Εσείς τι λέτε;

Αναμένεται να δούμε…
Καθώς οι ερευνητές ψάχνουν να βρουν τη λύση στο μυστήριο του κορονοϊού, οι θεωρίες συνομωσίας δίνουν και παίρνουν.
Η επικρατέστερη θεωρία είναι ότι ο ιός ήταν αντικείμενο μελέτης σε εργαστήριο της Ουχάν και από κάποιο ατύχημα «ξέφυγε». Άλλοι πάλι, συνδέουν τον πανδημικό ιό με διάφορες προφητείες και απίθανες προλήψεις...
Γεγονός πάντως είναι πως οι πανδημίες, όπως και οι φυσικές καταστροφές που εξοντώνουν ολοένα και περισσότερο τους ανθρώπους και τις δομές τους, έχει αποδειχτεί ότι είναι αποτέλεσμα της σάπιας κοινωνίας που εμείς οι ίδιοι έχουμε εδραιώσει με τον απαράδεκτο τρόπο με τον οποίο φερόμαστε στον πλανήτη μας.
Κατά μία αποδεκτή θεωρία, ο πλανήτης στον οποίο κατοικούμε είναι ζωντανός και αλληλεπιδρά με εμάς, όπως αλληλεπιδρούν οι άνθρωποι μεταξύ τους.
Η εν λόγω θεωρία αναφέρει πως οι σκέψεις ολόκληρης της ανθρωπότητας πηγάζουν αλλά και επηρεάζουν τη νοητική σφαίρα της Γής η οποία διαθέτει νοητικές συνάψεις που επιστρέφουν στο συλλογικό μας ασυνείδητο. Συνεπώς, όταν στρεφόμαστε ολοένα και περισσότερο ενάντια στη φύση μας και εφόσον ο πλανήτης είναι ένα ζωντανό όν, αμύνεται και αντιδρά...
Η συστηματική καταστροφή του περιβάλλοντος ουσιαστικά ξεκίνησε με την βιομηχανική επανάσταση πριν 100 περίπου χρόνια. Εκτοτε, η ανθρωπότητα ασύδοτα δηλητηριάζει τους ωκεανούς, βομβαρδίζει την επιφάνεια με ραδιενέργεια, αποστραγγίζει ασταμάτητα τα εσωτερικά κοιτάσματα και πετρώματα αποδυναμώνοντας το οικοσύστημα ανεπανόρθωτα, ψεκάζει τα σπαρτά και δημιουργεί τροποποιημένους καρπούς.
Οι επιστήμονες εξήγγειλαν επανειλημμένα πως βρισκόμαστε σε έναν μεγάλο αφανισμό, στον οποίο συνεχώς προστίθενται κατηγορίες ζώων και εμβρύων οργανισμών τους οποίους οι επόμενες γενιές θα μαθαίνουν μόνο από τους ιστορικούς του μέλλοντος.  
Συνεπώς η Γή αντεπιτίθεται με φυσικές καταστροφές που μας θυμίζουν συνεχώς τα τραγικά λάθη που έχουμε κάνει σε σχέση με τη φροντίδα της φύσης.
Ομάδα εμπειρογνωμόνων της Υπηρεσίας Οικοσυστήματος IPBES από 59 χώρες του ΟΗΕ για την βιοποικιλότητα, έδωσε πρόσφατα στην δημοσιότητα μία συνολική και συντριπτική έκθεση για την κατάσταση της φύσης η οποία διαβεβαιώνει ότι το μέλλον του ανθρώπινου είδους, που εξαρτάται από την φύση για να αναπνεύσει, να πιεί, να φάει, να ζεσταθεί και να θεραπευτεί, διαγράφεται σκοτεινό.
Η απειλή είναι ξεκάθαρη και η καταδίκη της φύσης βέβαιη, εκτός αν υπάρξει άμεση λήψη μέτρων και ριζική αλλαγή του τωρινού μοντέλου.
Δεν είναι πολύ αργά για να αναλάβουμε δράση, αναφέρει η έκθεση, αλλά μόνο αν αρχίσουμε να το κάνουμε τώρα και μέσω μιας αλλαγής που θα μεταμορφώσει την κοινωνία μας για να επιβραδύνει τους κινητήρες απώλειας της βιοποικιλότητας που απειλεί τον άνθρωπο τουλάχιστον όσο και η κλιματική αλλαγή.
Η καταστροφή του πλανήτη μας, καταλήγει η έκθεση, είναι ανατρέψιμη. Αρκεί να επιδείξουμε όλοι επιτακτική συνέπεια στην υλοποίηση καλά σχεδιασμένων και αποτελεσματικών προγραμμάτων που σέβονται και προστατεύουν το γήινο οικοσύστημα, που τιμωρούν και εξαλείφουν την συλλογική ασυνειδησία και τις καταστροφικές πολιτικές και που προωθούν τη δημιουργία αποτελεσματικών δικτύων συνεργασίας.
Αναμένεται να δούμε…

Εσείς τι λέτε;

Ένα Πάσχα διαφορετικό…
Όταν ήμουν μικρό παιδί αναρωτιόμουν, πως γίνεται ο Χριστός κάποιες χρονιές να σταυρώνεται και να ανασταίνεται δύο φορές μέσα σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες…
Κι όταν κάποτε η δασκάλα μας έδωσε την δογματική εξήγηση εγώ εξακολουθούσα να αναρωτιέμαι γιατί ο πάνσοφος Θεός δεν έφτιαχνε ένα ενιαίο ημερολόγιο για να μπορώ να γιορτάζω το Πάσχα μαζί με την καθολική θεία μου Άννα…
Αργότερα βέβαια συνειδητοποίησα τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους οι δύο μεγάλες εκκλησίες δεν τα «έβρισκαν» στο θέμα αυτό... Εν πάση περιπτώσει, ήρθε και πάλι η χρονιά που εμείς οι Ορθόδοξοι θα γιορτάσουμε το Πάσχα «καθυστερημένα», αν και μερικοί το γιορτάζουν δύο φορές.
Σύμφωνα με την ιστορία, η λέξη Πάσχα προέρχεται από την Εβραϊκή «Pesah» που σημαίνει «διάβαση» και γιορταζόταν σε ανάμνηση της απελευθέρωσης του Εβραϊκού λαού από τους Αιγυπτίους και της διάβασης της Ερυθράς θάλασσας. Το Πάσχα ή Λαμπρή, θεωρείται η μεγαλύτερη Χριστιανική γιορτή κατά την οποία γιορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού και τη διάβαση από το θάνατο στη ζωή.
Ξεκίνησε να γιορτάζεται ως κοινή γιορτή με τους Εβραίους, αλλά σιγά - σιγά διαφοροποιήθηκε και οι Χριστιανοί γιόρταζαν το Πάσχα χωριστά μετά την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο το 325 μ.Χ. οπότε καθιερώθηκε να γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο που ακολουθεί ύστερα από την εαρινή ισημερία. Αν η πανσέληνος συμπέσει Κυριακή, τότε γιορτάζεται την επόμενη Κυριακή, κι αυτό για να μην συμπίπτει ποτέ με το Εβραϊκό Πάσχα.
Γιατί όμως δεν γιορτάζουν όλοι οι Χριστιανοί το Πάσχα την ίδια μέρα;
Διάβασα πως ο προσδιορισμός της ημερομηνίας του Πάσχα προκάλεσε πολλές και σφοδρές έριδες μεταξύ των Εκκλησιών. Στην ιστορία μπερδεύεται με την αλλαγή του ημερολογίου και την καθιέρωση του Γρηγοριανού, την πολιτική μισαλλοδοξία, την εμμονή στην παράδοση, δύσκολες αστρονομικές παρατηρήσεις βασισμένες σε αρχαίους πίνακες που κρατούν από τον 4ο αιώνα και έναν παράδοξο αλγόριθμο υπολογισμού. Κι όλα αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα άλλες χρονιές το Πάσχα Ορθοδόξων και Καθολικών να συμπίπτει κι άλλες να έχει μία ή περισσότερες εβδομάδες διαφορά.
Προκειμένου να λυθεί ένα πρακτικό πρόβλημα, μια και πολλές οικογένειες είναι μεικτές, το Λατινικό Πατριαρχείο της Ιερουσαλήμ αποφάσισε να υιοθετήσει, μόνο για το Πάσχα, το Ιουλιανό ημερολόγιο.
Γεγονός είναι ότι τα Πάθη και η Ανάσταση, η δοκιμασία και ο θρίαμβος, δεν έπαψαν ποτέ να αποτελούν τον οδηγό μας σε δύσκολες και σκληρές εποχές, όπως τη σημερινή των απανωτών κρίσεων σε όλους τους τομείς.
Το φετινό Πάσχα θα είναι διαφορετικό, δεν θα σουβλίσουμε αρνιά με φίλους και δεν θα πάμε στις εκκλησίες. Φέτος θα μείνουμε σπίτι για να μπορέσουμε να γιορτάσουμε τα επόμενα χρόνια με όλους τους αγαπημένους μας και όχι χωρίς κάποιους από αυτούς.
Ας ευχηθούμε η φετινή Λαμπρή να αποτελέσει ένα μήνυμα αναγέννησης για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα με υγεία, ελπίδα και αισιοδοξία!

Εσείς τι λέτε;

Θρησκείες και Θεός…
Η ιστορία της θρησκείας είναι τόσο παλιά όσο και η ιστορία του ίδιου του ανθρώπου. Ακόμα και στους πιο πρωτόγονους και υποανάπτυκτους πολιτισμούς μπορούμε να βρούμε ενδείξεις κάποιας μορφής λατρείας. Δεν υπήρξε ποτέ οποιοσδήποτε λαός, οπουδήποτε και σε οποιονδήποτε χρόνο, που να μην ήταν με κάποια έννοια θρησκευόμενος.
Υπάρχει Θεός; αναρωτιούνται οι δύσπιστοι και πως ερμηνεύεται η έννοια Του στις διάφορες θρησκείες; Ποια είναι η αληθινή θρησκεία και ποιος ο μόνος αληθινός Θεός;
Οι περισσότεροι από μάς πιστεύουμε ότι το Χριστιανικό Ορθόδοξο δόγμα, με το οποίο μεγαλώσαμε, είναι το μόνο σωστό. Το ίδιο πιστεύουν και για το δικό τους δόγμα οι οπαδοί όλων των άλλων θρησκειών...
Αλήθεια, έχετε ποτέ αναρωτηθεί πόσες θρησκείες υπάρχουν στον κόσμο;
Λοιπόν, σήμερα υπάρχουν καταγεγραμμένες 4.300 θρησκείες, εκκλησίες, δόγματα ή θρησκευτικές οργανώσεις που καλύπτουν τα σχεδόν επτά δισεκατομμύρια ανθρώπων που ζουν στον πλανήτη.
Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι η θρησκεία αποτελεί μια πολύ σημαντική πτυχή της παγκόσμιας κοινωνίας. Ο Χριστιανισμός πάντως είναι η θρησκεία η οποία συγκεντρώνει τους περισσότερους πιστούς. Πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ δείχνει ότι στον πλανήτη, αυτοί που προσδοκούν να δουν το Θεό μέσω του Χριστιανισμού είναι 2.262.448.731 πιστοί, δηλαδή καλύπτουν το 33,2% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Δεύτερη μεγάλη πληθυσμιακή ομάδα είναι οι πιστοί του Ισλάμ. Ο Ισλαμισμός  έχει καταγεγραμμένους 1.426.592.072 πιστούς, δηλαδή το 21,01% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Την τρίτη θέση καταλαμβάνει ο Ινδουισμός με 900.362.250 πιστούς.
Την τέταρτη θέση ο λεγόμενος Αγνωστικισμός με σχεδόν 800 εκατομμύρια ανθρώπους.
Ο αθεϊσμός εξαπλώνεται τελευταία γρήγορα κυρίως στην Ευρώπη και την Ιαπωνία και αυτοί που πρόσκεινται σε αυτόν, στις δύο αναφερόμενες περιοχές, ανέρχονται περί τα 158 εκατομμύρια άτομα. Ο Βουδισμός, βάση της καταγραφής, κυριαρχεί με υψηλά ποσοστά σε χώρες κυρίως της Ασίας.
Η κατάσταση μπορεί να αλλάξει δραματικά στο εγγύς μέλλον. Εν μέσω του αυξανόμενου παγκόσμιου πληθυσμού ο Χριστιανισμός φαίνεται να χάνει ολοένα και περισσότερο έδαφος, ενώ υπάρχει άνοδος του Ισλάμ, που θεωρείται η θρησκεία με το μεγαλύτερο ποσοστό αύξησης του αριθμού των οπαδών κατά 1,84% ανά έτος και ακολουθείται από τη θρησκεία Μπαχάι που έχει ποσοστό 1,7%.
Έκθεση του Carnegie Endowment για τη Διεθνή Ειρήνη, αναφέρει ότι τα περίπου 8 δισεκατομμύρια άνθρωποι που θα υπάρχουν στη γη σε 20 χρόνια, πάνω από το 25% θα είναι Μουσουλμάνοι.
Η  ίδια έκθεση αναφέρει ότι το 2050 η Γη θα έχει περισσότερους από 2,6 δισεκατομμύρια Μουσουλμάνους και οι Χριστιανοί θα είναι περί τα 3,6 δισεκατομμύρια.
Στον Καναδά, τα δύο τρίτα του πληθυσμού δηλώνουν Χριστιανοί. Οι Μουσουλμάνοι έχουν ήδη ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο.
Γεγονός είναι πως οι άνθρωποι έχουν μία έμφυτη πνευματική ανάγκη την οποία μπορούν να καλύψουν λατρεύοντας τον Θεό. Οι περισσότεροι επιστήμονες ωστόσο δεν παραδέχονται μία λογική απόδειξη της ύπαρξης του Θεού.
Υπάρχει Θεός; Είναι ένα ερώτημα που σίγουρα έχει μία μόνο σωστή απάντηση.
Ναί ή όχι…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Η κακή πλευρά της τηλεόρασης…
Τα ενδεχόμενα για τον νέο κορονοιό είναι δύο: ή θα μας σωριάσει όλους κάτω ή αν δεν συμβεί αυτό, θα πάθουμε ομαδική ψύχωση από την κινδυνολογία…
Τις περισσότερες πιθανότητες, κατά τη γνώμη μου, συγκεντρώνει το δεύτερο σενάριο αφού οι εμπειρογνώμονες είναι κατηγορηματικοί για το θέμα της περιβόητης νόσου. 
Θα πάρει καιρό, στην πορεία θα γίνει πιο ήπια και πάντως θα εξαφανιστεί.
Ωστόσο, οι απόψεις αυτές δεν φιλοξενούνται εύκολα στα τηλεοπτικά κανάλια. Τι νόημα θα είχε άλλωστε μια καθησυχαστική είδηση από την οποία απουσιάζει η δραματοποίηση, η κινδυνολογία, ο εντυπωσιασμός; Σύμφωνα με τους καναλάρχες, μια θετική είδηση είναι μηδενικής αξίας και συνεπώς δεν «πουλάει».
Οι ανυποψίαστοι τηλεθεατές, εδώ και εβδομάδες βομβαρδίζονται από έσχατη κινδυνολογία με τον ίδιο τρόπο που βομβαρδίζονταν λίγα χρόνια πριν με τη γρίπη των πουλερικών, των τρελών αγελάδων, τον ιό Ebola, Sars κ.ο.κ.
Επιδημία, χρεοκοπία, φτώχεια, κακοδιαχείριση, σκάνδαλα, διαφθορά, χάος...
Αυτή δυστυχώς είναι η απογραφή της αρνητικής ειδησεογραφίας σήμερα. Και ο ταλαίπωρος κοσμάκης μένει με την εντύπωση ότι επέρχεται το τέλος του κόσμου!
Κάτι τέτοιο πάντως δεν φαίνεται να συμβαίνει, στο σύντομο τουλάχιστον μέλλον…   
Εφόσον λοιπόν η ζωή συνεχίζεται και δεν επέρχεται το διαλαλούμενο «τέλος», τότε γιατί κάποιοι «τηλε-ρεπόρτερ» ψάλλουν το πολύ «κυρ' ελέησον» που άρχισε να το βαριέται κι’ ο Θεός; Οι βασικοί λόγοι, κατ’ εμέ, είναι: Πρώτον, διότι θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε - όπως ίσως να πιστεύουν και οι ίδιοι - ότι αυτή τη φορά πάει τέλειωσε, έρχεται πραγματικά η «συντέλεια» και δεύτερον διότι νομίζουν ότι έτσι «πουλάει» το μέσο που εκπροσωπούν. Και τα δύο επιχειρήματα βέβαια είναι εσφαλμένα. Κατά συνέπεια, καλό είναι να σταματήσει αυτή η ομαδική παράκρουση που ως φαινόμενο στην ψυχιατρική θα χρειαζόταν εντατική ψυχοθεραπεία με «αντιφοβικά» φάρμακα!
Εν τω μεταξύ, η ζωή εξακολουθεί να τραβάει τους δικούς της ρυθμούς. Η οικονομία κουτσά - στραβά κινείται, οι επιχειρήσεις εξακολουθούν να αγοράζουν και να πουλάνε και οι καταναλωτές συνεχίζουν να ζουν μια - έστω και επί πιστώσει - κανονική αγοραστική ζωή.
Σίγουρα έχουμε πολλαπλά προβλήματα να λύσουμε αλλά έτσι είναι τελικά η ζωή. Μόνο στα έξι μέτρα κάτω από τη γη υπάρχει απόλυτη ισορροπία, γαλήνη και έλλειψη προβλημάτων...
Η ανθρωπότητα, στην μακρά της πορεία, πέρασε και από πολύ χειρότερα και όμως επέζησε. Τίποτα δεν είναι τόσο καινούργιο που να σημαίνει πως τη φορά αυτή την «πατήσαμε» οριστικά και η συντέλεια είναι στην πόρτα μας. Η κινδυνολογία έχει πλέον υποκαταστήσει την αληθινή είδηση των γεγονότων. Υπάρχουν όμως και όρια στην ανοχή.
Εφόσον λοιπόν το - κατά κάποιους - «φερέγγυο» αυτό ηλεκτρονικό μέσο δεν παρουσιάζει εναλλακτικές προτάσεις για καλύτερη πορεία στο μέλλον, δεν έχουμε παρά να κλείσουμε τα μάτια μας στην ατέλειωτη αρνητική κριτική των πάντων και ας εφαρμόσουμε το γνωστό μότο της μαϊμούς: Μη βλέπεις…

Εσείς τι λέτε;

Περί προφητειών το ανάγνωσμα…
Όταν βασιλεύει η φτώχεια, ο πόλεμος, η πανδημία - την οποία δυστυχώς διαβιούμε - έρχονται στην επικαιρότητα διάφορες προφητείες που σχετίζονται με κοσμογονικά γεγονότα όπως ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, οι θανατηφόρες ασθένειες, η συντέλεια του κόσμου κ.α.
Προφητείες σκοτεινές που με το πέρασμα των αιώνων διαδόθηκαν από στόμα σε στόμα και στις μέρες μας κατακλύζουν το διαδίκτυο ως σημεία των καιρών.
Οι αναγνωρισμένοι προφήτες, σύμφωνα με τη Βίβλο, έζησαν στους χρόνους της Παλαιάς Διαθήκης και θεωρείται ότι μετέφεραν το θέλημα του Θεού στους ανθρώπους και προετοίμαζαν τον λαό για τον ερχομό του Μεσσία.
Μεγάλοι προφήτες θεωρούνται ο Ησαΐας, ο Ιερεμίας, ο Ιεζεκιήλ, ο Δανιήλ και ο Ηλίας.
Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν προσωπικότητες και είχαν ενεργή συμμετοχή σε ζητήματα της πολιτείας. Η λέξη προφήτης του πρωτότυπου ελληνικού κειμένου σημαίνει κατά κυριολεξία «αυτός που μιλάει ενώπιον κάποιου».
Σύγχρονοι Ιεράρχες που έκαναν προφητείες και ανακηρύχτηκαν άγιοι υπήρξαν ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Όσιος Νείλος και προσφάτως ο γέροντας Παΐσιος.
Εάν εξετάσει κανείς προσεκτικά τις μ.Χ. προφητείες θα διαπιστώσει ότι δεν διαφέρουν και πολύ από τους διφορούμενους χρησμούς της πυθίας, ενώ κάποιες άλλες βασίζονται σε προδιαγραμμένα γεγονότα και αριθμητικά στοιχεία, τα οποία ούτως ή άλλως έχουν δρομολογηθεί. Χαρακτηριστικό επίσης είναι ότι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ο ένας νέο-προφήτης αντιγράφει τον άλλον.
Προφητείες, προλήψεις και δεισιδαιμονίες, που πάντως αποτελούν την έκφραση των λανθασμένων τρόπων σκέψης μας.
Ας δούμε όμως - εν συντομία - κάποιες από τις σύγχρονες «προφητείες»… 
«Θα πέσει η κυβέρνηση…» «Θα είναι όλοι νικημένοι…» «Θα χαθεί η σοδιά της χρονιάς…» «Οι πλούσιοι θα γίνουν φτωχοί και οι φτωχοί πλούσιοι…» «Θα έρθει καιρός που θα πούμε το ψωμί ψωμάκι…» «Θα επιβάλουν φόρους…» «Έρχονται δύσκολοι καιροί…» «Πολλά θα συμβούν…» 
Γενικές, αόριστες προβλέψεις, μιας επαναλαμβανόμενης ιστορίας… 
Βέβαια, σήμερα τέτοιου είδους προφητείες και προβλέψεις φαντάζουν αξιοθρήνητα αστείες. Υπάρχουν ακόμη και οι προλήψεις και δεισιδαιμονίες που όσο χαζές και επικίνδυνες μπορεί να ακούγονται, κρατούν καλά μέχρι τις μέρες μας.
Πολλοί άνθρωποι, για παράδειγμα, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι αποτελεί γρουσουζιά να δουν μια μαύρη γάτα ή φοβούνται να περάσουν κάτω από μια σκάλα. Άλλοι πιστεύουν επίσης ότι όταν συμπίπτει να έχουμε Τρίτη ή Παρασκευή και 13 τότε η μέρα είναι «γρουσούζικη», ότι ο σπασμένος καθρέπτης φέρνει κακοτυχία και ούτω καθεξής...
Είμαστε άραγε φτιαγμένοι να πιστεύουμε σε όλα αυτά; Οι άνθρωποι δεν γεννιούνται αλλά γίνονται ευκολόπιστοι και προληπτικοί εξαιτίας των όσων βλέπουν και ακούν μέσα από παραδόσεις, ιστορίες, θρύλους και παραμύθια.
Ο παράλογος φόβος για το υπερφυσικό και η επιρροή υποτιθέμενων κακοποιών πνευμάτων στη ζωή μας, αποτελούν βασικά συναισθήματα του ανθρώπου, προκαλούμενα από τη συνειδητοποίηση ενός πλασματικού κινδύνου απειλής.
Αναρωτιέμαι, μήπως υπέπεσε στην υμετέρα αντίληψη προφητεία που να μιλάει για την τεράστια απειλή του 21ου αιώνα που φέρει το όνομα Κορονοϊός;
Δια της απορίας…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Όταν η ιστορία δεν διδάσκει…
Κάθε χρόνο στις 25 Μαρτίου τιμούμε και γιορτάζουμε τον ξεσηκωμό των υπόδουλων Ελλήνων κατά του Οθωμανού δυνάστη για την ελευθερία.
Θυμόμαστε ακόμη τους ανθρώπους που μέσα σε μια νύχτα έγιναν ηγέτες της Επανάστασης του ’21, θυσιάζοντας τις περιουσίες και τη ζωή τους για την Ελευθερία της πατρίδας.
Και μπορεί να έδωσαν ότι είχαν για την Επανάσταση, όμως πολύ γρήγορα αγνοήθηκαν από την «ελεύθερη» Ελλάδα και οι περισσότεροι είχαν άδοξο τέλος.
Ο λόγος για τους ΗΡΩΕΣ μας.
Αυτή την εβδομάδα θα μοιραστώ μαζί σας κάποια αδιάψευστα στοιχεία που συνέλεξα, διαπιστώνοντας πόσο αχάριστος μπορεί να είναι ένας λαός στους ανθρώπους που έδωσαν κυριολεκτικά το αίμα τους για τη μεγάλη ιδέα.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης καταδικάστηκε σε φυλάκιση και εν συνεχεία σε θάνατο, που μετατράπηκε σε ισόβια, για τη στάση του εναντίον του βασιλέως...
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης οδηγήθηκε σε δίκη και καταδικάσθηκε σε θάνατο. Του απονεμήθηκε χάρη, όμως στη συνέχεια δολοφονήθηκε...   
Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος κατηγορήθηκε για συνεργασία με τον εχθρό. Δολοφονήθηκε με βάναυσο τρόπο από πρωτοπαλίκαρα του Μαυροκορδάτου στις φυλακές της Ακρόπολης... 
Ο Αθανάσιος Διάκος μετά την άρνησή του να προσκυνήσει τους πασάδες κάηκε ζωντανός αφού πρώτα οι Τουρκαλβανοί τον σούβλισαν…
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης μετά την ήττα του στο Δραγατσάνι φυλακίστηκε και αργότερα απελευθερώθηκε. Δύο μήνες μετά την αποφυλάκισή του πέθανε στη Βιέν μέσα σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και μιζέριας...
Η Μαντώ Μαυρογένους απεβίωσε στην Πάρο από την πείνα και την εξαθλίωση και έχοντας δαπανήσει όλη της την περιουσία στον αγώνα…
Η Μπουμπουλίνα Λασκαρίνα δολοφονήθηκε μέσα στο ίδιο της το σπίτι στις Σπέτσες   από «πατριώτες» καθώς προσέβαλε την τιμή τους κι ενώ η Ελλάδα σπαράσσονταν από τον εμφύλιο. Η ελληνική πολιτεία έκλεισε την υπόθεση και δεν αναζήτησε καν τους δράστες...
Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς, για τις υπηρεσίες του στον αγώνα συνελήφθη με την κατηγορία της συνωμοσίας, βασανίστηκε φριχτά έως ότου έχασε το φως του. Έτσι τυφλός, πεινασμένος, άστεγος και ξεχασμένος από όλους πέθανε από το κρύο και την πείνα χωρίς να δεχθεί ποτέ να λάβει κανένα βοήθημα από το κράτος...
Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης ήρθε σε αντίθεση με τους οπαδούς του Καποδίστρια και με τον Όθωνα. Καταδικάστηκε σε θάνατο με την κατηγορία ότι σχεδίαζε τη δολοφονία του βασιλιά…
Ο Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας, αφού διέθεσε την τεράστια περιουσία του για την ανόρθωση του Έθνους, δολοφονήθηκε από τους Μαυρομιχαλαίους καθώς «τόλμησε» να τα βάλει με τα μεγάλα τζάκια...
Αμέτρητοι επώνυμοι και ανώνυμοι Ήρωες για την φιλοπατρία και αυτοθυσία τους εισέπραξαν αχαριστία, διωγμό, βασανιστήρια, ακόμη και τον θάνατο…
Έχουμε διδαχτεί κάτι από τους ΗΡΩΕΣ και την Επανάσταση του 21;
Διακόσια σχεδόν χρόνια μετά τον ξεσηκωμό και εν όψει των απροκάλυπτων απειλών του ιδίου εχθρού, είναι εμφανές πως το Έθνος βρίσκεται σε τροχιά ενός νέου διχασμού...
Άραγε, η ιστορία επαναλαμβάνεται;

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Κορονοϊός και Θεία Κοινωνία…
Και ενώ τα κρούσματα του κορονοϊού αυξάνονται παγκοσμίως με ανεξέλεγκτο ρυθμό, οι πιστοί αναρωτιούνται εάν είναι ασφαλής η μετάληψη της Θείας Kοινωνίας, ειδικά τώρα που βρισκόμαστε στη σαρακοστή και πλησιάζει το Πάσχα, περίοδος όπου οι ορθόδοξοι χριστιανοί μεταλαμβάνουν. Οι γνώμες των επιστημόνων και της εκκλησίας στο συγκεκριμένο θέμα διίστανται.
Σύμφωνα με το ορθόδοξο δόγμα, η Θεία Κοινωνία είναι το κέντρο της εκκλησίας. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει χριστιανισμός. Η επίγεια εκκλησία είναι οι χριστιανοί ενωμένοι γύρω από το κοινό ποτήρι της Θείας μετάληψης. Η Θεία μετάληψη είναι το «φάρμακο της αθανασίας και το αντίδοτο κατά του θανάτου». Η τοποθέτηση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου είναι ότι η μετάληψη δεν μπορεί να γίνει αιτία μετάδοσης ασθενειών.
Οι επιστήμονες που ασχολούνται με την επιδημιολογική εξάπλωση της νόσου, έσπευσαν να αντιδράσουν στη θέση της Ιεράς Συνόδου, η οποία έχει προκαλέσει αναστάτωση στην κοινή γνώμη.
«Ο ιός μεταδίδεται και με το σάλιο και με το κουταλάκι», λένε οι ειδικοί, τονίζοντας πως έχουν ζητήσει από τον κόσμο να αποφεύγει τις δημόσιες συναθροίσεις, κάτι που περιλαμβάνει και τις εκκλησίες. Ωστόσο, δεν μπορούν να παρέμβουν σε όσα λέει η Ιερά Σύνοδος, διότι το θέμα της Θείας Κοινωνίας άπτεται ζητημάτων θρησκευτικής ελευθερίας και πίστης.
Η Ιερά Σύνοδος κηρύττει ακόμη πως όσοι προσέρχονται «μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης» και απολύτως ελεύθερα χωρίς κανένα δυναστικό καταναγκασμό, κοινωνούν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που γίνεται «φάρμακο αθανασίας», «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».
«Δεν κινδυνεύουμε από τη Θεία Κοινωνία», είπε πρόσφατα ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, απαντώντας στο ερώτημα που έχουν διατυπώσει αρκετοί πολίτες, αναφορικά με τον κίνδυνο μετάδοσης του κορονοϊού μέσω της Θείας Κοινωνίας.
Πώς όμως μεταδίδεται ο νέος κορονοϊός Covid-19 από άνθρωπο σε άνθρωπο;
Οι επιστήμονες της μοριακής βιολογίας είναι απόλυτοι σε αυτό το θέμα.
Ο κορονοϊός μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο με τα σταγονίδια σιέλου και βλέννης κατά το βήχα, το φτάρνισμα, τη χειραψία και την από κοινού κατανάλωση φαγητού ή ποτού. Πρόσφατα δεδομένα αναφέρουν ότι ο ιός μεταδίδεται με σταγονίδια τα οποία «ταξιδεύουν» μικρές αποστάσεις.
Προ ενός μεγάλου διλήμματος, συνεπώς, βρίσκονται οι απανταχού πιστοί.
Η σχέση θρησκείας και επιστήμης αποτέλεσε θέμα μελέτης από τα αρχαία χρόνια για φιλόσοφους, θεολόγους, επιστήμονες και άλλους. Έχουν προταθεί διάφορες ερμηνείες της σχέσης αυτής, είτε αντιπαλότητας, είτε αρμονίας και συνεργασίας αλλά και πως δεν υπάρχει ουδεμία σχέση μεταξύ των δύο. Η επιστήμη χρησιμοποιεί τη λογική, τον εμπειρισμό και τις αποδείξεις που προκύπτουν από την πειραματική διαδικασία, ενώ η θρησκεία στηρίζεται στην αποκάλυψη, την πίστη και την ύπαρξη του υπερφυσικού.
Την τελική απόφαση πάντως για μετάληψη την συγκεκριμένη αυτή περίοδο, την έχουν οι ίδιοι οι πιστοί. Ας μη ξεχνάμε πως η θρησκεία είναι βαθιά ριζωμένη στην εθνική ταυτότητα ενός λαού με τα όποια οφέλη και τις όποιες συνέπειες…

Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Παγκόσμιες Ημέρες
Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε…
Γιορτάζουμε ξανά την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες στην Νέα Υόρκη οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας.
Στις 19 Νοεμβρίου θα γιορτάσουμε την Παγκόσμια Ημέρα του Άντρα που καθιερώθηκε το 1999 για να υπενθυμίζει τη συνεισφορά του στον ανθρώπινο πολιτισμό και ιδιαίτερα στην οικογένεια. Στις 12 Μαρτίου έχουμε την Ημέρα Νεφρού. Στις 15 Μαρτίου ο καταναλωτής έχει την «τιμητική» του. Η σημερινή Ημέρα «καταδικάζει» τη σχολική βία και πάει λέγοντας...
Τις τελευταίες δεκαετίες πληθαίνουν ασυγκράτητα οι Παγκόσμιες Ημέρες με στόχο - υποτίθεται - την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης για τα διάφορα προβλήματα που απειλούν την διεθνή κοινότητα. Παγκόσμιες Ημέρες, δεξιά κι' αριστερά. Παιδιού, Περιβάλλοντος, Καπνίσματος, AIDS, Ηχορύπανσης, Ρατσισμού, Αμφισεξουαλικότητας και κάποιες «ειδικές» Ημέρες όπως Μπριζόλας, Πεοχειλίας, Προφυλακτικού, Οργασμού, Τουαλέτας, Χασμουρητού, Κατσαρίδας, κ.λπ. Έλεος! Υπάρχουν, ούτε λίγες ούτε πολλές,  200 Παγκόσμιες Ημέρες και συνεχώς αυξάνουν με αποτέλεσμα σε λίγο να καλυφθούν όλες τις Ημέρες του έτους...
Άραγε προέκυψαν τόσο θετικά αποτελέσματα από τις επετειακού τύπου αυτές Ημέρες; Υπάρχουν άραγε άνθρωποι, που ακόμη πιστεύουν και επηρεάζονται από τα μηνύματα, και τις εκδηλώσεις; Μάλλον ελάχιστοι. Σε λίγες μέρες όλα θα έχουν ξεχασθεί και θα έχει απομείνει η ικανοποίηση των οργανωτών ότι έκαναν μία πετυχημένη εκδήλωση, με το αζημίωτο εννοείται!
Πολύ φοβάμαι ότι η καθιέρωση τέτοιων εορταστικού τύπου Ημερών μάλλον τους εμπνευστές και τους περί αυτών εξυπηρετούν παρά τις κοινωνίες. Και αυτό διότι γνωρίζουν καλά ότι οι αιτίες αυτών των προβλημάτων υπάρχουν μέσα στο σύγχρονο μοντέλο λειτουργίας της κοινωνίας μας. Σπάνια θίγεται η ουσία του προβλήματος και οι εμπνευστές επικεντρώνονται στην επιφάνεια για να δείξουν δήθεν την ευαισθησία τους και να έχουν το άλλοθι της αντιμετώπισης των προβλημάτων.
Κάτι τέτοια διαβάζω και ακόμη πως κάπου βολεύονται έτσι οι κυβερνήσεις, οι πολιτικοί, οι ειδικοί αλλά πολύ συχνά και οι φορείς που κατά τα άλλα «αγωνιούν» για τα σύγχρονα προβλήματα...
Είναι γεγονός πως αρκετές εκστρατείες για τα ζητήματα των Παγκοσμίων Ημερών οργανώνονται από διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι οποίες στοχεύουν απλώς στην εκμετάλλευση των κρατικών επιχορηγήσεων και όχι στην υλοποίηση κοινωφελούς έργου.
Οι αιτίες που δημιουργούν τα προβλήματα που καλύπτουν τις Παγκόσμιες Ημέρες είναι λίγο-πολύ γνωστές και κοινές. Η κατάσταση δεν φαίνεται να αλλάζει και πάντως θα συνεχίσει με ταχύτερους ρυθμούς η καθιέρωση νέων Ημερών, καθώς νέα «εκμεταλλεύσιμα» προβλήματα θα προκύπτουν...
Δεν χωρά αμφιβολία πως η υποκρισία παραμένει κωμικοτραγικά επίκαιρη με άπειρα κραυγαλέα παραδείγματα της καθημερινότητας. Συνεπώς, αν η κατάσταση που αφορά τις Παγκόσμιες Ημέρες δεν αλλάξει ριζικά, τότε αυτές δεν θα καταφέρουν ποτέ να πετύχουν τους στόχους που οφείλουν να επιδιώκουν.
Κλείνω το παρών άρθρο μεταφέροντας τη βούληση του Θεού της Παλιάς Διαθήκης προς τους ανθρώπους: «Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και κατακυριεύσατε την Γην» (εν προκειμένω το… ημερολόγιον.

Εσείς τι λέτε;

Αλήθειες που πρέπει να λέγονται…
Με ρωτάνε, γιατί τόσο συχνά ασχολούμαι με την Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ; Καθόλα εύλογη η απορία. Ο λόγος συγκεκριμένος και έχει να κάνει με τις υπηρεσίες που προσφέρει ο οργανισμός.
Τα σχολεία, οι εκκλησίες, τα κοινωνικά τμήματά είναι υπηρεσίες ζωτικής σημασίας για έναν μεγάλο αριθμό συμπαροίκων.
Η ΕΚΜΜ, θεωρητικά τουλάχιστον, είναι ένα μη κερδοσκοπικό ίδρυμα, το οποίο μέσω των προγραμμάτων παροχής επιχορηγήσεων καλείται να εξυπηρετεί τα μέλη του, χωρίς διακρίσεις, υστεροβουλία και ανταλλάγματα. Συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο;
Τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω της καθολικής απομάκρυνσης των μελών, η κοινότητα έχει μετατραπεί σ’ ένα ιδιωτικό κλαμπ κατευθυνόμενο από «εθελοντές» υπεροπτικής και αλαζονικής συχνά συμπεριφοράς, άμετρου αυταρχισμού, με όλες τις συνεπαγόμενες επιπτώσεις.
Έρμαιο των επιθυμιών της εκάστοτε διοίκησης, η κοινοτική περιουσία συρρικνώνεται, οι υπηρεσίες υπολειτουργούν, τα χρέη σκαρφαλώνουν στα ύψη…
Προσκολλημένη σε ένα υπεραιωνόβιο καταστατικό, αναζητά συνεχώς την ταυτότητά της. Τι άραγε εκπροσωπεί; Την εκκλησία μήπως; Υπάρχει Αρχιεπισκοπή και ο προκαθήμενος είναι το σημαντικότερο όργανο στην εκτέλεση αυτής της αποστολής.
Εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια στοιχίζουν οι εκκλησίες σε συντήρηση και προσωπικό, με ένα ποίμνιο πού όλο και λιγοστεύει λόγω ηλικίας. Εκατομμύρια εξ άλλου ξοδεύονται ανεξέλεγκτα σε αποκαταστάσεις κατεστραμμένων ναών λατρείας. Πάνω από πέντε  εκατομμύρια υπολογίζεται το μέχρι στιγμής κόστος της «Παναγίτσας», χώρια τα μερεμέτια, χώρια η «λυπητερή» των τριακοσίων τόσων χιλιάδων της Ecodomus...
Και το κερασάκι στην τούρτα, οι υπερτιμημένες ανολοκλήρωτες εργασίες του Καθεδρικού, με τις επικίνδυνες σκαλωσιές και την πολύπαθη γέφυρα. Και έπεται συνέχεια…
Άκρως μυστικιστικός ο τρόπος διαχείρισης της περιβόητης Στέγης Ηλικιωμένων. Με ποιους όρους άραγε θα περιέλθει (εάν τελικά περιέλθει), στην κοινότητα τον Ιούλιο; Σιγή ιχθύος από το διοικητικό της συμβούλιο, τα μέλη του οποίου «συμπωματικά» υπηρετούν και το κοινοτικό…
Όσο για την ανεπούλωτη πληγή του χρέους των 4.5 εκατομμυρίων ευρώ προς το ελληνικό δημόσιο, η εικασία σας είναι τόσο καλή όσο η δική μου…
Ο καρκίνος δεν πολεμιέται με ασπιρίνη. Τα μηδαμινά έσοδα των ερανικών «εκστρατειών» με ανούσιες γεύσεις και στημένα τηλεθεάματα, δεν επαρκούν ούτε κατά διάνοια να καλύψουν τα εξωφρενικά έξοδα παραγωγής.
Και αναρωτιέται κανείς, ποιοι τελικά επωφελούνται από τον έρανο; Σίγουρα, όχι τα σχολεία. Τα καθόλου ευκαταφρόνητα δίδακτρα και οι κρατικές επιδοτήσεις καλύπτουν και με το παραπάνω τις σχολικές ανάγκες.  
Η συντήρηση των σχολικών κτιρίων, που είναι και το ζητούμενο, είναι καθαρή ευθύνη του ιδιοκτήτη (κοινότητα), όταν μάλιστα τα σχολεία καταβάλουν ανελλιπώς το υπερτιμημένο ενοίκιό τους. Είναι άραγε έντιμο να κινητοποιούμε μια ολόκληρη παροικία να καλύψει το όργιο της παραπλάνησης και κακοδιαχείρισης;
Ξέφραγο αμπέλι έχουν καταντήσει οι ερανικές επιτροπές, που τελευταία έχουν αβγατίσει, με τον προεδρεύοντα - καθ’ όλα ευσυνείδητο - ΣταύροΤσινάλη να εξανίσταται από την αχαρακτήριστη απαξιωτική, δυσφημιστική και προκλητική συμπεριφορά ορισμένων θρασύδειλων μελών προς τους πρωτεργάτες του εράνου.
Αλήθειες που πρέπει να λέγονται με το όνομά τους.
 Όμως, θα επανέλθουμε…

Εσείς τι λέτε;

Εκκλησία και γλώσσα…
Ανακοινωθέν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μας γνωστοποίησε την εκλογή τριών βοηθών Επισκόπων στην Αρχιεπισκοπή Καναδά, δύο εκ των οποίων προέρχονται από το Κεμπέκ. Πρόκειται για τους Αρχιμανδρίτες Νεκτάριο Μοστράτο, της εκκλησίας του Τιμίου Σταυρού και Δημήτριο Αντωνόπουλο του Καθεδρικού Ναού Αγίου Γεωργίου. Η στήλη τους εύχεται άξιοι και πάντα άξιοι.
Το ερώτημα που γεννάται τώρα είναι ποιοι θα είναι οι αντικαταστάτες και ποια γλώσσα θα χρησιμοποιούν, δεδομένου ότι οι ιερείς της Θεολογικής Ακαδημίας Τορόντο, από την οποία προφανώς θα κληθούν, είναι ελληνοκαναδοί δεύτερης και τρίτης γενιάς.
 Όπως έχουμε επισημάνει και άλλοτε, ένα βασικό δικαίωμα το οποίο εδώ και χρόνια διεκδικούν οι νεώτεροι πιστοί είναι η γλώσσα που θα πρέπει να χρησιμοποιούν οι ιερείς στις λειτουργίες και τα μυστήρια.
Ολοένα και περισσότεροι εκκλησιαζόμενοι συνηγορούν για τη μεγαλύτερη χρήση της αγγλικής γλώσσας στις ελληνορθόδοξες εκκλησίες, ώστε να συμμετέχουν πληρέστερα στις λατρευτικές λειτουργίες μια και δεν έχουν την απαιτούμενη ευχέρεια στην ελληνική γλώσσα.
Σ΄ αυτούς ανήκουν όσοι έχουν ασπασθεί την ορθοδοξία καθώς και οι απόγονοι των ελλήνων που αποφάσισαν να εγκατασταθούν στον Καναδά.
Το θέμα αυτό έχει δημιουργήσει ποικίλα σχόλια και αντιδράσεις από τις παλιότερες κυρίως γενιές μεταναστών για να μην χάσουν, όπως πιστεύουν, την γλώσσα και την ταυτότητά τους. Είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η ελληνική ήταν η μόνη γλώσσα των εκκλησιών και κοινοτήτων όταν δημιουργήθηκαν και θα πρέπει να μείνουν τα πράγματα όπως είναι.
Αισθάνονται εξ άλλου ότι έφεραν μέρος της πατρικής τους χώρας μαζί τους.
Αυτές οι γενιές θέλουν να διατηρήσουν τη γλώσσα των εκκλησιαστικών λειτουργιών στα ελληνικά, για να την κατανοούν και για να κρατήσουν τον δεσμό τους με την κουλτούρα τους.
Οι νεότερες γενιές που έχουν γεννηθεί εδώ όμως βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά. Μιλούν κυρίως αγγλικά αλλά εξακολουθούν να θεωρούν τον εαυτό τους έλληνες. Ένα μεγάλο ποσοστό έχουν παντρευτεί μη έλληνες και θέλουν οι σύζυγοι και τα παιδιά τους να είναι ευπρόσδεκτοι στην εκκλησία και τις κοινότητες.
Συνεπώς, εάν δεν χρησιμοποιηθεί περισσότερο η Αγγλική ή Γαλλική γλώσσα στις λειτουργίες και τα μυστήρια, υπάρχει η πιθανότητα να απομακρυνθούν βαθμιαία και τότε ποιοι θα γεμίσουν τις εκκλησίες όταν οι παλαιότεροι φύγουν από τη ζωή;
Ας είμαστε ρεαλιστές. Οι ενορίες και οι κοινότητες ιδρύθηκαν από έλληνες και θα συνεχίσουν να είναι ελληνικές ακόμη κι αν μιλιέται συχνά η Αγγλική, με την οποία, όπως είναι φυσιολογικό, συνεννοούνται σήμερα οι νέοι που αναλαμβάνουν τα ηνία.
Η εκκλησία υπάρχει για να πηγαίνει ο κόσμος να προσεύχεται, να λατρεύει και να γεμίζει με ειρήνη και ηρεμία. Και η γλώσσα, η κάθε γλώσσα, θεωρώ ότι σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να αποτελεί αιτία διαίρεσης.
Εάν η γλώσσα, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, γίνει η αιτία της απομάκρυνσης των πιστών από τις εκκλησίες, η ευθύνη θα είναι όλη δική μας...

Εσείς τι λέτε;

Παράδειγμα προς μίμησιν…
Οι ηγεμονικές, εξουσιαστικές και εριστικές τάσεις που προβάλλει η τωρινή διοίκηση της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ απέναντι σε ορισμένους φορείς, άρχισαν να προκαλούν την έντονη δυσανασχέτηση των μελών και της ευρύτερης παροικίας.
Καταξιωμένα ιστορικά Ιδρύματα βρέθηκαν αίφνης στο στόχαστρο ανεξέλεγκτων συμβούλων καθεστωτικής αντίληψης, με αποτέλεσμα ο πάλαι συνεργατικός και ενωτικός ρόλος της κοινότητας να βρίσκεται πλέον υπό αμφισβήτηση.
Πρόσφατο παράδειγμα η απαξιωτική συμπεριφορά έναντι του Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Σωκράτης, ο άξονας του οποίου περιστρέφεται στη διατήρηση, ανάπτυξη και διαιώνιση του ελληνικού πολιτισμού και κληρονομιάς, με την οικονομική ενίσχυση που παρέχει στην ελληνόφωνη εκπαίδευση.
Αναμφισβήτητα, τέτοιου είδους αχαρακτήριστες συμπεριφορές μόνο αρνητικό αντίκτυπο μπορούν να έχουν στην ήδη πάσχουσα κοινότητά μας.
Όπως και άλλοτε έχω επισημάνει, οι οργανισμοί μας είναι η καρδιά και η ψυχή της ζηλευτής αυτής παροικίας. Δίχως την πολύτιμη και ανεκτίμητη προσφορά τους η Κοινότητα, κατά πάσα πιθανότητα, θα ήταν εκτός χάρτη.
Και αποτελούν μια συνέχεια που ξεκίνησε από την εποχή της πρώτης μετανάστευσης. Αυτό που συνεχίζει ως τις ημέρες μας, είναι ότι έχουμε μείνει προσηλωμένοι στις παραδόσεις μας και ο κάθε Έλληνας που πηγαίνει στο Σύλλογό του πηγαίνει γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Υπάρχει μάλιστα επιτακτική ανάγκη οι οργανισμοί μας να συνυπάρχουν ειρηνικά και να συνεργάζονται από κοινού και σε μεγάλα θέματα να εκφράζονται στο βαθμό που είναι αυτό εφικτό. Συνύπαρξη την οποία επιμένουν να αγνοούν πεισματικά οι διοικούντες την ΕΚΜΜ.
Αναμφίβολα, η αφομοίωση έχει παίξει αρνητικό ρόλο στη λειτουργία και ύπαρξη   ορισμένων οργανισμών, κάποιοι από τους οποίους μοιραία συρρικνώθηκαν ή έπαψαν να υπάρχουν.
Τον τελευταίο καιρό, με ευχάριστη έκπληξη βλέπουμε μια έντονη κινητικότητα στους εθιμοτυπικούς μας οργανισμούς. Οι συχνές επισκέψεις στη γενέτειρα, η εύκολη πρόσβαση στην πολιτιστική πληροφορία και πάνω απ’ όλα το γενετικό DNA, έφεραν πιο κοντά τους νέους μας στις ρίζες τους.
Οι νέοι και νέες μας αισθάνονται πλέον ιδιαίτερα υπερήφανοι για τον τόπο και την καταγωγή των γονέων τους και νοιώθουν την ανάγκη να διατηρήσουν τον πλούτο των συνηθειών και παραδόσεων μέσα από τον εθιμοτυπικό Σύλλογο.
Σωματεία ξεχασμένα και εγκαταλελειμμένα, ξαφνικά ζωντανεύουν και αποκτούν νέο νόημα και σκοπό ύπαρξης. Ζωντανό παράδειγμα ο Ελληνοκαναδικός Σύνδεσμος Κωνσταντινοπολιτών. Θύματα του ξεριζωμού, οι κατατρεγμένοι Πολίτες της εποχής, ένιωσαν την ανάγκη της δημιουργίας εστίας συνάντησης, ανταλλαγής σκέψεων, διατήρησης και συνέχισης των ηθών και εθίμων τους.
Σήμερα, τη σκυτάλη πήραν ικανά και αξιόλογα στελέχη δεύτερης και τρίτης γενιάς και συνεχίζουν επάξια τη μακρά ιστορία του.
Εφέτος, σβήνει τα 55 κεράκια του με μια σειρά αξιόλογων εκδηλώσεων. Ευχόμαστε ειλικρινά καλή συνέχεια, πολλές επιτυχίες και πάνω απ’ όλα μακροζωία.
Εν κατακλείδι, θα ήθελα να εξάρω την ευγένεια και το ήθος που διακρίνει τους αδελφούς Πολίτες, αρετές ευστόχως αποτυπωμένες σε ευχαριστήρια επιστολή που μου εστάλη πρόσφατα από τον πρόεδρο του Συνδέσμου, Κώστα Φωκαέφς.
Παράδειγμα προς μίμησιν…

Εσείς τι λέτε;

Η αξία της Ελληνικής γλώσσας…
Την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου γιορτάζεται η «Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας».
Οι δυτικοί λαοί, στην πλειοψηφία τους, αναγνωρίζουν πλέον την χρησιμότητα και σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας, που παράγει αναμφίβολα επιστήμη και τεχνολογία.
Δυστυχώς, δεν συμβαίνει το ίδιο με τους έλληνες τις διασποράς οι οποίοι, λόγω του     ραγδαίου αφομοιωτικού ρυθμού, τείνουν να την περιθωριοποιήσουν. Ζωντανό παράδειγμα οι έλληνες της Αμερικής. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της τελευταίας απογραφής των ΗΠΑ, οι ομιλούντες την ελληνική στο σπίτι είναι 325.747 άτομα, ενώ δήλωσαν ως ελληνικής καταγωγής 1.390.000. Σε σύγκριση με την προηγούμενη απογραφή, ο αριθμός των ομιλούντων την ελληνική στο σπίτι μειώθηκε αισθητά σε ποσοστό 21% και αυτή θεωρείται η μεγαλύτερη μείωση σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εθνική ομάδα.
Δεν είναι τυχαίο που την τελευταία πενταετία τέσσερα ελληνικά ημερήσια σχολεία στην ευρύτερη περιοχή της Νέας Υόρκης, όπου και ο μεγαλύτερος αριθμός ομογενών, έκλεισαν. Αλλά και σε άλλες δραστήριες πολιτείες, σχολεία και νηπιαγωγεία σχεδόν εξαφανίστηκαν...
Εν τω μεταξύ, τα αποτελέσματα της απογραφής του Καναδά δεν διαφέρουν κατά πολύ και πολύ φοβάμαι πως εάν δεν λάβουμε εγκαίρως τα απαραίτητα μέτρα το ίδιο μάλλον θα συμβεί και εδώ.
Λέγεται ότι «πρέπει» να μιλάμε μόνο ελληνικά με τα παιδιά στο σπίτι. Συμφωνώ, όμως ο σημερινός τρόπος ζωής και οι διαμορφωθείσες ανάγκες σίγουρα δεν ευνοούν. Παλιότερα τα γλωσσικά καθήκοντα αναλάμβαναν η γιαγιά και ο παππούς, μετανάστες πρώτης γενιάς. Οι τωρινές γενιές των γιαγιάδων και παππούδων δεν μιλούν καν τα ελληνικά και σπάνια θ' ακούσετε γονείς που έτυχε να φοιτήσουν σε ελληνόφωνα σχολεία, να μιλάνε στα παιδιά τους ελληνικά, έστω και σπασμένα.
Πιστεύουμε ακόμη ότι πηγαίνοντας τα παιδιά στις εκκλησίες μας παραμένουν Έλληνες. Μα, στις περισσότερες εκκλησίες η λειτουργία γίνεται πλέον στην Αγγλική. Μπορεί μεν να γίνονται ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί στο θρήσκευμα, αλλά όχι Έλληνες, κατά μία έννοια.
Το ίδιο συμβαίνει και στα σχολεία μας τα οποία αν και γαλλόφωνα, για ευνόητους λόγους, τα ονομάζουμε ελληνικά. Ακόμη και σ' αυτά, τα παιδιά μεταξύ τους μιλάνε αγγλικά, παρουσία μάλιστα των δασκάλων και συχνά κατά την ώρα διδασκαλίας των ελληνικών...
Παραδοσιακά ως λαός δημιουργούμε μύθους για να καλύπτουμε τις παραλείψεις μας. Και πάντα έχουμε έτοιμες δικαιολογίες αρνούμενοι να δούμε την ωμη πραγματικότητα,    να την εξετάσουμε και να βρούμε λύσεις στα υπαρκτά προβλήματα.
Η ελληνική γλώσσα αποτελεί το μεγαλύτερο κεφάλαιο που διαθέτει σήμερα ο ελληνισμός και αδιαμφισβήτητα συνέβαλε στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου άλλων γλωσσών.
Η δύναμη του Έλληνα είναι η γλώσσα του και ο ρόλος των ελληνικών οργανώσεων στο σοβαρό αυτό θέμα θα πρέπει να είναι ενεργός και ουσιαστικός.
Παρά ταύτα, οι «μεγάλοι» οργανισμοί μας, που βασικά θα έπρεπε να παίξουν έναν ενεργότερο ρόλο στον συγκεκριμένο τομέα, όπως διαπιστώνουμε έχουν «σοβαρότερα»  προβλήματα να επιλύσουν.
Και δεν χρειάζεται να σας τα ονομάσω. Τα διαβάζετε στις εφημερίδες και τ' ακούτε στα ραδιόφωνα...

Εσείς τι λέτε;

«Είπα, ξείπα, την παρόλα μου τη χέζω…»
Γεώργιος Καραϊσκάκης 

Το ‘χω συνήθεια να παρακολουθώ στενά κατά πόσο τα κόμματα τηρούν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις όταν αναλαμβάνουν την εξουσία. Γενική διαπίστωσή μου είναι ότι οι περισσότερες υποσχέσεις αναιρούνται, αλλάζουν ή δεν εφαρμόζονται.
Οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις του Τζάστιν Τρυντώ είχαν ως αποτέλεσμα χιλιάδες Καναδοί που τον είχαν εμπιστευτεί στις εκλογές του 2015 να του γυρίσουν την πλάτη και να του στερήσουν την απόλυτη πλειοψηφία. Οι ελάχιστες υποσχέσεις που τηρήθηκαν ήταν κυρίως συναισθηματικού χαρακτήρα (καθυστερημένη απόδοση δικαιοσύνης στους αυτόχθονες, κατανόηση στα θύματα των ιερέων παιδεραστών, κλπ)…
Ο Ντόναλντ Τραμπ, είχε κάνει άπειρες υποσχέσεις κατά την εκλογική του εκστρατεία. Αντιμετωπίζοντας την εχθρότητα της ίδιας της κυβέρνησής του δεν πέτυχε πολλά πράγματα εκτός από το να προωθήσει τον αμερικανικό εθνικισμό. Ελπίζει τους εναπομείναντες μήνες της θητείας του να μπορέσει να επιβάλλει την άποψή του και να επωφεληθεί από αυτή τη ριζική, υποτίθεται, αλλαγή για να ξαναβάλει υποψηφιότητα, εάν εν τω μεταξύ δεν έχει καθαιρεθεί...
Ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος μέχρι το 2012 δεν τολμούσε να φανταστεί ότι μπορεί να κέρδιζε την εξουσία, είχε υποσχεθεί ότι θα τα έκανε όλα διαφορετικά, καταγγέλλοντας με σκληρή γλώσσα τους προηγούμενους και αφού πειραματίστηκε ανεπιτυχώς για ένα διάστημα μεγαλώνοντας τη ζημιά για τους πολλούς, αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο των προηγούμενων κυβερνήσεων με ακόμα μεγαλύτερο κόστος, περισσότερους συμβιβασμούς και υποχωρήσεις...
Και τι δεν είχε υποσχεθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης όταν ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ότι η μεσαία τάξη θα ανασάνει φορολογικά με μειώσεις φόρων, ότι θα κλείσει τα σύνορα στους πρόσφυγες και λαθρομετανάστες γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ τα αφήνει ανοιχτά κ.λπ. κ.λπ. Είχε υποσχεθεί ακόμη ότι η Νέα Δημοκρατία θα καταπολεμήσει τη γάγγραινα του ρουσφετιού και της αναξιοκρατίας. Σήμερα, οι πάντες που έδωσαν αγώνα για να ανέλθει το κόμμα στην εξουσία διορίζονται ανεξαρτήτως προσόντων και ηλικίας σε οποιαδήποτε θέση βρίσκεται ελεύθερη.
Ο «πολλά υποσχόμενος» νυν Έλλην πρωθυπουργός βρίσκεται συνεχώς εκτεθειμένος απέναντι στους πολίτες που τον ψήφισαν πιστεύοντας όλα όσα υποσχόταν προεκλογικά...
Η Ομάδα ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ υποσχόταν προεκλογικά την υιοθέτηση μιας σειράς μέτρων τα οποία, όπως υποστήριζε, θα αναβάθμιζαν, θα εμπλούτιζαν και ακόμη θα περιόριζαν τα φαινόμενα πιθανής διαφθοράς.
Ας δούμε όμως μερικές μόνο από τις δεκάδες προεκλογικές υποσχέσεις, όπως αυτές ανεγράφησαν στο διαφημιστικό έντυπο «ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ, ΜΑΖΙ ΠΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ», τον Ιούνιο του 2019, χάρη των οποίων απέσπασε απόλυτη πλειοψηφία. 
Ανοιχτοί σε νέες ιδέες - Συμμετοχή των μελών - Περιορισμός εξόδων - Ανάλυση ακίνητης περιουσίας - Χτίσιμο σχέσης εμπιστοσύνης με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης - Προσέγγιση εξειδικευμένων Επαγγελματιών για να συμβουλεύσουν στη λήψη σημαντικών αποφάσεων - κ.α.…
Εμείς που ασχολούμαστε με τα κοινά, το λιγότερο που έχουμε να πούμε για τις σαγηνευτικές αυτές υποσχέσεις είναι: Λόγια παχιά, αβάσιμες δεσμεύσεις, παντελή άγνοια και περισσή επιπολαιότητα, που μόνο γέλωτα προκαλούν…

Εσείς τι λέτε;

Τελικά πόσοι είμαστε;
Με αφορμή τη δρομολογούμενη νομοθεσία εφαρμογής του νόμου για την ψήφο των αποδήμων, «έψαξα» και βρήκα ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των Ελλήνων που ζουν στο εξωτερικό.
Κατά καιρούς έχουν υπάρξει φήμες σύμφωνα με τις οποίες ανά την υφήλιο ζουν σήμερα εκατό εκατομμύρια Έλληνες. Παρότι κανείς δεν αμφισβητεί για την άλλη μεγάλη Ελλάδα εκτός Ελλάδα η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Με βάση τις εκτιμήσεις της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού, οι Έλληνες του εξωτερικού μόλις ξεπερνούν τα 5.000.000 και ζουν σε 140 χώρες του κόσμου.
Οι περισσότεροι απόδημοι, σύμφωνα με τις τελευταίες απογραφές, ζουν στις ΗΠΑ και υπολογίζονται στα 3.000.000. Η δεύτερη μεγαλύτερη συγκέντρωση πληθυσμού ελληνικής καταγωγής βρίσκεται στην Ευρώπη, με 1.000.000, συμπεριλαμβανομένων και των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Στην Αυστραλία ζουν 700.000, στον Καναδά 350.000, στην Ασία και Αφρική 100.000 και την Κεντρική και Νότια Αμερική περί τις 60.000. Στην Ευρώπη οι 450.000 ζουν στη Γερμανία ενώ στη Βρετανία υπολογίζονται περίπου στις 400.000.
Την νεώτερη ιστορική περίοδο 1961-1966 μετανάστευσαν στο εξωτερικό 552.595, την περίοδο 1967-1972 μετανάστευσαν 382.971, την περίοδο 2003 - 2008 μετανάστευσαν 235.869 και την παρούσα περίοδο της κρίσης και των μνημονίων, που ξεκίνησε το 2010 σημειώνεται ρεκόρ μετανάστευσης με 610.037 να έχουν εγκαταλείψει τη χώρα.
Όσον αφορά τις δραστηριότητες των ομογενών, η Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού έχει καταγράψει περί τις 3.000 Κοινότητες, Οργανώσεις και Εθνικοτοπικούς Συλλόγους πρώτης βαθμίδος, δεύτερης βαθμίδος (Ομοσπονδίες Κοινοτήτων και Οργανώσεων που λειτουργούν σε πολιτειακό ή Εθνικό επίπεδο μιας χώρας) και τρίτης βαθμίδος (Συνομοσπονδίες που λειτουργούν σε διεθνές επίπεδο). Είναι αποτέλεσμα ιστορικών εξελίξεων που έλαβαν χώρα κυρίως από την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, συνεχίστηκαν με την Άλωση της Κύπρου και της Κρήτης (16ος και 17ος αιώνας αντιστοίχως ) και φθάνουν έως το τέλος του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου  (1890 -1920 και 1950 -1974).
Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι οι Έλληνες που ζουν σήμερα εκτός συνόρων είναι  περισσότεροι, εάν λάβουμε υπόψη μας την φυσιολογική ένταξη και αφομοίωσή, την αλλαγή  ονομάτων, τους μικτούς γάμους και την πιθανή ανακρίβεια των εκάστοτε καταγραφών.
Ανεξάρτητα από το πόσοι και σε ποιες χώρες ζουν σήμερα Έλληνες, γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι στην μεγάλη πλειοψηφία τους οι ομογενείς έχουν διαπρέψει σε όλους τους εμπορικούς και επαγγελματικούς τομείς.
Αξιοσημείωτο είναι ότι μεταξύ των εξαγομένων «προϊόντων» της Ελλάδας, το ανθρώπινο δυναμικό κατέχει την πρώτη θέση σε αξία με 12.9 δισεκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με έρευνα της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Endeavor Greece. Συγκεκριμένα, από το 2008 μέχρι σήμερα, οι Έλληνες του brain drain έχουν παραγάγει περισσότερα από 50 δις στις νέες πατρίδες τους.
Όπως είναι ευνόητο, το δημογραφικό απειλεί σήμερα την Ελλάδα περισσότερο από άλλοτε καθώς, όπως υπολογίζεται, σε λίγες δεκαετίες ο ελληνικός πληθυσμός θα έχει μείνει ο μισός.
Πληγή ή ευλογία Θεού η μετανάστευση; Ο καθένας βέβαια όπως το βλέπει…

Εσείς τι λέτε;
Μιχάλης Τελλίδης
mtellides@gmail.com

Εσείς τι λέτε;

Αποστασιοποίηση με το αζημίωτο…
Έντονα απασχολεί τελευταία την επικαιρότητα η απόφαση του πρίγκιπα Χάρι και της Μέγκαν Μαρκλ να αποστασιοποιηθούν από τη βασιλική οικογένεια, απόφαση που γεννά ερωτήματα αναφορικά με τα εισοδήματα που λαμβάνουν ως σήμερα ο Δούκας και η Δούκισσα του Σάσεξ.
Βέβαια οι ίδιοι, όπως δηλώνουν, σκοπεύουν να ανεξαρτητοποιηθούν και οικονομικά από το παλάτι, ωστόσο σύμφωνα με άρθρο της έγκυρης Daily Mail θεωρείται σχεδόν απίθανο, τόσο η βασίλισσα Ελισάβετ όσο και ο πατέρας του πρίγκιπα Χάρι, Κάρολος, να τους αποκόψουν ολοκληρωτικά από τη βασιλική χρηματοδότηση.
Εν τω μεταξύ, στη Βρετανία οργιάζει το παρασκήνιο της απόφασης Χάρι-Μέγκαν ενώ οι συζητήσεις για τα χρήματα που ενδέχεται να στερηθούν παίρνουν και δίνουν.
Η Βασίλισσα Ελισάβετ καταβάλει συνολικά στα εγγόνια της πρίγκιπα Γουίλιαμ και πρίγκιπα Χάρι 5 εκατομμύρια Βρετανικές λίρες από το ετήσιο βασιλικό καταπίστευμα, το οποίο βέβαια χρηματοδοτείται από τους Βρετανούς φορολογούμενους και δίνεται στα προβεβλημένα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Επιπλέον, τα δύο αδέλφια λαμβάνουν 3,5 εκατομμύρια για «ανεπίσημες δαπάνες».
Η απόφαση αποστασιοποίησης φαίνεται πως θα στερήσουν το μερίδιο του πρίγκιπα Χάρι, όχι όμως και άλλα εισοδήματα στα οποία έχει πρόσβαση ο Δούκας του Σάσεξ.
Μία ακόμη πηγή εσόδων για τον πρίγκιπα Χάρι και την Μέγκαν Μαρκλ θα είναι τα κέρδη από την περιουσία Καρόλου στην Κορνουάλη, τα οποία υπολογίζονται σε 4,9 εκατομμύρια και για τους δύο γιους του διαδόχου του βασιλικού θρόνου.
Ας σημειωθεί ότι Χάρι και Μέγκαν έχουν αυτή τη στιγμή στη διάθεσή τους επιπλέον 1 εκατομμύριο για τα λειτουργικά τους έξοδα. Στη δούλεψή τους έχουν μία γραμματέα η οποία αμείβεται με 146,000 λίρες το χρόνο και μια νταντά για το γιό τους Άρτσι που επίσης λαμβάνει εξαψήφιο μισθό. Εξ’ άλλου, η Μέγκαν που λατρεύει τη μαγειρική, έχει στη δούλεψή της δύο μαγείρους και δύο υπηρέτες που λαμβάνουν μισθό περίπου 30,000 λιρών ο καθένας.
Πέραν των παραπάνω χρημάτων, ο πρίγκιπας Χάρι και η Μέγκαν Μαρκλ διαθέτουν σημαντική περιουσία από την οποία αποκομίζουν επίσης αξιοσημείωτα οφέλη.
Η προσωπική περιουσία του πρίγκιπα Χάρι υπολογίζεται γύρω στα 30 εκατομμύρια,   που προέρχονται κυρίως από κληρονομιές.
Την ίδια ώρα, η Μέγκαν Μαρκλ, φαίνεται πως διαθέτει περιουσία που υπολογίζεται σε 4 εκατομμύρια, αφού μόνο για τη σειρά Suits, όπου πρωταγωνιστούσε πριν παντρευτεί, λάμβανε 40,000 λίρες ανά επεισόδιο. Επί πλέον, διαθέτει ένα blog το οποίο υπολογίζεται πως της απέφερε 60,000 λίρες το χρόνο ως την ημέρα του γάμου, καθώς και σημαντική περιουσία στο Τορόντο. Η κοινή τους περιουσία, σύμφωνα με το Forbes ανήρχετο στα 500 εκατομμύρια το 2019...
Όσο για τα μελλοντικά τους σχέδια και τα επαγγελματικά τους πλάνα, μετά την παραίτησή τους από τον «θρόνο», το ζεύγος αποφάσισε να ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας με το κοινό μέσα από το νέο τους site όπου θα μοιράζονται τις λεπτομέρειες των δραστηριοτήτων τους.
Όπως διαπιστώνουμε, αποστασιοποίηση με το αζημίωτο…

Εσείς τι λέτε;

Η ανεκτικότητα έχει τα όριά της…
Μπήκαμε αισίως στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα.
Γεγονός είναι ότι από τις αρχές της νέας χιλιετηρίδας ζούμε σε ένα πολυπολιτισμικό, πλουραλιστικό κόσμο που διαρκώς επεκτείνεται με την λεγόμενη παγκοσμιοποίηση.
Η έμφαση στην ελευθερία του ατόμου, στην αυτοδιάθεση, τη σεξουαλική απελευθέρωση    και τη συνεχή μεταβολή στις ηθικές αντιλήψεις, δημιουργούν όλο και περισσότερο την έννοια της ανεκτικότητας στη διαφορετικότητα.
Η κοινωνία γίνεται όλο και πιο ανεκτική, ειδικότερα στη σεξουαλική ταυτότητα των ανθρώπων, αναγνωρίζοντας σύμφωνα συμβίωσης ομοφύλων, υιοθετήσεις παιδιών και άλλα παρεμφερή «δικαιώματα» που μόλις πριν μερικές δεκαετίες θεωρούνταν ακατανόητα.
 Ότι πριν λίγα χρόνια ήταν ανήθικο ή απαράδεκτο, σήμερα γίνεται αποδεκτό σε σημείο μάλιστα να επιβραβεύεται η αφύσικη συμπεριφορά και η πρόκληση.
Υπάρχουν ουκ ολίγα παραδείγματα. Η γενειοφόρος νικήτρια στη Eurovision Κοντίτσα Βούστερ (κατά κόσμον Τομ Νόιβιρτ) επευφημήθηκε αφού στο πρόσωπο και την αμφίεσή της θριάμβευσε η διαφορετικότητα… Ο πατριός της Κιμ Καρντάσιαν, Κέιτλιν Τζένερ, που έγινε γυναίκα, επί χρόνια φιγούραρε στα πρωτοσέλιδα των ταμπλόιντ.
Τώρα θέλει να γίνει και πάλι άντρας προς απογοήτευση βέβαια του κινήματος των τρανσέξουαλ…
Το ουδέτερο φύλλο υιοθετήθηκε στα επίσημα έγγραφα του Καναδά, στη Γαλλία καταργήθηκαν οι λέξεις «μπαμπάς» και «μαμά» και οι νέες κούκλες Barbie αναγνωρίζονται πλέον ως άφυλες… «Πρόοδος» λοιπόν στο θέμα προσδιορισμού του ανθρώπινου - και όχι μόνο - γένους...
Οπωσδήποτε, ο σύγχρονος άνθρωπος δεν ενοχλείται σοβαρά από το να υπάρχουν άτομα με διαφορετικό προσανατολισμό. Το ζήτημα είναι οι εκπρόσωποί τους να μη προκαλούν όλους εμάς που έχουμε τον πατροπαράδοτο προσανατολισμό, διότι η ανεκτικότητα έχει και αυτή τα όριά της.
Με τον τρέχοντα ρυθμό εύκολα θα μπορούσε η ανεκτικότητα αυτή να επεκταθεί και στους παιδόφιλους. Ήδη, διανοούμενοι και ψυχοθεραπευτές στην Ευρώπη, στο όνομα της σεξουαλικής επανάστασης και διερεύνησης των ορίων της σεξουαλικότητας, ενθαρρύνουν την παιδοφιλία…
Άπειρες, εν τω μεταξύ, οι καταγγελίες γονέων που εμπιστεύτηκαν τα παιδιά τους σε κατηχητικά σχολεία, προσκοπεία, αθλητικούς ομίλους, κλπ. για να διαπιστώσουν ότι έπεσαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης. Ευτυχώς, στην παροικία μας το φαινόμενο δεν φαίνεται να είναι υπαρκτό.
Εάν τελικά σε όλα θα πρέπει να είμαστε ανεκτικοί, τίποτε δεν εμποδίζει στο εγγύς μέλλον να γίνει αποποινικοποίηση και της παιδοφιλίας. Στην Ολλανδία ιδρύθηκε κόμμα παιδεραστών, ενώ τα sites με παιδική πορνογραφία ξεφυτρώνουν παντού σαν μανιτάρια...  
Στο όνομα της ανεκτικότητας και των ενστίκτων του ανθρώπου, ανθεί και ευημερεί η παγκόσμια βιομηχανία εκμετάλλευσης γυναικών. Ας μη ξεχάσουμε και τους οίκους ανοχής για κτηνοβάτες στη Γερμανία...
Η ανεκτικότητα, δυστυχώς, οδήγησε στη νομιμοποίηση της μαριχουάνας και άλλων ουσιών, εδώ στον Καναδά με τις γνωστές συνέπειες.
Τα πάντα θυσιάζονται πλέον στο βωμό των διαστρεβλωμένων αντιλήψεων και του χρήματος.
Ανεκτικότητα στη διαφορετικότητα ναι, μέχρι ποιού όμως σημείου; Στη διαστροφή, στη διαφθορά και στην παρακμή, εν ονόματι της «ολοκληρωτικής απελευθέρωσης»;
Πολύ φοβάμαι πως η διολίσθηση των ανθρώπινων αξιών, είναι πλέον μονόδρομος…

Εσείς τι λέτε;

Χριστούγεννα
Γιορτή ανιδιοτελούς προσφοράς…
Τα Χριστούγεννα είναι η εποχή που προσφέρεται για να δείξουμε την αγάπη μας προσφέροντας δώρα. Μόνο που η αγάπη δεν φαίνεται μόνο στα δώρα….
Η αγάπη είναι αυτό το κάτι που μόνο να αισθανθείς μπορείς. Μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται, αποδεικνύεται με τα έργα και προορίζεται για ανταλλαγή μεταξύ ανθρώπων με στενούς δεσμούς. Δεσμούς αγάπης ή φιλίας.
Υπάρχει όμως και μια άλλη αγάπη. Είναι η αγάπη που δεν θ’ έπρεπε να κοιμάται έντεκα μήνες το χρόνο και να ξυπνάει τον δωδέκατο. Όμως, συνήθως έτσι γίνεται. Βέβαια είναι εύκολο να λέμε ότι η αγάπη για τον συνάνθρωπο, για τον άγνωστο, για τον λιγότερο προνομιούχο θα έπρεπε να λειτουργεί ως καθήκον κάθε μέρα της ζωής μας. Όλοι το ξέρουμε, λίγοι το πράττουμε.
Πάντως, έστω και τώρα, τον δωδέκατο μήνα του χρόνου, με αφορμή τη Γιορτή των Χριστουγέννων μπορούμε να κάνουμε πράξη την αγάπη προς τον συνάνθρωπό μας με κινήσεις απλές και μικρές που δεν κάνουν εμάς ανώτερους, ούτε θίγουν την αξιοπρέπεια αυτών για τους οποίους προορίζονται. Είναι οι πράξεις που γίνονται χωρίς άλλο κίνητρο από την προσφορά, από τον άνθρωπο στον άνθρωπο, χωρίς ανιδιοτέλεια.
Κάπου μέσα στη ντουλάπα υπάρχουν ρούχα που κάθονται και σκονίζονται. Καιρός να πιάσουν τόπο ζεσταίνοντας και αγκαλιάζοντας κάποιον που του λείπουν. Μέσα στο ψυγείο μας υπάρχει άφθονο φαγητό που μπορεί να επισκεφθεί ένα άλλο σπιτικό, λιγότερο ζεστό και φιλόξενο, όπου όμως θα εκτιμηθεί δεόντως και θα καταναλωθεί με χαρά. Σκόρπια στο σπίτι υπάρχουν παιχνίδια που ίσως κακοπερνάνε στα χέρια παιδιών που τα έχουν βαρεθεί. Υπάρχουν άλλα παιδιά που δεν έχουν προλάβει να βαρεθούν κανένα παιχνίδι, επειδή δεν είχαν ποτέ κανένα...
Αυτές τις μέρες θα πρέπει όλοι να αναλογιστούμε ουσιαστικές προσφορές στους γύρω μας. Σε ανθρώπους λιγότερο τυχερούς και να τους προσφέρουμε γενναιόδωρα αυτό που πραγματικά έχουν ανάγκη και μαζί βέβαια την άπλετη αγάπη και φιλανθρωπία μας που ετυμολογικά σημαίνει «αγάπη του ανθρώπου» με την έννοια της φροντίδας, για να θρέψει την ανάπτυξη και την ενίσχυση δεινοπαθούντων συνανθρώπων.
Και βέβαια υπάρχουν πάμπολλοι Φιλανθρωπικοί Οργανισμοί στους οποίους μπορείτε να αποταθείτε, όπως ο Φιλανθρωπικός Οργανισμός Ελληνίδων Κυριών. Ας μη ξεχάσουμε τις άπορες οικογένειες, τους ανήμπορους, τα ορφανά. Ας μη ξεχάσουμε και τα δεινοπαθούντα παιδιά της Κιβωτού, του Χαμόγελου, της Αγκαλιάς, στην ιδιαίτερη πατρίδα μας, που αγκαλιάζει με στοργή και φροντίζει το Magic Mission.
Δώστε απλόχερα την αγάπη σας αυτές τις μέρες, μην την τσιγκουνευτείτε, τόσο στον εαυτό σας όσο και στους άλλους. Αυτές είναι μέρες αγάπης, δείξτε την στους ανθρώπους που αγαπάτε και δεχτείτε αυτή που σας προσφέρουν, γιατί η αγάπη γαληνεύει την ψυχή και μας απελευθερώνει.
Εύχομαι σύνεση, υγεία, χαρά δημιουργίας, ειρήνη και ευτυχία. Ας δώσουμε όλοι ιδέες και ευχές για να μπουν τα Χριστούγεννα στην θέση που τους αρμόζει. Στην καρδιά μας… 
ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ!

Εσείς τι λέτε;

Εθελοντισμός
Μια παρεξηγημένη έννοια… 
Οι δράσεις εθελοντισμού παίζουν σημαντικό ρόλο, ιδίως τις γιορτινές αυτές μέρες που διανύουμε.
Ο εθελοντισμός  άλλωστε αποτελεί μία εκδήλωση κοινωνικής συμπεριφοράς όπου τα άτομα, χωρίς το κίνητρο της υλικής ανταμοιβής, προσφέρουν τον ελεύθερο χρόνο τους   για ένα κοινωφελή σκοπό, είτε με δική τους πρωτοβουλία είτε στο πλαίσιο μιας ομάδας ή φορέα. Ο σύγχρονος εθελοντισμός προχωρά πέρα από τις παραδοσιακές του μορφές και περικλείει μια δυναμική ενεργή συμμετοχή των εθελοντών που εμπλέκονται σε φορείς ή οργανώσεις.
Τα τελευταία χρόνια η παρουσία του οργανωμένου εθελοντισμού γίνεται όλο και πιο αισθητή στην παροικία μας. Χαρακτηριστικά δείγματα αυτής της παρουσίας είναι η αύξηση του αριθμού εθελοντικών οργανώσεων όπως του «Οργανισμού Τρίτης Ηλικίας ΦΙΛΙΑ», του «Magic Mission», της «Ασπίδας της Αθηνάς», του «Λυκείου Ελληνίδων Μόντρεαλ», του ιστορικού «Φιλανθρωπικού Οργανισμού Ελληνίδων Κυριών», κ.α.
Η έννοια του εθελοντισμού, αυτή καθεαυτή, είναι η βοήθεια σε κάποιον που έχει ανάγκη, η συμπόνια, η συμπαράσταση, η συμβολή στην προσπάθεια για μια πιο δίκαιη κοινωνία και γενικά η συμμετοχή στη συντήρηση και ανέξοδη λειτουργία ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού.
Η δύναμη του εθελοντισμού στις κοινωνίες των πολιτών είναι η βοήθεια στην διάδοση αξιών και κανόνων, η διευκόλυνση στην άσκηση κοινωνικών δικαιωμάτων, η συμβολή στη διάχυση πληροφοριών, η παροχή πληροφόρησης και γνώσης, η δημοσιοποίηση προβλημάτων κ.λπ.
Οι υποχρεώσεις των εθελοντών, μεταξύ άλλων, είναι να σέβονται τις αρχές και τους κανόνες τις ομάδας ή φορέα που συμμετέχουν, να κάνουν όσο πιο καλή δουλειά μπορούν, να είναι συνεπείς σε ότι αναλαμβάνουν, να έχουν σεβασμό προς τους άλλους και να τηρούν τους κανόνες προσωπικών δεδομένων, όπως ορίζει η νομοθεσία.
Τι γίνεται όμως όταν κάποιοι στα γρανάζια της ιεραρχίας κάνουν υπέρβαση και κατάχρηση της εξουσίας; Ποιος προστατεύει το κύρος και τα μέλη ενός οργανισμού όταν οι διοικούντες θέλοντας να καλύψουν λάθη, παραλείψεις και κακοδιαχειρίσεις, αγνοούν κανονισμούς λειτουργίας, καταργούν εξελεγκτικές επιτροπές και απαγορεύουν σε μέλη και δημοσιογράφους να παρακολουθούν Συμβούλια και Συνεδριάσεις; 
Τοιαύτα πρωτόγνωρα, πρωτάκουστα και τραγελαφικά συμβαίνουν επί των ημερών μας στον πολυδιάστατο, μη κερδοσκοπικό υποτίθεται, οργανισμό που φέρει το όνομα: Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ.
Στον οργανισμό της πλήρους πλέον αδιαφάνειας, που έπαψε προ πολλού να σέβεται  διατάξεις καταστατικού και νόμιμες αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων… 
Στον οργανισμό που ορμώμενος από την εκ των πραγμάτων καθολική αποχή, διαγράφει μέλη και κηρύσσει ανεπιθύμητους φορείς και άτομα εγνωσμένου κύρους…
Στον οργανισμό που επιτρέπει στα στελέχη του να επαινούν λασπολόγους «φίλους» σε κοινωνικά δίκτυα…
Στον οργανισμό, που σε μία μάταιή προσπάθειά να ελκύσει τη χαμένη νέα γενιά, απωθεί απρόσκοπτα και απροκάλυπτα την παλιά, εκείνη που στην ουσία τον συντηρεί…
Επικίνδυνα παιχνίδια ανεύθυνων «καινοτόμων εθελοντών», που εάν δεν μεταβάλλουν  εδώ και τώρα την αλαζονική τους συμπεριφορά, πολύ φοβάμαι πως θα υπάρξει άμεσος και καταστρεπτικός αντίκτυπος στα σχολεία, στις υπηρεσίες, στους υπαλλήλους και μοιραία στην ίδια την ύπαρξη του Οργανισμού...

Εσείς τι λέτε;

Αποπροσανατολισμένη γενιά…
Δραματική προειδοποίηση για της συνέπειες του μεταναστευτικού στην Ελλάδα απηύθυνε ο ύπατος αρμοστής του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, Φιλίππο Γκράντι. «Κινδυνεύετε να αντιμετωπίσετε πολύ δραματικές συνέπειες», προειδοποίησε ο κ. Γκράντι κατά τη διάρκεια ομιλίας του στην κοινή συνεδρίαση των επιτροπών Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων. Αναφερόμενος στις συνθήκες που επικρατούν στα κέντρα υποδοχής μεταναστών σημείωσε ότι υπάρχει κίνδυνος αύξησης της βίας μεταξύ των ανθρώπων που διαβιώνουν σε αυτά και χαρακτήρισε «ασφυκτικές» τις δομές για τους μετανάστες αλλά και για τους νησιώτες τονίζοντας ότι οι συνθήκες γι’ αυτούς που βρίσκονται εκεί και παραμένουν σε αυτές τις δομές είναι πολύ κακές. Τον κώδωνα του κινδύνου, εξ’ άλλου, κρούουν και διακεκριμένοι ομογενείς, όπως ο στατιστικός και συγγραφέας Ιωάννης Μπουγάς, που με επιστολή του που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εστία», καταθέτει συγκεκριμένες προτάσεις αντιμετώπισης της λαθρομετανάστευσης. Παρακολουθώ τις εξελίξεις και ειλικρινά θλίβομαι. Η Ελλάδα χάνετε από την αδιαφορία και από την έλλειψη εθνικής υπερηφάνειας. Οι γεννήσεις μειώνονται από τα ελληνικά ζευγάρια και πληθαίνουν οι γέννες από τους αλλοδαπούς. Ο κρατικός ιστός εξακολουθεί να είναι σε πλήρη αποδόμηση. Υπάλληλοι αμείβονται με μισθούς πείνας, άνθρωποι ταλαιπωρούνται, νοσοκομεία υπολειτουργούν, σχολεία διαλύονται, εδάφη ξεπουλιούνται. Νέοι και νέες συνεχώς φεύγουν από την χώρα, επιστήμονες άνθρωποι του πνεύματος αναζητούν ελπίδες αλλού. Τι θα μείνει πίσω τελικά; Οι ανήμποροι ηλικιωμένοι, οι αλλοδαποί, οι λαθρομετανάστες και κάποια εγκαταλελειμμένα μνήματα ηρώων. Η Ελλάδα σε λίγο θα βρίσκετε μόνο μέσα στα μυαλά και την ψυχή  ελαχίστων μέχρι και αυτή να σβήσει από εκεί και να οδηγηθεί στη λήθη μαζί με τον θάνατο τους θα σβήσει γιατί έσβησε πρώτα η αγάπη των ίδιων των ελλήνων γι' αυτόν τον τόπο, γιατί σταμάτησαν να μνημονεύουν τους ήρωες και τους θεούς μας αφού μέσα στην παιδεία πέρασαν την παραχάραξη και το μίσος για την Ελλάδα και το έκαναν έντεχνα και με τέτοιο τρόπο ώστε να μην γεννιούνται πλέον ήρωες. Οι νεοέλληνες, εντελώς ανιστόρητοι, αδιαφορούν χωρίς στην ουσία να φταίνε οι ίδιοι. Φταίνε οι «ηγέτες» που αντί να κάτσουν να τους διδάξουν αξίες και αρετές τους οδήγησαν στην καφετέρια και στην τεμπελιά με χαρτζιλίκι του παππού και της γιαγιάς. Κινδυνεύει να σβήσει η Ελλάδα γιατί δεν τροφοδοτείται πλέον ο λύχνος της με το λάδι του έθνους, δεν προβάλλονται τα σύμβολα ως κορωνίδα μας. Πλήρης αδιαφορία πλέον για όλους και για όλα. Περιμένοντας τι; να μας λυπηθούν; η ότι θα φτιάξουν τα πράγματα; Και ενώ το έργο της νέας κυβέρνησης Μητσοτάκη ξεκίνησε ικανοποιητικά, γρήγορα ξεφούσκωσε και η προσδοκώμενη ανοδική πορεία μετατράπηκε σε βαθμιαία κατολίσθηση. Ήρθε η ώρα, νομίζω, οι νεοέλληνες να προσανατολιστούν σωστά, να δούνε σοβαρά τα γεγονότα και τις καταστάσεις και να ενωθούνε κάτω από την σκέπη του έθνους και του ιερού της συμβόλου χωρίς χρωματισμούς και διαμάχες όλοι μαζί αυτήν την ύστατη στιγμή για το κοινό καλό...

Εσείς τι λέτε;

Καταναλωτισμός
Φυσικό δικαίωμα ή μανία;
Σαν μανιτάρια ξεπετάγονται τα τελευταία χρόνια οι Παγκόσμιες Ημέρες.
Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε τα Ηνωμένα Έθνη άρχισαν να τις «τσιτώνουν» στο σχετικό εορτολόγιο!
Έτσι λοιπόν και Η Παγκόσμια Ημέρα Αγοραστικής Αποχής που γιορτάζεται σήμερα, μπήκε και αυτή για τα καλά στη ζωή μας.
Επινόηση του Καναδού ακτιβιστή Kalle Lasn, ο οποίος συνέλαβε την ιδέα μιας ημέρας όπου οι καταναλωτές θα απείχαν από την πιο βασική τους ανάγκη.
Ο Lasn λοιπόν, ξεκίνησε ως στέλεχος διαφημιστικής εταιρίας για να μεταστραφεί σε κήρυκα κατά του καταναλωτισμού. «Η κατανάλωση από μόνη της δεν είναι κακό, αλλά το τι αγοράζουμε», υποστηρίζει.
Και με τις «ευλογίες» του ΟΗΕ μας καλεί να αναλογισθούμε έστω και μία μέρα τη σχέση της κατανάλωσης με την καταστροφή του περιβάλλοντος και τη φτώχεια, τονίζοντας πως οι πλούσιες χώρες της Δύσης, που αποτελούν το 20% του παγκόσμιου πληθυσμού, καταναλώνουν το 80% των πόρων της Γης προκαλώντας δυσαναπλήρωτες καταστροφές στο περιβάλλον και άδικη διανομή του πλούτου.
Οι αντίπαλοι βέβαια της Ημέρας επισημαίνουν τη ματαιότητα του μηνύματος, καθώς η παροδική απομάκρυνση από τις αγορές δεν μπορεί να επιφέρει καμία αλλαγή στη συνείδηση του καταναλωτικού κοινού επειδή 364 μέρες κατάφασης δεν μπορούν να επισκιαστούν από μία μέρα άρνησης της κατανάλωσης.
Στην Βόρειο Αμερική και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, οι «εορτασμοί» γίνονται σε μεγάλα εμπορικά κέντρα όπου οι ακτιβιστές καταστρέφουν πιστωτικές κάρτες, αναρτούν συνθήματα για την Ημέρα, αποθαρρύνουν τους καταναλωτές, χορεύουν, τραγουδούν και στήνουν θεατρικές παραστάσεις δρόμου, προκαλώντας φυσικά την οργή των καταστηματαρχών αλλά και σχετική ρύπανση…
Τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα της Αμερικής, με εξαίρεση το CNN, αρνούνται να προβάλλουν διαφημιστικά της Παγκόσμια Ημέρας Αγοραστικής Αποχής, ειδικότερα    την περίοδο των εορτών.
Οι διοργανωτές, εξ άλλου, ξεκίνησαν μία νέα καμπάνια αντικαταναλωτισμού και μας προτρέπουν «Να μην αγοράζουμε τίποτα τα Χριστούγεννα» (Buy Nothing Christmas).
Οι καιροί όμως έχουν αλλάξει. Και αν πριν μερικά χρόνια ο εμπνευστής της Παγκόσμιας Ημέρας Αγοραστικής Αποχής, Kalle Lasn, ισχυριζόταν πως η κατανάλωση ήταν η πιο βασική ανάγκη των ανθρώπων, σήμερα τείνει να εξελιχθεί σε πολυτέλεια.
Το ερώτημα που τίθεται σήμερα, αλλά θα έπρεπε να μας απασχολεί περισσότερες ημέρες, είναι εάν η καταναλωτική μανία δημιουργεί οφέλη στη ζωή μας. Η φετινή 29η Νοεμβρίου, η οποία συμπίπτει με την «Μαύρη Παρασκευή», είναι η ημέρα που θα μπορούσαμε να έρθουμε αντιμέτωποι με τους εαυτούς μας, να αναρωτηθούμε εάν καλώς αφιερώνουμε τόσο χρόνο αγοράζοντας χωρίς να δίνουμε την απαραίτητη προσοχή στους οικείους μας. Ο χρόνος πάντως που διαθέτουμε για να καταναλώσουμε   είναι επιζήμιος για τη φύση αφού οτιδήποτε αγοράζουμε έχει αντίκτυπο στο περιβάλλον.
Αποφύγετε λοιπόν να μπείτε στον πειρασμό να ψωνίσετε σήμερα και αν η καταναλωτική μανία επιστρέψει τις υπόλοιπες ημέρες, να θυμάστε να αφήνετε αδειανό τον κουμπαρά σας για λίγες ώρες, τουλάχιστον πριν εισβάλλει ξανά στη σκέψη σας το αγοραστικό πνεύμα…

Εσείς τι λέτε;

 

 

Greek Trash TV…

Επανέρχομαι ξανά στο θέμα της ελληνικής τηλεόρασης, επειδή το κακό έχει ομολογουμένως  παραγίνει…
Θυμάμαι όταν ο φίλος μου ο Χρήστος ξεκίνησε να εγκατασταίνει τους πρώτους δορυφορικούς δίσκους, με τι λαχτάρα τρέξαμε να «μπάσουμε» την Ελλάδα στα σπίτια μας, ν’ απολαύσουμε τις ομορφιές της, τα μεταφερθούμε στα πανηγύρια της, να γελάσουμε με τις κωμωδίες της. Έτσι τουλάχιστον πιστέψαμε. Πόσο γελαστήκαμε… Χωρίς καλά - καλά να το καταλάβουμε βρεθήκαμε δορυφορικά και ιντερνετικά σε μία άλλη Ελλάδα, τελείως άγνωστη για μας. Στην Ελλάδα των σκανδάλων, της προδοσίας, της αναρχίας, της ακυβερνησίας και της ξενομανίας!
Αυτή την εικόνα τουλάχιστον μας προβάλλει η σημερινή ελληνική TV.
Και χαθήκαμε μέσα στην πολύωρη φλυαρία των τηλεπαρουσιαστών, τις ατέλειωτες και βαρετές πολιτικές συζητήσεις, τις ακαταλαβίστικες αντιπαραθέσεις των παραθύρων με τους καλεσμένους να συναγωνίζονται ποιος θα πει τα περισσότερα και βέβαια τον «δημοσιογράφο» που τον «πνίγει» το δίκιο και μεταβάλλεται σε τιμωρό εισαγγελέα! Μπουχτίσαμε κυριολεκτικά από τη μιζέρια της καθημερινότητας των τηλεοπτικών παραγωγών.
Φρενίτιδα έχει πιάσει με τα τουρκικά σήριαλ όλα τα ελληνικά κανάλια. Έλεος…
Σκέτη κατάθλιψη τα στημένα ριάλιτι σόου και οι ξενόφερτες παραγωγές που  αναδεικνύουν στιγμιαία τραγουδιστές, ηθοποιούς και φωτομοντέλα…
Καθηλωμένοι στο χαζοκούτι ανεχόμαστε τον κάθε ατάλαντο νεαρό να λέει τη σαχλαμάρα του στον κουνιστό γκέι κριτή, πρότυπο έμπνευσης και παράδειγμα προς μίμηση για την αποπροσανατολισμένη νεολαία…
Τι να πει κανείς για το απαίσιο και φρικτό Survivor, όπου ξεφτιλίζονται οι παίκτες με την ελπίδα να γίνουν φίρμες και τις φιλόδοξες κοπέλες που γυρνάνε με το στρίνγκ μπικίνι μήπως και τις «ανακαλύψουν» οι αντζέντηδες και χωθούν κάπου. Ακόμη σκέτη ξευτίλα και προστυχιά το «Power of love». Μα καλά, δεν ντρέπονται; Δεν έχουν γονείς να  μαζέψουν τα βλαμμένα τους;
Αυτά και πολλά άλλα ευτράπελα συμβαίνουν και μείς οι απόδημοι, κινούμενοι από αισθήματα νοσταλγίας, ακριβοπληρώνουμε για να βλέπουμε τα βοθροκάναλα που ανακάλυψαν τούτη την διέξοδο της επικοινωνίας.
Τελικά τι συμβαίνει με τα προγράμματα των τηλεοπτικών σταθμών; Παρέχουν την κατά νόμο εφαρμογή της ενημέρωσης, επιμόρφωσης και σωστής ψυχαγωγίας, η έχουν μετατραπεί σε Trash TV; Μάλλον το δεύτερο.
Η ελληνική TV, δυστυχώς, εξακολουθεί να λειτουργεί άναρχα αφού καμιά κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν καθόρισε τους πρέποντες κανόνες στα ΜΜΕ.
Και τις δύσκολες στιγμές που διέρχεται σήμερα η πατρίδα, οι «δημοσιογράφοι» για να κερδίσουν τις εντυπώσεις των τηλεθεατών δεν διστάζουν ακόμη να σπέρνουν τον πανικό και την κινδυνολογία χωρίς να λάβουν υπ όψιν τους τις καταστροφικές συνέπειες που επιφέρουν στον τόπο αλλά και την οικονομική ζημιά που υφίστανται τα ίδια τα κανάλια που υπηρετούν από την αναπόφευκτη μείωση των διαφημίσεων…
Στις σχετικές ακροάσεις του Καναδικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου
( CRTC) που προηγήθηκαν της δορυφορικής εισόδου, η οργανωμένη παροικία μας «έλαμψε» δια της απουσίας της, με αποτέλεσμα να πληρώνει σήμερα το βαρύ τίμημα της μαζικής αποχής από τα ημέτερα κοινά, που μοιραία επέφερε η Greek Trash TV, κοινώς ελληνική σκουπιδοτηλεόραση…

Εσείς τι λέτε;

Άνοιξ’ την καρδιά σου…

Άνοιξ’ την καρδιά σου εγώ είμαι εδώ
Στα προβλήματά σου για να σου σταθώ
Στη νυχτιά, στο σκοτάδι, θα’ μαι φώς και σημάδι
Θα’ ρθω να σε βρω.
Θα σου πω μη φοβάσαι και μονάχος δεν θα’ σαι
Σ’ αγαπώ…
Στέφανος Βαρελάς
Με το σύνθημα αγάπης «Άνοιξ’ την καρδιά σου», ο Φιλανθρωπικός Οργανισμός Ελληνίδων Κυριών και ο Ραδιοσταθμός CFMB συνδιοργανώνουν αυτό το Σάββατο 16  Νοεμβρίου 2019 τον 50ο «Ραδιομαραθώνιο της Αγάπης» με στόχο την οικονομική ενίσχυση των πασχόντων συμπαροίκων μας.
Πρόκειται για μια εκδήλωση συνένωσης δυνάμεων για ένα ευγενικό ανθρωπιστικό σκοπό. Μια εκδήλωση προσφοράς, ανθρωπιάς κι’ ελπίδας που ενημερώνει και ευαισθητοποιεί παράλληλα για τα θέματα των οικογενειών που βιώνουν δυσκολίες.
Από το 1922 ο Φιλανθρωπικός Οργανισμός Ελληνίδων Κυριών προσφέρει το Φιλανθρωπικό του έργο σε ελληνικές οικογένειες με χαμηλό εισόδημα, δίνοντας χρηματική και ηθική υποστήριξη καθώς και ελπίδα για καλύτερες μέρες.
Ο «Ραδιομαραθώνιος της Αγάπης» δεν είναι «ένας ακόμη» έρανος, αλλά υπηρετεί πολύ μεγαλύτερες αξίες. Tης αγάπης, της ανθρωπιάς και της στήριξης...
Όλες οι οικογένειες έχουν το δικαίωμα της αγάπης, συμπόνιας και προστασίας. Αυτό το δικαίωμα υπερασπίζοντα οι ακούραστες εθελόντριες του Φιλανθρωπικού Οργανισμού Ελληνίδων Κυριών επί εκατό σχεδόν χρόνια.
Αυτό το Σάββατο μας δίνεται για άλλη μία φορά η ευκαιρία να εκφράσουμε την αγάπη μας, υλικά και ηθικά, το ενδιαφέρον και τη συμπαράστασή μας στους φτωχούς συνανθρώπους μας. Η ΗΜΕΡΑ αυτή είναι αφιερωμένη με ζήλο σ’ αυτά τα άτομα, γεγονός που πραγματικά μας τιμά ως κοινωνία και τον καθένα μας ξεχωριστά.
Ο «Ραδιομαραθώνιος της Αγάπης» όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να είναι υπόθεση μιας ημέρας. Οι ανάγκες, δυστυχώς, για τους πάσχοντες συνανθρώπους μας είναι μόνιμες.
Ακόμη, η οικονομική κρίση στην Ελλάδα είχε σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί δραματικά ο αριθμός των παλιννοστούντων και των νέων ελλήνων μεταναστών τα τελευταία χρόνια  και ο ΦΟΕΚ πραγματικά μεριμνά γι’ αυτούς τους ανθρώπους στα πρώτα δύσκολα βήματά τους στο νέο τους ξεκίνημα στη νέα τους πατρίδα.
Ας μην τους απογοητεύσουμε. Ας σταθούμε και φέτος κοντά τους. Η πιο μικρή προσφορά είναι μεγάλη. Η ικανοποίηση άλλωστε του να δίνεις είναι πράγματι απερίγραπτη…
Αυτό το Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2019 από τις 10:00 έως τις14:00 μπορείτε να δώσετε την προσφορά σας δια τηλεφώνου στο (514) 483-2600 ή προσωπικά στους Ιερούς Ναούς Αγίου Νικολάου (Laval), Αρχαγγέλων Γαβριήλ και Μιχαήλ (Ville Saint Laurent), Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Park-Extension), Αγίου Διονυσίου (LaSalle), Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης (West Island) και Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή (Montee St-Hubert, South Shore).
Ανοίξτε την καρδιά σας και προσφέρετε απλόχερα στους πάσχοντες συνανθρώπους μας. Μη ξεχνάτε, η γενναιοδωρία, όπως και η αγάπη, πάντα αντέχει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει…

Εσείς τι λέτε;

Ψήφος Αποδήμων Ελλήνων
Ποιο το νόημα;
Και πάλι στην επικαιρότητα το πολυσυζητημένο θέμα του δικαιώματος των Ελλήνων του εξωτερικού να ψηφίζουν στις εκλογές της πατρίδας.
Τη φορά αυτή έχει τεθεί ψηλά στην ατζέντα της συζήτησης των κομμάτων με πρωτοβουλία της Νέας Δημοκρατίας, η οποία στην προσπάθειά της να φανεί ότι ανταποκρίνεται στο καίριο αίτημα μερίδας των Ελλήνων του εξωτερικού προέβη σε βιαστικές κινήσεις απομονώνοντας στην ουσία ένα μεγάλο ποσοστό των αποδήμων Ελλήνων που ζουν μόνιμα στο εξωτερικό.
Οι συμφωνία της Διακομματικής Επιτροπής για το θέμα της ψήφου των Ελλήνων του εξωτερικού, ως γνωστόν, κατέληξε σε τέσσερα βασικά σημεία:
Η ψήφος θα είναι ισότιμη με αυτή των Ελλήνων που ψηφίζουν εντός της χώρας.
Οι απόδημοι θα έχουν δικαίωμα να ψηφίζουν για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας.
Απαιτείται αυτοπρόσωπη παρουσία των ψηφοφόρων στα εκλογικά κέντρα (όχι επιστολική ψήφος).
Ως προϋπόθεση για να έχει ένας ομογενής δικαίωμα ψήφου είναι τα τελευταία 35 χρόνια να έχει ζήσει τουλάχιστον δύο χρόνια στην Ελλάδα.
Το νομοσχέδιο αναμένεται να υπογραφεί στη Βουλή και να καταστεί νόμος μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου.
Βέβαια, όλοι οι απόδημοι ανεξαρτήτως πόσα χρόνια διαβιούν στην ξένη, ανεξαρτήτως σύνδεσης με την πατρίδα μέσω περιουσιακών στοιχείων και ΑΦΜ, έχουν το δικαίωμα να ψηφίζουν στις κάλπες της Ελλάδας, εφόσον είναι Έλληνες πολίτες εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους της χώρας.
Με το θέμα ασχολήθηκαν εκτενώς τα «Ελληνοκαναδικά Νέα» την περασμένη εβδομάδα.
Ας έρθουμε όμως στην ουσία. Η δική μας ψήφος σε τι θα ωφελήσει; Όπως έχω και άλλοτε επισημάνει πόσο σωστό και δίκαιο είναι να επηρεάσει τα πολιτικά πράγματα η ψήφος ανθρώπων που ζουν σε άλλες χώρες, ξεκομμένων από τη ζωή μιας χώρας; 
Η κρίση των δημοκρατικών θεσμών είναι πιθανόν να βαθύνει, δεδομένου ότι η ψήφος των ελλαδιτών θα μπορούσε να ακυρωθεί από πολίτες που ζουν στις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία.
Οι απόδημοι, εξ άλλου, πέρα από κάποιες τακτές επισκέψεις στη γενέτειρα έχουν μία περιορισμένη σχέση με την Ελλάδα που εξαντλείται στην αγάπη και την υπερηφάνεια ενός ένδοξου παρελθόντος που - δυστυχώς - καμία σχέση δεν έχει με την σημερινή ελληνική πραγματικότητα.
Όσοι από τους απόδημους διατηρούν ακόμη στενούς δεσμούς με την πατρίδα μπορούν κάλλιστα, εφ’ όσον το επιθυμούν, να μεταβούν αυτοπροσώπως να ψηφίσουν. Όσο για τους υπόλοιπους, που απλώς θέλουν να διεκδικήσουν αιτήματά τους, μπορούν ευκόλως να αποταθούν στην Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού ή στις Προξενικές αρχές, χωρίς να χρειαστεί να μπουν στην διαδικασία να ψηφίσουν.
Ας ασχοληθούμε επιτέλους σοβαρά με «τα του οίκου μας», τη νυν πατρίδα μας τον Καναδά, τη χώρα που ζούμε και κινούμαστε, εργαζόμαστε, καταβάλουμε φόρους και έχουμε υποχρεώσεις αλλά και κεκτημένα δικαιώματα.
Κι’ ένα από αυτά είναι να συμμετέχουμε στις Καναδικές εκλογές, κάτι που πλείστοι εξ ημών δεν πράττουμε.
Αυτή, πιστεύω θα πρέπει να είναι και η πρώτιστη προτεραιότητά μας...

Εσείς τι λέτε;

Τι είναι αυτό που μας… «ενώνει»
Έρευνα που διεξήγαγε πρόσφατα η εταιρεία δημοσκοπήσεων καπα Research σε πέντε ηπείρους, έρχεται να αναδείξει το προφίλ της σημερινής ελληνικής Διασποράς.
Λόγω του περιορισμένου χώρου της στήλης θα αρκεστώ στη δημοσίευση των κύριων σημείων της έρευνας, τα θεμελιώδη ζητήματα της οποίας ήταν: Ποιοι είναι οι Έλληνες της Διασποράς; Τι είναι αυτό που τους ενώνει; Ποιες είναι οι λέξεις που καθορίζουν τον Ελληνισμό σήμερα;
Οι λέξεις που έρχονται πρώτες στο μυαλό των αποδήμων είναι: «πατρίδα», «διακοπές», «ήλιος». Σε ότι αφορά στην αρχαιοελληνική μυθολογία, η σκέψη πηγαίνει αυθόρμητα στον Δία. Για την αρχαία Ελλάδα, η συντριπτική πλειοψηφία κατονομάζει τον Μέγα Αλέξανδρο, ενώ για τη σύγχρονη Ελλάδα κυριαρχεί ο Εθνάρχης Ελευθέριος Βενιζέλος.  
Περνώντας όμως στα πιο άμεσα και ίσως πιο ουσιώδη, οι Έλληνες της Διασποράς, σε τεράστιο ποσοστό, δηλώνουν υπερήφανοι για το ότι είναι Έλληνες. Σε άλλο μεγάλο ποσοστό αυτοπροσδιορίζονται πρώτα ως Έλληνες και κατόπιν ως πολίτες της χώρας όπου διαμένουν. Και στο ερώτημα «ποιο είναι το αίσθημα που ξυπνά μέσα σου ο όρος  Έλληνας ;» το μεγαλύτερο ποσοστό απαντά «υπερηφάνεια».
Περιληπτικά, οι Απόδημοι θεωρούν ότι η εθνική υπερηφάνειά τους δικαιολογείται από το γεγονός ότι στην Ελλάδα ανακαλύφθηκε και καθιερώθηκε η δημοκρατία. Η Ελλάδα υπερέχει έναντι οποιασδήποτε «θετής» πατρίδας ως προς την πολιτιστική κληρονομιά και την ιστορία, αλλά και σε κλίμα-περιβάλλον. Οι απόδημοι, στο σύνολό τους σχεδόν,    ισχυρίζονται ότι οι ελληνικές τους ρίζες έχουν επιδράσει θετικά στην επαγγελματική τους σταδιοδρομία αλλά και στην κοινωνική τους ζωή. Οπότε, ακούγεται σαν κάτι εντελώς εύλογο και φυσιολογικό το ότι οι ομογενείς μιλούν ελληνικά κάθε μέρα ή πολύ συχνά, ασχέτως εάν ένα σημαντικό ποσοστό εξ αυτών δεν έχει ελληνική υπηκοότητα.
Σε σχέση με την ελληνική κρίση, η οποία για πολλούς αποτέλεσε και τον καταλύτη ώστε να πάρουν την απόφαση να μεταναστεύσουν, δηλώνουν ότι νιώθουν ψυχικά κοντά στην Ελλάδα σε ένα συντριπτικό ποσοστό 80%. Ταυτόχρονα όμως, σε ποσοστό 65% νιώθουν απογοήτευση και ανησυχία για την τρέχουσα κατάσταση στην πατρίδα.
Το 24% των ερωτηθέντων ενισχύουν οικονομικά την οικογένειά τους στην γενέτειρα.
Σε ερώτηση τέλος, πως αντιμετωπίζουν τους ομοεθνείς τους, η συντριπτική πλειοψηφία μίλησαν για συνεργασία, αλληλεγγύη και ενότητα. 
Την Κυριακή παρευρέθηκα στο τιμητικό γεύμα για την Εθνική μας Επέτειο, όπου μεταξύ άλλων συμμετείχαν και κυβερνητικοί εκπρόσωποι μη ελληνικής καταγωγής. Στην εκδήλωση, όπως συνηθίζεται, εκφωνήθηκαν ονόματα επώνυμων, με ιδιαίτερη έμφαση στην ιδιότητα και στο έργο που επιτελούν.
Πικρή γεύση μου άφησε η αδιανόητη επιμονή των κοινοταρχών να αγνοούν πεισματικά θεσμικούς φορείς, και δη πρωτοβάθμιους, όπως το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο και τον παριστάμενο πρόεδρό του δόκτορα Θεόδωρο Χαλάτση.
Εύγε μας λοιπόν. Τα καταφέραμε και πάλι μια χαρά να δείξουμε στους υψηλά ιστάμενους επισήμους «σύμπνοια » και «ομόνοια », στοιχεία που υποτίθεται ότι μας χαρακτηρίζουν ως φυλή.
Υποθέτω ότι η καπα Research παρέλειψε - ή ενδεχομένως απέφυγε - να συμπεριλάβει στην έρευνά της την - κατά τα άλλα - «ενωτική» μας Κοινότητα…

Εσείς τι λέτε;

«Πού πάν' εκείνα τα παιδιά...»
Ο Οκτώβριος είναι ο μήνας με τα ανάκατα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Ελλάδα, πριν 80 τόσα χρόνια. Είναι ο μήνας που για μια ακόμη πολλοστή φορά, από την αρχαιότητα και εντεύθεν, μας ανέδειξε ήρωες, υπέρ-πατριώτες, όταν άδικοι εισβολείς διεκδικούσαν την εδαφική μας ακεραιότητα και τη στέρηση της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας μας.
28η Οκτωβρίου 1940. Ημερομηνία Ιστορική! Ημερομηνία που ο ελληνικός λαός είπε το   ηρωικό «ΟΧΙ» που παραμένει και θα παραμείνει ορόσημο στην ελληνική ιστορία.
«ΟΧΙ», είπαν μια χούφτα Έλληνες, δια στόματος του πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά, με όπλα την παλικαριά, τον ηρωισμό και το σθένος σε μια πανστρατιά σύγχρονα εξοπλισμένη και δεν δίστασαν να δώσουν το αίμα και την ψυχή τους υπερασπιζόμενοι τα ιδανικά της πατρίδας τους. 
Όλοι στον αγώνα. Μαχόμενος και άμαχος πληθυσμός. Οι γυναίκες της Πίνδου κουβαλώντας στη ράχη τους πυρομαχικά και οι αστές πλέκοντας με το φως του λυχναριού κάλτσες και φανέλες για τους μαχόμενους, που εκτός από τον εχθρό είχαν να αντιμετωπίσουν τον απειλητικό χειμώνα στα δύσβατα και απόκρημνα βουνά της Αλβανίας.
Κι όμως, όλα τα αψηφούσαν και κέρδιζαν τις μάχες. Τα τραγούδια της αθάνατης τραγουδίστριας της Νίκης Σοφίας Βέμπο και του ανεπανάληπτου τροβαδούρου Νίκου Γούναρη, τους εμψύχωναν. Εκείνες τις στιγμές μόνο την Ελλάδα είχαν στο νου και στην καρδιά τους.
Το έπος του ’40 έμεινε ιστορικό. Ήταν όμως και η αρχή για μια πολύχρονη περιπέτεια για την πατρίδα με τη Γερμανική επέμβαση σ’ αυτό τον άδικο πόλεμο ο οποίος μας επέφερε μεγάλες καταστροφές.
Δεν υπάρχει ελληνικό χωριό και πόλη από τον Έβρο ως την Κρήτη που να μην θρηνεί και να μην τελεί κάθε χρόνο επιμνημόσυνες δεήσεις για τους πεσόντες. Παντού στημένα μνημεία, τύμβοι για την τιμή αθώων ηρώων.
Δίδαγμα που εξάγεται απ’ όλη αυτή την Ιστορία «Ποτέ πια πόλεμος ..»
Όταν γιορτάζουμε την επέτειο του1940 γιορτάζουμε και τιμούμε τα γεγονότα αλλά και τα διδάγματά της. Τιμούμε τον ηρωισμό των αγωνιστών και τη θυσία τους, καθώς και τις αξίες και τα ιδανικά που τους ενέπνευσαν να αφιερώσουν στον αγώνα το υπέρτατο αγαθό, τη ζωή τους...
Παρά ταύτα, οι αεικίνητοι σημερινοί «ηγέτες» μας, για λόγους κατανοητούς ή και ακατανόητους, βάλθηκαν να περιθωριοποιήσουν τους αγωνιστές της ελευθερίας, την ένδοξη ιστορία μας και θρησκεία «προσαρμόζοντας» σχολικά βιβλία, μετονομάζοντας δρόμους και καταργώντας παρελάσεις, χαρακτηρίζοντας τες ως γελοίες και αναχρονιστικές...
Ζούμε, δυστυχώς, σε πονηρούς και δύσκολους καιρούς. Οι γείτονές μας καιροφυλακτούν και απειλούν με τρόπο ολοένα και πιο προκλητικό, διεκδικώντας εδάφη και χωρικά ύδατα, ενώ οι υποτιθέμενοι «σύμμαχοί» και «εταίροι» μας (στη μοιρασιά εννοείται) παραμένουν απλοί θεατές...
Και στην κρίσιμη αυτή καμπή της ιστορίας μας, ακολουθώντας την γνώριμη πλέον αμήχανη πολιτική κατευνασμού, παραχωρούμε απλόχερα ιστορία, γλώσσα και πολιτισμό… Αλήθεια,
Πού παν' εκείνα τα παιδιά
της θύελλας και του βοριά
που πέθαιναν για λευτεριά
πού πάνε…

Εσείς τι λέτε;

Ψήφος
Το ισχυρότερο «όπλο» του πολίτη…
Θα υπάρξει άραγε ενδιαφέρον στις επικείμενες ομοσπονδιακές εκλογές ή το εκλογικό σώμα για άλλη μία φορά θα αντιμετωπίσει με αδιαφορία το γεγονός;
Υπενθυμίζω ότι η αποχή των ψηφοφόρων στις εκλογές του 2015 άγγιξε περίπου το 35%...
Για ποιους λόγους όμως συμβαίνει αυτό και ποιος ευθύνεται για την ολοένα και μεγαλύτερη αποχή από τις κάλπες;
Εύλογες ερωτήσεις με εύκολες και ίσως οδυνηρές απαντήσεις για μία υποχρέωση, ένα προνόμιο που επιμένουμε να αγνοούμε.
Οι εκλογές είναι ένας θεσμός που δίνει στους πολίτες το δημοκρατικό δικαίωμα να επιλέγουν τους βουλευτές και το κόμμα που τους εκφράζει.
Οι πολίτες έχουν ένα ισχυρό όπλο: Την ψήφο τους. Ας την χρησιμοποιήσουν.
Η αδράνεια σημαίνει ανοχή και ανοχή σημαίνει αποδοχή και μαζί συνενοχή.
Η αδιαφορία, σε τελευταία ανάλυση, θεωρείται επικίνδυνη αφού τελικά την πληρώνουν όλοι...
Παρ’ όλο που οι τωρινές εκλογές περιέχουν συστατικά που υποκινούν το ενδιαφέρον των πολιτών (σκάνδαλα, απολύσεις, παραιτήσεις, αλληλοκατηγορίες) πολύ φοβάμαι πως θ’ ακουστούν και πάλι οι κλασικές δικαιολογίες των απεχόντων:
«Μας κούρασαν, απέχω, δεν πρόκειται να ξαναψηφίσω, δεν πρόκειται να παίξω το παιχνίδι τους...»
«Τους πολίτες τους θυμούνται μόνο στις εκλογές, ενώ θα έπρεπε οι πολίτες να ερωτώνται και να αποφασίζουν σε θέματα που τους αφορούν...»
«Όλο αυτό το γεγονός με αφήνει παντελώς αδιάφορο. Δεν θυμάμαι να έχει αλλάξει κάτι έως σήμερα. Λένε τα ίδια και τα ίδια, τάζουν στον κόσμο λαγούς με πετραχήλια και στο τέλος ανακαλούν τις υποσχέσεις τους… αρνούμαι να ψηφίσω..»
Ακούγοντας τις απόψεις που εκφράζονται, συνειδητοποιεί κανείς ότι σχεδόν όλοι έχουν κάποιο δίκιο σ’ ένα βαθμό.
Αυτό όμως που τελικά συμβαίνει είναι πως η αδιαφορία και το γενικόλογο «όλοι ίδιοι είναι», βγάζει μονίμως φταίχτες για όλα τα στραβά και ανάποδα που συμβαίνουν στη ζωή μας.
Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι από όσους ψηφίζουν, οι περισσότεροι το κάνουν με γρήγορα και πρόχειρα κριτήρια, όπως π.χ. οικειότητα, κομματική επιταγή ή κατόπιν οικογενειακού συμβουλίου…
Ποιος αλήθεια προσέχει προγράμματα και εξαγγελίες; Ποιος ελέγχει την αξιοπιστία των προσώπων; Δυστυχώς, ελάχιστοι.
Για να αξιολογήσουμε, να κρίνουμε κάποιους υποψήφιους και να πάρουμε την τελική μας απόφαση θα πρέπει να αναρωτηθούμε:
Είναι ανιδιοτελείς, έντιμοι, ηθικοί, ικανοί και πετυχημένοι στην όποια δραστηριότητά τους;
Έχουν επιλύσει όλα τους τα επαγγελματικά προβλήματα ή βασίζονται μόνο στην πολιτική για την επιβίωσή τους;
Είναι καινοτόμοι και διαθέτουν το απαραίτητο πάθος και τον ενθουσιασμό, ώστε να κάνουν πράξη αυτά που υπόσχονται;
Αν είναι ήδη βουλευτές, ποιες ήταν οι προτάσεις τους στη Βουλή, πώς ψήφισαν σε νομοσχέδια που αφορούν την οικονομία, την απασχόληση, την υγεία, την παιδεία, τα συνταξιοδοτικά και γενικότερα τη ζωή των πολιτών;
Ας μη ξεχνάμε πως οι ομοσπονδιακές εκλογές είναι πολύ σημαντικές, αφού το αποτέλεσμά τους επηρεάζει άμεσα την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής και φυσικά τη ...τσέπη μας!
Ας το λάβουμε σοβαρά υπ όψιν