Εσείς τι λέτε;

Εικονικές εκδηλώσεις
Η νέα αληθής ψευδαίσθηση…

Τα Κοινωνικά δίκτυα, που μπήκαν για τα καλά στη ζωή μας, δεν είναι τίποτε άλλο από ηλεκτρονικές εφαρμογές, τις οποίες εμείς επιλέγουμε πως και σε ποιο βαθμό να τις χρησιμοποιήσουμε, υπέρ ή κατά.
Ωστόσο, η υπερβολική χρήση, ο λεγόμενος εθισμός, δημιουργεί το εύλογο ερώτημα. Που θέλουμε να ζούμε, μέσα στις οθόνες σε έναν ψεύτικο κόσμο και μια εικονική πραγματικότητα ή εκεί έξω στον πραγματικό κόσμο με όποιες δυσκολίες και εμπόδια;
Θα συνεχίσουμε να χάνουμε την αληθινή ζωή, να θυσιάζουμε τις ομορφότερές μας στιγμές και να ξεπουλάμε τον εαυτό μας για εφήμερες, εξωπραγματικές και φανταστικές ικανοποιήσεις ή θα την απολαύσουμε στον μέγιστο βαθμό, γεμάτοι χαρά και ευγνωμοσύνη; Η απάντηση βρίσκεται μέσα μας…
Η παγκόσμια πανδημία COVID-19 μας έφερε τους τελευταίους μήνες πολύ πιο κοντά στο ιντερνέτ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε τέτοιο βαθμό ώστε να εξαρτώμεθα σχεδόν πλήρως από αυτά.
Γεγονός είναι ότι οι εξειδικευμένες υπηρεσίες στο διαδίκτυο, προσφέρουν άπειρες ευκαιρίες, για επαγγελματική ανάπτυξη, σεμινάρια και ροή βίντεο για εκπαίδευση    χωρίς να χρειάζεται να αφήσουμε ποτέ την άνεση του σπιτιού μας…
Εντούτοις, στην προσωπική ζωή και στην κοινωνική μας πραγματικότητα, οι ψυχαγωγικές δραστηριότητες, οι συναντήσεις με φίλους, οι συναθροίσεις κάθε είδους, από ζωντανές έγιναν πλέον εικονικές, με ουσιαστικό ρυθμιστή και απόλυτο κυρίαρχο το ποντίκι του υπολογιστή μας…
Το φετινό καλοκαίρι, λόγω των περιοριστικών μέτρων και την τήρηση των αποστάσεων, θεωρείται μία δύσκολη εποχή για τους διοργανωτές εκδηλώσεων. Ο Κορονοϊός  οδήγησε σε εκτεταμένες ακυρώσεις και ανάγκασε τους ανθρώπους στη βιομηχανία του θεάματος να βρουν γρήγορα ένα σχέδιο Β. Την «ασημένια» επένδυση...
Οι προγραμματιστές εκδηλώσεων έχουν χρησιμοποιήσει τη δημιουργικότητά και την προοπτική τους μετακινώντας τις εκδηλώσεις στο διαδίκτυο… Αυτό, κατά κάποιο τρόπο, σημαίνει μεγαλύτερη προσβασιμότητα και περισσότερες ευκαιρίες να παρακολουθήσει κανείς μερικές από τις διαθέσιμες εκδηλώσεις και συμβάντα στον κόσμο μέσα από την οθόνη του υπολογιστή.
Όπως και άλλα πράγματα σήμερα, η κατάσταση πολλών εκδηλώσεων είναι λίγο αβέβαιη και μπορεί να αλλάξει. Λαμβάνοντας αυτά υπόψη, οι προγραμματιστές βάσεων δεδομένων για να διευκολύνουν τους ενδιαφερόμενους που διοργανώνουν εκδηλώσεις να ταξινομήσουν το ημερολόγιό τους, έχουν δημιουργήσει μια λίστα με μερικές από τις πλέον προσφιλείς εικονικές και υβριδικές εκδηλώσεις.
Αυτή την Κυριακή, π.χ. στο Τορόντο πραγματοποιείται η πρώτη στην ιστορία της εικονική παρέλαση υπερηφάνειας, για τους ομοειδείς και συμπαθούντες.
Με τον ίδιο περίπου τρόπο γιορτάζουμε φέτος τις εθνικές Ημέρες του Κεμπέκ και του Καναδά και ορισμένα από τα καθιερωμένα πανηγύρια.
Συνδέοντας τα πανηγύρια με τις θρησκευτικές τελετές πολλοί πιστοί, όπως φαίνεται, το έχουν πάρει κατάκαρδα που δεν μπορούν να πάνε ομαδικά στις εκκλησίες. Οπότε, ήταν θέμα χρόνου να υπάρξει μία ιστοσελίδα, το keraki.gr στη προκειμένη περίπτωση, όπου με ένα κλικ ανάβεις το ψηφιακό κεράκι σου και ότι έχεις ευχαρίστηση…
Το ελληνικό δαιμόνιο πάντα δίνει λύσεις, με το αζημίωτο εννοείται!

Εσείς τι λέτε;

Πατέρας
Συμπρωταγωνιστής ή θεατής;

Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα. Οι μπαμπάδες όλου του κόσμου έχουν και πάλι την τιμητική τους.
Η Ημέρα του Πατέρα, όπως καθιερώθηκε, γιορτάζει την πατρότητα και την επιρροή των πατέρων στην κοινωνία. Οι περισσότερες χώρες, συμπεριλαμβανομένου και του Καναδά, την γιορτάζουν την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου, ενώ σε άλλες χώρες γιορτάζεται με διαφορετικές ημερομηνίες.
Ανατρέχοντας στην ιστορία μαθαίνουμε ότι η γιορτή καθιερώθηκε στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα ως αντίποδας στην Ημέρα της Μητέρας προκειμένου να τιμήσει και τους πατέρες ως γονείς. Πιστεύεται πως η Γκρέις Γκόλντεν Κλέιτον εμπνεύστηκε από την εκστρατεία της Άννα Τζάρβις να καθιερώσει την Ημέρα της Μητέρας.
Η πρώτη «Ημέρα του Πατέρα» θεσπίστηκε στις 5 Ιουλίου 1908 στο Φέρμοντ της δυτικής Βιρτζίνια. Η Κλέιτον είχε πένθος για το χαμό του πατέρα της ο οποίος έχασε τη ζωή του το Δεκέμβριο του1907 στο ατύχημα των ανθρακωρυχείων Μόνιγκα που σκότωσε 361 άνδρες, 250 από τους οποίους ήταν πατέρες, αφήνοντας πίσω του περίπου χίλια ορφανά παιδιά.
Η Κλέιτον τότε πρότεινε στον πάστορα Ρόμπερτ Τόμας Γουέμπ να οργανώσουν μία εκδήλωση για να τιμήσουν όλους εκείνους του πατέρες.
Το 1966 ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον εξέδωσε το πρώτο προεδρικό διάγγελμα προς τιμήν του πατέρα στο οποίο προσδιορίζεται η τρίτη Κυριακή του Ιουνίου ως Ημέρα του Πατέρα. Έξι χρόνια αργότερα, η Ημέρα έγινε πλέον εθνική εορτή όταν ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον υπέγραψε τον σχετικό νόμο το 1972.
Αυτό, εν ολίγης το ιστορικό…
Σε όλους εμάς βέβαια τους μπέιμπι μπούμερς τέτοιου είδους γιορτές ήταν ανύπαρκτες.  Οι ρόλοι άλλωστε των γονιών μας ήταν δεδομένοι. Πριν μερικές δεκαετίες, εξ άλλου, ήταν πιο δεδομένες και ξεκάθαρες οι απαιτήσεις που υπήρχαν για τον ρόλο του πατέρα και της μητέρας στην οικογένεια και για τα καθήκοντα τους δεν αμείβονταν με δώρα ή γεύματα... Σήμερα, κυρίως μετά την έξοδο των γυναικών στην αγορά εργασίας ο ρόλος του πατέρα έχει διαφοροποιηθεί.
Πέρασαν οι εποχές που πατέρας σήμαινε κυρίως αυτός που έφερνε στο σπίτι τα αναγκαία για την επιβίωση της οικογένειας και όλα τα άλλα φορτώνονταν στους ώμους της μητέρας. Ο σύγχρονος πατέρας, παράλληλα με τη συζυγική σχέση, καλείται να καλύψει μια σειρά από ανάγκες του παιδιού.
Ωστόσο, ο τρόπος που οι πατεράδες ανατρέφουν τα παιδιά τους είναι ποιοτικά διαφορετικός από τον τρόπο που σχετίζονται οι μητέρες με τα παιδιά τους. Δύσκολος πάντως ο ρόλος του πατέρα στην τωρινή απαιτητική κοινωνία, αφού η ανατροφή και διαπαιδαγώγηση των παιδιών έχει εξελιχθεί σε μία πολύπλοκη υπόθεση.
Θα ήταν παράληψη αν δεν αναφερόμουν στην εσκεμμένη προώθηση τού αφύσικου ρόλου των ομοφυλόφιλων πατεράδων, με τις αναπόφευκτες αρνητικές συνέπειες στην ψυχική ανάπτυξη των υιοθετημένων παιδιών.
Δεν θα επεκταθώ όμως περεταίρω πάνω σε ένα θέμα το οποίο δεν είναι της ειδικότητάς μου.
Τελειώνω με μία απλή ευχή.
Χρόνια πολλά στους μπαμπάδες όλου του κόσμου!

Εσείς τι λέτε;

Ρατσισμός κατά των Ελλήνων
Νωπές οι μνήμες…
60 χρόνια συμπληρώθηκαν από τότε που η αστυνομία της Νοτίου Αφρικής πυροβόλησε εν ψυχρώ κατά μιας διαδήλωσης φοιτητών στην πόλη Σάρπβιλ της Νότιας Αφρικής με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 70 άνθρωποι.
Οι νεαροί διαδηλωτές διαμαρτύρονταν ειρηνικά κατά των νόμων του Απαρτχάιντ, που είχε επιβάλλει το καθεστώς της λευκής μειοψηφίας στη χώρα, εφαρμόζοντας τη θεωρία της ανισότητας ανάμεσα στις φυλές.
Το γεγονός αυτό καθιέρωσε την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού το 1966, σε ανάμνηση του τραγικού συμβάντος που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη.
Έξι δεκαετίες αργότερα το φαινόμενο του ρατσισμού είναι εντονότερο από ποτέ με τους ανθρώπους να εξακολουθούν να θεωρούν πως η φυλή τους είναι ανώτερη από τις υπόλοιπες.
Όταν αναφερόμαστε στον φυλετικό ρατσισμό η σκέψη μας συνήθως πηγαίνει στις διακρίσεις των λευκών κατά των μαύρων. Ωστόσο, ελάχιστοι γνωρίζουν
τις δυσκολίες, τις κακουχίες και τον κοινωνικό ρατσισμό που αντιμετώπισαν οι Έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ και τον Καναδά κατά τη διάρκεια της μαζικής μετανάστευσης την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα.
Σε πολλές περιοχές επιβάλλονταν οι «κανόνες» που εφάρμοζαν οι αρχές για τους «αλλοεθνείς», αφού διαχώριζαν τους δημόσιους χώρους σε σημεία στα οποία επιτρεπόταν να πάνε οι «καθαρόαιμοι» και σε πιο περιορισμένα σημεία οι «μη λευκοί», όπως αποκαλούσαν τους Έλληνες αλλά και άλλους μετανάστες.
Η έννοια «λευκός» δεν αναφερόταν απαραίτητα σε χρώμα δέρματος, αλλά στην κοινωνική τάξη που ανήκαν τα συγκεκριμένα άτομα. Ρατσιστές απέναντι στους Έλληνες ήταν ακόμα και οι Ιρλανδοί, που αποτελούσαν το πρώτο κύμα μεταναστών   και αρχικά έχαιραν της ίδιας αντιμετώπισης, αλλά πλέον είχαν αφομοιωθεί από την αμερικανική κοινωνία.
Από την πλευρά τους οι Έλληνες αρνούνταν να μάθουν αγγλικά και να ενταχθούν στο αγγλοσαξονικό περιβάλλον. Τα φθηνά εργατικά χέρια που πρόσφεραν τους εξασφάλιζαν δουλειά ακόμα και στη Μεγάλη Ύφεση του 1929. Το αποτέλεσμα ήταν οι ντόπιοι να κατηγορούν τους Έλληνες ότι τους έπαιρναν τις δουλειές, αν και στην πραγματικότητα επρόκειτο για δουλειές που οι ίδιοι αρνούνταν να κάνουν γιατί τις θεωρούσαν υποδεέστερες και ευτελείς.
Στον Έλληνα μετανάστη απέδιδαν τότε οι τοπικές εφημερίδες όλα τα στερεότυπα ότι οι Έλληνες είναι «βρώμικοι», «υπάνθρωποι», «απολίτιστοι», «άγριοι» και επιρρεπείς στο έγκλημα. Στην ιστορία έχει μείνει το πογκρόμ κατά των Ελλήνων μεταναστών στην πόλη Σάουθ Ομάχα της πολιτείας Νεμπράσκα στις 21 Φεβρουαρίου 1909 με τις βίαιες ανθελληνικές ταραχές. Ας μη ξεχάσουμε και το ρατσιστικό πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων μεταναστών τον Αύγουστο του 1918 στο Τορόντο, όπου επί τέσσερις ημέρες 10.000 Καναδοί βετεράνοι πολέμου μαζί με ένα πλήθος 40.000 «πατριωτών» Καναδών εξαπέλυσαν ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό σε βάρος των Ελλήνων με αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων μεταναστών καθώς και υλικές ζημιές πάνω από 1.000.000 δολάρια.
Με τα ως άνω αποτρόπαια γεγονότα έχουν ήδη ασχοληθεί τα «Ελληνοκαναδικά Νέα» σε παλαιότερες εκδόσεις .Τα σχετικά άρθρα υπάρχουν στο ηλεκτρονικό αρχείο της εφημερίδας…

Το όραμά μου για την ΕΚΜΜ

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΝΩΛΑΚΟΣ
Επίτιμος πρόεδρος 

Σε αποκλειστική συνέντευξη που μας παραχώρησε πρόσφατα ο επίτιμος πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ, κ. Δημήτριος Μανωλάκος, εξέφρασε τις έντονες ανησυχίες του για την πορεία και το μέλλον του οργανισμού.
M.T: Κύριε Μανωλάκο, στη μακρόχρονη εθελοντική σας δράση έχετε υπηρετήσει την ομογένεια του Καναδά σε διάφορα αξιώματα. Υπήρξατε πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ, αντιδήμαρχος της πόλης του Μόντρεαλ, πρόεδρος του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου και αυτή τη στιγμή κατέχετε τη θέση του επίτιμου προέδρου της ΕΚΜΜ. Με το έμπειρο μάτι σας, πως βλέπετε την πορεία και το μέλλον του οργανισμού;
Δ.Μ: Εντύπωση μου έκανε πρόσφατη ανάρτηση στο facebook όπου ο πρόεδρος της κοινότητας έκανε περίπατο στο κοινοτικό κέντρο με ακολουθία κάμερας, λες και είναι μεγάλη φυσιογνωμία, και εξηγούσε τις υπηρεσίες που προσφέρει η κοινότητα. Κολακευόμαστε για τα κατορθώματα μας, ενώ δεν ήμαστε σε θέση να δώσουμε σωστές απαντήσεις σε βασικά οικονομικά ερωτήματα.
Μ.Τ: Εννοείτε το πολυσυζητημένο αμφισβητούμενο κόστος της Κοίμησης της Θεοτόκου; 
Δ.Μ: Εκείνοι που επιδιώκουν και κατέχουν τις διοικητικές θέσεις πρέπει να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Και μία από τις ευθύνες το διοικητικού συμβουλίου είναι να δίνει στην παροικία απολογισμό αλλά και απαντήσεις. Γιατί δεν απαντάνε; Η σιωπή προδίδει ενοχή. Ας σεβαστούν τουλάχιστον την ευθύνη του επιστήμονα. Τι εννοεί ο ορκωτός λογιστής; Εννοεί ότι έχει εξετάσει όλα τα νούμερα και έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Παναγίτσα έχει κοστίσει πάνω από πέντε εκατομμύρια δολάρια. Άκουσα ότι το οριστικό ποσό περιλαμβάνει τον εσωτερικό καλλωπισμό, όπως οι πολυέλαιοι, ο εξοπλισμός, κλπ.
Από όπου και αν προέρχεται το χρέος, η διοίκηση είχε την υποχρέωση να το εξετάσει. Εφόσον δεν ενέκρινε τα επιπλέον έξοδα θα έπρεπε να τα απορρίψει. Ο καλλωπισμός θα μπορούσε να γίνει από δωρεές ατόμων και όχι να ξοδεύουν τα έτοιμα.
Μ.Τ: Ωστόσο, το πόρισμα και τα ευρήματα των ορκωτών λογιστών έχουν ψηφιστεί σε γενικές συνελεύσεις.
Δ.Μ: Δυστυχώς, με τον τρόπο που τα ψήφισε η Γενική Συνέλευση, με τον ίδιο τρόπο διοικείται η κοινότητα σήμερα. Η διοίκηση δεν σέβεται κανέναν όρο του καταστατικού, γι’ αυτό και δεν μπορεί να μαζέψει χρήματα. Σήμερα ποιος δίνει λεφτά στην κοινότητα, όταν ξέρει ότι έχουν ξοδευτεί ανεύθυνα τόσα μεγάλα ποσά; Ο κόσμος έχει χάσει πλέον κάθε εμπιστοσύνη.
Μ.Τ: Τι προτείνετε;
Δ.Μ: Η συμβουλή μου είναι ή να μαζευτεί η διοίκηση ή να σχηματιστεί μία διοίκηση κοινοτικής σωτηρίας, ένα task force, από νέους επιστήμονες και επιχειρηματίες με ζήλο και σεβασμό που θα λάβουν δραστήρια μέτρα για τη σωστή διακυβέρνηση του οργανισμού, χωρίς τη συμμετοχή των παλιών πολιτικάντηδων, εννοείται. Άτομα που σπέρνουν τη διχόνοια θα πρέπει να απομακρυνθούν.
Ας συμμορφωθούμε επί τέλους διότι χάσαμε όλα τα μέλη. Τα περισσότερα μέλη της κοινότητας είναι οι γονείς και αυτοί θεωρούνται αναγκαστικά μέλη. Δυστυχώς όμως δεν παρακολουθούν τις εργασίες της κοινότητας, ενώ ως άξιοι γονείς θα έπρεπε να εκμεταλλευτούν τη δύναμή τους και να αναλάβουν ορισμένες διοικητικές ευθύνες.
Μ.Τ: Τα σχολεία πάντως χρειάζονται και την οικονομική ενίσχυσή μας.
Δ.Μ: Την τελευταία ερανική προσπάθεια την έκανε ο γιατρός Γιώργος Τσούκας και μάζεψε περίπου $350.000. Τα χρήματα αυτά βρίσκονται σε ειδικό λογαριασμό για να μη τα σπαταλήσουν. Εάν δεν υπήρχε ειδικός λογαριασμός πολλοί, όπως και εγώ, δεν θα προσέφεραν. Εγώ έκανα την προσφορά μου όμως δεν θα έδινα πεντάρα εάν δεν ήξερα ότι θα πήγαιναν σε ένα ασφαλή λογαριασμό. Ας μη ξεχνάμε, τα ίδια άτομα, η ίδια κλίκα που διοικεί το τοπικό Κογκρέσο διοικεί σήμερα και την κοινότητα. Μη μας κάνουν καμία έκπληξη και βάλουν χέρι σε αυτά τα λεφτά, αλλοίμονο μας...
Μ.Τ: Συχνά μιλάτε για αναδιοργάνωση των ελληνικών μας σχολείων.
Δ.Μ: Εγώ, όπως γνωρίζετε, είμαι υπέρ του να δημιουργηθεί έναν οργανισμός που να διοικεί τα σχολεία μας. Έχω καταθέσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο και το υποσχέθηκα στην κυβέρνηση του Κεμπέκ όταν έδωσαν την επιχορήγηση που μας επέτρεψε να έχουμε σχολεία ποιότητας. Όμως δεν το συνέχισαν οι επόμενες διοικήσεις. Πάντως, ποτέ δεν είναι αργά.
Μ.Τ: Τι έχετε να πείτε για την επικρατούσα νοοτροπία, τα ίδια άτομα να υπηρετούν ταυτόχρονα διαφορετικούς οργανισμούς;
Δ.Μ: Απ’ ότι φαίνεται, οι καρέκλες της εξουσίας έχουν κόλλα. Όποιος παίρνει κάποια θέση θέλει να συνεχίσει. Κάποτε είχα περάσει ένα νόμο κανείς να μην έχει δικαίωμα να γίνεται πρόεδρος πάνω από δύο διετίες. Αυτό το άλλαξαν και είδαμε πόσα χρόνια έμειναν πρόεδροι ο Αδριανός Μαρής και ο Νίκος Παγώνης με αποτέλεσμα να αποθαρρυνθούν οι νέοι και να μη συμμετέχουν.
Μ.Τ: Κύριε Μανωλάκο σας ευχαριστούμε για τη συνέντευξη που μας παραχωρήσατε και σας ευχόμαστε καλή συνέχεια…
Δ.Μ: Και εγώ σας ευχαριστώ. Να είστε καλά

Έσω έτοιμος κ. Παυλίδη...

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ
85 Χρόνια ανελλιπή προσφορά στον προσκοπισμό

Ο Ελληνικός Προσκοπισμός γιορτάζει φέτος τα 110 του χρόνια.
Στο Μόντρεαλ του Καναδά, η πρώτη Ενωμοτία Ελλήνων Προσκόπων ιδρύεται το 1925 από τους πρωτοπόρους Προσκόπους Διονύση Κοτσονά και Περικλή Παπαδιαμάντη.
Τρείς δεκαετίες αργότερα, τα ηνία αναλαμβάνει ο κ. Μενέλαος Παυλίδης, ο οποίος αναμφιβόλως συνέβαλε ουσιαστικά στην ανάπτυξη του Προσκοπισμού στον Καναδά και θεωρείται σήμερα ένας από τους μακροβιότερους Έλληνες Προσκόπους εθελοντές.
Ο κ. Μενέλαος Παυλίδης έδωσε την υπόσχεση του ως Λυκόπουλο στις 2 Ιουνίου,1935 στο Κάιρο της Αιγύπτου. Αφού πέρασε όλους τους βαθμούς της ιεραρχίας, ορκίστηκε Πρόσκοπος το 1937 και το 1941 διορίζεται Υπαρχηγός των Λυκόπουλων της 1ης Αγέλης Καίρου.
Το 1943 μέχρι το 1946 κατετάγη στον Αγγλικό στρατό με βάση την Αλεξάνδρεια όπου συνέχισε την Προσκοπική του υπηρεσία στην 4η Αγέλη Λυκόπουλων Ιβραημίας ως Υπαρχηγός. Επιστρέφει στο Κάιρο και προάγεται στον βαθμό του Αρχηγού Λυκόπουλων.
Το 1947 μεταφέρεται στην Τοπική Εφορεία της Ισμαηλίας ως Υπαρχηγός, Αρχηγός, Αρχηγός Συστήματος και Βοηθός Τοπικού Εφόρου, υπεύθυνος των Λυκόπουλων.
Το 1953 μεταναστεύει στον Καναδά και διορίζεται Υπαρχηγός Λυκόπουλων στο Σύστημα του Rosemount και σύντομα προάγεται Αρχηγός Λυκόπουλων.
Το 1955 ο αείμνηστος πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητος Μόντρεαλ, Φρίξος Παπαχρηστίδης του ανέθεσε την όλη διοργάνωση της υποδοχής της Ελληνικής Αντιπροσωπείας για το Διεθνές Jamboree στον Niagara on the Lake του Οντάριο.
Λίγο αργότερα υπηρετεί στο Jamboree ως αρχηγός υπηρεσίας και διερμηνέας
στην υποκατασκήνωση του Κεμπέκ.
Η Προσκοπική του δράση στο Μόντρεαλ ουσιαστικά αρχίζει το 1958 όταν αναλαμβάνει   Υπαρχηγός και κατόπιν Αρχηγός της Ελληνικής Ομάδας Προσκόπων της Αγίας Τριάδος. Σύντομα ιδρύει και επιβλέπει Ελληνικές Ομάδες στον Άγιο Γεώργιο, στην Κοίμηση της Θεοτόκου, στους Αρχαγγέλους, στη Νότια Ακτή και στο Λαβάλ, ενώ βοηθά στην ίδρυση Ελληνικών Ομάδων στο Τορόντο.
Διορίζεται από την Ελληνική Κοινότητα Μόντρεαλ ως υπεύθυνος όλων των Ελληνικών Προσκοπικών Ομάδων και κατέχει τη θέση βοηθού τοπικού Εφόρου της τοπικής Εφορείας Northern.
Το 1962 με 62 Οδηγούς και Προσκόπους και με τη συμμετοχή Προσκοπικής φιλαρμονικής ορχήστρας οργανώνει την πρώτη Εθνική παρέλαση στο Μόντρεαλ.
To 1963 με οκτώ Προσκόπους και οκτώ Οδηγούς της Αγίας Τριάδος μεταβαίνουν στην Αθήνα για το Διεθνές Jamboree.
Το 1977 στο Διεθνές Προσκοπικό Συνέδριο του Μόντρεαλ, υπήρξε μέλος της επιτροπής υποδοχής και καθοδήγησης των αντιπροσώπων και βοηθός στα κεντρικά γραφεία.
Το 1993 λαμβάνει μέρος στο Πανκαναδικό Jamboree στην Αλμπέρτα ως υπηρεσιακός Αρχηγός στην υποκατασκήνωση Hochelaga.
Το 1995 διορίζεται βοηθός περιφερειακού Εφόρου στην περιφέρεια Wawanka του Ville Saint Laurent-Carterville.
To 2002 συμμετέχει ως μέλος της Καναδικής αντιπροσωπείας στο Διεθνές Προσκοπικό Συνέδριο της Θεσσαλονίκης. 
Σήμερα, ο κ. Μενέλαος Παυλίδης φέρει τον τίτλο του Εφόρου Προσκόπων.
Κατέχει θέση στο Επαρχιακό Συμβούλιο του Κεμπέκ, είναι μέλος της Διοίκησης της Περιφέρειας Laval-Laurentides και στις Προσκοπικές Ομάδες Παυλίδη της ΕΚΜΜ μέλος της Επιτροπής Δημοσίων Σχέσεων και ταμίας. Είναι ακόμη ο ιδρυτής, επίτιμος πρόεδρος και αρχηγός της Ομάδας Παλαιών Προσκόπων «Σωκράτης» από το 1996.
Η εθελοντική του εργασία στον Προσκοπισμό είναι αξιέπαινη. Για τη μακρόχρονη υπηρεσία του τιμήθηκε από το Καναδικό Προσκοπικό Σώμα με τα μετάλλια Long Service Medal, Good Service Medal, Medal of Merit, Medal of Silver Acorn, το μετάλλιο Bar Silver Acorn και αργότερα το μετάλλιο των 100 χρόνων Προσκοπισμού.
Από το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων έλαβε το Μετάλλιο Ευδόκιμου Υπηρεσίας, Προσκοπικής Αξίας καθώς και το ανώτατο Μετάλλιο του Αργυρού Φοίνικα (1996).
Το 2002 του απενεμήθη το Μετάλλιο της Βασίλισσας Ελισάβετ Golden Jubilee medal των 50 χρόνων Βασιλείας.
Την ίδια χρονιά έλαβε και το Βραβείο Αναγνώρισης (Recognition Award) από την Οργάνωση Canadian Fellowship of Baden Powell Guilds.
Το 2010 από το Σώμα Προσκόπων Κύπρου έλαβε το Μετάλλιο του Χάλκινου Αγρινίου  και από την Επαρχιακή κυβέρνηση του Κεμπέκ και τους βουλευτές Guy Ouellette και Γεράσιμο Σκλαβούνο το ανώτατο μετάλλιο της Εθνοσυνέλευσης του Κεμπέκ.
To 2012 έλαβε το Μετάλλιο της Βασίλισσας Ελισάβετ Diamond Jubilee Medal των 60 χρόνων Βασιλείας και το μετάλλιο εθελοντισμού από τον Γενικό Κυβερνήτη του Καναδά.
Το 2017 η Α.Χ.Ε.Π.Α Καναδά του απέμεινε τιμητική πλακέτα για τα 82 χρόνια Προσκοπικής του υπηρεσίας ενώ παράλληλα η Βουλευτής της περιοχής
D’ Ahunstic Cartieville, Melanie Joly του απένειμε το Έμβλημα των 150 χρόνων του Καναδά.
Έχει λάβει πολλά συγχαρητήρια διπλώματα από πρωθυπουργούς, υπουργούς και ομοσπονδιακούς βουλευτές, της κυβέρνησης του Κεμπέκ, του Δήμου Μόντρεαλ και πρόσφατα από τον Γενικό Κυβερνήτη στο Κεμπέκ, για την εθελοντική του υπηρεσία.
Στις 2 Ιουνίου 2020, ο κ. Μενέλαος Παυλίδης συμπλήρωσε 85 χρόνια από τότε που έδωσε την υπόσχεσή του να τηρεί τον Νόμο του Προσκόπου. Μια υπόσχεση που τηρεί αδιάκοπα μέχρι σήμερα.
«’Εσω ‘Ετοιμος, κ. Παυλίδη...

Εσείς τι λέτε;

Υγειονομική βόμβα οι τουρίστες;
Εντύπωση μου έκανε πρόσφατο δημοσίευμα της Γερμανικής εφημερίδας Handelsblatt, υπό τον τίτλο «Ελλάδα, εστία κινδύνου ο τουρισμός».
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο Γκερντ Χέλερ, οι υπεύθυνοι για τον τουρισμό είναι  αντιμέτωποι με ένα πρόβλημα. Μπορεί ο κίνδυνος μόλυνσης για τους τουρίστες στην Ελλάδα να είναι μηδαμινός. Τι θα γίνει όμως εάν φέρουν οι τουρίστες μαζικά τον ιό στη χώρα; 
Διαβάζοντας το δημοσίευμα της Handelsblatt η σκέψη μου πήγε στο άρθρο του συνάδελφου Γιώργου Γκιούσμα «Ετοιμαστείτε για ανθελληνική προπαγάνδα» (Ελευθεροστομίες 29/5/2020) που αναφέρεται στον επικείμενο απόλυτο έλεγχο του Καναδικού τύπου από τον σκοπιανό Jordan Bitove με την αγορά 70 Καναδικών εφημερίδων και πολλαπλών ειδησεογραφικών ιστοσελίδων και της ενδεχόμενης προπαγάνδας κατά της Ελλάδας. Είναι λοιπόν πολύ πιθανό ανθελληνικά δημοσιεύματα να αρχίσουν να βλέπουν το φως της δημοσιότητας.
Ανεξάρτητα το τι μέλλει γενέσθαι, η λογική στην Ελλάδα «ανοίξαμε και σας περιμένουμε» ομολογώ πως άρχισε να με προβληματίζει. Κι’ αυτό διότι στην προκειμένη περίπτωση, πέρα από τις όποιες ενδεχόμενες δυσφημιστικές εκστρατείες έχουμε να κάνουμε με μία επικίνδυνη υγειονομική πραγματικότητα. Τον κορωνοϊό...
Μόλις την περασμένη εβδομάδα  η Ελλάδα ανακοίνωσε τις 29 χώρες οι οποίες από τις 15 Ιουνίου ανοίγουν τα σύνορα για τους τουρίστες με αεροπορικές πτήσεις προς Αθήνα και Θεσσαλονίκη με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι ανησυχίες και οι προβληματισμοί για το ενδεχόμενο όλο αυτό το εγχείρημα να μετατραπεί σε νέα έξαρση.
Οι προβληματισμοί δεν είναι μόνο ελληνικοί. Ακόμα και τα φιλικά προσκείμενα διεθνή μέσα ενημέρωσης επισημαίνουν συνεχώς τον κίνδυνο η Ελλάδα να μετατραπεί σε υγειονομική βόμβα λόγω της αθρόας προσέλευσης τουριστών. 
Τι θα γίνει εάν φέρουν οι τουρίστες μαζικά τον ιό στην Ελλάδα; Μέχρι σήμερα οι ταξιδιώτες που φτάνουν στην Αθήνα από το εξωτερικό πρέπει να υποβάλλονται σε τεστ και να μπαίνουν σε 14ήμερη καραντίνα. Από τα μέσα Ιουνίου όμως η Ελλάδα προτίθεται να καταργήσει τα συστηματικά τεστ κορονοϊού τα οποία θα γίνονται μόνο δειγματοληπτικά. Όπως είπε ο Μητσοτάκης: «Πολίτες από χώρες με παρόμοια επιδημιολογικά δεδομένα με την Ελλάδα θα επιτρέπεται να εισέρχονται… ». Και εδώ κάπου αρχίζουν οι ανησυχίες.
Η λίστα με τις 29 χώρες, διαμορφώθηκε υποτίθεται ύστερα από μελέτη του επιδημιολογικού προφίλ των χωρών προέλευσης των τουριστών και αφού ελήφθησαν υπόψη οι ανακοινώσεις του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Ασφάλειας Αεροπορίας καθώς και η σχετική εισήγηση της Επιτροπής Λοιμωξιολόγων.
Στους επισκέπτες από τις εν λόγω χώρες θα πραγματοποιείται δειγματοληπτικός έλεγχος. Για όλες τις άλλες χώρες εξακολουθούν να ισχύουν οι υπάρχοντες κανόνες.
Στην λίστα των 29 χωρών δεν συμπεριλαμβάνονται ο Καναδάς και οι ΗΠΑ.
Σε πρόσφατη έρευνα της Deloitte για τον αντίκτυπο του κορονοϊού στον ελληνικό Τουρισμό και τη Φιλοξενία φαίνεται ξεκάθαρα ότι όλα τα σχετικά σενάρια είναι απαισιόδοξα εκ των πραγμάτων. Και το μέγα ερώτημα που θέτουν πολλοί Έλληνες είναι το ακόλουθο: «Κρατηθήκαμε 3 μήνες κλεισμένοι, για να κολλήσουμε από τους τουρίστες;».

Εσείς τι λέτε;

«Εκφυλισμένος» εστί πας όστις διαφωνέει…

Donate Now to Keep the Faith… τιτλοφορείται άρθρο του Εβδομαδιαίου Δελτίου της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ, το οποίο παροτρύνει τους συμπάροικους να κάνουν δωρεές για τις εκκλησίες του οργανισμού που χρειάζονται τη βοήθειά μας.
Δεν χωρεί αμφιβολία πως οι εκκλησίες για να διατηρηθούν και συνεχίσουν το έργο τους χρειάζονται εκτός από την ηθική και την υλική συμπαράστασή μας.
Ωστόσο, η διενέργεια αυτή της κοινότητας, εν μέσω ασαφών και αντιφατικών ερμηνειών σε ουσιώδη οικονομικά θέματα, ομολογώ ότι με βάζει σε βαθιές σκέψεις.
Και τούτο διότι η σημερινή διοίκηση - όπως και η προηγούμενη - εκτός του ότι έχει αποδειχτεί ένας κάκιστος οικονομικός διαχειριστής, χαρακτηρίζεται συνάμα από πλήρη αδιαφάνεια. Κρίσιμα ερωτήματα όπως το πραγματικό κόστος της Παναγίτσας και της αερογέφυρας, εξακολουθούν να μένουν προκλητικά αναπάντητα.
Επιπλέον, πέντε μήνες μετά τον περιβόητο τηλε-μαραθώνιο για τα σχολεία και ακόμη δεν έχει κατατεθεί οικονομικός απολογισμός εσόδων- εξόδων…
Με πρόσχημα τον κορονοϊό, οι ενίοτε «αναγγελίες» γίνονται κυρίως μέσω facebook, όπου ο κάθε παραγοντίσκος σύμβουλος αναρτά όποια παραπλάνηση και ασυναρτησία του κατέβει, μη διστάζοντας μάλιστα να αποκαλεί «εκφυλισμένους» τους διαφωνούντες με τα καμώματα της διοίκησης. Η αλαζονεία, η υπεροψία και η ασέβεια προς τα μέλη του οργανισμού σε όλο τους το μεγαλείο… 
Η ΕΚΜΜ αναμφίβολα περνάει σήμερα μία σοβαρή κρίση, οικονομική, λειτουργική, αλλά και κρίση αξιών. Οι φωνές διαμαρτυρίας για την υπεροπτική και προσβλητική συμπεριφορά των «ταγών» ολοένα και αυξάνονται. Σε πρόσφατη ραδιοφωνική συνέντευξη ο Επίτιμος Πρόεδρος κ. Δημήτριος Μανωλάκος, ζήτησε την άμεση απομάκρυνση της διοίκησης και την σύσταση ενός Task Force σωτηρίας.
Για να επανέλθω όμως στο θέμα των εκκλησιών, ο καρκίνος δεν θεραπεύεται με ασπιρίνες. Με την διαμορφωθείσα χαώδη κατάσταση απαιτούνται θαρραλέες αποφάσεις και ριζική ανασυγκρότηση.
Η προγενέστερη διοίκηση σε μία προσπάθεια εξομάλυνσης των τεταμένων σχέσεών της με την τότε Μητρόπολη και ευελπιστώντας να κερδίσει την εύνοιά της, προχώρησε σε μία ασύμφορη για την κοινότητα αύξηση της λογίας, παρά τις έντονες αντιρρήσεις μεγάλου αριθμού μελών.
Εκτός αυτού, η κοινότητα ως ιδιοκτήτρια, έχει την υποχρέωση της συντήρησης και του καλλωπισμού των ναών καθώς και τη μισθοδοσία των ιερέων και του υπαλληλικού προσωπικού.
Καλή είναι η φιλοσοφική θεμελίωση της ιδιοκτησίας, όμως υπάρχει και η κτηματομεσιτική λογική βάση της οποίας παν παθητικό ακίνητο πρέπει να ακολουθεί την φυσιολογική οδό της ρευστοποίησης.
Η ΕΚΜΜ θα πρέπει επί τέλους να απαλλαγεί από τις μεσαιωνικές δογματικές της αντιλήψεις. Σύμφωνα άλλωστε με τον ιδιωτικό νόμο του Κεμπέκ 231/1982 θεωρείται ουσιαστικά αστική. Οι ναοί, πνευματικά, διοικητικά και ιδιοκτησιακά, ανήκουν στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Καναδά.
Με το σκεπτικό αυτό, μία σωστή και δίκαιη διαπραγμάτευση με τον Αρχιεπίσκοπο θα έλυνε ένα μακροχρόνιο οικονομικό και ανταγωνιστικό πρόβλημα και θα επέτρεπε σε μία σοβαρή πλέον διοίκηση, ν’ ασχοληθεί με τις ζωτικής σημασίας υπηρεσίες τις οποίες υποχρεούται να προσφέρει τις δύσκολες μέρες που διανύουμε…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

10 χρόνια Bitcoin…
Η διαρκώς αυξανόμενη κοινότητα των χρηστών των κρυπτονομισμάτων τιμά την 22α   Μαΐου ως «Ημέρα Αγοράς Πίτσας με Bitcoin» (Bitcoin Pizza Day) γιατί την ημερομηνία αυτή του 2010 έγινε η πρώτη συναλλαγή με το νέο αυτό στην αγορά «νόμισμα».
Πριν δέκα χρόνια ο προγραμματιστής Λάζλο Χάνιετς παράγγειλε δύο πίτσες σε υποκαταστήματα της αλυσίδας Domino’s στη Φλώριδα των ΗΠΑ, δηλώνοντας ότι θα πληρώσει με Bitcoin. Η διεύθυνση της πιτσαρίας προφανώς βρέθηκε σε αμηχανία για το μέσο πληρωμής και χρειάστηκαν πέντε ημέρες για την έγκριση της παραγγελίας.
Τελικά, στις 22 Μαΐου ο Χάνιετς παρέλαβε τις δύο πίτσες του, πληρώνοντας το ποσόν των 10.000 Bitcoin, το ισοδύναμο των 41 δολαρίων τότε. ‘Εκτατό, η πορεία του Bitcoin είναι εκρηκτικά ανοδική και ο Χάνιετς ένας θρύλος του χώρου.
Ο διάσημος οικονομικός αναλυτής Ronnie Moas προβλέπει ότι το Bitcoin θα φτάσει την τιμή των $ 50.000 μέχρι τα τέλη του τρέχοντος έτους. Πιστεύει επίσης ότι το ανώτατο όριο αγοράς όλων των κρυπτονομισμάτων θα εκραγεί έως τα 2 τρισεκατομμύρια δολάρια μέσα στα επόμενα 10 χρόνια.
Τι είναι όμως το Bitcoin; Το Bitcoin, σύμφωνα με τους χρηματιστές, είναι πιθανώς η μεγαλύτερη αλλαγή στο διεθνές χρηματοοικονομικό σύστημα εδώ και έναν αιώνα. Θα μπορούσε να παραλληλιστεί με τη δημιουργία των πιστωτικών και χρεωστικών καρτών.
Σαν ορισμός, είναι ένα σύστημα πληρωμών, ένα ψηφιακό συνάλλαγμα ανοιχτού κώδικα, για τη διαχείριση του οποίου χρησιμοποιούνται μέθοδοι κρυπτογραφίας.
Με απλά λόγια, το Bitcoin είναι το πρώτο εντελώς ψηφιακό νόμισμα. Επισήμως, δεν υπάρχει σε φυσική μορφή, ούτε σαν χαρτονομίσματα, ούτε σαν κέρματα.
Αυτό, από μόνο του, δεν είναι κάτι τόσο καινοτόμο όσο ακούγεται. Ουσιαστικά, τα περισσότερα νομίσματα στον κόσμο υπάρχουν κυρίως σε ψηφιακή μορφή, σαν δεδομένα. Υπολογίζεται πως μόνο το 8% των χρημάτων διεθνώς υπάρχουν σε φυσική μορφή.
Αυτό που κάνει το Bitcoin να ξεχωρίζει, είναι το γεγονός πως δεν ελέγχεται από κάποια κυβέρνηση και από κάποια κεντρική τράπεζα. Καμία κυβέρνηση δεν ελέγχει άμεσα την ισοτιμία του. Καμία κεντρική τράπεζα δεν ελέγχει την παραγωγή του, δεν χρειάζεται ειδική άδεια και δεν υπάρχει κάποιος νομικός περιορισμός. Επιπλέον, οι συναλλαγές με Bitcoin δεν εξαρτώνται από καμία μεμονωμένη εταιρεία ή υπηρεσία. Δεν υπάρχουν καν κεντρικοί server που να ελέγχουν το νόμισμα.
Θεωρητικά, οποιοσδήποτε μπορεί να συμμετέχει στο δίκτυο παραγωγής των Bitcoin, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, ή περιουσιακής κατάστασης. Στην πράξη βέβαια, για τους περισσότερους από εμάς είναι πλέον πρακτικά αδύνατον να παράγουμε Bitcoin.
Μόλις πρόσφατα το Bitcoin είδε την αξία του να ενισχύεται έως και 2,7% στα $10.070  στην αγορά της Ασίας, με τους αναλυτές να προσπαθούν να εξηγήσουν τι τροφοδοτεί το ράλι ενός ενεργητικού που θεωρείται από τους περισσότερους υψηλού ρίσκου.
Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η χρήση των μετρητών εις το εγγύς μέλλον θα καταργηθεί, οπότε και απομένει να δούμε ποιες μορφές συναλλαγών τελικά θα επικρατήσουν…

Εσείς τι λέτε;

Αχαρακτήριστες αρνητικές παρεμβάσεις…
Πολλές γενοκτονίες γνώρισε ο εικοστός αιώνας και η Μικρασιατική γη τις χειρότερες από αυτές. Ας θυμηθούμε τούτες τις μέρες την ιστορική πλέον τοποθέτηση του σφαγέα Μπεχαεντίν Σακίρ το 1915: "Τα έθνη που απόμειναν στην αυτοκρατορία μας μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα που πρέπει να ξεριζωθούν. Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική δύναμη και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πειθώ. Άρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί βία…"
Η αρχή έγινε με τους Αρμένιους. Η συστηματική προσπάθεια της εξόντωσής τους έχει μείνει στην ιστορία ως η πρώτη προσπάθεια αναζήτησης μιας τεχνικής της γενοκτονίας, το πλέον αξιοσημείωτο εξαγώγιμο προϊόν του Κεμαλισμού.
Την εφάρμοσαν οι Γερμανοί επί των Εβραίων, οι Κεμαλιστές στον Πόντο, στη Μικρά Ασία, στην Πόλη, στην Κύπρο, στο Κουρδιστάν...
Η ανάγκη για τη διεθνή αναγνώρισή της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού είναι επιτακτική και αποτελεί ουσιαστικά μια προοδευτική πολιτική πράξη που αποσκοπεί στη διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων, ενώ ταυτόχρονα συνεισφέρει ενεργά στην ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή. Διότι αν είχαμε εγκαίρως διεκδικήσει πολιτικά την καταδίκη της Γενοκτονίας, όπως σωστά έπραξαν οι Εβραίοι, είναι σίγουρο ότι δεν θα είχαμε τα τραγικά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του1955, τις απελάσεις του1964, την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο το 1974...
Δεν θα είχαμε τις συνεχιζόμενες σε κάθε επίπεδο απαράδεκτες προκλήσεις και διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και τη Θράκη.
Θα πρέπει επιτέλους να κατατεθούν συγκεκριμένες προτάσεις για τον τρόπο προώθησης της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού και θα πρέπει να ενταθούν οι προσπάθειες που γίνονται προς αυτό το σκοπό.
Σχεδόν σε όλο τον πλανήτη οι άνθρωποι διώκονται, αποβάλλονται ή σκοτώνονται λόγω της φυλής, της θρησκείας, του φύλου ή της πολιτικής τους ένταξης.
Η διεθνής κοινότητα δυστυχώς, κλείνει τα μάτια της ή δεν πράττει τίποτα. Με τη διεθνή αναγνώριση μπορούμε να μην επιτρέψουμε άλλες γενοκτονίες, άλλες κτηνωδίες...
Στον Καναδά, χάρη στις εντατικές προσπάθειες του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, δεκατρείς Καναδικές πολιτείες και διαμερίσματα έχουν προχωρήσει στην αναγνώριση, με την πόλη του Λαβάλ τελευταία στη σειρά. Είχαν προηγηθεί η Οτάβα, το Τορόντο, η Οσαβα, το Λασάλ, η Σαιντ Μισέλ- Βίλερει, η Κοτ Σαιν Λίκ, το Μόντρεαλ, η Βάγκν, το Βανκούβερ, η Ρετζίνα, το Έντμοντον και το Κάλγκαρι.
Δια στόματος του Γερουσιαστή Λεωνίδα Χουσάκου, κατάπληκτοι πληροφορηθήκαμε για την αχαρακτήριστη αρνητική παρέμβαση της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ στον πρόεδρο της Καναδικής Γερουσίας, ενόσω η εισήγηση Merchant - Χουσάκου περί αναγνώρισης βρισκόταν υπό μελέτη.
Η ακατανόμαστη αυτή ενέργεια, αναμφίβολα συνέβαλε στην απόρριψη του αιτήματος από το ανώτατο νομοθετικό σώμα. Τέτοιου είδους ανθελληνικές συμπεριφορές μας παραπέμπουν σε κάποιες σκοτεινές εποχές διχόνοιας και προδοτικών πράξεων.
Πιστεύω ότι παρ’ όλες τις όποιες μικρότητες και αντιξοότητες, οι προσπάθειες δεν θα πρέπει να εγκαταλειφτούν…

Εσείς τι λέτε;

Η φύση τιμωρεί…
Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για τα εμβόλια και την Ατζέντα 21περί μείωσης του πληθυσμού, καθώς οι θεωρίες συνομωσίας δίνουν και παίρνουν.
Μια τέτοια θεωρία ισχυρίζεται ότι ο ιδρυτής της Microsoft, δισεκατομμυριούχος Bill Gates, σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει τις δοκιμές COVID-19 και ένα μελλοντικό εμβόλιο για την παρακολούθηση ατόμων με μικροτσίπ.
Γεγονός  είναι πως το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates εδώ και χρόνια υποστηρίζει εκτεταμένες δοκιμές και χρηματοδοτεί έρευνες εμβολίων, χωρίς πάντως να περιλαμβάνουν εμφυτευμένα μικροτσίπ.
Μόλις πρόσφατα διέθεσε επί πλέον 150 εκατομμύρια δολάρια για την έρευνα θεραπειών και εμβολίων για το COVID-19 καθώς η πανδημία συνεχίζει να εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο.
Σε συνέδριο στην TED το 2016 με τίτλο «Καινοτομία στο μηδέν», ο Γκέιτς προειδοποίησε για μία πιθανή παγκόσμια πανδημία τονίζοντας πως η ανθρωπότητα θα πρέπει να είναι έτοιμη να την αντιμετωπίσει.
Η ψηφιακή εποχή ευνοεί τις θεωρίες συνομωσίας και τα fake news  ταξιδεύουν μέσω του ιντερνέτ σε όλο τον κόσμο με ταχύτητα φωτός. Τα σενάρια περί προελεύσεως του κορωνοιού βρίθουν και εκατομμύρια κόσμος φαίνεται πως τα μοιράζεται καθημερινά μέσω των κοινωνικών δικτύων, γεγονός που συμβάλλει στον πολλαπλασιασμό και τη γρήγορη διασπορά ψευδών ειδήσεων. Κατά καιρούς γνωστά πρακτορεία ειδήσεων και  διακεκριμένοι δημοσιογράφοι έχουν πέσει θύματα παρόμοιων ψευδών ειδήσεων.
Πέρα όμως από τις όποιες θεωρίες συνομωσίας και ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, γεγονός είναι ο πληθυσμός της γης αυξάνεται με ιλιγγιώδη ρυθμό. Τη συνεχή αύξηση του πληθυσμού επιβεβαιώνουν τα στοιχεία που παρουσίασε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, στην 52η Σύνοδο της Επιτροπής του ΟΗΕ για τον πληθυσμό και την ανάπτυξη.
Σύμφωνα με αυτά τα στοιχεία ο πληθυσμός της Γης έφτασε το 2019 τα 7,7 δισεκατομμύρια κατοίκους, το 2050 αναμένεται να εκτιναχθεί στα 9,7 δισεκατομμύρια, ενώ στα τέλη του 21ου αιώνα θα φθάσει περίπου τα 11δισεκαυπομμύρια…
Οι βασικές τάσεις που διέπουν την αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού, όπως αναφέρεται στην εισήγηση, συνίστανται στο ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός γίνεται «πιο γηραιός και πιο κινητικός». Εκτός των άλλων, αναμένεται ότι η αύξηση του πληθυσμού μπορεί να επιφέρει μείωση των φυσικών πόρων και να επιβαρύνει το οικοσύστημα του πλανήτη.
Εξ άλλου, βάση των στοιχείων που αναφέρονται στην εισήγηση, ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν στις πόλεις μπορεί να αυξηθεί από το 59% που είναι σήμερα στο 68% το 2050. Στην εισήγηση επισημαίνεται επίσης, ότι το μέσο προσδόκιμο ζωής το 2019 έφθασε τα 72,3 χρόνια, ενώ το 2030 αναμένεται να αυξηθεί κατά δύο χρόνια φθάνοντας τα 74,3 χρόνια.
Ακόμη και με την έμφυτη επινοητικότητα του ανθρώπου, οι φυσικοί πόροι και τα οικοσυστήματα του πλανήτη δύσκολα θα μπορέσουν να καλύψουν τις ανάγκες ενός τέτοιου πληθυσμού.
Αναμφισβήτητα πάντως, η φύση θα βρει και πάλι τον τρόπο να αυτοπροστατευτεί, με ή δίχως τις ολέθριες ανθρώπινες συμπεριφορές.
Γεγονός είναι πως η φύση τιμωρεί, αλλά μόνο για να διορθώσει...

Εσείς τι λέτε;

Επιζήμιες παρεμβάσεις…
Μεμψιμοιρία και αλληλοκατηγορίες στον απόηχο της δικαστικής απόφασης για την πολύχρονη διαμάχη μεταξύ των κογκρέσων μας.
Σύνηθες βέβαια το φαινόμενο, άλλωστε καμία δικαστική απόφαση δεν ικανοποιεί απόλυτα όλες τις αντιμαχόμενες πλευρές.
Η ερμηνεία της νομολογίας πάντως εξακολουθεί ν’ αποτελεί  θέμα συζήτησης και αντιπαράθεσης εν μέσω κορονοϊού και κατ’ οίκον περιορισμού…
Ας ανατρέξουμε όμως λίγο στην ιστορία, ίσως μπορέσουμε και κατανοήσουμε τα κίνητρα που σχετίζονται με τη διένεξη και την προσφυγή στο δικαστήριο.
Το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο ιδρύθηκε στη δεκαετία του 80 και ουσιαστικά είναι το σχήμα που εκπροσωπεί όλους τους Ελληνοκαναδούς. Εν τούτοις, λόγω των αδυναμιών που έχει παρουσιάσει κατά καιρούς σε οργανωτικό επίπεδο αλλά και λόγω έλλειψης οικονομικών μέσων, δεν ήταν εύκολο να διαδραματίσει τον ηγετικό ρόλο που τυπικά του ανήκει. Παρά ταύτα κατάφερε, όσο ήταν εφικτό, να ευαισθητοποιήσει την Καναδική πολιτική ηγεσία στον δίκαιο αγώνα της Κύπρου, στο Μακεδονικό ζήτημα και στο Ποντιακό θέμα.
Ύστερα από επίμονες και επίπονες προσπάθειές η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού έχει πλέον επισήμως αναγνωριστεί από τις περισσότερες επαρχιακές και δημοτικές αρχές. Παρ’ όλες όμως τις σημαντικές επιτυχίες στα εθνικά θέματα, διαφορές που προέκυψαν στην πορεία με αδελφούς οργανισμούς, το οδήγησαν σε λανθασμένες ενέργειες. Η ίδρυση παραρτήματος στο Κεμπέκ, καθ’ ην στιγμήν η επαρχία εκπροσωπείτο ήδη από τοπικό Κογκρέσο είναι κάπως αδικαιολόγητη. Επί πλέον, κάποιες διατάξεις του καταστατικού δεν τηρήθηκαν ως έπρεπε.
Το Ελληνικό Κογκρέσο του Κεμπέκ είναι προϊόν των εξουσιαστικών τάσεων της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ, η οποία επιμένει να αυτοπροσδιορίζεται ως το κέντρο αναφοράς του ελληνισμού. Σκεπτικό που την ωθεί να ασκεί πλήρη έλεγχο στις ενέργειες και αποφάσεις των εξαρτώμενων οργανισμών . Εάν εξαιρέσουμε τη σύντομη παραγωγική θητεία της διοίκησης Παναγιώτη Γεωργακάκου, το έργο του Ελληνικού Κογκρέσου του Κεμπέκ είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο.
Χιλιάδες δολάρια δαπανήθηκαν άσκοπα σε δικαστικά έξοδα και σε αμοιβές δικηγόρων, το μεν Εθνικό για να εξασφαλίσει την πολυποθούμενη αναγνώρισή του, το δε τοπικό για να απαξιώσει τη διοίκηση του Εθνικού.
Πέρα όμως από τα όποια κίνητρα και τις όποιες προθέσεις, η ηθική ευθύνη για τη σημερινή «εμπόλεμη» κατάσταση, βαρύνει ολοκληρωτικά την πρώτη γενιά. Μια γενιά που στην πλειοψηφία της κουβαλά συνήθειες, νοοτροπίες και αναχρονιστικές αντιλήψεις ασυμβίβαστες με την σημερινή Καναδική πραγματικότητα.
Πριν τριάντα χρόνια μια ομάδα γονέων δεύτερης γενιάς, έθεσαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία της κοινότητας για να συμβάλλουν στη σωστή λειτουργία των ελληνικών σχολείων και του οργανισμού.
Αξιόλογοι νέοι, επιστήμονες, επαγγελματίες και επιχειρηματίες, μπήκαν στο στίβο με προοπτική την αρμονική συνεργασία για το κοινό καλό.
Γνωστοί και μη εξαιρετέοι καρεκλολάτρεις, αρνούμενοι πεισματικά να εγκαταλείψουν τη σκυτάλη, φρόντισαν εντέχνως να σπείρουν στους νεοσύλλεκτους το μικρόβιο της γκρίνιας και της διχόνοιας.
Είμαι πεπεισμένος πως εάν οι σημερινοί νέοι ηγήτορες καθίσουν στο διαπραγματευτικό τραπέζι, μακριά από επιζήμιες παρεμβάσεις, θα καταλήξουν σε μία αρμονική και βιώσιμη συνεργασία 
Αρκεί να το αντιληφθούν…

Εσείς τι λέτε;

Αναμένεται να δούμε…
Καθώς οι ερευνητές ψάχνουν να βρουν τη λύση στο μυστήριο του κορονοϊού, οι θεωρίες συνομωσίας δίνουν και παίρνουν.
Η επικρατέστερη θεωρία είναι ότι ο ιός ήταν αντικείμενο μελέτης σε εργαστήριο της Ουχάν και από κάποιο ατύχημα «ξέφυγε». Άλλοι πάλι, συνδέουν τον πανδημικό ιό με διάφορες προφητείες και απίθανες προλήψεις...
Γεγονός πάντως είναι πως οι πανδημίες, όπως και οι φυσικές καταστροφές που εξοντώνουν ολοένα και περισσότερο τους ανθρώπους και τις δομές τους, έχει αποδειχτεί ότι είναι αποτέλεσμα της σάπιας κοινωνίας που εμείς οι ίδιοι έχουμε εδραιώσει με τον απαράδεκτο τρόπο με τον οποίο φερόμαστε στον πλανήτη μας.
Κατά μία αποδεκτή θεωρία, ο πλανήτης στον οποίο κατοικούμε είναι ζωντανός και αλληλεπιδρά με εμάς, όπως αλληλεπιδρούν οι άνθρωποι μεταξύ τους.
Η εν λόγω θεωρία αναφέρει πως οι σκέψεις ολόκληρης της ανθρωπότητας πηγάζουν αλλά και επηρεάζουν τη νοητική σφαίρα της Γής η οποία διαθέτει νοητικές συνάψεις που επιστρέφουν στο συλλογικό μας ασυνείδητο. Συνεπώς, όταν στρεφόμαστε ολοένα και περισσότερο ενάντια στη φύση μας και εφόσον ο πλανήτης είναι ένα ζωντανό όν, αμύνεται και αντιδρά...
Η συστηματική καταστροφή του περιβάλλοντος ουσιαστικά ξεκίνησε με την βιομηχανική επανάσταση πριν 100 περίπου χρόνια. Εκτοτε, η ανθρωπότητα ασύδοτα δηλητηριάζει τους ωκεανούς, βομβαρδίζει την επιφάνεια με ραδιενέργεια, αποστραγγίζει ασταμάτητα τα εσωτερικά κοιτάσματα και πετρώματα αποδυναμώνοντας το οικοσύστημα ανεπανόρθωτα, ψεκάζει τα σπαρτά και δημιουργεί τροποποιημένους καρπούς.
Οι επιστήμονες εξήγγειλαν επανειλημμένα πως βρισκόμαστε σε έναν μεγάλο αφανισμό, στον οποίο συνεχώς προστίθενται κατηγορίες ζώων και εμβρύων οργανισμών τους οποίους οι επόμενες γενιές θα μαθαίνουν μόνο από τους ιστορικούς του μέλλοντος.  
Συνεπώς η Γή αντεπιτίθεται με φυσικές καταστροφές που μας θυμίζουν συνεχώς τα τραγικά λάθη που έχουμε κάνει σε σχέση με τη φροντίδα της φύσης.
Ομάδα εμπειρογνωμόνων της Υπηρεσίας Οικοσυστήματος IPBES από 59 χώρες του ΟΗΕ για την βιοποικιλότητα, έδωσε πρόσφατα στην δημοσιότητα μία συνολική και συντριπτική έκθεση για την κατάσταση της φύσης η οποία διαβεβαιώνει ότι το μέλλον του ανθρώπινου είδους, που εξαρτάται από την φύση για να αναπνεύσει, να πιεί, να φάει, να ζεσταθεί και να θεραπευτεί, διαγράφεται σκοτεινό.
Η απειλή είναι ξεκάθαρη και η καταδίκη της φύσης βέβαιη, εκτός αν υπάρξει άμεση λήψη μέτρων και ριζική αλλαγή του τωρινού μοντέλου.
Δεν είναι πολύ αργά για να αναλάβουμε δράση, αναφέρει η έκθεση, αλλά μόνο αν αρχίσουμε να το κάνουμε τώρα και μέσω μιας αλλαγής που θα μεταμορφώσει την κοινωνία μας για να επιβραδύνει τους κινητήρες απώλειας της βιοποικιλότητας που απειλεί τον άνθρωπο τουλάχιστον όσο και η κλιματική αλλαγή.
Η καταστροφή του πλανήτη μας, καταλήγει η έκθεση, είναι ανατρέψιμη. Αρκεί να επιδείξουμε όλοι επιτακτική συνέπεια στην υλοποίηση καλά σχεδιασμένων και αποτελεσματικών προγραμμάτων που σέβονται και προστατεύουν το γήινο οικοσύστημα, που τιμωρούν και εξαλείφουν την συλλογική ασυνειδησία και τις καταστροφικές πολιτικές και που προωθούν τη δημιουργία αποτελεσματικών δικτύων συνεργασίας.
Αναμένεται να δούμε…

Εσείς τι λέτε;

Ένα Πάσχα διαφορετικό…
Όταν ήμουν μικρό παιδί αναρωτιόμουν, πως γίνεται ο Χριστός κάποιες χρονιές να σταυρώνεται και να ανασταίνεται δύο φορές μέσα σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες…
Κι όταν κάποτε η δασκάλα μας έδωσε την δογματική εξήγηση εγώ εξακολουθούσα να αναρωτιέμαι γιατί ο πάνσοφος Θεός δεν έφτιαχνε ένα ενιαίο ημερολόγιο για να μπορώ να γιορτάζω το Πάσχα μαζί με την καθολική θεία μου Άννα…
Αργότερα βέβαια συνειδητοποίησα τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους οι δύο μεγάλες εκκλησίες δεν τα «έβρισκαν» στο θέμα αυτό... Εν πάση περιπτώσει, ήρθε και πάλι η χρονιά που εμείς οι Ορθόδοξοι θα γιορτάσουμε το Πάσχα «καθυστερημένα», αν και μερικοί το γιορτάζουν δύο φορές.
Σύμφωνα με την ιστορία, η λέξη Πάσχα προέρχεται από την Εβραϊκή «Pesah» που σημαίνει «διάβαση» και γιορταζόταν σε ανάμνηση της απελευθέρωσης του Εβραϊκού λαού από τους Αιγυπτίους και της διάβασης της Ερυθράς θάλασσας. Το Πάσχα ή Λαμπρή, θεωρείται η μεγαλύτερη Χριστιανική γιορτή κατά την οποία γιορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού και τη διάβαση από το θάνατο στη ζωή.
Ξεκίνησε να γιορτάζεται ως κοινή γιορτή με τους Εβραίους, αλλά σιγά - σιγά διαφοροποιήθηκε και οι Χριστιανοί γιόρταζαν το Πάσχα χωριστά μετά την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο το 325 μ.Χ. οπότε καθιερώθηκε να γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο που ακολουθεί ύστερα από την εαρινή ισημερία. Αν η πανσέληνος συμπέσει Κυριακή, τότε γιορτάζεται την επόμενη Κυριακή, κι αυτό για να μην συμπίπτει ποτέ με το Εβραϊκό Πάσχα.
Γιατί όμως δεν γιορτάζουν όλοι οι Χριστιανοί το Πάσχα την ίδια μέρα;
Διάβασα πως ο προσδιορισμός της ημερομηνίας του Πάσχα προκάλεσε πολλές και σφοδρές έριδες μεταξύ των Εκκλησιών. Στην ιστορία μπερδεύεται με την αλλαγή του ημερολογίου και την καθιέρωση του Γρηγοριανού, την πολιτική μισαλλοδοξία, την εμμονή στην παράδοση, δύσκολες αστρονομικές παρατηρήσεις βασισμένες σε αρχαίους πίνακες που κρατούν από τον 4ο αιώνα και έναν παράδοξο αλγόριθμο υπολογισμού. Κι όλα αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα άλλες χρονιές το Πάσχα Ορθοδόξων και Καθολικών να συμπίπτει κι άλλες να έχει μία ή περισσότερες εβδομάδες διαφορά.
Προκειμένου να λυθεί ένα πρακτικό πρόβλημα, μια και πολλές οικογένειες είναι μεικτές, το Λατινικό Πατριαρχείο της Ιερουσαλήμ αποφάσισε να υιοθετήσει, μόνο για το Πάσχα, το Ιουλιανό ημερολόγιο.
Γεγονός είναι ότι τα Πάθη και η Ανάσταση, η δοκιμασία και ο θρίαμβος, δεν έπαψαν ποτέ να αποτελούν τον οδηγό μας σε δύσκολες και σκληρές εποχές, όπως τη σημερινή των απανωτών κρίσεων σε όλους τους τομείς.
Το φετινό Πάσχα θα είναι διαφορετικό, δεν θα σουβλίσουμε αρνιά με φίλους και δεν θα πάμε στις εκκλησίες. Φέτος θα μείνουμε σπίτι για να μπορέσουμε να γιορτάσουμε τα επόμενα χρόνια με όλους τους αγαπημένους μας και όχι χωρίς κάποιους από αυτούς.
Ας ευχηθούμε η φετινή Λαμπρή να αποτελέσει ένα μήνυμα αναγέννησης για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα με υγεία, ελπίδα και αισιοδοξία!

Εσείς τι λέτε;

Θρησκείες και Θεός…
Η ιστορία της θρησκείας είναι τόσο παλιά όσο και η ιστορία του ίδιου του ανθρώπου. Ακόμα και στους πιο πρωτόγονους και υποανάπτυκτους πολιτισμούς μπορούμε να βρούμε ενδείξεις κάποιας μορφής λατρείας. Δεν υπήρξε ποτέ οποιοσδήποτε λαός, οπουδήποτε και σε οποιονδήποτε χρόνο, που να μην ήταν με κάποια έννοια θρησκευόμενος.
Υπάρχει Θεός; αναρωτιούνται οι δύσπιστοι και πως ερμηνεύεται η έννοια Του στις διάφορες θρησκείες; Ποια είναι η αληθινή θρησκεία και ποιος ο μόνος αληθινός Θεός;
Οι περισσότεροι από μάς πιστεύουμε ότι το Χριστιανικό Ορθόδοξο δόγμα, με το οποίο μεγαλώσαμε, είναι το μόνο σωστό. Το ίδιο πιστεύουν και για το δικό τους δόγμα οι οπαδοί όλων των άλλων θρησκειών...
Αλήθεια, έχετε ποτέ αναρωτηθεί πόσες θρησκείες υπάρχουν στον κόσμο;
Λοιπόν, σήμερα υπάρχουν καταγεγραμμένες 4.300 θρησκείες, εκκλησίες, δόγματα ή θρησκευτικές οργανώσεις που καλύπτουν τα σχεδόν επτά δισεκατομμύρια ανθρώπων που ζουν στον πλανήτη.
Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι η θρησκεία αποτελεί μια πολύ σημαντική πτυχή της παγκόσμιας κοινωνίας. Ο Χριστιανισμός πάντως είναι η θρησκεία η οποία συγκεντρώνει τους περισσότερους πιστούς. Πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ δείχνει ότι στον πλανήτη, αυτοί που προσδοκούν να δουν το Θεό μέσω του Χριστιανισμού είναι 2.262.448.731 πιστοί, δηλαδή καλύπτουν το 33,2% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Δεύτερη μεγάλη πληθυσμιακή ομάδα είναι οι πιστοί του Ισλάμ. Ο Ισλαμισμός  έχει καταγεγραμμένους 1.426.592.072 πιστούς, δηλαδή το 21,01% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Την τρίτη θέση καταλαμβάνει ο Ινδουισμός με 900.362.250 πιστούς.
Την τέταρτη θέση ο λεγόμενος Αγνωστικισμός με σχεδόν 800 εκατομμύρια ανθρώπους.
Ο αθεϊσμός εξαπλώνεται τελευταία γρήγορα κυρίως στην Ευρώπη και την Ιαπωνία και αυτοί που πρόσκεινται σε αυτόν, στις δύο αναφερόμενες περιοχές, ανέρχονται περί τα 158 εκατομμύρια άτομα. Ο Βουδισμός, βάση της καταγραφής, κυριαρχεί με υψηλά ποσοστά σε χώρες κυρίως της Ασίας.
Η κατάσταση μπορεί να αλλάξει δραματικά στο εγγύς μέλλον. Εν μέσω του αυξανόμενου παγκόσμιου πληθυσμού ο Χριστιανισμός φαίνεται να χάνει ολοένα και περισσότερο έδαφος, ενώ υπάρχει άνοδος του Ισλάμ, που θεωρείται η θρησκεία με το μεγαλύτερο ποσοστό αύξησης του αριθμού των οπαδών κατά 1,84% ανά έτος και ακολουθείται από τη θρησκεία Μπαχάι που έχει ποσοστό 1,7%.
Έκθεση του Carnegie Endowment για τη Διεθνή Ειρήνη, αναφέρει ότι τα περίπου 8 δισεκατομμύρια άνθρωποι που θα υπάρχουν στη γη σε 20 χρόνια, πάνω από το 25% θα είναι Μουσουλμάνοι.
Η  ίδια έκθεση αναφέρει ότι το 2050 η Γη θα έχει περισσότερους από 2,6 δισεκατομμύρια Μουσουλμάνους και οι Χριστιανοί θα είναι περί τα 3,6 δισεκατομμύρια.
Στον Καναδά, τα δύο τρίτα του πληθυσμού δηλώνουν Χριστιανοί. Οι Μουσουλμάνοι έχουν ήδη ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο.
Γεγονός είναι πως οι άνθρωποι έχουν μία έμφυτη πνευματική ανάγκη την οποία μπορούν να καλύψουν λατρεύοντας τον Θεό. Οι περισσότεροι επιστήμονες ωστόσο δεν παραδέχονται μία λογική απόδειξη της ύπαρξης του Θεού.
Υπάρχει Θεός; Είναι ένα ερώτημα που σίγουρα έχει μία μόνο σωστή απάντηση.
Ναί ή όχι…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Η κακή πλευρά της τηλεόρασης…
Τα ενδεχόμενα για τον νέο κορονοιό είναι δύο: ή θα μας σωριάσει όλους κάτω ή αν δεν συμβεί αυτό, θα πάθουμε ομαδική ψύχωση από την κινδυνολογία…
Τις περισσότερες πιθανότητες, κατά τη γνώμη μου, συγκεντρώνει το δεύτερο σενάριο αφού οι εμπειρογνώμονες είναι κατηγορηματικοί για το θέμα της περιβόητης νόσου. 
Θα πάρει καιρό, στην πορεία θα γίνει πιο ήπια και πάντως θα εξαφανιστεί.
Ωστόσο, οι απόψεις αυτές δεν φιλοξενούνται εύκολα στα τηλεοπτικά κανάλια. Τι νόημα θα είχε άλλωστε μια καθησυχαστική είδηση από την οποία απουσιάζει η δραματοποίηση, η κινδυνολογία, ο εντυπωσιασμός; Σύμφωνα με τους καναλάρχες, μια θετική είδηση είναι μηδενικής αξίας και συνεπώς δεν «πουλάει».
Οι ανυποψίαστοι τηλεθεατές, εδώ και εβδομάδες βομβαρδίζονται από έσχατη κινδυνολογία με τον ίδιο τρόπο που βομβαρδίζονταν λίγα χρόνια πριν με τη γρίπη των πουλερικών, των τρελών αγελάδων, τον ιό Ebola, Sars κ.ο.κ.
Επιδημία, χρεοκοπία, φτώχεια, κακοδιαχείριση, σκάνδαλα, διαφθορά, χάος...
Αυτή δυστυχώς είναι η απογραφή της αρνητικής ειδησεογραφίας σήμερα. Και ο ταλαίπωρος κοσμάκης μένει με την εντύπωση ότι επέρχεται το τέλος του κόσμου!
Κάτι τέτοιο πάντως δεν φαίνεται να συμβαίνει, στο σύντομο τουλάχιστον μέλλον…   
Εφόσον λοιπόν η ζωή συνεχίζεται και δεν επέρχεται το διαλαλούμενο «τέλος», τότε γιατί κάποιοι «τηλε-ρεπόρτερ» ψάλλουν το πολύ «κυρ' ελέησον» που άρχισε να το βαριέται κι’ ο Θεός; Οι βασικοί λόγοι, κατ’ εμέ, είναι: Πρώτον, διότι θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε - όπως ίσως να πιστεύουν και οι ίδιοι - ότι αυτή τη φορά πάει τέλειωσε, έρχεται πραγματικά η «συντέλεια» και δεύτερον διότι νομίζουν ότι έτσι «πουλάει» το μέσο που εκπροσωπούν. Και τα δύο επιχειρήματα βέβαια είναι εσφαλμένα. Κατά συνέπεια, καλό είναι να σταματήσει αυτή η ομαδική παράκρουση που ως φαινόμενο στην ψυχιατρική θα χρειαζόταν εντατική ψυχοθεραπεία με «αντιφοβικά» φάρμακα!
Εν τω μεταξύ, η ζωή εξακολουθεί να τραβάει τους δικούς της ρυθμούς. Η οικονομία κουτσά - στραβά κινείται, οι επιχειρήσεις εξακολουθούν να αγοράζουν και να πουλάνε και οι καταναλωτές συνεχίζουν να ζουν μια - έστω και επί πιστώσει - κανονική αγοραστική ζωή.
Σίγουρα έχουμε πολλαπλά προβλήματα να λύσουμε αλλά έτσι είναι τελικά η ζωή. Μόνο στα έξι μέτρα κάτω από τη γη υπάρχει απόλυτη ισορροπία, γαλήνη και έλλειψη προβλημάτων...
Η ανθρωπότητα, στην μακρά της πορεία, πέρασε και από πολύ χειρότερα και όμως επέζησε. Τίποτα δεν είναι τόσο καινούργιο που να σημαίνει πως τη φορά αυτή την «πατήσαμε» οριστικά και η συντέλεια είναι στην πόρτα μας. Η κινδυνολογία έχει πλέον υποκαταστήσει την αληθινή είδηση των γεγονότων. Υπάρχουν όμως και όρια στην ανοχή.
Εφόσον λοιπόν το - κατά κάποιους - «φερέγγυο» αυτό ηλεκτρονικό μέσο δεν παρουσιάζει εναλλακτικές προτάσεις για καλύτερη πορεία στο μέλλον, δεν έχουμε παρά να κλείσουμε τα μάτια μας στην ατέλειωτη αρνητική κριτική των πάντων και ας εφαρμόσουμε το γνωστό μότο της μαϊμούς: Μη βλέπεις…

Εσείς τι λέτε;

Περί προφητειών το ανάγνωσμα…
Όταν βασιλεύει η φτώχεια, ο πόλεμος, η πανδημία - την οποία δυστυχώς διαβιούμε - έρχονται στην επικαιρότητα διάφορες προφητείες που σχετίζονται με κοσμογονικά γεγονότα όπως ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, οι θανατηφόρες ασθένειες, η συντέλεια του κόσμου κ.α.
Προφητείες σκοτεινές που με το πέρασμα των αιώνων διαδόθηκαν από στόμα σε στόμα και στις μέρες μας κατακλύζουν το διαδίκτυο ως σημεία των καιρών.
Οι αναγνωρισμένοι προφήτες, σύμφωνα με τη Βίβλο, έζησαν στους χρόνους της Παλαιάς Διαθήκης και θεωρείται ότι μετέφεραν το θέλημα του Θεού στους ανθρώπους και προετοίμαζαν τον λαό για τον ερχομό του Μεσσία.
Μεγάλοι προφήτες θεωρούνται ο Ησαΐας, ο Ιερεμίας, ο Ιεζεκιήλ, ο Δανιήλ και ο Ηλίας.
Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν προσωπικότητες και είχαν ενεργή συμμετοχή σε ζητήματα της πολιτείας. Η λέξη προφήτης του πρωτότυπου ελληνικού κειμένου σημαίνει κατά κυριολεξία «αυτός που μιλάει ενώπιον κάποιου».
Σύγχρονοι Ιεράρχες που έκαναν προφητείες και ανακηρύχτηκαν άγιοι υπήρξαν ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Όσιος Νείλος και προσφάτως ο γέροντας Παΐσιος.
Εάν εξετάσει κανείς προσεκτικά τις μ.Χ. προφητείες θα διαπιστώσει ότι δεν διαφέρουν και πολύ από τους διφορούμενους χρησμούς της πυθίας, ενώ κάποιες άλλες βασίζονται σε προδιαγραμμένα γεγονότα και αριθμητικά στοιχεία, τα οποία ούτως ή άλλως έχουν δρομολογηθεί. Χαρακτηριστικό επίσης είναι ότι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ο ένας νέο-προφήτης αντιγράφει τον άλλον.
Προφητείες, προλήψεις και δεισιδαιμονίες, που πάντως αποτελούν την έκφραση των λανθασμένων τρόπων σκέψης μας.
Ας δούμε όμως - εν συντομία - κάποιες από τις σύγχρονες «προφητείες»… 
«Θα πέσει η κυβέρνηση…» «Θα είναι όλοι νικημένοι…» «Θα χαθεί η σοδιά της χρονιάς…» «Οι πλούσιοι θα γίνουν φτωχοί και οι φτωχοί πλούσιοι…» «Θα έρθει καιρός που θα πούμε το ψωμί ψωμάκι…» «Θα επιβάλουν φόρους…» «Έρχονται δύσκολοι καιροί…» «Πολλά θα συμβούν…» 
Γενικές, αόριστες προβλέψεις, μιας επαναλαμβανόμενης ιστορίας… 
Βέβαια, σήμερα τέτοιου είδους προφητείες και προβλέψεις φαντάζουν αξιοθρήνητα αστείες. Υπάρχουν ακόμη και οι προλήψεις και δεισιδαιμονίες που όσο χαζές και επικίνδυνες μπορεί να ακούγονται, κρατούν καλά μέχρι τις μέρες μας.
Πολλοί άνθρωποι, για παράδειγμα, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι αποτελεί γρουσουζιά να δουν μια μαύρη γάτα ή φοβούνται να περάσουν κάτω από μια σκάλα. Άλλοι πιστεύουν επίσης ότι όταν συμπίπτει να έχουμε Τρίτη ή Παρασκευή και 13 τότε η μέρα είναι «γρουσούζικη», ότι ο σπασμένος καθρέπτης φέρνει κακοτυχία και ούτω καθεξής...
Είμαστε άραγε φτιαγμένοι να πιστεύουμε σε όλα αυτά; Οι άνθρωποι δεν γεννιούνται αλλά γίνονται ευκολόπιστοι και προληπτικοί εξαιτίας των όσων βλέπουν και ακούν μέσα από παραδόσεις, ιστορίες, θρύλους και παραμύθια.
Ο παράλογος φόβος για το υπερφυσικό και η επιρροή υποτιθέμενων κακοποιών πνευμάτων στη ζωή μας, αποτελούν βασικά συναισθήματα του ανθρώπου, προκαλούμενα από τη συνειδητοποίηση ενός πλασματικού κινδύνου απειλής.
Αναρωτιέμαι, μήπως υπέπεσε στην υμετέρα αντίληψη προφητεία που να μιλάει για την τεράστια απειλή του 21ου αιώνα που φέρει το όνομα Κορονοϊός;
Δια της απορίας…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Όταν η ιστορία δεν διδάσκει…
Κάθε χρόνο στις 25 Μαρτίου τιμούμε και γιορτάζουμε τον ξεσηκωμό των υπόδουλων Ελλήνων κατά του Οθωμανού δυνάστη για την ελευθερία.
Θυμόμαστε ακόμη τους ανθρώπους που μέσα σε μια νύχτα έγιναν ηγέτες της Επανάστασης του ’21, θυσιάζοντας τις περιουσίες και τη ζωή τους για την Ελευθερία της πατρίδας.
Και μπορεί να έδωσαν ότι είχαν για την Επανάσταση, όμως πολύ γρήγορα αγνοήθηκαν από την «ελεύθερη» Ελλάδα και οι περισσότεροι είχαν άδοξο τέλος.
Ο λόγος για τους ΗΡΩΕΣ μας.
Αυτή την εβδομάδα θα μοιραστώ μαζί σας κάποια αδιάψευστα στοιχεία που συνέλεξα, διαπιστώνοντας πόσο αχάριστος μπορεί να είναι ένας λαός στους ανθρώπους που έδωσαν κυριολεκτικά το αίμα τους για τη μεγάλη ιδέα.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης καταδικάστηκε σε φυλάκιση και εν συνεχεία σε θάνατο, που μετατράπηκε σε ισόβια, για τη στάση του εναντίον του βασιλέως...
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης οδηγήθηκε σε δίκη και καταδικάσθηκε σε θάνατο. Του απονεμήθηκε χάρη, όμως στη συνέχεια δολοφονήθηκε...   
Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος κατηγορήθηκε για συνεργασία με τον εχθρό. Δολοφονήθηκε με βάναυσο τρόπο από πρωτοπαλίκαρα του Μαυροκορδάτου στις φυλακές της Ακρόπολης... 
Ο Αθανάσιος Διάκος μετά την άρνησή του να προσκυνήσει τους πασάδες κάηκε ζωντανός αφού πρώτα οι Τουρκαλβανοί τον σούβλισαν…
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης μετά την ήττα του στο Δραγατσάνι φυλακίστηκε και αργότερα απελευθερώθηκε. Δύο μήνες μετά την αποφυλάκισή του πέθανε στη Βιέν μέσα σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και μιζέριας...
Η Μαντώ Μαυρογένους απεβίωσε στην Πάρο από την πείνα και την εξαθλίωση και έχοντας δαπανήσει όλη της την περιουσία στον αγώνα…
Η Μπουμπουλίνα Λασκαρίνα δολοφονήθηκε μέσα στο ίδιο της το σπίτι στις Σπέτσες   από «πατριώτες» καθώς προσέβαλε την τιμή τους κι ενώ η Ελλάδα σπαράσσονταν από τον εμφύλιο. Η ελληνική πολιτεία έκλεισε την υπόθεση και δεν αναζήτησε καν τους δράστες...
Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς, για τις υπηρεσίες του στον αγώνα συνελήφθη με την κατηγορία της συνωμοσίας, βασανίστηκε φριχτά έως ότου έχασε το φως του. Έτσι τυφλός, πεινασμένος, άστεγος και ξεχασμένος από όλους πέθανε από το κρύο και την πείνα χωρίς να δεχθεί ποτέ να λάβει κανένα βοήθημα από το κράτος...
Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης ήρθε σε αντίθεση με τους οπαδούς του Καποδίστρια και με τον Όθωνα. Καταδικάστηκε σε θάνατο με την κατηγορία ότι σχεδίαζε τη δολοφονία του βασιλιά…
Ο Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας, αφού διέθεσε την τεράστια περιουσία του για την ανόρθωση του Έθνους, δολοφονήθηκε από τους Μαυρομιχαλαίους καθώς «τόλμησε» να τα βάλει με τα μεγάλα τζάκια...
Αμέτρητοι επώνυμοι και ανώνυμοι Ήρωες για την φιλοπατρία και αυτοθυσία τους εισέπραξαν αχαριστία, διωγμό, βασανιστήρια, ακόμη και τον θάνατο…
Έχουμε διδαχτεί κάτι από τους ΗΡΩΕΣ και την Επανάσταση του 21;
Διακόσια σχεδόν χρόνια μετά τον ξεσηκωμό και εν όψει των απροκάλυπτων απειλών του ιδίου εχθρού, είναι εμφανές πως το Έθνος βρίσκεται σε τροχιά ενός νέου διχασμού...
Άραγε, η ιστορία επαναλαμβάνεται;

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Κορονοϊός και Θεία Κοινωνία…
Και ενώ τα κρούσματα του κορονοϊού αυξάνονται παγκοσμίως με ανεξέλεγκτο ρυθμό, οι πιστοί αναρωτιούνται εάν είναι ασφαλής η μετάληψη της Θείας Kοινωνίας, ειδικά τώρα που βρισκόμαστε στη σαρακοστή και πλησιάζει το Πάσχα, περίοδος όπου οι ορθόδοξοι χριστιανοί μεταλαμβάνουν. Οι γνώμες των επιστημόνων και της εκκλησίας στο συγκεκριμένο θέμα διίστανται.
Σύμφωνα με το ορθόδοξο δόγμα, η Θεία Κοινωνία είναι το κέντρο της εκκλησίας. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει χριστιανισμός. Η επίγεια εκκλησία είναι οι χριστιανοί ενωμένοι γύρω από το κοινό ποτήρι της Θείας μετάληψης. Η Θεία μετάληψη είναι το «φάρμακο της αθανασίας και το αντίδοτο κατά του θανάτου». Η τοποθέτηση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου είναι ότι η μετάληψη δεν μπορεί να γίνει αιτία μετάδοσης ασθενειών.
Οι επιστήμονες που ασχολούνται με την επιδημιολογική εξάπλωση της νόσου, έσπευσαν να αντιδράσουν στη θέση της Ιεράς Συνόδου, η οποία έχει προκαλέσει αναστάτωση στην κοινή γνώμη.
«Ο ιός μεταδίδεται και με το σάλιο και με το κουταλάκι», λένε οι ειδικοί, τονίζοντας πως έχουν ζητήσει από τον κόσμο να αποφεύγει τις δημόσιες συναθροίσεις, κάτι που περιλαμβάνει και τις εκκλησίες. Ωστόσο, δεν μπορούν να παρέμβουν σε όσα λέει η Ιερά Σύνοδος, διότι το θέμα της Θείας Κοινωνίας άπτεται ζητημάτων θρησκευτικής ελευθερίας και πίστης.
Η Ιερά Σύνοδος κηρύττει ακόμη πως όσοι προσέρχονται «μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης» και απολύτως ελεύθερα χωρίς κανένα δυναστικό καταναγκασμό, κοινωνούν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που γίνεται «φάρμακο αθανασίας», «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».
«Δεν κινδυνεύουμε από τη Θεία Κοινωνία», είπε πρόσφατα ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, απαντώντας στο ερώτημα που έχουν διατυπώσει αρκετοί πολίτες, αναφορικά με τον κίνδυνο μετάδοσης του κορονοϊού μέσω της Θείας Κοινωνίας.
Πώς όμως μεταδίδεται ο νέος κορονοϊός Covid-19 από άνθρωπο σε άνθρωπο;
Οι επιστήμονες της μοριακής βιολογίας είναι απόλυτοι σε αυτό το θέμα.
Ο κορονοϊός μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο με τα σταγονίδια σιέλου και βλέννης κατά το βήχα, το φτάρνισμα, τη χειραψία και την από κοινού κατανάλωση φαγητού ή ποτού. Πρόσφατα δεδομένα αναφέρουν ότι ο ιός μεταδίδεται με σταγονίδια τα οποία «ταξιδεύουν» μικρές αποστάσεις.
Προ ενός μεγάλου διλήμματος, συνεπώς, βρίσκονται οι απανταχού πιστοί.
Η σχέση θρησκείας και επιστήμης αποτέλεσε θέμα μελέτης από τα αρχαία χρόνια για φιλόσοφους, θεολόγους, επιστήμονες και άλλους. Έχουν προταθεί διάφορες ερμηνείες της σχέσης αυτής, είτε αντιπαλότητας, είτε αρμονίας και συνεργασίας αλλά και πως δεν υπάρχει ουδεμία σχέση μεταξύ των δύο. Η επιστήμη χρησιμοποιεί τη λογική, τον εμπειρισμό και τις αποδείξεις που προκύπτουν από την πειραματική διαδικασία, ενώ η θρησκεία στηρίζεται στην αποκάλυψη, την πίστη και την ύπαρξη του υπερφυσικού.
Την τελική απόφαση πάντως για μετάληψη την συγκεκριμένη αυτή περίοδο, την έχουν οι ίδιοι οι πιστοί. Ας μη ξεχνάμε πως η θρησκεία είναι βαθιά ριζωμένη στην εθνική ταυτότητα ενός λαού με τα όποια οφέλη και τις όποιες συνέπειες…

Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Παγκόσμιες Ημέρες
Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε…
Γιορτάζουμε ξανά την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες στην Νέα Υόρκη οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας.
Στις 19 Νοεμβρίου θα γιορτάσουμε την Παγκόσμια Ημέρα του Άντρα που καθιερώθηκε το 1999 για να υπενθυμίζει τη συνεισφορά του στον ανθρώπινο πολιτισμό και ιδιαίτερα στην οικογένεια. Στις 12 Μαρτίου έχουμε την Ημέρα Νεφρού. Στις 15 Μαρτίου ο καταναλωτής έχει την «τιμητική» του. Η σημερινή Ημέρα «καταδικάζει» τη σχολική βία και πάει λέγοντας...
Τις τελευταίες δεκαετίες πληθαίνουν ασυγκράτητα οι Παγκόσμιες Ημέρες με στόχο - υποτίθεται - την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης για τα διάφορα προβλήματα που απειλούν την διεθνή κοινότητα. Παγκόσμιες Ημέρες, δεξιά κι' αριστερά. Παιδιού, Περιβάλλοντος, Καπνίσματος, AIDS, Ηχορύπανσης, Ρατσισμού, Αμφισεξουαλικότητας και κάποιες «ειδικές» Ημέρες όπως Μπριζόλας, Πεοχειλίας, Προφυλακτικού, Οργασμού, Τουαλέτας, Χασμουρητού, Κατσαρίδας, κ.λπ. Έλεος! Υπάρχουν, ούτε λίγες ούτε πολλές,  200 Παγκόσμιες Ημέρες και συνεχώς αυξάνουν με αποτέλεσμα σε λίγο να καλυφθούν όλες τις Ημέρες του έτους...
Άραγε προέκυψαν τόσο θετικά αποτελέσματα από τις επετειακού τύπου αυτές Ημέρες; Υπάρχουν άραγε άνθρωποι, που ακόμη πιστεύουν και επηρεάζονται από τα μηνύματα, και τις εκδηλώσεις; Μάλλον ελάχιστοι. Σε λίγες μέρες όλα θα έχουν ξεχασθεί και θα έχει απομείνει η ικανοποίηση των οργανωτών ότι έκαναν μία πετυχημένη εκδήλωση, με το αζημίωτο εννοείται!
Πολύ φοβάμαι ότι η καθιέρωση τέτοιων εορταστικού τύπου Ημερών μάλλον τους εμπνευστές και τους περί αυτών εξυπηρετούν παρά τις κοινωνίες. Και αυτό διότι γνωρίζουν καλά ότι οι αιτίες αυτών των προβλημάτων υπάρχουν μέσα στο σύγχρονο μοντέλο λειτουργίας της κοινωνίας μας. Σπάνια θίγεται η ουσία του προβλήματος και οι εμπνευστές επικεντρώνονται στην επιφάνεια για να δείξουν δήθεν την ευαισθησία τους και να έχουν το άλλοθι της αντιμετώπισης των προβλημάτων.
Κάτι τέτοια διαβάζω και ακόμη πως κάπου βολεύονται έτσι οι κυβερνήσεις, οι πολιτικοί, οι ειδικοί αλλά πολύ συχνά και οι φορείς που κατά τα άλλα «αγωνιούν» για τα σύγχρονα προβλήματα...
Είναι γεγονός πως αρκετές εκστρατείες για τα ζητήματα των Παγκοσμίων Ημερών οργανώνονται από διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι οποίες στοχεύουν απλώς στην εκμετάλλευση των κρατικών επιχορηγήσεων και όχι στην υλοποίηση κοινωφελούς έργου.
Οι αιτίες που δημιουργούν τα προβλήματα που καλύπτουν τις Παγκόσμιες Ημέρες είναι λίγο-πολύ γνωστές και κοινές. Η κατάσταση δεν φαίνεται να αλλάζει και πάντως θα συνεχίσει με ταχύτερους ρυθμούς η καθιέρωση νέων Ημερών, καθώς νέα «εκμεταλλεύσιμα» προβλήματα θα προκύπτουν...
Δεν χωρά αμφιβολία πως η υποκρισία παραμένει κωμικοτραγικά επίκαιρη με άπειρα κραυγαλέα παραδείγματα της καθημερινότητας. Συνεπώς, αν η κατάσταση που αφορά τις Παγκόσμιες Ημέρες δεν αλλάξει ριζικά, τότε αυτές δεν θα καταφέρουν ποτέ να πετύχουν τους στόχους που οφείλουν να επιδιώκουν.
Κλείνω το παρών άρθρο μεταφέροντας τη βούληση του Θεού της Παλιάς Διαθήκης προς τους ανθρώπους: «Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και κατακυριεύσατε την Γην» (εν προκειμένω το… ημερολόγιον.

Εσείς τι λέτε;

Αλήθειες που πρέπει να λέγονται…
Με ρωτάνε, γιατί τόσο συχνά ασχολούμαι με την Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ; Καθόλα εύλογη η απορία. Ο λόγος συγκεκριμένος και έχει να κάνει με τις υπηρεσίες που προσφέρει ο οργανισμός.
Τα σχολεία, οι εκκλησίες, τα κοινωνικά τμήματά είναι υπηρεσίες ζωτικής σημασίας για έναν μεγάλο αριθμό συμπαροίκων.
Η ΕΚΜΜ, θεωρητικά τουλάχιστον, είναι ένα μη κερδοσκοπικό ίδρυμα, το οποίο μέσω των προγραμμάτων παροχής επιχορηγήσεων καλείται να εξυπηρετεί τα μέλη του, χωρίς διακρίσεις, υστεροβουλία και ανταλλάγματα. Συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο;
Τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω της καθολικής απομάκρυνσης των μελών, η κοινότητα έχει μετατραπεί σ’ ένα ιδιωτικό κλαμπ κατευθυνόμενο από «εθελοντές» υπεροπτικής και αλαζονικής συχνά συμπεριφοράς, άμετρου αυταρχισμού, με όλες τις συνεπαγόμενες επιπτώσεις.
Έρμαιο των επιθυμιών της εκάστοτε διοίκησης, η κοινοτική περιουσία συρρικνώνεται, οι υπηρεσίες υπολειτουργούν, τα χρέη σκαρφαλώνουν στα ύψη…
Προσκολλημένη σε ένα υπεραιωνόβιο καταστατικό, αναζητά συνεχώς την ταυτότητά της. Τι άραγε εκπροσωπεί; Την εκκλησία μήπως; Υπάρχει Αρχιεπισκοπή και ο προκαθήμενος είναι το σημαντικότερο όργανο στην εκτέλεση αυτής της αποστολής.
Εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια στοιχίζουν οι εκκλησίες σε συντήρηση και προσωπικό, με ένα ποίμνιο πού όλο και λιγοστεύει λόγω ηλικίας. Εκατομμύρια εξ άλλου ξοδεύονται ανεξέλεγκτα σε αποκαταστάσεις κατεστραμμένων ναών λατρείας. Πάνω από πέντε  εκατομμύρια υπολογίζεται το μέχρι στιγμής κόστος της «Παναγίτσας», χώρια τα μερεμέτια, χώρια η «λυπητερή» των τριακοσίων τόσων χιλιάδων της Ecodomus...
Και το κερασάκι στην τούρτα, οι υπερτιμημένες ανολοκλήρωτες εργασίες του Καθεδρικού, με τις επικίνδυνες σκαλωσιές και την πολύπαθη γέφυρα. Και έπεται συνέχεια…
Άκρως μυστικιστικός ο τρόπος διαχείρισης της περιβόητης Στέγης Ηλικιωμένων. Με ποιους όρους άραγε θα περιέλθει (εάν τελικά περιέλθει), στην κοινότητα τον Ιούλιο; Σιγή ιχθύος από το διοικητικό της συμβούλιο, τα μέλη του οποίου «συμπωματικά» υπηρετούν και το κοινοτικό…
Όσο για την ανεπούλωτη πληγή του χρέους των 4.5 εκατομμυρίων ευρώ προς το ελληνικό δημόσιο, η εικασία σας είναι τόσο καλή όσο η δική μου…
Ο καρκίνος δεν πολεμιέται με ασπιρίνη. Τα μηδαμινά έσοδα των ερανικών «εκστρατειών» με ανούσιες γεύσεις και στημένα τηλεθεάματα, δεν επαρκούν ούτε κατά διάνοια να καλύψουν τα εξωφρενικά έξοδα παραγωγής.
Και αναρωτιέται κανείς, ποιοι τελικά επωφελούνται από τον έρανο; Σίγουρα, όχι τα σχολεία. Τα καθόλου ευκαταφρόνητα δίδακτρα και οι κρατικές επιδοτήσεις καλύπτουν και με το παραπάνω τις σχολικές ανάγκες.  
Η συντήρηση των σχολικών κτιρίων, που είναι και το ζητούμενο, είναι καθαρή ευθύνη του ιδιοκτήτη (κοινότητα), όταν μάλιστα τα σχολεία καταβάλουν ανελλιπώς το υπερτιμημένο ενοίκιό τους. Είναι άραγε έντιμο να κινητοποιούμε μια ολόκληρη παροικία να καλύψει το όργιο της παραπλάνησης και κακοδιαχείρισης;
Ξέφραγο αμπέλι έχουν καταντήσει οι ερανικές επιτροπές, που τελευταία έχουν αβγατίσει, με τον προεδρεύοντα - καθ’ όλα ευσυνείδητο - ΣταύροΤσινάλη να εξανίσταται από την αχαρακτήριστη απαξιωτική, δυσφημιστική και προκλητική συμπεριφορά ορισμένων θρασύδειλων μελών προς τους πρωτεργάτες του εράνου.
Αλήθειες που πρέπει να λέγονται με το όνομά τους.
 Όμως, θα επανέλθουμε…

Εσείς τι λέτε;

Εκκλησία και γλώσσα…
Ανακοινωθέν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μας γνωστοποίησε την εκλογή τριών βοηθών Επισκόπων στην Αρχιεπισκοπή Καναδά, δύο εκ των οποίων προέρχονται από το Κεμπέκ. Πρόκειται για τους Αρχιμανδρίτες Νεκτάριο Μοστράτο, της εκκλησίας του Τιμίου Σταυρού και Δημήτριο Αντωνόπουλο του Καθεδρικού Ναού Αγίου Γεωργίου. Η στήλη τους εύχεται άξιοι και πάντα άξιοι.
Το ερώτημα που γεννάται τώρα είναι ποιοι θα είναι οι αντικαταστάτες και ποια γλώσσα θα χρησιμοποιούν, δεδομένου ότι οι ιερείς της Θεολογικής Ακαδημίας Τορόντο, από την οποία προφανώς θα κληθούν, είναι ελληνοκαναδοί δεύτερης και τρίτης γενιάς.
 Όπως έχουμε επισημάνει και άλλοτε, ένα βασικό δικαίωμα το οποίο εδώ και χρόνια διεκδικούν οι νεώτεροι πιστοί είναι η γλώσσα που θα πρέπει να χρησιμοποιούν οι ιερείς στις λειτουργίες και τα μυστήρια.
Ολοένα και περισσότεροι εκκλησιαζόμενοι συνηγορούν για τη μεγαλύτερη χρήση της αγγλικής γλώσσας στις ελληνορθόδοξες εκκλησίες, ώστε να συμμετέχουν πληρέστερα στις λατρευτικές λειτουργίες μια και δεν έχουν την απαιτούμενη ευχέρεια στην ελληνική γλώσσα.
Σ΄ αυτούς ανήκουν όσοι έχουν ασπασθεί την ορθοδοξία καθώς και οι απόγονοι των ελλήνων που αποφάσισαν να εγκατασταθούν στον Καναδά.
Το θέμα αυτό έχει δημιουργήσει ποικίλα σχόλια και αντιδράσεις από τις παλιότερες κυρίως γενιές μεταναστών για να μην χάσουν, όπως πιστεύουν, την γλώσσα και την ταυτότητά τους. Είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η ελληνική ήταν η μόνη γλώσσα των εκκλησιών και κοινοτήτων όταν δημιουργήθηκαν και θα πρέπει να μείνουν τα πράγματα όπως είναι.
Αισθάνονται εξ άλλου ότι έφεραν μέρος της πατρικής τους χώρας μαζί τους.
Αυτές οι γενιές θέλουν να διατηρήσουν τη γλώσσα των εκκλησιαστικών λειτουργιών στα ελληνικά, για να την κατανοούν και για να κρατήσουν τον δεσμό τους με την κουλτούρα τους.
Οι νεότερες γενιές που έχουν γεννηθεί εδώ όμως βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά. Μιλούν κυρίως αγγλικά αλλά εξακολουθούν να θεωρούν τον εαυτό τους έλληνες. Ένα μεγάλο ποσοστό έχουν παντρευτεί μη έλληνες και θέλουν οι σύζυγοι και τα παιδιά τους να είναι ευπρόσδεκτοι στην εκκλησία και τις κοινότητες.
Συνεπώς, εάν δεν χρησιμοποιηθεί περισσότερο η Αγγλική ή Γαλλική γλώσσα στις λειτουργίες και τα μυστήρια, υπάρχει η πιθανότητα να απομακρυνθούν βαθμιαία και τότε ποιοι θα γεμίσουν τις εκκλησίες όταν οι παλαιότεροι φύγουν από τη ζωή;
Ας είμαστε ρεαλιστές. Οι ενορίες και οι κοινότητες ιδρύθηκαν από έλληνες και θα συνεχίσουν να είναι ελληνικές ακόμη κι αν μιλιέται συχνά η Αγγλική, με την οποία, όπως είναι φυσιολογικό, συνεννοούνται σήμερα οι νέοι που αναλαμβάνουν τα ηνία.
Η εκκλησία υπάρχει για να πηγαίνει ο κόσμος να προσεύχεται, να λατρεύει και να γεμίζει με ειρήνη και ηρεμία. Και η γλώσσα, η κάθε γλώσσα, θεωρώ ότι σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να αποτελεί αιτία διαίρεσης.
Εάν η γλώσσα, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, γίνει η αιτία της απομάκρυνσης των πιστών από τις εκκλησίες, η ευθύνη θα είναι όλη δική μας...

Εσείς τι λέτε;

Παράδειγμα προς μίμησιν…
Οι ηγεμονικές, εξουσιαστικές και εριστικές τάσεις που προβάλλει η τωρινή διοίκηση της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ απέναντι σε ορισμένους φορείς, άρχισαν να προκαλούν την έντονη δυσανασχέτηση των μελών και της ευρύτερης παροικίας.
Καταξιωμένα ιστορικά Ιδρύματα βρέθηκαν αίφνης στο στόχαστρο ανεξέλεγκτων συμβούλων καθεστωτικής αντίληψης, με αποτέλεσμα ο πάλαι συνεργατικός και ενωτικός ρόλος της κοινότητας να βρίσκεται πλέον υπό αμφισβήτηση.
Πρόσφατο παράδειγμα η απαξιωτική συμπεριφορά έναντι του Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Σωκράτης, ο άξονας του οποίου περιστρέφεται στη διατήρηση, ανάπτυξη και διαιώνιση του ελληνικού πολιτισμού και κληρονομιάς, με την οικονομική ενίσχυση που παρέχει στην ελληνόφωνη εκπαίδευση.
Αναμφισβήτητα, τέτοιου είδους αχαρακτήριστες συμπεριφορές μόνο αρνητικό αντίκτυπο μπορούν να έχουν στην ήδη πάσχουσα κοινότητά μας.
Όπως και άλλοτε έχω επισημάνει, οι οργανισμοί μας είναι η καρδιά και η ψυχή της ζηλευτής αυτής παροικίας. Δίχως την πολύτιμη και ανεκτίμητη προσφορά τους η Κοινότητα, κατά πάσα πιθανότητα, θα ήταν εκτός χάρτη.
Και αποτελούν μια συνέχεια που ξεκίνησε από την εποχή της πρώτης μετανάστευσης. Αυτό που συνεχίζει ως τις ημέρες μας, είναι ότι έχουμε μείνει προσηλωμένοι στις παραδόσεις μας και ο κάθε Έλληνας που πηγαίνει στο Σύλλογό του πηγαίνει γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Υπάρχει μάλιστα επιτακτική ανάγκη οι οργανισμοί μας να συνυπάρχουν ειρηνικά και να συνεργάζονται από κοινού και σε μεγάλα θέματα να εκφράζονται στο βαθμό που είναι αυτό εφικτό. Συνύπαρξη την οποία επιμένουν να αγνοούν πεισματικά οι διοικούντες την ΕΚΜΜ.
Αναμφίβολα, η αφομοίωση έχει παίξει αρνητικό ρόλο στη λειτουργία και ύπαρξη   ορισμένων οργανισμών, κάποιοι από τους οποίους μοιραία συρρικνώθηκαν ή έπαψαν να υπάρχουν.
Τον τελευταίο καιρό, με ευχάριστη έκπληξη βλέπουμε μια έντονη κινητικότητα στους εθιμοτυπικούς μας οργανισμούς. Οι συχνές επισκέψεις στη γενέτειρα, η εύκολη πρόσβαση στην πολιτιστική πληροφορία και πάνω απ’ όλα το γενετικό DNA, έφεραν πιο κοντά τους νέους μας στις ρίζες τους.
Οι νέοι και νέες μας αισθάνονται πλέον ιδιαίτερα υπερήφανοι για τον τόπο και την καταγωγή των γονέων τους και νοιώθουν την ανάγκη να διατηρήσουν τον πλούτο των συνηθειών και παραδόσεων μέσα από τον εθιμοτυπικό Σύλλογο.
Σωματεία ξεχασμένα και εγκαταλελειμμένα, ξαφνικά ζωντανεύουν και αποκτούν νέο νόημα και σκοπό ύπαρξης. Ζωντανό παράδειγμα ο Ελληνοκαναδικός Σύνδεσμος Κωνσταντινοπολιτών. Θύματα του ξεριζωμού, οι κατατρεγμένοι Πολίτες της εποχής, ένιωσαν την ανάγκη της δημιουργίας εστίας συνάντησης, ανταλλαγής σκέψεων, διατήρησης και συνέχισης των ηθών και εθίμων τους.
Σήμερα, τη σκυτάλη πήραν ικανά και αξιόλογα στελέχη δεύτερης και τρίτης γενιάς και συνεχίζουν επάξια τη μακρά ιστορία του.
Εφέτος, σβήνει τα 55 κεράκια του με μια σειρά αξιόλογων εκδηλώσεων. Ευχόμαστε ειλικρινά καλή συνέχεια, πολλές επιτυχίες και πάνω απ’ όλα μακροζωία.
Εν κατακλείδι, θα ήθελα να εξάρω την ευγένεια και το ήθος που διακρίνει τους αδελφούς Πολίτες, αρετές ευστόχως αποτυπωμένες σε ευχαριστήρια επιστολή που μου εστάλη πρόσφατα από τον πρόεδρο του Συνδέσμου, Κώστα Φωκαέφς.
Παράδειγμα προς μίμησιν…

Εσείς τι λέτε;

Η αξία της Ελληνικής γλώσσας…
Την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου γιορτάζεται η «Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας».
Οι δυτικοί λαοί, στην πλειοψηφία τους, αναγνωρίζουν πλέον την χρησιμότητα και σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας, που παράγει αναμφίβολα επιστήμη και τεχνολογία.
Δυστυχώς, δεν συμβαίνει το ίδιο με τους έλληνες τις διασποράς οι οποίοι, λόγω του     ραγδαίου αφομοιωτικού ρυθμού, τείνουν να την περιθωριοποιήσουν. Ζωντανό παράδειγμα οι έλληνες της Αμερικής. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της τελευταίας απογραφής των ΗΠΑ, οι ομιλούντες την ελληνική στο σπίτι είναι 325.747 άτομα, ενώ δήλωσαν ως ελληνικής καταγωγής 1.390.000. Σε σύγκριση με την προηγούμενη απογραφή, ο αριθμός των ομιλούντων την ελληνική στο σπίτι μειώθηκε αισθητά σε ποσοστό 21% και αυτή θεωρείται η μεγαλύτερη μείωση σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εθνική ομάδα.
Δεν είναι τυχαίο που την τελευταία πενταετία τέσσερα ελληνικά ημερήσια σχολεία στην ευρύτερη περιοχή της Νέας Υόρκης, όπου και ο μεγαλύτερος αριθμός ομογενών, έκλεισαν. Αλλά και σε άλλες δραστήριες πολιτείες, σχολεία και νηπιαγωγεία σχεδόν εξαφανίστηκαν...
Εν τω μεταξύ, τα αποτελέσματα της απογραφής του Καναδά δεν διαφέρουν κατά πολύ και πολύ φοβάμαι πως εάν δεν λάβουμε εγκαίρως τα απαραίτητα μέτρα το ίδιο μάλλον θα συμβεί και εδώ.
Λέγεται ότι «πρέπει» να μιλάμε μόνο ελληνικά με τα παιδιά στο σπίτι. Συμφωνώ, όμως ο σημερινός τρόπος ζωής και οι διαμορφωθείσες ανάγκες σίγουρα δεν ευνοούν. Παλιότερα τα γλωσσικά καθήκοντα αναλάμβαναν η γιαγιά και ο παππούς, μετανάστες πρώτης γενιάς. Οι τωρινές γενιές των γιαγιάδων και παππούδων δεν μιλούν καν τα ελληνικά και σπάνια θ' ακούσετε γονείς που έτυχε να φοιτήσουν σε ελληνόφωνα σχολεία, να μιλάνε στα παιδιά τους ελληνικά, έστω και σπασμένα.
Πιστεύουμε ακόμη ότι πηγαίνοντας τα παιδιά στις εκκλησίες μας παραμένουν Έλληνες. Μα, στις περισσότερες εκκλησίες η λειτουργία γίνεται πλέον στην Αγγλική. Μπορεί μεν να γίνονται ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί στο θρήσκευμα, αλλά όχι Έλληνες, κατά μία έννοια.
Το ίδιο συμβαίνει και στα σχολεία μας τα οποία αν και γαλλόφωνα, για ευνόητους λόγους, τα ονομάζουμε ελληνικά. Ακόμη και σ' αυτά, τα παιδιά μεταξύ τους μιλάνε αγγλικά, παρουσία μάλιστα των δασκάλων και συχνά κατά την ώρα διδασκαλίας των ελληνικών...
Παραδοσιακά ως λαός δημιουργούμε μύθους για να καλύπτουμε τις παραλείψεις μας. Και πάντα έχουμε έτοιμες δικαιολογίες αρνούμενοι να δούμε την ωμη πραγματικότητα,    να την εξετάσουμε και να βρούμε λύσεις στα υπαρκτά προβλήματα.
Η ελληνική γλώσσα αποτελεί το μεγαλύτερο κεφάλαιο που διαθέτει σήμερα ο ελληνισμός και αδιαμφισβήτητα συνέβαλε στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου άλλων γλωσσών.
Η δύναμη του Έλληνα είναι η γλώσσα του και ο ρόλος των ελληνικών οργανώσεων στο σοβαρό αυτό θέμα θα πρέπει να είναι ενεργός και ουσιαστικός.
Παρά ταύτα, οι «μεγάλοι» οργανισμοί μας, που βασικά θα έπρεπε να παίξουν έναν ενεργότερο ρόλο στον συγκεκριμένο τομέα, όπως διαπιστώνουμε έχουν «σοβαρότερα»  προβλήματα να επιλύσουν.
Και δεν χρειάζεται να σας τα ονομάσω. Τα διαβάζετε στις εφημερίδες και τ' ακούτε στα ραδιόφωνα...

Εσείς τι λέτε;

«Είπα, ξείπα, την παρόλα μου τη χέζω…»
Γεώργιος Καραϊσκάκης 

Το ‘χω συνήθεια να παρακολουθώ στενά κατά πόσο τα κόμματα τηρούν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις όταν αναλαμβάνουν την εξουσία. Γενική διαπίστωσή μου είναι ότι οι περισσότερες υποσχέσεις αναιρούνται, αλλάζουν ή δεν εφαρμόζονται.
Οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις του Τζάστιν Τρυντώ είχαν ως αποτέλεσμα χιλιάδες Καναδοί που τον είχαν εμπιστευτεί στις εκλογές του 2015 να του γυρίσουν την πλάτη και να του στερήσουν την απόλυτη πλειοψηφία. Οι ελάχιστες υποσχέσεις που τηρήθηκαν ήταν κυρίως συναισθηματικού χαρακτήρα (καθυστερημένη απόδοση δικαιοσύνης στους αυτόχθονες, κατανόηση στα θύματα των ιερέων παιδεραστών, κλπ)…
Ο Ντόναλντ Τραμπ, είχε κάνει άπειρες υποσχέσεις κατά την εκλογική του εκστρατεία. Αντιμετωπίζοντας την εχθρότητα της ίδιας της κυβέρνησής του δεν πέτυχε πολλά πράγματα εκτός από το να προωθήσει τον αμερικανικό εθνικισμό. Ελπίζει τους εναπομείναντες μήνες της θητείας του να μπορέσει να επιβάλλει την άποψή του και να επωφεληθεί από αυτή τη ριζική, υποτίθεται, αλλαγή για να ξαναβάλει υποψηφιότητα, εάν εν τω μεταξύ δεν έχει καθαιρεθεί...
Ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος μέχρι το 2012 δεν τολμούσε να φανταστεί ότι μπορεί να κέρδιζε την εξουσία, είχε υποσχεθεί ότι θα τα έκανε όλα διαφορετικά, καταγγέλλοντας με σκληρή γλώσσα τους προηγούμενους και αφού πειραματίστηκε ανεπιτυχώς για ένα διάστημα μεγαλώνοντας τη ζημιά για τους πολλούς, αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο των προηγούμενων κυβερνήσεων με ακόμα μεγαλύτερο κόστος, περισσότερους συμβιβασμούς και υποχωρήσεις...
Και τι δεν είχε υποσχεθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης όταν ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ότι η μεσαία τάξη θα ανασάνει φορολογικά με μειώσεις φόρων, ότι θα κλείσει τα σύνορα στους πρόσφυγες και λαθρομετανάστες γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ τα αφήνει ανοιχτά κ.λπ. κ.λπ. Είχε υποσχεθεί ακόμη ότι η Νέα Δημοκρατία θα καταπολεμήσει τη γάγγραινα του ρουσφετιού και της αναξιοκρατίας. Σήμερα, οι πάντες που έδωσαν αγώνα για να ανέλθει το κόμμα στην εξουσία διορίζονται ανεξαρτήτως προσόντων και ηλικίας σε οποιαδήποτε θέση βρίσκεται ελεύθερη.
Ο «πολλά υποσχόμενος» νυν Έλλην πρωθυπουργός βρίσκεται συνεχώς εκτεθειμένος απέναντι στους πολίτες που τον ψήφισαν πιστεύοντας όλα όσα υποσχόταν προεκλογικά...
Η Ομάδα ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ υποσχόταν προεκλογικά την υιοθέτηση μιας σειράς μέτρων τα οποία, όπως υποστήριζε, θα αναβάθμιζαν, θα εμπλούτιζαν και ακόμη θα περιόριζαν τα φαινόμενα πιθανής διαφθοράς.
Ας δούμε όμως μερικές μόνο από τις δεκάδες προεκλογικές υποσχέσεις, όπως αυτές ανεγράφησαν στο διαφημιστικό έντυπο «ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ, ΜΑΖΙ ΠΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ», τον Ιούνιο του 2019, χάρη των οποίων απέσπασε απόλυτη πλειοψηφία. 
Ανοιχτοί σε νέες ιδέες - Συμμετοχή των μελών - Περιορισμός εξόδων - Ανάλυση ακίνητης περιουσίας - Χτίσιμο σχέσης εμπιστοσύνης με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης - Προσέγγιση εξειδικευμένων Επαγγελματιών για να συμβουλεύσουν στη λήψη σημαντικών αποφάσεων - κ.α.…
Εμείς που ασχολούμαστε με τα κοινά, το λιγότερο που έχουμε να πούμε για τις σαγηνευτικές αυτές υποσχέσεις είναι: Λόγια παχιά, αβάσιμες δεσμεύσεις, παντελή άγνοια και περισσή επιπολαιότητα, που μόνο γέλωτα προκαλούν…

Εσείς τι λέτε;

Τελικά πόσοι είμαστε;
Με αφορμή τη δρομολογούμενη νομοθεσία εφαρμογής του νόμου για την ψήφο των αποδήμων, «έψαξα» και βρήκα ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των Ελλήνων που ζουν στο εξωτερικό.
Κατά καιρούς έχουν υπάρξει φήμες σύμφωνα με τις οποίες ανά την υφήλιο ζουν σήμερα εκατό εκατομμύρια Έλληνες. Παρότι κανείς δεν αμφισβητεί για την άλλη μεγάλη Ελλάδα εκτός Ελλάδα η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Με βάση τις εκτιμήσεις της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού, οι Έλληνες του εξωτερικού μόλις ξεπερνούν τα 5.000.000 και ζουν σε 140 χώρες του κόσμου.
Οι περισσότεροι απόδημοι, σύμφωνα με τις τελευταίες απογραφές, ζουν στις ΗΠΑ και υπολογίζονται στα 3.000.000. Η δεύτερη μεγαλύτερη συγκέντρωση πληθυσμού ελληνικής καταγωγής βρίσκεται στην Ευρώπη, με 1.000.000, συμπεριλαμβανομένων και των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Στην Αυστραλία ζουν 700.000, στον Καναδά 350.000, στην Ασία και Αφρική 100.000 και την Κεντρική και Νότια Αμερική περί τις 60.000. Στην Ευρώπη οι 450.000 ζουν στη Γερμανία ενώ στη Βρετανία υπολογίζονται περίπου στις 400.000.
Την νεώτερη ιστορική περίοδο 1961-1966 μετανάστευσαν στο εξωτερικό 552.595, την περίοδο 1967-1972 μετανάστευσαν 382.971, την περίοδο 2003 - 2008 μετανάστευσαν 235.869 και την παρούσα περίοδο της κρίσης και των μνημονίων, που ξεκίνησε το 2010 σημειώνεται ρεκόρ μετανάστευσης με 610.037 να έχουν εγκαταλείψει τη χώρα.
Όσον αφορά τις δραστηριότητες των ομογενών, η Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού έχει καταγράψει περί τις 3.000 Κοινότητες, Οργανώσεις και Εθνικοτοπικούς Συλλόγους πρώτης βαθμίδος, δεύτερης βαθμίδος (Ομοσπονδίες Κοινοτήτων και Οργανώσεων που λειτουργούν σε πολιτειακό ή Εθνικό επίπεδο μιας χώρας) και τρίτης βαθμίδος (Συνομοσπονδίες που λειτουργούν σε διεθνές επίπεδο). Είναι αποτέλεσμα ιστορικών εξελίξεων που έλαβαν χώρα κυρίως από την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, συνεχίστηκαν με την Άλωση της Κύπρου και της Κρήτης (16ος και 17ος αιώνας αντιστοίχως ) και φθάνουν έως το τέλος του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου  (1890 -1920 και 1950 -1974).
Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι οι Έλληνες που ζουν σήμερα εκτός συνόρων είναι  περισσότεροι, εάν λάβουμε υπόψη μας την φυσιολογική ένταξη και αφομοίωσή, την αλλαγή  ονομάτων, τους μικτούς γάμους και την πιθανή ανακρίβεια των εκάστοτε καταγραφών.
Ανεξάρτητα από το πόσοι και σε ποιες χώρες ζουν σήμερα Έλληνες, γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι στην μεγάλη πλειοψηφία τους οι ομογενείς έχουν διαπρέψει σε όλους τους εμπορικούς και επαγγελματικούς τομείς.
Αξιοσημείωτο είναι ότι μεταξύ των εξαγομένων «προϊόντων» της Ελλάδας, το ανθρώπινο δυναμικό κατέχει την πρώτη θέση σε αξία με 12.9 δισεκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με έρευνα της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Endeavor Greece. Συγκεκριμένα, από το 2008 μέχρι σήμερα, οι Έλληνες του brain drain έχουν παραγάγει περισσότερα από 50 δις στις νέες πατρίδες τους.
Όπως είναι ευνόητο, το δημογραφικό απειλεί σήμερα την Ελλάδα περισσότερο από άλλοτε καθώς, όπως υπολογίζεται, σε λίγες δεκαετίες ο ελληνικός πληθυσμός θα έχει μείνει ο μισός.
Πληγή ή ευλογία Θεού η μετανάστευση; Ο καθένας βέβαια όπως το βλέπει…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com