Το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων...

Άλλος ένας χρόνος κοντεύει να φύγει και να μας προσπεράσει... Ένας ακόμα κύκλος θα κλείσει...ένας κύκλος που περιέχει γεγονότα ευχάριστα, δυσάρεστα, σοβαρά, σημαντικά, ασήμαντα… Άλλος ένας χρόνος μας αποχαιρετά και για μία ακόμη φορά ακούμε τον εαυτό μας να λέει τα ίδια λόγια: «Σε λίγες μέρες είναι Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά ,πώς πέρασε έτσι πάλι ο καιρός;». H συνειδητοποίηση του ερχομού των εορτών προξενεί στον καθένα διαφορετικά συναισθήματα, λένε οι ειδικοί. Κάποιοι χαίρονται σαν μικρά παιδιά. Γι' αυτούς οι γιορτές είναι χαρά και πανηγύρι και τίποτα δεν επηρεάζει τη γλύκα της προσμονής τους. Για κάποιους άλλους όμως τα συναισθήματά τους είναι ανάμεικτα: άγχος και μελαγχολία τούς κάνουν να θέλουν να αποφύγουν τον «πυρετό», τον «πονοκέφαλο» των εορτών. Χριστούγεννα, Πάσχα, Δεκαπενταύγουστος, ονομαστικές εορτές, γενέθλια, βαφτίσια, γάμοι, κηδείες, εθνικές και προσωπικές επέτειοι, σηματοδοτούν την πορεία μας στο χρόνο, απαλύνουν τη σκληρότητα της καθημερινότητας και μας δίνουν ευκαιρίες να ζήσουμε κάτι διαφορετικό. Τη χαρά, αλλά και το βίωμα της ιδιαίτερης σημασίας και της διαφορετικότητας που τις χαρακτηρίζει. H διαφορετικότητα των εορτών δεν βρίσκεται βέβαια μόνο στο ότι τις μέρες αυτές πολλοί από μας δεν πηγαίνουμε στη δουλειά μας. Φανταστείτε τις αργίες του χρόνου σαν απλές ημέρες διακοπών όπως αυτές του καλοκαιριού, χωρίς κανέναν ιδιαίτερο εορταστικό χαρακτήρα. Αυτό που κάνει κάποιες μέρες γιορτινές είναι η ύπαρξη τελετών και εθίμων, συνηθειών τοπικών, εθνικών, θρησκευτικών, οικογενειακών και προσωπικών. Είναι επίσης το γεγονός ότι είναι ενταγμένες στον κύκλο και στο ρυθμό της ζωής μας και εκφράζουν τις αλλαγές που συμβαίνουν σε αυτήν. Oι μεγάλες θρησκευτικές εορτές έχουν τις ρίζες τους στις πρωτόγονες κοινωνίες, αποτελούν συνδετικό κρίκο του ανθρώπου με τη φύση και ακολουθούν τον άνθρωπο στα χιλιάδες χρόνια της πορείας των διάφορων πολιτισμών του. Kάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τις προσωπικές γιορτές του καθενός από μας: βαφτίσια, γενέθλια, αρραβώνες, γάμοι, εκφράζουν τη συνεχή ανανέωση της ζωής, την αλλαγή, τη μη στασιμότητα, οριοθετώντας το τέλος ορισμένων περιόδων της ζωής μας και την αρχή κάποιων άλλων. Oι γιορτές απαιτούν το μέρος που τους αναλογεί από τη ζωή μας. Τα φετινά Χριστούγεννα, εξαιτίας κυρίως της πληθωριστικής κρίσης και της γενικότερης οικονομικής δυσπραγίας, αναμένεται να είναι πιο φτωχικά από τα περυσινά για πολλούς. Αυτές τις μέρες δεν υπάρχουν μόνο χαμόγελα, μόνο χαρούμενες οικογένειες που μαζεύονται γύρω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, μόνο παιδάκια που περιμένουν τα δώρα τους, όπως συχνά βλέπουμε στην τηλεόραση. Τα Χριστούγεννα υπάρχει και το άλλο πρόσωπο της πόλης, το πιο σκληρό. Και όχι μόνο τα Χριστούγεννα αλλά 365 μέρες το χρόνο. Ας ανοίξουμε την καρδιά μας και ας δώσουμε λίγη ανακούφιση και χαρά στους λιγότερο τυχερούς, ώστε να νιώσουμε το αληθινό νόημα της εορτής των Χριστουγέννων. Καλά Χριστούγεννα και η Νέα Χρονιά 2024 να είναι ευτυχισμένη και αισιόδοξη γεμάτη ελπίδα, υγεία, ειρήνη και δημιουργική διάθεση...

'Ερχεται το βιολογικό τέλος του Ελληνισμού;

Στα 10.432.481 ανέρχεται ο μόνιμος πληθυσμός της Ελλάδας, σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή, μειωμένος δηλαδή κατά 3,5% από την απογραφή του 2011. Ο πληθυσμός της χώρας, τα τελευταία χρόνια μειώθηκε δραστικά, χωρίς να συνυπολογίζονται οι μεταναστευτικές εκροές των Ελλήνων. Με βάση τα σενάρια προβολής των Ηνωμένων Εθνών, ο πληθυσμός της Ελλάδας προβλέπεται πως θα μειωθεί περεταίρω τις επόμενες δεκαετίες, πιθανότατα κατά 1,3 εκατομμύρια, δηλαδή κατά 12% σε σχέση με σήμερα. Τα στατιστικά πλέον δείχνουν μια ολοένα αυξανόμενη υπογεννητικότητα η οποία στα χρόνια της κρίσης έχει επιδεινωθεί δραματικά. Ένας άλλος λόγος, σύμφωνα πάντοτε με την ΕΣΑ, είναι η αθρόα μετανάστευση Ελλήνων στο εξωτερικό. Ευρωπαϊκές μελέτες καταγράφουν ότι από το 2011 έως και σήμερα η Ελλάδα απώλεσε πάνω από 500.000 εξειδικευμένου επιπέδου Έλληνες παραγωγικής ηλικίας λόγω της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας. Βάση λοιπόν αυτών των στοιχείων το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας φαντάζει εξαιρετικά ζοφερό και πρόκειται για τη μεγαλύτερη κατάρρευση και εθνική τραγωδία του Ελληνισμού που βρίσκεται σε εξέλιξη. Το πρόβλημα, σύμφωνα με τους ιστορικούς, ξεκίνησε με τη Μικρασιατική καταστροφή. Ακολούθησε ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος με τεράστιες ανθρώπινες απώλειες. Τον 21ο αιώνα η χώρα βιώνει μία σκληρή οικονομική, απάνθρωπη πολιτική που επιβλήθηκε με αποτέλεσμα την αύξηση των θανάτων, των αυτοκτονιών, της μετανάστευσης νέων ανθρώπων στο εξωτερικό και τη μείωση των γεννήσεων κατά 25%. Τα στοιχεία αυτά είναι όντως ανατριχιαστικά. Που βαδίζει η Ελλάδα; Στην καταστροφή και την εξαφάνιση σε βάθος χρόνου; Οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων αναμφισβήτητα φέρουν τεράστια ευθύνη για τη διόγκωση του δημογραφικού προβλήματος. Καμία κυβέρνηση από τη μεταπολίτευση και μετά δεν ενδιαφέρθηκε σοβαρά να πάρει δραστικά μέτρα ώστε να αυξηθεί η γεννητικότητα, όπως συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές και υπερατλαντικές χώρες. Εν τω μεταξύ στην Ελλάδα, που εξακολουθεί να ταλανίζεται από την οικονομική κρίση, επικρατεί μία δραματική κατάσταση. Στην περίοδο 2009 - 2020, οι αλλοδαποί, ο πληθυσμός των οποίων κυμαίνεται από 810.000 έως 940.000, αποτελούν το 7,4% έως 8,4% του συνολικού πληθυσμού της χώρας, είναι κατά μία δεκαετία νεότεροι από τους Έλληνες με τη μέση ηλικία τους να κυμαίνεται από 32 έως 34 έτη έναντι 43 έως 46 έτη των Ελλήνων, ενώ το ποσοστό των 65 ετών και άνω κυμαίνεται από 3% έως 5% στους αλλοδαπούς έναντι 20% με 24% στους Έλληνες. Υπολογίζεται ότι 500.000 μετανάστες εξακολουθούν να ζουν παράνομα στη χώρα. Η εγκληματικότητα έχει αυξηθεί δραματικά και ολόκληρες συνοικίες έχουν μετατραπεί σε γκέτο. Απογοητευτικές συνεπώς όλες οι προβλέψεις για τη δημογραφική εξέλιξη του ελληνικού πληθυσμού. Οι συνθήκες για δημιουργία οικογένειας κάθε άλλο παρά ευνοϊκές είναι. Η ελληνική κοινωνία μετατρέπεται πλέον σε κοινωνία γερόντων ενώ προκαλεί προβληματισμό το γεγονός πως οι μετανάστες στην Ελλάδα γεννούν πολύ περισσότερα παιδιά από τους Έλληνες. Και τίθεται το μεγάλο ερώτημα: Έρχεται το βιολογικό τέλος του Ελληνισμού;

Καταργούνται τα Χριστούγεννα;

Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της Καναδικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ο Χριστιανισμός στην ουσία είναι μία μορφή διάκρισης. «Μόνο μέσω της καλύτερης κατανόησης του τρόπου με τον οποίο λαμβάνει χώρα η θρησκευτική μισαλλοδοξία στον Καναδά, με ειδική νομοθεσία, με αποτελεσματικές πολιτικές και με ανάλογα προγράμματα, μπορούν να εντοπιστούν τα αίτια και να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες της μισαλλοδοξίας», αναφέρει η έκθεση, ισχυριζόμενη πως οι διακρίσεις κατά των θρησκευτικών μειονοτήτων βασίζονται στην ιστορία της αποικιοκρατίας. «Η ίδια η άσκηση της επίσημης θρησκείας συνδέεται με τις διακρίσεις εις βάρος άλλων θρησκειών. Στην πραγματικότητα, ενώ η θρησκεία μπορεί να αποτελέσει αιτία για διακρίσεις, αυτή καθεαυτή δεν ορίζεται από τους κανόνες προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η αποικιοκρατική αυτή νοοτροπία εκδηλώνεται με τις σημερινές συστημικές διακρίσεις. Σύμφωνα με την έκθεση, «Ο Χριστιανισμός στον Καναδά θεωρείται ο κύριος παράγοντας διάκρισης εναντίον άλλων θρησκειών. Επικεντρώνεται αποκλειστικά και μόνο στις Χριστιανικές γιορτές, που καταγράφονται άλλωστε στο ημερολόγιο των θεσμοθετημένων εορτών. Ένα προφανές παράδειγμα είναι οι νόμιμες αργίες που σχετίζονται με τον Χριστιανισμό, συμπεριλαμβανομένων των Χριστουγέννων και του Πάσχα, ως μόνες επίσημες αργίες που συνδέονται με τις θρησκευτικές ιερές ημέρες». Ο λόγος για τον οποίο η Επιτροπή ορίζει το κράτος μεροληπτικό είναι επειδή όσοι δεν είναι Χριστιανοί ευνόητα δεν τις γιορτάζουν, αντίθετα γιορτάζουν ημέρες που δεν αναφέρονται στο ημερολόγιο. «Ως αποτέλεσμα, οι μη Χριστιανοί μπορεί να χρειαστεί να ζητήσουν ειδικά καταλύματα για να τηρούν τις ιερές τους ημέρες, ως και άλλες επετείους του χρόνου, όπου η θρησκεία τους απαιτεί να απέχουν από την εργασία. Η ιστορία του Καναδά με τη θρησκευτική μισαλλοδοξία είναι βαθειά ριζωμένη στην ταυτότητά μας ως αποικιακό κράτος εποίκων. Ένα βασικό παράδειγμα, του οποίου τα αποτελέσματα εξακολουθούμε να βλέπουμε και να βιώνουμε, είναι η συστηματική προσπάθεια απονομιμοποίησης και εξάλειψης της πνευματικότητας και του τρόπου ζωής των ιθαγενών μέσω της χρήσης οικότροφων σχολείων», καταλήγει η έκθεση. Η πολυσέλιδη έκθεση δημοσιεύεται καθ’ ην στιγμήν η κριτική για τα Χριστούγεννα εκδηλώνεται έντονα τα τελευταία χρόνια. Οι Χριστιανοί έχουν κατηγορηθεί από διάφορες εθνικές ομάδες ότι απολαμβάνουν ειδικά «Χριστιανικά προνόμια». Μέρος αυτών των προνομίων είναι ότι οι Χριστιανικές γιορτές έχουν κύρια θέση στα εορταστικά ημερολόγια. Παρόμοια έκθεση κατατέθηκε πέρυσι στη Γαλλία, όταν η Επίτροπος Ισότητας Έλενα Ντάλι ζήτησε να αντικατασταθεί η ευχή «καλά Χριστούγεννα» με το «καλές γιορτές», για να μην προσβάλλονται οι μη Χριστιανοί Ευρωπαίοι. Ο πρόεδρος Μακρόν πάντως είπε ευθαρσώς σε ομιλία του, «τι ανοησίες είναι αυτές». Αξίζει να αναφερθεί πως η Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ, ομόφωνα ενέκρινε πρόταση με την οποία τα Χριστούγεννα προστατεύονται πλήρως ως επίσημη εορτή της επαρχίας, απορρίπτοντας ουσιαστικά την έκθεση της Καναδικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Αναρωτιέμαι ως που θα φτάσει αυτή η περίφημη «κουλτούρα της ακύρωσης». Κάποιος επιτέλους θα πρέπει να εξηγήσει ότι ο σεβασμός των μειοψηφιών δεν σημαίνει κατάργηση της έκφρασης της πλειοψηφίας…

Περι απεργιών...

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις τον τελευταίο καιρό, διαδέχονται η μία την άλλη. Είναι γεγονός ότι οι απεργίες έχουν διαδραματίσει τον δικό τους ρόλο στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή καθ’ όλη τη διάρκεια της σύγχρονης ιστορίας. Πανίσχυρα σωματεία νευραλγικών βιομηχανικών κλάδων συνήθιζαν να γονατίζουν οικονομίες και να προκαλούν κοινωνική αναταραχή, στην προσπάθεια των εργατών να κατοχυρώσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα. Η τακτική της απεργίας έχει πολύ μεγάλη ιστορία. Περίπου 3500 χρόνια πριν, υπό την εξουσία του Φαραώ Ραμσή Γ' στην Αίγυπτο, οι εργάτες της βασιλικής νεκρόπολης οργάνωσαν την πρώτη εργατική εξέγερση στην αρχαιότητα. Η ιδέα βέβαια της γενικής απεργίας ως τρόπος συλλογικής διεκδίκησης πρωτοεμφανίστηκε στη Μεγάλη Βρετανία στις αρχές του 19ου αιώνα. Ας δούμε όμως μερικές από τις μεγαλύτερες γενικές απεργίες όπως καταγράφηκαν στην ιστορία. Η Βιομηχανική Επανάσταση έφερε ανάπτυξη και πρωτόγνωρο πλούτο στην άρχουσα τάξη της Βρετανίας, η οποία όχι μόνο δεν μοιράζονταν τον πλούτο όμως οι βιομήχανοι έκοψαν τους μισθούς δύο-τρείς φορές μεταξύ1840-1842, δημιουργώντας μία εκρηκτική κατάσταση. Περισσότεροι από 500.000 εργάτες αρνήθηκαν να πάνε για δουλειά αν δεν άλλαζαν τα μεροκάματα. Στις διαδηλώσεις δεν ήταν λίγοι αυτοί που έπεσαν νεκροί από τις σφαίρες… Από τα μέσα του 19ου αιώνα η πολιτική κατάσταση στο Βέλγιο δεν απαθανάτιζε την λαϊκή βούληση, κι’ έτσι οι εργάτες κατέβηκαν σε αλλεπάλληλες απεργιακές κινητοποιήσεις διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η γενική απεργία του1893 κατάφερε να εξασφαλίσει καθολικό δικαίωμα ψήφου, καθώς το πρωτόγνωρο πλήθος των 300.000 απεργών δεν άφηνε και πολλά περιθώρια διαπραγματεύσεων… Το Οκτωβριανό απεργιακό κίνημα του1905 στη Ρωσία κατέληξε στη γνωστή εξέγερση της ίδιας χρονιάς. Οι εργαζόμενοι ζητούσαν κοινωνικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις, με τους Μενσεβίκους να αποκτούν πλέον λόγο στα πολιτικά πράγματα. Ο τσάρος αναγκάστηκε τελικά να αποδεχθεί σωρεία δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων… Στις 4 Αυγούστου του1909 περισσότεροι από 300.000 εργάτες κατέβηκαν στους δρόμους της Στοκχόλμης για να διαμαρτυρηθούν για τη νέα περικοπή των αποδοχών τους. Οι βιομήχανοι απάντησαν στην απεργία απολύοντας περισσότερους από 20.000 εργάτες. Ένα τεράστιο κύμα μεταναστών θα ξεπηδούσε στον απόηχο της αποτυχημένης απεργίας… Οι εξευτελιστικοί για την Γερμανία όροι της Συνθήκης των Βερσαλλιών, έδωσαν το άλλοθι στον στρατό κι’ έτσι με επικεφαλής τον στρατηγό Luttwitz στις 13 Μαρτίου1920 κατέλαβε το Βερολίνο και εγκαθίδρυσε επαναστατική κυβέρνηση. Ο λαός αντέδρασε και οι εργάτες κατέβηκαν σε γενική απεργία, η οποία τελικά έσωσε την εύθραυστη Δημοκρατία της Βαϊμάρης… Η κλωστοϋφαντουργία της Ανατολικής Ακτής των ΗΠΑ επλήγη ανεπανόρθωτα τον Σεπτέμβριο του1934, όταν περισσότεροι από 400.000 εργάτες του κλάδου αρνήθηκαν να δουλέψουν αν δεν ικανοποιούνταν τα αιτήματά τους. Η έλλειψη υποστήριξης οδήγησαν τον απεργιακό κλοιό σε αποτυχία, με αποτέλεσμα το σωματείο των εργατών να καταποντιστεί… Ο κατάλογος όμως είναι ατελείωτος… Η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας μοιραία θα οδηγήσει στην κατάργηση εκατομμυρίων θέσεων εργασίας. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πως τα εργατικά σωματεία θα αντιμετωπίσουν τις νέες προκλήσεις…

Buy Nothing Day

Είναι γεγονός πως οι μισές σχεδόν ημέρες του χρόνου έχουν καθιερωθεί ως παγκόσμιες, κατά τις οποίες οι άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη θυμούνται και τιμούν ένα σημαντικό γεγονός ή ευαισθητοποιούνται για ζητήματα μείζονος σημασίας. Ωστόσο, η πληθώρα των παγκοσμίων ημερών, οι οποίες βρίσκονται διάσπαρτες στο ημερολογιακό έτος, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα σχετικά με την αξία ή έστω τη χρησιμότητά τους. Πολλοί κρίνουν την ύπαρξη των παγκοσμίων ημερών αναγκαία, εφόσον αυτές αφορούν σε σοβαρά ζητήματα και στοχεύουν στην ενημέρωση του κοινού αλλά και στην προστασία των δικαιωμάτων τους. Γεγονός πάντως είναι ότι παρά τις αρχικές επιδιώξεις του ΟΗΕ, η ύπαρξη αρκετών τέτοιων ημερών δεν σχετίζεται καθόλου με τα παραπάνω, αλλά οφείλεται στην εξυπηρέτηση άλλων επιδιώξεων, οι οποίες συμβάλλουν στην αποτυχία τους. Μία τέτοια ημέρα είναι και η Παγκόσμια Ημέρα Αγοραστικής Αποχής ή Buy Nothing Day, που γιορτάζεται την Παρασκευή μετά την Ημέρα των Ευχαριστιών στη Βόρεια Αμερική και το τελευταίο Σάββατο του Νοεμβρίου στην Ευρώπη. Πρόκειται για μία ανεπίσημη, διεθνή πρόσκληση διαμαρτυρίας ενάντια στην κουλτούρα που επιβάλλει στο σύγχρονο άνθρωπο να ακολουθεί μία καταναλωτική μανία. Η πρωτότυπη αυτή γιορτή εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1992 στο Βανκούβερ του Καναδά, μετά από ιδέα του καλλιτέχνη Ted Dave και καθιερώθηκε από τους Adbusters του Kalle Lasn, ο οποίος παράτησε τη διαφημιστική εταιρία στην οποία δούλευε για να γίνει «κήρυκας» του αντικαταναλωτισμού. Αξίζει να αναφέρουμε ότι στις προσπάθειες των Adbusters να διαδώσουν το μήνυμά τους, στάθηκαν εμπόδιο όλα σχεδόν τα τηλεοπτικά δίκτυα της Αμερικής που αρνήθηκαν να μεταδώσουν τις «αντι-διαφημιστικές» διαφημίσεις του περιοδικού. Μάλιστα, εκπρόσωπος του δικτύου CBS εξήγησε ότι «το διαφημιστικό είναι αντίθετο με την τρέχουσα οικονομική πολιτική των ΗΠΑ». Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως ο υπερκαταναλωτισμός είναι η «πηγή του κακού» πίσω από πολλά περιβαλλοντικά, οικονομικά και πολιτισμικά προβλήματα που μαστίζουν τον πλανήτη. Γι’ αυτόν τον λόγο, κοινωνικοί ακτιβιστές σε όλο τον κόσμο, με πρωτοστάτη το ριζοσπαστικό περιοδικό Adbusters, καλούν τους απανταχού καταναλωτές να απέχουν για έστω μια μέρα από τις αγορές. Η «Buy Nothing Day» γιορτάζεται πλέον σε πάνω από 65 χώρες το τελευταίο Σάββατο του Νοεμβρίου όπου παρατηρείται έξαρση του καταναλωτισμού. Οι «εορτασμοί» περιλαμβάνουν μια σειρά από ενδιαφέρουσες πρωτοβουλίες με στόχο τα εμπορικά κέντρα και τους «μόνιμους» εκεί καταναλωτές. Οι οργανώσεις Αγοραστικής Αποχής ενθαρρύνουν την ημέρα αυτή οι καταναλωτές να μην ξοδέψουν και το παραμικρό δολάριο/ευρώ, αλλά να ανταλλάσσουν μεταξύ τους προϊόντα ή βρουν δωρεάν προϊόντα. Στόχος, δεν είναι το κοινό ν’ αλλάξει τις καταναλωτικές του συνήθειες, αλλά να συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι ο αυτοσκοπός, όπως επίσης ότι δεν πρέπει να φτάσει στον υπερκαταναλωτισμό. Σύμφωνα πάντως με πρόσφατες σφυγμομετρήσεις οι καταναλωτές, λόγω της οικονομικής κρίσης, σκοπεύουν φέτος τις γιορτές να καταναλώσουν λιγότερα προϊόντα, γεγονός που δικαιώνει μερικώς τις επιδιώξεις των κοινωνικών ακτιβιστών. Προς το παρόν τουλάχιστον…

Φοιτητικές εξεγέρσεις

« Εδώ Πολυτεχνείο!». Ήταν η κραυγή έκκλησης από έναν αυτοσχέδιο ραδιοφωνικό σταθμό του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβρη 1973, ύστερα από την κατάληψη του πανεπιστημιακού ιδρύματος από τους φοιτητές κατόπιν της άκαρπης αντιδικτατορικής απεργίας των. Η κυβέρνηση περικυκλώνει το Πολυτεχνείο με στρατιωτικά οχήματα και ανοίγει πυρ εναντίον των φοιτητών και του άοπλου πλήθους. Τραγικός απολογισμός της εξέγερσης, 24 νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες και συλλήψεις. Η χούντα κατέρρευσε λίγους μήνες αργότερα. Με αφορμή την θλιβερή 50η επέτειο του Πολυτεχνείου, ας θυμηθούμε κάποιες άλλες φοιτητικές εξεγέρσεις που έμειναν στην ιστορία. Λίγοι γνωρίζουν ότι η Γιουγκοσλαβία γνώρισε επίσης τη δική της φοιτητική εξέγερση το 1968 όταν οι φοιτητές ζητούσαν έναν ριζικά διαφορετικό σοσιαλισμό. Ο πρόεδρος Τίτο υποχρεώθηκε να προβεί σε ορισμένες υποχωρήσεις, ανοίγοντας ένα χώρο για νέες κοινωνικές και καλλιτεχνικές πρακτικές για τον φεμινισμό, την οικολογία και τον εννοιολογισμό. Τίποτα δεν ήταν το ίδιο μετά το 1968. Ο πόλεμος του Βιετνάμ (1966-1969) θεωρείται ο πλέον καταστροφικός πόλεμος στη μεταπολεμική ιστορία των ΗΠΑ, αφήνοντας αγιάτρευτες πληγές για τον αμερικανικό λαό. Καθώς οι συγκρούσεις κλιμακώνονταν με όλο και περισσότερα νεαρά σε ηλικία άτομα να επιστρατεύονται, αντιπολεμικές εξεγέρσεις άρχισαν να εγείρονται σε ολόκληρη τη χώρα. Ο αντιπολεμικός αγώνας των φοιτητών υπήρξε καταλυτικός στην τελική απόφαση για απόσυρση των στρατευμάτων το 1973. Τον Μάη του 1968 οι Γάλλοι φοιτητές στην σημαντικότερη εξέγερση του 20ου αιώνα, ζήτησαν το ανέφικτο και το απέκτησαν. Ζήτησαν ελευθερία. Πυρήνας των διαμαρτυριών υπήρξε η αμφισβήτηση του κατεστημένου και της εξουσίας, η απομυθοποίηση του θεσμού της θρησκείας, η πάλη ενάντια του συντηρητισμού, καθώς και η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της σεξουαλικής ελευθερίας και του διεθνισμού. Το φθινόπωρο του 1968 και ενώ το Μεξικό ετοιμάζεται να φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς αγώνες, 10.000 φοιτητές μαζεύονται στην πλατεία Plaza de las Tres Culturas για μία ειρηνική διαδήλωση, με πάγιες διεκδικήσεις την ανεξαρτησία των πανεπιστημίων και την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων. Ο στρατός επεμβαίνει με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 44 φοιτητές. Κατάληξη, η αποπομπή του αρχηγού της αστυνομίας. Το απάνθρωπο ρατσιστικό καθεστώς της Νότιας Αφρικής, γνωστό ως Απαρτχάιντ, καταπίεζε με θεσμική βούλα τους μαύρους κατοίκους της χώρας, επιβάλλοντας νόμους διαχωρισμού των φυλών που υπονόμευαν την καθημερινότητα των γηγενών Αφρικανών. Με αφορμή την επιβολή της γλώσσας Afrikaans στα πανεπιστήμια, περίπου 20.000 φοιτητές εγκαινίασαν μια σειρά έντονων διαμαρτυριών. Τουλάχιστον 176 φοιτητές εκτελέστηκαν. Στις 27 Απριλίου 1994, διεξήχθησαν οι πρώτες δημοκρατικές εκλογές. Ο θάνατος του πρώην αρχηγού του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, τροφοδότησε το 1989 φοιτητικές διαμαρτυρίες υπέρ της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας, με εικονική στιγμή την συλλογική κατάληψη στην πλατεία Tianammen. Επανδρωμένα τανκς εισέβαλαν στην πλατεία προκειμένου να διαλύσουν τη συγκέντρωση σκορπώντας πανικό και ρίχνοντας δακρυγόνα στους φοιτητές. Το συμβάν βρίσκει αρκετά κοινά σημεία με τις αφηγήσεις του δικού μας Πολυτεχνείου. Το Κινεζικό καθεστώς προέβη σε σημαντικές για την εποχή μεταρρυθμίσεις.

11η Νοεμβρίου - Ημέρα Ανακωχής

Το παρόν άρθρο περιέχει ιστορικά ντοκουμέντα από έγκυρες και αυθεντικές πηγές. Γιατί η Ημέρα των Βετεράνων γιορτάζεται στις 11Νοεμβρίου και πως συνδέονται ο στρατός και ο αριθμός 11; Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν μια τεράστια στρατιωτική σύγκρουση στην Ευρώπη μεταξύ 1914 και 1918. Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, πολέμησαν στο πλευρό των Συμμάχων ενάντια στη γερμανική και την αυστροουγγρική αυτοκρατορία. Γνωστός για τη χρήση προηγμένης στρατιωτικής τεχνολογίας, όπως δεξαμενές και αέριο, ο πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα έναν άνευ προηγουμένου αριθμό νεκρών, που υπολογίζεται σε πάνω από 15 εκατομμύρια. Στις 11 Νοεμβρίου 1918, οι Σύμμαχοι και η Γερμανία υπέγραψαν την «Ανακωχή της Κομπιέν» για τον τερματισμό των εχθροπραξιών στο Δυτικό Μέτωπο, μια περιοχή που περιλάμβανε το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Γερμανία και άλλες συνοριακές χώρες. Η υπογραφή έγινε σε μια σημαντική ώρα και ημερομηνία: την 11η ώρα της 11ης ημέρας του11ου μήνα. Γι' αυτό το νούμερο 11 θα ήταν σημαντικό μέρος του εορτασμού του τέλους του πολέμου. Αν και ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος έληξε επίσημα στις 28 Ιουνίου 1919, η Ανακωχή σταμάτησε τις μάχες και ήταν το πρώτο επίσημο βήμα προς τον τερματισμό του πολέμου. Το 1919 ο Αμερικανός Πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον κήρυξε την 11η Νοεμβρίου ως Ημέρα Εκεχειρίας προς τιμήν της Ανακωχής, η οποία ήταν επίσης σύμφωνη με τις άλλες χώρες οι οποίες την αποδέχτηκαν. Η Ημέρα Ανακωχής αναγνωρίστηκε από το Κογκρέσο το 1926 και έγινε επίσημη αργία το 1938. Σε άλλα μέρη του κόσμου, η Ημέρα αυτή γιορτάζεται ακόμα και ως Ημέρα Μνήμης. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Πόλεμο της Κορέας, ο οποίος έφερε πολλούς νέους βετεράνους που δεν είχαν υπηρετήσει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οργανώσεις υπηρεσίας βετεράνων άσκησαν πιέσεις για να αλλάξουν το όνομα σε Ημέρας Εκεχειρίας. Το 1954 το Κογκρέσο συμφώνησε και τροποποίησε το νόμο, για να ορίσει την αργία της Ημέρας των Βετεράνων. Στις 8 Οκτωβρίου 1954, με απόφαση του Αμερικανού προέδρου Ντουάιτ Αϊζενχάουερ η Ημέρα έγινε λιγότερο επικεντρωμένη στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ειδικά και περισσότερο στους Αμερικανούς βετεράνους γενικά. Το 1968 έγιναν νέες αλλαγές. Η πρόταση για τις ομοιόμορφες επετείους κατέστη νόμος και μετέφερε την Ημέρα των Βετεράνων στην επόμενη Δευτέρα για να δώσει στους ομοσπονδιακούς υπαλλήλους τρεις ημέρες άδεια. Η 25η Οκτωβρίου 1971 ήταν η πρώτη Ημέρα των Βετεράνων που γιορτάστηκε εκείνη την ημέρα, όμως πολλές πολιτείες αρνήθηκαν να τη γιορτάσουν ως την παραδοσιακή Ημέρα 11ης Νοεμβρίου. Το 1975, ο Πρόεδρος Τζέραλντ Φορντ υπέγραψε νομοσχέδιο για την επιστροφή της Ημέρας των Βετεράνων στην αρχική της ημερομηνία. Το επίκεντρο ωστόσο της Ημέρας των Βετεράνων δεν είναι ο πόλεμος. Την Ημέρα αυτή δεν τιμάται κανένα πεδίο μάχης, νίκη ή ήττα. Είναι μια ημέρα μνήμης, όπου τιμώνται οι βετεράνοι για την υπηρεσία και τις θυσίες τους...

Κεμπέκ, στο προσκήνιο ξανά η απόσχιση...

Ξανά στο προσκήνιο η ανεξαρτησία του Κεμπέκ, μετά το σχέδιο προϋπολογισμού που κατέθεσε ο αρχηγός του P.Q. Paul St-Pierre Plamonton, σύμφωνα με το οποίο ένα θεωρητικά ανεξάρτητο Κεμπέκ θα συγκαταλεγόταν μεταξύ των πλουσιότερων χωρών του κόσμου. O πρωθυπουργός Francois Legault παραδέχτηκε ότι η ανεξαρτησία της επαρχίας είναι βιώσιμη, επεσήμανε ωστόσο ότι για την πολύ μεγάλη πλειοψηφία των Κεμπεκιωτών το δημοψήφισμα για την αυτονομία δεν αποτελεί άμεση προτεραιότητα, τονίζοντας μάλιστα πως μία τέτοια απόφαση προϋποθέτει επίπονες θυσίες. Η απόσχιση του Κεμπέκ αποτελεί ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα. Ορισμένοι πιστεύουν ότι το Κεμπέκ πρέπει να χωρίσει από τον Καναδά, θεωρώντας ότι η επαρχία θα ευημερούσε ως χώρα. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι το Κεμπέκ πρέπει να παραμείνει και πως η απόσχισή του θα οδηγούσε στη διάλυση της συνομοσπονδίας αφού θα συρρικνωνόταν κατά 7.4 εκατομμύρια κατοίκους και το μέγεθος της χώρας θα μειωνόταν κατά 16%. Το Κεμπέκ πάντως έχει προοδεύσει εντός του Καναδά και όπως είναι διαπιστωμένο δεν χρειάζεται να αποχωρήσει για να ευημερήσει. Ο γλωσσικός νόμος 101 κατέστησε τη γαλλική ως την επίσημη γλώσσα στην επαρχία και παρά την αύξηση των αγγλόφωνων, το βιοτικό επίπεδο των γαλλόφωνων έχει αναβαθμιστεί σημαντικά. Τα τελευταία χρόνια οι γάλλοι επιχειρηματίες ανέπτυξαν μία τεράστια δυναμική, δημιουργώντας κορυφαίες εταιρείες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στον Καναδά, στις ΗΠΑ και σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Bombardier π.χ. με τα οχήματα παντός εδάφους, τα στρατιωτικά αεροσκάφη και τις αμαξοστοιχίες που κατασκευάζει, η Hydro Quebec με το ρεύμα που εξάγει, η φαρμακευτική Biotech, οι τεχνολογικές CGI, CAE κ.α. Εάν το Κεμπέκ κάποτε αποχωριζόταν, θα έπαυε να αποτελούσε μέρος της NAFTA και θα υποχρεωνόταν να πληρώνει βαρείς δασμούς στις εισαγωγές και εξαγωγές των προϊόντων του, αφού θα συναγωνίζεται τα φθηνότερα ξένα προϊόντα. Η αβεβαιότητα ωστόσο για το άμεσο μέλλον του, φρενάρει την απόλυτη πρόοδό του. Με την ανεκτικότητα της Οτάβας, το Κεμπέκ απέκτησε εκτεταμένες εξουσίες τις οποίες δεν απολαμβάνουν άλλες επαρχίες. Μεταξύ άλλων, έπαψε προ πολλού να εφαρμόζει την επίσημη διγλωσσία του κράτους, έχει τον πλήρη σχεδόν έλεγχο στο μεταναστευτικό, με βασικό κριτήριο εισόδου την γαλλική γλώσσα και απαγόρευσε στους δημοσίους υπαλλήλους να φέρουν θρησκευτικά σύμβολα κατά τη διάρκεια της εργασίας τους. Εκτεταμένη έρευνα έδειξε ότι εκείνοι που τάσσονται υπέρ της παραμονής του Κεμπέκ στον Καναδά είναι κυρίως μεσήλικες, ενώ εκείνοι πού θέλουν ένα ανεξάρτητο Κεμπέκ είναι οι νεώτεροι σε ηλικία πολίτες. Η αλήθεια πάντως είναι ότι οι γάλλοι ολοένα και αποκτούν λιγότερα παιδιά, σε αντίθεση με τους μετανάστες, που, ως επί τω πλείστον, είναι πολύτεκνοι (με μέσο όρο 3.1 παιδιά) κάτι που θα μπορούσε μελλοντικά να προκαλέσει μοιραία δημογραφική κατάρρευση του Κεμπέκ. Είναι γνωστό τέλος ότι οι μετανάστες στο Κεμπέκ κατά συντριπτική πλειοψηφία, τάσσονται υπέρ ενός ενωμένου Καναδά. Γεγονός το οποίο οι εκάστοτε κυβερνώντες θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη…

Φανατισμός, ένα διαχρονικό φαινόμενο

Το παρόν άρθρο περιέχει σκέψεις μελετητών της ιστορίας για το φαινόμενο του φανατισμού. Στην αρχαία Ρώμη, fanοtici (θρησκόληπτοι) καλούνταν οι προσερχόμενοι στο βωμό της θεάς του πολέμου Bellona και καταλαμβανόμενοι από ένθεη μανία, προέβαιναν σε διάφορες φρικαλεότητες μπροστά στους διερχόμενους θεατές, διαπερνώντας τα μέλη του σώματός τους με ξίφη ή αποσπώντας τεμάχια των σαρκών τους προς τιμή της θεάς, χωρίς ωστόσο να λείπουν και οι μεταξύ τους απατεώνες. Βαθμηδόν όμως η λέξη, αναφερόμενη σε θρησκευτικές στάσεις και πρακτικές, προσέλαβε τη σημασία της προς ικανοποίηση κατά των αλλόπιστων ή αντιπάλων υπέρμετρης εκδικητικότητας, ο δε θρησκευτικός αυτός φανατισμός έγινε αιτία πολλών κακουργημάτων (ανθρωποθυσίες, όργια βίας, καταδιώξεις, κ.α.) Πολλές φορές όμως ο θρησκευτικός φανατισμός είχε ως αιτία την ικανοποίηση και εξυπηρέτηση ατομικών συμφερόντων και με επιτήδεια εκμετάλλευση της άγνοιας και αμάθειας του πλήθους υποκίνησε αυτό σε φρικτά εγκλήματα κατά των αντιπάλων. Βασικό στοιχείο υποκίνησης και υλοποίησης του φανατισμού ως ιδέας και στόχων, είναι η εκάστοτε εκδηλούμενη προπαγάνδα. Φανατισμός γενικά, είναι η τυφλή και αποκλειστική πίστη σε μια ιδέα και η προσπάθεια επιβολής των ιδεών ενός ατόμου ή μιας ιδεολογίας και στους άλλους. Ο φανατικός δεν ανέχεται αντίθετες απόψεις και είναι πρόθυμος να χρησιμοποιήσει βία για να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους του. Ο φανατισμός μπορεί να βρει πρόσφορο έδαφος στις πολιτικές, εθνικιστικές, θρησκευτικές ιδεολογίες, ή ακόμη και στην υποστήριξη αθλητικών ομάδων. Το σημαντικότερο όμως πεδίο όπου εκδηλώνεται, είναι οι θρησκευτικές ιδέες, όπως συμβαίνει σε χώρες κυρίως της Μέσης Ανατολής, Ινδίας, Βόρειας Ιρλανδίας κ.α. Θα πρέπει να διακριθεί ο θρησκευτικός φανατισμός από την αγωνιστικότητα για την αληθινή πίστη και να επισημανθεί ότι σε πολλές περιπτώσεις χρησιμοποιούνται οι θρησκευτικές ιδέες για να φανατιστούν τα πλήθη, με σκοπούς καθαρά πολιτικούς. Τα κυριότερα είδη του φανατισμού είναι: ο εθνικιστικός φανατισμός, ο πολιτικός, ο φυλετικός και ο θρησκευτικός. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα ο θρησκευτικός φανατισμός εμφανίστηκε με αμείωτη ένταση σε αμέτρητες φάσεις της ιστορίας. Οι διωγμοί κατά των χριστιανών στην αρχαία Ρώμη αλλά και οι βίαιες συγκρούσεις στο εσωτερικό του Χριστιανισμού με τις αιρέσεις λίγο αργότερα, είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα. Στο Μεσαίωνα έχουμε τους διωγμούς βυζαντινών αυτοκρατόρων κατά αιρετικών, τους διωγμούς του Ισλάμ κατά των χριστιανών της Μέσης Ανατολής και αργότερα των Βαλκανίων. Πριν από την πτώση του Βυζαντίου έχουμε τις Σταυροφορίες των Δυτικών χριστιανών κατά των ορθοδόξων χριστιανών και μουσουλμάνων με τις γνωστές επιδιώξεις της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, αλλά και τον αντισημιτισμό αργότερα που αναπτύχθηκε σε όλη τη Δυτική Ευρώπη και Βόρεια Αμερική. Από τις χειρότερες ενδείξεις θρησκευτικού φανατισμού, με πολιτικά κυρίως αίτια, υπήρξαν οι θρησκευτικοί πόλεμοι μεταξύ Προτεσταντών και Ρωμαιοκαθολικών στην Ευρώπη από το 16ο έως το 18ο αιώνα. Θα κλείσω με ένα χαρακτηριστικό γνωμικό του Γερμανού φιλόσοφου Φρήντριχ Νίτσε. «Ο φανατισμός είναι η μόνη μορφή που μπορεί να διαπνέει τους μισαλλόδοξους και τους αδύναμους»…

Ακριβό μου πτυχίο...

Από το φθινόπωρο του 2024, οι ξένοι φοιτητές που έρχονται να σπουδάσουν σε αγγλόφωνα πανεπιστήμια του Κεμπέκ, θα καταβάλλουν τα διπλάσια σχεδόν δίδακτρα. Το ελάχιστο κόστος για τους σπουδαστές ορίζεται επί του παρόντος στα $ 8.992. Με την αύξηση, το ποσόν θα ανέλθει στα $ 17.000 περίπου, ανακοίνωσε η Υπουργός τριτοβάθμιας εκπαίδευσης Pascale Dery. Τα επιπλέον έσοδα, τα οποία υπολογίζονται σε 110 εκατομμύρια δολάρια ετησίως, θα χρησιμοποιηθούν εν μέρει για τη χρηματοδότηση των γαλλόφωνων πανεπιστημίων της επαρχίας. Παράλληλα, ο Υπουργός γαλλικής γλώσσας Jean-Francois Roberge είπε πως τα νέα μέτρα θα επιτρέψουν στην κυβέρνηση να συγκεντρώσει χρήματα τα οποία θα χρησιμοποιηθούν για τη διατήρηση, την προώθηση και την ενίσχυση της γαλλικής γλώσσας στο πανεπιστημιακό σύστημα. Τα αγγλόφωνα πανεπιστήμια McGill και Concordia του Μόντρεαλ καθώς και το πανεπιστήμιο Bishop’s στο Lennoxville του Sherbrooke, έχουν υψηλότερο ποσοστό ξένων φοιτητών από τα αντίστοιχα γαλλόφωνα. Συγκεκριμένα, από τους 39.500 φοιτητές που φοιτούν στο McGill, το 50% προέρχεται από το Κεμπέκ, το 20% από άλλες επαρχίες και το 30% από το εξωτερικό. Από τους 46.000 φοιτητές του Concordia, το 69% προέρχεται από το Κεμπέκ, το 9% από άλλες επαρχίες και το 22% από το εξωτερικό. Από τους 2.650 φοιτητές του Bishop, το 55% προέρχεται από το Κεμπέκ, το 30% από άλλες επαρχίες και το 15% από το εξωτερικό. «Χάρι στο νέο αυτό μοντέλο τιμολόγησης, θα διαθέτουμε τα απαραίτητα μέσα ώστε να εφαρμόσουμε αποτελεσματικά προγράμματα για την προώθηση της γαλλικής γλώσσας, να βελτιώσουμε το προφίλ του γαλλόφωνου πανεπιστημιακού δικτύου και να ενθαρρύνουμε τους μη γαλλόφωνους φοιτητές του Κεμπέκ να φοιτούν στα εκπαιδευτικά μας ιδρύματά », τόνισε η Υπουργός Pascale Dery, εκφράζοντας ταυτόχρονα την ανησυχία ότι οι χιλιάδες αγγλόφωνοι φοιτητές θα μπορούσαν εύκολα να «αγγλοποιήσουν» το Μόντρεαλ. Η αύξηση των διδάκτρων για τους ξένους φοιτητές πάντως θα επηρεάσει πρωτίστως τους καναδούς αγγλόφωνους φοιτητές που αποτελούν άλλωστε την πλειοψηφία των φοιτητών που σπουδάζουν εδώ. Η αύξηση θα ισχύει για όλους τους φοιτητές εκτός Κεμπέκ, ανεξάρτητα από το πανεπιστήμιο στο οποίο επιλέγουν να σπουδάσουν. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι η άνοδος των διδάκτρων, θα επηρεάσει και τους γαλλόφωνους φοιτητές που έρχονται για σπουδές στα εδώ αγγλόφωνα πανεπιστήμια. Τα αγγλικά CEGEP έχουν ήδη αρχίσει να νοιώθουν το βάρος της μεταρρύθμισης της εκπαιδευτικής νομοθεσίας του Κεμπέκ. Σύμφωνα με την Pascale Dery, εκτός από τη διοχέτευση χρημάτων στα γαλλόφωνα πανεπιστήμια, το νέο μέτρο θα συμβάλλει επίσης στην προστασία της γαλλικής γλώσσας στην επαρχία. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 45.8 % της μετά δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στον Καναδά επιχορηγείται από την Καναδική κυβέρνηση. Οι ομοσπονδιακές επιχορηγήσεις πέρυσι ξεπέρασαν τα 41 δισεκατομμύρια δολάρια. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι μία ενδεχόμενη μείωση των φοιτητών λόγω της αλματώδους αύξησης των διδάκτρων, θα μπορούσε να έχει καταστροφικές επιπτώσεις στα αγγλόφωνα εκπαιδευτήρια, αλλά και γενικότερα στην οικονομία του Κεμπέκ…

Κρίση του Οκτωβρίου, ανεξίτηλες μνήμες...

Θυμόμαστε αυτές τις μέρες την Κρίση του Οκτωβρίου 1970, που πυροδότησαν οι δύο απαγωγές κυβερνητικών αξιωματούχων στο Κεμπέκ. Υπεύθυνα για τις απαγωγές ήταν μέλη της οργάνωσης «Απελευθερωτικό Μέτωπο του Κεμπέκ», μία επαναστατική οργάνωση που προωθούσε ένα ανεξάρτητο Κεμπέκ. Τα γεγονότα που ακολούθησαν σημειώθηκαν κυρίως στη Μητροπολιτική περιοχή του Μόντρεαλ. Ο Υπουργός Εργασίας Pierre Laporte βρέθηκε δολοφονημένος, ενώ ο Βρετανός Επίτροπος Εμπορίου James Cross απελευθερώθηκε ως αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων με τους απαγωγείς οι οποίοι προτίμησαν την εξορία στην Κούβα παρά να δικαστούν. Οι περιστάσεις τελικά οδήγησαν στην εφαρμογή του Νόμου περί Πολεμικών Μέτρων (War Measures Act) από τον Γενικό Κυβερνήτη Roland Michener, μετά από εντολή του πρωθυπουργού Pierre Trudeau και αίτημα του πρωθυπουργού του Κεμπέκ, Robert Bourassa και του Δημάρχου του Μόντρεαλ, Jean Drapeau. Η αστυνομία εξοπλίστηκε επίσης με εκτεταμένες εξουσίες και προχώρησε σε 3.000 έρευνες και 497 συλλήψεις. Σε μια δημοσκόπηση διαπιστώθηκε ότι το 89% των αγγλόφωνων και το 86% των γαλλόφωνων Καναδών υποστήριξαν την εφαρμογή του νόμου. Ωστόσο, ο χειρισμός του περιστατικού από τις ομοσπονδιακές και επαρχιακές κυβερνήσεις εξακολουθεί και σήμερα να πυροδοτεί διαμάχη. Ήταν η μοναδική φορά που εφαρμόστηκε ο νόμος περί Πολεμικών Μέτρων σε καιρό ειρήνης στον Καναδά. Το 1988 ο νόμος περί Πολεμικών Μέτρων αντικαταστάθηκε από το Νόμο Έκτακτης Ανάγκης και το νόμο περί Ετοιμότητας για Έκτακτες Καταστάσεις. Τα γεγονότα του Οκτωβρίου του 1970 ενίσχυσαν την υποστήριξη κατά της χρήσης βίας στο πλαίσιο των προσπαθειών για ανεξαρτησία του Κεμπέκ και διοχέτευσαν το κίνημα αυτό προς τη χρήση πολιτικών μέσων για την επίτευξη μεγαλύτερης αυτονομίας της Επαρχίας. Λίγα χρόνια αργότερα το 1976, το αυτονομιστικό κόμμα Parti Quebecois με αρχηγό τον Rene Levesque, ανέλαβε την εξουσία, θέτοντας ως άμεσο στόχο του την απόσχιση της επαρχίας από την Καναδική Συνομοσπονδία. Σε δύο δημοψηφίσματα (1980 και 1995), οι κάτοικοι του Κεμπέκ απέρριψαν την απόσχιση, όμως το εθνικιστικό κίνημα των γαλλόφωνων παραμένει ισχυρό. Το Κεμπέκ είναι η μόνη καναδική επαρχία που δεν έχει υπογράψει την τελευταία τροποποίηση του καναδικού συντάγματος το 1982. Δύο προσπάθειες για την επανένταξη του Κεμπέκ στο καναδικό σύνταγμα, η συμφωνία της Meech Lake Accord το 1987 και η συμφωνία της Charlottetown Accord το 1992, κατέληξαν σε αποτυχία. Η πρώτη συμφωνία δεν εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο της Μανιτόμπα, ενώ η δεύτερη απορρίφθηκε σε πανκαναδικό δημοψήφισμα. Xωρίς επικύρωση από το Κεμπέκ, δημιουργήθηκε σε ομοσπονδιακό επίπεδο ένα ακόμα πολιτικό κόμμα υπέρ της ανεξαρτησίας, το Bloc Québécois. Σήμερα, στην Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ εκτός από το Parti Quebecois, που όπως διαπιστώνεται κερδίζει συνεχώς έδαφος, εκπροσωπείται και το σκληροπυρηνικό κόμμα Quebec Solidaire. Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση Coalition Avenir Quebec, με πρωθυπουργό τον Francois Legault, πιέζει συνεχώς την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για περισσότερες εξουσίες. Πάνω από μισό αιώνα αργότερα, η ιδέα της ανεξαρτησίας του Κεμπέκ εξακολουθεί να παραμένει ζωντανή…

Παραδοσιακή οικογένεια, ένας θεσμός σε κρίση...

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο και αναντίρρητο ότι ζούμε σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από αυτόν τον προκατόχων μας. Η τεχνολογία, που προήλθε από την έκρηξη της γνώσης της δεκαετίας του 1960, έχει φέρει μία ριζική παγκόσμια επανάσταση. Οι επιστήμονες, οι επιχειρηματίες, οι εκπαιδευτικοί και οι πολιτικοί, φαίνεται να λειτουργούν με την πεποίθηση ότι δεδομένου του επαρκούς χρόνου, της γνώσης και των πόρων, η ανθρωπότητα θα μπορούσε να λύσει όλα τα προβλήματα. Ωστόσο με όλες τις προόδους, αντιμετωπίζουμε αυξημένους κινδύνους. Η απειλή ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος εξακολουθεί να υπάρχει. Η τρομοκρατία είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Η βία στη Μέση Ανατολή και όχι μόνο συνεχίζεται. Έχουμε εθνοτικές συγκρούσεις στην Αφρική. Η οικονομία των ανεπτυγμένων χωρών κλυδωνίζεται στο χείλος της καταστροφής. Η ηθική συνεχίζει να εκφυλίζεται ταχύτατα. Η πάλαι ποτέ σταθερή κοινωνία μας καταρρέει. Ένας σημαντικός λόγος, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι στην εποχή της επιστημονικής μας προόδου ο θεσμός της οικογένειας αποσυντίθεται. Τα αυξανόμενα ποσοστά διαζυγίων είναι πλέον ο κανόνας σε όλο τον δυτικό κόσμο. Οι στατιστικές δείχνουν ότι τουλάχιστον πέντε στους δέκα νέους γάμους καταλήγουν σε διαζύγιο. Το διαζύγιο, μαζί με τον αυξανόμενο ρυθμό παιδιών που γεννιούνται εκτός γάμου, έχει δημιουργήσει μεγάλο αριθμό μονογονεϊκών οικογενειών. Πολλά σπίτια διευθύνονται από ανύπαντρες μητέρες, οι οποίες είναι υποχρεωμένες να εργαστούν για να στηρίξουν την οικογένεια. Η πιθανότητα αποτυχίας ενός δεύτερου γάμου, εξ άλλου, είναι υψηλότερη από ότι στον πρώτο γάμο, με αποτέλεσμα αρκετά παιδιά να βιώνουν πολλούς χωρισμούς με την πάροδο των χρόνων. Οι στατιστικές δείχνουν ότι το 40% των παιδιών δεν ζουν με τους βιολογικούς τους πατέρες. Η απλή αλήθεια είναι ότι τα παιδιά χρειάζονται και τους δύο βιολογικούς γονείς τους για να μεγαλώσουν ψυχικά και συναισθηματικά υγιή. Η γονεική σχέση μητέρας - πατέρα, σύμφωνα με εξειδικευμένους ψυχοθεραπευτές, παρέχει στα παιδιά ένα ολοκληρωμένο μοντέλο του γάμου. Τα κορίτσια χρειάζονται την παρουσία του πατέρα τους για να επιβεβαιώσουν την θηλυκότητα τους και να δημιουργήσουν τελικά έναν δεσμό με έναν άνδρα και τα αγόρια χρειάζονται το παράδειγμα του πατέρα τους για να εξελιχθούν σε ισχυρούς ανεξάρτητους άνδρες, ικανούς να μεγαλώσουν οικογένειες. Από ορισμένες απόψεις, ο πόλεμος κατά των ετεροφυλόφιλων (μεταμφιεσμένων ως γυναικεία δικαιώματα και δικαιώματα των ομοφυλόφιλων) έχει σχεδιαστεί για να αποσταθεροποιήσει την κοινωνία και να καταστρέψει την πυρηνική οικογένεια. Σημαντικό ρόλο επίσης παίζει και η επίδραση του φεμινιστικού κινήματος στην ηγεσία. Η ανδρική ηγεσία, ειδικά ο ρόλος του πατέρα, δέχεται συστηματική επίθεση εδώ και δεκαετίες. Είναι αλήθεια ότι η ανδρική εξουσία μπορεί να γίνει κατάχρηση. Ωστόσο, η θετική ενέργεια, η αποφασιστικότητα και η δράση λύνουν τα όποια προβλήματα της κοινωνίας. Η κοινωνία, σύμφωνα με τη νέα ορολογία, έχει μετατραπεί σε μία «προοδευτική» ομάδα που επιχειρεί να αναδιοργανώσει την ανθρώπινη φυλή και κοινωνία για να υπηρετήσει μία νέα τάξη πραγμάτων…

Την προδοσία πολλοί αγάπησαν...

Η Ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από μεγαλειώδεις επιτεύξεις αλλά και απίστευτες προδοσίες. Η προδοσία από αρχαιοτάτων χρόνων θεωρήθηκε εγκληματική πράξη κατά της πατρίδας. Στην αρχαία Ελλάδα οι πολιτικοί ήταν ένοχοι προδοσίας εάν ενεργούσαν κατά του κοινού συμφέροντος και της αναγνωρισμένης πολιτικής ηγεσίας καθώς και εάν αθετούσαν τις υποχρεώσεις προς την ασφάλεια και ακεραιότητα του πάτριου εδάφους. Η αρχαία κοινωνία ήταν αμείλικτη για τους προδότες, τους θεωρούσε υπανθρώπους και τους παρομοίαζε με ρυπαρό νόσημα που μόλυνε τον αέρα του άστεως, γι’ αυτό και η τιμωρία ήταν υποδειγματική. Υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα προδοτών από τους αρχαίους χρόνους έως σήμερα. Ο Εφιάλτης ταύτισε το όνομά του με την προδοσία, καθώς υπέδειξε στον Ξέρξη τη στενή διάβαση που οδηγούσε στις Θερμοπύλες, με αποτέλεσμα οι Πέρσες να χτυπήσουν από τα νώτα τους Σπαρτιάτες του Λεωνίδα. Ο Δημάρατος, βασιλιάς της Σπάρτης, παρέδωσε ξεδιάντροπα τις συμβουλευτικές υπηρεσίες στον Ξέρξη για να καταλάβει τα Κύθηρα. Ο Ανταλκίδας, βασιλιάς της Σπάρτης, θεωρήθηκε εθνικός μειοδότης υπογράφοντας στην Έφεσο την περιβόητη «Ανταλκίδειον Ειρήνην» με τους Πέρσες. Με τη συνθήκη αυτή ολόκληρη η Μικρά Ασία με τις νήσους Κλαζομενών και της Κύπρου, αναγνωρίζονταν ως υποκείμενες στην εξουσία του βασιλέως Αρταξέρξη. Προδότες έχουμε και την περίοδο της Επανάστασης του 21. Μεγάλος προδότης θεωρείται ο Δημήτρης Νενέκος, ο οποίος μάλιστα ξεκίνησε ως ένας από τους γενναιότερους οπλαρχηγούς. Όταν κάποια στιγμή πίστεψε ότι η Επανάσταση θα καταπνιγεί από τον Ιμπραήμ, δέχτηκε τα δώρα του Αιγύπτιου πασά και άλλαξε στρατόπεδο πολεμώντας εναντίον των πρώην συντρόφων του. Αργότερα θα το πλήρωνε με την ίδια του τη ζωή μαζί με πολλούς Έλληνες που ακολούθησαν το παράδειγμά του. Ο «επαναστάτης» Σωτηράκος Κουγιάς, η οικογένεια του οποίου θρήνησε τουλάχιστον τρία θύματα με τουρκική εντολή, δε δίστασε να συνταχθεί στο πλευρό των τούρκων μαρτυρώντας τη μυστική σύσκεψη της Φιλικής Εταιρείας. Η προδοσία του Σωτηράκου Κουγιά τιμωρήθηκε με φρικτά βασανιστήρια. Κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 26 Μαΐου του 1916, η τότε κυβέρνηση του Στέφανου Σκουλούδη παρέδωσε την Ανατολική Μακεδονία στους Βούλγαρους χωρίς να υπάρχει εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ των δύο χωρών. Δεν ήταν λίγοι οι Έλληνες προδότες και κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ορισμένοι εκ των οποίων μάλιστα δεν δίστασαν να φορέσουν τη στολή των Ναζί. Το 1974 έχουμε την μεγάλη προδοσία της Κύπρου από τη χούντα των Συνταγματαρχών, με τραγικό αποτέλεσμα την τουρκική εισβολή και κατοχή του βορείου τμήματος του νησιού, και στις 17 Ιουνίου 2018 την προδοτική συμφωνία των Πρεσπών, από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος ανεγνώρισε τα Σκόπια ως Μακεδονία. Μόλις πριν λίγες ημέρες, ο νέος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανος Κασσελάκης, αποκάλεσε το κατεχόμενο κομμάτι της Κύπρου ως «τουρκικό κρατίδιο». Και ως φαίνεται έπεται συνέχεια… Είναι πλέον γεγονός ότι στην σημερινή Ελλάδα οι προδότες αντί να τιμωρούνται. επιβραβεύονται…

Πλησιάζει το τέλος του κόσμου;

Η επιστήμη και ο κόσμος γενικότερα ανησυχούν για τα ακραία κλιματικά φαινόμενα που πλήττουν τις κοινωνίες σε ολόκληρο τον πλανήτη. Σύμφωνα με μια νέα ανάλυση, ο πλανήτης μας έχει ξεπεράσει τα έξι από τα συνολικά εννέα πλανητικά όρια. Τα συστήματα υποστήριξης της ζωής στη Γή έχουν υποστεί τέτοια ζημιά που η καταστροφή θεωρείται μη αναστρέψιμη. Με βάση τη νέα αυτή πραγματικότητα, δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν έρθει στην επιφάνεια και έχουν διαδοθεί διάφορες θεωρίες για το τέλος του κόσμου. Η πιο γνωστή περίπτωση ήταν ο ερχομός της νέας χιλιετηρίδας, όπου πολλοί τότε υποστήριζαν ότι την 1/1/2000 θα έρθει η συντέλεια του κόσμου με το λεγόμενο Millenium Bug. Τότε πίστευαν ότι οι υπολογιστές δεν θα αντιληφθούν την μετάβαση από 1999 σε 2000 και θα νομίζουν ότι θα βρεθούν πίσω στο 1900. Αυτό θα είχε ως συνέπεια την κατάρρευση του τεχνολογικού κόσμου και των αγορών, που θα αύξανε την πιθανότητα πολέμων. Η επόμενη μεγάλη ημερομηνία ήρθε το 2012 και συγκεκριμένα στις 21/12. Ήταν η προφητεία των Μάγια, που βάσει του ημερολογίου τους είχαν προβλέψει το τέλος του κόσμου με πολλούς να πιστεύουν πως κάτι ήξεραν οι αυτόχθονες της κεντρικής Αμερικής. Τελικά, τα ημερολόγια τους αποδείχτηκαν όχι και τόσο ακριβή όσο τα σύγχρονα… Ύστερα, αφού πέρασε και η πρόβλεψη των συνωμοσιολόγων της 23ης Σεπτεμβρίου του 2015, που ισχυρίζονταν ότι ο πλανήτης Χ θα πέσει στη Γη, κάποιοι ανέσυραν την προφητεία των Μάγια μιλώντας για λάθος και είπαν πως το τέλος του κόσμου θα έρθει σίγουρα το 2021. Αλλά το ξεπεράσαμε κι’ αυτό… Μια άλλη μελέτη, του Αυστριακού επιστήμονα Heinz von Foerster, ήρθε στο φως ύστερα από 62 χρόνια και προβλέπει πως το τέλος του κόσμου θα γίνει την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου του 2026, δηλαδή σε τρία χρόνια και δύο μήνες... O Foerster ήταν φυσικός και φιλόσοφος και μέσα από τη μελέτη του υποστήριξε ότι θα έρθει το τέλος του κόσμου το 2026, λόγω υπερπληθυσμού. Έτσι χρησιμοποίησε έναν μαθηματικό τύπο για να προβλέψει και την ακριβή ημερομηνία. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά στην εργασία του, «Τα δισέγγονά μας δεν θα πεθάνουν από την πείνα, αλλά ότι θα στριμωχτούν μέχρι θανάτου». Και συμπληρώνει, μιλώντας για την 13η Νοεμβρίου του 2026, (εξ’ ου και το Παρασκευή και δεκατρείς) ότι «αυτή την ημερομηνία ο ανθρώπινος πληθυσμός θα πλησιάσει το άπειρο, εάν αυξηθεί όπως τις τελευταίες δύο χιλιετίες». Ο πληθυσμός όντως αυξάνεται, αλλά σύμφωνα με τον ΟΗΕ αυτό δεν πρόκειται να γίνει μέχρι το 2026 και δεν πρόκειται να φτάσει στο άπειρο. Γεγονός είναι ότι η συντέλεια του κόσμου γοήτευε πάντοτε τους επιστήμονες, τους φιλοσόφους και τους κληρικούς, οι πλείστοι των οποίων αρέσκονται να παίζουν τον ρόλο του προφήτη. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία βάση πάνω στην οποία να στηρίζονται οι τέτοιου είδους προφητείες…

Γιά όλα φταίνε οι άλλοι...

Πάντα φταίνε οι άλλοι; Τι είναι αυτό που φταίει όταν κάτι πάει στραβά; Σύμφωνα με κοινωνιολογικές μελέτες, πολλοί άνθρωποι κατηγορούν τους άλλους για διάφορους λόγους. Ένας κοινός λόγος είναι για να προστατεύσουν την αυτοεκτίμησή τους. Όταν κάνουν ένα λάθος ή αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες τους, μπορεί να αισθάνονται ντροπή ή αμηχανία. Για να αποφύγουν να αισθάνονται άσχημα για τον εαυτό τους, είναι ευκολότερο να κατηγορήσουν τους άλλους παρά να αναλάβουν την ευθύνη για τις πράξεις και τις λανθασμένες αποφάσεις τους. Ένας άλλος λόγος που οι άνθρωποι κατηγορούν τους άλλους είναι για να αποφύγουν τις συνέπειες. Όταν κάνουμε κάτι λάθος, μπορεί να αντιμετωπίσουμε κριτική ή τιμωρία. Για να αποφύγουμε τέτοια αποτελέσματα, μπορεί να κατηγορήσουμε τους άλλους για να αποσπάσουν την προσοχή από εμάς. Αυτή μπορεί να είναι μία προσωρινή λύση, όμως δεν λύνει το υποκείμενο πρόβλημα. Πολλές φορές οι άνθρωποι μπορεί να κατηγορούν άλλους ανθρώπους από συνήθεια. Η ενοχοποίηση μπορεί να είναι ένας τρόπος που χρησιμοποιούν τα άτομα αυτά για να αντιμετωπίσουν το άγχος ή τις δύσκολες καταστάσεις. Η συμπεριφορά αυτή μπορεί να έχει επιβλαβείς επιπτώσεις στις σχέσεις μας με τους άλλους. Το να κατηγορούμε άλλους, μπορεί επίσης να έχει αρνητικό αντίκτυπο στη ψυχική μας υγεία. Αυτό που συμβαίνει όταν συνεχίζουμε να κατηγορούμε τους άλλους, μπορεί να οδηγήσει σε σύγκρουση με τους συνανθρώπους μας. Κατηγορώντας τους άλλους για τα προβλήματά μας δεν αναλαμβάνουμε τη ευθύνη για τις πράξεις μας και αυτό μπορεί να βλάψει την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό στις σχέσεις μας, με αποτέλεσμα σύζυγοι, συνάδελφοι και φίλοι να απομακρύνονται ο ένας από τον άλλον. Εξ’ άλλου, όταν κατηγορούμε συνέχεια τους άλλους μας εμποδίζει να αναπτυχθούμε και να μάθουμε από τα λάθη μας. Το να κατηγορείς άλλους μπορεί να οδηγήσει σε αρνητικά συναισθήματα όπως απογοήτευση, θυμό και αγανάκτηση. Αυτά τα συναισθήματα μπορεί να είναι επιζήμια για την ψυχική μας υγεία και την ευημερία μας. Ακόμη, όταν δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τις πράξεις μας και εξαρτόμαστε από άλλους, μπορεί να οδηγήσει σε μία αίσθηση αδυναμίας. Οι κυβερνήσεις και οι άνθρωποι στην κορυφή, είναι οι πρωταρχικοί στόχοι. Τα αντιπολιτευόμενα Μέσα Ενημέρωσης π.χ. επιρρίπτουν τις ευθύνες στους κυβερνώντες για τα πάντα. Στην Ελλάδα φερ’ ειπείν, μέρος του τύπου καθιστά την κυβέρνηση Μητσοτάκη υπεύθυνη για όλα, ακόμη και για όσα αρνητικά συμβαίνουν στην καθημερινή ζωή των πολιτών. Για την οικονομική κρίση, την εγκληματικότητα, το προσφυγικό, ακόμη και για τις φυσικές καταστροφές! Ωστόσο, η ίδια μερίδα του τύπου έπλεκε το εγκώμιο της κυβέρνησης Τσίπρα όταν ήταν στην εξουσία για ιδεολογικούς, αλλά πιότερο για συμφεροντολογικούς λόγους… Στον Καναδά, για την πανδημία, το ενεργειακό, το υψηλό κόστος ζωής, την ακριβή στέγαση, «φταίει» η κυβέρνηση Τριντό. Εκείνοι που ποτέ δεν «φταίνε», είναι εκείνοι που επέλεξαν να ζουν πέρα από τις δυνατότητές τους…

Για την ασφάλεια των ποδηλατών, ουδεμία διαμαρτυρία...

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία στο Μόντρεαλ και σε άλλες μεγαλουπόλεις του Καναδά, για την απόφαση των Δήμων να αυξήσουν την προσθήκη λωρίδων για ποδήλατα σε αστικούς δρόμους, θεωρώντας ότι η μετακίνηση με ποδήλατα συμβάλλει στη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου αλλά και στη βελτίωση της υγείας. Οι δημοτικές αρχές άρχισαν ήδη να υιοθετούν τα οικολογικά προγράμματα που εφήρμοσαν πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Στο Παρίσι π.χ. από το 2019 η κατασκευή υποδομών για ποδηλασία έχει αυξηθεί, με στόχο τον καλύτερο συνδυασμό της χρήσης ποδηλάτων με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Θα μπορούσε κανείς να χαιρετίσει την απόφαση των καναδικών πόλεων, ωστόσο ο Καναδάς - όπως και να το κάνουμε - δεν είναι Ευρώπη. Κατ’ αρχήν, οι ευρωπαϊκές πόλεις έχουν εντελώς διαφορετικές υποδομές και συστήματα, που επιτρέπουν την ασφαλή κυκλοφορία των ποδηλάτων. Τα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα καταλαμβάνουν μικρότερο χώρο για στάθμευση, ενώ οι κλιματικές συνθήκες είναι τελείως διαφορετικές. Ο καναδικός χειμώνας, σε αντίθεση με τον ευρωπαϊκό, σε όλη σχεδόν την επικράτεια, διαρκεί τουλάχιστον 6 μήνες. Υπάρχει, εξ’ άλλου, και το σοβαρό θέμα της οδικής ασφάλειας. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας,1,35 εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώνονται κάθε χρόνο στους δρόμους. Τα στατιστικά από μόνα τους φανερώνουν το μέγεθος του προβλήματος: Τα τροχαία είναι η πρώτη αιτία θανάτου. Το 54% των θυμάτων είναι: πεζοί (23%), ποδηλάτες (3%) και μοτοσικλετιστές (28%). Κάθε 24 δευτερόλεπτα ένας άνθρωπος πεθαίνει λόγω τροχαίου. Ενώ είναι κοινώς αποδεκτό ότι η ποδηλασία έχει πολλά οφέλη για τη σωματική και ψυχική υγεία των ατόμων αλλά και την κοινωνία, περισσότεροι από 41.000 άνθρωποι/ποδηλάτες σκοτώνονται κάθε χρόνο ενώ κινούνται με ποδήλατο για να πάνε στην εργασία τους, μία βόλτα ή ασκούνται. 112 ποδηλάτες σκοτώνονται κάθε μέρα, δηλαδή κάθε 13 λεπτά έχουμε ένα θάνατο ενός ποδηλάτη. Πέρα από τους θανάτους, πολλοί άνθρωποι κινούμενοι με ποδήλατο έχουν σοβαρό τροχαίο δυστύχημα που μπορεί ακόμα και να τους αφήσει και πλήρως παράλυτους. Το τελευταίο διάστημα, κυρίως λόγω της κατακόρυφης αύξησης της τιμής της βενζίνης, πολλοί μετακινούμενοι στον Καναδά επέλεξαν δύο τροχούς αντί για τέσσερις. Και με περισσότερους ποδηλάτες στους δρόμους υπάρχουν επίσης περισσότεροι τραυματισμοί. Νέοι αριθμοί δείχνουν σημαντική αύξηση των θανάτων και νοσηλειών που σχετίζονται με το ποδήλατο. Σύμφωνα με στοιχεία της Canadian Automobile Association (CAC) και της Στατιστικής Υπηρεσίας Καναδά, περίπου 7.500 ποδηλάτες τραυματίζονται σοβαρά κάθε χρόνο σε ώρες αιχμής. Το Καναδικό Ινστιτούτο Πληροφοριών Υγείας, κατέγραψε πέρυσι στην Επαρχία του Κεμπέκ 1,200 νοσηλευμένους λόγω ατυχημάτων με ποδήλατο, αύξηση 20% σε σχέση με το προηγούμενο έτος, ενώ στο Οντάριο ο αριθμός των τραυματιών αυξήθηκε κατά 300%. Στις συχνές διαμαρτυρίες των Δημοτικών Συμβούλων και δημοτών για την εφαρμογή των λωρίδων κυκλοφορίας ποδηλάτων, μεγάλη έμφαση δίνεται στη μείωση των χώρων στάθμευσης και στις ενδεχόμενες οικονομικές επιπτώσεις στους μικροεπιχειρηματίες. Για την ασφάλεια των ποδηλατών πάντως, ουδεμία διαμαρτυρία…

Οικογένεια, ένας παρεξηγημένος θεσμός...

Κάθε φθινόπωρο λαβαίνω τις νέες θεματικές προτάσεις του διαδικτυακού βιβλιοπωλείου στο οποίο είμαι συνδρομητής. Ψάχνοντας ανάμεσα σε αμέτρητους τίτλους, ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ένα επανεκδοθέν εικονογραφημένο βιβλίο ομοφυλοφιλικού περιεχομένου που απευθύνεται κυρίως σε νεαρά ελληνόπουλα. Οι εκδόσεις Ίκαρος, όπως πληροφορήθηκα, προχώρησαν στην έκδοση του εν λόγω βιβλίου ύστερα από πιέσεις «προοδευτικών» ομάδων, γεγονός που δημιούργησε πολυποίκιλες αντιδράσεις. Με τίτλο «Το πιο μεγάλο βιβλίο για τις οικογένειες», περιλαμβάνει σκηνές με δύο ομόφυλα ζευγάρια και παρουσιάζει τον σύγχρονο τρόπο ζωής. Το συγκεκριμένο βιβλίο μάλιστα κέρδισε το βραβείο School Library Information Book Award για ηλικίες παιδιών κάτω των 7 ετών... Άλλο ένα εικονογραφημένο βιβλίο που κυκλοφορεί με παραμύθια και τιτλοφορείται «Η Αλίκη κοιτάζει τον καθρέπτη», απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας. Το παραμύθι μιλάει για μια μικρούλα που βρίσκει την αγάπη, τη χαρά και την ασφάλεια, βρίσκει δηλαδή την οικογένειά της σε ένα ζευγάρι γκέι ανδρών που την αγαπούν άνευ όρων. Ένα τρίτο βιβλίο έχει σαν γενικό τίτλο «Μικρές Οικογενειακές Ιστορίες» και απευθύνεται σε εφήβους και ενήλικες. Πρόκειται για μια επίσης ιστορία μιας μικρούλας που μεγαλώνει σε μια οικογενειακή «κολεκτίβα» και ήρθε στον κόσμο ως το παιδί δύο λεσβιών και δύο γκέι ανδρών. Τέλος, άλλο ένα παραμύθι για μικρά παιδιά που προωθεί την ομοφυλοφιλία (υπό την αιγίδα μάλιστα του Υπουργείου Πολιτισμού) πωλείται ήδη από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος η οποία από το 2012 επιχορηγείται με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ετησίως... Βιβλία ομολογουμένως πρωτόγνωρα για την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της. Εκείνο πάντως που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι όσο κι’ αν έψαξα στο βιβλιοπωλείο δεν βρήκα ούτε ένα βιβλίο που να αναφέρεται στον ρόλο και την αξία της παραδοσιακής οικογένειας. Η οικογένεια που είναι για τον καθένα μας οι γονείς, η μητέρα, ο πατέρας, τα αδέλφια. Η οικογένεια εκείνη που μας φέρνει στον κόσμο, η μητέρα που μας δίνει το δικαίωμα και την ευκαιρία στη ζωή, που μας κυοφορεί εννέα μήνες, μας νιώθει μέσα της να μεγαλώνουμε, τρέφεται για να τραφούμε, ζει για να ζήσουμε και ζούμε μέσα από αυτήν. Και ύστερα έρχεται και ο ρόλος του πατέρα, διόλου ευκαταφρόνητος και όχι λιγότερο σημαντικός. Από τη στιγμή που η μητέρα αποφασίζει συνειδητά για εμάς και μαζί με τον πατέρα γίνονται βιολογικοί γονείς που μας φέρνουν σε αυτό τον κόσμο και σε αυτή τη ζωή, είναι οι μόνοι αυστηρά υπεύθυνοι για εμάς και οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι. Είμαστε αίμα τους, σάρκα από τη σάρκα τους. Πολύ φοβάμαι ότι η σημερινή κοινωνία είναι στο έλεος μιας επιβαλλόμενης ιδεολογίας μεταμφιεσμένη ως «προοδευτική» που επιχειρεί να αναδιοργανώσει την ανθρώπινη φυλή και κοινωνία για να υπηρετήσει την νέα τάξη πραγμάτων. Ο θεσμός και η αξία της αληθινής οικογένειας είναι ότι μας έχει απομείνει. Ας μην αφήσουμε κι αυτό να χαθεί…

Δυσφορία φύλλου - Η νέα "πανδημία"

Αν μας είχαν πει πριν από λίγα χρόνια ότι η δυσφορία φύλου θα γινόταν μόδα, δεν θα το πιστεύαμε. Και όμως, αυτό φαίνεται να συμβαίνει σήμερα στις λεγόμενες «ανεπτυγμένες» χώρες. Γεγονός είναι ότι από ένα εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο, που αφορούσε μερικά άτομα της πρώιμης παιδικής ηλικίας, η δυσφορία φύλου έχει γίνει μαζική παθολογία. Σύμφωνα με εμπεριστατωμένες έρευνες, η δυσφορία φύλου αναφέρεται σε συναισθήματα άγχους και αναστάτωσης, τα οποία νιώθει ένα άτομο όταν το φύλο του δεν ταιριάζει με την ταυτότητά του. Οι άνθρωποι που βιώνουν δυσφορία φύλου, όπως έχει διαπιστωθεί, νιώθουν άβολα με τη σύγκρουση ανάμεσα στα σεξουαλικά χαρακτηριστικά του σώματός τους και στο πως νιώθουν ή σκέφτονται για τον εαυτό τους. Οι επιδράσεις της δυσφορίας φύλου διαφέρουν από άτομο σε άτομο. Για κάποιους, αυτά τα συναισθήματα επηρεάζουν την εικόνα του εαυτού τους και την συμπεριφορά τους. Ένα άτομο με δυσφορία φύλου μπορεί να αντιμετωπίζει τα συναισθήματα δυσφορίας αλλάζοντας την έκφραση του φύλου του ή ακόμη αλλάζοντας την εμφάνισή του. Τα παιδιά που νιώθουν δυσφορία φύλου μπορεί να εκφράζουν την επιθυμία να είναι το αντίθετο φύλο, να συμπεριφέρονται ετεροφυλικά, να ντύνονται και να χτενίζονται όπως τα άτομα του αντίθετου φύλου. Οι ακριβείς αιτίες για την δυσφορία φύλου δεν είναι απολύτως κατανοητές, όμως πολλοί παράγοντες παίζουν ρόλο στην εμφάνισή της. Η έναρξη της δυσφορίας φύλου συμβαίνει συνήθως στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας Η πιο ακραία περίπτωση δυσφορίας του φύλλου είναι τα λεγόμενα «διεμφυλικά» (transsexual) άτομα στα οποία η έμφυλη ταυτότητά και συμπεριφορά τους δεν συμφωνούν με το βιολογικό τους φύλο. Στα διεμφυλικά άτομα, σύμφωνα με τις ίδιες μελέτες, η ασυμβατότητα της βιολογικής με την προσωπική και κοινωνική τους ταυτότητα είναι πλήρης και σε όποια ηλικία κι’ αν βρίσκονται τους προκαλεί έντονη δυσφορία και απέχθεια για το σώμα τους. Για παράδειγμα, τα αγόρια μισούν κάθε ανδρικό χαρακτηριστικό τους σώματός τους και επιθυμούν να απαλλαγούν από το πέος τους, ενώ τα κορίτσια βλέπουν με τρόμο τα στήθη τους ή αντιμετωπίζουν ως ενοχλητική «μαύρη οπή» το αιδοίο τους. Το φαινόμενο ωστόσο είναι εντονότερο στα κορίτσια. Μία νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό General Psychiatry, αποκάλυψε πως ολοένα και περισσότερα κορίτσια ηλικίας έως 11 ετών, αποφασίζουν να ξεκινήσουν τη θεραπεία για αλλαγή φύλου, συχνά με τη συγκατάθεση των γονέων τους. Μετά την ηλικία των 15 ετών η συγκατάθεση δεν είναι απαραίτητη. Στις ΗΠΑ λειτουργούν 300 ιδιωτικές κλινικές που κάνουν τέτοιου είδους επεμβάσεις. Μπορεί η επιστήμη να κάνει θαύματα σε αυτό τον τομέα, όμως η κοινωνική απομόνωση του ατόμου που επιθυμεί να προχωρήσει σε αλλαγή φύλου είναι ένα φαινόμενο που ακόμα παρατηρείται, όσο «προχωρημένη» κι’ αν θέλει να δείχνει η σύγχρονη κοινωνία. Αυτό που εγείρει το ερώτημα εδώ: Είναι στη φύση του ανθρώπου ν’ απομακρύνεται από την ίδια του τη φύση;

Περί Πολιτικού Μάρκετινγκ...

Με αφορμή τη νέα διαφημιστική εκστρατεία των Συντηρητικών, απο ενδιαφέρον έψαξα και βρήκα εμπεριστατωμένες στρατηγικές έρευνες σχεδιασμού και επικοινωνίας που χρησιμοποιούνται στις πολιτικές εκστρατείες. Το λεγόμενο Πολιτικό Μάρκετινγκ, σύμφωνα με την πολιτική ορολογία. Το Πολιτικό Μάρκετινγκ λοιπόν, γεννήθηκε στα μέσα του 20ού αιώνα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Συγκεκριμένα, το 1952 ο στρατηγός Dwight Eisenhower έγινε ο πρώτος προεδρικός υποψήφιος που χρησιμοποίησε τις υπηρεσίες ενός διαφημιστικού γραφείου για να διεξάγει την πολιτική του εκστρατεία. Χρόνια αργότερα, οι εκλογικές εκστρατείες ήρθαν στην τηλεόραση με τη μορφή πολιτικών συζητήσεων των υποψηφίων, όπως αυτές που διεξήχθησαν από τον John Kennedy και τον Richard Nixon το1960. Έκτοτε, άρχισαν να χρησιμοποιούνται άλλες πολιτικές στρατηγικής Μάρκετινγκ. Την δεκαετία του 80 ο Ronald Reagan χρησιμοποίησε για τις ομιλίες του το πρωτοεμφανιζόμενο βίντεο, ενώ ο George Bush ήταν ο πρώτος υποψήφιος που στράφηκε σε συμβούλους εικόνας για να ενισχύσει το εκλογικό του προφίλ. Με το πέρασμα των χρόνων, η πολιτική επικοινωνία έχει αλλάξει σημαντικά και δεν ακολουθεί πλέον τις παραδοσιακές νόρμες. Οι επικοινωνιακές δεξιότητες, οι τεχνικές και τα εργαλεία που χρησιμοποιούν τα κόμματα και οι πολιτικοί έχουν περάσει στην εποχή του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Μία εποχή που χαρακτηρίζεται από μεγάλες αλλαγές στον χώρο του πολιτικού και επικοινωνιακού ανταγωνισμού. Σε αυτή τη νέα εποχή κεντρικό ρόλο διαδραματίζει το Πολιτικό Μάρκετινγκ. Στο σύγχρονο πολιτικό τοπίο, το Μάρκετινγκ προσφέρει στα πολιτικά κόμματα και στους πολιτικούς αμέτρητες ευκαιρίες να συνδεθούν με μέλη, υποστηρικτές, φίλους, πιθανούς ψηφοφόρους για να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη. Επίσης, υπάρχουν εργαλεία διαθέσιμα για τη συλλογή δεδομένων σχετικά με τους ψηφοφόρους που μπορούν να συντελέσουν στη διαμόρφωση εκστρατειών με διαδραστικό περιεχόμενο και στη δημιουργία στοχευμένων μηνυμάτων για συγκεκριμένα τμήματα του πληθυσμού. Αυτή η νέα κατάσταση επηρεάζει τη στρατηγική Μάρκετινγκ τόσο των κομμάτων όσο και των ίδιων των πολιτικών και απαιτεί ευέλικτη προσαρμογή στο δυναμικό ψηφιακό περιβάλλον. Το Πολιτικό Μάρκετινγκ μπορεί να βοηθήσει τους πολιτικούς στην υλοποίηση της αποστολής τους. Έχει διαπιστωθεί ότι οι πολιτικοί στρέφονται ολοένα και περισσότερο σε εξωπολιτικούς ειδήμονες και επικοινωνιακούς συμβούλους ώστε να διασφαλίσουν την εκλογική επιτυχία. Αυτό, όπως πιστεύουν, το πετυχαίνουν καλύτερα με τη χρήση του Πολιτικού Μάρκετινγκ μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία δημιουργούν νέους τρόπους για την εμπορική προώθηση πολιτικών εκστρατειών και καινούργιους «ηλεκτρονικούς χώρους» για την αλληλεπίδραση των υποψηφίων και των ψηφοφόρων. Ένα επιτυχημένο Πολιτικό Μάρκετινγκ σημαίνει και ευρεία χρήση των μέσων ενημέρωσης, ως βασική προτεραιότητα της επικοινωνιακής στρατηγικής των πολιτικών. Η αύξηση της επιρροής των Social Media, έχει δημιουργήσει μία ανάγκη για ανασύσταση της καθιερωμένης εκλογικής τακτικής. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει πως τα κοινωνικά δίκτυα είναι αυτά που οδηγούν σε θετικά εκλογικά αποτελέσματα. Οι θέσεις μου στο θέμα άλλωστε είναι γνωστές. Οι λόγοι απαντούν περισσότερο σε ένα συνονθύλευα πολιτικών, κοινωνικών και ιστορικών χαρακτηριστικών της δυτικής κοινωνίας...

"Η Σκοτεινή Ιστορία του Χόλιγουντ"

Επιθυμία ή ακόμη και όνειρο πολλών ανθρώπων όταν βρίσκονται στην παιδική, εφηβική, νεανική ή και ενήλικη ζωή τους, είναι το γίνουν ηθοποιοί. Είτε επειδή τους αρέσει ως ενασχόληση, είτε επειδή τους εντυπωσιάζει το να υποδύονται κάποιον άλλον, είτε επειδή θέλγονται από τη δημοσιότητα, είτε επειδή το θεωρούν προσοδοφόρο επάγγελμα. Για τους περισσότερους που αγωνιούν να πετύχουν, ηθοποιός σημαίνει φώτα, λάμψη, δημοσιότητα, εξώφυλλα, αυτόγραφα, πλούτο. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Το επάγγελμα του ηθοποιού απαιτεί σκληρή δουλειά, πολύμηνες πρόβες, θυσίες, χαμηλές αποδοχές, αναζήτηση εργασίας. Το Χόλιγουντ, η «Μέκκα» του κινηματογράφου, είναι το μεγάλο όνειρο κάθε επίδοξου καλλιτέχνη. Ένα όνειρο που για τους περισσότερους θα υποδειχτεί απατηλό. Σύμφωνα με μία νέα έκθεση, μόλις το 2% των ηθοποιών βγάζουν προς το ζην. Οι υπόλοιποι βρίσκονται σε διαρκή αναζήτηση εργασίας, ενώ το ποσοστό εκείνων που κατάφεραν τελικά να αποκτήσουν διασημότητα ανέρχεται μόλις στο 0.04%... Παρακολουθώντας το ντοκιμαντέρ «Η Σκοτεινή Ιστορία του Χόλιγουντ», «The Dark Side of Hollywood», βλέπει κανείς τις βρόμικες δουλειές των στούντιο σε μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας. Δεν είναι κρυφό ότι για το σύστημα των Χολιγουντιανών στούντιο μοναδικός σκοπός ήταν και παραμένει το κέρδος. Βλέποντας προσεκτικά την ταινία, αντιλαμβάνεται κανείς μέχρι που ήταν διατεθειμένοι να φτάσουν οι παραγωγοί, προκειμένου να μη δουν τα έσοδά τους να μειώνονται. Έχουν περάσει πάνω από 100 χρόνια από τότε που το Χόλιγουντ έγινε το κέντρο του αμερικανικού κινηματογράφου και ενώ πάντα παρουσιαζόταν ως τόπος αίγλης και ένα «σπίτι» για τους εμφανίσιμους και ταλαντούχους ηθοποιούς, από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του υπήρχε και μια πιο σκοτεινή πλευρά. Οι κινηματογραφιστές δεν μετακόμισαν στη νότια Καλιφόρνια μόνο για τον ηλιόλουστο καιρό της, αλλά κατευθύνθηκαν στη Δύση για να αποφύγουν τους νόμους περί διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας που περιόριζαν τη χρήση κινηματογραφικών καμερών. Από τις πρώτες μέρες του, το «κέντρο» της κινηματογραφικής βιομηχανίας δημιούργησε μία ατμόσφαιρα υπερβολής, υπέρτατη ψευδαίσθηση, εξωφρενικά χρήματα, υπερβολική κολακεία, μεγάλες προσδοκίες και απεριόριστο εγωισμό. Κάποιοι ηθοποιοί αντάλλασσαν το σεξ με τη - συχνά μάταιη - ελπίδα επαγγελματικής ανέλιξης, «αστέρια» που δεν υπάκουαν τούς κινηματογραφικούς κανόνες έσβησαν πρόωρα, μαφιόζοι εντάχθηκαν στα συνδικάτα και εκβίαζαν τα στούντιο, ενώ οι λογιστές φαίνεται να υπήρξαν από τους πιο δημιουργικούς του Χόλιγουντ, καταφέρνοντας να διασφαλίσουν ότι ακόμη και επικές υπερπαραγωγές και εμβληματικές ταινίες δεν έχουν αποφέρει κέρδη. Η «Σκοτεινή Ιστορία του Χόλιγουντ» τα καλύπτει όλα, από τη δημιουργία των στούντιο και τους μεγιστάνες του κινηματογράφου μέχρι και τις εταιρείες που τα διοικούν σήμερα, από τον εθισμό στα ναρκωτικά μέχρι το κυνήγι μαγισσών της εποχής του Μακάρθι και το MeToo. Εντατικά ερευνημένο και εξαιρετικά ενδιαφέρον το ντοκιμαντέρ, σύμφωνα με τις κριτικές, αποκαλύπτει ότι οι ιστορίες πίσω από την ασημένια οθόνη είναι τουλάχιστον τόσο συναρπαστικές όσο κι αυτές που λάμπουν πάνω της...

Ούτε γάτος, ούτε ζημιά...

Πώς αλλάζουν αλήθεια οι καιροί… Σήμερα το να είσαι ομογενης θεωρείσαι πολύ in! Έπαψαν οι πλάκες,τότε που γυρνούσαμε στην πατρίδα και μας ξέφευγε κάποιο YES ή κάποιο NO. Μόνο στο εκτελεστικό απόσπασμα δεν μας στέλνανε... Σήμερα η μισή Ελλάδα (μες την παρακμή της) θέλει να μιλάει τη γλώσσα των ομογενών! Τα τελευταία χρόνια άλλαξαν οι ισορροπίες κι από περίγελος των «νεοελλήνων» γινήκαμε «very cool»... Φαινόμενο άλλωστε παγκόσμιο...(Η Ασία προ πολλού έγινε γουέστερν!) Θυμάμαι, όταν η Bίκυ Λέανδρος κέρδισε την πρώτη θέση στην Eurovision αντιπροσωπεύοντας το Λουξεμβούργο, η Ελλάδα δεν είχε ανακαλύψει ακόμη τους ομογενείς! Η Καλομοίρα κατέλαβε την πρώτη θέση στο Fame Story φέρνοντας επανάσταση στην ελληνική γλώσσα...Την έκανε πιο «ελεύθερη», πιο ομιλούμενη! Η Παπαρίζου κέρδισε την πρώτη θέση στην Eurovision εκπροσωπώντας την Ελλάδα με αγγλικό τραγούδι! Από τότε όλα τα επίδοξα «είδωλα» έγιναν «number one!» Τελικά, η «ταπεινότητα και η σεμνότητα», είναι παιδιά της ομογένειας. Η ελληνική γλώσσα, όπως τουλάχιστον τη μάθαμε και την μιλούσαμε πριν αφήσουμε τα πάτρια εδάφη, δεν υπάρχει πια στην Ελλάδα. Ανήκει στο μακρινό παρελθόν... Στην θέση της υπάρχει ο απόηχος μιας βροντής για να θυμίζει ότι κάποτε στη μικρή αλλά ένδοξη αυτή χώρα υπήρξε ένας Παλαμάς, ένας Ελύτης, ένας Ρίτσος, ένας Σεφέρης... Πάντως στο μέλλον, όπως παν τα πράγματα, οι ελληνες θα στέλνουν τα παιδιά τους στην Αστόρια, στην Oakleigh, στην Dathforth, στην Park Avenue και σε άλλες ομογενειακές συνοικίες, για να μάθουν να μιλούν τα ελληνικά! Οι ομογενείς πάλι θα στέλνουν τα δικά τους παιδιά στη Ρόδο, στην Καλαμάτα, στα Γιάννινα για να μάθουν να μιλούν τα αγγλικά! Ας παρατηρήσουμε λοιπόν πως μπορεί να εξελιχθεί μια «σοβαρή» συζήτηση σήμερα στην Eλλάδα, σε «άπταιστα» ελληνικά... - Η Foureira πολύ κούλ! - Έχω κριτζάρει! - Έχω κράς! - Μη μου πρήζεις τα balls! - Πάψε να με μπετώνεις! - Σταμάτα να σπαμάρεις! - Στο γραφείο έχουμε μίτινγκ! - Μην το κάνουμε και Big deal! - Tρεις η ώρα just! - Θα το ρισκάρω! - Μη τολμήσεις καν...το μπίλι δικό μου! (βέβαια, όχι πλέον στην πράξη!) - Ο.Κ. μωρέ! (που σημαίνει ΟΛΑ ΚΑΛΑ, τουλάχιστον είναι δικό μας, έστω και αμερικανοποιημένο...) Αν πριν 20 χρόνια γινόταν ο παραπάνω διάλογος στην Ελλάδα από ομογενείς, το θέμα θα έπαιρνε πολιτικές διαστάσεις και θα αλλάζανε οι κοινωνικές ισορροπίες! Θα έφταιγε η CIA, ο αμερικάνικος τρόπος ζωής κι ο δυτικός ιμπεριαλισμός! Γίνεται όμως τώρα στην Ελλάδα , κι ούτε γάτος κι ούτε ζημιά! Εύχομαι να περνάτε όμορφα τις διακοπές σας. Sorry... το «βακέσιον» σας ήθελα να πω!

GREECE A life-changing experience

«Ελλάδα, εμπειρία που σου αλλάζει τη ζωή». Αυτό είναι το σλόγκαν της φετινής καμπάνιας του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού που ταξιδεύει σε όλες τις γωνιές της γης. Η νέα καμπάνια του ΕΟΤ έχει ως στόχο να προσελκύσει το διεθνές κοινό και να ενισχύσει περαιτέρω τη ζήτηση για αυθεντικές εμπειρίες διακοπών στην Ελλάδα, μέσα από τους ανθρώπους και τη φύση της χώρας, που μπορεί ακόμα να προσφέρει αυθεντικές, βιωματικές εμπειρίες που ενδεχομένως κάποιοι δεν έχουν ξαναζήσει ποτέ στη ζωή τους. Πρόκειται για μια ζωηρή και ανατρεπτική ταινία που περιγράφει με εικόνες: Τι γεύση έχει η ντομάτα όταν πλένεται στη θάλασσα; Πως νιώθεις όταν βουτάς από ψηλά βράχια σε κρυστάλλινο νερό; Γιατί να χορέψεις αγκαλιά με αγνώστους; για τα οποία ο ΕΟΤ έχει όλες τις απαντήσεις. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, οι διακοπές στην Ελλάδα δεν είναι και εύκολη υπόθεση… Σκαλιά να ανεβείς, άμμο να περπατήσεις, κόκορες να σε ξυπνούν, ήλιος καυτός, δρόμοι χωμάτινοι, χωριά στο πουθενά, γεύσεις ασυνήθιστες. Οι «δυσκολίες» που προκύπτουν από την ανέγγιχτη φύση, την απλότητα και αυθεντικότητα της χώρας, που όμως κάνουν τις διακοπές μία ανεπανάληπτη εμπειρία ζωής. Το σχετικό βιντεάκι, παραγωγή του ΕΟΤ, είναι διαθέσιμο στο YouTube, σε όλες τις ιστοσελίδες τουριστικής προβολής και στα κοινωνικά δίκτυα. Γεγονός είναι ότι η Ελλάδα κατατάσσεται σταθερά μεταξύ των δέκα κορυφαίων προορισμών για διακοπές. Η New York Post μάλιστα δίνει «ψήφο εμπιστοσύνης» στην Ελλάδα για διακοπές το 2023, μέσα από πρόσφατο εκτενές άρθρο της. Εξ’ άλλου, αφιέρωμα της δημοφιλούς Ιταλικής εφημερίδας «La Repubblica», αναφέρει την Ελλάδα ως το ιδανικό μέρος για διακοπές, με περισσότερα από 200 ονειρικά νησιά και ένα έθνος που αποτελεί το λίκνο του δυτικού πολιτισμού και το σπίτι της δημοκρατίας. Ως ιδανικό προορισμό για τις καλοκαιρινές διακοπές χαρακτηρίζει την Ελλάδα και η Γερμανική εφημερίδα Bild-Spiegel. Σύμφωνα με τα περισσότερα δημοσιεύματα, η Ελλάδα θα είναι φέτος μία από τις αγαπημένες χώρες των Αμερικανών και Ευρωπαίων παραθεριστών. Και δικαιολογημένα. Σε ποια άλλη χώρα με τόσο υπέροχα καταγάλανα ζεστά νερά μπορεί κάποιος να κολυμπήσει, σχεδόν όλο το χρόνο; Ποια χώρα έχει καταπράσινα νησιά με τόσο ήπιο και ξηρό τους περισσότερους μήνες κλίμα, όπως έχει το Ιόνιο; Ποια χώρα έχει τέτοια βουνά και τέτοια ήπια πανίδα, όπως η οροσειρά της Ροδόπης και η ανατολική Μακεδονία; Σε ποια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα μπορείς σε ελάχιστα λεπτά να βρεθείς σε όμορφες παραλίες όπως ο Άλιμος, η Γλυφάδα, η Βούλα και η Βουλιαγμένη; Και πάνω απ’ όλα, ποιά χώρα έχει τέτοιους ανθρώπους, όπως οι Έλληνες; Η Ελλάδα ακόμη θεωρείται ο ασφαλέστερος προορισμός στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ που αξίζει να επισκεφτούν οι παραθεριστές. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, περισσότεροι από το ένα τρίτο των ερωτηθέντων, δήλωσαν ότι θα ήθελαν να επισκεφτούν την Ελλάδα εφέτος. Ας γίνει και φέτος η πανέμορφη χώρα μας ο τουριστικός προορισμός μας...

Πολιτική οικογενειοκρατία...

Σύνηθες πλέον το φαινόμενο, ειδικά στην Ελλάδα. Στενοί συγγενείς πολιτικών να παίρνουν την πολυπόθητη σκυτάλη. Η επανεκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας και ως πρωθυπουργού δεν εξέπληξε ιδιαίτερα μια και οι οικογένειες Καραμανλή, Παπανδρέου και Μητσοτάκη εναλλάσσονταν ήδη τόσο στην ηγεσία όσο και στην εξουσία… Όταν στην πολιτική ζωή πρωταγωνιστούσαν οι προαναφερθέντες είχε τεθεί το ερώτημα-ευχή «πότε θα απαλλαγούμε από τις οικογένειες;» Και η ευχή τότε εισακούστηκε. Έτσι, όταν τα δυο κόμματα πέρασαν στα χέρια άλλων αρχηγών (Σημίτης και Έβερτ) εκφράστηκε η βεβαιότητα-επιθυμία να περάσει η πολιτική ζωή της χώρας σε άλλη φάση. Έτσι κι’ έγινε. Ωστόσο, η οριστική μετάβαση στην καθαρά νέα γενιά άρχισε το1997 με την εκλογή του Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία της ΝΔ και ολοκληρώθηκε με την εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου στην αντίστοιχη του ΠΑΣΟΚ. Πολλές ελπίδες εναποτέθηκαν και στους δυο για ανανέωση, εξυγίανση και νέες προοπτικές για τη χώρα και για τα κόμματά τους. Ο Κώστας Καραμανλής πριν κυβερνήσει υποσχέθηκε πάταξη της διαφθοράς, επανίδρυση του κράτους και καταπολέμηση της σπατάλης. Αναγκάστηκε τελικά να εγκαταλείψει την κυβέρνηση υπό το βάρος πολλαπλών σκανδάλων. Διόρισε εκατοντάδες χιλιάδες νέους υπαλλήλους και εκτίναξε τα χρέη και τα ελλείψατε σε δυσθεώρητα ύψη… Ο Γιώργος Παπανδρέου άντεξε λίγο περισσότερο στην κυβέρνηση υπό απείρως δυσκολότερες συνθήκες που είχε διαμορφώσει ο προκάτοχός του. Όμως και ο ίδιος, μαζί με όσους τον περιέβαλαν, φέρει βαριές ευθύνες επειδή η αντιπολιτευτική του τακτική ήταν απερίσκεπτη, λαϊκίστικη και χωρίς καμία προετοιμασία γι’ αυτό που θα παρελάμβανε. Όταν τελικά ανέλαβε τη διακυβέρνηση και έμαθε ότι η οικονομία ήταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας δεν είπε αμέσως την καθαρά αλήθεια στους πολίτες και δεν ζήτησε τη συνδρομή έμπειρων και άξιων πολιτικών. Δυο χρόνια αργότερα αποχώρησε. Καραμανλής και Παπανδρέου απέτυχαν. Το συμπέρασμα είναι αποθαρρυντικό. Οι εκπρόσωποι της νεότερης γενιάς των πολιτικών διέψευσαν παταγωδώς όσους είχαν ελπίσει σε αυτούς. Η παράδοση πάντως συνεχίζεται… Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Αλέκος Καραμανλής, γιός του πρώην πρωθυπουργού και αυτός θα πάρει το βάπτισμα στον πολιτικό στίβο από την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας… Η κόρη του Κώστα Καραμανλή Αλίκη, δίδυμη αδελφή του Αλέκου, θα είναι υποψήφια βουλευτής στις μεταπροσεχείς βουλευτικές εκλογές στην Περιφέρεια της Ανατολικής Αττικής… Ο Κωνσταντίνος Σαμαράς, γιός του πρώην πρωθυπουργού στις προσεχείς εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης θα είναι υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος στην Περιφέρεια Πελοποννήσου… Και οι τρείς γόνοι πολιτικών οικογενειών θα συνεχίσουν όπως φαίνεται την παράδοση των γονιών τους. Μπορεί οι πρώην πρωθυπουργοί να πιστεύουν ότι μπορούν να επιβάλλουν επ’ αόριστον τους «Οίκους» τους και επειδή όμως τίποτα δεν αποκλείεται, υπάρχει και ο κυρίαρχος λαός που πριν από δεκαετίες γοητεύτηκε από τους νεοφερμένους νεαρούς, τότε πλήρωσε το τίμημα ακριβά. Η οικογενειοκρατία πάντως είναι απέθαντη! Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στη λίστα με τους πρωθυπουργούς, υπουργούς και πολιτευτές των τελευταίων 100 ετών…

Ομογένεια του Καναδά

Την 1η Ιουλίου 2023 ο Καναδάς κλείνει αισίως 156 χρόνια ζωής. Και παρά το νεαρό της ηλικίας του, αναμφισβήτητα θεωρείται μία προηγμένη ομοσπονδιακή χώρα και παραμένει σταθερά ένα από τα πιο ανεπτυγμένα και ειρηνικά έθνη του κόσμου, στη λίστα με τις πιο ανεπτυγμένες χώρες για το 2022. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, από τα 40 εκατομμύρια (συμπληρώθηκαν πρόσφατα) των κατοίκων τα10 σχεδόν εκατομμύρια ανήκουν σε ορατές εθνικές μειονότητες. Με το ιστορικό της δεύτερής μας πατρίδας έχω ασχοληθεί σε παλαιότερα άρθρα μου. Στο παρών άρθρο, θα κάνω μία σύντομη ιστορική αναδρομή της ομογένειας του Καναδά, βάσει στοιχείων που συγκέντρωσα από επίσημες ιστορικές πηγές. Οι ελληνοκαναδοί πολίτες που έχουν πλήρη ή μερική ελληνική κληρονομιά, ή άτομα που μετανάστευσαν από την Ελλάδα και διαμένουν μονίμως στον Καναδά, ανέρχονται στους 270.000 και το 56% περίπου των Καναδών ελληνικής καταγωγής γνωρίζουν επαρκώς την πρώτη τους γλώσσα. Οι περισσότεροι ελληνόφωνοι βρίσκονται στις ευρύτερες περιφέρειες του Τορόντο και του Μόντρεαλ, ενώ μικρότερες ελληνόφωνες παροικίες υπάρχουν στην Οττάβα, το Κάλγκαρι, το Έντμοντον, το Χάλιφαξ και σε όλον σχεδόν τον Καναδά. Ο πρώτος Έλληνας που πάτησε το πόδι του σε καναδικό έδαφος θρυλείται πως ήταν ο Ιωάννης Φωκάς, ναυτικός από την Κεφαλονιά, που το 1592 εξερεύνησε για λογαριασμό του ισπανικού στέμματος τα στενά που φέρουν το όνομα Χουάν ντε Φούκα, ανάμεσα στο νησί Βανκούβερ και την Πολιτεία της Ουάσιγκτον. Η μετανάστευση Ελλήνων προς τον Καναδά άρχισε ουσιαστικά με το τέλος του19ου αιώνα, έλαβε σημαντικές διαστάσεις μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και κορυφώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του1960. Από τις αρχές της δεκαετίας του1970 η μετανάστευση Ελλήνων προς τον Καναδά άρχισε να φθίνει και από το τέλος της δεκαετίας του 1980 έχει ουσιαστικά εκλείψει. Οι έλληνες μετανάστες της πρώτης γενιάς ασχολήθηκαν κυρίως ως εργάτες σε βιομηχανίες, καθαριστές κτιρίων κλπ. ή σε οικογενειακές επιχειρήσεις όπως εστιατόρια, αρτοποιεία και παντοπωλεία. Οι νεότερες γενιές εντάχθηκαν στην ευρύτερη καναδική κοινωνία και προόδευσαν στο εμπόριο, τις επιστήμες και τα γράμματα. Στο Μόντρεαλ και στο Τορόντο, οι έλληνες μετανάστες εξακολουθούν να κατοικούν σε συμπαγείς ελληνικές γειτονιές όπως το Parc-Extension και το Chomedey, στην ευρύτερη περιοχή του Μόντρεαλ, και περί της λεωφόρου Danforth στο Τορόντο. Είναι οργανωμένοι σε αστικές ή θρησκευτικές - ελληνορθόδοξες κυρίως - κοινότητες και διαθέτουν ιδιωτικά ή ημιιδιωτικά ελληνικά σχολεία. Έλληνες της πρώτης και της δεύτερης γενιάς, μετέχουν στην πολιτική ζωή του τόπου, είτε ως γερουσιαστές ή βουλευτές στο Κοινοβούλιο του Καναδάς, είτε ως επαρχιακοί βουλευτές, είτε ως δημοτικοί σύμβουλοι. Κυκλοφορούν αρκετές ελληνικές εφημερίδες (συνήθως εβδομαδιαίες) και υπάρχουν πολλά ελληνόφωνα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα. Ανάμεσα στους πλέον γνωστούς ελληνοκαναδούς συγκαταλέγονται ο συγγραφέας Νίκος Καχτίτσης, ο ζωγράφος Παλαιολόγος Σουλικιάς, οι ηθοποιοί Ηλίας Κοτέας και Νία Βαρντάλος, κ.ά. Στο Πανεπιστήμιο Γιορκ του Τορόντο δίδαξε ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, Ανδρέας Παπανδρέου...

Προσφυγικό - Η μεγάλη πληγή του ανθρώπου...

Κατά έναν ειρωνικό τρόπο, η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων συνέπεσε με την πολύνεκρη τραγωδία στην Πύλο από ναυάγιο αλιευτικού που μετέφερε πρόσφυγες από τη Λιβύη με προορισμό την Ιταλία. Τεράστιες διαστάσεις έχει πάρει το προσφυγικό τις τελευταίες δεκαετίες, με την αποσταθεροποίηση σε χώρες του Ισλάμ, όπως το Ιράκ, το Αφγανιστάν και η Συρία. Εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους λόγω διώξεων, συγκρούσεων, βίας, παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλων σοβαρών γεγονότων. Οπωσδήποτε, κάθε άνθρωπος σε αυτόν τον πλανήτη έχει το δικαίωμα να αναζητάει ασφάλεια, από όπου και αν προέρχεται και οποτεδήποτε αναγκάζεται να ξεριζωθεί. Εν τω μεταξύ, παρατηρούμε συχνά τους όρους «πρόσφυγας» και «μετανάστης» να χρησιμοποιούνται χωρίς καμία διαφοροποίηση τόσο από τα ΜΜΕ όσο και στις δημόσιες συζητήσεις. Όμως υπάρχει διαφορά και έχει σημασία. Οι πρόσφυγες είναι άτομα τα οποία διαφεύγουν από ένοπλες συρράξεις ή διώξεις. Η κατάσταση στην οποία βρίσκονται είναι συχνά τόσο επικίνδυνη και δύσκολη που αναγκάζονται να διασχίσουν εθνικά σύνορα για να αναζητήσουν ασφάλεια σε γειτονικές χώρες. Αναγνωρίζονται συνεπώς σε διεθνές επίπεδο ως «πρόσφυγες» και έχουν πρόσβαση στην παροχή βοήθειας από τα κράτη. Οι μετανάστες επιλέγουν να μετακινηθούν, όχι εξαιτίας κάποιας άμεσης απειλής δίωξης ή θανάτου, αλλά κυρίως για να βελτιώσουν τη ζωή τους αναζητώντας καλύτερες εργασιακές συνθήκες ή για να ενωθούν με μέλη της οικογενείας τους στο εξωτερικό. Ενώ οι πρόσφυγες δεν μπορούν να επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους με ασφάλεια, οι μετανάστες δεν αντιμετωπίζουν αντίστοιχο εμπόδιο στην επιστροφή τους. Σε αντίθεση με την Ευρώπη, η οποία επωμίζεται το βάρος της κρίσης με το προσφυγικό να βρίσκεται πλέον εκτός ελέγχου, ο Καναδάς εξακολουθεί να καλωσορίζει τους πρόσφυγες, αφού το καναδικό νομοθετικό σώμα δεσμεύεται κατηγορηματικά να τους προστατεύσει. Η πρόθεσή δεν είναι απλώς να προσφέρει καταφύγιο, αλλά να σώσει ζωές και να παρέχει υποστήριξη σε όσους έχουν εκτοπιστεί λόγω διώξεων. Ο Καναδάς, ο πληθυσμός του οποίου μόλις πριν λίγες ημέρες έφτασε τα 40 εκατομμύρια, διαθέτει αχανή έκταση, πρώτες ύλες και τη βιομηχανία που επιτρέπουν στους νεοαφιχθέντες να βρουν άμεση απασχόληση και να ξεκινήσουν τη νέα τους ζωή. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του ινστιτούτου Angus Reid, η πλειοψηφία των πολιτών υποστηρίζει το κυβερνητικό μεταναστευτικό πρόγραμμα. Το 60% των ερωτηθέντων στη διαδικτυακή έρευνα συμφώνησε με τη μετεγκατάσταση προσφύγων από χώρες τις Ευρώπης, της Αφρικής και της Ασίας. Η κοινή γνώμη συμφωνεί με την προσέγγιση της Φιλελεύθερης κυβέρνησης και την πολιτική που ακολουθεί στο μεταναστευτικό, αλλά ταυτόχρονα παρουσιάζει ενδείξεις ότι η Οττάβα ίσως να δοκιμάζει τα όρια του αριθμού των προσφύγων που οι Καναδοί είναι διατεθειμένοι να δεχτούν, αναφέρει το ινστιτούτο. Παρότι ο Καναδάς συχνά καυχιέται ότι είναι μία ανεκτική, πολυπολιτισμική χώρα, το ήμισυ των πολιτών του αμφιβάλλει αν οι πρόσφυγες θα κατέβαλαν αρκετές προσπάθειες για να ενσωματωθούν στην καναδική κοινωνία...

Η Apple ξαναχτυπά...

Αν και πιστός ακόλουθος της Apple, η κολοσσιαία τεχνολογική εταιρία τον τελευταίο καιρό περισσότερο εκνευρισμό μου προκαλεί παρά θαυμασμό. Ο κύριος λόγος που εκνευρίζομαι είναι οι τιμές... Στο παρόν άρθρο θα αναφερθώ στο πιο πρόσφατο προϊόν της εταιρίας, το headset μικτής πραγματικότητας Apple Vision Pro. Για όσους δεν γνωρίζετε, είναι η συσκευή με την οποία η Apple θέλει να προσφέρει στους χρήστες της μία νέα εμπειρία χρήσης του οικοσυστήματός της μέσω της μικτής πραγματικότητας. Είναι το πρώτο προϊόν της Apple στο οποίο κοιτάζεις μέσα από αυτό και όχι σε αυτό, δήλωσε κατά την παρουσίασή του ο CEO της εταιρίας Tim Cook. Δεν θα εισέλθω σε τεχνικές λεπτομέρειες τις οποίες άλλωστε δεν κατέχω. Όσοι ενδιαφέρεστε, μπορείτε επισκεφτείτε την επίσημη ιστοσελίδα ή να δείτε ένα από τα δεκάδες Video που κυκλοφορούν στο YouTube. Θα αναφερθώ μόνο σε κάποιους δικούς μου προβληματισμούς από τα χαρακτηριστικά του Vision Pro. Πρόβλημα πρώτο, κατά την άποψή μου, είναι η μπαταρία τσέπης. Κρατάει μόνο δύο ώρες, που σημαίνει ότι εάν παρακολουθείτε μία ταινία με διάρκεια πάνω από δύο ώρες, θα είστε υποχρεωμένοι να επαναφορτίσετε την μπαταρία για να μπορέσετε να δείτε τη συνέχεια... Πρόβλημα δεύτερο, το βάρος. Ο χρήστης θα έχει την αίσθηση ότι φορά μάσκα κράνους, που σημαίνει ότι μετά από μισή ώρα περίπου χρήσης το έξτρα βάρος θ’ αρχίσει να γίνεται δυσβάσταχτο… Τρίτο πρόβλημα, όπως προανέφερα, είναι η τιμή. Το Vision Pro αναμένεται να έχει αρχική τιμή $6.000 καναδικά δολάρια συν τους φόρους… Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που η Apple παρουσιάζει ένα προϊόν παράλογα ακριβό και δεν θα είναι η τελευταία. Είναι ένα προϊόν που το χρειαζόμαστε στην καθημερινότητά μας; Ένα προϊόν που θα το χρειαζόμαστε οπωσδήποτε στο μέλλον; Πολύ αμφιβάλλω. Το ερώτημα είναι, γιατί η Apple αποφάσισε να παρουσιάσει ένα τέτοιο προϊόν σε μία τέτοια υψηλή τιμή; Η απάντηση, θα έλεγα, είναι επειδή μπορεί. Η Apple από την πρώτη μέρα της δημιουργίας της δεν είχε σκοπό να φτιάξει φθηνά προϊόντα προσιτά για τον καθένα. Και ακριβά προϊόντα σημαίνει υψηλά περιθώρια κέρδους. Επίσης, ήταν η πρώτη εταιρία που πέρυσι η αξία της ξεπέρασε τα τρία τρισεκατομμύρια δολάρια. Με λίγα λόγια, η εταιρία συνεχίζει και με το headset να κάνει αυτό που ξέρει πολύ καλά να κάνει. Να προσφέρει ένα προϊόν υψηλής ποιότητας σε τιμή που θα την βοηθήσει να γίνει η πρώτη εταιρία που η αξία της θα ξεπεράσει τα τέσσερα τρισεκατομμύρια δολάρια... Θα καταφέρει άραγε με αυτό το προϊόν να σημειώσει πωλήσεις που θα κτυπήσουν κορυφή; Κατ’ εμέ δεν υπάρχει περίπτωση. Εκείνο που σίγουρα θα καταφέρει, είναι να δώσει το δικό της παρών σε μία κατηγορία που εδώ και χρόνια προσπαθεί να βρει τα βήματά της και που ακόμη και η ίδια δεν είναι σίγουρη πως τελικά θα εξελιχθεί…

Τεχνητή νοημοσύνη - Πρόοδος ή εφιάλτης;

Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο αμερικανός μεγιστάνας ‘Ελον Μάσκ, ιδιοκτήτης της Tesla ,τουTwitter και άλλων καινοτόμων εταιρειών, ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να δημιουργήσει ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης που θα είναι ιδεολογικά ανταγωνιστικό στο ChatGPT. Όπως είπε, το πρόγραμμα του θα ονομάζεται «TruthGPT», όνομα που του έδωσε επειδή θα αποτελεί πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης μέγιστης αλήθειας και το οποίο θα προσπαθεί να κατανοήσει τη φύση του Σύμπαντος. Τι είναι όμως η τεχνητή νοημοσύνη (Artificial Intelligence), για την οποία τόσος λόγος γίνεται τελευταία; Η τεχνητή νοημοσύνη, όπως μαθαίνουμε, είναι μία τεχνολογία η οποία στην ουσία μιμείται την ανθρώπινη νοημοσύνη. Στην τεχνητή νοημοσύνη οι υπολογιστές μαθαίνουν μέσα από την εμπειρία, χρησιμοποιώντας δεδομένα και μέσα από τα δεδομένα που επεξεργάζονται μαθαίνουν και κάτι νέο, με αποτέλεσμα να αποκτούν εξαιρετική εξειδίκευση στον τομέα με τον οποίο ασχολούνται. Η τεχνητή νοημοσύνη άρχισε να αναπτύσσεται στη δεκαετία του 1960, γύρω από την ιδέα ότι μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε τις έξυπνες ανθρώπινες συμπεριφορές οι οποίες μεταγράφονται σε αλγόριθμους τους οποίους οι μηχανές θα μπορούσαν να ακολουθήσουν για να εμφανίσουν και εκείνες μία «έξυπνη» συμπεριφορά. Οι πληροφορίες που δίνονται στη μηχανή στη συνέχεια, μετατρέπονται σε σύμβολα τα οποία ο υπολογιστής θα μπορούσε να χειριστεί χρησιμοποιώντας ένα σύνολο κανόνων. Σήμερα, η τεχνητή νοημοσύνη είναι παντού γύρω μας. Στην καθημερινότητά μας συνεχώς και ας μη το φανταζόμαστε ή υποψιαζόμαστε. Και βέβαια η χρήση της είναι αναπόφευκτη αν θέλουμε να συμβαδίσουμε με τις σημερινές τεχνολογίες. Οι εμπειρογνώμονες πάντως μας ειδοποιούν για τα θετικά και αρνητικά της τεχνητής νοημοσύνης. Τα θετικά μπορούν να φέρουν την επανάσταση σε πολλούς κλάδους. Ένα από τα βασικότερα πλεονεκτήματα είναι η ελαχιστοποίηση του ανθρώπινου λάθους. Άλλα θετικά είναι η εξοικονόμηση χρόνου και πόρων για μία εταιρεία και η εντόπιση μοτίβων από την ανάλυση δεδομένων, με αποτέλεσμα να κάνει προβλέψεις. Στα αρνητικά συμπεριλαμβάνονται, η έλλειψη αισθημάτων, αφού λειτουργούν καθαρά με τη λογική, με συνέπεια να μη μπορούν να δημιουργήσουν μία σύνδεση με έναν χρήστη όπως θα έκανε ο άνθρωπος και η αλλαγή εργασιακού σκηνικού με την αντικατάσταση του ανθρώπινου δυναμικού από τις μηχανές. Έχει επικρατήσει διεθνώς η άποψη ότι οι επαναλαμβανόμενες εργασίες θα είναι οι πρώτες που θα καταργηθούν από μηχανές ή ρομπότ. Σύμφωνα με έρευνα που βασίζεται σε δεδομένα από περίπου 800 μεγάλες εταιρείες, περίπου 83 εκατομμύρια θέσεις εργασίας θα καταργηθούν μέχρι το 2027 ενώ αντίστοιχα θα δημιουργηθούν 69 εκατομμύρια νέες απασχολήσεις, μία καθαρή μείωση κατά 2% της τρέχουσας απασχόλησης. Στην ίδια έκθεση αναφέρεται επίσης ότι τα «παραγωγικά» συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, όπως το ChatGPT μπορούν να πυροδοτήσουν μία έκρηξη παραγωγικότητας η οποία θα αύξανε τελικά το ετήσιο παγκόσμιο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν κατά 7% σε μία περίοδο 10 ετών. Οι περισσότεροι πάντως ανησυχούν πως μια ισχυρή τεχνητή νοημοσύνη θα καταστρέψει εντελώς την ανθρωπότητα, από λάθος ή ηθελημένα…