Κρίση του Οκτωβρίου, ανεξίτηλες μνήμες...

Θυμόμαστε αυτές τις μέρες την Κρίση του Οκτωβρίου 1970, που πυροδότησαν οι δύο απαγωγές κυβερνητικών αξιωματούχων στο Κεμπέκ. Υπεύθυνα για τις απαγωγές ήταν μέλη της οργάνωσης «Απελευθερωτικό Μέτωπο του Κεμπέκ», μία επαναστατική οργάνωση που προωθούσε ένα ανεξάρτητο Κεμπέκ. Τα γεγονότα που ακολούθησαν σημειώθηκαν κυρίως στη Μητροπολιτική περιοχή του Μόντρεαλ. Ο Υπουργός Εργασίας Pierre Laporte βρέθηκε δολοφονημένος, ενώ ο Βρετανός Επίτροπος Εμπορίου James Cross απελευθερώθηκε ως αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων με τους απαγωγείς οι οποίοι προτίμησαν την εξορία στην Κούβα παρά να δικαστούν. Οι περιστάσεις τελικά οδήγησαν στην εφαρμογή του Νόμου περί Πολεμικών Μέτρων (War Measures Act) από τον Γενικό Κυβερνήτη Roland Michener, μετά από εντολή του πρωθυπουργού Pierre Trudeau και αίτημα του πρωθυπουργού του Κεμπέκ, Robert Bourassa και του Δημάρχου του Μόντρεαλ, Jean Drapeau. Η αστυνομία εξοπλίστηκε επίσης με εκτεταμένες εξουσίες και προχώρησε σε 3.000 έρευνες και 497 συλλήψεις. Σε μια δημοσκόπηση διαπιστώθηκε ότι το 89% των αγγλόφωνων και το 86% των γαλλόφωνων Καναδών υποστήριξαν την εφαρμογή του νόμου. Ωστόσο, ο χειρισμός του περιστατικού από τις ομοσπονδιακές και επαρχιακές κυβερνήσεις εξακολουθεί και σήμερα να πυροδοτεί διαμάχη. Ήταν η μοναδική φορά που εφαρμόστηκε ο νόμος περί Πολεμικών Μέτρων σε καιρό ειρήνης στον Καναδά. Το 1988 ο νόμος περί Πολεμικών Μέτρων αντικαταστάθηκε από το Νόμο Έκτακτης Ανάγκης και το νόμο περί Ετοιμότητας για Έκτακτες Καταστάσεις. Τα γεγονότα του Οκτωβρίου του 1970 ενίσχυσαν την υποστήριξη κατά της χρήσης βίας στο πλαίσιο των προσπαθειών για ανεξαρτησία του Κεμπέκ και διοχέτευσαν το κίνημα αυτό προς τη χρήση πολιτικών μέσων για την επίτευξη μεγαλύτερης αυτονομίας της Επαρχίας. Λίγα χρόνια αργότερα το 1976, το αυτονομιστικό κόμμα Parti Quebecois με αρχηγό τον Rene Levesque, ανέλαβε την εξουσία, θέτοντας ως άμεσο στόχο του την απόσχιση της επαρχίας από την Καναδική Συνομοσπονδία. Σε δύο δημοψηφίσματα (1980 και 1995), οι κάτοικοι του Κεμπέκ απέρριψαν την απόσχιση, όμως το εθνικιστικό κίνημα των γαλλόφωνων παραμένει ισχυρό. Το Κεμπέκ είναι η μόνη καναδική επαρχία που δεν έχει υπογράψει την τελευταία τροποποίηση του καναδικού συντάγματος το 1982. Δύο προσπάθειες για την επανένταξη του Κεμπέκ στο καναδικό σύνταγμα, η συμφωνία της Meech Lake Accord το 1987 και η συμφωνία της Charlottetown Accord το 1992, κατέληξαν σε αποτυχία. Η πρώτη συμφωνία δεν εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο της Μανιτόμπα, ενώ η δεύτερη απορρίφθηκε σε πανκαναδικό δημοψήφισμα. Xωρίς επικύρωση από το Κεμπέκ, δημιουργήθηκε σε ομοσπονδιακό επίπεδο ένα ακόμα πολιτικό κόμμα υπέρ της ανεξαρτησίας, το Bloc Québécois. Σήμερα, στην Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ εκτός από το Parti Quebecois, που όπως διαπιστώνεται κερδίζει συνεχώς έδαφος, εκπροσωπείται και το σκληροπυρηνικό κόμμα Quebec Solidaire. Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση Coalition Avenir Quebec, με πρωθυπουργό τον Francois Legault, πιέζει συνεχώς την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για περισσότερες εξουσίες. Πάνω από μισό αιώνα αργότερα, η ιδέα της ανεξαρτησίας του Κεμπέκ εξακολουθεί να παραμένει ζωντανή…

Παραδοσιακή οικογένεια, ένας θεσμός σε κρίση...

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο και αναντίρρητο ότι ζούμε σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από αυτόν τον προκατόχων μας. Η τεχνολογία, που προήλθε από την έκρηξη της γνώσης της δεκαετίας του 1960, έχει φέρει μία ριζική παγκόσμια επανάσταση. Οι επιστήμονες, οι επιχειρηματίες, οι εκπαιδευτικοί και οι πολιτικοί, φαίνεται να λειτουργούν με την πεποίθηση ότι δεδομένου του επαρκούς χρόνου, της γνώσης και των πόρων, η ανθρωπότητα θα μπορούσε να λύσει όλα τα προβλήματα. Ωστόσο με όλες τις προόδους, αντιμετωπίζουμε αυξημένους κινδύνους. Η απειλή ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος εξακολουθεί να υπάρχει. Η τρομοκρατία είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Η βία στη Μέση Ανατολή και όχι μόνο συνεχίζεται. Έχουμε εθνοτικές συγκρούσεις στην Αφρική. Η οικονομία των ανεπτυγμένων χωρών κλυδωνίζεται στο χείλος της καταστροφής. Η ηθική συνεχίζει να εκφυλίζεται ταχύτατα. Η πάλαι ποτέ σταθερή κοινωνία μας καταρρέει. Ένας σημαντικός λόγος, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι στην εποχή της επιστημονικής μας προόδου ο θεσμός της οικογένειας αποσυντίθεται. Τα αυξανόμενα ποσοστά διαζυγίων είναι πλέον ο κανόνας σε όλο τον δυτικό κόσμο. Οι στατιστικές δείχνουν ότι τουλάχιστον πέντε στους δέκα νέους γάμους καταλήγουν σε διαζύγιο. Το διαζύγιο, μαζί με τον αυξανόμενο ρυθμό παιδιών που γεννιούνται εκτός γάμου, έχει δημιουργήσει μεγάλο αριθμό μονογονεϊκών οικογενειών. Πολλά σπίτια διευθύνονται από ανύπαντρες μητέρες, οι οποίες είναι υποχρεωμένες να εργαστούν για να στηρίξουν την οικογένεια. Η πιθανότητα αποτυχίας ενός δεύτερου γάμου, εξ άλλου, είναι υψηλότερη από ότι στον πρώτο γάμο, με αποτέλεσμα αρκετά παιδιά να βιώνουν πολλούς χωρισμούς με την πάροδο των χρόνων. Οι στατιστικές δείχνουν ότι το 40% των παιδιών δεν ζουν με τους βιολογικούς τους πατέρες. Η απλή αλήθεια είναι ότι τα παιδιά χρειάζονται και τους δύο βιολογικούς γονείς τους για να μεγαλώσουν ψυχικά και συναισθηματικά υγιή. Η γονεική σχέση μητέρας - πατέρα, σύμφωνα με εξειδικευμένους ψυχοθεραπευτές, παρέχει στα παιδιά ένα ολοκληρωμένο μοντέλο του γάμου. Τα κορίτσια χρειάζονται την παρουσία του πατέρα τους για να επιβεβαιώσουν την θηλυκότητα τους και να δημιουργήσουν τελικά έναν δεσμό με έναν άνδρα και τα αγόρια χρειάζονται το παράδειγμα του πατέρα τους για να εξελιχθούν σε ισχυρούς ανεξάρτητους άνδρες, ικανούς να μεγαλώσουν οικογένειες. Από ορισμένες απόψεις, ο πόλεμος κατά των ετεροφυλόφιλων (μεταμφιεσμένων ως γυναικεία δικαιώματα και δικαιώματα των ομοφυλόφιλων) έχει σχεδιαστεί για να αποσταθεροποιήσει την κοινωνία και να καταστρέψει την πυρηνική οικογένεια. Σημαντικό ρόλο επίσης παίζει και η επίδραση του φεμινιστικού κινήματος στην ηγεσία. Η ανδρική ηγεσία, ειδικά ο ρόλος του πατέρα, δέχεται συστηματική επίθεση εδώ και δεκαετίες. Είναι αλήθεια ότι η ανδρική εξουσία μπορεί να γίνει κατάχρηση. Ωστόσο, η θετική ενέργεια, η αποφασιστικότητα και η δράση λύνουν τα όποια προβλήματα της κοινωνίας. Η κοινωνία, σύμφωνα με τη νέα ορολογία, έχει μετατραπεί σε μία «προοδευτική» ομάδα που επιχειρεί να αναδιοργανώσει την ανθρώπινη φυλή και κοινωνία για να υπηρετήσει μία νέα τάξη πραγμάτων…

Την προδοσία πολλοί αγάπησαν...

Η Ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από μεγαλειώδεις επιτεύξεις αλλά και απίστευτες προδοσίες. Η προδοσία από αρχαιοτάτων χρόνων θεωρήθηκε εγκληματική πράξη κατά της πατρίδας. Στην αρχαία Ελλάδα οι πολιτικοί ήταν ένοχοι προδοσίας εάν ενεργούσαν κατά του κοινού συμφέροντος και της αναγνωρισμένης πολιτικής ηγεσίας καθώς και εάν αθετούσαν τις υποχρεώσεις προς την ασφάλεια και ακεραιότητα του πάτριου εδάφους. Η αρχαία κοινωνία ήταν αμείλικτη για τους προδότες, τους θεωρούσε υπανθρώπους και τους παρομοίαζε με ρυπαρό νόσημα που μόλυνε τον αέρα του άστεως, γι’ αυτό και η τιμωρία ήταν υποδειγματική. Υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα προδοτών από τους αρχαίους χρόνους έως σήμερα. Ο Εφιάλτης ταύτισε το όνομά του με την προδοσία, καθώς υπέδειξε στον Ξέρξη τη στενή διάβαση που οδηγούσε στις Θερμοπύλες, με αποτέλεσμα οι Πέρσες να χτυπήσουν από τα νώτα τους Σπαρτιάτες του Λεωνίδα. Ο Δημάρατος, βασιλιάς της Σπάρτης, παρέδωσε ξεδιάντροπα τις συμβουλευτικές υπηρεσίες στον Ξέρξη για να καταλάβει τα Κύθηρα. Ο Ανταλκίδας, βασιλιάς της Σπάρτης, θεωρήθηκε εθνικός μειοδότης υπογράφοντας στην Έφεσο την περιβόητη «Ανταλκίδειον Ειρήνην» με τους Πέρσες. Με τη συνθήκη αυτή ολόκληρη η Μικρά Ασία με τις νήσους Κλαζομενών και της Κύπρου, αναγνωρίζονταν ως υποκείμενες στην εξουσία του βασιλέως Αρταξέρξη. Προδότες έχουμε και την περίοδο της Επανάστασης του 21. Μεγάλος προδότης θεωρείται ο Δημήτρης Νενέκος, ο οποίος μάλιστα ξεκίνησε ως ένας από τους γενναιότερους οπλαρχηγούς. Όταν κάποια στιγμή πίστεψε ότι η Επανάσταση θα καταπνιγεί από τον Ιμπραήμ, δέχτηκε τα δώρα του Αιγύπτιου πασά και άλλαξε στρατόπεδο πολεμώντας εναντίον των πρώην συντρόφων του. Αργότερα θα το πλήρωνε με την ίδια του τη ζωή μαζί με πολλούς Έλληνες που ακολούθησαν το παράδειγμά του. Ο «επαναστάτης» Σωτηράκος Κουγιάς, η οικογένεια του οποίου θρήνησε τουλάχιστον τρία θύματα με τουρκική εντολή, δε δίστασε να συνταχθεί στο πλευρό των τούρκων μαρτυρώντας τη μυστική σύσκεψη της Φιλικής Εταιρείας. Η προδοσία του Σωτηράκου Κουγιά τιμωρήθηκε με φρικτά βασανιστήρια. Κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 26 Μαΐου του 1916, η τότε κυβέρνηση του Στέφανου Σκουλούδη παρέδωσε την Ανατολική Μακεδονία στους Βούλγαρους χωρίς να υπάρχει εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ των δύο χωρών. Δεν ήταν λίγοι οι Έλληνες προδότες και κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ορισμένοι εκ των οποίων μάλιστα δεν δίστασαν να φορέσουν τη στολή των Ναζί. Το 1974 έχουμε την μεγάλη προδοσία της Κύπρου από τη χούντα των Συνταγματαρχών, με τραγικό αποτέλεσμα την τουρκική εισβολή και κατοχή του βορείου τμήματος του νησιού, και στις 17 Ιουνίου 2018 την προδοτική συμφωνία των Πρεσπών, από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος ανεγνώρισε τα Σκόπια ως Μακεδονία. Μόλις πριν λίγες ημέρες, ο νέος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανος Κασσελάκης, αποκάλεσε το κατεχόμενο κομμάτι της Κύπρου ως «τουρκικό κρατίδιο». Και ως φαίνεται έπεται συνέχεια… Είναι πλέον γεγονός ότι στην σημερινή Ελλάδα οι προδότες αντί να τιμωρούνται. επιβραβεύονται…

Πλησιάζει το τέλος του κόσμου;

Η επιστήμη και ο κόσμος γενικότερα ανησυχούν για τα ακραία κλιματικά φαινόμενα που πλήττουν τις κοινωνίες σε ολόκληρο τον πλανήτη. Σύμφωνα με μια νέα ανάλυση, ο πλανήτης μας έχει ξεπεράσει τα έξι από τα συνολικά εννέα πλανητικά όρια. Τα συστήματα υποστήριξης της ζωής στη Γή έχουν υποστεί τέτοια ζημιά που η καταστροφή θεωρείται μη αναστρέψιμη. Με βάση τη νέα αυτή πραγματικότητα, δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν έρθει στην επιφάνεια και έχουν διαδοθεί διάφορες θεωρίες για το τέλος του κόσμου. Η πιο γνωστή περίπτωση ήταν ο ερχομός της νέας χιλιετηρίδας, όπου πολλοί τότε υποστήριζαν ότι την 1/1/2000 θα έρθει η συντέλεια του κόσμου με το λεγόμενο Millenium Bug. Τότε πίστευαν ότι οι υπολογιστές δεν θα αντιληφθούν την μετάβαση από 1999 σε 2000 και θα νομίζουν ότι θα βρεθούν πίσω στο 1900. Αυτό θα είχε ως συνέπεια την κατάρρευση του τεχνολογικού κόσμου και των αγορών, που θα αύξανε την πιθανότητα πολέμων. Η επόμενη μεγάλη ημερομηνία ήρθε το 2012 και συγκεκριμένα στις 21/12. Ήταν η προφητεία των Μάγια, που βάσει του ημερολογίου τους είχαν προβλέψει το τέλος του κόσμου με πολλούς να πιστεύουν πως κάτι ήξεραν οι αυτόχθονες της κεντρικής Αμερικής. Τελικά, τα ημερολόγια τους αποδείχτηκαν όχι και τόσο ακριβή όσο τα σύγχρονα… Ύστερα, αφού πέρασε και η πρόβλεψη των συνωμοσιολόγων της 23ης Σεπτεμβρίου του 2015, που ισχυρίζονταν ότι ο πλανήτης Χ θα πέσει στη Γη, κάποιοι ανέσυραν την προφητεία των Μάγια μιλώντας για λάθος και είπαν πως το τέλος του κόσμου θα έρθει σίγουρα το 2021. Αλλά το ξεπεράσαμε κι’ αυτό… Μια άλλη μελέτη, του Αυστριακού επιστήμονα Heinz von Foerster, ήρθε στο φως ύστερα από 62 χρόνια και προβλέπει πως το τέλος του κόσμου θα γίνει την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου του 2026, δηλαδή σε τρία χρόνια και δύο μήνες... O Foerster ήταν φυσικός και φιλόσοφος και μέσα από τη μελέτη του υποστήριξε ότι θα έρθει το τέλος του κόσμου το 2026, λόγω υπερπληθυσμού. Έτσι χρησιμοποίησε έναν μαθηματικό τύπο για να προβλέψει και την ακριβή ημερομηνία. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά στην εργασία του, «Τα δισέγγονά μας δεν θα πεθάνουν από την πείνα, αλλά ότι θα στριμωχτούν μέχρι θανάτου». Και συμπληρώνει, μιλώντας για την 13η Νοεμβρίου του 2026, (εξ’ ου και το Παρασκευή και δεκατρείς) ότι «αυτή την ημερομηνία ο ανθρώπινος πληθυσμός θα πλησιάσει το άπειρο, εάν αυξηθεί όπως τις τελευταίες δύο χιλιετίες». Ο πληθυσμός όντως αυξάνεται, αλλά σύμφωνα με τον ΟΗΕ αυτό δεν πρόκειται να γίνει μέχρι το 2026 και δεν πρόκειται να φτάσει στο άπειρο. Γεγονός είναι ότι η συντέλεια του κόσμου γοήτευε πάντοτε τους επιστήμονες, τους φιλοσόφους και τους κληρικούς, οι πλείστοι των οποίων αρέσκονται να παίζουν τον ρόλο του προφήτη. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία βάση πάνω στην οποία να στηρίζονται οι τέτοιου είδους προφητείες…

Γιά όλα φταίνε οι άλλοι...

Πάντα φταίνε οι άλλοι; Τι είναι αυτό που φταίει όταν κάτι πάει στραβά; Σύμφωνα με κοινωνιολογικές μελέτες, πολλοί άνθρωποι κατηγορούν τους άλλους για διάφορους λόγους. Ένας κοινός λόγος είναι για να προστατεύσουν την αυτοεκτίμησή τους. Όταν κάνουν ένα λάθος ή αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες τους, μπορεί να αισθάνονται ντροπή ή αμηχανία. Για να αποφύγουν να αισθάνονται άσχημα για τον εαυτό τους, είναι ευκολότερο να κατηγορήσουν τους άλλους παρά να αναλάβουν την ευθύνη για τις πράξεις και τις λανθασμένες αποφάσεις τους. Ένας άλλος λόγος που οι άνθρωποι κατηγορούν τους άλλους είναι για να αποφύγουν τις συνέπειες. Όταν κάνουμε κάτι λάθος, μπορεί να αντιμετωπίσουμε κριτική ή τιμωρία. Για να αποφύγουμε τέτοια αποτελέσματα, μπορεί να κατηγορήσουμε τους άλλους για να αποσπάσουν την προσοχή από εμάς. Αυτή μπορεί να είναι μία προσωρινή λύση, όμως δεν λύνει το υποκείμενο πρόβλημα. Πολλές φορές οι άνθρωποι μπορεί να κατηγορούν άλλους ανθρώπους από συνήθεια. Η ενοχοποίηση μπορεί να είναι ένας τρόπος που χρησιμοποιούν τα άτομα αυτά για να αντιμετωπίσουν το άγχος ή τις δύσκολες καταστάσεις. Η συμπεριφορά αυτή μπορεί να έχει επιβλαβείς επιπτώσεις στις σχέσεις μας με τους άλλους. Το να κατηγορούμε άλλους, μπορεί επίσης να έχει αρνητικό αντίκτυπο στη ψυχική μας υγεία. Αυτό που συμβαίνει όταν συνεχίζουμε να κατηγορούμε τους άλλους, μπορεί να οδηγήσει σε σύγκρουση με τους συνανθρώπους μας. Κατηγορώντας τους άλλους για τα προβλήματά μας δεν αναλαμβάνουμε τη ευθύνη για τις πράξεις μας και αυτό μπορεί να βλάψει την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό στις σχέσεις μας, με αποτέλεσμα σύζυγοι, συνάδελφοι και φίλοι να απομακρύνονται ο ένας από τον άλλον. Εξ’ άλλου, όταν κατηγορούμε συνέχεια τους άλλους μας εμποδίζει να αναπτυχθούμε και να μάθουμε από τα λάθη μας. Το να κατηγορείς άλλους μπορεί να οδηγήσει σε αρνητικά συναισθήματα όπως απογοήτευση, θυμό και αγανάκτηση. Αυτά τα συναισθήματα μπορεί να είναι επιζήμια για την ψυχική μας υγεία και την ευημερία μας. Ακόμη, όταν δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τις πράξεις μας και εξαρτόμαστε από άλλους, μπορεί να οδηγήσει σε μία αίσθηση αδυναμίας. Οι κυβερνήσεις και οι άνθρωποι στην κορυφή, είναι οι πρωταρχικοί στόχοι. Τα αντιπολιτευόμενα Μέσα Ενημέρωσης π.χ. επιρρίπτουν τις ευθύνες στους κυβερνώντες για τα πάντα. Στην Ελλάδα φερ’ ειπείν, μέρος του τύπου καθιστά την κυβέρνηση Μητσοτάκη υπεύθυνη για όλα, ακόμη και για όσα αρνητικά συμβαίνουν στην καθημερινή ζωή των πολιτών. Για την οικονομική κρίση, την εγκληματικότητα, το προσφυγικό, ακόμη και για τις φυσικές καταστροφές! Ωστόσο, η ίδια μερίδα του τύπου έπλεκε το εγκώμιο της κυβέρνησης Τσίπρα όταν ήταν στην εξουσία για ιδεολογικούς, αλλά πιότερο για συμφεροντολογικούς λόγους… Στον Καναδά, για την πανδημία, το ενεργειακό, το υψηλό κόστος ζωής, την ακριβή στέγαση, «φταίει» η κυβέρνηση Τριντό. Εκείνοι που ποτέ δεν «φταίνε», είναι εκείνοι που επέλεξαν να ζουν πέρα από τις δυνατότητές τους…

Για την ασφάλεια των ποδηλατών, ουδεμία διαμαρτυρία...

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία στο Μόντρεαλ και σε άλλες μεγαλουπόλεις του Καναδά, για την απόφαση των Δήμων να αυξήσουν την προσθήκη λωρίδων για ποδήλατα σε αστικούς δρόμους, θεωρώντας ότι η μετακίνηση με ποδήλατα συμβάλλει στη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου αλλά και στη βελτίωση της υγείας. Οι δημοτικές αρχές άρχισαν ήδη να υιοθετούν τα οικολογικά προγράμματα που εφήρμοσαν πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Στο Παρίσι π.χ. από το 2019 η κατασκευή υποδομών για ποδηλασία έχει αυξηθεί, με στόχο τον καλύτερο συνδυασμό της χρήσης ποδηλάτων με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Θα μπορούσε κανείς να χαιρετίσει την απόφαση των καναδικών πόλεων, ωστόσο ο Καναδάς - όπως και να το κάνουμε - δεν είναι Ευρώπη. Κατ’ αρχήν, οι ευρωπαϊκές πόλεις έχουν εντελώς διαφορετικές υποδομές και συστήματα, που επιτρέπουν την ασφαλή κυκλοφορία των ποδηλάτων. Τα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα καταλαμβάνουν μικρότερο χώρο για στάθμευση, ενώ οι κλιματικές συνθήκες είναι τελείως διαφορετικές. Ο καναδικός χειμώνας, σε αντίθεση με τον ευρωπαϊκό, σε όλη σχεδόν την επικράτεια, διαρκεί τουλάχιστον 6 μήνες. Υπάρχει, εξ’ άλλου, και το σοβαρό θέμα της οδικής ασφάλειας. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας,1,35 εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώνονται κάθε χρόνο στους δρόμους. Τα στατιστικά από μόνα τους φανερώνουν το μέγεθος του προβλήματος: Τα τροχαία είναι η πρώτη αιτία θανάτου. Το 54% των θυμάτων είναι: πεζοί (23%), ποδηλάτες (3%) και μοτοσικλετιστές (28%). Κάθε 24 δευτερόλεπτα ένας άνθρωπος πεθαίνει λόγω τροχαίου. Ενώ είναι κοινώς αποδεκτό ότι η ποδηλασία έχει πολλά οφέλη για τη σωματική και ψυχική υγεία των ατόμων αλλά και την κοινωνία, περισσότεροι από 41.000 άνθρωποι/ποδηλάτες σκοτώνονται κάθε χρόνο ενώ κινούνται με ποδήλατο για να πάνε στην εργασία τους, μία βόλτα ή ασκούνται. 112 ποδηλάτες σκοτώνονται κάθε μέρα, δηλαδή κάθε 13 λεπτά έχουμε ένα θάνατο ενός ποδηλάτη. Πέρα από τους θανάτους, πολλοί άνθρωποι κινούμενοι με ποδήλατο έχουν σοβαρό τροχαίο δυστύχημα που μπορεί ακόμα και να τους αφήσει και πλήρως παράλυτους. Το τελευταίο διάστημα, κυρίως λόγω της κατακόρυφης αύξησης της τιμής της βενζίνης, πολλοί μετακινούμενοι στον Καναδά επέλεξαν δύο τροχούς αντί για τέσσερις. Και με περισσότερους ποδηλάτες στους δρόμους υπάρχουν επίσης περισσότεροι τραυματισμοί. Νέοι αριθμοί δείχνουν σημαντική αύξηση των θανάτων και νοσηλειών που σχετίζονται με το ποδήλατο. Σύμφωνα με στοιχεία της Canadian Automobile Association (CAC) και της Στατιστικής Υπηρεσίας Καναδά, περίπου 7.500 ποδηλάτες τραυματίζονται σοβαρά κάθε χρόνο σε ώρες αιχμής. Το Καναδικό Ινστιτούτο Πληροφοριών Υγείας, κατέγραψε πέρυσι στην Επαρχία του Κεμπέκ 1,200 νοσηλευμένους λόγω ατυχημάτων με ποδήλατο, αύξηση 20% σε σχέση με το προηγούμενο έτος, ενώ στο Οντάριο ο αριθμός των τραυματιών αυξήθηκε κατά 300%. Στις συχνές διαμαρτυρίες των Δημοτικών Συμβούλων και δημοτών για την εφαρμογή των λωρίδων κυκλοφορίας ποδηλάτων, μεγάλη έμφαση δίνεται στη μείωση των χώρων στάθμευσης και στις ενδεχόμενες οικονομικές επιπτώσεις στους μικροεπιχειρηματίες. Για την ασφάλεια των ποδηλατών πάντως, ουδεμία διαμαρτυρία…

Οικογένεια, ένας παρεξηγημένος θεσμός...

Κάθε φθινόπωρο λαβαίνω τις νέες θεματικές προτάσεις του διαδικτυακού βιβλιοπωλείου στο οποίο είμαι συνδρομητής. Ψάχνοντας ανάμεσα σε αμέτρητους τίτλους, ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ένα επανεκδοθέν εικονογραφημένο βιβλίο ομοφυλοφιλικού περιεχομένου που απευθύνεται κυρίως σε νεαρά ελληνόπουλα. Οι εκδόσεις Ίκαρος, όπως πληροφορήθηκα, προχώρησαν στην έκδοση του εν λόγω βιβλίου ύστερα από πιέσεις «προοδευτικών» ομάδων, γεγονός που δημιούργησε πολυποίκιλες αντιδράσεις. Με τίτλο «Το πιο μεγάλο βιβλίο για τις οικογένειες», περιλαμβάνει σκηνές με δύο ομόφυλα ζευγάρια και παρουσιάζει τον σύγχρονο τρόπο ζωής. Το συγκεκριμένο βιβλίο μάλιστα κέρδισε το βραβείο School Library Information Book Award για ηλικίες παιδιών κάτω των 7 ετών... Άλλο ένα εικονογραφημένο βιβλίο που κυκλοφορεί με παραμύθια και τιτλοφορείται «Η Αλίκη κοιτάζει τον καθρέπτη», απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας. Το παραμύθι μιλάει για μια μικρούλα που βρίσκει την αγάπη, τη χαρά και την ασφάλεια, βρίσκει δηλαδή την οικογένειά της σε ένα ζευγάρι γκέι ανδρών που την αγαπούν άνευ όρων. Ένα τρίτο βιβλίο έχει σαν γενικό τίτλο «Μικρές Οικογενειακές Ιστορίες» και απευθύνεται σε εφήβους και ενήλικες. Πρόκειται για μια επίσης ιστορία μιας μικρούλας που μεγαλώνει σε μια οικογενειακή «κολεκτίβα» και ήρθε στον κόσμο ως το παιδί δύο λεσβιών και δύο γκέι ανδρών. Τέλος, άλλο ένα παραμύθι για μικρά παιδιά που προωθεί την ομοφυλοφιλία (υπό την αιγίδα μάλιστα του Υπουργείου Πολιτισμού) πωλείται ήδη από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος η οποία από το 2012 επιχορηγείται με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ετησίως... Βιβλία ομολογουμένως πρωτόγνωρα για την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της. Εκείνο πάντως που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι όσο κι’ αν έψαξα στο βιβλιοπωλείο δεν βρήκα ούτε ένα βιβλίο που να αναφέρεται στον ρόλο και την αξία της παραδοσιακής οικογένειας. Η οικογένεια που είναι για τον καθένα μας οι γονείς, η μητέρα, ο πατέρας, τα αδέλφια. Η οικογένεια εκείνη που μας φέρνει στον κόσμο, η μητέρα που μας δίνει το δικαίωμα και την ευκαιρία στη ζωή, που μας κυοφορεί εννέα μήνες, μας νιώθει μέσα της να μεγαλώνουμε, τρέφεται για να τραφούμε, ζει για να ζήσουμε και ζούμε μέσα από αυτήν. Και ύστερα έρχεται και ο ρόλος του πατέρα, διόλου ευκαταφρόνητος και όχι λιγότερο σημαντικός. Από τη στιγμή που η μητέρα αποφασίζει συνειδητά για εμάς και μαζί με τον πατέρα γίνονται βιολογικοί γονείς που μας φέρνουν σε αυτό τον κόσμο και σε αυτή τη ζωή, είναι οι μόνοι αυστηρά υπεύθυνοι για εμάς και οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι. Είμαστε αίμα τους, σάρκα από τη σάρκα τους. Πολύ φοβάμαι ότι η σημερινή κοινωνία είναι στο έλεος μιας επιβαλλόμενης ιδεολογίας μεταμφιεσμένη ως «προοδευτική» που επιχειρεί να αναδιοργανώσει την ανθρώπινη φυλή και κοινωνία για να υπηρετήσει την νέα τάξη πραγμάτων. Ο θεσμός και η αξία της αληθινής οικογένειας είναι ότι μας έχει απομείνει. Ας μην αφήσουμε κι αυτό να χαθεί…

Δυσφορία φύλλου - Η νέα "πανδημία"

Αν μας είχαν πει πριν από λίγα χρόνια ότι η δυσφορία φύλου θα γινόταν μόδα, δεν θα το πιστεύαμε. Και όμως, αυτό φαίνεται να συμβαίνει σήμερα στις λεγόμενες «ανεπτυγμένες» χώρες. Γεγονός είναι ότι από ένα εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο, που αφορούσε μερικά άτομα της πρώιμης παιδικής ηλικίας, η δυσφορία φύλου έχει γίνει μαζική παθολογία. Σύμφωνα με εμπεριστατωμένες έρευνες, η δυσφορία φύλου αναφέρεται σε συναισθήματα άγχους και αναστάτωσης, τα οποία νιώθει ένα άτομο όταν το φύλο του δεν ταιριάζει με την ταυτότητά του. Οι άνθρωποι που βιώνουν δυσφορία φύλου, όπως έχει διαπιστωθεί, νιώθουν άβολα με τη σύγκρουση ανάμεσα στα σεξουαλικά χαρακτηριστικά του σώματός τους και στο πως νιώθουν ή σκέφτονται για τον εαυτό τους. Οι επιδράσεις της δυσφορίας φύλου διαφέρουν από άτομο σε άτομο. Για κάποιους, αυτά τα συναισθήματα επηρεάζουν την εικόνα του εαυτού τους και την συμπεριφορά τους. Ένα άτομο με δυσφορία φύλου μπορεί να αντιμετωπίζει τα συναισθήματα δυσφορίας αλλάζοντας την έκφραση του φύλου του ή ακόμη αλλάζοντας την εμφάνισή του. Τα παιδιά που νιώθουν δυσφορία φύλου μπορεί να εκφράζουν την επιθυμία να είναι το αντίθετο φύλο, να συμπεριφέρονται ετεροφυλικά, να ντύνονται και να χτενίζονται όπως τα άτομα του αντίθετου φύλου. Οι ακριβείς αιτίες για την δυσφορία φύλου δεν είναι απολύτως κατανοητές, όμως πολλοί παράγοντες παίζουν ρόλο στην εμφάνισή της. Η έναρξη της δυσφορίας φύλου συμβαίνει συνήθως στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας Η πιο ακραία περίπτωση δυσφορίας του φύλλου είναι τα λεγόμενα «διεμφυλικά» (transsexual) άτομα στα οποία η έμφυλη ταυτότητά και συμπεριφορά τους δεν συμφωνούν με το βιολογικό τους φύλο. Στα διεμφυλικά άτομα, σύμφωνα με τις ίδιες μελέτες, η ασυμβατότητα της βιολογικής με την προσωπική και κοινωνική τους ταυτότητα είναι πλήρης και σε όποια ηλικία κι’ αν βρίσκονται τους προκαλεί έντονη δυσφορία και απέχθεια για το σώμα τους. Για παράδειγμα, τα αγόρια μισούν κάθε ανδρικό χαρακτηριστικό τους σώματός τους και επιθυμούν να απαλλαγούν από το πέος τους, ενώ τα κορίτσια βλέπουν με τρόμο τα στήθη τους ή αντιμετωπίζουν ως ενοχλητική «μαύρη οπή» το αιδοίο τους. Το φαινόμενο ωστόσο είναι εντονότερο στα κορίτσια. Μία νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό General Psychiatry, αποκάλυψε πως ολοένα και περισσότερα κορίτσια ηλικίας έως 11 ετών, αποφασίζουν να ξεκινήσουν τη θεραπεία για αλλαγή φύλου, συχνά με τη συγκατάθεση των γονέων τους. Μετά την ηλικία των 15 ετών η συγκατάθεση δεν είναι απαραίτητη. Στις ΗΠΑ λειτουργούν 300 ιδιωτικές κλινικές που κάνουν τέτοιου είδους επεμβάσεις. Μπορεί η επιστήμη να κάνει θαύματα σε αυτό τον τομέα, όμως η κοινωνική απομόνωση του ατόμου που επιθυμεί να προχωρήσει σε αλλαγή φύλου είναι ένα φαινόμενο που ακόμα παρατηρείται, όσο «προχωρημένη» κι’ αν θέλει να δείχνει η σύγχρονη κοινωνία. Αυτό που εγείρει το ερώτημα εδώ: Είναι στη φύση του ανθρώπου ν’ απομακρύνεται από την ίδια του τη φύση;

Περί Πολιτικού Μάρκετινγκ...

Με αφορμή τη νέα διαφημιστική εκστρατεία των Συντηρητικών, απο ενδιαφέρον έψαξα και βρήκα εμπεριστατωμένες στρατηγικές έρευνες σχεδιασμού και επικοινωνίας που χρησιμοποιούνται στις πολιτικές εκστρατείες. Το λεγόμενο Πολιτικό Μάρκετινγκ, σύμφωνα με την πολιτική ορολογία. Το Πολιτικό Μάρκετινγκ λοιπόν, γεννήθηκε στα μέσα του 20ού αιώνα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Συγκεκριμένα, το 1952 ο στρατηγός Dwight Eisenhower έγινε ο πρώτος προεδρικός υποψήφιος που χρησιμοποίησε τις υπηρεσίες ενός διαφημιστικού γραφείου για να διεξάγει την πολιτική του εκστρατεία. Χρόνια αργότερα, οι εκλογικές εκστρατείες ήρθαν στην τηλεόραση με τη μορφή πολιτικών συζητήσεων των υποψηφίων, όπως αυτές που διεξήχθησαν από τον John Kennedy και τον Richard Nixon το1960. Έκτοτε, άρχισαν να χρησιμοποιούνται άλλες πολιτικές στρατηγικής Μάρκετινγκ. Την δεκαετία του 80 ο Ronald Reagan χρησιμοποίησε για τις ομιλίες του το πρωτοεμφανιζόμενο βίντεο, ενώ ο George Bush ήταν ο πρώτος υποψήφιος που στράφηκε σε συμβούλους εικόνας για να ενισχύσει το εκλογικό του προφίλ. Με το πέρασμα των χρόνων, η πολιτική επικοινωνία έχει αλλάξει σημαντικά και δεν ακολουθεί πλέον τις παραδοσιακές νόρμες. Οι επικοινωνιακές δεξιότητες, οι τεχνικές και τα εργαλεία που χρησιμοποιούν τα κόμματα και οι πολιτικοί έχουν περάσει στην εποχή του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Μία εποχή που χαρακτηρίζεται από μεγάλες αλλαγές στον χώρο του πολιτικού και επικοινωνιακού ανταγωνισμού. Σε αυτή τη νέα εποχή κεντρικό ρόλο διαδραματίζει το Πολιτικό Μάρκετινγκ. Στο σύγχρονο πολιτικό τοπίο, το Μάρκετινγκ προσφέρει στα πολιτικά κόμματα και στους πολιτικούς αμέτρητες ευκαιρίες να συνδεθούν με μέλη, υποστηρικτές, φίλους, πιθανούς ψηφοφόρους για να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη. Επίσης, υπάρχουν εργαλεία διαθέσιμα για τη συλλογή δεδομένων σχετικά με τους ψηφοφόρους που μπορούν να συντελέσουν στη διαμόρφωση εκστρατειών με διαδραστικό περιεχόμενο και στη δημιουργία στοχευμένων μηνυμάτων για συγκεκριμένα τμήματα του πληθυσμού. Αυτή η νέα κατάσταση επηρεάζει τη στρατηγική Μάρκετινγκ τόσο των κομμάτων όσο και των ίδιων των πολιτικών και απαιτεί ευέλικτη προσαρμογή στο δυναμικό ψηφιακό περιβάλλον. Το Πολιτικό Μάρκετινγκ μπορεί να βοηθήσει τους πολιτικούς στην υλοποίηση της αποστολής τους. Έχει διαπιστωθεί ότι οι πολιτικοί στρέφονται ολοένα και περισσότερο σε εξωπολιτικούς ειδήμονες και επικοινωνιακούς συμβούλους ώστε να διασφαλίσουν την εκλογική επιτυχία. Αυτό, όπως πιστεύουν, το πετυχαίνουν καλύτερα με τη χρήση του Πολιτικού Μάρκετινγκ μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία δημιουργούν νέους τρόπους για την εμπορική προώθηση πολιτικών εκστρατειών και καινούργιους «ηλεκτρονικούς χώρους» για την αλληλεπίδραση των υποψηφίων και των ψηφοφόρων. Ένα επιτυχημένο Πολιτικό Μάρκετινγκ σημαίνει και ευρεία χρήση των μέσων ενημέρωσης, ως βασική προτεραιότητα της επικοινωνιακής στρατηγικής των πολιτικών. Η αύξηση της επιρροής των Social Media, έχει δημιουργήσει μία ανάγκη για ανασύσταση της καθιερωμένης εκλογικής τακτικής. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει πως τα κοινωνικά δίκτυα είναι αυτά που οδηγούν σε θετικά εκλογικά αποτελέσματα. Οι θέσεις μου στο θέμα άλλωστε είναι γνωστές. Οι λόγοι απαντούν περισσότερο σε ένα συνονθύλευα πολιτικών, κοινωνικών και ιστορικών χαρακτηριστικών της δυτικής κοινωνίας...

"Η Σκοτεινή Ιστορία του Χόλιγουντ"

Επιθυμία ή ακόμη και όνειρο πολλών ανθρώπων όταν βρίσκονται στην παιδική, εφηβική, νεανική ή και ενήλικη ζωή τους, είναι το γίνουν ηθοποιοί. Είτε επειδή τους αρέσει ως ενασχόληση, είτε επειδή τους εντυπωσιάζει το να υποδύονται κάποιον άλλον, είτε επειδή θέλγονται από τη δημοσιότητα, είτε επειδή το θεωρούν προσοδοφόρο επάγγελμα. Για τους περισσότερους που αγωνιούν να πετύχουν, ηθοποιός σημαίνει φώτα, λάμψη, δημοσιότητα, εξώφυλλα, αυτόγραφα, πλούτο. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Το επάγγελμα του ηθοποιού απαιτεί σκληρή δουλειά, πολύμηνες πρόβες, θυσίες, χαμηλές αποδοχές, αναζήτηση εργασίας. Το Χόλιγουντ, η «Μέκκα» του κινηματογράφου, είναι το μεγάλο όνειρο κάθε επίδοξου καλλιτέχνη. Ένα όνειρο που για τους περισσότερους θα υποδειχτεί απατηλό. Σύμφωνα με μία νέα έκθεση, μόλις το 2% των ηθοποιών βγάζουν προς το ζην. Οι υπόλοιποι βρίσκονται σε διαρκή αναζήτηση εργασίας, ενώ το ποσοστό εκείνων που κατάφεραν τελικά να αποκτήσουν διασημότητα ανέρχεται μόλις στο 0.04%... Παρακολουθώντας το ντοκιμαντέρ «Η Σκοτεινή Ιστορία του Χόλιγουντ», «The Dark Side of Hollywood», βλέπει κανείς τις βρόμικες δουλειές των στούντιο σε μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας. Δεν είναι κρυφό ότι για το σύστημα των Χολιγουντιανών στούντιο μοναδικός σκοπός ήταν και παραμένει το κέρδος. Βλέποντας προσεκτικά την ταινία, αντιλαμβάνεται κανείς μέχρι που ήταν διατεθειμένοι να φτάσουν οι παραγωγοί, προκειμένου να μη δουν τα έσοδά τους να μειώνονται. Έχουν περάσει πάνω από 100 χρόνια από τότε που το Χόλιγουντ έγινε το κέντρο του αμερικανικού κινηματογράφου και ενώ πάντα παρουσιαζόταν ως τόπος αίγλης και ένα «σπίτι» για τους εμφανίσιμους και ταλαντούχους ηθοποιούς, από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του υπήρχε και μια πιο σκοτεινή πλευρά. Οι κινηματογραφιστές δεν μετακόμισαν στη νότια Καλιφόρνια μόνο για τον ηλιόλουστο καιρό της, αλλά κατευθύνθηκαν στη Δύση για να αποφύγουν τους νόμους περί διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας που περιόριζαν τη χρήση κινηματογραφικών καμερών. Από τις πρώτες μέρες του, το «κέντρο» της κινηματογραφικής βιομηχανίας δημιούργησε μία ατμόσφαιρα υπερβολής, υπέρτατη ψευδαίσθηση, εξωφρενικά χρήματα, υπερβολική κολακεία, μεγάλες προσδοκίες και απεριόριστο εγωισμό. Κάποιοι ηθοποιοί αντάλλασσαν το σεξ με τη - συχνά μάταιη - ελπίδα επαγγελματικής ανέλιξης, «αστέρια» που δεν υπάκουαν τούς κινηματογραφικούς κανόνες έσβησαν πρόωρα, μαφιόζοι εντάχθηκαν στα συνδικάτα και εκβίαζαν τα στούντιο, ενώ οι λογιστές φαίνεται να υπήρξαν από τους πιο δημιουργικούς του Χόλιγουντ, καταφέρνοντας να διασφαλίσουν ότι ακόμη και επικές υπερπαραγωγές και εμβληματικές ταινίες δεν έχουν αποφέρει κέρδη. Η «Σκοτεινή Ιστορία του Χόλιγουντ» τα καλύπτει όλα, από τη δημιουργία των στούντιο και τους μεγιστάνες του κινηματογράφου μέχρι και τις εταιρείες που τα διοικούν σήμερα, από τον εθισμό στα ναρκωτικά μέχρι το κυνήγι μαγισσών της εποχής του Μακάρθι και το MeToo. Εντατικά ερευνημένο και εξαιρετικά ενδιαφέρον το ντοκιμαντέρ, σύμφωνα με τις κριτικές, αποκαλύπτει ότι οι ιστορίες πίσω από την ασημένια οθόνη είναι τουλάχιστον τόσο συναρπαστικές όσο κι αυτές που λάμπουν πάνω της...

Ούτε γάτος, ούτε ζημιά...

Πώς αλλάζουν αλήθεια οι καιροί… Σήμερα το να είσαι ομογενης θεωρείσαι πολύ in! Έπαψαν οι πλάκες,τότε που γυρνούσαμε στην πατρίδα και μας ξέφευγε κάποιο YES ή κάποιο NO. Μόνο στο εκτελεστικό απόσπασμα δεν μας στέλνανε... Σήμερα η μισή Ελλάδα (μες την παρακμή της) θέλει να μιλάει τη γλώσσα των ομογενών! Τα τελευταία χρόνια άλλαξαν οι ισορροπίες κι από περίγελος των «νεοελλήνων» γινήκαμε «very cool»... Φαινόμενο άλλωστε παγκόσμιο...(Η Ασία προ πολλού έγινε γουέστερν!) Θυμάμαι, όταν η Bίκυ Λέανδρος κέρδισε την πρώτη θέση στην Eurovision αντιπροσωπεύοντας το Λουξεμβούργο, η Ελλάδα δεν είχε ανακαλύψει ακόμη τους ομογενείς! Η Καλομοίρα κατέλαβε την πρώτη θέση στο Fame Story φέρνοντας επανάσταση στην ελληνική γλώσσα...Την έκανε πιο «ελεύθερη», πιο ομιλούμενη! Η Παπαρίζου κέρδισε την πρώτη θέση στην Eurovision εκπροσωπώντας την Ελλάδα με αγγλικό τραγούδι! Από τότε όλα τα επίδοξα «είδωλα» έγιναν «number one!» Τελικά, η «ταπεινότητα και η σεμνότητα», είναι παιδιά της ομογένειας. Η ελληνική γλώσσα, όπως τουλάχιστον τη μάθαμε και την μιλούσαμε πριν αφήσουμε τα πάτρια εδάφη, δεν υπάρχει πια στην Ελλάδα. Ανήκει στο μακρινό παρελθόν... Στην θέση της υπάρχει ο απόηχος μιας βροντής για να θυμίζει ότι κάποτε στη μικρή αλλά ένδοξη αυτή χώρα υπήρξε ένας Παλαμάς, ένας Ελύτης, ένας Ρίτσος, ένας Σεφέρης... Πάντως στο μέλλον, όπως παν τα πράγματα, οι ελληνες θα στέλνουν τα παιδιά τους στην Αστόρια, στην Oakleigh, στην Dathforth, στην Park Avenue και σε άλλες ομογενειακές συνοικίες, για να μάθουν να μιλούν τα ελληνικά! Οι ομογενείς πάλι θα στέλνουν τα δικά τους παιδιά στη Ρόδο, στην Καλαμάτα, στα Γιάννινα για να μάθουν να μιλούν τα αγγλικά! Ας παρατηρήσουμε λοιπόν πως μπορεί να εξελιχθεί μια «σοβαρή» συζήτηση σήμερα στην Eλλάδα, σε «άπταιστα» ελληνικά... - Η Foureira πολύ κούλ! - Έχω κριτζάρει! - Έχω κράς! - Μη μου πρήζεις τα balls! - Πάψε να με μπετώνεις! - Σταμάτα να σπαμάρεις! - Στο γραφείο έχουμε μίτινγκ! - Μην το κάνουμε και Big deal! - Tρεις η ώρα just! - Θα το ρισκάρω! - Μη τολμήσεις καν...το μπίλι δικό μου! (βέβαια, όχι πλέον στην πράξη!) - Ο.Κ. μωρέ! (που σημαίνει ΟΛΑ ΚΑΛΑ, τουλάχιστον είναι δικό μας, έστω και αμερικανοποιημένο...) Αν πριν 20 χρόνια γινόταν ο παραπάνω διάλογος στην Ελλάδα από ομογενείς, το θέμα θα έπαιρνε πολιτικές διαστάσεις και θα αλλάζανε οι κοινωνικές ισορροπίες! Θα έφταιγε η CIA, ο αμερικάνικος τρόπος ζωής κι ο δυτικός ιμπεριαλισμός! Γίνεται όμως τώρα στην Ελλάδα , κι ούτε γάτος κι ούτε ζημιά! Εύχομαι να περνάτε όμορφα τις διακοπές σας. Sorry... το «βακέσιον» σας ήθελα να πω!

GREECE A life-changing experience

«Ελλάδα, εμπειρία που σου αλλάζει τη ζωή». Αυτό είναι το σλόγκαν της φετινής καμπάνιας του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού που ταξιδεύει σε όλες τις γωνιές της γης. Η νέα καμπάνια του ΕΟΤ έχει ως στόχο να προσελκύσει το διεθνές κοινό και να ενισχύσει περαιτέρω τη ζήτηση για αυθεντικές εμπειρίες διακοπών στην Ελλάδα, μέσα από τους ανθρώπους και τη φύση της χώρας, που μπορεί ακόμα να προσφέρει αυθεντικές, βιωματικές εμπειρίες που ενδεχομένως κάποιοι δεν έχουν ξαναζήσει ποτέ στη ζωή τους. Πρόκειται για μια ζωηρή και ανατρεπτική ταινία που περιγράφει με εικόνες: Τι γεύση έχει η ντομάτα όταν πλένεται στη θάλασσα; Πως νιώθεις όταν βουτάς από ψηλά βράχια σε κρυστάλλινο νερό; Γιατί να χορέψεις αγκαλιά με αγνώστους; για τα οποία ο ΕΟΤ έχει όλες τις απαντήσεις. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, οι διακοπές στην Ελλάδα δεν είναι και εύκολη υπόθεση… Σκαλιά να ανεβείς, άμμο να περπατήσεις, κόκορες να σε ξυπνούν, ήλιος καυτός, δρόμοι χωμάτινοι, χωριά στο πουθενά, γεύσεις ασυνήθιστες. Οι «δυσκολίες» που προκύπτουν από την ανέγγιχτη φύση, την απλότητα και αυθεντικότητα της χώρας, που όμως κάνουν τις διακοπές μία ανεπανάληπτη εμπειρία ζωής. Το σχετικό βιντεάκι, παραγωγή του ΕΟΤ, είναι διαθέσιμο στο YouTube, σε όλες τις ιστοσελίδες τουριστικής προβολής και στα κοινωνικά δίκτυα. Γεγονός είναι ότι η Ελλάδα κατατάσσεται σταθερά μεταξύ των δέκα κορυφαίων προορισμών για διακοπές. Η New York Post μάλιστα δίνει «ψήφο εμπιστοσύνης» στην Ελλάδα για διακοπές το 2023, μέσα από πρόσφατο εκτενές άρθρο της. Εξ’ άλλου, αφιέρωμα της δημοφιλούς Ιταλικής εφημερίδας «La Repubblica», αναφέρει την Ελλάδα ως το ιδανικό μέρος για διακοπές, με περισσότερα από 200 ονειρικά νησιά και ένα έθνος που αποτελεί το λίκνο του δυτικού πολιτισμού και το σπίτι της δημοκρατίας. Ως ιδανικό προορισμό για τις καλοκαιρινές διακοπές χαρακτηρίζει την Ελλάδα και η Γερμανική εφημερίδα Bild-Spiegel. Σύμφωνα με τα περισσότερα δημοσιεύματα, η Ελλάδα θα είναι φέτος μία από τις αγαπημένες χώρες των Αμερικανών και Ευρωπαίων παραθεριστών. Και δικαιολογημένα. Σε ποια άλλη χώρα με τόσο υπέροχα καταγάλανα ζεστά νερά μπορεί κάποιος να κολυμπήσει, σχεδόν όλο το χρόνο; Ποια χώρα έχει καταπράσινα νησιά με τόσο ήπιο και ξηρό τους περισσότερους μήνες κλίμα, όπως έχει το Ιόνιο; Ποια χώρα έχει τέτοια βουνά και τέτοια ήπια πανίδα, όπως η οροσειρά της Ροδόπης και η ανατολική Μακεδονία; Σε ποια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα μπορείς σε ελάχιστα λεπτά να βρεθείς σε όμορφες παραλίες όπως ο Άλιμος, η Γλυφάδα, η Βούλα και η Βουλιαγμένη; Και πάνω απ’ όλα, ποιά χώρα έχει τέτοιους ανθρώπους, όπως οι Έλληνες; Η Ελλάδα ακόμη θεωρείται ο ασφαλέστερος προορισμός στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ που αξίζει να επισκεφτούν οι παραθεριστές. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, περισσότεροι από το ένα τρίτο των ερωτηθέντων, δήλωσαν ότι θα ήθελαν να επισκεφτούν την Ελλάδα εφέτος. Ας γίνει και φέτος η πανέμορφη χώρα μας ο τουριστικός προορισμός μας...

Πολιτική οικογενειοκρατία...

Σύνηθες πλέον το φαινόμενο, ειδικά στην Ελλάδα. Στενοί συγγενείς πολιτικών να παίρνουν την πολυπόθητη σκυτάλη. Η επανεκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας και ως πρωθυπουργού δεν εξέπληξε ιδιαίτερα μια και οι οικογένειες Καραμανλή, Παπανδρέου και Μητσοτάκη εναλλάσσονταν ήδη τόσο στην ηγεσία όσο και στην εξουσία… Όταν στην πολιτική ζωή πρωταγωνιστούσαν οι προαναφερθέντες είχε τεθεί το ερώτημα-ευχή «πότε θα απαλλαγούμε από τις οικογένειες;» Και η ευχή τότε εισακούστηκε. Έτσι, όταν τα δυο κόμματα πέρασαν στα χέρια άλλων αρχηγών (Σημίτης και Έβερτ) εκφράστηκε η βεβαιότητα-επιθυμία να περάσει η πολιτική ζωή της χώρας σε άλλη φάση. Έτσι κι’ έγινε. Ωστόσο, η οριστική μετάβαση στην καθαρά νέα γενιά άρχισε το1997 με την εκλογή του Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία της ΝΔ και ολοκληρώθηκε με την εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου στην αντίστοιχη του ΠΑΣΟΚ. Πολλές ελπίδες εναποτέθηκαν και στους δυο για ανανέωση, εξυγίανση και νέες προοπτικές για τη χώρα και για τα κόμματά τους. Ο Κώστας Καραμανλής πριν κυβερνήσει υποσχέθηκε πάταξη της διαφθοράς, επανίδρυση του κράτους και καταπολέμηση της σπατάλης. Αναγκάστηκε τελικά να εγκαταλείψει την κυβέρνηση υπό το βάρος πολλαπλών σκανδάλων. Διόρισε εκατοντάδες χιλιάδες νέους υπαλλήλους και εκτίναξε τα χρέη και τα ελλείψατε σε δυσθεώρητα ύψη… Ο Γιώργος Παπανδρέου άντεξε λίγο περισσότερο στην κυβέρνηση υπό απείρως δυσκολότερες συνθήκες που είχε διαμορφώσει ο προκάτοχός του. Όμως και ο ίδιος, μαζί με όσους τον περιέβαλαν, φέρει βαριές ευθύνες επειδή η αντιπολιτευτική του τακτική ήταν απερίσκεπτη, λαϊκίστικη και χωρίς καμία προετοιμασία γι’ αυτό που θα παρελάμβανε. Όταν τελικά ανέλαβε τη διακυβέρνηση και έμαθε ότι η οικονομία ήταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας δεν είπε αμέσως την καθαρά αλήθεια στους πολίτες και δεν ζήτησε τη συνδρομή έμπειρων και άξιων πολιτικών. Δυο χρόνια αργότερα αποχώρησε. Καραμανλής και Παπανδρέου απέτυχαν. Το συμπέρασμα είναι αποθαρρυντικό. Οι εκπρόσωποι της νεότερης γενιάς των πολιτικών διέψευσαν παταγωδώς όσους είχαν ελπίσει σε αυτούς. Η παράδοση πάντως συνεχίζεται… Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Αλέκος Καραμανλής, γιός του πρώην πρωθυπουργού και αυτός θα πάρει το βάπτισμα στον πολιτικό στίβο από την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας… Η κόρη του Κώστα Καραμανλή Αλίκη, δίδυμη αδελφή του Αλέκου, θα είναι υποψήφια βουλευτής στις μεταπροσεχείς βουλευτικές εκλογές στην Περιφέρεια της Ανατολικής Αττικής… Ο Κωνσταντίνος Σαμαράς, γιός του πρώην πρωθυπουργού στις προσεχείς εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης θα είναι υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος στην Περιφέρεια Πελοποννήσου… Και οι τρείς γόνοι πολιτικών οικογενειών θα συνεχίσουν όπως φαίνεται την παράδοση των γονιών τους. Μπορεί οι πρώην πρωθυπουργοί να πιστεύουν ότι μπορούν να επιβάλλουν επ’ αόριστον τους «Οίκους» τους και επειδή όμως τίποτα δεν αποκλείεται, υπάρχει και ο κυρίαρχος λαός που πριν από δεκαετίες γοητεύτηκε από τους νεοφερμένους νεαρούς, τότε πλήρωσε το τίμημα ακριβά. Η οικογενειοκρατία πάντως είναι απέθαντη! Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στη λίστα με τους πρωθυπουργούς, υπουργούς και πολιτευτές των τελευταίων 100 ετών…

Ομογένεια του Καναδά

Την 1η Ιουλίου 2023 ο Καναδάς κλείνει αισίως 156 χρόνια ζωής. Και παρά το νεαρό της ηλικίας του, αναμφισβήτητα θεωρείται μία προηγμένη ομοσπονδιακή χώρα και παραμένει σταθερά ένα από τα πιο ανεπτυγμένα και ειρηνικά έθνη του κόσμου, στη λίστα με τις πιο ανεπτυγμένες χώρες για το 2022. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, από τα 40 εκατομμύρια (συμπληρώθηκαν πρόσφατα) των κατοίκων τα10 σχεδόν εκατομμύρια ανήκουν σε ορατές εθνικές μειονότητες. Με το ιστορικό της δεύτερής μας πατρίδας έχω ασχοληθεί σε παλαιότερα άρθρα μου. Στο παρών άρθρο, θα κάνω μία σύντομη ιστορική αναδρομή της ομογένειας του Καναδά, βάσει στοιχείων που συγκέντρωσα από επίσημες ιστορικές πηγές. Οι ελληνοκαναδοί πολίτες που έχουν πλήρη ή μερική ελληνική κληρονομιά, ή άτομα που μετανάστευσαν από την Ελλάδα και διαμένουν μονίμως στον Καναδά, ανέρχονται στους 270.000 και το 56% περίπου των Καναδών ελληνικής καταγωγής γνωρίζουν επαρκώς την πρώτη τους γλώσσα. Οι περισσότεροι ελληνόφωνοι βρίσκονται στις ευρύτερες περιφέρειες του Τορόντο και του Μόντρεαλ, ενώ μικρότερες ελληνόφωνες παροικίες υπάρχουν στην Οττάβα, το Κάλγκαρι, το Έντμοντον, το Χάλιφαξ και σε όλον σχεδόν τον Καναδά. Ο πρώτος Έλληνας που πάτησε το πόδι του σε καναδικό έδαφος θρυλείται πως ήταν ο Ιωάννης Φωκάς, ναυτικός από την Κεφαλονιά, που το 1592 εξερεύνησε για λογαριασμό του ισπανικού στέμματος τα στενά που φέρουν το όνομα Χουάν ντε Φούκα, ανάμεσα στο νησί Βανκούβερ και την Πολιτεία της Ουάσιγκτον. Η μετανάστευση Ελλήνων προς τον Καναδά άρχισε ουσιαστικά με το τέλος του19ου αιώνα, έλαβε σημαντικές διαστάσεις μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και κορυφώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του1960. Από τις αρχές της δεκαετίας του1970 η μετανάστευση Ελλήνων προς τον Καναδά άρχισε να φθίνει και από το τέλος της δεκαετίας του 1980 έχει ουσιαστικά εκλείψει. Οι έλληνες μετανάστες της πρώτης γενιάς ασχολήθηκαν κυρίως ως εργάτες σε βιομηχανίες, καθαριστές κτιρίων κλπ. ή σε οικογενειακές επιχειρήσεις όπως εστιατόρια, αρτοποιεία και παντοπωλεία. Οι νεότερες γενιές εντάχθηκαν στην ευρύτερη καναδική κοινωνία και προόδευσαν στο εμπόριο, τις επιστήμες και τα γράμματα. Στο Μόντρεαλ και στο Τορόντο, οι έλληνες μετανάστες εξακολουθούν να κατοικούν σε συμπαγείς ελληνικές γειτονιές όπως το Parc-Extension και το Chomedey, στην ευρύτερη περιοχή του Μόντρεαλ, και περί της λεωφόρου Danforth στο Τορόντο. Είναι οργανωμένοι σε αστικές ή θρησκευτικές - ελληνορθόδοξες κυρίως - κοινότητες και διαθέτουν ιδιωτικά ή ημιιδιωτικά ελληνικά σχολεία. Έλληνες της πρώτης και της δεύτερης γενιάς, μετέχουν στην πολιτική ζωή του τόπου, είτε ως γερουσιαστές ή βουλευτές στο Κοινοβούλιο του Καναδάς, είτε ως επαρχιακοί βουλευτές, είτε ως δημοτικοί σύμβουλοι. Κυκλοφορούν αρκετές ελληνικές εφημερίδες (συνήθως εβδομαδιαίες) και υπάρχουν πολλά ελληνόφωνα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα. Ανάμεσα στους πλέον γνωστούς ελληνοκαναδούς συγκαταλέγονται ο συγγραφέας Νίκος Καχτίτσης, ο ζωγράφος Παλαιολόγος Σουλικιάς, οι ηθοποιοί Ηλίας Κοτέας και Νία Βαρντάλος, κ.ά. Στο Πανεπιστήμιο Γιορκ του Τορόντο δίδαξε ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, Ανδρέας Παπανδρέου...

Προσφυγικό - Η μεγάλη πληγή του ανθρώπου...

Κατά έναν ειρωνικό τρόπο, η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων συνέπεσε με την πολύνεκρη τραγωδία στην Πύλο από ναυάγιο αλιευτικού που μετέφερε πρόσφυγες από τη Λιβύη με προορισμό την Ιταλία. Τεράστιες διαστάσεις έχει πάρει το προσφυγικό τις τελευταίες δεκαετίες, με την αποσταθεροποίηση σε χώρες του Ισλάμ, όπως το Ιράκ, το Αφγανιστάν και η Συρία. Εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους λόγω διώξεων, συγκρούσεων, βίας, παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλων σοβαρών γεγονότων. Οπωσδήποτε, κάθε άνθρωπος σε αυτόν τον πλανήτη έχει το δικαίωμα να αναζητάει ασφάλεια, από όπου και αν προέρχεται και οποτεδήποτε αναγκάζεται να ξεριζωθεί. Εν τω μεταξύ, παρατηρούμε συχνά τους όρους «πρόσφυγας» και «μετανάστης» να χρησιμοποιούνται χωρίς καμία διαφοροποίηση τόσο από τα ΜΜΕ όσο και στις δημόσιες συζητήσεις. Όμως υπάρχει διαφορά και έχει σημασία. Οι πρόσφυγες είναι άτομα τα οποία διαφεύγουν από ένοπλες συρράξεις ή διώξεις. Η κατάσταση στην οποία βρίσκονται είναι συχνά τόσο επικίνδυνη και δύσκολη που αναγκάζονται να διασχίσουν εθνικά σύνορα για να αναζητήσουν ασφάλεια σε γειτονικές χώρες. Αναγνωρίζονται συνεπώς σε διεθνές επίπεδο ως «πρόσφυγες» και έχουν πρόσβαση στην παροχή βοήθειας από τα κράτη. Οι μετανάστες επιλέγουν να μετακινηθούν, όχι εξαιτίας κάποιας άμεσης απειλής δίωξης ή θανάτου, αλλά κυρίως για να βελτιώσουν τη ζωή τους αναζητώντας καλύτερες εργασιακές συνθήκες ή για να ενωθούν με μέλη της οικογενείας τους στο εξωτερικό. Ενώ οι πρόσφυγες δεν μπορούν να επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους με ασφάλεια, οι μετανάστες δεν αντιμετωπίζουν αντίστοιχο εμπόδιο στην επιστροφή τους. Σε αντίθεση με την Ευρώπη, η οποία επωμίζεται το βάρος της κρίσης με το προσφυγικό να βρίσκεται πλέον εκτός ελέγχου, ο Καναδάς εξακολουθεί να καλωσορίζει τους πρόσφυγες, αφού το καναδικό νομοθετικό σώμα δεσμεύεται κατηγορηματικά να τους προστατεύσει. Η πρόθεσή δεν είναι απλώς να προσφέρει καταφύγιο, αλλά να σώσει ζωές και να παρέχει υποστήριξη σε όσους έχουν εκτοπιστεί λόγω διώξεων. Ο Καναδάς, ο πληθυσμός του οποίου μόλις πριν λίγες ημέρες έφτασε τα 40 εκατομμύρια, διαθέτει αχανή έκταση, πρώτες ύλες και τη βιομηχανία που επιτρέπουν στους νεοαφιχθέντες να βρουν άμεση απασχόληση και να ξεκινήσουν τη νέα τους ζωή. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του ινστιτούτου Angus Reid, η πλειοψηφία των πολιτών υποστηρίζει το κυβερνητικό μεταναστευτικό πρόγραμμα. Το 60% των ερωτηθέντων στη διαδικτυακή έρευνα συμφώνησε με τη μετεγκατάσταση προσφύγων από χώρες τις Ευρώπης, της Αφρικής και της Ασίας. Η κοινή γνώμη συμφωνεί με την προσέγγιση της Φιλελεύθερης κυβέρνησης και την πολιτική που ακολουθεί στο μεταναστευτικό, αλλά ταυτόχρονα παρουσιάζει ενδείξεις ότι η Οττάβα ίσως να δοκιμάζει τα όρια του αριθμού των προσφύγων που οι Καναδοί είναι διατεθειμένοι να δεχτούν, αναφέρει το ινστιτούτο. Παρότι ο Καναδάς συχνά καυχιέται ότι είναι μία ανεκτική, πολυπολιτισμική χώρα, το ήμισυ των πολιτών του αμφιβάλλει αν οι πρόσφυγες θα κατέβαλαν αρκετές προσπάθειες για να ενσωματωθούν στην καναδική κοινωνία...

Η Apple ξαναχτυπά...

Αν και πιστός ακόλουθος της Apple, η κολοσσιαία τεχνολογική εταιρία τον τελευταίο καιρό περισσότερο εκνευρισμό μου προκαλεί παρά θαυμασμό. Ο κύριος λόγος που εκνευρίζομαι είναι οι τιμές... Στο παρόν άρθρο θα αναφερθώ στο πιο πρόσφατο προϊόν της εταιρίας, το headset μικτής πραγματικότητας Apple Vision Pro. Για όσους δεν γνωρίζετε, είναι η συσκευή με την οποία η Apple θέλει να προσφέρει στους χρήστες της μία νέα εμπειρία χρήσης του οικοσυστήματός της μέσω της μικτής πραγματικότητας. Είναι το πρώτο προϊόν της Apple στο οποίο κοιτάζεις μέσα από αυτό και όχι σε αυτό, δήλωσε κατά την παρουσίασή του ο CEO της εταιρίας Tim Cook. Δεν θα εισέλθω σε τεχνικές λεπτομέρειες τις οποίες άλλωστε δεν κατέχω. Όσοι ενδιαφέρεστε, μπορείτε επισκεφτείτε την επίσημη ιστοσελίδα ή να δείτε ένα από τα δεκάδες Video που κυκλοφορούν στο YouTube. Θα αναφερθώ μόνο σε κάποιους δικούς μου προβληματισμούς από τα χαρακτηριστικά του Vision Pro. Πρόβλημα πρώτο, κατά την άποψή μου, είναι η μπαταρία τσέπης. Κρατάει μόνο δύο ώρες, που σημαίνει ότι εάν παρακολουθείτε μία ταινία με διάρκεια πάνω από δύο ώρες, θα είστε υποχρεωμένοι να επαναφορτίσετε την μπαταρία για να μπορέσετε να δείτε τη συνέχεια... Πρόβλημα δεύτερο, το βάρος. Ο χρήστης θα έχει την αίσθηση ότι φορά μάσκα κράνους, που σημαίνει ότι μετά από μισή ώρα περίπου χρήσης το έξτρα βάρος θ’ αρχίσει να γίνεται δυσβάσταχτο… Τρίτο πρόβλημα, όπως προανέφερα, είναι η τιμή. Το Vision Pro αναμένεται να έχει αρχική τιμή $6.000 καναδικά δολάρια συν τους φόρους… Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που η Apple παρουσιάζει ένα προϊόν παράλογα ακριβό και δεν θα είναι η τελευταία. Είναι ένα προϊόν που το χρειαζόμαστε στην καθημερινότητά μας; Ένα προϊόν που θα το χρειαζόμαστε οπωσδήποτε στο μέλλον; Πολύ αμφιβάλλω. Το ερώτημα είναι, γιατί η Apple αποφάσισε να παρουσιάσει ένα τέτοιο προϊόν σε μία τέτοια υψηλή τιμή; Η απάντηση, θα έλεγα, είναι επειδή μπορεί. Η Apple από την πρώτη μέρα της δημιουργίας της δεν είχε σκοπό να φτιάξει φθηνά προϊόντα προσιτά για τον καθένα. Και ακριβά προϊόντα σημαίνει υψηλά περιθώρια κέρδους. Επίσης, ήταν η πρώτη εταιρία που πέρυσι η αξία της ξεπέρασε τα τρία τρισεκατομμύρια δολάρια. Με λίγα λόγια, η εταιρία συνεχίζει και με το headset να κάνει αυτό που ξέρει πολύ καλά να κάνει. Να προσφέρει ένα προϊόν υψηλής ποιότητας σε τιμή που θα την βοηθήσει να γίνει η πρώτη εταιρία που η αξία της θα ξεπεράσει τα τέσσερα τρισεκατομμύρια δολάρια... Θα καταφέρει άραγε με αυτό το προϊόν να σημειώσει πωλήσεις που θα κτυπήσουν κορυφή; Κατ’ εμέ δεν υπάρχει περίπτωση. Εκείνο που σίγουρα θα καταφέρει, είναι να δώσει το δικό της παρών σε μία κατηγορία που εδώ και χρόνια προσπαθεί να βρει τα βήματά της και που ακόμη και η ίδια δεν είναι σίγουρη πως τελικά θα εξελιχθεί…

Τεχνητή νοημοσύνη - Πρόοδος ή εφιάλτης;

Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο αμερικανός μεγιστάνας ‘Ελον Μάσκ, ιδιοκτήτης της Tesla ,τουTwitter και άλλων καινοτόμων εταιρειών, ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να δημιουργήσει ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης που θα είναι ιδεολογικά ανταγωνιστικό στο ChatGPT. Όπως είπε, το πρόγραμμα του θα ονομάζεται «TruthGPT», όνομα που του έδωσε επειδή θα αποτελεί πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης μέγιστης αλήθειας και το οποίο θα προσπαθεί να κατανοήσει τη φύση του Σύμπαντος. Τι είναι όμως η τεχνητή νοημοσύνη (Artificial Intelligence), για την οποία τόσος λόγος γίνεται τελευταία; Η τεχνητή νοημοσύνη, όπως μαθαίνουμε, είναι μία τεχνολογία η οποία στην ουσία μιμείται την ανθρώπινη νοημοσύνη. Στην τεχνητή νοημοσύνη οι υπολογιστές μαθαίνουν μέσα από την εμπειρία, χρησιμοποιώντας δεδομένα και μέσα από τα δεδομένα που επεξεργάζονται μαθαίνουν και κάτι νέο, με αποτέλεσμα να αποκτούν εξαιρετική εξειδίκευση στον τομέα με τον οποίο ασχολούνται. Η τεχνητή νοημοσύνη άρχισε να αναπτύσσεται στη δεκαετία του 1960, γύρω από την ιδέα ότι μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε τις έξυπνες ανθρώπινες συμπεριφορές οι οποίες μεταγράφονται σε αλγόριθμους τους οποίους οι μηχανές θα μπορούσαν να ακολουθήσουν για να εμφανίσουν και εκείνες μία «έξυπνη» συμπεριφορά. Οι πληροφορίες που δίνονται στη μηχανή στη συνέχεια, μετατρέπονται σε σύμβολα τα οποία ο υπολογιστής θα μπορούσε να χειριστεί χρησιμοποιώντας ένα σύνολο κανόνων. Σήμερα, η τεχνητή νοημοσύνη είναι παντού γύρω μας. Στην καθημερινότητά μας συνεχώς και ας μη το φανταζόμαστε ή υποψιαζόμαστε. Και βέβαια η χρήση της είναι αναπόφευκτη αν θέλουμε να συμβαδίσουμε με τις σημερινές τεχνολογίες. Οι εμπειρογνώμονες πάντως μας ειδοποιούν για τα θετικά και αρνητικά της τεχνητής νοημοσύνης. Τα θετικά μπορούν να φέρουν την επανάσταση σε πολλούς κλάδους. Ένα από τα βασικότερα πλεονεκτήματα είναι η ελαχιστοποίηση του ανθρώπινου λάθους. Άλλα θετικά είναι η εξοικονόμηση χρόνου και πόρων για μία εταιρεία και η εντόπιση μοτίβων από την ανάλυση δεδομένων, με αποτέλεσμα να κάνει προβλέψεις. Στα αρνητικά συμπεριλαμβάνονται, η έλλειψη αισθημάτων, αφού λειτουργούν καθαρά με τη λογική, με συνέπεια να μη μπορούν να δημιουργήσουν μία σύνδεση με έναν χρήστη όπως θα έκανε ο άνθρωπος και η αλλαγή εργασιακού σκηνικού με την αντικατάσταση του ανθρώπινου δυναμικού από τις μηχανές. Έχει επικρατήσει διεθνώς η άποψη ότι οι επαναλαμβανόμενες εργασίες θα είναι οι πρώτες που θα καταργηθούν από μηχανές ή ρομπότ. Σύμφωνα με έρευνα που βασίζεται σε δεδομένα από περίπου 800 μεγάλες εταιρείες, περίπου 83 εκατομμύρια θέσεις εργασίας θα καταργηθούν μέχρι το 2027 ενώ αντίστοιχα θα δημιουργηθούν 69 εκατομμύρια νέες απασχολήσεις, μία καθαρή μείωση κατά 2% της τρέχουσας απασχόλησης. Στην ίδια έκθεση αναφέρεται επίσης ότι τα «παραγωγικά» συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, όπως το ChatGPT μπορούν να πυροδοτήσουν μία έκρηξη παραγωγικότητας η οποία θα αύξανε τελικά το ετήσιο παγκόσμιο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν κατά 7% σε μία περίοδο 10 ετών. Οι περισσότεροι πάντως ανησυχούν πως μια ισχυρή τεχνητή νοημοσύνη θα καταστρέψει εντελώς την ανθρωπότητα, από λάθος ή ηθελημένα…

Ποντάροντας στο θρησκευτικό συναίσθημα...

Η εκμετάλλευση του θρησκευτικού συναισθήματος αποτελεί ένα πολυσύνθετο φαινόμενο με βαθιές ιστορικές, πολιτικές και κοινωνικές ρίζες. Στο παρών άρθρο θα αναφερθώ εν ολίγοις στην εκμετάλλευση του θρησκευτικού συναισθήματος από τα δημόσια κυρίως πρόσωπα και τους αιρετούς άρχοντες. Οι τελευταίοι, έχοντας διαγνώσει ότι το θρησκευτικό κομμάτι της κοινωνίας έχει πολύ ενδιαφέρον από ψηφοθηρική άποψη, δεν παραλείπουν να υποκρίνονται τους ευλαβείς χριστιανούς κολακεύοντας τους ανύποπτους θρησκευόμενους προκειμένου να αποσπάσουν εύνοια και …ψήφους. Υπό το μανδύα του πατριωτισμού, διάφορα «πατριωτικά» σχήματα έκαναν την εμφάνισή τους στις εκλογές της 21ης Μαΐου και προς γενική κατάπληξη κατέγραψαν σημαντικά αυξημένα ποσοστά. Πρόκειται για νεότευκτα κόμματα που έκαναν τη μεγάλη έκπληξη και βρίσκονται οριακά εκτός Βουλής. Αυτοπροσδιορίζονται εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και απευθύνονται κυρίως σε ευάλωτες και ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, υποσχόμενα να διασώσουν την Ελλάδα από την παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Μιλούν για ξεπούλημα της Ελλάδας, για προδότες πολιτικούς, για μασόνους εβραίους, για κατάσκοπους μετανάστες, για κάθε είδους συνωμοσιολογίες… Στο καταστατικό τους γίνεται ελάχιστη αναφορά για οικονομική ανάκαμψη, για βελτίωση της δημόσιας υγείας ή προώθηση της εκπαίδευσης. Αντιθέτως, στο πρόγραμμα κυριαρχούν ο ρατσισμός και ο φανατισμός, εν ονόματι …Κυρίου! Μία υποκριτική πολιτική εκμετάλλευση των βαθύτερων φόβων και συναισθημάτων ενός εκλογικού κοινού που δεν βλέπει διέξοδο στις σύγχρονες προκλήσεις και αλλαγές. Ωστόσο, η προσπάθεια πολιτικοποίησης του Θεού ξεκινά από την απώτερη αρχαιότητα και συνεχίζεται στις μέρες μας. Τα Χριστιανοδημοκρατικά κόμματα, παραδείγματος χάριν, υποστηρίζουν ότι εκπροσωπούν τις θρησκευτικές αξίες σηκώνοντας το λάβαρο του Χριστιανισμού ως μέρος της πολιτικής ταυτότητας, ενώ η πολιτική αυτών των κομμάτων συχνά δεν έχει να κάνει με την πίστη. Οι λαϊκιστές πολιτικοί σπάνια είναι εκφραστές της πίστης στην πράξη και σε πολλές περιπτώσεις δεν εφαρμόζουν τους συντηρητικούς κανόνες της εκκλησίας στη δική τους ζωή. Μάλιστα, οι πιο πολλοί δεν έχουν παραδοσιακή οικογένεια. Θα ήταν παράληψη αν δεν αναφερόμουν στους αυτοδιορισμένους Ιεροκήρυκες της γείτονος που συγκινούν εκατομμύρια πλήθη αποσπώντας κραυγές έκστασης καθώς και εκατομμύρια δολάρια, χάρη στη μαγεία του εμπνευσμένου λόγου τους, όπου σκηνοθετείται η πάλη μεταξύ Σατανά και Αγίου Πνεύματος... Είναι οι «θεόπνευστοι» τηλευαγγελιστές των οποίων η σταυροφορία εκτείνεται πέραν των συνόρων και σίγουρα δεν μπορούν να αγνοηθούν. Εκμεταλλεύονται στο έπακρο τις βαθιές τάσεις μερίδας της κοινωνίας, της οποίας ο σκοταδισμός προάγει τις χείριστες πρακτικές. Κοινωνιολόγοι ερευνητές ζήτησαν από ερωτηθέντες να φανταστούν τι θα σκεφτόταν ο Ιησούς για τα σύγχρονα ζητήματα. Οι Χριστιανοί Ρεπουμπλικάνοι φαντάζονταν έναν Ιησού που έτεινε να είναι κατά της αναδιανομής του πλούτου, των παράνομων μεταναστών, των αμβλώσεων και των γάμων ομοφύλων, ενώ οι Χριστιανοδημοκράτες πίστευαν ότι θα είχε πολύ πιο φιλελεύθερες απόψεις, δίνοντας προτεραιότητα στη φιλανθρωπία προς τους μετανάστες παρά την αντίθεση στην ευθανασία… Θα συνιστούσα, οι απλοί ευλαβείς άνθρωποι, να προφυλάξουν τους εαυτούς τους από τους κάθε μορφής σαλτιμπάγκους. Ο Θεός άλλωστε εκπροσωπείται μόνο από την επίσημη Εκκλησία…

Εγκλήματα, εν ονόματι του Θεού...

Στη σύγχρονη εποχή της τεχνολογικής επανάστασης που ο κόσμος γύρω μας αλλάζει με ραγδαίους ρυθμούς, στην εποχή της εξερεύνησης του διαστήματος, των μεγάλων επιτευγμάτων και ανακαλύψεων, οι άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν σε δεισιδαιμονίες και προλήψεις. Μπορεί να βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα, όμως οι αναχρονιστικές απόψεις και οι εξωπραγματικές πεποιθήσεις παραμένουν εξαπλωμένες ανά τον κόσμο. Σχετική έρευνα αποκαλύπτει ότι τουλάχιστον ένα δισεκατομμύριο ανθρώπων πιστεύουν σήμερα σε υπερφυσικές ιδιότητες, προκαταλήψεις και μωρίες. Στην Ελλάδα το ποσοστό ξεπερνάει το 50%! Δεν είναι τυχαίο το ότι ορισμένοι ηγέτες παρουσιάζουν τους εαυτούς τους ως προφήτες και εντολοδόχοι του Θεού, επικαλούμενοι μάλιστα σύμβολα τύπου «εν τούτω νίκα» για πολεμικές επιδρομές, προσαρτήσεις ξένων εδαφών και γενοκτονίες… Ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους, π.χ. ισχυρίστηκε πως ο Θεός του είπε να εισβάλει στο Ιράκ και να επιτεθεί στον Οσάμα Μπιν Λάντεν, αναθέτοντάς του μάλιστα τη «θεϊκή» αποστολή να φέρει την ειρήνη στη Μέση Ανατολή, να εγγυηθεί την ασφάλεια του Ισραήλ και να δημιουργήσει ένα κράτος για τους Παλαιστινίους. H εισβολή στο Ιράκ ήταν ένας πόλεμος που φραστικά αποδόθηκε στη θρησκεία, τη θρησκευτική συνείδηση όμως ενός και μόνο ανδρός, του Τζορτζ Μπους... Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μόλις πρόσφατα σε προεκλογική του ομιλία είπε το εξής φαιδρό: «Η Κωνσταντινούπολη περιλαμβάνει όλη τη γεωγραφία της καρδιάς μας, εμείς παίρνουμε εντολές από το έθνος και τον Θεό…» Σύγχρονοι εξουσιαστές που επικαλούνται τον Θεό για να δικαιολογήσουν τις επεκτατικές τους βλέψεις, στρατοί που επικαλούμενοι τη βοήθεια του Θεού ξεκινούν εκστρατείες και εξαπολύουν επιδρομές... Γεγονός πάντως είναι ότι σχεδόν όλοι οι πόλεμοι στην ιστορία της ανθρωπότητας, θρησκευτικοί και μη, κρύβουν πίσω τους πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα και εδαφικές διεκδικήσεις. Σύμφωνα με αναφορές ερευνητών του Τμήματος Ειρηνευτικών Μελετών του Πανεπιστημίου Μπράντφορντ, οι ένοπλες συγκρούσεις - όχι σπανίως - αφορούν τη θρησκεία. Συχνά γίνονται στο όνομα μιας ανώτερης δύναμης με τις ρίζες τους να εντοπίζονται σε παράγοντες όπως: οικονομία, πολιτική, φυσικές πηγές, εδαφικά δικαιώματα, εθνικότητα, ταυτότητα. Εάν επιχειρήσει κανείς να ξεχωρίσει τους αυθεντικά θρησκευτικούς πολέμους, αυτούς που συνδέονται κυρίως με θρησκευτικές πεποιθήσεις παρά με πολιτικούς σκοπούς, πρέπει να ανατρέξει αιώνες πίσω: Στην ισλαμική επέκταση τον 7ο αιώνα όταν ο πόλεμος αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα διάδοσης της νέας θρησκείας, στις Σταυροφορίες που ξεκίνησαν τον 11ο αιώνα και αποτέλεσαν μία από τις πλέον αιματηρές περιόδους στην ιστορία του Ευρωπαϊκού Χριστιανισμού, στους πολέμους της περιόδου της μεταρρύθμισης που ξεκίνησαν τον 16ο αιώνα με την εξάπλωση της κυριαρχίας της Χριστιανικής Εκκλησίας στην Ευρώπη κ.α. Αν πάμε πολύ πίσω στην ιστορία, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι συνέδεαν τον πόλεμο με τη θρησκεία και για τον λόγο αυτό έφτιαξαν θεό του πολέμου. Ο Άρης, θεωρείτο θεός του πολέμου και ήταν ίσως ο πιο αντιδημοφιλής Ολύμπιος θεός λόγω της ιδιοσυγκρασίας, της επιθετικότητας και της ακόρεστης δίψας του για πόλεμο...

Το "Σπίτι των Αγγέλων" - Μια μεγάλη αγκαλιά...

Βάσει στοιχείων, δύο στα δέκα παιδιά στην Ελλάδα έχουν υποστεί φυσική κακοποίηση. Ωστόσο, λιγότερο από 10% των περιστατικών κακοποίησης αναφέρονται και καταγγέλλονται. Η παιδική κακοποίηση, ένα φαινόμενο που παρατηρείται σε ολόκληρο τον κόσμο, εμφανίζει προοδευτική έξαρση τα τελευταία χρόνια και απασχολεί ολοένα και συχνότερα την κοινή γνώμη και την επιστημονική κοινότητα. Στην Ελλάδα υπάρχουν αναρίθμητες υπηρεσίες οι οποίες έχουν κάποιο μερίδιο συμμετοχής ή ευθύνης στην παιδική προστασία. Σύμφωνα με το μητρώο ανηλίκων του Εθνικού Κέντρου Αλληλεγγύης,1.500 σχεδόν παιδιά ζουν σήμερα σε 94 δημόσια και ιδιωτικά ιδρύματα. Το «Σπίτι των Αγγέλων», ιδρύθηκε στην Κρήτη πριν 20 περίπου χρόνια από την Μαίρη Παχιαδάκη, πρόεδρο του Συνδέσμου Μελών Γυναικείων Σωματείων Ηρακλείου και ασχολείται με την κακοποίηση παιδιών και γυναικών, που στις μέρες μας έχει καταστεί μείζον θέμα το οποίο δυστυχώς ελάχιστοι αγγίζουν. Πρόκειται για μια ζεστή αγκαλιά που κτίζεται σιγά-σιγά εδώ και καιρό, έτσι ώστε να φιλοξενούνται παιδιά που την έχουν ανάγκη, παιδιά κακοποιημένα από το οικογενειακό τους περιβάλλον που στερήθηκαν σχεδόν τα πάντα στη ζωή τους. Αλήθεια, τι χειρότερο για ένα παιδί, που από την πρώτη στιγμή που γεννιέται δεν έχει γονείς, δεν έχει οικογενειακό περιβάλλον, αγάπη, στοργή, προστασία. Ένα παιδί άλλοτε εγκαταλελειμμένο, άλλοτε έκθετο, μια ψυχή βαθιά τραυματισμένη... Το «Σπίτι των Αγγέλων» ανέλαβε έναν εξαιρετικά δύσκολο ρόλο, που συν τοις άλλοις απαιτεί εθελοντικά χέρια και άμεση οικονομική ενίσχυση. Οι κοινωφελείς οργανισμοί για το παιδί υπολειτουργούν λόγω σοβαρής έλλειψης δωρητών μια και οι μέχρι πρότινος δωρητές σπανίζουν αφού παλεύουν οι ίδιοι να επιβιώσουν κάτω από τις δύσκολες συνθήκες που δημιούργησε η κρίση στην πατρίδα. Η απανταχού ομογένεια πάντως συνεχίζει την συστηματική εκστρατεία με στόχο την ανακούφιση και ενίσχυση των ευπαθών ομάδων. Παρόμοιο έργο ανέλαβε εδώ και μερικά χρόνια η «Μαγική Αποστολή», με σκοπό την συμπαράσταση των Παιδικών Ιδρυμάτων της Ελλάδας. Με πρωτοβουλία της ακούραστης εμπνεύστριας κ. Βρισηίδας Μαύρου-Παιδούση και με δεκάδες φιλότιμους εθελοντές που δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, συνεχίζεται η δική μας εκστρατεία για την ενίσχυση των ιδρυμάτων που ασχολούνται με τα παιδιά. Τα εν λόγω ιδρύματα φιλοξενούν ταλαιπωρημένα παιδιά προσφέροντας μεταξύ άλλων, συσσίτια, περίθαλψη και πάνω απ’ όλα φροντίδα, θαλπωρή και προστασία σε καθημερινή βάση. Καλούμαστε όλοι μας να τα ενισχύσουμε με κάποια τρόφιμα, είδη ρουχισμού, σχολικά είδη… Όσα μπορεί ο καθένας. Την Κυριακή 21 Μαΐου, 2023 η Επιτροπή Συμπαράστασης Παιδικών Ιδρυμάτων της Ελλάδας «Magic Mission» σας προσκαλεί σε γεύμα που γίνεται για την ενίσχυση του ξενώνα «Το σπίτι των Αγγέλων» στο Ηράκλειο της Κρήτης, το οποίο φιλοξενεί εγκαταλελειμμένα μωρά από 0-5 χρονών. Το γεύμα θα πραγματοποιηθεί στο Κοινοτικό Κέντρο «Αδριανός Μαρής», 5757 Wilderton Avenue από τις 4 έως τις 10μ.μ. και θα συνοδεύεται με εκλεκτή μουσική και χορό. Όλοι θα πρέπει να δώσουμε το παρών. Γιατί κανένα παιδί δεν πρέπει να υποφέρει…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ - Έσβυσε η μελωδική φωνή...

Δεν είναι λίγοι οι επώνυμοι Έλληνες από τον χώρο του θεάτρου, του κινηματογράφου, της μουσικής, της δημοσιογραφίας αλλά και του αθλητισμού που φεύγουν τελευταία από τη ζωή. Μερικές από τις απώλειες σοκάρουν, άλλες είναι αναμενόμενες λόγω προχωρημένης ηλικίας, ωστόσο όλες προκαλούν ανείπωτη θλίψη στους θαυμαστές αλλά και στο ευρύ κοινό. Ένας από αυτούς είναι και ο αγαπημένος τραγουδιστής του ελαφρού τραγουδιού Γιάννης Βογιατζής, που σημάδεψε με τη φωνή του τη «χρυσή εποχή» του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Ο Γιάννης Βογιατζής γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1934. Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το τραγούδι από τις βραδιές ταλέντων του Ζόζεφ Κορίνθιου. Βραβεύτηκε δυο φορές με το 1ο βραβείο στο Φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης, το 1963 με το τραγούδι «Πέταξε ένα πουλί» του Κώστα Κλάββα και το 1970 με το τραγούδι «Αδέρφια μου αλήτες πουλιά» του Τόλη Βοσκόπουλου. Η πολύχρονη καλλιτεχνική του καριέρα υπήρξε απόλυτα επιτυχημένη και ήταν ένας από τους λίγους του ελαφρού μουσικού είδους που άντεξε στο χρόνο, δεδομένου ότι το ελαφρό τραγούδι εθεωρείτο αντιεμπορικό. Ο Γιάννης Βογιατζής συνεργάστηκε με όλους τους γνωστούς δημιουργούς του ελαφρού τραγουδιού και ερμήνευσε τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη, Μάνου Χατζιδάκι, Μίμη Πλέσσα, Γιώργου Μουζάκη, Λυκούργου Μαρκέα, Κώστα Καπνίση, Γιάννη Σπάρτακου κ.ά. Έκανε πολύ μεγάλες επιτυχίες με τραγούδια όπως «Ένας ουρανός μ' αστέρια», «Η πρώτη μας νύχτα», «Σου τό'πα μια», «Σ' αγαπώ σε όλες τις γλώσσες», «Θέλω κοντά σου να μείνω» κ.ά. Τα περισσότερα από αυτά τα τραγούδια ακούστηκαν σε ταινίες και μιούζικαλ του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Έγινε είδωλο σε εποχή όπου η μουσική τέχνη για να την υπηρετήσεις και να διακριθείς απαιτούσε μεγάλο ταλέντο και ήθος. Τις δεκαετίες του 50 και 60 για να ξεχωρίσει κάποιος έπρεπε να έχει αναμφισβήτητο χάρισμα. Δεν υπήρχαν, όπως σήμερα, ηλεκτρονικά όργανα και ηχητικά εφέ να σου φτιάξουν τη φωνή. Και οι καλλιτέχνιδες τότε δεν είχαν ανάγκη να ντύνονται έξαλλα και προκλητικά για να αποσπάσουν την προσοχή του κοινού. Τα μεταπολεμικά χρόνια η νυχτερινή ζωή στην Ελλάδα γνώρισε μεγάλες δόξες. Δυνατά ονόματα του λαϊκού τραγουδιού βρίσκονταν στο απόγειο της καριέρας τους. Τσιτσάνης, Μπέλλου, Χιώτης, Λίντα, Καζαντζίδης και Μαρινέλλα γέμιζαν τα μαγαζιά που εμφανίζονταν. Θρυλικά νυχτερινά καταστήματα που μεσουράνησαν έμειναν στην ιστορία για το νέο αυτό είδος διασκέδασης που προσέφεραν. Και οι θαμώνες πήγαιναν και άκουγαν αθόρυβα και ευλαβικά τους αγαπημένους τους καλλιτέχνες. Και το ελαφρό όμως τραγούδι ανέδειξε σπουδαίους ερμηνευτές. Νάνα Μούσχουρη, Τώνης Μαρούδας, Τζένυ Βάνου, Νάντια Κωνσταντοπούλου και τόσους άλλους που τα τραγούδια τους έγραψαν ιστορία και ακούγονται μέχρι σήμερα. Σαν ραδιοφωνικός παραγωγός είχα τη τύχη να γνωρίσω και να συνεργαστώ με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου, θεάτρου και κινηματογράφου. Γνωριμίες που εξελίχτηκαν σε μακροχρόνιες φιλίες. Γνώρισα και τον Γιάννη Βογιατζή, τον σεμνό αυτό ερμηνευτή με την λαμπερή καριέρα, το είδωλο μιας ευαίσθητης ξεχωριστής γενιάς…

Βρετανική Κοινοπολιτεία - Απο το λαμπρό παρελθόν στο θολό μέλλον

Έστω και καθυστερημένα, ο Κάρολος Φίλιππος Αρθούρος Γεώργιος, στέφθηκε ο νέος βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου και αρχηγός κράτους για 14 βασίλεια από τα συνολικά 56 κράτη που απαρτίζουν τη Βρετανική Κοινοπολιτεία. Για την ιστορία, η Κοινοπολιτεία των Εθνών είναι μία ελεύθερη ένωση ανεξάρτητων κρατών, πρώην αποικίες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και της Γαλλίας. Από αυτά, τα 15 έχουν ως αρχηγό κράτους τον βρετανό μονάρχη. Η Κοινοπολιτεία ιδρύθηκε μετά τη διάλυση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας με πρώτα μέλη τον Καναδά, την Κένυα και την Αυστραλία. Άλλες χώρες προτίμησαν να αποστασιοποιηθούν από το βρετανικό στέμμα, κάνοντας στροφή προς τη Δημοκρατία. Ο Καναδάς εισήλθε στην Κοινοπολιτεία το 1931μετά την αναγνώριση του δικαιώματος αυτοδιάθεσης της χώρας από την Βρετανία. Ο Γενικός Κυβερνήτης του Καναδά είναι ο βασιλικός εκπρόσωπος του μονάρχη. Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας το 2021 τη θέση ανέλαβε ιθαγενής. Αξίζει να σημειωθεί ότι εικοσιένα αφρικανικές χώρες ανήκουν στην Κοινοπολιτεία των Εθνών, καμία ωστόσο δεν έχει ως αρχηγό του κράτους της βρετανό μονάρχη. Τα νησιά της Καραϊβικής βρίσκονται σε ρήξη με το βρετανικό στέμμα, ενώ τα νησιά Μπαρμπάντος έχουν ήδη ανεξαρτητοποιηθεί με ενδεχόμενο να καταστούν πλήρως ανεξάρτητα. Πολλοί εκτιμούν ότι ο νέος βασιλιάς Κάρολος Γ’ θα έχει να αντιμετωπίσει μία μοναρχία με μειωμένη παγκόσμια εμβέλεια. Ένα σημαντικό τμήμα του καναδικού πληθυσμού έχει την ίδια αρνητική άποψη για τη μοναρχία. Σύμφωνα με δημοσκόπηση της Research Co.,σχεδόν οι μισοί Καναδοί θα προτιμούσαν να έχουν εκλεγμένο αρχηγό κράτους, ενώ μόνο ένας στους πέντε τάσσεται υπέρ της μοναρχίας. Στη διαδικτυακή πανκαναδική έρευνα ενός αντιπροσωπευτικού εθνικού δείγματος, μόνο το 21% των Καναδών λέει πως λαμβάνοντας υπόψη το Σύνταγμα του Καναδά θα προτιμούσε η χώρα να παραμείνει μοναρχία. Ποσοστό 49% των Καναδών προτιμούν ένα κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος με έναν εκλεγμένο ηγέτη. Το ποσοστό στο Κεμπέκ ανέρχεται στο 59%. Σύμφωνα με έρευνα της Μοναρχικής Ένωσης για το κόστος της μοναρχίας, το στέμμα στοιχίζει στον Καναδά πάνω από 58,7 εκατομμύρια δολάρια ετησίως. Στο ποσό αυτό συμπεριλαμβάνεται το γραφείο του γενικού κυβερνήτη, τα έξοδα των υποδιοικητών, οι μετακινήσεις και η ασφάλειά τους. Περίπου το 89% της έκτασης του Καναδά, θεωρητικά τουλάχιστον, είναι γη του στέμματος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η γη αυτή μπορεί να διεκδικηθεί. Μόλις το 11% είναι ιδιόκτητη. Μετά το θάνατο της βασίλισσας Ελισάβετ, η κυβέρνηση Τρουντό δέχεται πιέσεις, το θέμα της μοναρχίας να τεθεί σε δημοψήφισμα. Ωστόσο, η διακοπή των δεσμών με τη μοναρχία θα απαιτούσε την τροποποίηση του Συντάγματος, που θα χρειαζόταν την υποστήριξη τουλάχιστον επτά επαρχιακών νομοθετικών συνελεύσεων που αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 50% του πληθυσμού, εκτός από το κοινοβούλιο. Γεγονός πάντως είναι ότι το επίμαχο θέμα του μέλλοντος της μοναρχίας έχει αποκτήσει αυξημένη προσοχή, όχι μόνο στον Καναδά αλλά σε ολόκληρη την πρώην Βρετανική Αυτοκρατορία…

Ψήφος αποδήμων - Μία αδιάφορη διαδικασία...

Εντύπωση μου έκανε αναφορά του Εκλογικού Σώματος, με την οποία οι απόδημοι Έλληνες που έχουν κάνει αίτηση για να ψηφίσουν στις επικείμενες εκλογές της 21ης Μαΐου, μόλις και μετά βίας ξεπερνούν τους 25.000. Από αυτές τις αιτήσεις, μόνο 17.370 έχουν γίνει δεκτές, οι 4.086 βρίσκονται υπό επεξεργασία και οι1.578 έχουν απορριφθεί. Οι αριθμοί αυτοί αντιπροσωπεύουν απόδημους από 69 χώρες σε πέντε ηπείρους. Η πλειοψηφία των αιτήσεων προέρχονται από χώρες της Ευρώπης. Από τις Ηνωμένες Πολιτείες καταγράφονται 1.723 αιτήσεις και από τον Καναδά μόλις 224. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού, πάνω από 5.000.000 πολίτες ελληνικής καταγωγής ζουν εκτός των ελληνικών συνόρων. Θα αναρωτηθεί κανείς, που είναι το μεγάλο ενδιαφέρον των ελλήνων του εξωτερικού να συμμετέχουν στις εκλογικές διαδικασίες, ένα «ενδιαφέρον» που προκάλεσε αναρίθμητες συζητήσεις και έντονες αντιπαραθέσεις εντός και εκτός της Ελληνικής Βουλής. Προς τι οι πολυδάπανες διαφημιστικές καμπάνιες, τα υπερατλαντικά ταξίδια κομματικών στελεχών, τα τραπεζώματα και δεξίμια στους επίδοξους πολιτικάντηδες από «φίλους» τοπικών οργανώσεων που - ας μη γελιόμαστε - οι πλείστοι εξ’ αυτών προσβλέπουν στην ευμένεια των μελλοντικών «ενοίκων» της ταλαίπωρης Βουλής των Ελλήνων... Με το θέμα έχω ασχοληθεί κατά καιρούς σε παλαιότερα δημοσιεύματά μου. Τελικά, η δική μας ψήφος σε τι θα ωφελήσει; Όπως έχω επισημάνει και άλλοτε, πόσο σωστό και δίκαιο είναι να επηρεάσει τα πολιτικά πράγματα η ψήφος ανθρώπων που ζουν σε άλλες χώρες, ουσιαστικά ξεκομμένων από τη ζωή μιας χώρας; Το εκλογικό αποτέλεσμα θα μπορούσε κάλλιστα να αλλοιωθεί από την ψήφο των ομογενών ελληνικής καταγωγής που ζουν μόνιμα εκτός Ελλάδος. Εξάλλου, οι περισσότεροι απόδημοι πέρα από κάποιες τακτές επισκέψεις στην Ελλάδα έχουν μία αρκετά περιορισμένη σχέση με την πατρίδα που εξαντλείται στην αγάπη και την υπερηφάνεια ενός ένδοξου παρελθόντος που, για να είμαστε ειλικρινείς, καμία σχέση δεν έχει με την σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Όσοι από τους απόδημους διατηρούν ακόμη στενούς δεσμούς με την πατρίδα και έχουν οικονομικά και άλλα ενδιαφέροντα, μπορούν κάλλιστα, εφ’ όσον το επιθυμούν, να μεταβούν αυτοπροσώπως να ψηφίσουν. Ας ασχοληθούμε επιτέλους σοβαρά με τα «του οίκου μας», τη δεύτερή μας πατρίδα (για τους πλείστους από εμάς πρώτη) τον Καναδά, τη χώρα που ζούμε, κινούμαστε, εργαζόμαστε, καταβάλλουμε φόρους και έχουμε υποχρεώσεις αλλά και κεκτημένα δικαιώματα. Ένα από αυτά είναι να συμμετέχουμε στις εδώ εκλογές(ομοσπονδιακές, επαρχιακές και δημοτικές) κάτι που πολλοί από εμάς δυστυχώς δεν πράττουμε. Στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν, μας εκπροσώπευαν Έλληνες παντού, σε όλα τα κυβερνητικά επίπεδα. Λόγω της αμέλειας και της συστηματικής αδιαφορίας μας, πολλές από τις περιοχές αυτές, δεν εκπροσωπούνται πλέον από Έλληνες και είναι αυτός ένας από τους λόγους για τους οποίους προσοντούχοι νέοι και νέες αποφεύγουν πλέον να πολιτευτούν. Ένας άλλος σοβαρός λόγος, θα έλεγα, είναι η έλλειψη εξειδικευμένων οργανισμών, που να δύνανται να διεξάγουν σοβαρό πολιτικό λόμπυ…

ΠΡΟΣΕΥΧΗ - Υπέρ ή κατά της κατάργησης;

Ο Υπουργός Παιδείας του Κεμπέκ Bernard Draiville επισημοποίησε την υπόσχεσή του να απαγορεύσει τις προσευχές και άλλες θρησκευτικές πρακτικές στα δημόσια σχολεία της επαρχίας. «Τα σχολεία πρέπει να διασφαλίσουν ότι οι σχολικοί χώροι δεν θα χρησιμοποιούνται για θρησκευτικές πράξεις, όπως ανοιχτές προσευχές ή παρόμοιες δεήσεις. Τα σχολεία είναι τόποι μάθησης και όχι τόποι λατρείας», δημοσίευσε ο Υπουργός στον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter, αναλύοντας το πλήρες κείμενο της κυβερνητικής απόφασης. Συνάμα, ανέφερε πως η κυβέρνηση δεν θα δεχτεί ακροάσεις, αιτήματα ή υποδείξεις για τροποποίηση των ήδη εφαρμοζόμενων κανόνων. Η σχετική απόφαση τέθηκε σε ισχύ μετά από πληροφορία ότι τουλάχιστον δύο σχολεία της ευρύτερης περιοχής του Μόντρεαλ επέτρεπαν στους μαθητές να συγκεντρώνονται για προσευχή. Όπως εξήγησε ο κ. Draiville, η έννοια της προσευχής στα σχολεία έρχεται σε αντίθεση με την κοσμική πολιτική του Κεμπέκ. Ο κοσμικός νόμος της επαρχίας, γνωστός ως Bill 21, απαγορεύει στους δημόσιους υπαλλήλους, συμπεριλαμβανομένων των εκπαιδευτικών, να φορούν στον χώρο εργασίας εμφανή θρησκευτικά σύμβολα. Διευκρινίζεται ωστόσο ότι ο Χάρτης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών του Κεμπέκ, αναγνωρίζει την ελευθερία της θρησκείας, παράλληλα όμως και την θεμελιώδη σημασία της κοσμικότητας. Σημειώνει επίσης, ότι σύμφωνα με την αρχή της ελευθερίας και της συνείδησης, οι μαθητές έχουν δικαίωμα να προστατεύονται από κάθε άμεση ή έμμεση πίεση, που στόχο έχει να τους εκθέτει ή επηρεάζει εις το να υιοθετούν θρησκευτικά δόγματα. Ο κ. Draiville ξεκαθάρισε πάντως ότι δεν μπορεί να απαγορεύσει εντελώς την προσευχή και πως οι μαθητές που επιθυμούν να προσευχηθούν θα πρέπει να το κάνουν διακριτικά και σιωπηλά. Η οδηγία ισχύει για όλα τα δημόσια σχολεία, επαγγελματικές σχολές και κέντρα εκπαίδευσης ενηλίκων. Εξαιρούνται τα ιδιωτικά σχολεία. Εναπόκειται πλέον στα σχολικά κέντρα εξυπηρέτησης, τα οποία αντικατέστησαν τις σχολικές επιτροπές, να διασφαλίσουν τη λήψη κατάλληλων διορθωτικών μέτρων, σε περιπτώσεις μη συμμόρφωσης. Η απαγόρευση έχει καταγγελθεί από μουσουλμανικές κοινότητες, οι οποίες δήλωσαν ότι θα παρακολουθούν στενά τον τρόπο με τον οποίο τηρούνται τα μέτρα, ώστε να εξασφαλιστεί πως δεν θα παραβιάζονται τα δικαιώματα των πολιτισμικών ομάδων. Παρόμοιες συστάσεις έχουν γίνει και στην Ελλάδα, αντιμετώπισαν όμως έντονες αντιδράσεις από τις εκκλησιαστικές αρχές. Στην Ελλάδα, πριν από την έναρξη των μαθημάτων πραγματοποιείται κοινή προσευχή των μαθητών και του διδακτικού προσωπικού στο προαύλιο του σχολείου με ευθύνη των δασκάλων που εφημερεύουν. Συνταγματικά και νόμιμα προβλέπεται ο εκκλησιασμός και η πρωινή προσευχή των μαθητών των νηπιαγωγείων και δημοτικών σχολείων, σύμφωνα με έγκριση της ολομέλειας του Συμβουλίου Επικρατείας. Η συμμετοχή των μαθητών άλλου δόγματος στην κοινή προσευχή δεν είναι υποχρεωτική. Ωστόσο, η διαφορά έγκειται στο ότι ο Καναδάς είναι ένα πολυεθνικό κράτος με θρησκευτική πολυμορφία, σε αντίθεση με την Ελλάδα η οποία, προς το παρών τουλάχιστον, θεωρείται Έθνος, όπου το σύνολο των ανθρώπων μοιράζονται μεταξύ τους κοινά γνωρίσματα και κοινή θρησκεία…

'Εντυπος v.s. Ηλεκτρονικός τύπος

Όπως προκύπτει από το αποτέλεσμα έρευνας της εταιρίας μετρήσεων Survey Monkey Audience, oι διαφημίσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποδεικνύονται τελικά αναποτελεσματικές. Περισσότεροι από 1.200 επιχειρηματίες είπαν τις απόψεις και την εμπειρία τους για τη διαφήμιση στα Social Media. Περισσότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες ανέφεραν ότι συνδέονται τακτικά στις εφαρμογές Facebook, Instagram και Twitter. Οι χρήστες του Facebook και του Instagram για παράδειγμα, συνδέονται πάνω από έξι φορές την ημέρα. Οι μισοί από αυτούς παραδέχτηκαν ότι έκαναν κλικ σε κάποια διαφήμιση από περιέργεια, χωρίς πρόθεση να αγοράσουν τα προβαλλόμενα προϊόντα. Από τους υπόλοιπους, εκείνοι που προέβησαν σε αγορές, ομολόγησαν ότι δεν ικανοποιήθηκαν απόλυτα από την ποιότητα και την εξυπηρέτηση. Σχεδόν 3 στους 4 χρήστες (74%) πιστεύουν ότι εμφανίζονται υπερβολικά συχνά διαφημίσεις. Ο αριθμός αυξάνεται στο 78% για ενήλικες 35 ετών και άνω. Το 63% των χρηστών αναφέρει ότι βλέπει αναγκαστικά τα είδη που διαφημίζονται επανειλημμένα, γεγονός που τους εκνευρίζει αφάνταστα. Το 44%των χρηστών τέλος, βρίσκει τις διαφημίσεις άσχετες με τις επιθυμίες και ανάγκες τους. Οι χρήστες της τρίτης ηλικίας, σχεδόν κατά κανόνα, προσπερνούν τις διαφημίσεις. Η μεγάλη πλειοψηφία των χρηστών κοινωνικών δικτύων παραδέχεται ότι εμπιστεύεται περισσότερο τις έντυπες, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές διαφημίσεις από τις ψηφιακές. Γεγονός πάντως είναι πως όλα σήμερα στηρίζονται στο μάρκετινγκ. Οι υπολογιστές, τα κινητά και οι ταμπλέτες, που τα τελευταία χρόνια μπήκαν για τα καλά στη ζωή μας, δίνουν την ψευδαίσθηση της σίγουρης αποδοτικότητας. Ο συν-εκδότης των «Ελληνοκαναδικών Νέων» συνάδελφος Γιώργος Γκιούσμας, έθεσε πρόσφατα ένα σοβαρό ερώτημα. Έχει μέλλον η έντυπη ενημέρωση; Στην εποχή του ιντερνέτ, των κοινωνικών δικτύων, των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων των blogs κ.λπ., έχουν μέλλον οι παραδοσιακές εφημερίδες; Μπορούν τελικά τα ψηφιακά μέσα επικοινωνίας να αντικαταστήσουν τη μυρωδιά του τυπωμένου χαρτιού; Συχνά γίνεται λόγος για την κρίση του τύπου. Ωστόσο, τα κριτήρια των αναγνωστών αλλάζουν και η ανάγκη για υπεύθυνη, αντικειμενική, άμεση και ποιοτική πληροφόρηση είναι πιο έντονη από κάθε άλλη φορά και αναρωτιέται κανείς αν οι άνθρωποι των μέσων ψηφιακής ενημέρωσης έχουν αντιληφθεί τη μεταβαλλόμενη πραγματικότητα. Το μέλλον των έντυπων μέσων παρουσιάζεται ως αβέβαιο, ακόμα και δυσοίωνο. Είναι ένας συχνός χαρακτηρισμός. Το τέλος της έντυπης ενημέρωσης έχει αναγγελθεί πολλές φορές στο παρελθόν, με την είσοδο π.χ. της τηλεόρασης στα σπίτια, κι’ όμως οι έντυπες εφημερίδες και περιοδικά, παρ’ όλες τις όποιες δυσκολίες, είναι ακόμα εδώ. Ορισμένοι πιστεύουν ότι η ψηφιακή επανάσταση δε σηματοδοτεί τόσο το τέλος των εντύπων όσο μια στροφή σε άλλες πηγές ενημέρωσης, με τους κινδύνους αλλά και τις ευκαιρίες που αυτές εγκυμονούν. Στον Καναδά, το αναγνωστικό κοινό εξακολουθεί να αντιστέκεται. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, ένα μεγάλο ποσοστό των ερωτηθέντων χρηστών του ιντερνέτ είπαν ότι εξακολουθούν να διαβάζουν έντυπα, σε αντίθεση με τους μη χρήστες, οι οποίοι πάντως δήλωσαν ότι η ενημέρωση δεν αποτελεί γι’ αυτούς άμεση προτεραιότητα…

Πάσχα της Αγάπης...

Όπου κι αν βρίσκονται οι Έλληνες, στις πόλεις, στα χωριά, στα βουνά, τους κάμπους και τα νησιά μας, στις χώρες της διασποράς, θα υποδεχτούν και φέτος με κατάνυξη το Άγιο Πάσχα, τη μεγάλη αυτή γιορτή της Χριστιανοσύνης και του Ελληνισμού. Πάσχα των Ελλήνων. Πάσχα της αγάπης. Πάσχα της συναδέλφωσης, της χαράς και της προσμονής. Πάσχα των ανά την υφήλιο Ορθόδοξων Χριστιανών. Πάσχα της Ανάστασης των ελπίδων για ένα καλύτερο αύριο, για ένα πιο φωτεινό μέλλον του έθνους των Ελλήνων, όπου κι αν αυτό βρίσκεται. Μέσα στα γεωγραφικά όρια της χώρας ή στη διασπορά, όπου ζει και μεγαλουργεί η άλλη Ελλάδα της ομογένειας. Στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα οι απόδημοι Έλληνες, μαζί με τους υπόλοιπους Ορθόδοξους Χριστιανούς, τιμούν ευλαβικά και πανηγυρίζουν για τη μεγαλύτερη και την πλουσιότερη σε λαογραφικές εκδηλώσεις γιορτή της Χριστιανοσύνης, η οποία τόσο πολύ έχει δεθεί με τον ελληνισμό. Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι πιο λαμπρές εκδηλώσεις για το Πάσχα τελούνται με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια στις οργανωμένες παροικίες. Ίσως γιατί εκτός ελληνικών συνόρων η Ανάσταση είναι συνυφασμένη περισσότερο με την έννοια της Ελευθερίας και τη φλόγα της γνώσης. Οι ομογενείς του Καναδά θα κατακλύσουν και πάλι τις Εκκλησίες για να ανάψουν τις λαμπάδες με το Φώς της Ανάστασης ψάλλοντας «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας». Κι’ όπως υπενθυμίζει ο Παναγιότατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος, ο ελληνισμός ήταν αυτός, που όχι μόνο δέχθηκε από τους πρώτους τον Σωτήρα, αλλά επίσης έγινε διαπρύσιος κήρυκας και προσέφερε αυτή την σωτηρία ως δώρο και θεμέλιο πολιτισμού, μαζί με τη γραφή και την επιστήμη στην οικουμένη. Για εμάς τους Έλληνες η Ανάσταση συμβολίζει την Ελευθερία με διπλή σημασία. Προσπάθεια για απελευθέρωση του ανθρώπου από τα πάθη και τις αδυναμίες αφ’ ενός και αφ’ ετέρου συμβολίζει την απελευθέρωση του Έθνους από κάθε υποδούλωση. Συνταιριάζοντας ακριβώς το νόημα Πάσχα με την έννοια της Ελευθερίας, ο λαός αλλά και οι ποιητές μας ύμνησαν την λαμπρότητα της γιορτής, δίνοντας σε στίχους όλη την ομορφιά μέσα στην οποία συντελείται το θαύμα της Ανάστασης. Χριστός Ανέστη! Καλό Πάσχα! Αυτές οι ευχές δεσπόζουν τις ημέρες αυτές στα χείλη μας και φωτίζουν τα πρόσωπα και τις καρδιές μας. Συμπυκνώνουν δε οι ευχές αυτές το μεγαλύτερο γεγονός της Ιστορίας και τις συνέπειες που έχει για τον καθένα μας, το γεγονός αυτό. Η ευχή «Καλό Πάσχα» δείχνει για τον καθένα μας μία πορεία που πρέπει να πάρουμε, για να νοιώσουμε την ευλογία της Ανάστασης του Χριστού στην προσωπική μας ζωή. Όπως λέει η Εκκλησία: «Αν θέλουμε να γιορτάσουμε και μείς αληθινά το Πάσχα, δεν πρέπει να περιοριστούμε στο εξωτερικό σκηνικό της γιορτής - τα αυγά, τους χορούς, τα τραγούδια - αλλά χρειάζεται να αφομοιώσουμε με την ψυχή μας το βαθύτερο νόημά της». ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ! ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Περί διχόνοιας...

Τον τελευταίο καιρό παρατηρείται στην παροικία μας μία άνευ προηγουμένου μεμψιμοιρία και κακεντρέχεια. ‘Έντονοι διαπληκτισμοί, υβριδικός πόλεμος και σφοδρές αντιπαραθέσεις. Στόχος, η εκλεγμένη κοινοτική διοίκηση του δόκτορα Γεωργίου Τσούκα. Πρόθεσή μου δεν είναι επιρρίψω ευθύνες, ούτε να ρίξω περισσότερο λάδι στη φωτιά. ‘Άλλωστε, το φαινόμενο των φιλονικιών και της διχόνοιας δεν είναι τωρινό. Το παρών άρθρο είναι βασισμένο σε εμπεριστατωμένες αναφορές του ιστορικού μελετητή αντιπτεράρχου Θοδωρή Παπαδόπουλου και δίνει έμφαση σε ορισμένες τραγικές στιγμές της Ελληνικής ιστορίας. Οι Έλληνες - όπως έχει αποδειχτεί - σαν λαός έχουμε τον διχασμό μέσα μας. Με την πρώτη ευκαιρία, για ασήμαντα συχνά θέματα διχαζόμαστε. Η ιστορία της διχόνοιας έχει τις ρίζες της πολύ παλιά, ξεκινά με την Τιτανομαχία, καταγράφεται ως Τρωικός πόλεμος, αργότερα ως Πελοποννησιακοί πόλεμοι και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά καταγράφεται παγκόσμια με δύο πρόσφατους πολέμους. Η Τιτανομαχία ποτέ δεν έληξε, μάχες κερδίζονται και χάνονται, ο πόλεμος όμως συνεχίζεται! Αλλά ας αφήσουμε το μακρινό παρελθόν και ας δούμε πόσες φορές διχαστήκαμε από τη σύσταση του νέου ελληνικού κράτους. Μία από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία της Ελλάδας είναι αυτή της εμφυλιοπολεμικής περιόδου 1823-1825. Ο πόλεμος αυτός είχε βαρύτατο κόστος για τη χώρα και παραλίγο να πλήξει ανεπανόρθωτα την Ελληνική Επανάσταση που τότε βρισκόταν ακόμα σε εξέλιξη... Με τον όρο Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, περιγράφονται τα γεγονότα του 1843, τα οποία κατέληξαν στην παραχώρηση συντάγματος υπό τον Όθωνα και στη μετάβαση της Ελληνικής Πολιτείας από την απόλυτη μοναρχία στη συνταγματική μοναρχία… Ιουλιανά ονομάζονται οι βίαιες συγκρούσεις που ξέσπασαν το 1863 μεταξύ «Ορεινών» και «Πεδινών» και πού κατέληξαν στον τραγικό απολογισμό 200 περίπου νεκρών… Ευαγγελικά έχουν καταγραφεί τα αιματηρά επεισόδια στην Αθήνα στις 8 Νοεμβρίου του 1901 με αφορμή τη δημοσίευση μεταφρασμένων Ευαγγελίων στη δημοτική γλώσσα. Ο τραγικός απολογισμός των επεισοδίων αυτών ήταν μερικές δεκάδες νεκροί… Το 1914 αρχίζει ο τριετής διχασμός με τη διένεξη μεταξύ του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Βασιλιά Κωνσταντίνου Α’ σχετικά με την είσοδο ή μη της Ελλάδας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η διένεξη αυτή χώρισε τη χώρα σε δύο διαφορετικά στρατόπεδα και προκάλεσε εξαιρετικά βαθύ χάσμα στην ελληνική κοινωνία. Απόρροια, η Μικρασιατική Καταστροφή… Το στρατιωτικό κίνημα της 25ης Ιουνίου1925 ανέβασε στην εξουσία τον δικτάτορα Θεόδωρο Πάγκαλο… Στις 21 Απριλίου 1967 και ενώ είχαν προκηρυχτεί εκλογές, αξιωματούχοι του στρατού υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Γεωργίου Παπαδόπουλου, κατέλαβαν την εξουσία με πραξικόπημα. Το χουντικό καθεστώς διήρκησε επτά χρόνια… Η κάκιστη συμφωνία των Πρεσπών, στις 12 Ιουλίου 2018, με την οποία η ελληνική κυβέρνηση μονομερώς παρεχώρησε στο κρατίδιο των Σκοπίων το όνομα, τη γλώσσα και την ιστορία της Μακεδονίας, υπήρξε αιτία σφοδρών επεισοδίων και βαθειάς διχόνοιας στην ελληνική κοινωνία... Αυτά τα ολίγα επί του παρόντος, για να μην ξεχνούν οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι…