πιο Έλληνες απο αυτούς στην Ελλάδα...

Σε πρόσφατη ραδιοφωνική συνέντευξη που μου παρεχώρησε βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου του κυβερνώντος κόμματος, είπε μεταξύ άλλων ότι εμείς εδώ είμαστε πιο Έλληνες από αυτούς στην Ελλάδα. Και βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που δεχόμαστε παρόμοιες φιλοφρονήσεις από Έλληνες πολιτικούς οι οποίοι κατά καιρούς μας επισκέπτονται, καλεσμένοι συνήθως τοπικών οργανώσεων. Πέρα όμως από την όποια σκοπιμότητα, πίσω από αυτές τις δηλώσεις κρύβεται μια αλήθεια... Θα γιορτάσουμε και φέτος το ηρωικό 21 με τις καθιερωμένες εκδηλώσεις είτε παρελαύνοντας, είτε παρακολουθώντας την μεγαλοπρεπή παρέλαση. Για άλλη μία χρονιά θα θαυμάσουμε τα παιδιά μας που επάξια τιμούν την επέτειο της Εθνικής Παλιγγενεσίας. Συγχαρητήρια στους γονείς και δασκάλους που μεταφέρουν σε αυτά τα βλαστάρια την αγάπη προς την πατρίδα, το μεγαλείο της φυλής και τον σεβασμό στους προγόνους μας. Εύγε! Θα γιορταστεί και στην γενέτειρα η Επέτειος και τα κανάλια θα «φροντίσουν» και πάλι να προβάλουν τις ιστορικές «γνώσεις» των νεοελλήνων. «Ξέρω τι γιορτάζουμε, το …Έπος του 40», είπε στην κάμερα με πατριωτικό ενθουσιασμό η Κατερίνα...«Μα έχει άτομο που δεν γνωρίζει τη σπουδαιότητα της ημέρας;» απάντησε νεαρός, φανερά ενοχλημένος από την ερώτηση.«Σαν σήμερα το 1821 είπε το ΟΧΙ ο Μεταξάς στους …Γερμανούς» Ενδιαφέρον συγκεντρώνουν και οι απαντήσεις που έδωσαν πολίτες που ρωτήθηκαν αν ξέρουν γιατί γίνεται η παρέλαση και γιατί πηγαίνουν να την παρακολουθήσουν. «Φυσικά και ξέρω τι είναι η Εθνική μας επέτειος. Επειδή τυγχάνει να είμαι εκπαιδευτικός τα δικά μου παιδιά ξέρουν, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία δεν γνωρίζουν τι έγινε σήμερα. Δυστυχώς, πολλά παιδιά συμμετέχουν χωρίς να ξέρουν το γιατί». «Ίσως να μην τονίζεται πλέον η σημασία της γιορτής ούτε στα σχολεία όσο θα έπρεπε, ή πιθανόν να μη δίνουν τα παιδιά σημασία στις γιορτές για να μάθουν το πραγματικό νόημα της ημέρας», δήλωσε η Χριστίνα τραπεζική υπάλληλος.«Άλλες χρονιές είχε περισσότερο κόσμο που παρακολουθούσε την παρέλαση. Σιγά σιγά αρχίζει να ξεφτίζει ο όρος λόγω άγνοιας. Θεωρώ ότι όσο περνάνε τα χρόνια κανείς δεν θα γνωρίζει πλέον τι είναι η 25η Μαρτίου. Έχουμε ημερομηνία λήξης…» Αυτά βλέπουμε και ακούμε στην ελληνική τηλεόραση και απογοητευμένοι αναρωτιόμαστε. Αγωνιζόμαστε να μεταφέρουμε στα παιδιά μας τις αξίες και τα ιδανικά της φυλής, να βαστάξουμε την ελληνική λαλιά, τον πολιτισμό και την πατρίδα μας ψηλά. Δεν είναι στ’ αλήθεια τραγικό, δύο και πλέον αιώνες μετά την απελευθέρωση, να χαρίζουμε το όνομα και την ιστορία της Μακεδονίας; Να αποκαλούμε την Βόρεια Κύπρο τουρκικό κρατίδιο; Κάποιοι αγνώμονες πολιτικοί να διαπραγματεύονται τα εδάφη και τις θάλασσές μας που με τόσους αγώνες, θυσίες και αίμα επανακτήσαμε; Να «προσαρμόζουμε» τα ιστορικά μας βιβλία για να μη προκαλέσουμε τους απειλητικούς γείτονες; Και ακόμη να φοβόμαστε να οριοθετήσουμε τα σύνορά μας; Όντως, θα τρίζουν τα κόκκαλα των προγόνων ηρώων μας με όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα...

EUROVISION - Μία κάκιστη επιλογή...

Από τις 7 έως τις 9 Μαΐου 2024, θα διεξαχθεί στο Μάλμε της Σουηδίας ο διαγωνισμός τραγουδιού Eurovision, που διοργανώνεται κάθε χρόνο από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU), όπου συμμετέχουν καλλιτέχνες που εκπροσωπούν ευρωπαϊκές κυρίως χώρες. Βασισμένη στο Φεστιβάλ Μουσικής του Σαν Ρέμο της Ιταλίας, η Eurovision είναι ένα από τα πιο μακροχρόνια τηλεοπτικά προγράμματα στον κόσμο. Η Eurovision κατατάσσεται μεταξύ των πιο μη-αθλητικών εκδηλώσεων παγκοσμίως που παρακολουθούνται κάθε χρόνο από εκατομμύρια θεατές. Αρκετοί μάλιστα από τους καλλιτέχνες με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στον κόσμο, έχουν συμμετάσχει σε παλαιότερους διαγωνισμούς, όπως η Σελίν Ντιόν, ο Χούλιο Ινγκέσιας, η Νάνα Μούσχουρη και η Ολίβια Νιούτον-Τζον. Ο διαγωνισμός ωστόσο δέχεται κριτική για τη μουσική και καλλιτεχνική του ποιότητα και για μια αντιληπτή πολιτική πτυχή της εκδήλωσης. Οι διαγωνιστικές συμμετοχές έχουν κατά καιρούς χλευασθεί για την κάλυψη διαφόρων εθνοτικών και διεθνών στυλ, ενώ τα τελευταία χρόνια έχουν εκφραστεί ανησυχίες σχετικά με τις πολιτικές φιλίες και τις αντιπαλότητες μεταξύ χωρών που ενδέχεται να επηρεάσουν τα αποτελέσματα. Κατόπιν σοβαρών επισημάνσεων, οι αμφιλεγόμενες στιγμές από προγενέστερους διαγωνισμούς, περιλαμβάνουν τις συμμετέχουσες χώρες που αποσύρονται σε καθυστερημένο στάδιο, λογοκρισία τμημάτων και πολιτικά γεγονότα που επηρεάζουν τη συμμετοχή. Στον διαγωνισμό, όπως έχει εξελιχθεί, συμμετέχουν συνήθως τραγούδια που εκπροσωπούν την ποπ μουσική, ενσωματωμένη με άλλα είδη όπως έθνικ, ροκ και ραπ. Ο διαγωνισμός επίσημα είναι μη κερδοσκοπικός και η χρηματοδότηση συνήθως επιτυγχάνεται μέσω σοβαρής συμμετοχής από κάθε συμμετέχοντα ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό, συνεισφορές από τον κεντρικό οργανισμό και τη διοργανώτρια πόλη, καθώς και εμπορικά έσοδα από χορηγίες, πωλήσεις εισιτηρίων και τηλεοπτικές προσφορές. Η Ελλάδα, από το ντεμπούτο της το 1974, έχει συμμετάσχει στην Eurovision 45 φορές, χάνοντας μόνο έξι διαγωνισμούς. Το 2005 κέρδισε για πρώτη φορά με το τραγούδι των Χρήστου Δάντη - Ναταλίας Γερμανού «My Number One», με ερμηνεύτρια την ‘Ελενα Παραρίζου. Φέτος είναι μία συμβολική χρονιά για την Ελλάδα, καθώς είναι ο 50ος διαγωνισμός από την πρώτη φορά που συμμετείχε στην Eurovision το 1974. Το τραγούδι με το οποίο θα εκπροσωπηθεί η χώρα μας έχει τίτλο «ΖΑΡΙ» και το ερμηνεύει η Μαρίνα Σάττι. Η Μαρίνα Σάττι είναι μία ανερχόμενη και πολλά υποσχόμενη νέα φωνή στο ελληνικό τραγούδι. Είναι τραγουδίστρια, συνθέτης, οργανοπαίκτρια και ηθοποιός. Η ποικιλία της μουσικής της αντλεί έμπνευση από παραδοσιακές επιρροές και έχει εμφανιστεί δίπλα σε μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, όπως ο Γιώργος Νταλάρας, ο Μάριος Φραγκούλης κ.α., ενώ παράλληλα έχει πραγματοποιήσει εμφανίσεις σε πολύ σημαντικούς χώρους πολιτισμού, όπως το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και αλλού. Την κάθε άλλο παρά θετική άποψή μου για τον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision την έχω εκφράσει σε παλαιότερα άρθρα μου. Όσον αφορά το συγκεκριμένο τραγούδι, θεωρώ ότι ήταν μία κάκιστη επιλογή της - κατά τα άλλα - συμπαθέστατης και ταλαντούχας καλλιτέχνιδας…

Τοξικές συμπεριφορές

Το 2024 είναι η χρονιά με τις περισσότερες εκλογικές αναμετρήσεις στην ιστορία. Συγκεκριμένα, μέχρι το τέλος του έτους έχουν προγραμματίσει εκλογές 76 χώρες. Η πρώτη προεκλογική περίοδος, στις δημοκρατικές κυρίως χώρες, έχει αρχίσει και είναι ακριβώς όπως τις περιμέναμε. Επιθέσεις, αλληλοκατηγορίες, αμφισβητήσεις, με άνευ προηγουμένου τοξικές συμπεριφορές. Στην προσπάθειά μου να κατανοήσω τα αίτια που οδηγούν τους ανθρώπους σε τέτοιου είδους συμπεριφορές, κατέφυγα σε κάποιες αξιόπιστες μελέτες. Είναι συχνό φαινόμενο στις μέρες μας να ακούμε να μιλούν για τοξικές συμπεριφορές. Αυτές αφορούν και μπορεί να περιλαμβάνουν τούς αντιπάλους, ανταγωνιστές, συνάδελφους, φίλους, συγγενείς, ακόμα και μέλη της οικογένειας. Τι είναι όμως ένα τοξικό άτομο; Είναι εκείνο που θεωρεί πως τα πάντα γυρίζουν γύρω του και πως όλοι πρέπει να ασχολούνται μαζί του. Συνήθως, θέλει να επιβάλει την γνώμη του και να έχει την απόλυτη επιρροή στη ζωή κάποιου ή κάποιων. Τοξική σχέση, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι όταν η συμπεριφορά του τοξικού ατόμου είναι επιβλαβής, καταπιεστική και γενικά έχει αρνητικό αντίκτυπο με διάφορους τρόπους, στην ποιότητα της ζωής του ατόμου το οποίο αναγκάζεται να την υποστεί. Αυτές οι συμπεριφορές επηρεάζουν την ψυχολογία και τις αποφάσεις σε τέτοιο βαθμό που να μην μπορεί να λειτουργήσει φυσιολογικά στις καθημερινές ασχολίες του. Οι τοξικές σχέσεις ακόμη, είναι δυνατόν να επηρεάζουν σε βάθος την ζωή μας. Το τοξικό άτομο αδυνατεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος και την τροπή των συμβάντων στο στενό ή το γύρω περιβάλλον του. Έτσι η τοξικότητα συνεχίζει να υφίσταται και να χειροτερεύει. Σύμφωνα με έγκυρες μελέτες, υπάρχουν πολύ συγκεκριμένες συμπεριφορές, που αν και θεωρούνται υγιείς και φυσιολογικές είναι 100% τοξικές. Είναι σχεδόν βέβαιο πως στην πορεία μας έχουμε συναντήσει τουλάχιστον ένα τοξικό άτομο. Ίσως πρόκειται για εκείνο τον χειριστικό συνάδελφο, τον απαισιόδοξο φίλο, τον επίμονο συνεργάτη, τον γνωστό που δε σέβεται τον χρόνο και τη θέση σου. Τοξικοί είναι εκείνοι οι άνθρωποι που σε αποσπούν από θετικές και παραγωγικές συνήθειες, εκπέμπουν αρνητική ενέργεια και αρνούνται να συμμετέχουν στις επιτυχίες σου. Και το ακόμα χειρότερο, η τοξικότητα είναι μεταδοτική. Συνήθως είναι προσκολλημένοι επάνω σου για χρόνια και το να φύγουν από τη ζωή σου δεν φαίνεται καθόλου εύκολο. Οι άνθρωποι που δρουν τοξικά δεν αναγνωρίζουν την έννοια των ορίων, απαιτούν να έχουν τον έλεγχο και συχνότατα σε κάνουν να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου. Είναι ιδιαίτερα επικριτικοί, έχουν πάντα δίκιο, αποποιούνται των ευθυνών τους και συχνά κατηγορούν άλλους επιλέγοντας το ρόλο του θύματος. Τοξικοί είναι εκείνοι των οποίων η συμπεριφορά προσθέτει αρνητικότητα και αναστάτωση στη ζωή μας. Τοξικοί άνθρωποι δεν λείπουν (και) από την παροικία μας. Δύσπιστοι, καχύποπτοι και ανάλγητοι, με αμφιλεγόμενο παρελθόν, επιδιώκουν με κάθε τρόπο και μέσο να επιβάλλουν τις επιζήμιες αντιλήψεις τους. Είναι οι λεγόμενοι «πεφωτισμένοι σωτήρες» και «αυτόκλητοι συμβουλάτορες». Ας το λάβουν σοβαρά υπόψη, οι ηγήτορές μας...

Ντόναλντ Τραμπ - Το "αμερικανικό όνειρο" των Ρεπουμπλικάνων

Μπορούν να σταματήσουν τον Ντόναλντ Τραμπ; Μάλλον όχι, όπως φάνηκε από την επικράτηση του πρώην προέδρου σε ‘Αιοβα, Νιου Χάμσαϊρ, Νεβάδα, Νότια Καρολίνα και Μίσιγκαν, όπου έδειξε ότι είναι ο επικρατέστερος για να λάβει το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων για τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου. Σε πέντε από τις τελευταίες σφυγμομετρήσεις που διεξήχθησαν σε εθνική κλίμακα, ο Τραμπ εμφανίζεται να έχει υπερσκελίσει τον νυν πρόεδρο Τζο Μπάιντεν ως προς την πρόθεση ψήφου του αμερικανικού εκλογικού σώματος. Παρά τις πολλές ανοικτές δίκες για εγκληματικές πράξεις με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπος, ο Τραμπ αναμφισβήτητα αποτελεί το μεγάλο φαβορί για να επιλεγεί από το Ρεπουμπλικανικό κόμμα ως υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ. Τα ερωτήματα ωστόσο που εγείρουν τα δημοσιογραφικά δίκτυα είναι πιο επιτακτικά από ποτέ. Ποιανού συμφέροντα υπερέχουν, του κράτους ή του Τραμπ; Υπόκειται στους νόμους του κράτους ή όχι; Κατά κοινή παραδοχή, ο Τραμπ είναι ένας προικισμένος πολιτικός δημαγωγός που προκαλεί έντονα αισθήματα στον κόσμο. Τον Τραμπ ή τον αγαπάς ή τον αντιπαθείς. Ελάχιστοι πολιτικοί στην ιστορία των ΗΠΑ έχουν διχάσει τον αμερικανικό λαό όσο αυτός και είναι πλέον αποδεδειγμένο πως ένας οπαδός πολύ δύσκολα εγκαταλείπει την ομάδα του ή τον πολιτικό του. Έτσι, παρά τα συνεχή σκάνδαλα, όπως π.χ. η συντονισμένη προσπάθεια ανατροπής του εκλογικού αποτελέσματος το 2020, η χώρα είναι μοιρασμένη σχεδόν 50-50%. Και κατά έναν περίεργο λόγο, όσο περισσότερα σκάνδαλα και όσο πιο σοβαρές οι κατηγορίες που του αποδίδονται, τόσο αυξάνεται η δημοτικότητά του. Οι οπαδοί του αδιαφορούν παντελώς για τις κατηγορίες και τις ευθύνες που του αποδίδουν οι αντίπαλοί του, θεωρώντας τα ανύπαρκτα ή άνευ ιδιαίτερης σημασίας. Τα γεγονότα πάντως δείχνουν προς διαφορετική κατεύθυνση. Δείχνουν μια σειρά από πράξεις παράνομες, ανήθικες, ανάρμοστες προς την προεδρία της χώρας. Πράξεις, οι οποίες πάντως σε καμία περίπτωση δεν του στερούν το δικαίωμα της επανεκλογής στην προεδρία της χώρας. Από την άλλη, η δυσανασχέτηση των αμερικανών προς τον πρόεδρο Μπάιντεν και τους Δημοκρατικούς δεν είναι τυχαία. Η άνοδος της εγκληματικότητας που μαστίζει τις ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια ανησυχεί σοβαρά τους πολίτες, που ζητούν αυστηροποίηση των ποινών για τα σοβαρά εγκλήματα. Η αθρόα εισροή λαθρομεταναστών, κυρίως από το Μεξικό υπό την ανοχή της κυβέρνησης, παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, δημιουργώντας έκρηξη των φυλετικών και κοινωνικών διακρίσεων. Η νέα «πανδημία» της δυσφορίας του φύλου, πλήρως αποδεκτή από τους Δημοκρατικούς, έχει δημιουργήσει σοβαρά ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα στην κατ’ εξοχήν πουριτανή κοινωνία της γείτονος. Η ακρίβεια στα καταναλωτικά αγαθά στις ΗΠΑ πλήττει στην κυριολεξία τα νοικοκυριά και τους μικροεπιχειρηματίες. Το δημόσιο χρέος ξεπέρασε τα 34 τρισεκατομμύρια δολάρια. Οι ΗΠΑ ακόμη, από την άνοδο του Τζο Μπάιντεν στην εξουσία, εμπλέκονται από τον έναν καταστροφικό πόλεμο στον άλλον. Συμπερασματικά πιστεύω ότι η αλματώδης άνοδος της δημοτικότητας του Ντόναλντ Τραμπ, κάθε άλλο παρά εφήμερη είναι…

Γάμος ομοφυλόφιλων - Αμφιλογίες, προβληματισμοί και επιπτώσεις

Όταν ο γάμος των ομοφυλόφιλων ζευγαριών έγινε νόμιμος στον Καναδά το 2005, ο Καναδάς κατέστη το πρώτο κράτος εκτός Ευρώπης που νομιμοποίησε επίσημα τον θεσμό στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα σε εθνικό επίπεδο. Η νέα αυτή πραγματικότητα, που αγγίζει όλες τις πτυχές της οικογενειακής ζωής, συνεχίζει να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι εκλαμβάνουν σήμερα την καναδική οικογένεια. Επιτρέποντας τις ενώσεις προσώπων του ιδίου φύλου, η σύμβαση γέννησε νέες προσδοκίες και μία νέα μορφή οικογένειας στα μάτια του κοινού, ενώ ταυτόχρονα προβλημάτισε πλείστους καναδούς που πίστευαν στο κλασσικό μοντέλο της πυρηνικής οικογένειας. Η αλλαγή αυτή δημιούργησε αβεβαιότητα ως το πώς θα μοιάζει στο εξής η καναδική οικογένεια. Πρέπει δύο ομοφυλόφιλοι άντρες να υιοθετούν παιδιά; Πρέπει δύο λεσβίες να έχουν βιολογικά παιδιά; Πρέπει ένας ομοφυλόφιλος άνδρας και ο σύντροφος του να έχουν την ίδια προτεραιότητα στην διαδικασία υιοθεσίας ή η κυβέρνηση οφείλει να επικεντρωθεί στο να δώσει πρωτίστως παιδιά σε ετερόφυλα ζευγάρια, που υποστηρίζουν το μοντέλο της πυρηνικής οικογένειας; Τα ερωτήματα αυτά προέκυψαν από τη διαδικασία καθιέρωσης νόμιμων ενώσεων ατόμων του ιδίου φύλου. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της αμφισβήτησης είναι ακόμη άλυτο μέχρι σήμερα. Πολλά ζευγάρια της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας παραμένουν διστακτικά όσον αφορά την δημιουργία οικογένειας. Η υιοθεσία σε καμία περίπτωση δεν είναι μία εύκολη διαδικασία, τόσο για τα ετερόφυλα όσο και για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Η τελευταία κατηγορία μάλιστα αντιμετωπίζει μεγαλύτερα εμπόδια στη διαδικασία της υιοθεσίας. Η πρώτη νόμιμη υιοθεσία από ομοφυλόφιλα ζευγάρια στον Καναδά έγινε στην Βρετανική Κολομβία το 1996 και η τελευταία στο Νιούναβικ του Κεμπέκ το 2011. Έκτοτε, εξακολουθούν να υφίστανται πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στον Καναδά, στην προσπάθειά τους να υιοθετήσουν παιδιά και να δημιουργήσουν οικογένεια. Τα ζητήματα αυτά - μεταξύ άλλων - περιλαμβάνουν τις διακρίσεις, την έλλειψη κατανόησης του κοινού και τη νομική προσέγγιση. Όλα αυτά συμβάλλουν σε μία απροκάλυπτη ομοφυλοφοβία, η οποία είναι άκρως διαδεδομένη στην καναδική κοινωνία. Όταν ένα ομοφυλόφιλο άτομο υποβάλλει αίτηση για υιοθεσία, βάση της καναδικής νομοθεσίας είναι ουσιαστικά απαλλαγμένο από κάθε είδους απόρριψη και αποδοκιμασία. Ωστόσο, η νομιμότητα που εφαρμόστηκε για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, να θεωρούνται ίσα στα μάτια του καναδικού νόμου, δεν προστατεύει τους ΛΟΑΤΚΙ από διακρίσεις στην δημόσια ζωή, κάτι που καθιστά τη διεθνή υιοθεσία σχεδόν αδύνατη. Στον Καναδά, εξ άλλου, ο νόμος για την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή (AHRC) επιτρέπει μόνο την «αλτρουιστική», όπως χαρακτηρίζεται, παρένθετη μητρότητα. Εξαίρεση αποτελεί το Κεμπέκ, όπου ειδικός νόμος καθιστά όλες τις συμβάσεις παρένθετης μητρότητας παράνομες. Αξίζει να σημειωθεί ότι τουλάχιστον 38 χώρες στον κόσμο, κυρίως στην Ευρώπη και την Αμερική, έχουν θεσπίσει νόμους που επιτρέπουν στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια να παντρεύονται και να τεκνοθετούν. Στην Ελλάδα, η ψήφιση του νομοσχεδίου για τον γάμο των ομοφυλόφιλων ζευγαριών, έγινε πριν μερικές ημέρες με διευρυμένη πλειοψηφία.

Και ο Θεός έπλασε τους...Έλληνες

Το σημερινό άρθρο είναι εμπνευσμένο από την μυθολογία. Στην παγκόσμια μυθολογία λοιπόν, περιγράφεται γλαφυρά με ποιο τρόπο ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και τις διάφορες φυλές της Γης. Τα υλικά, λέει, που χρησιμοποίησε ο Θεός για να δημιουργήσει τον Έλληνα ήταν διαφορετικά από αυτά που χρησιμοποίησε για τους ανθρώπους των άλλων χωρών και φυλών. Πάντως, αφού ο Θεός τελείωσε με τη δημιουργία του, έπεσε να ξεκουραστεί. Όταν ξύπνησε, οι άγγελοι έντρομοι του ανέφεραν ότι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στη Γη. Ποιό ήταν το πρόβλημα; Ο Έλληνας είχε επιβληθεί σε όλους τους κατοίκους του κόσμου και τους είχε βάλει «τα δύο πόδια σ’ ένα παπούτσι»! Τι θα γίνει τώρα Πανάγαθε; Έτσι θα τσακώνονται οι λαοί εκεί κάτω; Αφού ο Θεός διαπίστωσε ότι η κατάσταση απαιτούσε την επέμβασή του, σαν πάνσοφος που είναι, έδωσε ταχύτατα τη λύση και αποσύρθηκε πάλι να ξεκουραστεί. Όταν ξύπνησε, ήλθαν οι άγγελοι και με χαρά του ανέφεραν ότι στη Γη επικρατεί ειρήνη, είναι όλοι ευχαριστημένοι και ζουν με ομόνοια. Η λύση που έδωσε ο Παντοδύναμος ήταν εξαιρετικά απλή: Ο Θεός δημιούργησε άλλον ένα Έλληνα με τα ίδια υλικά που είχε φτιάξει τον πρώτο και φυσικά οι δύο Έλληνες άρχισαν να τσακώνονται μεταξύ τους, ενώ όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι του πλανήτη παρακολουθούσαν τον καυγά τους, διασκεδάζοντας και στοιχηματίζοντας. Σκέφτηκα λοιπόν, μήπως όλο αυτό το μυθολογικό σκηνικό είναι λίγο επίκαιρο; Μήπως περιγράφει το διαχρονικό πρόβλημά μας, τη διχόνοια, που κανείς δεν ξέρει τι συνέπειες μπορεί να έχει στις δύσκολες στιγμές που περνάμε; Άλλωστε, όσες φορές η Ελλάδα έζησε καταστροφές δεν είναι συνέπεια διχασμού; Γιατί άραγε δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε μια φορά; Με την ιστορία η στήλη έχει ασχοληθεί επανειλημμένα. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών το 431 π.Χ διήρκεσε 27 χρόνια και η επίσημη συμφωνία ειρήνης υπεγράφη μόλις τον 20 αιώνα μ.Χ! Ονόματα του αρχαίου ελληνικού κόσμου που προκαλούν σήμερα ρίγη με το μέγεθος και το ανάστημά τους, άλλοι εκτελέστηκαν και άλλοι εξορίστηκαν! Στη σύγχρονη ιστορία, οι συνεχείς φιλονικίες και αλληλοσπαραγμοί των Ελλήνων οδήγησαν στον Οθωμανικό ζυγό που κράτησε την Ελλάδα δέσμια για 400 χρόνια! Τσακώθηκαν οι Βασιλικοί με τους Βενιζελικούς και είχαμε τη Μικρασιατική Καταστροφή! Αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαμε τον εμφύλιο! Σε καμία περίπτωση δεν διακατέχομαι από φανατισμό και εμπάθεια, ούτε για την πολιτική, ούτε για την θρησκεία, ούτε για οποιαδήποτε άλλα θέματα. Όμως, θα πρέπει κάποτε ως Έλληνες, να ενεργήσουμε συλλογικά και να δούμε τι είναι ωφέλιμο για το κοινωνικό σύνολο. Τελευταία σκέφτομαι, μήπως πρέπει να προσευχηθούμε στον Πανάγαθο Θεό να πάρει πίσω τα υλικά που χρησιμοποίησε για να δημιουργήσει τον Έλληνα; Φταίνε άραγε αυτά που μας κάνουν να «αλληλοφαγωνόμαστε»; Ποιος ξέρει, ίσως ο Θεός κάνει το θαύμα του και έχουμε επιτέλους μια ειρηνική και «αναίμακτη» Γενική Συνέλευση…

ΓΛΩΣΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ - Η σημαντικότερη στον κόσμο

Στις 9 Φεβρουαρίου γιορτάζουμε τη «Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας». Οι δυτικοί λαοί, στην πλειοψηφία τους, αναγνωρίζουν πλέον την χρησιμότητα και σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας, που παράγει αναμφίβολα επιστήμη και τεχνολογία. Δυστυχώς, δεν συμβαίνει το ίδιο με τους έλληνες τις διασποράς οι οποίοι λόγω του ραγδαίου αφομοιωτικού ρυθμού τείνουν να την περιθωριοποιήσουν. Ζωντανό παράδειγμα οι έλληνες της Αμερικής. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα απογραφής στις ΗΠΑ, οι ομιλούντες την ελληνική στο σπίτι είναι 325.747 άτομα, ενώ δήλωσαν ως ελληνικής καταγωγής 1.390.000. Σε σύγκριση με την προηγούμενη απογραφή, ο αριθμός των ομιλούντων την ελληνική στο σπίτι μειώθηκε αισθητά σε ποσοστό 21% και αυτή θεωρείται η μεγαλύτερη μείωση σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εθνική ομάδα. Δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία χρόνια αρκετά ελληνικά ημερήσια σχολεία στην ευρύτερη περιοχή της Νέας Υόρκης, όπου και ο μεγαλύτερος αριθμός ομογενών, έκλεισαν. Αλλά και σε άλλες δραστήριες πολιτείες σχολεία και νηπιαγωγεία σχεδόν εξαφανίστηκαν... Εν τω μεταξύ, τ’ αποτελέσματα της απογραφής του Καναδά δεν διαφέρουν κατά πολύ και φοβάμαι πως εάν δεν λάβουμε εγκαίρως τα απαραίτητα μέτρα το ίδιο, όπως φαίνεται, θα συμβεί και εδώ. Λέγεται ότι «πρέπει» να μιλάμε μόνο ελληνικά με τα παιδιά στο σπίτι. Συμφωνώ, όμως ο σημερινός τρόπος ζωής και οι διαμορφωθείσες ανάγκες σίγουρα δεν ευνοούν. Παλιότερα τα γλωσσικά καθήκοντα αναλάμβαναν η γιαγιά και ο παππούς, μετανάστες πρώτης γενιάς. Οι τωρινές γενιές των γιαγιάδων και παππούδων δεν μιλούν καν τα ελληνικά και σπάνια θ' ακούσετε γονείς που έτυχε να φοιτήσουν σε ελληνόφωνα σχολεία να μιλάνε στα παιδιά τους ελληνικά, έστω και σπασμένα. Πιστεύουμε ακόμη ότι πηγαίνοντας τα παιδιά στις εκκλησίες μας παραμένουν Έλληνες. Μα, στις περισσότερες εκκλησίες η λειτουργία γίνεται πλέον στην Αγγλική. Μπορεί μεν να γίνονται ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί στο θρήσκευμα, αλλά όχι Έλληνες, κατά μία έννοια. Το ίδιο συμβαίνει και στα ελληνικά μας σχολεία, των κοινοτήτων και των ενοριών, τα οποία θεωρούνται αμιγή ελληνικά. Ακόμη και σ' αυτά τα παιδιά μεταξύ τους προτιμούν να μιλάνε αγγλικά, παρουσία μάλιστα των δασκάλων και συχνά κατά την ώρα διδασκαλίας των ελληνικών... Παραδοσιακά ως λαός δημιουργούμε μύθους για να καλύπτουμε τις παραλείψεις μας. Και πάντα έχουμε έτοιμες δικαιολογίες, αρνούμενοι να δούμε την ωμή πραγματικότητα, να την εξετάσουμε και να βρούμε λύσεις στα υπαρκτά προβλήματα. Η ελληνική γλώσσα αποτελεί το μεγαλύτερο κεφάλαιο που διαθέτει σήμερα ο ελληνισμός και αδιαμφισβήτητα συνέβαλε στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου άλλων γλωσσών. Η δύναμη του Έλληνα είναι η γλώσσα του και ο κύριος ρόλος των ελληνικών οργανώσεων στο σοβαρό αυτό θέμα θα πρέπει να είναι ενεργός και ουσιαστικός. Παρά ταύτα, οι οργανισμοί μας που βασικά θα έπρεπε να παίξουν έναν ενεργότερο ρόλο στον συγκεκριμένο τομέα, όπως διαπιστώνουμε, έχουν «σοβαρότερα» προβλήματα να επιλύσουν. Και δεν χρειάζεται να σας τα ονομάσω. Τα διαβάζετε στις εφημερίδες και τ' ακούτε στα ραδιόφωνα...

ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ - Θύματα των εκσυγχρονιστικών αντιλήψεων...

Αναβρασμός επικράτησε πρόσφατα ανάμεσα σε γονείς, δασκάλους και παιδιά μετά την ξαφνική απόφαση του υπουργείου Παιδείας της Ελλάδας να καταργήσει την αργία των Τριών Ιεραρχών στα φροντιστήρια και στα κέντρα ξένων γλωσσών. Όπως είναι ήδη γνωστό, η αργία των Τριών Ιεραρχών έχει καταργηθεί για τα σχολεία από το 2020. Το ΑΡΙΘΜ. 8778/Ν1/26-01-2024 διάταγμα υπεγράφη από την υφυπουργό Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού Ζέττα Μ. Μακρή. Κάθε χρόνο στις 30 Ιανουαρίου, η Χριστιανική Εκκλησία τιμά από κοινού τους τρεις Μεγάλους Πατέρες και Οικουμενικούς Δασκάλους, τον Μέγα Βασίλειο, τον Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Στην Ελλάδα τιμώνται ως προστάτες της εκπαίδευσης και των γραμμάτων. Για την ιστορία, η εορτή των Τριών Ιεραρχών εισήχθη στην Εκκλησία στα μέσα του 11ου αιώνα από τον λόγιο και Μητροπολίτη Ευχαΐτων Ιωάννη Μαυρόποδα επί αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ’. Σκοπός του Μαυρόποδα ήταν να παρουσιάσει τις τρεις εξέχουσες αυτές προσωπικότητες της Χριστιανοσύνης ως τους κατ’ εξοχήν υπέρμαχους του τριαδικού δόγματος και να δώσει τέλος στον φατριασμό που σοβούσε στο σώμα της Εκκλησίας για το ποιος από τους τρεις ιεράρχες είναι ο σπουδαιότερος. Είναι χαρακτηριστικό ότι την εποχή εκείνη μεγάλος αριθμός ιερωμένων και πιστών είχαν χωριστεί σε τρεις ομάδες: τους Ιωαννίτες, τους Γρηγορίτες και τους Βασιλείτες. Σύμφωνα με την Εκκλησία, η μνήμη των Τριών Ιεραρχών έρχεται να συμβολίσει μεταφορικά την Αγία Τριάδα και τον ρόλο των Τριών Πατέρων στη διαμόρφωση του τριαδικού δόγματος και να υποδηλώσει τα όρια προσέγγισης του ελληνικού φιλοσοφικού στοχασμού. Ουσιαστικά η εκκλησιαστική εορτή θεσπίστηκε με σκοπό την κατασίγαση της εγερθείσης διάστασης σχετικά με την αξιολογική ιεράρχησή τους και δεν ήταν παρά ένα απλό επεισόδιο της ιστορίας της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης, καθώς ο καθορισμός περιελάμβανε Τρεις Πατέρες οι οποίοι ανήκαν στο κλίμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η εορτή των Τριών Ιεραρχών, εκτός από τον εκκλησιαστικό χαρακτήρα, έχει και εκπαιδευτικό. Θεωρείται ως η εορτή των ελληνικών γραμμάτων, καθόσον οι Τρεις Ιεράρχες συνετέλεσαν στην ανάπτυξη της χριστιανικής διδασκαλίας, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη των αρχαίων ελληνικών γραμμάτων. Ο εκπαιδευτικός χαρακτήρας της εορτής των Τριών Ιεραρχών καθιερώθηκε στις 9 Αυγούστου του 1841 από το ακαδημαϊκό συμβούλιο του Οθωνείου Πανεπιστημίου και γιορτάστηκε για πρώτη φορά στις 30 Ιανουαρίου του 1842. Και φθάνουμε στον 21ο αιώνα, τον αιώνα των «ανατροπών», με τις συστηματικές προσπάθειες κατάργησης των θρησκευτικών και εθνικών εορτών, τις παρεμβάσεις των κυβερνήσεων στο μάθημα των θρησκευτικών, την κατάργηση της προσευχής στα σχολεία και τον εκκλησιασμό των μαθητών, την αλλοίωση της ιστορίας, την μείωση των ωρών διδασκαλίας στα Αρχαία Ελληνικά, την εμμονή κατάργησης των παρελάσεων, κ.α. Ποικίλες αντιδράσεις και έντονο σχολιασμό προκάλεσαν πρόσφατα στην ελληνική κοινωνία, οι δηλώσεις της ιστορικού συγγραφέως Σώτης Τριανταφύλλου, περί κατάργησης των θρησκευτικών αργιών, λόγω του ότι αυτές «δεν έχουν αντίκτυπο μέσα στη μόρφωση των παιδιών». Αλήθεια, εσείς τι λέτε;

Επιστροφή του Τράμπ στον Λευκό Οίκο;

Ενδιαφέρον παρουσιάζει πρόσφατη πανκαναδική δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Angus Reid Institute, για την πιθανή επιστροφή του Ντόναλντ Τράμπ στον Λευκό Οίκο. Περίπου τα δύο τρίτα των Καναδών που ερωτήθηκαν στο πλαίσιο της εν λόγω έρευνας, είπαν πως η αμερικανική δημοκρατία δεν θα μπορέσει να επιβιώσει από άλλα τέσσερα χρόνια με τον Ντόναλντ Τραμπ και περίπου οι μισοί είπαν πως οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται καθ' οδόν για να γίνουν ένα αυταρχικό κράτος. Το 64% εκείνων που απάντησαν στη δημοσκόπηση, η οποία διεξήχθη σε 1.510 Καναδούς, είπαν ότι συμφωνούν με τη δήλωση: «Η δημοκρατία των ΗΠΑ δεν μπορεί να επιβιώσει από άλλα τέσσερα χρόνια με τον Ντόναλντ Τραμπ». Μόλις το 28% διαφώνησε. Οι αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου αναμένεται ότι θα φέρουν αντιμέτωπους τον πρόεδρο Τζο Μπάιντεν με τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος θεωρείται το ξεκάθαρο φαβορί για να κερδίσει το προεδρικό χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Τα πρώτα βήματα για την επιστροφή του Ντόναλντ Τράμπ εν όψει των ομοσπονδιακών εκλογών του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ έγιναν στις Πολιτείες Αίοβα και Νιου Χάμπσαϊρ όπου ο πρώην πρόεδρος κατάφερε να επικρατήσει με ευκολία στις εσωκομματικές εκλογές για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων. Γεγονός το οποίο επιβεβαίωσε τις εκτιμήσεις ότι παρά τις δικαστικές του περιπέτειες, είναι όχι απλώς το φαβορί για το χρίσμα, αλλά ίσως και το φαβορί για την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο μετά από τέσσερα χρόνια. Τριπλάσιοι Καναδοί λένε πως μια νίκη του Μπάιντεν θα ήταν καλύτερη για την οικονομία του Καναδά (53%) απ' ό,τι μια νίκη του Τραμπ (18%), σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, την οποία είδε αποκλειστικά το Ρόιτερς. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από τις 9 ως τις 11 Ιανουαρίου και έχει περιθώριο σφάλματος συν ή πλην 2 ποσοστιαίες μονάδες. Το 49% των ερωτηθέντων λένε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται καθ' οδόν για να γίνουν ένα αυταρχικό κράτος και 71% των Καναδών θεωρούν πως η ιδέα ότι το κράτος του νόμου ισχύει εξίσου για όλους εξασθενεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι διάφορες εκτιμήσεις αποδίδονται αφενός στη χαμηλή δημοτικότητα του Προέδρου Τζο Μπάιντεν και στον προβληματισμό που υπάρχει στο στρατόπεδο των Δημοκρατικών για μια νέα υποψηφιότητά του και εάν θα μπορέσει τελικά να διεκδικήσει την επανεκλογή του και την παραμονή του στον Λευκό Οίκο σε ηλικία 82 ετών, με αδύναμη μνήμη και χαμηλή απόδοση. Τέσσερις εκκρεμείς νομικές υποθέσεις και 91 φερόμενα αδικήματα δεν φαίνεται να σταματούν τον Τράμπ, με τον ίδιο να δηλώνει ότι «θα πάρουμε πίσω τη χώρα μας, την Αμερική μας, τον Νοέμβριο». Πολιτικοί αναλυτές στις ΗΠΑ εκτιμούν ότι πλέον οι εκλογές εξελίσσονται σε ένα δημοψήφισμα για το πολιτικό και το δικαστικό σύστημα γενικότερα. Αξίζει να σημειωθεί ότι μέρος της αμερικανικής κοινής γνώμης θεωρεί ότι ο Τράμπ είναι ο καθαρός νικητής και ο νόμιμος πρόεδρος των προεδρικών εκλογών του 2020…

Γάμος ομόφυλων ζευγαριών - Ένας θεσμός που χάνεται στα βάθη των αιώνων...

Πολύ κουβέντα γίνεται τελευταία στην Ελλάδα για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Κι ενώ η κυβέρνηση ετοιμάζεται να καταθέσει το σχετικό νομοσχέδιο, η ιδέα αρχίζει να κερδίζει έδαφος στην ελληνική κοινή γνώμη. Σύμφωνα με έρευνα της MRB, οι πολίτες τοποθετούνται θετικά σε 40.3% και αρνητικά σε 52,9%. Η τεκνοθεσία συγκεντρώνει ποσοστό διαφωνίας 68,7% με μόνο το 24% να συμφωνεί με την παραχώρηση του συγκεκριμένου δικαιώματος. Ο γάμος ομοφύλων ή γάμος ομοφυλόφιλων, θεωρείται ο γάμος δύο ατόμων του ίδιου φύλου που έχει επιβεβαιωθεί από αστική ή θρησκευτική τελετή. Ωστόσο, η επικείμενη αναγνώριση έχει προκαλέσει πολυποίκιλα πολιτικά, κοινωνικά και θρησκευτικά ζητήματα. Οι πιο εξέχοντες υποστηρικτές του γάμου ομοφυλόφιλων είναι ορισμένες μη κερδοσκοπικές οργανώσεις, διάφορα επιστημονικά σωματεία, καθώς και αριστερά ριζοσπαστικά πολιτικά κινήματα, ενώ οι πιο εξέχοντες αντίπαλοι είναι οι παραδοσιακές και θρησκευτικές ομάδες. Η υποστήριξη του γάμου των ομοφυλόφιλων βασίζεται σε ισχυρισμούς που έχουν να κάνουν με τα ανθρώπινα δικαιώματα και πως είναι δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να παντρεύεται όποιον η όποια θέλει, όπως και το να δημιουργεί οικογένεια μη λογαριάζοντας τα φύλα. Αντιθέτως, βασίζονται και ισχυρισμοί πως η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί φυσιολογική έλξη και θεωρείται ανώμαλη, η αναγνώριση των ομοφυλοφιλικών συνδικάτων θα προωθήσει την ομοφυλοφιλία στην κοινωνία και ότι τα παιδιά είναι καλύτερα ψυχολογικά όταν μεγαλώνουν σε κανονικές οικογένειες. Στις μέρες μας, το δικαίωμα τέλεσης γάμων σε ομόφυλα ζευγάρια παραχωρήθηκε για πρώτη φορά στην Ολλανδία την 1η Απριλίου 2001. Ανατρέχοντας στην ιστορία, μία αναφορά στο γάμο ομοφυλόφιλων εμφανίζεται στη Σίφρα και γράφτηκε τον 3ο αιώνα μ.Χ. Εκεί συνέβαιναν ορισμένες διφορούμενες «πράξεις» οι οποίες περιελάμβαναν γαμήλιες τελετές ομοφυλόφιλων. Η πρώτη ιστορική αναφορά για την εκτέλεση γάμων μεταξύ ομοφυλόφιλων παρουσιάστηκε κατά την πρώιμη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (2ος έως 3ος αιώνας). Ο αμφιλεγόμενος ιστορικός Τζον Μπόσγουελ αναφέρει πως ο αυτοκράτορας Ηλιογάβαλος παντρεύτηκε τον Ιεροκλή, έναν σκλάβο από την Καρία. Ο πρώτος Ρωμαίος αυτοκράτορας που παντρεύτηκε άντρα ήταν ο Νέρωνας, ο οποίος φαίνεται να παντρεύτηκε δύο άνδρες σε διαφορετικές περιπτώσεις. Ο πρώτος γάμος του ήταν με τον Πυθαγόρα, με τον οποίο ο Νέρωνας πήρε το ρόλο της νύφης και αργότερα ως γαμπρός παντρεύτηκε τον νεαρό Σπόρο σε μια δημόσια γαμήλια τελετή. Το 342 μ.Χ., οι Χριστιανοί αυτοκράτορες Κωνστάντιος Β´ και Κώνστας εξέδωσαν νόμο στον Θεοδοσιανό Κώδικα που απαγόρευε τον γάμο ομοφυλόφιλων στη Ρώμη και διέταζε την εκτέλεση για εκείνους που ήταν οὑτωσί παντρεμένοι. Τέλος, ο Κινέζος συγγραφέας του17ου αιώνα Λι Γου, μαρτυρεί γάμους ομοφυλόφιλων στην Κίνα κατά την περίοδο του. Για την Ορθόδοξη Εκκλησία, ο γάμος θεωρείται ένα ιερό μυστήριο κατά το οποίο συνάπτεται φυσικός δεσμός μεταξύ ανδρός και γυναικός. Για την πολιτεία, ο γάμος προκύπτει από τις αρχές της ισότητας των πολιτών και του απόλυτου σεβασμού της διαφορετικότητας, ανεξαρτήτου φύλου. Δύο διαμετρικώς αντίθετες απόψεις…

Ας ευχηθούμε...

Πέρασαν ήδη οι πρώτες μέρες του 2024… Βλέπετε, όσο κι’ αν οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς ολοένα χάνουν το νόημά τους, οι μέρες αυτές δεν παύουν να έχουν μία ξεχωριστή σημασία. Τουλάχιστον είναι οι μέρες που δίνουν την ευκαιρία να ανταμώσουν οι αγαπημένοι συγγενείς και φίλοι μεταξύ τους στο γιορτινό τραπέζι και να ανταλλάξουν μια ζεστή αγκαλιά κι’ ένα φιλί. Τελικά, τη χαρά νομίζω ότι τώρα πια θα πρέπει να μάθουμε να την αναζητάμε στα μικρά και απλά πράγματα της ζωής. Ας αναζητήσουμε το νόημα τούτου του εφήμερου ταξιδιού μας σ’ αυτό που λέγεται αγάπη και αλληλεγγύη των ανθρώπων. Τέρμα τα ψεύτικα και λαμπερά τραπεζώματα, τα ρεβεγιόν της χλιδής και η υποκρισία της «διασκέδασης», όπου στοιβάζονται οι άνθρωποι σαν τα πρόβατα στο μαντρί. Καιρός για ουσία, γιατί η δυστυχία παραμονεύει όσο κι’ αν ελπίζουμε ότι δεν θα μας αγγίξει και θα πάει στου διπλανού την πόρτα… Κάπου στο διαδίκτυο διάβασα το παρακάτω που με έκανε να σκεφτώ πόσοι ανάμεσά μας σήμερα δυστυχούν και πόσα παιδιά κλαίνε για τις αμαρτίες άλλων, ακόμη και των ίδιων των γονιών τους… Εκατομμύρια γράμματα έλαβαν και φέτος τα ταχυδρομεία με προορισμό τον Βόρειο Πόλο, την μαγευτική Ονειρούπολη με τα παιχνίδια, τα έλκηθρα και του ιπτάμενους ταράνδους. Όλα με παραλήπτη τον Άγιο Βασίλη και αποστολείς παιδιά όλου του κόσμου και κάθε ηλικίας. Ένα γράμμα που ξεχώρισε μεταξύ άλλων είναι το παρακάτω: «Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη, σε θερμοπαρακαλώ κάνε ένα θαύμα… ο πατέρας μου με πέταξε σαν σκουπίδι… κάνε τον να δει το λάθος του και μαλάκωσε την καρδιά του που είναι σκληρή σαν πέτρα. Νοιώθω ορφανή, η μαμά μου έχει καρκίνο κι’ ο αδελφός μου λείπει μακριά. Ο πατέρας μου μας παράτησε και δεν νοιάζεται». Πόσα τέτοια παιδιά εγκαταλελειμμένα υπάρχουν που ο «Άγιος Βασίλης» δεν έφθασε ποτέ στο φτωχικό τους… Ας ανοίξουμε την καρδιά μας να δούμε το δάκρυ κάποιων δυστυχισμένων ανθρώπων, κάποιων παραπονεμένων παιδιών κι’ ας απλώσουμε τα χέρια μας να σφίξουμε τα δικά τους και να τους δώσουμε ένα μικρό στήριγμα να σταθούν όρθιοι… Η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που ξοδεύεται χωρίς να κοστίζει. Η παροικία μας - ευτυχώς - διαθέτει αξιόλογες φιλανθρωπικές οργανώσεις που σκοπό έχουν να βοηθήσουν ανθρώπους που έχουν ανάγκη από ένα χέρι βοηθείας, είτε έχει να κάνει με οικονομική, ιατρική ή ψυχολογική συμπαράσταση. Ο Φιλανθρωπικός Οργανισμός Ελληνίδων Κυριών, Οι Κοινωνικές Υπηρεσίες της ΕΚΜΜ, ο Οργανισμός Τρίτης Ηλικίας «Φιλία», Το «Magic Mission» για τα παιδιά της Ελλάδας, η ΑΧΕΠΑ Μόντρεαλ, ο Εργατικός Σύλλογος, τα Τμήματα Φιλόπτωχων των Ιερών Ναών και Ενοριών, κ.α. Ας ευχηθούμε το 2024 να φέρει αγάπη περισσή στις καρδιές μας κι’ ας αλλάξουμε τον εαυτό μας για ν’ αλλάξουμε τον κόσμο. Όπως είπε και ο Μαχάτμα Γκάντι: «Γίνε εσύ η αλλαγή που επιθυμείς…

Υπάρχει χρόνος;

Το παρών άρθρο περιέχει μέρη της ερευνητικής μελέτης του διακεκριμένου αστροφυσικού, Τάση Καποδίστρια. Το ερώτημα για το εάν πράγματι υπάρχει χρόνος έχει απασχολήσει πλήθος επιστημόνων και φιλοσόφων για αιώνες, χωρίς μάλιστα να φαίνεται πως ακόμα και σήμερα μπορεί να δοθεί μία και μοναδική «τελική» απάντηση. Αυτό που αξίζει όμως, είναι να δούμε τις διαφορετικές θεωρήσεις που αναπτύσσονται γύρω από αυτήν την ερώτηση, στα πλαίσια της φιλοσοφίας της φυσικής. Στη φιλοσοφία της Φυσικής το ερώτημα αυτό, δηλαδή αν μία φυσική έννοια (όπως ο χρόνος, η δύναμη, η ενέργεια κλπ) ή ένα φυσικό αντικείμενο (όπως το σωματίδιο, το κύμα, το πεδίο κλπ) είναι αληθινό ή ανθρώπινης κατασκευής, αποτελεί ένα κομμάτι της διαμάχης του 19ου αιώνα, ανάμεσα σε δύο σχολές σκέψης: Του επιστημονικού ρεαλισμού και του αντιρεαλισμού. Ένας επιστημονικός ρεαλιστής με πολύ απλά λόγια αντιλαμβάνεται την επιστήμη ως μία διαρκή προσπάθεια προσέγγισης του πραγματικού κόσμου που υπάρχει ανεξάρτητα από την ανθρώπινη αντίληψη και συνεπώς οι επιστημονικές έννοιες είναι αληθινές με την έννοια ότι ανταποκρίνονται σε πραγματικές ιδιότητες του φυσικού κόσμου και μας βοηθούν να ανακαλύψουμε τις αιτιακές σχέσεις μεταξύ τους. Ένας αντι-ρεαλιστής από την άλλη, αμφισβητεί τον σκοπό, τις μεθόδους της επιστήμης αλλά και τη σχέση της με τον «πραγματικό» κόσμο. Ιστορικά μάλιστα πολλοί αντι-ρεαλιστές θεώρησαν πως ο σκοπός αυτός της επιστήμης είναι ακατόρθωτος και βάζει εμπόδια στην εξέλιξή της. Με βάση αυτό το θεωρητικό πλαίσιο, ας δούμε τι συμβαίνει με την έννοια του χρόνου στη Φυσική. Η πρώτη εικόνα, είναι άμεσα συνδεδεμένη με την καθημερινή μας εμπειρία και την κλασική φυσική, όπου η πραγματικότητα απεικονίζεται από έναν τρισδιάστατο χώρο στον οποίο ο χρόνος κυλά γραμμικά, με συγκεκριμένη κατεύθυνση από το παρελθόν στο μέλλον. Ο χρόνος έτσι είναι αληθινός, δηλαδή άμεσα συνδεδεμένος με μια βασική ιδιότητα του φυσικού κόσμου. Η δεύτερη εικόνα για τον χρόνο, προέρχεται από τη γενική θεωρία της σχετικότητας του Einstein, όπου για πρώτη φορά αναπτύχθηκε η έννοια του χωροχρόνου, κατά την οποία ο χρόνος είναι η τέταρτη διάσταση και υπάρχει ακριβώς όπως και ο χώρος. Κάθε γεγονός έχει τις δικές του συντεταγμένες στο χώρο και στο χρόνο, χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένη ροή του χρόνου προς μία κατεύθυνση. Υπό αυτό το πρίσμα, ο χρόνος πια δε συνδέεται τις αλλαγές που παρατηρούμε στο φυσικό κόσμο, αλλά το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον συνυπάρχουν σε αυτή τη δομή του χωροχρόνου, ενώ η ροή του χρόνου θεωρείται ως μία ανθρώπινη ψευδαίσθηση. Αξίζει να τονιστεί πως οι απόψεις γι’ αυτό το θέμα ανάμεσα στους φυσικούς διίστανται, καθώς έχουμε δύο «ασύμβατες» ερμηνείες για την έννοια του χρόνου. Ωστόσο, το συναρπαστικό της υπόθεσης είναι πως τόσο η πρώτη, όσο και η δεύτερη ερμηνεία του χρόνου χρησιμοποιούνται επιτυχημένα από διαφορετικές φυσικές θεωρίες, οι οποίες δίνουν μέχρι και σήμερα πολύ σημαντικά και ουσιαστικά εμπειρικά αποτελέσματα… Εύχομαι ολόψυχα ο Νέος Χρόνος - με όλες τις έννοιες - να φέρει αγάπη και ειρήνη σε εσάς και σε όλο τον κόσμο!

Το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων...

Άλλος ένας χρόνος κοντεύει να φύγει και να μας προσπεράσει... Ένας ακόμα κύκλος θα κλείσει...ένας κύκλος που περιέχει γεγονότα ευχάριστα, δυσάρεστα, σοβαρά, σημαντικά, ασήμαντα… Άλλος ένας χρόνος μας αποχαιρετά και για μία ακόμη φορά ακούμε τον εαυτό μας να λέει τα ίδια λόγια: «Σε λίγες μέρες είναι Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά ,πώς πέρασε έτσι πάλι ο καιρός;». H συνειδητοποίηση του ερχομού των εορτών προξενεί στον καθένα διαφορετικά συναισθήματα, λένε οι ειδικοί. Κάποιοι χαίρονται σαν μικρά παιδιά. Γι' αυτούς οι γιορτές είναι χαρά και πανηγύρι και τίποτα δεν επηρεάζει τη γλύκα της προσμονής τους. Για κάποιους άλλους όμως τα συναισθήματά τους είναι ανάμεικτα: άγχος και μελαγχολία τούς κάνουν να θέλουν να αποφύγουν τον «πυρετό», τον «πονοκέφαλο» των εορτών. Χριστούγεννα, Πάσχα, Δεκαπενταύγουστος, ονομαστικές εορτές, γενέθλια, βαφτίσια, γάμοι, κηδείες, εθνικές και προσωπικές επέτειοι, σηματοδοτούν την πορεία μας στο χρόνο, απαλύνουν τη σκληρότητα της καθημερινότητας και μας δίνουν ευκαιρίες να ζήσουμε κάτι διαφορετικό. Τη χαρά, αλλά και το βίωμα της ιδιαίτερης σημασίας και της διαφορετικότητας που τις χαρακτηρίζει. H διαφορετικότητα των εορτών δεν βρίσκεται βέβαια μόνο στο ότι τις μέρες αυτές πολλοί από μας δεν πηγαίνουμε στη δουλειά μας. Φανταστείτε τις αργίες του χρόνου σαν απλές ημέρες διακοπών όπως αυτές του καλοκαιριού, χωρίς κανέναν ιδιαίτερο εορταστικό χαρακτήρα. Αυτό που κάνει κάποιες μέρες γιορτινές είναι η ύπαρξη τελετών και εθίμων, συνηθειών τοπικών, εθνικών, θρησκευτικών, οικογενειακών και προσωπικών. Είναι επίσης το γεγονός ότι είναι ενταγμένες στον κύκλο και στο ρυθμό της ζωής μας και εκφράζουν τις αλλαγές που συμβαίνουν σε αυτήν. Oι μεγάλες θρησκευτικές εορτές έχουν τις ρίζες τους στις πρωτόγονες κοινωνίες, αποτελούν συνδετικό κρίκο του ανθρώπου με τη φύση και ακολουθούν τον άνθρωπο στα χιλιάδες χρόνια της πορείας των διάφορων πολιτισμών του. Kάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τις προσωπικές γιορτές του καθενός από μας: βαφτίσια, γενέθλια, αρραβώνες, γάμοι, εκφράζουν τη συνεχή ανανέωση της ζωής, την αλλαγή, τη μη στασιμότητα, οριοθετώντας το τέλος ορισμένων περιόδων της ζωής μας και την αρχή κάποιων άλλων. Oι γιορτές απαιτούν το μέρος που τους αναλογεί από τη ζωή μας. Τα φετινά Χριστούγεννα, εξαιτίας κυρίως της πληθωριστικής κρίσης και της γενικότερης οικονομικής δυσπραγίας, αναμένεται να είναι πιο φτωχικά από τα περυσινά για πολλούς. Αυτές τις μέρες δεν υπάρχουν μόνο χαμόγελα, μόνο χαρούμενες οικογένειες που μαζεύονται γύρω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, μόνο παιδάκια που περιμένουν τα δώρα τους, όπως συχνά βλέπουμε στην τηλεόραση. Τα Χριστούγεννα υπάρχει και το άλλο πρόσωπο της πόλης, το πιο σκληρό. Και όχι μόνο τα Χριστούγεννα αλλά 365 μέρες το χρόνο. Ας ανοίξουμε την καρδιά μας και ας δώσουμε λίγη ανακούφιση και χαρά στους λιγότερο τυχερούς, ώστε να νιώσουμε το αληθινό νόημα της εορτής των Χριστουγέννων. Καλά Χριστούγεννα και η Νέα Χρονιά 2024 να είναι ευτυχισμένη και αισιόδοξη γεμάτη ελπίδα, υγεία, ειρήνη και δημιουργική διάθεση...

'Ερχεται το βιολογικό τέλος του Ελληνισμού;

Στα 10.432.481 ανέρχεται ο μόνιμος πληθυσμός της Ελλάδας, σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή, μειωμένος δηλαδή κατά 3,5% από την απογραφή του 2011. Ο πληθυσμός της χώρας, τα τελευταία χρόνια μειώθηκε δραστικά, χωρίς να συνυπολογίζονται οι μεταναστευτικές εκροές των Ελλήνων. Με βάση τα σενάρια προβολής των Ηνωμένων Εθνών, ο πληθυσμός της Ελλάδας προβλέπεται πως θα μειωθεί περεταίρω τις επόμενες δεκαετίες, πιθανότατα κατά 1,3 εκατομμύρια, δηλαδή κατά 12% σε σχέση με σήμερα. Τα στατιστικά πλέον δείχνουν μια ολοένα αυξανόμενη υπογεννητικότητα η οποία στα χρόνια της κρίσης έχει επιδεινωθεί δραματικά. Ένας άλλος λόγος, σύμφωνα πάντοτε με την ΕΣΑ, είναι η αθρόα μετανάστευση Ελλήνων στο εξωτερικό. Ευρωπαϊκές μελέτες καταγράφουν ότι από το 2011 έως και σήμερα η Ελλάδα απώλεσε πάνω από 500.000 εξειδικευμένου επιπέδου Έλληνες παραγωγικής ηλικίας λόγω της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας. Βάση λοιπόν αυτών των στοιχείων το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας φαντάζει εξαιρετικά ζοφερό και πρόκειται για τη μεγαλύτερη κατάρρευση και εθνική τραγωδία του Ελληνισμού που βρίσκεται σε εξέλιξη. Το πρόβλημα, σύμφωνα με τους ιστορικούς, ξεκίνησε με τη Μικρασιατική καταστροφή. Ακολούθησε ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος με τεράστιες ανθρώπινες απώλειες. Τον 21ο αιώνα η χώρα βιώνει μία σκληρή οικονομική, απάνθρωπη πολιτική που επιβλήθηκε με αποτέλεσμα την αύξηση των θανάτων, των αυτοκτονιών, της μετανάστευσης νέων ανθρώπων στο εξωτερικό και τη μείωση των γεννήσεων κατά 25%. Τα στοιχεία αυτά είναι όντως ανατριχιαστικά. Που βαδίζει η Ελλάδα; Στην καταστροφή και την εξαφάνιση σε βάθος χρόνου; Οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων αναμφισβήτητα φέρουν τεράστια ευθύνη για τη διόγκωση του δημογραφικού προβλήματος. Καμία κυβέρνηση από τη μεταπολίτευση και μετά δεν ενδιαφέρθηκε σοβαρά να πάρει δραστικά μέτρα ώστε να αυξηθεί η γεννητικότητα, όπως συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές και υπερατλαντικές χώρες. Εν τω μεταξύ στην Ελλάδα, που εξακολουθεί να ταλανίζεται από την οικονομική κρίση, επικρατεί μία δραματική κατάσταση. Στην περίοδο 2009 - 2020, οι αλλοδαποί, ο πληθυσμός των οποίων κυμαίνεται από 810.000 έως 940.000, αποτελούν το 7,4% έως 8,4% του συνολικού πληθυσμού της χώρας, είναι κατά μία δεκαετία νεότεροι από τους Έλληνες με τη μέση ηλικία τους να κυμαίνεται από 32 έως 34 έτη έναντι 43 έως 46 έτη των Ελλήνων, ενώ το ποσοστό των 65 ετών και άνω κυμαίνεται από 3% έως 5% στους αλλοδαπούς έναντι 20% με 24% στους Έλληνες. Υπολογίζεται ότι 500.000 μετανάστες εξακολουθούν να ζουν παράνομα στη χώρα. Η εγκληματικότητα έχει αυξηθεί δραματικά και ολόκληρες συνοικίες έχουν μετατραπεί σε γκέτο. Απογοητευτικές συνεπώς όλες οι προβλέψεις για τη δημογραφική εξέλιξη του ελληνικού πληθυσμού. Οι συνθήκες για δημιουργία οικογένειας κάθε άλλο παρά ευνοϊκές είναι. Η ελληνική κοινωνία μετατρέπεται πλέον σε κοινωνία γερόντων ενώ προκαλεί προβληματισμό το γεγονός πως οι μετανάστες στην Ελλάδα γεννούν πολύ περισσότερα παιδιά από τους Έλληνες. Και τίθεται το μεγάλο ερώτημα: Έρχεται το βιολογικό τέλος του Ελληνισμού;

Καταργούνται τα Χριστούγεννα;

Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της Καναδικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ο Χριστιανισμός στην ουσία είναι μία μορφή διάκρισης. «Μόνο μέσω της καλύτερης κατανόησης του τρόπου με τον οποίο λαμβάνει χώρα η θρησκευτική μισαλλοδοξία στον Καναδά, με ειδική νομοθεσία, με αποτελεσματικές πολιτικές και με ανάλογα προγράμματα, μπορούν να εντοπιστούν τα αίτια και να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες της μισαλλοδοξίας», αναφέρει η έκθεση, ισχυριζόμενη πως οι διακρίσεις κατά των θρησκευτικών μειονοτήτων βασίζονται στην ιστορία της αποικιοκρατίας. «Η ίδια η άσκηση της επίσημης θρησκείας συνδέεται με τις διακρίσεις εις βάρος άλλων θρησκειών. Στην πραγματικότητα, ενώ η θρησκεία μπορεί να αποτελέσει αιτία για διακρίσεις, αυτή καθεαυτή δεν ορίζεται από τους κανόνες προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η αποικιοκρατική αυτή νοοτροπία εκδηλώνεται με τις σημερινές συστημικές διακρίσεις. Σύμφωνα με την έκθεση, «Ο Χριστιανισμός στον Καναδά θεωρείται ο κύριος παράγοντας διάκρισης εναντίον άλλων θρησκειών. Επικεντρώνεται αποκλειστικά και μόνο στις Χριστιανικές γιορτές, που καταγράφονται άλλωστε στο ημερολόγιο των θεσμοθετημένων εορτών. Ένα προφανές παράδειγμα είναι οι νόμιμες αργίες που σχετίζονται με τον Χριστιανισμό, συμπεριλαμβανομένων των Χριστουγέννων και του Πάσχα, ως μόνες επίσημες αργίες που συνδέονται με τις θρησκευτικές ιερές ημέρες». Ο λόγος για τον οποίο η Επιτροπή ορίζει το κράτος μεροληπτικό είναι επειδή όσοι δεν είναι Χριστιανοί ευνόητα δεν τις γιορτάζουν, αντίθετα γιορτάζουν ημέρες που δεν αναφέρονται στο ημερολόγιο. «Ως αποτέλεσμα, οι μη Χριστιανοί μπορεί να χρειαστεί να ζητήσουν ειδικά καταλύματα για να τηρούν τις ιερές τους ημέρες, ως και άλλες επετείους του χρόνου, όπου η θρησκεία τους απαιτεί να απέχουν από την εργασία. Η ιστορία του Καναδά με τη θρησκευτική μισαλλοδοξία είναι βαθειά ριζωμένη στην ταυτότητά μας ως αποικιακό κράτος εποίκων. Ένα βασικό παράδειγμα, του οποίου τα αποτελέσματα εξακολουθούμε να βλέπουμε και να βιώνουμε, είναι η συστηματική προσπάθεια απονομιμοποίησης και εξάλειψης της πνευματικότητας και του τρόπου ζωής των ιθαγενών μέσω της χρήσης οικότροφων σχολείων», καταλήγει η έκθεση. Η πολυσέλιδη έκθεση δημοσιεύεται καθ’ ην στιγμήν η κριτική για τα Χριστούγεννα εκδηλώνεται έντονα τα τελευταία χρόνια. Οι Χριστιανοί έχουν κατηγορηθεί από διάφορες εθνικές ομάδες ότι απολαμβάνουν ειδικά «Χριστιανικά προνόμια». Μέρος αυτών των προνομίων είναι ότι οι Χριστιανικές γιορτές έχουν κύρια θέση στα εορταστικά ημερολόγια. Παρόμοια έκθεση κατατέθηκε πέρυσι στη Γαλλία, όταν η Επίτροπος Ισότητας Έλενα Ντάλι ζήτησε να αντικατασταθεί η ευχή «καλά Χριστούγεννα» με το «καλές γιορτές», για να μην προσβάλλονται οι μη Χριστιανοί Ευρωπαίοι. Ο πρόεδρος Μακρόν πάντως είπε ευθαρσώς σε ομιλία του, «τι ανοησίες είναι αυτές». Αξίζει να αναφερθεί πως η Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ, ομόφωνα ενέκρινε πρόταση με την οποία τα Χριστούγεννα προστατεύονται πλήρως ως επίσημη εορτή της επαρχίας, απορρίπτοντας ουσιαστικά την έκθεση της Καναδικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Αναρωτιέμαι ως που θα φτάσει αυτή η περίφημη «κουλτούρα της ακύρωσης». Κάποιος επιτέλους θα πρέπει να εξηγήσει ότι ο σεβασμός των μειοψηφιών δεν σημαίνει κατάργηση της έκφρασης της πλειοψηφίας…

Περι απεργιών...

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις τον τελευταίο καιρό, διαδέχονται η μία την άλλη. Είναι γεγονός ότι οι απεργίες έχουν διαδραματίσει τον δικό τους ρόλο στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή καθ’ όλη τη διάρκεια της σύγχρονης ιστορίας. Πανίσχυρα σωματεία νευραλγικών βιομηχανικών κλάδων συνήθιζαν να γονατίζουν οικονομίες και να προκαλούν κοινωνική αναταραχή, στην προσπάθεια των εργατών να κατοχυρώσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα. Η τακτική της απεργίας έχει πολύ μεγάλη ιστορία. Περίπου 3500 χρόνια πριν, υπό την εξουσία του Φαραώ Ραμσή Γ' στην Αίγυπτο, οι εργάτες της βασιλικής νεκρόπολης οργάνωσαν την πρώτη εργατική εξέγερση στην αρχαιότητα. Η ιδέα βέβαια της γενικής απεργίας ως τρόπος συλλογικής διεκδίκησης πρωτοεμφανίστηκε στη Μεγάλη Βρετανία στις αρχές του 19ου αιώνα. Ας δούμε όμως μερικές από τις μεγαλύτερες γενικές απεργίες όπως καταγράφηκαν στην ιστορία. Η Βιομηχανική Επανάσταση έφερε ανάπτυξη και πρωτόγνωρο πλούτο στην άρχουσα τάξη της Βρετανίας, η οποία όχι μόνο δεν μοιράζονταν τον πλούτο όμως οι βιομήχανοι έκοψαν τους μισθούς δύο-τρείς φορές μεταξύ1840-1842, δημιουργώντας μία εκρηκτική κατάσταση. Περισσότεροι από 500.000 εργάτες αρνήθηκαν να πάνε για δουλειά αν δεν άλλαζαν τα μεροκάματα. Στις διαδηλώσεις δεν ήταν λίγοι αυτοί που έπεσαν νεκροί από τις σφαίρες… Από τα μέσα του 19ου αιώνα η πολιτική κατάσταση στο Βέλγιο δεν απαθανάτιζε την λαϊκή βούληση, κι’ έτσι οι εργάτες κατέβηκαν σε αλλεπάλληλες απεργιακές κινητοποιήσεις διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η γενική απεργία του1893 κατάφερε να εξασφαλίσει καθολικό δικαίωμα ψήφου, καθώς το πρωτόγνωρο πλήθος των 300.000 απεργών δεν άφηνε και πολλά περιθώρια διαπραγματεύσεων… Το Οκτωβριανό απεργιακό κίνημα του1905 στη Ρωσία κατέληξε στη γνωστή εξέγερση της ίδιας χρονιάς. Οι εργαζόμενοι ζητούσαν κοινωνικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις, με τους Μενσεβίκους να αποκτούν πλέον λόγο στα πολιτικά πράγματα. Ο τσάρος αναγκάστηκε τελικά να αποδεχθεί σωρεία δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων… Στις 4 Αυγούστου του1909 περισσότεροι από 300.000 εργάτες κατέβηκαν στους δρόμους της Στοκχόλμης για να διαμαρτυρηθούν για τη νέα περικοπή των αποδοχών τους. Οι βιομήχανοι απάντησαν στην απεργία απολύοντας περισσότερους από 20.000 εργάτες. Ένα τεράστιο κύμα μεταναστών θα ξεπηδούσε στον απόηχο της αποτυχημένης απεργίας… Οι εξευτελιστικοί για την Γερμανία όροι της Συνθήκης των Βερσαλλιών, έδωσαν το άλλοθι στον στρατό κι’ έτσι με επικεφαλής τον στρατηγό Luttwitz στις 13 Μαρτίου1920 κατέλαβε το Βερολίνο και εγκαθίδρυσε επαναστατική κυβέρνηση. Ο λαός αντέδρασε και οι εργάτες κατέβηκαν σε γενική απεργία, η οποία τελικά έσωσε την εύθραυστη Δημοκρατία της Βαϊμάρης… Η κλωστοϋφαντουργία της Ανατολικής Ακτής των ΗΠΑ επλήγη ανεπανόρθωτα τον Σεπτέμβριο του1934, όταν περισσότεροι από 400.000 εργάτες του κλάδου αρνήθηκαν να δουλέψουν αν δεν ικανοποιούνταν τα αιτήματά τους. Η έλλειψη υποστήριξης οδήγησαν τον απεργιακό κλοιό σε αποτυχία, με αποτέλεσμα το σωματείο των εργατών να καταποντιστεί… Ο κατάλογος όμως είναι ατελείωτος… Η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας μοιραία θα οδηγήσει στην κατάργηση εκατομμυρίων θέσεων εργασίας. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πως τα εργατικά σωματεία θα αντιμετωπίσουν τις νέες προκλήσεις…

Buy Nothing Day

Είναι γεγονός πως οι μισές σχεδόν ημέρες του χρόνου έχουν καθιερωθεί ως παγκόσμιες, κατά τις οποίες οι άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη θυμούνται και τιμούν ένα σημαντικό γεγονός ή ευαισθητοποιούνται για ζητήματα μείζονος σημασίας. Ωστόσο, η πληθώρα των παγκοσμίων ημερών, οι οποίες βρίσκονται διάσπαρτες στο ημερολογιακό έτος, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα σχετικά με την αξία ή έστω τη χρησιμότητά τους. Πολλοί κρίνουν την ύπαρξη των παγκοσμίων ημερών αναγκαία, εφόσον αυτές αφορούν σε σοβαρά ζητήματα και στοχεύουν στην ενημέρωση του κοινού αλλά και στην προστασία των δικαιωμάτων τους. Γεγονός πάντως είναι ότι παρά τις αρχικές επιδιώξεις του ΟΗΕ, η ύπαρξη αρκετών τέτοιων ημερών δεν σχετίζεται καθόλου με τα παραπάνω, αλλά οφείλεται στην εξυπηρέτηση άλλων επιδιώξεων, οι οποίες συμβάλλουν στην αποτυχία τους. Μία τέτοια ημέρα είναι και η Παγκόσμια Ημέρα Αγοραστικής Αποχής ή Buy Nothing Day, που γιορτάζεται την Παρασκευή μετά την Ημέρα των Ευχαριστιών στη Βόρεια Αμερική και το τελευταίο Σάββατο του Νοεμβρίου στην Ευρώπη. Πρόκειται για μία ανεπίσημη, διεθνή πρόσκληση διαμαρτυρίας ενάντια στην κουλτούρα που επιβάλλει στο σύγχρονο άνθρωπο να ακολουθεί μία καταναλωτική μανία. Η πρωτότυπη αυτή γιορτή εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1992 στο Βανκούβερ του Καναδά, μετά από ιδέα του καλλιτέχνη Ted Dave και καθιερώθηκε από τους Adbusters του Kalle Lasn, ο οποίος παράτησε τη διαφημιστική εταιρία στην οποία δούλευε για να γίνει «κήρυκας» του αντικαταναλωτισμού. Αξίζει να αναφέρουμε ότι στις προσπάθειες των Adbusters να διαδώσουν το μήνυμά τους, στάθηκαν εμπόδιο όλα σχεδόν τα τηλεοπτικά δίκτυα της Αμερικής που αρνήθηκαν να μεταδώσουν τις «αντι-διαφημιστικές» διαφημίσεις του περιοδικού. Μάλιστα, εκπρόσωπος του δικτύου CBS εξήγησε ότι «το διαφημιστικό είναι αντίθετο με την τρέχουσα οικονομική πολιτική των ΗΠΑ». Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως ο υπερκαταναλωτισμός είναι η «πηγή του κακού» πίσω από πολλά περιβαλλοντικά, οικονομικά και πολιτισμικά προβλήματα που μαστίζουν τον πλανήτη. Γι’ αυτόν τον λόγο, κοινωνικοί ακτιβιστές σε όλο τον κόσμο, με πρωτοστάτη το ριζοσπαστικό περιοδικό Adbusters, καλούν τους απανταχού καταναλωτές να απέχουν για έστω μια μέρα από τις αγορές. Η «Buy Nothing Day» γιορτάζεται πλέον σε πάνω από 65 χώρες το τελευταίο Σάββατο του Νοεμβρίου όπου παρατηρείται έξαρση του καταναλωτισμού. Οι «εορτασμοί» περιλαμβάνουν μια σειρά από ενδιαφέρουσες πρωτοβουλίες με στόχο τα εμπορικά κέντρα και τους «μόνιμους» εκεί καταναλωτές. Οι οργανώσεις Αγοραστικής Αποχής ενθαρρύνουν την ημέρα αυτή οι καταναλωτές να μην ξοδέψουν και το παραμικρό δολάριο/ευρώ, αλλά να ανταλλάσσουν μεταξύ τους προϊόντα ή βρουν δωρεάν προϊόντα. Στόχος, δεν είναι το κοινό ν’ αλλάξει τις καταναλωτικές του συνήθειες, αλλά να συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι ο αυτοσκοπός, όπως επίσης ότι δεν πρέπει να φτάσει στον υπερκαταναλωτισμό. Σύμφωνα πάντως με πρόσφατες σφυγμομετρήσεις οι καταναλωτές, λόγω της οικονομικής κρίσης, σκοπεύουν φέτος τις γιορτές να καταναλώσουν λιγότερα προϊόντα, γεγονός που δικαιώνει μερικώς τις επιδιώξεις των κοινωνικών ακτιβιστών. Προς το παρόν τουλάχιστον…